Clancy Tom - Niedźwiedź i smok
Szczegóły | |
---|---|
Tytuł | Clancy Tom - Niedźwiedź i smok |
Rozszerzenie: |
![](/images/demo/legimi.png)
![](/images/demo/legimi.png)
![Ceneo.pl](http://app.ceneostatic.pl/common/image/logo/ap-logo-transparent-small.png)
Clancy Tom - Niedźwiedź i smok PDF Ebook podgląd online:
Pobierz PDF
Zobacz podgląd Clancy Tom - Niedźwiedź i smok pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. Clancy Tom - Niedźwiedź i smok Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.
Clancy Tom - Niedźwiedź i smok Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:
Strona 1
Strona 2
Strona 3
TOM CLANCY
NIEDŹWIEDŹ I SMOK
(THE BEAR AND THE DRAGON)
Tłumaczyli:
Andrzej Zieliński i Andrzej Kamieński
Wydanie oryginalne: 2000
Wydanie polskie: 2003
PODZIĘKOWANIA
Jak zawsze, pomogli mi przyjaciele:
Roland z Kolorado, dzięki za lekcje angielskiego – niech się dzieciaki dobrze sprawują; Harry,
chłopak z innego świata, dzięki za niespodziewane informacje; John G., moja brama do świata
technologii;
Charles, doskonały nauczyciel i równie dobry żołnierz.
Historia ciepło wypowiada się o mądrych,
ale podziwia dzielnych.
Edmund Morris
Strona 4
Prolog
Biały Mercedes
Wszyscy jak zwykle śpieszyli się do pracy i transformacja od marksizmu-leninizmu do chaotycznego
kapitalizmu niewiele tu zmieniła – no, może teraz było trochę gorzej. Po szerokich ulicach Moskwy
trudniej się teraz jeździło, bo prawie każdy mógł tu mieć samochód, a milicjanci nie pilnowali już
środkowych pasów ruchu na szerokich prospektach, żeby członkowie Biura Politycznego i Komitetu
Centralnego mogli korzystać z tych swoich prywatnych dróg, jak niegdyś carscy książęta w swoich
trojkach. Teraz były to pasy do skrętu w lewo i dla tych w ZIŁ-ach, i tych w prywatnych
samochodach. W przypadku Siergieja Nikołajewicza Gołowki był to biały Mercedes 600, wielka
limuzyna klasy S, z dwunastoma cylindrami niemieckiej mocy pod maską. Niewiele było takich
samochodów w Moskwie; prawdę mówiąc, jego Mercedes był ekstrawagancją, której powinien był
się wstydzić... ale się nie wstydził. Może i nie było już w tym mieście nomenklatury, ale stanowisko
wciąż wiązało się z przywilejami, a on był przewodniczącym SWR1.
Jego mieszkanie też było wielkie, na najwyższym piętrze wieżowca przy Kutuzowskim Prospekcie.
Był to dość nowy budynek, całkiem nieźle wykończony i wyposażony, aż po niemiecki sprzęt
gospodarstwa domowego, który to luksus od dawna przysługiwał wysokim przedstawicielom władz.
Nie prowadził sam. Miał od tego zwalistego Anatolija, byłego oficera Specnazu, który nosił pistolet
pod kurtką i który prowadził Mercedesa ostro, agresywnie, a przy tym pielęgnował go z wielką
pieczołowitością. Szyby w oknach były pokryte warstwą ciemnego 1 Służba Wniesznoj Razwiedki -
wywiad rosyjski (przyp. tłum.) plastiku, uniemożliwiającą przypadkowym gapiom zajrzenie do
środka i były to okna grube, wykonane z poliwęglanowej żywicy i obliczone na zatrzymanie
wszystkiego, aż po pocisk kalibru 12,7 mm, a przynajmniej tak szesnaście miesięcy temu zapewniał
Gołowkę przedstawiciel handlowy koncernu. Opancerzenie sprawiało, że samochód był o prawie
tonę cięższy od normalnego Mercedesa 600S, ale na silniku i zawieszeniu zdawało się to nie
wywierać większego wrażenia. To rosyjskie ulice miały w końcu zniszczyć ten samochód.
Układanie równej nawierzchni było sztuką, której jego kraj jeszcze nie opanował, pomyślał
Gołowko, przewracając strony swej porannej gazety. Była to amerykańska „International Herald
Tribune”, jak zwykle dobre źródło informacji, jako że wydawały ją wspólnie „The Washington Post”
i „The New York Times”, dwie z najlepszych służb wywiadowczych na świecie, choć trochę zbyt
aroganckie, jak na gust profesjonalistów, takich jak Siergiej Nikołajewicz i jego ludzie.
Wstąpił do wywiadu, kiedy ta służba znana była jeszcze jako KGB, Komitet Bezpieczeństwa
Państwowego. Uważał, że była to najlepsza tego rodzaju organizacja, jaką kiedykolwiek widział
świat, nawet jeśli ostatecznie uległa rozpadowi. Gołowko westchnął.
Gdyby Związek Radziecki nie upadł na początku lat 90., jako przewodniczący byłby teraz
pełnoprawnym członkiem Biura Politycznego, miałby prawdziwą władzę w jednym z dwóch
supermocarstw, byłby człowiekiem, pod którego wzrokiem drżeliby najsilniejsi, ale... Nie, co to ma
za sens? – spytał się w myślach. To wszystko było iluzją, dziwną u kogoś, dla kogo powinna się
Strona 5
liczyć tylko obiektywna prawda. Ta odwieczna, okrutna dychotomia. KGB
zawsze zabiegał o sprawdzone fakty, ale potem informował o nich ludzi zaślepionych mrzonkami, a
ci naginali prawdę na potrzeby swoich mrzonek. A kiedy prawda wyszła w końcu na jaw, mrzonki
nagle wyparowały jak obłoczek pary na wietrze i rzeczywistość wdarła się jak powodziowa fala z
rzeki, na której wiosną puściły lody. I wtedy ci wspaniali towarzysze z Biura Politycznego, którzy
poświęcili życie w pogoni za mrzonką, przekonali się, że ich teorie były ledwie cieniutkimi
trzcinami, podczas gdy rzeczywistość machała sierpem i bynajmniej nie robiła tego w interesie
komunizmu.
Ale z Gołowką było inaczej. Jako specjalista od faktów, mógł nadal uprawiać swą profesję,
ponieważ rząd wciąż ich potrzebował. Jego władza była teraz nawet większa niż kiedyś, ponieważ –
dobrze znając otaczający świat i wiedząc tak wiele o niejednej z jego ważniejszych osobistości – jak
nikt inny mógł doradzać swemu prezydentowi; miał więc coś do powiedzenia w sprawach polityki
zagranicznej, obrony i w sprawach wewnętrznych. Te ostatnie były teraz najtrudniejsze, nie to, co
kiedyś. Były też teraz najbardziej niebezpieczne.
Dziwne.
