J. Kenner - Blagasz Mnie
Szczegóły | |
---|---|
Tytuł | J. Kenner - Blagasz Mnie |
Rozszerzenie: |
![](/images/demo/legimi.png)
![](/images/demo/legimi.png)
![Ceneo.pl](http://app.ceneostatic.pl/common/image/logo/ap-logo-transparent-small.png)
J. Kenner - Blagasz Mnie PDF Ebook podgląd online:
Pobierz PDF
Zobacz podgląd J. Kenner - Blagasz Mnie pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. J. Kenner - Blagasz Mnie Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.
J. Kenner - Blagasz Mnie Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:
Strona 1
Strona 2
Strona 3
Redaktorzy serii
Małgorzata Cebo-Foniok
Ewa Turczyńska
Korekta
Anna Raczyńska
Agnieszka Deja
Projekt graficzny okładki
Małgorzata Cebo-Foniok
Zdjęcie na okładce
© Riyueren/iStock/Thinkstock
Tytuł oryginału
On My Knees
Copyright © 2015 by Julie Kenner
All rights reserved.
This translation is published by arrangement with Bantam Books,
an imprint of Random House, a division of Penguin Random House LLC.
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana
ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu
bez zgody właściciela praw autorskich.
For the Polish edition
Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.
ISBN 978-83-241-5998-7
Warszawa 2016. Wydanie I
Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.
02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58
tel. 620 40 13, 620 81 62
www.wydawnictwoamber.pl
Strona 4
Konwersja do wydania elektronicznego
P.U. OPCJA
[email protected]
Strona 5
Rozdział 1
Jackson Steele wypił duszkiem ostatnią whisky, odstawił głośno szklankę na wypolerowany granitowy
blat i zaczął się zastanawiać, czy nie zamówić jeszcze jednego drinka.
Dobrze by mu zrobił, tego był pewien jak diabli, ale uznał, że lepiej będzie zachować jasność umysłu
przed wizytą u brata.
U własnego brata.
Niecodziennie wymawiał te słowa. Cholera, właściwie nie wypowiedział ich ani razu przez całe
życie. Zawsze mu tego zabraniano.
– Rodziny miewają tajemnice – stwierdził kiedyś jego ojciec.
I czy nie tak się miały sprawy i w tym przypadku?
Wielki i wspaniały Damien Stark, jeden z najbogatszych i najpotężniejszych ludzi na świecie, nie
wiedział, że on i Jack mają tego samego ojca.
Miał jednak poznać prawdę już za niecały kwadrans, bo Jackson zamierzał go o tym poinformować.
Musiał go o tym poinformować.
Cholera!
Uniósł rękę, by zawołać barmana, bo naprawdę musiał się jeszcze napić.
Barman skinął głową, nalał dwie miarki glenmorangie i przesunął szklaneczkę w kierunku Jacksona.
Przez chwilę stał nieruchomo, ze ściereczką w ręku, patrząc na niego z wahaniem, aż w końcu ich
spojrzenia się spotkały.
– Jakiś problem? – spytał Jackson.
– Nie, nie, przepraszam – wyjąkał barman, a jego policzki pokryły rumieńce.
Chłopak, jak wynikało z jego plakietki, miał na imię Phil, niedawno skończył dwadzieścia lat i z
włosami zaczesanymi gładko do tyłu, w ciemnym garniturze bardzo pasował do Gallery Bar,
symbolizującego urok i radosną atmosferę lat dwudziestych, podobnie jak wystrój baru – polerowane
drewno, lśniące kandelabry i bogate zdobienia wypełniające całą przestrzeń.
Zabytkowy hotel Millennium Biltmore był zawsze jednym z ulubionych miejsc Jacksona w Los
Angeles. Jako nastolatek, kiedy jedynie marzył o tym, by zostać architektem, przyjeżdżał do LA tak
często, jak się dało, zwykle prosił jakiegoś kumpla z samochodem, żeby podrzucił go z San Diego do
centrum, a potem przychodził tutaj, chłonąc wytworną architekturę w hiszpańsko-włosko-renesansowym
stylu, która wtapiała się tak znakomicie w przepiękne krajobrazyKalifornii. Schultze i Weaver,
projektanci hotelu, byli idolami Jacksona, który podziwiał godzinami dopracowane pod każdym
względem detale poszczególnych elementów – od eleganckich kolumn i drzwi przez mocno
wyeksponowane belkowe stropy po wymyślne kute barierki i misterne rzeźbienia.
Strona 6
Tak jak to zwykle bywa w przypadku wyjątkowych budowli, każde pomieszczenie odznaczało się
swoistym, wyjątkowym stylem, choć wszystkie razem stanowiły spójną, piękną całość. Już od dawna
ulubionym miejscem Jacksona w hotelu był Gallery Bar, w którym wartość dodaną do bezcennej
architektury stanowiła muzyka na żywo, wspaniały wybór win i rozmaitość wykwintnych dań w karcie.
A teraz Phil stał za granitowym barem, centralnym punktem pomieszczenia. Za nim, w przyćmionym
świetle, tańczyła cała menażeria butelek whisky. U jego boków pyszniły się rzeźbione, drewniane anioły i
Jacksonowi zaczęło się wydawać, że cała trójka – anioły i mężczyzna – zebrali się tu razem, aby wydać
na niego wyrok.
Phil odchrząknął. Zdał sobie nagle sprawę, że stoi jak wryty i gapi się na Jacksona.
– Przepraszam – bąknął i zaczął energicznie przecierać granitowy blat. – Po prostu mi się wydawało,
że jest pan do kogoś podobny.
– Widać już tak wyglądam – odparł Jackson sucho. Nie miał żadnych wątpliwości, co do tego, że Phil
go rozpoznał. Jackson Steele – architekt celebryta. Jackson Steele – bohater filmu dokumentalnego
Kamień i stal[1], który pokazywano niedawno w Chinese Theatre. Jackson Steel – najnowszy nabytek
zespołu Stark Vacation Property, projektujący luksusowy kurort w Cortez.
Jackson Steel, zwolniony wczoraj za kaucją po napaści na Roberta Cabota Reeda, producenta, reżysera
i ogólnie wyjątkowo podłej kreatury.
Oczywiście, największe zainteresowanie Phila wzbudziła ta ostatnia informacja. W końcu byli w Los
Angeles, a tu najbardziej liczyły się wszystkie wiadomości związane ze światem rozrywki. Co tam
gospodarka, czy jakieś konflikty za granicą. W Mieście Aniołów królowało Hollywood. A to znaczyło, że
zdjęcia Jacksona obiegły wszystkie gazety, lokalne stacje telewizyjne i media społecznościowe.
