Bułyczow Kiryl - Dziewczynka z przyszłości
Szczegóły | |
---|---|
Tytuł | Bułyczow Kiryl - Dziewczynka z przyszłości |
Rozszerzenie: |
![](/images/demo/legimi.png)
![](/images/demo/legimi.png)
![Ceneo.pl](http://app.ceneostatic.pl/common/image/logo/ap-logo-transparent-small.png)
Bułyczow Kiryl - Dziewczynka z przyszłości PDF Ebook podgląd online:
Pobierz PDF
Zobacz podgląd Bułyczow Kiryl - Dziewczynka z przyszłości pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. Bułyczow Kiryl - Dziewczynka z przyszłości Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.
Bułyczow Kiryl - Dziewczynka z przyszłości Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:
Strona 1
Strona 2
Kir Bułyczow
Dziewczynka z Przyszłości
(Przełożyła: Elżbieta Zychowicz)
Strona 3
DZIEWCZYNKA, KTÓREJ NIC SIĘ NIE STANIE
Strona 4
Opowieści z życia małej dziewczynki w XXI wieku, zarejestrowane przez jej ojca
Strona 5
ZAMIAST PRZEDMOWY
Jutro Alicja idzie do szkoły. Zapowiada się bardzo ciekawy dzień. Dziś od samego rana dzwoni
wideofon – to wszyscy znajomi i przyjaciele składają jej życzenia. Prawdę mówiąc, sama Alicja już
od trzech miesięcy nie daje nikomu spokoju – opowiada o swojej przyszłej szkole.
Marsjanin Bus przysłał jej przedziwny piórnik, którego do tej pory nikt nie zdołał otworzyć – ani
ja, ani moi współpracownicy, między innymi dwaj doktorzy nauk i główny mechanik ogrodu
zoologicznego. Świszczak zapowiedział, że pójdzie do szkoły razem z Alicją, by sprawdzić, czy
będzie miała dobrą, doświadczoną nauczycielkę.
Niesamowite zamieszanie. O ile pamiętam, kiedy ja szedłem po raz pierwszy do szkoły, nikt
takiego szumu nie robił.
W tej chwili rwetes nieco się uciszył. Alicja poszła do ZOO pożegnać się z Brontim.
Póki w domu panuje cisza, postanowiłem nagrać kilka historyjek z życia Alicji i jej przyjaciół.
Prześlę ten zapis nauczycielce mojej córki. Warto, by wiedziała, z jaką niepoważną osobą będzie
miała do czynienia. Być może to ułatwi jej wychowanie Alicji.
Z początku Alicja była dzieckiem jak każde inne. Mniej więcej do trzeciego roku życia. Świadczy
o tym pierwsza historia, którą chcę opowiedzieć. Ale już w rok później, gdy spotkała Brontiego,
w jej charakterze ujawniła się umiejętność robienia wszystkiego, czego robić nie należy, znikania
w najbardziej nieodpowiednim momencie i przypadkowego dokonywania odkryć, które przekraczały
możliwości najwybitniejszych współczesnych uczonych. Alicja potrafi wykorzystywać ludzka
życzliwość, ale mimo to ma mnóstwo niezawodnych przyjaciół. Niestety nam, jej rodzicom, jest
czasem bardzo trudno. Nie możemy przecież siedzieć wiecznie w domu – ja pracuję w ogrodzie
zoologicznym, a jej mama buduje domy, w dodatku często na innych planetach.
Chcę zawczasu uprzedzić nauczycielkę Alicji – z pewnością jej też będzie niełatwo. Niechże
więc wysłucha uważnie autentycznych historii, które przydarzyły się dziewczynce imieniem Alicja
w różnych punktach Ziemi i Kosmosu w ciągu ostatnich trzech lat.
Strona 6
WYBIERAM NUMER
Alicja nie śpi. Już dziesiąta, a ona wciąż jeszcze nie śpi.
– Alicjo, jeśli natychmiast nie zaśniesz... – odezwałem się.
– To co, tatusiu?
– Zadzwonię do Baby Jagi.
– A kto to taki Baba Jaga?
– No, o tym dzieci powinny wiedzieć. Baba Jaga – straszna, zła jędza, która pożera małe dzieci.
Nieposłuszne.
– Dlaczego?
– Dlatego, że jest głodna i zła.
– A dlaczego głodna?
– Dlatego, że nie ma w chatce spożywczociągu.
– A dlaczego nie ma?
– Dlatego, że jej chatka jest stara, prastara i stoi w głębi lasu.
Alicja tak się zaciekawiła, że aż usiadła na łóżku.
– Pracuje w rezerwacie?
– Alicjo, proszę natychmiast spać!
– Przecież obiecałeś wezwać Babę Jagę. Proszę cię, tatulku kochany, wezwij Babę Jagę!
– Dobrze, wezwę. Ale sama tego pożałujesz.
Podszedłem do wideofonu i dotknąłem na chybił trafił kilku przycisków.
Byłem pewny, że nie uzyskam połączenia i Baby Jagi „nie będzie w domu”.
Przeliczyłem się jednak. Ekran wideofonu rozświetlił się, płonął coraz jaśniej, dało się słyszeć
pstryknięcie – ktoś wcisnął odbiór na drugim końcu linii i zanim na ekranie pojawił się obraz, czyjś
zaspany głos powiedział:
– Ambasada Marsjańska, słucham.
– I co, tatusiu, przyjdzie? – zawołała z sypialni Alicja.
– Ona już śpi – odparłem ze złością.
– Ambasada Marsjańska, słucham – powtórzył głos.
Odwróciłem się do wideofonu. Patrzył na mnie młody Marsjanin. Miał zielone oczy pozbawione
rzęs.
– Przepraszam – powiedziałem. – Musiałem pomylić numer.
Marsjanin uśmiechnął się. Patrzył nie na mnie, lecz na coś za moimi plecami. No jasne, Alicja
wygramoliła się z łóżka i stała boso na podłodze.