Kiedyś wystarczyło wypowiedzieć (częściej krzyknąć)
słowa
„Służba
Bezpieczeństwa!”, a obywatele radzieccy zamierali w pół kroku, bo KGB budził największą grozę
spośród wszystkich instytucji poprzedniego reżimu, dysponując władzą, o której Sicherheitsdienst2
Reinhardta Heydricha mogła tylko marzyć, władzą, pozwalającą 2 Służba bezpieczeństwa w
hitlerowskich Niemczech (przyp. tłum.) aresztować, uwięzić i zabić kogo tylko chciano, bez
konieczności tłumaczenia się komukolwiek. Ale to także należało już do przeszłości. Teraz KGB był
podzielony i część zajmująca się bezpieczeństwem wewnętrznym była cieniem dawnej siebie,
podczas gdy SWR
– kiedyś Pierwszy Zarząd Główny – wciąż zbierała informacje, choć nie miała już tej potęgi, jaka
wiązała się z egzekwowaniem woli – niekoniecznie prawa – komunistycznego reżimu.
Ale i tak mój obecny zakres obowiązków wciąż jest ogromny, pomyślał Gołowko, składając gazetę.
Byli zaledwie o kilometr od placu Dzierżyńskiego. Ten plac też nie był już taki, jak kiedyś. Zniknął
pomnik Żelaznego Feliksa. Kiedyś na sam jego widok ciarki przechodziły po plecach tym, którzy
wiedzieli, kim był człowiek, którego pomnik z brązu stał samotnie na placu, ale dziś i to było już
tylko wyblakłym wspomnieniem. Za to budynek, przed którym kiedyś stał ten pomnik, nie zmienił się.
Mieściła się w nim kiedyś reprezentacyjna siedziba towarzystwa ubezpieczeniowego Rossija, a
potem był znany jako Łubianka – przerażająca nazwa nawet w przerażającym kraju, rządzonym przez
Józefa Wissarionowicza Stalina – z piwnicami pełnymi cel i pomieszczeń, w których prowadzono
przesłuchania. Większość tych funkcji przeniesiono z biegiem lat do Lefortowa, więzienia na
Strona 6
wschodzie Moskwy, w miarę jak rozrastała się biurokracja KGB – podobnie jak wszystkie
biurokracje – wypełniając ogromny budynek niczym nadymający się balon, zajmując każdy pokój i
każdy kąt, aż sekretarki i archiwiści zajęli (przebudowane) pomieszczenia, w których kiedyś
Kamieniew i Ordżonikidze byli torturowani na oczach Jagody i Berii. Ale Gołowko nie wierzył w
duchy.
Cóż, rozpoczynał się nowy dzień. Narada sztabu o 8.45, a potem rutynowe odprawy i dyskusje, obiad
o 14.15 i, przy odrobinie szczęścia, będzie już z powrotem w samochodzie, w drodze do domu parę
minut po szóstej, żeby przebrać się na przyjęcie w ambasadzie francuskiej. Cieszył się już na
jedzenie i wino, chociaż nie na konwersację.
Jego uwagę zwrócił inny samochód. Był bliźniakiem jego własnego wozu, wielki Mercedes klasy S,
tak samo biały, z szybami tak samo przyciemnionymi amerykańskim plastikiem. Jechał dość szybko w
ten słoneczny poranek. Anatolij zwolnił i ustawił się za wywrotką, jedną z tysięcy tych wielkich,
brzydkich ciężarówek, wszechobecnych na ulicach Moskwy, jakby były tu dominującą formą życia.
Ta przed nimi miała skrzynię wyładowaną narzędziami, a nie ziemią. Sto metrów dalej inna
ciężarówka jechała powoli, jakby kierowca nie był pewien, czy jedzie właściwą trasą. Gołowko
przeciągnął się na siedzeniu. Nie bardzo mógł zobaczyć, co dzieje się na ulicy przed ciężarówką.
Tęsknił już do pierwszej filiżanki cejlońskiej herbaty na swoim biurku, w tym samym gabinecie, w
którym kiedyś Beria...
...ta ciężarówka dalej z przodu. Na skrzyni ładunkowej leżał jakiś mężczyzna. Teraz wstał, a w
rękach trzymał...
– Anatolij! – powiedział Gołowko ostrym tonem, ale jego kierowca nie mógł zobaczyć, co dzieje się
przed ciężarówką, za którą jechali.
...to był granatnik przeciwpancerny RPG, wąska rura z bulwiastym zakończeniem.
Celownik był podniesiony, ciężarówka stanęła, mężczyzna na skrzyni przyklęknął na kolano,
odwrócił się i wymierzył broń w drugiego Mercedesa...
...tamten kierowca zobaczył to i próbował zjechać na bok, ale drogę miał zablokowaną przez inne
pojazdy i...
...nie było to specjalnie widowiskowe, zaledwie mały obłok dymu z tylnego końca wyrzutni, ale
bulwa na drugim końcu wyskoczyła z rury, wbiła się w maskę tego drugiego białego Mercedesa i
eksplodowała.
Uderzyła tuż pod przednią szybą. Eksplozji nie towarzyszyła kula ognia, tak ulubiona przez reżyserów
filmów akcji. Był tylko niezbyt jaskrawy błysk i szary dym, za to huk poniósł się po placu, a w
bagażniku samochodu wyrwana została wielka dziura o poszarpanych krawędziach, co znaczyło, że
wszyscy ludzie w tym pojeździe byli już martwi.
Strona 7
Gołowko wiedział o tym, nie musiał się nawet zastanawiać. Potem zapaliła się benzyna i samochód
stanął w płomieniach, wraz z kilkoma metrami kwadratowymi asfaltu. Mercedes zatrzymał się
prawie natychmiast, z oponami po lewej stronie posiekanymi przez eksplozję.
Kierowca ciężarówki przed Mercedesem Gołowki z całej siły wcisnął pedał hamulca, Anatolij odbił
w prawo. Usłyszał już huk, ale jeszcze nie...
– O, cholera! – Teraz Anatolij zobaczył, co się stało i przystąpił do działania.
Przyśpieszył ostro, odjeżdżając w prawo i zawzięcie kręcił kierownicą, wypatrując luk między
samochodami. Większość pojazdów w polu widzenia zatrzymała się; kierowca Gołowki przemykał
między samochodami i w ciągu niecałej minuty dotarł do bramy wjazdowej moskiewskiej centrali.
Na plac wybiegali właśnie stamtąd uzbrojeni strażnicy, wraz z posiłkami z wartowni tuż za bramą,
niewidocznej z zewnątrz. Dowódca tej grupy, porucznik, zobaczył i rozpoznał samochód Gołowki,
machnięciem ręki dał Anatolijowi znać, żeby wjeżdżał i rozkazał dwóm ze swoich ludzi, żeby
towarzyszyli Mercedesowi do wejścia.
Czas przyjazdu był teraz jedynym rutynowym aspektem rozpoczynającego się dnia. Gołowko wysiadł,
a dwaj młodzi żołnierze wzięli go między siebie, stając tak blisko, że dotykali jego ciężkiej jesionki.