Ale on nie żałował. Ani bójki, ani aresztu. Nie żałował nawet tego, że stał się obiektem
zainteresowania prasy, która zaczęła mu grzebać w życiorysie. A grzebiąc wystarczająco głęboko, można
się było dokopać mnóstwa powodów, dla których Jackson mógłby chcieć zniszczyć tego żałosnego
Reeda.
Dobra, trudno. Nie miał najmniejszych wyrzutów sumienia. Martwił się tylko, że nie może tego
powtórzyć, bo tę parę ciosów, które zadał Reedowi, sprawiły mu przyjemność jedynie na chwilę. A za
każdym razem, gdy o tym myślał, za każdym razem, gdy sobie wyobrażał, jaką krzywdę ten sukinsyn
wyrządził Sylvii, dochodził do wniosku, że zrobił i tak stanowczo za mało.
Powinien był zabić tego łajdaka.
Za to, jakich cierpień przysporzył kobiecie, którą Jackson kochał, Robert Cabot zasłużył na śmierć.
Ona miała wtedy tylko czternaście lat. Była dzieckiem. Niewinnym dzieckiem. A Reed ją wykorzystał.
Zgwałcił. Poniżył.
Był wtedy fotografem, ona jego modelką, a w relacji, w której jedna strona wyraźnie dominuje nad
drugą, najważniejsze jest zaufanie. A Reed wykorzystał swoją pozycję przeciwko niej, zbrukał i zohydził
ich związek, czyniąc go źródłem zła.
Skrzywdził dziewczynę, zniszczył kobietę.
A Jackson nie potrafił dla niego wymyślić wystarczająco okrutnej kary.
Przymknął oczy i pomyślał o Sylvii. Jej filigranowe, szczupłe ciało doskonale pasowało do jego ciała.
Złote promyki w ciemnych włosach rozświetlały twarz. Chryste, jakże bardzo pragnął, by była teraz przy
Strona 7
nim. Marzył, by ująć jej dłoń i mocno ją przytulić. Potrzebował jej siły, z której nawet nie zdawała sobie
sprawy.
Ale to, co sobie postanowił, musiał zrobić sam. I musiał to zrobić zaraz.
Ześliznął się z barowego stołka i rzucił pięćdziesiątkę na blat.
– Reszty nie trzeba – powiedział, a Phil otworzył szeroko oczy ze zdumienia.
Przemierzył szybko lśniący hol i wyszedł na South Grand Avenue. Stark Tower mieściła się na
wzgórzu, po wschodniej stronie. Zapadał chłodny, październikowy wieczór i budynek połyskiwał na tle
czarnego jak węgiel nieba. Dokładnie w tym momencie Damien Stark przebywał w swoim luksusowym
apartamencie na ostatnim piętrze wraz z żoną Nikki i pewnie rozpakowywali bagaże po powrocie z
weekendu spędzonego na Manhattanie.
Druga asystentka Starka, Rachel Peters, zatelefonowała rano do Jacksona.
– Wraca z Nowego Jorku dziś wieczorem – powiedziała. – I chce się z panem zobaczyć punkt ósma,
przed regularną wtorkową odprawą.
– W sprawie kurortu? – spytał celowo obojętnym tonem, jakby nie mógł sobie wyobrazić żadnego
innego powodu tego zaproszenia.
– Nie mówił. Ale myślałam, to znaczy, zakładałam, że… – Zniżyła głos do szeptu: – Nie sądzi pan, że
chodzi o to aresztowanie? I cały ten szum medialny?
Pokręcił głową na samo wspomnienie, z irytacją i rozbawieniem jednocześnie.
Cholerne wezwanie na rozmowę.
Gdyby chodziło tylko o pracę, poczekałby do rana i stawił się o wyznaczonej porze. Ale sprawa była
osobista i musiał działać natychmiast.
Dzwonił już do ochrony i wiedział, że helikopter Starka wylądował przed godziną. Wiedział również,
że Stark zamierza nocować w apartamencie w Tower i nie zawracać sobie głowy jazdą do Malibu, gdzie
miał dom.
Był poniedziałek, ósma wieczorem i nadszedł czas, by Stark poznał prawdę.
Wlókł się zatem z trudem na szczyt wzgórza i myślał, jak szybko wszystko się zmienia. Jeszcze przed
miesiącem obgryzałby raczej paznokcie z głodu, niż zdecydował się na pracę u Damiena Starka. Ale
potem Sylvia zaproponowała mu kontrakt, o którym marzy po nocach każdy architekt. Projekt
luksusowego kurortu dosłownie od zera. I to w dodatku ośrodka położonego na prywatnej wyspie. Dostał
wolną rękę, mógł robić, co chciał.
Ta inicjatywa Sylvii mocno go zaskoczyła z wielu powodów, z których dość ważny stanowił fakt, że
przed pięcioma laty dziewczyna wyryła mu ogromną dziurę w sercu, nieoczekiwanie i brutalnie kończąc
ich związek.
Jej strata kompletnie go zniszczyła, rozładowywał gniew na ringu i w pracy. Wygrywał i przegrywał,
walka za walką. Zagrzebał się po uszy w różnych zobowiązaniach zawodowych, zyskując stopniowo
uznanie w środowisku, gdyż jego projekty stawały się coraz bardziej ambitne.
Praca była być może jego zbawieniem, ale na pracę dla niej – cholera – na pracę dla Starka nie był
gotowy. Wiedział aż nadto dobrze, że nie zniesie bliskości Sylvii, a miał być skazany na jej towarzystwo.
A co do Starka… cóż, Jackson miał wiele powodów, żeby dla niego nie pracować, ba!, żeby w ogóle
mu nie ufać. Choćby i taki, że nie chciał, by nazwisko i logo Starka przesłoniło jego sławne już nazwisko.
Strona 8
Ale zemsta zawsze daje potężną motywację do działania.
Powiedział zatem „tak”, w pełni gotów, by znów zabrać Sylvie na krawędź rozkoszy. Aby ją odzyskać.
Przywiązać ją do siebie tak, by poza nim nikogo nie widziała, o nikim nie marzyła, do nikogo nic nie
czuła. A potem, gdy schwytałby ją już w swoją pajęczą sieć, zerwałby wszystkie więzi, zostawił kurort
na pastwę losu, a Sylvię opuścił tak, jak ona kiedyś opuściła jego, tonącą w bólu i nieszczęściu.
Boże, jakimże był głupcem!
Przyjął propozycję projektu kurortu w Cortez z bardzo niskich pobudek. Zamierzał zranić kobietę,
która kiedyś go skrzywdziła. Pomieszać szyki przyrodniemu bratu, źródłu wielu jego nieszczęść. Bratu,
który ciągnął za tyle nitek w życiu Jacksona, odebrał mu ojca, rozbił rodzinę.
A teraz nie widział świata poza tą kobietą i zniszczyłby z radością każdego, kto ośmieliłby się
wyrządzić jej krzywdę.