– Dobry wieczór – pozdrowiła Marsjanina.
– Dobry wieczór, dziewczynko.
Strona 7
– Czy to u was mieszka Baba Jaga?
Marsjanin spojrzał na mnie pytającym wzrokiem.
– Wie pan – wyjaśniłem – Alicja nie może zasnąć i chciałem zadzwonić do Baby Jagi, żeby ją
ukarała. Pomyliłem jednak numer.
Marsjanin znów się uśmiechnął.
– Dobranoc, Alicjo – powiedział. – Musisz iść spać, bo inaczej tatuś wezwie Babę Jagę.
Pożegnał się ze mną i przerwał połączenie.
– No, pójdziesz wreszcie spać? – spytałem. – Słyszałaś, co ci powiedział wujek z Marsa?
– Pójdę, pójdę. A zabierzesz mnie na Marsa?
– Jeśli będziesz grzeczna, to wybierzemy się tam latem.
Alicja wreszcie usnęła, a ja ponownie wziąłem się do pracy. Zasiedziałem się aż do pierwszej
w nocy. Właśnie o pierwszej rozległ się przytłumiony dzwonek wideofonu. Nacisnąłem guzik. Patrzył
na mnie Marsjanin z ambasady.
– Przepraszam bardzo, że niepokoję pana o tak późnej porze – powiedział – ale nie wyłączył pan
wideofonu, więc pomyślałem, że jeszcze pan nie śpi.
– Słucham.
– Czy nie mógłby pan nam pomóc? – spytał. – Cała ambasada nie może zasnąć.
Przewertowaliśmy wszystkie encyklopedie, przeczytaliśmy od deski do deski książkę wideofoniczną
i nigdzie nie możemy znaleźć informacji, kim jest Baba Jaga i gdzie mieszka
Strona 8
BRONTI
Do Moskiewskiego Ogrodu Zoologicznego przywieziono jajo brontozaura. Znaleźli je turyści
chilijscy w osypisku na brzegu Jeniseju. Jajo było prawie okrągłe i wspaniale zachowało się
w wiecznej marzłoci. Specjaliści zbadali je i okazało się, że jest całkiem świeże. Postanowiono
więc umieścić jajo w inkubatorze.
Rzecz jasna, prawie nikt nie wierzył w sukces, jednakże już po tygodniu zdjęcia rentgenowskie
wykazały, że zarodek brontozaura rozwija się. Po ogłoszeniu tej rewelacji przez Interwizję do
Moskwy zlecieli się zewsząd uczeni i korespondenci. Musieliśmy zarezerwować cały
osiemdziesięciopiętrowy hotel „Wenus” przy ulicy Gorkiego. Ale nawet i on wszystkich nie
pomieścił. Ośmiu tureckich paleontologów spało w mojej jadalni, ja ulokowałem się w kuchni
z dziennikarzem z Ekwadoru, a dwie korespondentki czasopisma „Kobiety Antarktydy” urządziły się
w sypialni Alicji.
Kiedy moja żona zadzwoniła wieczorem z Nukusa, gdzie właśnie budowała stadion, myślała, że
pomyliła numer.
Wszystkie stacje telesatelitarne świata pokazywały jajo. Jajo z boku, jajo z przodu, szkielety
brontozaurów i jajo...
Kongres kosmofilologów przyjechał w pełnym składzie na wycieczkę do Zoo. Tymczasem jednak
zamknęliśmy dostęp do inkubatora i filologom pozostało tylko oglądanie białych niedźwiedzi
i marsjańskich modliszek.
W czterdziestym szóstym dniu tej kołomyi jajo drgnęło. Siedzieliśmy wtedy z moim przyjacielem,
profesorem Jakatą, obok klosza, pod którym znajdowało się jajo, i piliśmy herbatę. Przestaliśmy już
wierzyć, iż cokolwiek się zeń wykluje. Nie prześwietlaliśmy go więcej, by nie zaszkodzić naszemu
„oseskowi”. Nie bawiliśmy się też w żadne prognozy, bo przecież nikt przed nami nie próbował
wyhodować brontozaura.
I oto jajo drgnęło po raz drugi... pękło i z grubej, jakby skórzanej skorupy zaczęła wysuwać się
czarna, podobna do wężowej, głowa. Zaterkotały automatyczne kamery filmowe. Wiedziałem, że nad
drzwiami inkubatora zapaliło się czerwone światło. Na terenie ogrodu zoologicznego wybuchła istna
panika.
W ciągu pięciu minut zebrali się wokół nas wszyscy, którzy powinni się tu znaleźć, jak również
mnóstwo tych, którzy wcale być tu nie musieli, ale bardzo chcieli. Od razu zrobiło się okropnie
gorąco.
Wreszcie z jaja wylazło małe brontozaurzątko.
– Tatusiu, jak on się nazywa? – usłyszałem nagle znajomy głos.
– Alicja! – Byłem zaskoczony. – Jak się tutaj dostałaś?
– Z korespondentami.
Strona 9
– Przecież dzieci nie mają tu wstępu.
– Ale ja mam. Powiedziałam wszystkim, że jestem twoją córką, i wpuścili mnie.
– Czy wiesz, że to brzydko wykorzystywać znajomości do celów osobistych?
– Ależ, tatusiu, malutkiemu Brontiemu może się nudzić bez dzieci, dlatego przyszłam.
Machnąłem ręką. Nie miałem nawet chwili czasu, by wyprowadzić Alicję z wylęgarni. I nie było
też w pobliżu nikogo, kto zgodziłby się to zrobić za mnie.
– Stój tutaj i nie ruszaj się na krok – rzuciłem jej i podbiegłem do klosza z nowo narodzonym
brontozaurem.
Przez cały wieczór nie rozmawiałem z Alicją. Posprzeczaliśmy się. Zabroniłem jej przychodzić
do wylęgarni, na co odpowiedziała, że nie może mnie posłuchać, ponieważ żal jej Brontiego.