Anatolij też wysiadł, z pistoletem w ręku i z rozpiętą kurtką, z niepokojem w oczach spoglądając do
tyłu, za bramę. Szybko odwrócił głowę.
– Zabierzcie go do środka! – Na ten rozkaz obaj szeregowi wzięli Gołowkę pod ręce i poprowadzili
przez podwójne mosiężne drzwi, za którymi zbierali się już inni żołnierze z ochrony.
– Tędy, towarzyszu przewodniczący – powiedział jakiś kapitan, wziął Siergieja Nikołajewicza pod
ramię i poprowadził do windy dla kierownictwa. Chwilę później Gołowko chwiejnym krokiem
wszedł do swojego gabinetu, dopiero teraz zaczynając pojmować to, co zobaczył zaledwie kilka
minut wcześniej. Oczywiście podszedł do okna, żeby wyjrzeć na dół.
Trzech milicjantów biegło na miejsce zamachu. Chwilę potem pojawił się radiowóz, torując sobie
drogę między stojącymi pojazdami. Kilku kierowców wysiadło i pobiegło do płonącego samochodu,
prawdopodobnie w nadziei, że uda im się pomóc. Dzielni ludzie, pomyślał Gołowko, ale próżny ich
trud. Widział teraz wszystko lepiej, nawet z odległości trzystu metrów. Dach Mercedesa był
nienaturalnie rozdęty, przedniej szyby nie było.
Spoglądał na dymiący wrak, który jeszcze parę minut temu był luksusowym, potwornie drogim
samochodem, zanim został zniszczony przez jedną z najtańszych broni, jaką kiedykolwiek
dysponowała Armia Radziecka. Ktokolwiek był w środku, został natychmiast porozrywany na strzępy
przez kawałki metalu, lecące z prędkością prawie dziesięciu tysięcy metrów na sekundę. Czy tamci w
ogóle zorientowali się, co się stało? Raczej nie. Może kierowca zdążył coś zobaczyć i zdziwić się,
ale właściciel samochodu na tylnym siedzeniu prawdopodobnie był pochłonięty lekturą porannej
gazety i zginął bez ostrzeżenia.
W tym momencie pod Gołowką ugięły się nogi. To mógł być on... mógł się nieoczekiwanie
dowiedzieć, czy istnieje życie pozagrobowe, poznać jedną z tych wielkich tajemnic życia, którą dotąd
Strona 8
nieczęsto zaprzątał sobie myśli...
Ale kto właściwie był celem tego zamachu? Jako przewodniczący SWR, Gołowko nie wierzył w
przypadki, a w Moskwie nie było przecież aż tylu białych Mercedesów 600 S.
– Towarzyszu przewodniczący? – odezwał się Anatolij spod drzwi gabinetu.
– Tak, Anatoliju Iwanowiczu?
– Dobrze się czujecie?
– Lepiej niż tamten – odpowiedział Gołowko, odchodząc od okna. Musiał usiąść. Na miękkich
nogach podszedł do swego obrotowego fotela. Usiadł, oparł się obu dłońmi o biurko i spojrzał na
dębowy blat ze stertami papierów do przeczytania – zupełnie zwyczajny widok, tyle że ten dzień
wcale nie był zwyczajny. Uniósł wzrok.
Anatolij Iwanowicz Szelepin nie był człowiekiem bojaźliwym. W Specnazie dosłużył się stopnia
kapitana, zanim jeden z łowców talentów z KGB nie wypatrzył go, oferując miejsce w VIII Zarządzie
„Wartowniczym”. Anatolij z oferty skorzystał, a zaraz potem KGB się rozpadł. Szelepin był
kierowcą i ochroniarzem Gołowki od lat, należał do jego oficjalnej rodziny, jak najstarszy syn, i był
oddany swojemu szefowi. Skończył trzydzieści trzy lata, był
wysoki, inteligentny, miał jasne włosy i niebieskie oczy, teraz znacznie większe niż zwykle,
ponieważ – choć sporą część życia poświęcił na naukę, jak posługiwać się przemocą i radzić sobie
w warunkach przemocy – po raz pierwszy zetknął się z nią dzisiaj z bliska. Anatolij nieraz
zastanawiał się, co człowiek może czuć, zabijając, ale przez całą swoją karierę nigdy nie myślał o
tym, że to on może stracić życie, a już na pewno nie w zasadzce, i to w zasadzce zorganizowanej tak
blisko jego miejsca pracy. Siedząc przy swoim biurku w przedpokoju gabinetu Gołowki, był w
zasadzie głównie jego osobistym sekretarzem. Ochranianie kogoś, kogo nikt nie śmiałby zaatakować,
z czasem stało się dla niego rutynowym zajęciem, co zresztą było zupełnie normalne. Ale teraz ten
jego wygodny świat rozleciał się na kawałki, tak samo, jak świat jego szefa.
Jak się tego można było spodziewać, Gołowko pierwszy zaczął myśleć racjonalnie.
– Anatolij?
– Tak, towarzyszu przewodniczący?
– Musimy się dowiedzieć, kto tam zginął, a potem ustalić, czy to nie mieliśmy być my.
Zadzwoń na komendę główną milicji i dowiedz się, co robią.
– Natychmiast. – Przystojna młoda twarz znikła za drzwiami.
Gołowko odetchnął głęboko, wstał i jeszcze raz wyjrzał przez okno. Pojawił się wóz straży pożarnej.
Strona 9
Strażacy polewali wrak samochodu, żeby stłumić pojawiające się tu i tam płomienie. Czekała też
karetka pogotowia, ale Siergiej Nikołajewicz wiedział, że to tylko strata czasu. Przede wszystkim
należało teraz dowiedzieć się, jaki był numer rejestracyjny tego samochodu i ustalić właściciela, a
następnie, na podstawie tych informacji, określić, czy nieszczęśnik zginął zamiast Gołowki, czy też
może miał własnych wrogów. Gołowko nie otrząsnął się jeszcze z szoku. Pomyślał, że gniew
przyjdzie może później i ruszył do swej prywatnej łazienki, poczuwszy nagle, że zaraz zsika się w
spodnie. Wyglądało to na odrażający przejaw słabości, ale Gołowko nie zaznał dotąd prawdziwego
strachu i, podobnie jak wielu ludzi, miał skłonność do traktowania wydarzeń w kategoriach
filmowych. Aktorzy byli dzielni i stanowczy, nieważne, że ich słowa pochodziły ze scenariusza, a
zachowania były wyreżyserowane. Tyle że w niczym nie przypominało to dzisiejszych wydarzeń,
kiedy śmierć zajrzała w oczy bez ostrzeżenia.
Komu może zależeć na mojej śmierci? – zastanawiał się, spuszczając wodę.