Praca nad kurortem stała się z czasem jego pasją, a projekt przybierał powoli końcową postać,
zarówno w jego wyobraźni, jak i w wielu gotowych już szkicach.
Co do brata, niewiele się zmieniło. Znowu to Damien Stark miał władzę, to on mógł jednym szybkim,
gwałtownym ruchem usunąć ziemię spod nóg Jacksona.
Wszystko dlatego, że pragnął tej pracy.
Wszystko dlatego, że kochał tę kobietę.
Wszystko dlatego, że Damien Stark miał pod kontrolą nie tylko znaczną część świata interesów, ale
również świat Jacksona.
I Jackson najbardziej obawiał się tego, że gdy Stark pozna prawdę, którą ukrywano przed nim
skutecznie przez dwadzieścia lat, użyje swojej władzy niczym oręża.
Ale Jackson był wojownikiem i gdyby doszło między nimi do bratobójczej walki, zamierzał uczynić
wszystko, by zostać tym, który utrzyma się na nogach.
Strona 9
Rozdział 2
Dobry wieczór, Joe – powiedział Jackson, gdy już przeszedł przez hol i stanął przy stanowisku ochrony.
Zerknął na zegarek, a potem znowu na strażnika o pomarszczonej twarzy i miłym uśmiechu. – Nigdy nie
bywasz w domu?
Joe uśmiechnął się jeszcze szerzej i postukał wskazującym palcem o daszek służbowej czapki.
– Moja praca jest moim życiem, panie Steele.
– Dla ciebie Jackson. Między nami mówiąc, uważam, że jest nią wypełnione po brzegi.
– Najświętsza prawda – przyznał Joe. – Oczywiście moja żona i trzy córeczki to też moje życie. Ale
kiedy pomyślę o zbliżających się świętach… – Urwał i wzruszył ramionami. – Co mogę powiedzieć?
Potrzebuję tych nadgodzin.
– Zachowam to dla siebie. – Jackson wskazał windę. – Czy możesz mnie wpuścić do apartamentu?
Mam rano spotkanie z panem Starkiem, ale ta sprawa nie może czekać.
– Proszę jechać – powiedział Joe. – Zadzwonię do niego. Jeśli powie „nie”, to będzie po prostu krótka
wycieczka na górę.
– W porządku. – Jackson odchrząknął głośno. – Zgoda.
Dopiero gdy wsiadł do windy, zdał sobie sprawę, że ma dłonie zaciśnięte w pięści, jakby zamierzał
kogoś uderzyć. Cóż, to się mogło tak skończyć. Gdyby Stark kazał mu odejść i wrócić rano, przebiłby
chyba pięścią elegancką boazerię wnętrza windy.
Dębowe deski jednak ocalały, gdy drzwi zamknęły się za nim i rozbłysło światełko guzika
oznaczającego apartament Starka. W chwilę później Jackson znów zacisnął dłonie, tym razem na poręczy.
Jeszcze nie jechał tą windą, a okazała się naprawdę ekspresowa.
W windzie zainstalowano dwie pary drzwi i wnioskując z rozwiązań, jakie Jackson znał z innych
pięter, wiedział, że po jej otwarciu wyjdzie prosto do recepcji prywatnego biura Starka na najwyższym
piętrze.
Drugą część kondygnacji zajmował apartament i zgodnie z przewidywaniami Jacksona, gdy winda się
zatrzymała i drzwi otworzyły się, wyszedł prosto do holu z recepcją.
Przestrzeń była jasna, przyjazna, wystrój elegancki, w dobrym guście, jednak nie przesadny. Na
marmurowym stoliku po środku holu stała kompozycja zwykłych słoneczników i castillei, co wywołało
mimowolny uśmiech Jacksona, który spodziewał się w takim miejscu zdecydowanie bardziej
egzotycznych kwiatów.
– Jackson! – Zza ściany oddzielającej hol od reszty apartamentu wyłoniła się Nikki, ubrana w dżinsy i
nową koszulkę New York Yankees, z przepaską na odgarniętych z czoła włosach. Mimo braku makijażu
wyglądała absolutnie oszałamiająco i Jackson przypomniał sobie, że żona Starka przed przeprowadzką
Strona 10
do Los Angeles brała udział w wielu konkursach piękności.
Teraz przydreptała do niego na bosych nogach i uścisnęła po przyjacielsku.
– Jak miło cię widzieć.
– Przepraszam, że przeszkadzam. Wiem, że musicie być zmęczeni po tak długiej wycieczce.
– Ja tak – przyznała. – Ale Damien nie. Nadgania jakieś zaległości w pracy i przygotowuje się na jutro.
Więc absolutnie nie przeszkadzasz. Chodź – zachęciła, prowadząc Jacksona dalej. – Masz ochotę na
kawę? Może na coś mocniejszego?
O mało nie uległ pokusie, by poprosić o drinka, ale rozsądek zwyciężył.
– Nie, dziękuję za wszystko – odparł, kręcąc głową.
Ale już w chwilę później żałował, że jednak się nie napił. Zobaczył bowiem Starka, który przechadzał
się tam i z powrotem wzdłuż ściany okien, a za jego plecami lśniło miasto.
Zobaczył też Sylvię, która przycupnęła na kanapie z notatnikiem na kolanach i długopisem w ręku,
gotowa, by robić notatki.
Siedziała plecami do niego i była tak pochłonięta pracą, że przez chwilę go nie dostrzegała. Przez tę
jedną krótką chwilę mógł się jej przyglądać bez skrępowania. Rozstali się zaledwie parę godzin
wcześniej, zostawił ją nagą w łóżku i myślał, że spotkają się ponownie, dopiero gdy załatwi sprawy z
bratem. Jej widok stanowił zatem pewien rodzaj wstrząsu dla jego zmysłów i przez chwilę stał po prostu
nieruchomo, jak idiota, i zaciskał usta, by nie przywołać jej do siebie. Wbił obcasy w podłogę, by do niej
nie podejść, i przycisnął ręce do boków, aby jej nie przytulić.
Chyba wydał jednak jakiś dźwięk albo po prostu wyczuła jego obecność równie silnie, jak on
wyczuwał ją, gdyż odwróciła gwałtownie głowę, jej usta ułożyły się w kształt dużego „O”, a długopis
wypadł z ręki.
– Jackson! Nie wiedziałam, to znaczy, myślałam… – Urwała szybko, marszcząc brwi.
Rozumiał jej dylemat. Gdy wychodził z mieszkania Sylvii, powiedział, dokąd się wybiera. Przyjechała
jednak na długo przed nim i widocznie sądziła, że zmienił zdanie, co zamierza jej wyznać, gdy znów się
spotkają.
Ale Jackson był jednak tutaj i oboje wydawali się zaskoczeni.