I nazajutrz znów się tam przekradła, wraz z kosmonautami ze statku „Jowisz-8”. Kosmonauci byli
bohaterami i nikt nie mógł im zabronić wstępu.
– Dzień dobry, Bronti – powiedziała podchodząc do klosza.
Brontozaurek spojrzał na nią przelotnie.
– Czyje to dziecko? – spytał surowo profesor Jakata.
Omal nie zapadłem się pod ziemię.
Alicja nie da sobie jednak w kaszę dmuchać.
– Nie podobam się panu? – wypaliła.
– Ależ skąd, wręcz przeciwnie... Myślałem po prostu, że się zgubiłaś... – Profesor zupełnie nie
umiał rozmawiać z małymi dziewczynkami.
– Dobrze – powiedziała Alicja. – Zajrzę do ciebie jutro, Bronti. Nie tęsknij.
Alicja rzeczywiście przyszła nazajutrz. I przychodziła prawie codziennie. Wszyscy się do niej
przyzwyczaili i przepuszczali ją bez dyskusji. Umyłem od tego ręce. W końcu nasz dom sąsiaduje
z ogrodem zoologicznym, nie trzeba przechodzić przez ulicę, zresztą zawsze znalazł się ktoś, kto
szedł w tę samą stronę.
Brontozaur rósł szybko. Po miesiącu miał już dwa i pół metra długości i przeniesiono go do
specjalnie zbudowanego pawilonu. Bronti łaził po zagrodzie i żuł młode pędy bambusa oraz banany.
Bambus sprowadzano rakietami towarowymi z Indii, bananów zaś dostarczał nam sowchoz
„Melioracja”. Pośrodku wybiegu, w betonowym basenie pluskała ciepła słonawa woda. Taką
właśnie lubił brontozaur.
I nagle stracił apetyt. Przez trzy dni nawet nie tknął bambusa ani bananów. Czwartego dnia
położył się na dnie basenu, opierając na plastykowym brzegu małą czarną główkę. Wszystko
wskazywało na to, że ma zamiar umrzeć. Nie mogliśmy do tego dopuścić. Przecież mieliśmy tylko
jednego brontozaura. Zwołaliśmy najlepszych w świecie lekarzy, ale nawet oni okazali się bezradni.
Bronti nie chciał tknąć niczego – ani trawy, ani witamin, ani brzoskwiń, ani mleka.
Alicja nie wiedziała nic o tym nieszczęściu. Wysłałem ją do babci do Wnukowa. Ale czwartego
dnia włączyła telewizor akurat w momencie, gdy podawano wiadomość o pogorszeniu się stanu
zdrowia brontozaura. Nie mam pojęcia, jakim cudem zdołała przekonać babcię, ale jeszcze tego
samego ranka wbiegła do pawilonu.
– Tatusiu! – zawołała. – Jak mogłeś ukrywać to przede mną? Jak mogłeś?...
– Później, Alicjo, później – odparłem. – Mam teraz naradę.
Rzeczywiście mieliśmy naradę. I to trwającą nieprzerwanie od trzech dni.
Alicja odeszła bez słowa. A po chwili usłyszałem okrzyk kogoś stojącego obok mnie.
Strona 10
Odwróciłem się i ujrzałem moją córkę, która przelazłszy przez barierę zagrody, znajdowała się tuż
przy głowie brontozaura. Trzymała w ręku bułkę.
– Jedz, Bronti – mówiła – bo cię całkiem głodem zamorzą. Mnie na twoim miejscu też znudziłyby
się banany.
Zanim zdążyłem podbiec do bariery, stało się coś niewiarygodnego. Coś, co rozsławiło imię
Alicji i mocno nadwerężyło reputację naszą, biologów.
Brontozaur podniósł głowę, spojrzał na Alicję i ostrożnie wziął bułkę z jej rąk.
– Spokojnie, tatusiu – pogroziła mi palcem Alicja, widząc, że chcę przeskoczyć przez ogrodzenie.
– Bronti się ciebie boi.
– Nic jej nie zrobi – odezwał się profesor Jakata.
Sam wiedziałem, że jej nic nie zrobi. Ale co będzie, jeśli tę scenę zobaczy babcia?
Później uczeni spierali się bardzo długo. I spierają się do tej pory. Jedni twierdzą, że Bronti
potrzebował odmiany codziennego menu, inni zaś – że miał większe zaufanie do Alicji niż do nas.
Tak czy owak kryzys minął.
Teraz Bronti jest już całkiem oswojony. Ma około trzydziestu metrów długości i największą
przyjemność sprawia mu wożenie na swym grzbiecie Alicji. Jeden z moich asystentów skonstruował
specjalną składaną drabinkę i ledwie Alicja wchodzi do pawilonu, Bronti wyciąga długachną szyję,
trójkątnymi zębami bierze z kąta drabinkę i zgrabnie przystawia ją do swojego czarnego lśniącego
boku.
Potem wozi Alicję po pawilonie albo pływa z nią w basenie.
Strona 11
TUTEKSOWIE
Zgodnie z obietnicą zabrałem Alicję na Marsa, gdy udawałem się tam na konferencję.
Dolecieliśmy szczęśliwie. Osobiście niezbyt dobrze znoszę stan nieważkości, dlatego wolałem
nie ruszać się z fotela, natomiast moja córka przez cały czas „pływała” po statku i raz nawet
musiałem ściągnąć ją z sufitu kabiny sterowniczej, gdyż koniecznie chciała wcisnąć czerwony guzik,
a ściślej hamulec bezpieczeństwa. Ale piloci niezbyt się na nią gniewali.
Na Marsie zwiedziliśmy miasto, wybraliśmy się z turystami na pustynię, byliśmy w Wielkich
Pieczarach. Potem jednak nie miałem czasu zajmować się Alicją i oddałem ją na tydzień do internatu.