Budynek ambasady amerykańskiej, znajdujący się kilka kilometrów dalej, miał płaski dach, na którym
poustawiano najróżniejsze anteny radiowe, podłączone do mniej lub bardziej skomplikowanych
radioodbiorników, do których z kolei podłączone były magnetofony, których szpule obracały się
powoli, żeby efektywniej wykorzystywać taśmy. W
pomieszczeniu z radioodbiornikami było kilkunastu ludzi, wojskowych i cywilów. Wszyscy biegle
znali rosyjski i pracowali dla ABN, Agencji Bezpieczeństwa Narodowego z siedzibą w Fort Meade
w stanie Maryland, między Baltimore a Waszyngtonem. Było jeszcze dość wcześnie, ale ci ludzie
zawsze przychodzili do pracy przed rosyjskimi osobistościami oficjalnymi, których łączność
monitorowali. Jednym z wielu urządzeń w tym pomieszczeniu był odbiornik, podobny do tych,
których Amerykanie używają do nasłuchu na częstotliwościach policyjnych. Miejscowi gliniarze
korzystali z tych samych pasm częstotliwości i z radiotelefonów dokładnie tego samego typu, co ich
amerykańscy koledzy w latach 70. Nasłuch był dziecinnie łatwy, ponieważ łączność ta nie była
szyfrowana. Słuchali więc, bo zdarzało się czasem, że jakaś gruba ryba miała wypadek drogowy, ale
głównie chodziło o to, żeby trzymać rękę na pulsie Moskwy, miasta, w którym przestępczość była
coraz większym problemem. Lepiej, żeby personel ambasady wiedział, których dzielnic i jakich
miejsc w rosyjskiej stolicy należy unikać.
– Eksplozja? – odezwał się sierżant, siedzący przy odbiorniku. – Pani porucznik, milicja melduje o
eksplozji tuż obok moskiewskiej centrali SWR.
– Jakiego rodzaju eksplozja?
– Wygląda na to, że jakiś samochód wyleciał w powietrze. Na miejscu jest teraz straż pożarna i
pogotowie... – Sierżant nałożył słuchawki. – Okay, biały Mercedes, numer rejestracyjny... – Sięgnął
po notes i zapisał. – Troje ludzi zabitych, kierowca i dwoje pasażerów... O, cholera!
– Co takiego, Reins?
Strona 10
– Siergiej Gołowko... – Sierżant Reins siedział z przymkniętymi oczami, przyciskając ręką słuchawkę
do ucha. – Czy on nie jeździ białym Mercedesem?
– O, cholera! – zaklęła z kolei porucznik Wilson. Gołowko był jednym z tych ludzi, których jej ludzie
mieli na oku. – Jest wśród tych, którzy zginęli?
– Jeszcze nie wiem... Jakiś nowy głos... Kapitan w komendzie, właśnie powiedział, że udaje się na
miejsce. Wygląda na to, że są bardzo podekscytowani, pani porucznik. W eterze aż gęsto.
Porucznik Susan Wilson kołysała się na swoim obrotowym krześle. Zgłosić to, czy nie?
W końcu nie zastrzelą jej przecież za zgłoszenie czegoś przełożonym, prawda? – Gdzie jest szef
placówki?
– W drodze na lotnisko, pani porucznik. Leci dziś do Petersburga, pamięta pani?
– W porządku. – Odwróciła się do swojego biurka i podniosła słuchawkę bezpiecznego telefonu
STU-6, zapewniającego łączność z Fort Meade. Jej plastikowy klucz szyfrujący znajdował się w
odpowiednim gnieździe, a aparat był już połączony i zsynchronizowany z takim samym telefonem w
centrali ABN. Zgłosiła się, naciskając klawisz #.
– Centrum obserwacyjne – odezwał się głos z drugiego końca świata.
– Tu placówka moskiewska. Mamy sygnał, że Siergiej Gołowko mógł właśnie zostać zamordowany.
– Przewodniczący SWR?
– Potwierdzam. Samochód, podobny do jego wozu, eksplodował na placu Dzierżyńskiego, w porze,
kiedy Gołowko przyjeżdża zwykle do pracy.
– Na ile to wiarygodne? – spytał męski głos w słuchawce. Prawdopodobnie należał do jakiegoś
oficera, pełniącego dyżur od jedenastej do siódmej. Pewnie z Sił Powietrznych.
Lotnicy zawsze dopytywali się, czy to, co im się przekazuje, jest „wiarygodne”.
– Prowadzimy nasłuch na częstotliwości policyjnej, to znaczy na częstotliwości moskiewskiej
milicji. W eterze aż gęsto, mój operator mówi, że wydają się bardzo podekscytowani.
– W porządku, możecie nam to przesłać?
– Potwierdzam – odpowiedziała porucznik Wilson.
– Więc czekamy. Dzięki za sygnał, teraz my się tym zajmiemy.
Strona 11
– W porządku, placówka moskiewska bez odbioru – usłyszał major Bob Teeters. Od niedawna
pracował w ABN. Przedtem był niezłym pilotem, z 2.100 godzinami za sterami C-5
i C-17, ale doznał kontuzji lewego łokcia w wypadku motocyklowym i pewna sztywność w stawie
położyła kres lotniczej karierze, ku jego wielkiej irytacji. Teraz odrodził się jako szpieg, co było
może trochę bardziej interesujące w sensie intelektualnym, ale przecież nie mogło zastąpić latania.
Machnął ręką na bosmana, dając mu znak, żeby przejął połączenie z Moskwą. Marynarz nałożył
słuchawki i uruchomił edytor tekstów w swoim komputerze.
Doskonale znał rosyjski i wiedział, do czego służy komputer. Pisał po angielsku, tłumacząc nasłuch
łączności radiowej rosyjskiej milicji, a tekst pojawiał się również na monitorze majora Teetersa.
– Mam numer rejestracyjny, właśnie sprawdzam.
– Dobrze, pośpiesz się.
– Robię, co mogę, towarzyszu. (W tle słychać stukanie w klawiaturę. Czy Ruscy mają już komputery
do takich zadań?)
– Mam, biały Mercedes, zarejestrowany na C.E. Awsyjenkę. (Nie jestem pewien pisowni) Prospekt
Protopopowa 677, nr mieszkania 18A.
– On? Znam to nazwisko!
No to się ciesz, pomyślał major Teeters, temu Awsyjence to już wszystko jedno. Dobra, co dalej?
Dowódcą tej zmiany był znowu marynarz, wiceadmirał Tom Porter. Pewnie pił
właśnie kawę w swoim gabinecie w głównym budynku, oglądając telewizję. Czas dać mu coś do
roboty. Teeters zadzwonił pod właściwy numer.
– Admirał Porter.
– Sir, tu major Teeters z centrum obserwacyjnego. W Moskwie coś się dzieje.
– Co takiego, majorze? – spytał zmęczony głos.
– Ci z placówki moskiewskiej przypuszczali początkowo, że ktoś mógł zabić przewodniczącego
Gołowkę z KG... chciałem powiedzieć, z SWR.
– I co dalej, majorze? – Głos w słuchawce był teraz trochę zaniepokojony.
– Okazało się, że to prawdopodobnie nie on, sir. Jakiś Awsyjenko... – Teeters przeliterował
nazwisko. – Dostajemy nasłuch łączności radiowej ich milicji. Nie sprawdziłem jeszcze, kim jest ten
Strona 12
Awsyjenko.