– …ma z tobą dziś wieczorem coś do omówienia. – Słowa Nikki przebiły się wreszcie do głowy
Jacksona, który zdał sobie sprawę, że zajęty oglądaniem Sylvii wyłączył się z otaczającej go
rzeczywistości. – Byłeś bardzo zajęty listą spraw dla Syl – zwróciła się teraz do męża – więc cię
zastąpiłam i zaprosiłam Jacksona na górę.
Stark odwrócił się od okna i uśmiechnął do Nikki, lecz jego uśmiech natychmiast przybladł, gdy
napotkał wzrok Jacksona.
– Myślałem, że jesteśmy umówieni na rano.
– Tak, byliśmy tak umówieni – przyznał Jackson. – Są jednak sprawy, które musimy wyjaśnić
natychmiast.
Stark przyglądał mu się przez chwilę i w końcu skinął głową.
– Dobrze. – Przeszedł przez pokój w kierunku Sylvii i wyciągnął po coś rękę. Sylvia zerknęła szybko
na Jacksona, który dostrzegł wyraźnie napięcie na jej twarzy, lecz jako profesjonalistka nie odezwała się
ani słowem i sięgnęła po tablet leżący na stoliku nocnym.
Strona 11
Jackson nie wiedział, czy Stark zauważył drżenie jej palców manewrujących po ekranie. Dziewczyna
trzymała się dzielnie, unikała jednak spojrzeń na Jacksona.
Po chwili oddała tablet Starkowi, który rzucił tylko na niego okiem i natychmiast podał Jacksonowi.
– Masz za sobą parę interesujących dni – powiedział, gdy tymczasem jego gość przyglądał się zdjęciu,
na którym policja wyprowadza go w kajdankach z domu Reeda.
Jackson przejrzał pozostałe materiały. Wiadomości z całego kraju koncentrowały się głównie na jego
osobie, ale kilka portali powiązało z całą sprawą Starka i planowany kurort w Cortez.
Stał prosto z obojętną miną. Jeśli Stark sądził, że zaszokuje go doniesieniami, o których Jackson
wiedział znacznie wcześniej, miał się srogo rozczarować.
– Przyszedłeś tutaj, by mi powiedzieć, że w piękny sobotni wieczór spuściłeś łomot jakiemuś
cholernemu reżyserowi?
Niepochlebny epitet, jakim Stark obdarzył Reeda, zaskoczył Jacksona, ale nie dał tego po sobie
poznać.
– Nie, niezupełnie.
Stark uniósł lekko brwi, a Jackson zesztywniał w obawie, że jego brat wybuchnie złością. Pomyślał
gorzko, że ten brak panowania nad emocjami jest u nich rodzinny. Stark przechylił jednak tylko głowę i
zerknął w stronę Nikki.
– W porządku – odparł, wskazując Jacksonowi fotel. – Siadaj.
– Wolę postać. Dzięki.
– Jak chcesz. – Stark wrócił pod okno i stał tam przez chwilę, odwrócony plecami do pokoju. Ze
swojego miejsca Jackson widział odbicie jego twarzy w szybie na tle świateł miasta. Pasuje, pomyślał,
gdyż do Starka należała chyba połowa tego cholernego świata i większość Los Angeles. – Ta sprawa to
niezły bajzel. Koszmar wizerunkowy. Dziwię się, że dziennikarze jeszcze nie rozbili namiotów pod
budynkiem.
Jackson milczał. Stark miał rację, nie było tu nic do dodania.
– Dzwonili do mnie. Właściwie do Sylvii – dodał i Jackson natychmiast odwrócił się do dziewczyny.
Patrzyła mu w oczy, teraz smutne i trochę nieprzytomne. Nie wspomniała, że skontaktowała się z nią
prasa. Ta nowa informacja przyprawiła go o skurcz żołądka.
– Bez komentarza. Takie jest oficjalne stanowisko biura – ciągnął Stark, wbijając w Jacksona płonący
wzrok. – Ale będzie coraz gorzej. To ta zła wiadomość. Dobra jest taka, że nie boję się skandalu. Żyłem
w jego cieniu niemal od urodzenia. Nie boję się też napadów furii. Poznałem Reeda i mogę się domyślić,
że doprowadził cię do szału. Zdarza się.
Kącik ust drgnął mu lekko, jakby chciał powstrzymać uśmiech.
– Areszt, skandal, niewygodne artykuły prasowe, żadna z tych rzeczy nie może naruszyć ani powagi
mojej firmy, ani narazić cię na niebezpieczeństwo utraty pracy. Chyba że wpłynie na jej jakość. W
związku z tym chcę zadać ci pytanie: czy to gówno będzie miało jakiś wpływ na twoją robotę?
– Nie.
Stark zawahał się, jakby sądził, że Jackson będzie kontynuował, ale szybko zrozumiał, że Steele nie
zamierza powiedzieć nic więcej. I właściwie nie miał nic przeciwko temu. To jedno słowo wyjaśniało
wszystko, rozwiewało jego obawy co do przyszłości projektu.
Strona 12
– Charles twierdzi, że ci odpuszczą. Prace społeczne przez pół roku, a potem czysta karta. Rozmawiał
z ludźmi Reeda, prokuratorem okręgowym i wszyscy są tego samego zdania.
– To prawda. – Sylvia skontaktowała się z prawnikiem Starka, Charlesem Maynardem, kiedy tylko
dotarła do niej wieść o aresztowaniu Jacksona, który później podpowiadał adwokatom, co mogą zrobić.
– W porządku. O ile nie poczyniłeś żadnych innych ustaleń, możesz pracować dla mojej fundacji
edukacyjnej albo dziecięcej. – Pierwsza z fundacji Starka zajmowała się leczeniem dzieci, ofiar
przemocy, druga pomagała finansowo ubogiej młodzieży uzdolnionej w zakresie nauk ścisłych.
– Ja… dziękuję bardzo. – Jackson próbował powściągnąć zdumienie. Nie spodziewał się po Damienie
ani takiej reakcji na aresztowanie, ani tego, że brat pomoże mu w realizacji nakazu prac społecznych. Z
drugiej strony wiedział, jak bardzo Starkowi zależy na kurorcie. Pomoc, jaką okazał Jacksonowi, miała
również i dla niego spory sens.
– Nie ma za co – powiedział Stark. – Doceniam, że chciałeś o tym pogadać jak najprędzej, ale sprawa
naprawdę mogła poczekać do rana. Przykro mi, że prasa tyle o tym pisze. Ale ta nagonka wkrótce ustanie.
Jackson zerknął na Sylvię, która celowo unikała jego spojrzenia. Jednak jej mina i mowa ciała
wyrażały bezbrzeżną ulgę.
Stark zerknął na zegarek.