Na Marsie pracuje wielu naszych specjalistów, toteż Marsjanie pomogli nam zbudować ogromną
kopułę dziecięcego miasteczka. W miasteczku są świetne warunki – rosną tam prawdziwe ziemskie
drzewa. Od czasu do czasu dzieci jeżdżą na wycieczki. Nakładają wówczas małe skafandry
i wychodzą gęsiego na zewnątrz.
Tatiana Pietrowna – tak nazywa się wychowawczyni – powiedziała, że mogę się nie martwić. To
samo usłyszałem od Alicji. Rozstaliśmy się więc na tydzień.
A trzeciego dnia Alicja przepadła.
Był to fakt absolutnie wyjątkowy. Zacznijmy od tego, że w całej historii internatu nigdy się nie
zdarzyło, by ktoś zaginął czy choćby zniknął na dłużej niż dziesięć minut. W mieście marsjańskim nikt
nie ma prawa się zawieruszyć. Tym bardziej ziemskie dziecko ubrane w skafander. Przecież
pierwszy napotkany Marsjanin przyprowadzi je z powrotem. A roboty? A Służba Bezpieczeństwa?
Nie, nie można się zgubić na Marsie.
A jednak Alicja się zgubiła.
Nie było jej już około dwóch godzin, gdy wywołano mnie z konferencji i przywieziono do
internatu marsjańskim skoczkiem terenowym. Musiałem mieć bardzo strapioną minę, bo gdy się
zjawiłem pod kopułą, zapadło pełne współczucia milczenie.
Kogóż tam nie było! Wszyscy nauczyciele i roboty z internatu, dziesięciu Marsjan w skafandrach
(muszą wkładać skafandry wchodząc pod kopułę, do ziemskiej atmosfery), piloci gwiazdolotów, szef
ratowników Nazarian, archeolodzy...
Okazało się, że stacja telewizyjna miasta już od godziny nadawała co trzy minuty komunikat
o zaginięciu małej Ziemianki. Wszystkie wideofony Marsa płonęły sygnałami alarmowymi.
W szkołach marsjańskich przerwano zajęcia, a uczniowie podzieleni na grupy przeczesywali miasto
i okolice.
Zniknięcie Alicji zauważono, gdy tylko jej grupa wróciła ze spaceru. Od tego czasu upłynęły
dwie godziny. A tlenu w skafandrze starcza na trzy.
Znając moją córkę spytałem, czy przeszukano ustronne miejsca w samym internacie lub też
w pobliżu. Może znalazła marsjańską modliszkę i obserwuje ją...
Strona 12
Odpowiedziano mi, że w mieście nie ma piwnic, a wszystkie zakamarki zostały przetrząśnięte
przez uczniów oraz studentów marsjańskiego uniwersytetu, którzy znają te miejsca jak własną
kieszeń.
Rozzłościłem się na Alicję. Na pewno zaraz wyjdzie z niewinną minką zza jakiegoś węgła.
A przecież jej zachowanie narobiło w mieście więcej rwetesu niż burza piaskowa. Wszyscy
Marsjanie i wszyscy Ziemianie zamieszkujący miasto zostali oderwani od swoich spraw, postawiono
na nogi wszystkie służby ratownicze. Poza tym zacząłem się już serio niepokoić. Ta przygoda mogła
się dla niej skończyć fatalnie.
Co chwilę nadchodziły komunikaty ekip poszukiwawczych: „Uczniowie drugiego marsjańskiego
progimnazjum przetrząsnęli stadion. Alicji ani śladu”, „Fabryka marsjańskich słodyczy informuje, że
dziecka na jej terenie nie ma”...
„Może rzeczywiście wpadło jej do głowy, by wybrać się na pustynię? – zastanawiałem się. –
W mieście już by ją odszukano. Ale pustynia... Marsjańskie pustynie nie są jeszcze dokładnie
zbadane i ktoś może tak się zabłąkać, że i przez dziesięć lat go nie odnajdą. Z drugiej strony
najbliższe rejony pustyni zostały już przeszukane przy użyciu skoczków terenowych...”
– Jest! – zawołał nagle Marsjanin w granatowym chitonie, patrząc w kieszonkowy telewizor,
– Gdzie? Jak? Gdzie? – zafalował tłum zebrany pod kopułą.
– Na pustyni. Około dwustu kilometrów stad.
– Dwustu?!
„No pewnie – pomyślałem – przecież oni nie znają Alicji. Można się tego było po niej
spodziewać”.
– Dziewczynka czuje się dobrze i zaraz tu będzie.
– A w jaki sposób tam dotarła?
– Rakietą pocztową.
– Wiadomo! – jęknęła Tatiana Pietrowna i rozpłakała się. Ona denerwowała się najbardziej.
Wszyscy czym prędzej zaczęli ją pocieszać.
– Przechodziliśmy obok poczty głównej, gdzie akurat ładowano automatyczne rakiety pocztowe.
Nie zwróciłam na to uwagi. Przecież je widujemy ze sto razy dziennie!
A kiedy w dziesięć minut później marsjański lotnik wprowadził Alicję, wszystko się wyjaśniło.
– Weszłam tam, żeby zabrać list – poinformowała Alicja.
– Jaki list?
– Przecież powiedziałeś, tatusiu, że mama napisze do nas list. Zajrzałam więc do rakiety, żeby go
stamtąd zabrać.
– Dostałaś się do środka?
– Oczywiście. Właz był otwarty i leżało tam mnóstwo listów.
– A potem?
– Ledwie zdążyłam wejść, drzwi się zamknęły i rakieta wystartowała. Zaczęłam szukać
przycisku, by ją zatrzymać. Było tam jednak całe mnóstwo przycisków. Gdy nacisnęłam ostatni,
rakieta zniżyła lot, w chwilę później drzwi się otworzyły. Wyszłam, a tu dookoła tylko piasek, nie ma
cioci Tani, nie ma dzieci.
– Nacisnęła guzik natychmiastowego lądowania! – z zachwytem w głosie oznajmił Marsjanin
w granatowym chitonie.
– Troszkę sobie popłakałam, ale później postanowiłam wracać.