– Coś jeszcze?
– Sir, w tej chwili to już wszystko.
Oficer operacyjny CIA Tom Barlow, trzeciorzędny szpieg w obecnym układzie, postanowił nie
ruszać się z ambasady. Nie chciał osobiście jechać na plac Dzierżyńskiego, ale przynajmniej
zadzwonił do przyjaciela z moskiewskiego biura CNN.
– Mike Evans.
– Mike, tu Jimmy – powiedział Tom Barlow. Nie po raz pierwszy przedstawiał się przez telefon w
ten sposób. Tamten wiedział, o co chodzi.
– Plac Dzierżyńskiego. Zamordowano kogoś w Mercedesie. Sprawa wygląda paskudnie i dość
spektakularnie.
– Okay – odparł reporter, robiąc krótką notatkę. – Bierzemy się za to.
Barlow spojrzał na zegarek. Ósma pięćdziesiąt dwie czasu miejscowego. Evans był
bardzo sprawnym reporterem, pracującym dla bardzo sprawnego serwisu informacyjnego.
Barlow uznał, że ekipa CNN powinna być na miejscu za jakieś dwadzieścia minut. Ich wóz
transmisyjny miał łączność satelitarną z centralą CNN w Atlancie, a specjaliści z Departamentu
Obrony w Fort Belvoir w Wirginii przechwytywali ten sygnał i rozprowadzali do zainteresowanych
za pośrednictwem satelitów rządowych. Próba zamachu na przewodniczącego Gołowkę musiała
zainteresować mnóstwo ludzi. Barlow włączył komputer Compaq, który miał na biurku, i otworzył
plik z nazwiskami interesujących CIA Rosjan.
Kopie tego pliku znajdowały się w wielu komputerach w Langley w stanie Wirginia i na klawiaturze
jednego z nich na szóstym piętrze w Starej Centrali czyjeś palce wystukały właśnie A-W-S-Y-J-E-N-
K-O...
Komputer zareagował, wyświetlając na monitorze komunikat: Zakończono przeszukiwanie pliku.
Nazwiska nie znaleziono.
Mężczyzna przy komputerze wydał pomruk niezadowolenia. A więc to nazwisko pisało się jakoś
inaczej.
Strona 13
– Dlaczego to nazwisko wydaje mi się znajome? – spytał. – W komputerze go nie ma.
– Czekaj – powiedziała koleżanka, pochylając się nad klawiaturą, żeby wprowadzić inną pisownię. –
Spróbuj tak... – Znów nic. Spróbowali więc jeszcze inaczej.
– Bingo! Dzięki, Beverly – powiedział oficer dyżurny. – O, tak, wiemy, kim jest ten facet.
Rasputin. Podła kreatura. No i popatrz, jak skończył – zachichotał oficer.
– Rasputin? – spytał Gołowko. – Ta prymitywna świnia? – Pozwolił sobie na blady uśmiech. – Ale
komu mogło zależeć na jego śmierci? – Skierował to pytanie do swojego szefa ochrony, który – jeśli
w ogóle było to możliwe – traktował całą sprawę jeszcze bardziej serio niż przewodniczący. Jego
zadanie – ochrona przewodniczącego – zrobiło się właśnie znacznie bardziej skomplikowane. Na
początek musiał powiedzieć Siergiejowi Nikołajewiczowi, że koniec z jeżdżeniem białym
Mercedesem. Ten wóz za bardzo rzucał się w oczy. Następnie należało spytać uzbrojonych
strażników na dachu budynku; dlaczego nie zauważyli na skrzyni ładunkowej wywrotki faceta z RPG,
w odległości zaledwie trzystu metrów od budynku, którego mieli strzec! Żadnego ostrzeżenia przez
radio, dopóki Mercedes Grigorija Filipowicza Awsiejenki nie wyleciał w powietrze. Poprzysiągł
sobie, że nie daruje.
– Kiedy on odszedł ze służby? – spytał Gołowko.
– W dziewięćdziesiątym trzecim, towarzyszu przewodniczący – odpowiedział major Anatolij
Iwanowicz Szelepin, który zdążył to właśnie ustalić.
Pierwsza wielka fala redukcji, pomyślał Gołowko, ale wydawało się, że ten alfons nieźle sobie
poradził, przechodząc do prywatnego biznesu. Na tyle dobrze, że jeździł Mercedesem 600... i na tyle
dobrze, żeby zginąć z ręki wrogów, których sobie narobił po drodze... chyba że nieświadomie oddał
swe życie za kogoś innego. Trzeba to koniecznie ustalić. Przewodniczący odzyskał już panowanie
nad sobą, przynajmniej na tyle, że zaczął myśleć. Gołowko był zbyt inteligentny, żeby pytać:
„Dlaczego ktoś chciałby pozbawić mnie życia?”. Aż za dobrze znał
odpowiedź. Ludzie na takich stanowiskach jak on, robili sobie wrogów, czasem śmiertelnych
wrogów... z których jednak większość była zbyt mądra, żeby podjąć taką próbę. Na tym szczeblu
wendetta była czymś bardzo niebezpiecznym i dlatego nigdy do niej nie dochodziło.
Świat międzynarodowego wywiadu był nadzwyczaj senny i ucywilizowany. To prawda, że ludzie
wciąż ginęli. Każdy, przyłapany na szpiegowaniu dla obcego rządu przeciw Mateczce Rosji, popadał
w straszliwe tarapaty, także pod rządami nowego reżimu – zdrada stanu wciąż była zdradą stanu – ale
zabijało się takich... Jak to określają Amerykanie? Z mocy prawa.
Tak, właśnie tak. Ci Amerykanie i ich prawnicy. Jeśli ci ostatni coś zaaprobowali, to znaczy, że było
to cywilizowane.
– Kto jeszcze był w tym samochodzie? – spytał Gołowko.
Strona 14
– Kierowca, były milicjant. Mamy nazwisko. I chyba jedna z jego kobiet, ale jeszcze jej nie
zidentyfikowaliśmy.
– Co wiemy o rozkładzie dnia Awsiejenki? Dlaczego był dziś rano tam, gdzie był?
– Jeszcze tego nie wiemy, towarzyszu – odpowiedział major Szelepin. – Milicja nad tym pracuje.
– Kto prowadzi sprawę?
– Podpułkownik Szablikow, towarzyszu przewodniczący.
– Jefim Konstantynowicz... tak, znam go. Jest dobry – powiedział Gołowko z aprobatą. –
Przypuszczam, że będzie potrzebował trochę czasu, co?
– Bo to wymaga czasu – zgodził się Szelepin.
Więcej czasu, niż trzeba go było, żeby wykończyć Rasputina, pomyślał Gołowko.