– A teraz przepraszam, ale ja i Nikki mamy za sobą długi dzień, a chciałbym też zakończyć sprawy z
Sylvią i zwolnić ją do domu. – Odwrócił się do Jacksona z wyciągniętą ręką i zrobił krok w jego
kierunku. – Miło mi było jednak się z tobą spotkać. Wierzę, że przetrzymasz tę burzę.
Jackson zawahał się, ale szybko uścisnął wyciągniętą dłoń.
– Doceniam twoją pomoc – powiedział. – Ale jest pewna sprawa, którą musimy omówić. Bardzo
osobista.
– W porządku. Sylvio, czy możesz nas zostawić samych na chwilę?
– Nie trzeba. Może zostać. Nikki też – dodał, właściwie niepotrzebnie, gdyż Stark i tak najwyraźniej
nie zamierzał prosić żony, by opuściła pokój.
– Dobrze. – Stark popatrzył na Sylvię i skinął głową. Najprawdopodobniej sądził, że Jackson powie
mu oficjalnie o ich związku. – O co chodzi?
– O Jeremiaha Starka.
– O niego? A jakie on, do cholery, stwarza problemy?
– Chyba żadnych – odparł Jackson. – Ale jest moim ojcem.
Nikki wciągnęła głęboko powietrze, Sylvia wbiła wzrok w czubki pantofli.
Stark nie ruszył się z miejsca.
Po raz pierwszy od chwili, gdy tam przyszedł, Jackson pożałował, że nie skorzystał z fotela. Poczuł
nagłą miękkość w kolanach. Z pokoju wyssano cały tlen.
Stark miał kamienną twarz. Nie okazał zdziwienia. Nie otworzył szerzej oczu, nie zacisnął ust, nie
przełknął śliny. Pozostał absolutnie spokojny, całkowicie nieprzenikniony. Dokładnie w tym momencie
Jackson zrozumiał, w jaki sposób jego brat tak szybko zbił majątek. Miał nerwy ze stali.
– Powinienem był ci to powiedzieć, zanim się podjąłem realizacji projektu – ciągnął. – Ale trudno się
pozbyć starych nawyków, a mnie trzydzieści lat temu nakazano, abym utrzymał tę informację w tajemnicy.
– Więc dlaczego ją ujawniłeś? – W głosie Starka wyraźnie pobrzmiewało napięcie.
Strona 13
Jackson zerknął na Sylvię, po czym szybko odwrócił od niej wzrok.
– Bo nadszedł na to czas.
– Rozumiem. – Minęło parę sekund. Potem kolejne sekundy. I choć Jackson próbował odgadnąć, o
czym myśli jego brat, absolutnie mu się to nie udawało.
– Damien? – Miękki, miły głos Nikki wypełnił pokój.
Stark jednak nie odwrócił się do żony. Nie odrywał wzroku od Jacksona. Jego kamienna dotąd twarz
odzyskała znowu ludzki wyraz. Stark uśmiechnął się – nie był to jednak serdeczny, szczery, uśmiech, ale
taki, jaki widuje się często na twarzach przedstawianych sobie ludzi na oficjalnych spotkaniach.
Doskonale panował nad sytuacją, nie okazał żadnych osobistych uczuć.
– Dziękuję, że mi o tym powiedziałeś – odparł spokojnie. – Ale teraz, wybacz. Jak już mówiłem, Nikki
i ja mamy za sobą ciężki dzień.
Jackson postąpił krok naprzód.
– Damienie…
– Nie – powstrzymał go Stark i sposób, w jaki to powiedział, nie pozostawiał żadnej wątpliwości co
do tego, że rewelacje Jacksona wywarły na nim jednak wielkie wrażenie. – Naprawdę powinieneś już
iść.
Strona 14
Rozdział 3
Zmuszam się, by pozostać na miejscu, choć Jackson wstaje i wychodzi. Udaje mi się po raz ostatni
pochwycić jego wzrok, ale ma podobnie nieprzeniknioną minę jak Damien.
Mimo to czuję, że za tymi maskami obu mężczyzn kryje się ból. Dlatego jest mi bardzo przykro, że nie
mogę pomóc ani Jacksonowi, którego miłość tak wysoko cenię, ani Damienowi, którego szacunek jest dla
mnie tak ważny.
W ciszy, mimo sporego oddalenia, słychać jednak odgłos zamykanych drzwi windy.
Damien odwraca się do mnie, jakby na sygnał.
– Wiedziałaś?
Mówi to zupełnie obojętnym tonem, a ja, choć pracuję dla niego tyle lat, przez które obserwowałam, w
jaki sposób sprawuje władzę, i byłam nieraz świadkiem jego ataków furii, po raz pierwszy czuję się
bardzo niepewnie w jego towarzystwie.
– Powiedział mi w sobotę. – Nie mówię jednak, że Jackson przyszedł tutaj dzisiaj właśnie ze względu
na mnie. Kiedy już wyznał mi swoją tajemnicę, uznał, że musi ją wyjawić również Damienowi, aby nie
obciążać mnie takim ciężarem. Nie jest to bowiem informacja, którą mogłabym zataić przed Damienem
bez wyrzutów sumienia.
Damien milczy i choć wiem, że taka cisza to sposób, by zmusić ludzi do mówienia, wpadam w tę
pułapkę.
– Widziałam go z twoim ojcem na imprezie dobroczynnej u Michela Prada w piątek – odpowiadam
gładko. – I strasznie się wściekłam, bo wcześniej twierdził, że nie zna Jeremiaha. Doszło do awantury
i… – Przerywam ten potok słów i wzruszam ramionami. – W każdym razie przyznał się w końcu.
Damien i Nikki wiedzą, że jesteśmy parą, ale teraz to nieistotne. Najważniejszą sprawą jest dla mnie
to, abym potrafiła zachować się profesjonalnie w tak trudnej sytuacji. Zerkam w kierunku Nikki. Jesteśmy
dobrymi przyjaciółkami i widzę, jak bardzo jest zmartwiona. Mimo to milczy i jestem jej za to
wdzięczna. Wiem, że w końcu wypijemy parę drinków i cała ta sprawa się skończy, ale na razie muszę
panować nad sytuacją.
– Nie mam do ciebie pretensji, Sylvio – mówi Damien i metalowa obręcz, która ściska mi pierś,
wydaje się nagle nieco luźniejsza. – Gdyby minął tydzień czy dwa, a sprawa nadal pozostawałaby w
tajemnicy, porozmawialibyśmy inaczej. Ale nie było twoim obowiązkiem informować mnie o sytuacji,
skoro Jackson chciał to zrobić sam. I co mu się niewątpliwie udało – dodaje, a w jego głosie
pobrzmiewa nutka wesołości, dzięki której nabieram nadzieji, że burza mija.
– Dziękuję – mówię. – Cieszę się, że rozumiesz, w jak bardzo niezręcznej sytuacji się znalazłam. –
Biorę do ręki notatnik w nadziei, że nie wygląda to jedynie na rozpaczliwy gest, by zmienić temat. –
Strona 15
Chcesz zakończyć nasze spotkanie na dzisiaj?