Strona 13
– A jak się domyśliłaś, w którą stronę iść?
– Wdrapałam się na pagórek, żeby się rozejrzeć. Ze szczytu nie było nic widać, ale zauważyłam,
że w pagórku są drzwi, weszłam więc do pokoiku i tam usiadłam.
– Jakie drzwi? – zdziwił się Marsjanin. – W tym rejonie jest tylko goła pustynia.
– Właśnie że nie, były tam drzwi i pokój. A w pokoju stoi duży kamień. W kształcie piramidy
egipskiej, tyle że w zmniejszeniu. Pamiętasz, tatusiu, czytałeś mi książkę o piramidach egipskich?
Nieoczekiwane słowa Alicji wywołały silne poruszenie wśród Marsjan i szefa ratowników
Nazariana.
– Tuteksowie! – wykrzyknęli.
– Gdzie odnaleziono dziewczynkę? Współrzędne!
I połowę obecnych dosłownie jakby wymiotło.
Tatiana Pietrowna, która osobiście zaczęła karmić Alicję, opowiedziała mi, że wiele tysięcy lat
temu istniała na Marsie tajemnicza cywilizacja Tuteksów. Pozostały po niej wyłącznie kamienne
piramidki. Dotychczas zarówno Marsjanom, jak i archeologom ziemskim nie udało się odnaleźć ani
jednej budowli Tuteksów – tylko piramidki rozproszone po pustyni i zasypane piaskiem. I oto Alicja
przypadkowo natrafiła na budowlę Tuteksów.
– Widzisz, znów ci się poszczęściło – powiedziałem. – Mimo to bezzwłocznie zabieram cię do
domu. Tam możesz się gubić, ile dusza zapragnie. Bez skafandra.
– Ja również wolę gubić się w domu – przytaknęła Alicja.
...Po dwóch miesiącach przeczytałem w czasopiśmie „Dookoła Świata” artykuł podtytułem „Tacy
właśnie byli Tuteksowie”. Opowiadał, jak to w końcu udało się odnaleźć na marsjańskiej pustyni
niezwykle cenne zabytki kultury Tuteksów. Obecnie uczeni pracują nad rozszyfrowaniem odkrytych
w pomieszczeniu inskrypcji. Ale co najciekawsze – na piramidce znajdował się wspaniale
zachowany wizerunek Tuteksa. I w czasopiśmie zamieszczono fotografię piramidki z owym
portretem.
Portret wydał mi się znajomy. Owładnęło mną straszliwe podejrzenie.
– Alicjo – powiedziałem groźnie – przyznaj się, czy nie rysowałaś czegoś przypadkiem na
piramidce, wówczas gdy się zgubiłaś na pustyni?
Zanim Alicja odpowiedziała na moje pytanie, podeszła i uważnie przyjrzała się fotografii
w „Dookoła Świata”.
– Wszystko się zgadza. To twój portret, tatulku. Ale nie narysowałam go, tylko wydrapałam
kamyczkiem. Strasznie mi się nudziło...
Strona 14
NIEŚMIAŁY ŚWISZCZAK
Alicja ma wielu przyjaciół wśród zwierząt: dwa kotki, marsjańską modliszkę, która mieszka pod
jej łóżkiem i nocami naśladuje bałałajkę, jeżyka, który był u nas przez jakiś czas, a potem wrócił do
lasu, brontozaura Brontiego, którego odwiedza w ogrodzie zoologicznym, i wreszcie psa sąsiadów,
Reksa, moim zdaniem karłowatego jamnika niezbyt czystej krwi.
Jeszcze jeden zwierzak przybył Alicji, gdy wróciła pierwsza ekspedycja z Syriusza.
Alicja poznała kapitana Połoskowa na pochodzie pierwszomajowym. Nie mam pojęcia, jakim
sposobem to załatwiła – ma rozległe znajomości. Tak czy owak znalazła się wśród dzieci, które
wręczały kosmonautom kwiaty. Wyobraźcie sobie moje zdumienie, gdy nagle zobaczyłem na ekranie
telewizora Alicję, jak biegnie przez plac z większym od niej bukietem błękitnych róż, które podaje
samemu Połoskowowi.
Połoskow wziął ją na ręce, razem obejrzeli cały pochód, a potem dokądś poszli.
Alicja wróciła do domu dopiero wieczorem z dużą czerwoną torbą w ręku.
– Gdzieś ty się podziewała?
– Najbardziej to byłam w przedszkolu – odparła
– A najmniej?
– Poza tym zaprowadzili nas na plac Czerwony.
– A potem?
Alicja zrozumiała, że oglądałem telewizję, odpowiedziała więc:
– Jeszcze mnie poproszono, żebym złożyła życzenia kosmonautom.
– Kto cię o to prosił?
– Jeden pan, nie znasz go.
– Alicjo, czy nie zetknęłaś się do tej pory z terminem „kara cielesna”?
– Wiem, to chodzi o klapsa. Ale myślę, że tak bywa tylko w bajkach.
– Obawiam się, że będę zmuszony obrócić bajkę w rzeczywistość. Dlaczego wsadzasz nos
wszędzie tam gdzie nie trzeba?
Alicja już miała zamiar się obrazić, gdy nagle czerwona torba w jej ręku poruszyła się z lekka.
– A to co takiego?
– To prezent od Połoskowa.
– Naciągnęłaś go na prezent! Tego jeszcze brakowało!
– Na nic go nie naciągałam. To jest świszczak. Połoskow przywiózł go z Syriusza. Mały
świszczał, można powiedzieć świszczątko.
I Alicja ostrożnie wydostała z torby małego zwierzaczka o sześciu łapkach, podobnego do
kangurka. Świszczątko miało duże, wypukłe jak u ważki oczy. Obracało nimi szybko, wczepiwszy się
mocno górną parą łapek w ubranie Alicji.
Strona 15
– Widzisz, już mnie polubił – oświadczyła. – Przygotuję mu miejsce do spania.