Dziwne jest to życie. Wydaje się wieczne, a okazuje się czymś tak ulotnym. A ci, którzy je stracili,
nie mogą przecież powiedzieć nam, co dalej, prawda? Chyba że ktoś wierzył w duchy, czy w Boga,
albo w życie pozagrobowe; w wychowaniu Gołowki rzeczy te jakoś zostały pominięte. A więc mamy
jeszcze jedną wielką tajemnicę, powiedział do siebie szef rosyjskich służb wywiadowczych, który
raz pierwszy w życiu zetknął się z tą problematyką tak blisko. Było to niepokojące, ale okazało się,
że nie tak przerażające, jak mógłby to sobie wyobrażać. Przewodniczący zastanawiał się, czy mógłby
to nazwać odwagą. Nigdy przedtem nie zastanawiał się, czy jest odważny, z tego prostego powodu,
że nigdy nie stanął w obliczu bezpośredniego fizycznego zagrożenia. Nie, nie unikał go. Ale aż do
dziś nigdy nie było ono tak blisko. I kiedy minął gniew, Gołowko był nie tyle zdezorientowany, co
zaciekawiony.
Dlaczego to się stało? Kto to zrobił? Musiał znaleźć odpowiedzi na te pytania, jeśli nie chciał, żeby
miało się to powtórzyć. Wystarczy, że raz wykazał się odwagą.
Doktor Benjamin Goodley dotarł do Langley o godzinie 5.40, pięć minut wcześniej niż zwykle. Praca
pozostawiała mu niewiele czasu na życie towarzyskie i doradca prezydenta do spraw bezpieczeństwa
narodowego uważał, że to nie fair. W końcu nie był przecież za stary, żeby znaleźć sobie żonę, był
przystojny, miał przed sobą świetne perspektywy, zarówno w sensie zawodowym, jak i w biznesie.
No, może nie w biznesie, pomyślał Goodley, parkując samochód w miejscu dla VIP-ów pod
betonowym zadaszeniem koło budynku Starej Centrali.
Jeździł Fordem Explorerem, ponieważ ten wóz dobrze się sprawował na śniegu, a śnieg powinien
wkrótce spaść. Zima w końcu nadchodziła, a w Dystrykcie Columbia bywała zupełnie
nieprzewidywalna, zwłaszcza teraz, kiedy niektórzy z tych zwariowanych ekologów utrzymywali, że
globalne ocieplenie spowoduje wyjątkowo mroźną zimę w tym roku. Nie mógł pojąć logiki tego
Strona 15
rozumowania. Pomyślał, że może warto pogadać z prezydenckim doradcą do spraw naukowych. Ten
nowy był całkiem niezły i nawet potrafił się posługiwać jednosylabowymi słowami.
Goodley przeszedł przez punkt kontrolny przy drzwiach i skierował się do windy. O 5.50
wszedł do centrum operacyjnego.
– Cześć, Ben – przywitał go jeden z obecnych.
– Dzień dobry, Charlie. Dzieje się coś ciekawego?
– Mamy coś, co ci się spodoba, Ben – obiecał Charlie Roberts. – Wielki dzień w Mateczce Rosji.
– O? – Goodley zmrużył oczy. Parę rzeczy w Rosji bardzo go niepokoiło, podobnie jak jego szefa. –
Co się tam stało?
– Nic wielkiego. Ktoś chciał tylko sprzątnąć Siergieja Nikołajewicza.
Goodley gwałtownie uniósł głowę. – Co takiego?
– To, co powiedziałem, Ben. Walnęli z RPG, ale pomylili samochody i wykończyli kogoś innego,
kogo znamy – no, znaliśmy – poprawił się Roberts.
– Zacznij od początku.
– Peggy, kaseta – rozkazał Roberts swemu oficerowi dyżurnemu, machnąwszy ręką w teatralnym
geście.
– O rety! – odezwał się Goodley po pierwszych pięciu sekundach. – No więc kto to był?
– Nie uwierzysz. Grigorij Filipowicz Awsiejenko.
– Nie znam tego nazwiska – przyznał Goodley.
– Proszę. – Peggy podała mu papierową teczkę. – To z czasów, kiedy facet był w KGB.
Uroczy typ – dodała z pogardą.
– Rasputin? – spytał Goodley, spoglądając na pierwszą stronę. – A, tak, coś o nim słyszałem.
– Założę się, że i szef też coś słyszał.
– Będę to wiedział za dwie godziny – odparł Goodley. – Co mówi placówka moskiewska?
– Szef placówki jest w Petersburgu na konferencji handlowej; to część jego przykrywki.
Strona 16
To, co mamy, dostaliśmy od jego zastępcy. Na podstawie dotychczasowych informacji można
przyjąć, że albo Awsiejenko mocno się naraził rosyjskiej mafii, albo celem zamachu był
Gołowko, lecz tamci pomylili samochody. Jedno albo drugie. – Wyjaśnienie zostało zakończone
wzruszeniem ramion.
– Komu mogłoby zależeć na zlikwidowaniu Gołowki?
– Może tamtejszej mafii? Strzelano z RPG, a przecież nie można tej broni kupić tak po prostu w
sklepie z narzędziami, prawda? To by oznaczało, że zamachu dokonał
prawdopodobnie ktoś ze świata przestępczego – ale kto miał być celem? Awsiejenko z pewnością
narobił sobie poważnych wrogów, ale i Gołowko musi mieć wrogów albo rywali.
– Znów wzruszyła ramionami. – Można sobie wybrać.
– Szef woli lepsze informacje – ostrzegł Goodley.
– Ja też, Ben – odparła Peggy Hunter. – Ale to wszystko, co mam, a w tej chwili nawet ci cholerni
Ruscy nie mają więcej.
– Nie dałoby się jakoś zajrzeć im przez ramię? Dobrze byłoby wiedzieć, jak przebiega śledztwo.
– Attaché prawny Mike Reilly jest podobno w dość zażyłych stosunkach z tamtejszymi gliniarzami.
Sporej grupie załatwił przyjęcie na podyplomowe kursy policyjne w Akademii FBI w Quantico.
– To może załatwimy z FBI, żeby kazali mu powęszyć?
Pani Hunter znów wzruszyła ramionami. – Nie zaszkodzi. W najgorszym wypadku odmówią, a wtedy
będziemy po prostu w tym samym punkcie, co teraz, prawda?
Goodley skinął głową. – W porządku, będę doradzał, żeby to zrobić. – Wstał i ruszył do drzwi. – No,
przynajmniej szef nie będzie dziś narzekał, jaki nudny jest ten świat. – Zabrał ze sobą kasetę wideo z
nagraniem CNN i udał się do samochodu.
Zaczynało świtać. Ruch na George Washington Parkway robił się coraz większy za sprawą ambitnych
typów, udających się wcześnie do pracy. Prawdopodobnie to ludzie z Pentagonu, a przynajmniej
większość, pomyślał Goodley, przejeżdżając przez Key Bridge koło Wyspy Roosevelta. Potomak był
spokojny, gładki niemal jak polany oliwą, albo jak woda za stawidłem młyna. Wskaźnik na desce
rozdzielczej informował, że temperatura na zewnątrz wynosiła niecałe siedem stopni. Prognoza
pogody na ten dzień zapowiadała około piętnastu stopni, niewielkie zachmurzenie i łagodne wiatry.