Macha ręką.
– Nie mam w planach niczego, co nie mogłoby zaczekać.
– Świetnie. Wspaniale. – Szybko zbieram swoje rzeczy i przewieszam skórzaną torbę przez ramię. –
Mam nadzieję, że udała się wam wycieczka.
– Bardzo – odpowiada Nikki i w jej głosie pobrzmiewa takie samo napięcie jak w moim. –
Przedstawienia były znakomite.
– Cóż, zatem do jutra. – Odwracam się, by wejść do windy, ale głos Damiena zatrzymuje mnie w pół
kroku.
– Zwolnij go – mówi Damien i nagle ziemia usuwa mi się spod nóg. – To pierwsza rzecz, jaką masz
się zająć jutro z samego rana.
Stoję jak wryta, odwrócona plecami do Damiena, i nie jestem w stanie zrobić kroku. Mało. Nie jestem
w stanie oddychać. Ja? On chce, żebym to ja zwolniła Jacksona? Odebrała mu projekt, który tak
pokochał?
Czuję, że żółć podchodzi mi do gardła, i zaczynam się obawiać, że zaraz zwymiotuję. Ale przełykam
ślinę i z trudem, bardzo wolno odwracam się do Starka.
– Ale… ale kurort? – Mam ochotę wrzasnąć, że nie może mnie do tego zmusić. Że nie mogę zwolnić
Jacksona. Do cholery, że też on nie może go zwolnić.
Zamiast tego silę się na spokój. Muszę postępować profesjonalnie.
– To nie będzie dobrze wyglądało. Zaczną się pytania. Sprawą zainteresuje się prasa.
– Chyba już wam wyjaśniłem, że nie martwię się o skandal i pismaków. Z tym na pewno sobie
poradzimy.
Oblizuję wargi.
– Nie chcesz o tym porozmawiać? – Natychmiast żałuję swoich słów. Weszłam na grunt prywatny i
widzę, że to był fatalny ruch.
– Wychował go Jeremiah Stark. – Damien niemal wypluwa to nazwisko. – Zapomniałaś o sabotażu? O
tych wszystkich problemach, jakie mieliśmy do tej pory z tym projektem?
– Oczywiście, że nie. Ale chyba nie sądzisz…
– Nie wiem – odpowiada Damien. – I w tym rzecz. Ograniczam straty, pani Brooks. Proszę się tym
zająć z samego rana.
Jest to najwyraźniej kategoryczne pożegnanie i zakończenie spotkania, ale mimo wszystko nie
wychodzę.
– I to wszystko? Koniec kurortu?
– Może nie – odpowiada Damien. – Tak się złożyło, że kiedy byłem w Nowym Jorku, zadzwonił do
mnie Glau. Nie zapytał wprost, ale tak krążył wokół tematu, żebym zrozumiał, że żałuje swojego
odejścia. Tybet zawiódł jego nadzieje.
– Ale…
– Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, aby nie rezygnować z kurortu – mówi stanowczo Stark. – Dla
Jacksona nie ma jednak miejsca w tym projekcie.
Kiwam głową na znak zrozumienia, bo wiem, że lepiej się nie spierać. Cholera, przewidziałam, że to
Strona 16
się może tak skończyć. Kiedy tylko Jackson powiedział mi prawdę, pomyślałam, że Damien zechce go
trzymać jak najdalej od Stark International.
Nie chciało mi się jednak w to wierzyć.
– Dobrze – mamroczę. – W takim razie do jutra. – Przytrzymuję torbę na ramieniu i ruszam w stronę
windy. Nikki stoi w przejściu między salonem a holem. Gdy spotykamy się wzrokiem, uśmiecha się
lekko, ale wygląda jak ktoś, kto właśnie był świadkiem wypadku i nie bardzo wie, jak się zachować.
A ja marzę tylko o tym, żeby jak najszybciej stamtąd wyjść, bo czuję, że za chwilę się rozpłaczę. Co
zakrawa na ironię losu, bo wczoraj w ramionach Jacksona pozwoliłam sobie na łzy po raz pierwszy od
dziesięciu lat. Teraz z trudem nad sobą panuję.
Wciskam guzik, sądząc, że drzwi natychmiast się otworzą – gdy Damien jest w domu, winda zwykle
znajduje się na górze. No ale Jackson zjechał nią na dół i muszę czekać.
Przestępuję z nogi na nogę, pragnąc pośpieszyć windę. Czuję, że muszę stąd zniknąć jak najszybciej.
Muszę znaleźć Jacksona.
Wreszcie winda przyjeżdża na górę. Wpycham się do środka, nie czekając nawet na pełne otwarcie
drzwi, a potem, już w środku, przyciskam guzik, by je zamknąć. W ostatniej chwili z apartamentu
wyskakuje Nikki i wkłada rękę w drzwi, co uniemożliwia zjazd.
– Nie chcesz pogadać?
Kręcę głową. W dalszym ciągu marzę wyłącznie o tym, by stąd uciec, i choć Nikki jest moją
przyjaciółką, akurat w tym momencie nie potrafię jej oddzielić od Damiena.
– Porozmawiaj z nim rano jeszcze raz. To wszystko jest takie… nieoczekiwane – mówi w końcu,
wyraźnie szukając słów. – Daj mu trochę czasu na przemyślenia, może zmieni zdanie.
– Myślisz?
Waha się, w końcu wzrusza ramionami.
– Szczerze? Nie wiem.
– A sądzisz, że powinien? – Natychmiast chcę cofnąć te słowa, brzmią jak prośba.
– To zależy od niego. Ale gdyby to do mnie należała decyzja, uznałabym, że Jackson powinien
kontynuować pracę nad projektem. Do diabła! Przede wszystkim sądzę, że Damien powinien spróbować
go poznać. Zbliżyć się jakoś do niego. Skoro są braćmi, może powinni się zachowywać jak bracia.
Opieram się o ścianę i patrzę na Nikki. To, co mówi, ma sens. Po co od razu wkraczać na wojenną
ścieżkę, można najpierw spróbować się zaprzyjaźnić.
– Powiesz mu, co sądzisz? Zasugerujesz chociaż, że nie powinien zwalniać Jacksona?
Nikki śmieje się cicho.
– Mmm. Nie. Absolutnie nie.
– Dlaczego, do diabła? – pytam ostrzej, niż zamierzałam, ale naprawdę sądziłam przez chwilę, że
znalazłam w niej sprzymierzeńca.
– Wiesz dlaczego. To sprawa między Damienem, Jacksonem i Jeremiahem. My mamo prawo mieć
swoje zdanie, ale to nie od nas zależy rozwój wypadków.
– Więc powiedz mu tylko, co sądzisz.