Znałem historię świszczaków. Wszyscy ją znali, a szczególnie my, biolodzy. Miałem w ogrodzie
zoologicznym już pięć świszczaków i z dnia na dzień oczekiwaliśmy powiększenia rodziny.
Połoskow z Bauerum odkryli świszczaki na jednej z planet w systemie Syriusza. Te miłe,
nieszkodliwe zwierzątka, które nie odstępowały na krok kosmonautów, okazały się ssakami, choć
zachowaniem przypominały raczej nasze pingwiny. Ta sama spokojna ciekawość i wieczne próby
włażenia w najbardziej nieodpowiednie miejsca. Bauer musiał nawet spieszyć z pomocą
świszczątku, które omal nie utonęło w dużej puszce skondensowanego mleka. Ekspedycja przywiozła
cały film o świszczakach, który cieszył się wielkim powodzeniem we wszystkich kinach
i wideoramach.
Niestety, członkowie ekspedycji nie mieli czasu poobserwować ich dokładniej. Świszczaki
przychodziły do ich obozu rankiem, a z zapadnięciem zmroku znikały, kryły się pośród skał.
Kiedy zaś ekspedycja była już w drodze powrotnej, Połoskow znalazł w jednej z komór trzy
świszczaki, które prawdopodobnie zabłądziły na statku. Wprawdzie kapitan pomyślał w pierwszej
chwili, że świszczaki przemycił któryś z uczestników ekspedycji, jednak zdumienie jego
współtowarzyszy było tak szczere, iż uznał swoje podejrzenia za bezpodstawne.
Obecność świszczaków spowodowała masę dodatkowych problemów. Po pierwsze, mogły się
okazać źródłem nieznanych infekcji. Po drugie – zginąć w drodze, nie wytrzymać zmiany ciążenia. Po
trzecie, nikt nie miał pojęcia, czym się żywią... I tak dalej.
Na szczęście wszystkie obawy okazały się płonne.
Świszczaki doskonale zniosły dezynfekcję, posłusznie zajadały rosół i konserwowe owoce.
Z tego powodu zyskały sobie śmiertelnego wroga w osobie Bauera, który lubił kompot, a w ostatnich
miesiącach ekspedycji musiał z niego zrezygnować – zjedli go „gapowicze”.
Podczas długiej podróży przyszło na świat sześcioro świszcząt. Tak więc statek przybył na
Ziemię wypełniony po brzegi świszczakami i świszczątkami. Okazały się zresztą bardzo pojętne
i nikomu, oprócz Bauera, nie przysporzyły żadnych kłopotów czy niedogodności.
Pamiętam historyczny moment przybycia ekspedycji na Ziemię, kiedy pod obstrzałem kamer
filmowych i telewizyjnych otworzył się luk i zamiast kosmonautów pojawiło się w nim dziwne
stworzenie o sześciu łapach. A za nim jeszcze kilka identycznych, tyle że nieco mniejszych. Po całej
Ziemi przetoczyło się pełne zdumienia a-a-ach! I urwało się w tym samym momencie, kiedy za
świszczakami ze statku wyszedł uśmiechnięty Połoskow. Na rękach niósł świszczątko umazane
skondensowanym mlekiem...
Część zwierzątek trafiła do ogrodu zoologicznego, niektóre zostały u przywiązanych już do nich
kosmonautów. Świszczak Połoskowa trafił w końcu do Alicji. Bóg jeden wie, jakim sposobem
zdołała oczarować tego surowego kosmonautę.
Świszczak mieszkał sobie w dużym koszu obok łóżka Alicji, nie jadał mięsa, nocami spał,
zaprzyjaźnił się z kociętami, bał się modliszki i cichutko mruczał, gdy Alicja głaskała go lub
opowiadała o swych sukcesach i wpadkach.
Rósł szybko i po upływie dwóch miesięcy zrównał się z Alicją. Chodzili na spacery do ogródka
po przeciwnej stronie ulicy i Alicja nigdy nie zakładała mu obroży.
– A jeśli kogoś przestraszy? – martwiłem się. – Albo wpadnie pod samochód?
– Ależ nie, nikogo nie przestraszy. Poza tym obraziłby się, gdybym mu założyła obrożę. Jest taki
wrażliwy.
Strona 16
Pewnego razu Alicja nie mogła zasnąć. Kaprysiła i domagała się, żeby poczytać jej o doktorze
Ojboli.
– Niestety, dzisiaj nic, córeczko – powiedziałem. – Mam pilną pracę. Zresztą pora już, żebyś
sama czytała książki.
– Ale to nie książka, tylko mikrofilm, a tam są małe literki.
– Przecież jest dźwiękowy. Nie masz ochoty czytać, to włącz dźwięk.
– Nie chce mi się wstawać, tak zimno.
– Więc poczekaj. Skończę pisać i włączę.
– W takim razie poproszę świszczaka.
– To poproś – uśmiechnąłem się.
Po chwili usłyszałem z sąsiedniego pokoju łagodny głos lektorki: „...Poza tym miał Ojboli psa
Hauhau”.
To znaczy, że Alicja jednak wstała, żeby włączyć dźwięk.
– Natychmiast wracaj do łóżka! – krzyknąłem. – Przeziębisz się.
– Jestem w łóżku.
– To brzydko tak oszukiwać. Więc kto włączył mikrofilm?
– Świszczak.
Nie chciałbym bardzo, żeby moja córka wyrosła na kłamczuchę. Odłożyłem swoją pisaninę
i poszedłem przeprowadzić z nią poważną rozmowę.
Na ścianie wisiał ekran. Świszczak manipulował przy mikroprojektorze, na ekranie zaś
nieszczęśliwe zwierzęta tłoczyły się pod drzwiami dobrego doktora Ojboli.
– Jakim sposobem zdołałaś go tak wytresować? – Byłem szczerze zdziwiony.
– Wcale go nie tresowałam. On sam wszystko potrafi.