W sumie całkiem przyjemny dzień, jak na późną jesień, tyle że Goodley zdawał sobie sprawę, że cały
ten dzień, przyjemny czy nie, przesiedzi w biurze.
Zajeżdżając przed bramę spostrzegł, że w Białym Domu dzień też rozpoczynał się wcześnie.
Śmigłowiec Blackhawk właśnie startował, kiedy Goodley wjechał na zarezerwowane dla siebie
miejsce parkingowe. Przy Bramie Zachodniej uformowała się już kolumna samochodowa, Na ten
Strona 17
widok spojrzał na zegarek. Nie, nie był spóźniony. Wysiadł z samochodu, zgarnąwszy papiery i
kasetę, i pośpieszył do środka.
– Dzień dobry, panie Goodley – pozdrowił go uzbrojony strażnik.
– Cześć, Chuck. – Chociaż był tu stałym bywalcem, musiał przejść przez wykrywacz metali. Papiery i
kasetę strażnik sprawdził osobiście. Jakbym próbował wnieść tu broń, pomyślał, trochę zirytowany,
ale zaraz mu przeszło. Cóż, parę razy było tu dość groźnie. Tych ludzi wyszkolono, żeby nie ufali
nikomu.
Po codziennej kontroli bezpieczeństwa skierował się na lewo, wbiegł po schodach, a potem znów na
lewo do swojego gabinetu, gdzie jakaś dobra dusza – nie wiedział, czy to ktoś z personelu, czy może
jeden z agentów Tajnej Służby – zadbała już, żeby z ekspresu do kawy wydobywał się zapach Gloria
Jean’s French Hazelnut. Nalał sobie filiżankę i usiadł przy biurku, żeby uporządkować papiery i
myśli. Zdążył wypić pół filiżanki, zanim uporządkował
jedno i drugie, i ruszył na trzydziestometrowy spacer. Szef już tam był.
– Dzień dobry, Ben.
– Dzień dobry, panie prezydencie – odpowiedział doradca do spraw bezpieczeństwa narodowego.
– No, dobra, co nowego na świecie? – spytał prezydent.
– Niewykluczone, że ktoś próbował dziś rano dokonać zamachu na Siergieja Gołowkę.
– O? – Prezydent Ryan uniósł wzrok znad filiżanki z kawą. Goodley przedstawił pokrótce sytuację,
po czym wsunął kasetę do magnetowidu w Gabinecie Owalnym i nacisnął klawisz PLAY.
– O rany! – powiedział Ryan, patrząc na stertę złomu, która jeszcze niedawno była luksusowym
samochodem. – Kto zginął?
– Niejaki Grigorij Filipowicz Awsiejenko, lat pięćdziesiąt dwa...
– Znam to nazwisko, ale skąd?
– Lepiej znano go jako Rasputina. Prowadził kiedyś Szkołę Wróbelków w KGB. Ryan szerzej
otworzył oczy. – A, to ten skurwysyn! Okay, co o nim wiemy?
– Został zredukowany w 1993, czy coś koło tego, i najwyraźniej ustawił się w tym samym biznesie.
Zdaje się, że zbił trochę forsy, przynajmniej sądząc po samochodzie. W
chwili zamachu była z nim jakaś młoda kobieta, no i kierowca. Wszyscy zginęli.
Ryan skinął głową. W czasach Związku Radzieckiego w Szkole Wróbelków Rosjanie przez całe lata
Strona 18
kształcili młode kobiety na prostytutki w służbie ojczyzny, zarówno w kraju, jak i za granicą, bo od
niepamiętnych czasów mężczyznom z pewną słabością do kobiet w łóżku często rozwiązywały się
języki. KGB zdobył tą metodą niemało tajemnic, a Wróbelki były też pomocne w werbowaniu
współpracowników pośród cudzoziemców. Kiedy więc zamknięto mu jego oficjalne biuro, Rasputin
– nazywany tak przez Rosjan z racji umiejętności naginania kobiet do swej woli – po prostu robił
dalej swoje, tyle że w nowych warunkach wolnego rynku.
– To znaczy, że Awsiejenko mógł mieć w swoim biznesie wrogów, którym tak zalazł za skórę, że
postanowili go zlikwidować i wcale nie musiał to być zamach na Gołowkę?
– Słusznie, panie prezydencie. Taka możliwość istnieje, ale nie mamy żadnych informacji, żeby ją
potwierdzić, albo wykluczyć.
– Jak je zdobędziemy?
– Attaché prawny naszej ambasady ma dobre stosunki z rosyjską milicją – podsunął
doradca do spraw bezpieczeństwa narodowego.
– W porządku, zadzwoń do Dana Murraya z FBI. Niech jego człowiek powęszy –
powiedział Ryan. Zastanawiał się, czy nie zadzwonić do Gołowki osobiście – znali się od ponad
dziesięciu lat, chociaż podczas jednego z ich pierwszych spotkań pistolet Gołowki był
wymierzony prosto w twarz Jacka na jednym z pasów startowych moskiewskiego lotniska
Szeremietiewo – ale postanowił tego nie robić. Uznał, że nie powinien od razu okazywać aż takiego
zainteresowania. Później, jeśli nadarzy się okazja, będzie mógł go spytać o to zajście.
– Włącz w to także Eda i MP z CIA.
– Oczywiście. – Goodley zrobił notatkę.
– Co jeszcze?
Goodley przewrócił kartkę. – Indonezja przeprowadza jakieś ćwiczenia marynarki wojennej, które
trochę zainteresowały Australijczyków... – Ben kontynuował poranną odprawę przez następne
dwadzieścia minut, zajmując się głównie sprawami politycznymi, a nie wojskowymi, bo w ostatnich
latach właśnie polityka zaczęła mieć dominujące znaczenie dla bezpieczeństwa narodowego. Nawet
międzynarodowy handel bronią skurczył się do tego stopnia, że całkiem sporo krajów traktowało swe
narodowe siły zbrojne jako coś w rodzaju wizytówki, a nie jako poważny instrument rządzenia.
– A więc świat jest dziś w dobrej formie? – podsumował prezydent.
– Na to wygląda, sir, z wyjątkiem tego incydentu w Moskwie.
Kiedy doradca do spraw bezpieczeństwa narodowego odszedł, Ryan spojrzał na swój rozkład dnia.
Jak zwykle miał bardzo mało wolnego czasu. Z rozkładu wynikało, że praktycznie jedyne chwile,
Strona 19
kiedy pozostanie w gabinecie sam, będzie musiał poświęcić na zapoznanie się z dokumentami na
następne spotkania, z których wiele zaplanowano z wielotygodniowym wyprzedzeniem. Zdjął okulary
do czytania – nienawidził ich – i przetarł
oczy, przeczuwając już poranny ból głowy, który miał nadejść za jakieś pół godziny. Jeszcze raz
rzucił okiem na kartkę z rozkładem dnia, upewniając się, że nie ma na niej pozycji lżejszego kalibru.