Patrzy na mnie smutno.
– Daj spokój, Syl, przecież rozumiesz, że nie mogę. Gdybym to zrobiła, Damien zatrzymałby Jacksona.
Strona 17
Obie wiemy, że zrobiłby to dla mnie. A ja nie mogłabym żyć, gdyby ta sprawa stanęła między nami.
Wiem, że ma rację. Damien zrobiłby dla Nikki niemal wszystko i ona zdaje sobie sprawę, jak wielka
na nią spada w związku z tym odpowiedzialność, a to z kolei umacnia ich związek.
Mimo wszystko jej odpowiedź mnie nie zadowala.
– A ja? Gdybym to ja go poprosiła, żeby zrobił to dla mnie?
– Możesz spróbować, ale odradzam. Damien ceni przyjaźń, ale uczciwość i lojalność zawodowa
znaczą dla niego o wiele więcej. Jackson powinien był powiedzieć mu prawdę dawno temu. A już na
pewno, zanim przystąpił do projektu.
– Wiem. Jackson też przecież wie, ale to naprawdę była trudna sytuacja.
Winda zjechała na dół, drzwi otwierają się. Wysiadam, Nikki trzyma rękę w szparze między drzwiami,
zostaje w środku.
– Problem polega na tym, że gdyby ich ojcem nie był Jeremiah Stark, sprawa jakoś by przyschła. Ale
tak… – Wzrusza ramionami. – Będzie burza.
Wzdycham, wyczerpana psychicznie i fizycznie.
– Mam wrażenie, że Damien chce ukarać również mnie – przyznaję. – Dlatego chce, żebym to ja go
zwolniła.
– Nie – mówi twardo Nikki. – Nie sądzę. Raczej chce się w ten sposób upewnić, czy nadal zależy ci
na pracy. Wie, że jesteście razem, i zdaje sobie sprawę, że możesz odejść, jeśli zwolni Jacksona. A jaka
jest prawda?
Czuję skurcze żołądka. Zależy mi na pracy i chcę zostać. Ten projekt to moje dziecko. To ja
zaproponowałam go Damienowi, sama wszystko zorganizowałam. I jestem mu bardzo wdzięczna za to, że
dał mi szansę na awans, pozwolił, bym jednocześnie pełniła rolę jego asystentki i kierowniczki projektu.
A zatem tak, chcę pracy, chcę kurortu, chcę Jacksona.
Boże, pragnę wszystkiego naraz.
Niestety prawda jest taka, że nie wiem, co w tej sytuacji mogę zachować, a co stracić.
Strona 18
Rozdział 4
„Gdzie jesteś?”
Zerkam na SMS, jaki wysłałam do Jacksona, i jednocześnie czekam, by Joe sprawdził w komputerze,
jakie samochody wjeżdżały do garażu. Mijają trzy minuty, żadnej odpowiedzi.
Wpisuję trzy znaki zapytania, wysyłam i czekam. W cyberprzestrzeni panuje cisza.
– I co? – pytam Joego.
– Nic – odpowiada, marszcząc brwi. – Nie używał dzisiaj karty do garażu.
– To nie ma sensu. Wiem, że tu przyjechał. – W dodatku wiem, jak bardzo Jackson kocha swoje
smukłe, klasyczne, czarne porsche. Nie wyobrażam sobie nawet, że mógłby zostawić auto na ulicy w
centrum Los Angeles, w dodatku po zmierzchu.
– Może zaparkował na stacji metra i przyszedł na piechotę?
– Dlaczego tak sądzisz?
– Zamieniłem z nim parę słów, zanim pojechał na górę do pana Starka. Wszedł tędy. – Joe wskazuje
szklane drzwi wychodzące na front budynku i South Grand Avenue.
Myślę chwilę.
– A widziałeś, jak wychodził?
– Przykro mi, pani Brooks. Nie widziałem go, odkąd przyjechał.
Marszczę brwi. Może Jackson nie opuścił budynku? Myślałam, że będzie chciał się jak najszybciej
znaleźć jak najdalej stąd, bo takie byłoby moje pragnienie. Ale Jackson to nie ja i zaczynam się
zastanawiać, czy nie powinnam go poszukać w jego biurze na dwudziestym szóstym piętrze. Z jednej
strony, ani na mnie nie czekał, ani nie odpowiedział na wiadomości. Wszystko świadczy o tym, że chce
być sam i ja to rozumiem. Z drugiej, jednak to, czego on chce, nie jest w końcu najważniejsze. Jeszcze
niedawno to ja byłam na niego wściekła i chciałam być sama, ale Jackson pojechał za mną, żeby
sprawdzić, jak się czuję.
A teraz bardzo się boję, że to z Jacksonem nie jest najlepiej.
Dziękuję Joe za pomoc i siadam na jednej z chromowano-skórzanych ław w holu. Wysyłam kolejną
wiadomość i krzyżuję palce na szczęście.
To jednak nie pomaga, czekam jeszcze pełne pięć minut i podejmuję decyzję. Może to egoistyczne z
mojej strony, ale chcę się z nim zobaczyć. Nie, ja muszę się z nim zobaczyć. Muszę wiedzieć, że wszystko
z nim w porządku.
Więcej, muszę się upewnić, że wszystko z nami też jest w porządku. I że mimo tej afery Sylvia i
Jackson są razem.
Na dwudziestym szóstym piętrze jest całkiem ciemno, do holu docierają jedynie światła miasta,
Strona 19
wpadające do środka przez szyby. Piętro nie jest jeszcze wykończone, mieści się tu jeszcze niewiele biur
i wydzielonych boksów do pracy. Jest to w zasadzie wielki kwadrat o szklanych ścianach, dzięki czemu
cała przestrzeń jest nieźle oświetlona; czuję się tutaj tak, jakbym wybrała się na spacer w pełni księżyca.
Skręcam za kolejny róg i moim oczom ukazują się nowe szklane ściany wyznaczające gabinet Jacksona.
On stoi przy oknie, tak samo jak wcześniej Damien, który patrzył w milczeniu na miasto. Co za
uderzające podobieństwo!
Widzę tylko jego przygarbioną sylwetkę, ze swego miejsca nie dostrzegam odbicia jego twarzy w
szybie, ale mogę ją sobie z łatwością wyobrazić. Czarne włosy błyszczą mu w świetle, ma mocno
zaciśnięte szczęki. A jasnoniebieskie oczy są zimne jak lód.
Zaczynam iść w jego kierunku, ale zmieniam zdanie. Wyjmuję telefon i piszę ostatnią wiadomość.
„Jeśli mnie potrzebujesz, jestem tutaj”.
Waham się, jeszcze nie całkiem pewna, czy postępuję słusznie. Ale, ostatni raz, naciskam „wyślij”.