Świszczak przebierał w zmieszaniu przednimi łapkami. Zapadło niezręczne milczenie.
– A jednak... – wymówiłem wreszcie.
– Proszę wybaczyć – zabrzmiał wysoki, z lekka ochrypły głos. To mówił Świszczak. – Ale ja
rzeczywiście sam się nauczyłem. Przecież to nic trudnego.
– Przepraszam... – wykrztusiłem.
– To nic trudnego – powtórzył Świszczak. – Przedwczoraj pan sam wyświetlał Alicji bajkę
o królu modliszek.
– Nie, chodzi mi o coś innego. Jak pan się nauczył mówić?
– Ćwiczyliśmy wspólnie – wyjaśniła Alicja.
– Nic nie rozumiem! Dziesiątki biologów pracują ze świszczakami i do tej pory nie wydusili
z nich ani słowa.
– A nasz Świszczak umie również czytać. Prawda?
– Trochę umiem.
– Opowiada mi tyle ciekawych rzeczy...
– Bardzo się z pańską córką zaprzyjaźniliśmy.
– Więc czemu milczał pan przez tyle czasu?
– Wstydził się – odparła za Świszczaka Alicja.
Świszczak spuścił oczy.
Strona 17
O PEWNYM WIDZIADLE
Latem mieszkamy we Wnukowie. Jest to bardzo wygodne, ponieważ chodzi tam jednoszynowa
kolej, a od stacji mamy tylko pięć minut spacerkiem do daczy. W lesie, po drugiej stronie drogi,
rosną koźlaki – niestety, jest ich znacznie mniej niż grzybiarzy.
Przyjeżdżałem na daczę prosto z ogrodu zoologicznego i zamiast odpocząć wpadałem natychmiast
w wir tamtejszego życia. Główną postacią był Kola, chłopiec z sąsiedztwa, który słynął na całe
Wnukowo z tego, że zabierał dzieciom zabawki. Przyjeżdżał nawet specjalnie psycholog
z Leningradu, który napisał potem dysertację na temat Koli.
Psycholog badał go, a Kola tymczasem opychał się konfiturami i marudził przez okrągłą dobę.
Przywiozłem mu z miasta trzykołową rakietę fotonową, żeby choć trochę przestał kwękać.
Poza tym mieszkała tam babcia Koli, która uwielbiała rozmowy o genetyce i pisała powieść
o Mendlu, babcia Alicji, chłopiec Jura i jego mama Karma, trzech bliźniaków z sąsiedniej ulicy,
wyśpiewujących chórem pod moimi oknami, i wreszcie – widziadło.
Widziadło mieszkało gdzieś pod jabłonią i pojawiło się stosunkowo niedawno. Wierzyła w nie
Alicja oraz babcia Koli. Więcej nikt.
Siedzieliśmy z Alicją na tarasie i czekaliśmy, aż nowy robot ze Szczełkowskiej Fabryki ugotuje
kaszę mannę. Już dwa razy się przepalał i oboje z Alicją pomstowaliśmy na fabrykę, ale zająć się
sami gospodarzeniem nie mieliśmy ochoty, a babcia wybrała się do teatru.
– Przyjdzie dzisiaj – oznajmiła Alicja.
– Kto taki?
– Mój widziadeł.
– Widziadło, ono – poprawiłem ją automatycznie, nie spuszczając wzroku z robota.
– Zgoda – przystała Alicja. – Niech będzie mój widziadło. A Kola zabrał bliźniakom orzechy.
Czy to nie dziwne?
– Dziwne. Więc co mówiłaś o widziadle?
– Jest miły.
– Ty wszystkich uważasz za miłych.
– Oprócz Koli.
– No, oprócz Koli... Myślę, że gdybym przywiózł żmiję zionącą ogniem, też byś się z nią
zaprzyjaźniła.
– Z pewnością. A czy ona jest dobra?
– Nikomu dotąd nie udało się z nią o tym pogadać. Pochodzi z Marsa i strzyka wrzącym jadem.
– Musiał ją ktoś skrzywdzić. Czemu wywieźliście ją z Marsa?
Cóż miałem na to odpowiedzieć? Była to najszczersza prawda. Nikt nie pytał żmii o zdanie, kiedy
zabierano ją z Marsa. A ona pożarła w drodze ulubionego psa załogi statku „Kaługa”, za co
Strona 18
znienawidzili ją wszyscy kosmonauci.
– No więc, co z tym widziadłem? Do czego jest podobne? – zmieniłem temat.
– Pojawia się dopiero wtedy, gdy jest ciemno.
– To oczywiste. Dzieje się tak od niepamiętnych czasów. Nasłuchałaś się bajek od babci Koli...
– Babcia Koli opowiada mi wyłącznie o historii genetyki. Jak spostponowano imię Mendla.
– A właściwie, jak reaguje twoje widziadło na pianie koguta?
– Wcale nie reaguje. Czemu pytasz?
– Ponieważ szanująca się zjawa powinna znikać bluzgając przekleństwami, gdy o świtaniu
zapieje kur.
– Zapytam go dzisiaj o tego kura.
– Świetnie.
– Pójdę spać trochę później. Muszę koniecznie porozmawiać z widziadłem.
– Proszę bardzo. Dobrze, pożartowaliśmy sobie co nieco, i starczy. Robot całkiem już
rozgotował kaszę.
Alicja zasiadła do kaszy, ja zaś do zeszytów naukowych Gujańskiego Ogrodu Zoologicznego. Był
tam ogromnie interesujący artykuł o kąsaczach. Rewolucja w zoologii. Udało im się doprowadzić do
rozmnożenia kąsaczy w niewoli. Potomstwo rodziło się ciemnozielone, mimo że rodzice mieli
pancerze błękitne.
Ściemniło się.
– No, idę – powiedziała Alicja.
– Dokąd to?
– Do widziadła. Przecież się zgodziłeś.