Żadnych spotkań ze skautami z Wyoming, czy z jakąś Miss Piękności z Imperiał Valley w Kalifornii,
nic, na co można by się cieszyć. Tylko praca i praca.
Niech to szlag trafi, pomyślał.
Prezydentura okazała się serią zazębiających się sprzeczności. Najpotężniejszy człowiek świata mógł
robić użytek ze swej władzy praktycznie tylko w nadzwyczajnych okolicznościach, przy czym
oczekiwano do niego, że będzie się starał takich okoliczności unikać. W rzeczywistości prezydentura
polegała na negocjacjach, przede wszystkim z Kongresem; Ryan był do tego nieprzygotowany, dopóki
szef jego kancelarii Arnold van Damm nie zaaplikował mu przyśpieszonego szkolenia. Na szczęście
mnóstwo negocjacji Arnie prowadził osobiście, po czym przychodził do Gabinetu Owalnego
powiedzieć prezydentowi, jaka jest jego (Ryana) decyzja i/lub opinie w jakiejś konkretnej sprawie,
aby on (van Damm) mógł następnie wydać komunikat lub złożyć oświadczenie w sali prasowej.
Ryan przypuszczał, że w taki sam sposób prawnicy traktowali większość swoich klientów, dbając o
ich interesy najlepiej, jak umieją, ale nie mówiąc im, na czym te interesy polegają, dopóki decyzje
nie zapadły. Arnie powtarzał wszem i wobec, że prezydenta należy chronić przed wszelkimi
bezpośrednimi negocjacjami, zwłaszcza z Kongresem. A Jack musiał
przyznać, że miał do czynienia z niespecjalnie wrogo nastawionym Kongresem. Co musieli
przeżywać prezydenci, którzy nie mieli takiego szczęścia? I nie po raz pierwszy zadał sobie pytanie,
co on tu, do diabła, robi?
Kampania wyborcza była wyekstrahowaną formą piekła, bez względu na fakt, że – jak to podkreślał
Arnie – dla Ryana był to po prostu spacerek. Nigdy mniej niż pięć przemówień dziennie, częściej aż
dziewięć, za każdym razem w innym miejscu i do różnych grup – ale zawsze to samo przemówienie,
zapisane w punktach na kartkach, które trzymał w kieszeni i tylko nieznacznie dostosowywane do
warunków lokalnych przez pracujący w gorączkowym pośpiechu personel na pokładzie
prezydenckiego samolotu, usiłujący nie pogubić się w rozkładzie dnia. Fascynujące, że nigdy nie
przyłapał ich na pomyłce. Chcąc wprowadzić jakieś zróżnicowanie, prezydent zmieniał kolejność
kartek, ale mniej więcej po trzech dniach zaczęło to tracić sens.
Tak, jeśli istniało piekło na Ziemi, to kampania polityczna była jego najbardziej namacalną formą.
Słuchanie siebie samego, powtarzającego w kółko to samo sprawiało, że umysł zaczynał się
buntować i człowiek odczuwał pragnienie wprowadzenia przypadkowych, zwariowanych zmian,
które mogłyby go rozbawić. Ale coś takiego wywarłoby złe wrażenie na publiczności, a to było
niedopuszczalne, ponieważ kandydat na prezydenta miał być automatem doskonałym, a nie omylnym
człowiekiem.
Strona 20
Miało to i swoją dobrą stronę. Przez dziesięć tygodni na finiszu kampanii Ryan dosłownie pławił się
w morzu uwielbienia. Ogłuszające wiwaty tłumów na parkingu w miejscowości Xenia w Ohio, w
centrum handlowym, w Madison Square Garden w Nowym Jorku, czy też w Honolulu, Fargo, albo w
Los Angeles – wszędzie było tak samo. Ogromne tłumy zwykłych ludzi, dla których John Patrick Ryan
był i nie był jednym z nich... niby swój, coś w tym rodzaju – ale zarazem jakiś inny. Od swego
pierwszego oficjalnego przemówienia w Indianapolis, wkrótce po objęciu prezydentury w tak
dramatycznych okolicznościach, zdał
sobie sprawę, jak silnym narkotykiem jest taka admiracja i rzeczywiście, doświadczając jej potem
regularnie, doznawał podobnego uniesienia, jak to, które mogłaby zapewnić jakaś zabroniona
używka. A wraz z tym przyszło pragnienie, żeby być dla tych ludzi kimś doskonałym, mówić do nich,
jak należy sprawiać szczere wrażenie – a był wobec nich szczery, tylko że o wiele łatwiej byłoby to
zrobić raz, czy dwa razy, a nie trzysta jedenaście, jak się okazało na zakończenie kampanii.
Dziennikarze wszędzie zadawali te same pytania, notowali albo nagrywali te same odpowiedzi i
drukowali je jako coś nowego we wszystkich lokalnych gazetach. W każdym mieście i miasteczku
media chwaliły Ryana, a jednocześnie martwiły się głośno, że tak naprawdę te wybory wcale nie są
wyborami, z wyjątkiem wyborów do Kongresu, a tam Ryan narobił zamieszania, udzielając poparcia
zarówno demokratom, jak i republikanom, co umocniło jego niezależny status, a tym samym
stworzyło groźbę narażenia się wszystkim.
Uwielbienie nie było oczywiście powszechne. Byli tacy, którzy protestowali, którzy wypowiadali się
w komentarzowych programach telewizyjnych, wytykając mu jego przeszłość zawodową, krytykując
drastyczne działania, jakie podjął, żeby powstrzymać wywołaną przez terrorystów epidemię wirusa
Ebola, która w tamtym ponurym okresie stworzyła tak wielkie zagrożenie dla narodu – „Tak, udało
się w tym konkretnym przypadku, ale...” – a zwłaszcza krytykując jego politykę, która, co Jack
podkreślał w swoich przemówieniach, wcale nie była polityką; lecz zwyczajnym zdrowym
rozsądkiem.
Przez cały ten czas Arnie był zesłańcem niebios, zawczasu przygotowując odpowiedzi na wszelkie
możliwe obiekcje. Ktoś powiedział: „Ryan jest bogaty”. „Mój ojciec był
policjantem” – brzmiała odpowiedź. „Zapracowałem na każdego centa, jakiego posiadam, a tak
nawiasem mówiąc (w tym momencie należało się ujmująco uśmiechnąć) moja żona zarabia teraz o
wiele więcej ode mnie”.
Ryan nie ma pojęcia o polityce. „Polityka jest jedną z tych dziedzin, o której każdy wie, czym jest,
ale nikt nie potrafi sprawić, żeby funkcjonowała prawidłowo. Cóż, ja może i nie wiem, czym jest
polityka, ale sprawię, żeby funkcjonowała!”
Ryan ma w garści Sąd Najwyższy. „Prawnikiem też nie jestem, przykro mi” – powiedział
na dorocznym zjeździe Amerykańskiego Stowarzyszenia Adwokatury. „Ale znam różnicę między
dobrem a złem i sędziowie Sądu Najwyższego też ją znają”.