Słyszę, jak ćwierka jego telefon, widzę, jak wyjmuje go z kieszeni. Czyta wiadomość i chowa komórkę.
Ale nie podchodzi, mijają kolejne sekundy i metalowa obręcz zaciska się znowu na mojej piersi. Boję
się, naprawdę strasznie się boję, że nasz związek tego nie przetrwa – bo jeśli nawet teraz Jackson nie jest
w stanie ze mną rozmawiać, co się stanie, gdy zadam mu ostateczny, nieoczekiwany, śmiertelny cios?
Czekam chwilę, dwie, ale nie mogę już dłużej tego znieść, odwracam się, powstrzymuję szloch i nie
rzucam się pędem do ucieczki. Odchodzę po prostu wolno, spokojnie, jakby jego milczenie nie
przedziurawiło mi serca.
Robię dwa kroki i słyszę głos Jacksona tak cichy, że niemal wtopiony w szum klimatyzatora.
– Jeśli cię potrzebuję?
Zamieram, napinam mięśnie ramion, zamykam mocno powieki, by zahamować napór łez. I wreszcie,
gdy jestem już pewna, że jakoś sobie poradzę i nie rozpadnę się na kawałki, odwracam się do Jacksona.
Wypełnia sobą całe drzwi, ten ogromny mężczyzna, w którym buzuje teraz tyle emocji, że tylko cudem
nie spala się pod ich wpływem na popiół. Ale mimo to, mimo gniewu i żalu, dostrzegam w jego oczach
żar, który daje mu moc. Znany mi dziki żar, skierowany prosto na mnie.
– Jeśli cię potrzebuję? – powtarza, podchodząc bliżej. – Chryste, Sylvio, czy ty naprawdę nie wiesz,
że zawsze jesteś mi potrzebna?
Jest ode mnie oddalony zaledwie o parę centymetrów, ale mnie nie dotyka i zaczynam to odczuwać jak
coś najgorszego na świecie.
Chcę wyciągnąć do niego ręce, lecz zamiast tego chowam je do kieszeni spódnicy. Boję się, że Jackson
odejdzie, a tego bym nie przeżyła.
– Nie odpowiedziałeś na moje wiadomości.
– Odpowiedziałem – mówi. – Odpowiedziałem na wszystkie, a potem wszystko w cholerę
skasowałem. Jestem w strasznym stanie i pomyślałem, że nie będziesz chciała mnie takiego oglądać.
– Jackson – szepczę, podchodząc bliżej, wprawiona w ruch siłą mojej ulgi. – Czy naprawdę nie wiesz,
że zawsze będę chciała z tobą być?
Przechodzą mnie ciarki, jakby emocje buzujące między nami elektryzowały powietrze niczym burza z
piorunami. Jackson przez chwilę milczy, ale widzę, jak faluje mu pierś.
– Niech go szlag trafi – mówi w końcu, a ja czuję ucisk w żołądku. Przeklina mężczyznę, który go
Strona 20
odtrącił. Który okazał się zimny i obojętny wobec nowiny, że ma brata. A o ileż gorzej się poczuje, kiedy
usłyszy resztę? I czy fakt, że to ja mam być tym złym posłańcem, ułatwi czy utrudni mu przyjęcie
zwolnienia do wiadomości?
Wyciągam do niego ręce, jakbym chciała ukoić ból, którego jeszcze nie zadałam.
Mój dotyk działa jak iskra, rozpala w nim namiętność.
– Syl, Chryste, Syl – mamrocze, rozgniatając ustami moje wargi. Poddaję się całkowicie, zaskoczenie
ustępuje miejsca czystej, słodkiej uldze, która pojawia się natychmiast na myśl o tym, że znów należymy
do siebie, że on znów mnie pragnie i nie odtrąci.
Pocałunek jest brutalny, mocny i twardy. Nasze zęby uderzają o siebie, języki walczą, i… tak, czuję
smak krwi. Mam wrażenie, że Jackson chce mnie pożreć, by się przekonać, że jestem prawdziwa i nie
zniknę.
Gdzieś w głębi serca czuję, że powinnam mu powiedzieć, co się stało, ale jeszcze nie potrafię znaleźć
słów. Poza tym nie mogę ryzykować, że wypuści mnie z objęć. Że odwróci się ode mnie, a w jego oczach
w miejsce pożądania pojawi się wstręt.
Odpycham zatem od siebie rzeczywistość i zaczynam sobie wyobrażać, że nic się nie stało i wszystko
jest w porządku.
Nic nas nie rozdzieli, nic nie może nas rozłączyć, nawet żelazna wola takiego człowieka jak Damien
Stark.
Jackson przerywa pocałunek i odsuwa się ode mnie, oddychając ciężko. Serce omal nie wyskoczy mi z
piersi.
– Jesteś mi potrzebna – mówi, a ja kiwam tylko głową, czuję, że ulga i pożądanie przyprawiają mnie
niemal o bezwład.
Znów rozgniata wargami moje usta, lecz tym razem chwyta mnie w pasie i unosi, a ja oplatam go
nogami w talii, gdy niesie mnie do gabinetu. Czuję się jednocześnie dzika i lekka jak piórko, co gorsza,
chcę zostać wykorzystana. Chcę być jak most, który przeniesie go ze strony gniewu z powrotem do
mojego świata.
Wstrzymuję powietrze, gdy padamy razem na deskę kreślarską. Pośladkami dotykam deski, ale nogami
wciąż oplatam go w talii. Wychylam się do przodu i zaczynam mu rozpinać guziki koszuli, powstrzymując
się z trudem, by ich nie szarpać i nie poobrywać. Chcę czuć pod dłonią ciepło jego skóry, buzujący w nim
ogień, pożar, narastającą namiętność, która grozi eksplozją.
Nie jest delikatny, jednym szybkim gestem rozrywa mi bluzkę, posyłając guziki na podłogę i
odsłaniając mój różowy stanik. Wciągam spazmatycznie powietrze, ten gwałtowny atak sprawia, że moja
kobiecość zaczyna płonąć prymitywnym, dzikim pożądaniem. Jestem mokra, tak rozpaczliwie mokra,
zaciskam mu mocniej nogi w pasie i w tej jednej chwili nie pragnę niczego poza tym, żeby czuć dotyk
jego ciała na cipce i rozkoszować się naporem warg rozgniatających mi piersi.
– Proszę… – szepczę, gdy ściąga biustonosz w dół, by uwolnić moje piersi. Pochyla się, chwytając
mnie w pułapkę między swoim umięśnionym ciałem i twardą deską kreślarską. Przesuwa delikatnie
zębami po moich sutkach, jęczę, a moje biodra zaczynają się poruszać w zmysłowym tańcu, który staje się
coraz bardziej szalony, w miarę jak on coraz szybciej liże i ssie, a moje sutki napinają się boleśnie w
odpowiedzi na te pieszczoty.