– Myślałem, że żartujesz. Ale jeśli masz taką ochotę wyjść do ogrodu, to proszę, włóż tylko
sweter, bo zrobiło się chłodno. I nie chodź dalej niż do jabłoni.
– A po co? Przecież on właśnie tam na mnie czeka.
Alicja pobiegła do ogrodu. Obserwowałem ją kątem oka. Nie chciałem wtrącać się do świata jej
fantazji. Niech tam sobie krążą wokół niej widziadła, czarownice, nieustraszeni rycerze, łagodne
olbrzymy z baśniowej błękitnej planety... Byle tylko kładła się spać o właściwej porze i przyzwoicie
jadła.
Zgasiłem światło na werandzie, żebym mógł swobodnie obserwować Alicję. Podeszła właśnie
do starej gałęziastej jabłoni i stanęła pod nią.
I nagle... Od pnia oderwał się niebieskawy cień i ruszył w stronę Alicji. Jak gdyby płynął
w powietrzu nie dotykając trawy.
W chwilę później schwyciwszy jakiś ciężki przedmiot zbiegałem już po schodach przeskakując
po trzy stopnie. To już przestało mi się podobać. Albo to czyjś niewybredny żart, albo... Nie
przychodziło mi jakoś do głowy żadne inne „albo”.
– Ostrożnie, tatusiu! – wymówiła głośnym szeptem Alicja słysząc moje kroki. – Przestraszysz go.
Chwyciłem ją za rękę. Przede mną rozpływał się w powietrzu niebieskawy kształt.
– Tatku, coś ty zrobił! Omal go już nie uratowałam!
Alicja beczała wniebogłosy, gdy niosłem ją na taras.
Cóż to właściwie było pod jabłonią? Halucynacja?
– Czemuś to zrobił? – płakała. – A obiecałeś...
– Nic nie zrobiłem – odparłem. – Widziadła nie istnieją.
Strona 19
– Przecież sam go widziałeś. Dlaczego kłamiesz? On nie znosi ruchu powietrza. Czy nie
rozumiesz, że trzeba się do niego zbliżać powoli, żeby go powiew nie zdmuchnął.
Nic wiedziałem, co na to odpowiedzieć. Jednego byłem pewny – gdy tylko Alicja zaśnie, wyjdę
z latarką i przeszukam cały ogród.
– Zostawił mi list dla ciebie. Ale ci go nie dam.
– Jaki list?
– Nie dam.
Dopiero teraz zauważyłem, że ściska w piąstce jakąś karteczkę.
Alicja popatrzyła na mnie, ja na nią, wreszcie jednak podała mi kartkę. Znajdował się na niej
sporządzony moim charakterem pisma harmonogram karmienia czerwonych krumsów. Szukałem tej
kartki od trzech dni.
– Alicjo, gdzie znalazłaś moją notatkę?
– Odwróć ją. Widziadło nie miało na czym pisać, dałam mu więc twoją kartkę.
Na odwrotnej stronie było napisane po angielsku nie znanym mi charakterem pisma:
„Szanowny profesorze!
Ośmielam się zwrócić do Pana, ponieważ znalazłem się w nader nieprzyjemnej sytuacji, z której
nie mogę się wyplątać bez pomocy osób postronnych. Niestety nie mogę również opuścić koła
o promieniu jednego metra, a środkiem tego koła jest pańska jabłoń. Zobaczyć mnie w moim
żałosnym stanie można wyłącznie w ciemności.
Dzięki Pańskiej córce, istocie wrażliwej i uczynnej, udało mi się w końcu nawiązać kontakt ze
światem zewnętrznym.
Ja, profesor Kuraki, padłem ofiarą nieudanego eksperymentu. Robiłem doświadczenia
w dziedzinie transmisji substancji na dalekie odległości. Udało mi się w ten sposób przesłać z Tokio
do Paryża dwie indyczki i kota. Zostały tam pomyślnie odebrane przez moich kolegów. Jednakże tego
dnia, gdy zdecydowałem się przeprowadzić eksperyment na sobie, akurat w trakcie doświadczenia
przepaliły się w pracowni korki i zabrakło energii koniecznej do przemieszczenia. Rozproszyłem się
w przestrzeni, przy czym moja najbardziej skondensowana część znajduje się w rejonie Pańskiej
czcigodnej daczy. W tym żałosnym stanie znajduję się już drugi tydzień i bez wątpienia uznano mnie
za zmarłego.
Błagam Pana, natychmiast po otrzymaniu mego listu proszę wysłać telegram do Tokio
z poleceniem, by naprawiono korki w mojej pracowni. Wówczas będę mógł się zmaterializować.
Z góry wdzięczny
Kuraki”
Długo wpatrywałem się w ciemność wokół jabłoni. Następnie zbiegłem z tarasu i podszedłem
bliżej. Jasnoniebieska, ledwie widoczna poświata kołysała się lekko obok pnia. Przyjrzawszy się
uważnie, rozróżniłem zarys ludzkiej postaci. „Widziadło” wyciągało ręce ku niebu, jak mi się
wydało, błagalnym gestem.
Nie tracąc już ani chwili pobiegłem na stację kolejową i stamtąd zadzwoniłem do Tokio.
Cała ta operacja zajęła dziesięć minut.
Już w drodze powrotnej uprzytomniłem sobie, że zapomniałem dopilnować, żeby Alicja położyła
się spać. Przyspieszyłem kroku.
Na werandzie paliło się światło.
Strona 20
Alicja demonstrowała właśnie swój zielnik oraz kolekcję motyli niewysokiemu wychudłemu
Japończykowi. Trzymał on w rękach rondelek i nie spuszczając wzroku ze skarbów Alicji, powoli
jadł kaszę mannę.
Na mój widok gość skłonił się nisko i rzekł:
– Jestem profesor Kuraki, pański dozgonny sługa. Pan i pańska córka uratowaliście mi życie.
– Tak, tatusiu, to mój widziadło – powiedziała Alicja. – Teraz w niego wierzysz?
– Wierzę – odparłem. – Miło mi pana poznać.