Wenus
Szczegóły | |
---|---|
Tytuł | Wenus |
Rozszerzenie: |
![](/images/demo/legimi.png)
![](/images/demo/legimi.png)
![Ceneo.pl](http://app.ceneostatic.pl/common/image/logo/ap-logo-transparent-small.png)
Wenus PDF Ebook podgląd online:
Pobierz PDF
Zobacz podgląd Wenus pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. Wenus Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.
Wenus Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:
Strona 1
Wenus 1
Wenus
Wenus
Planeta Wenus w naturalnych kolorach
Odkrycie
Odkrywca Nieznany
Data odkrycia Znana w starożytności
Charakterystyka orbity (J2000)
Średnia odległość 108 208 926 km
od Słońca [1]
0,723 331 99 j.a.
Obwód orbity 0,680 Tm
4,545 j.a.
Mimośród [1]
0,00677323
Peryhelium 107 476 002 km
0,718 432 70 j.a.
Aphelium 108 941 849 km
0,728 231 28 j.a.
Rok gwiazdowy 224,700 96 dni
(0,615 197 7 lat)
Synodyczny okres obiegu [1]
583,92 d
Średnia prędkość orbitalna 35,020 km/s
Maksymalna prędkość orbitalna 35,259 km/s
Minimalna prędkość orbitalna 34,784 km/s
Nachylenie orbity względem ekliptyki [1]
3,394 71°
(3,86° względem równika słonecznego)
Satelity naturalne brak
Charakterystyka fizyczna
Średnica wokół równika 12 103,7 km
(0,949 średnicy Ziemi)
Powierzchnia 4,60×108 km²
(0,902 powierzchni Ziemi)
Strona 2
Wenus 2
Objętość 9,28×1011 km3
(0,857 objętości Ziemi)
Masa 4,8685×1024 kg
[1]
(0,815 masy Ziemi)
Gęstość [1]
5,243 g/cm³
Przyspieszenie grawitacyjne na równiku 8,87 m/s2
[1]
(0,905 g)
Prędkość ucieczki [1]
10,36 km/s
Okres obrotu -243,0185 d
Prędkość kątowa 6,52 km/h (na równiku)
Nachylenie osi 2,64°
Deklinacja 67,16°
Albedo [1]
0,67
Temp. powierzchni*
min. śred. maks.
437°C 464 °C 500 °C
(*minimalna temperatura górnych warstw atmosfery wynosi ok. -45 °C)
Skład atmosfery
Ciśnienie atmosferyczne 9321,9 kPa
Dwutlenek węgla 96%
Azot 3%
Dwutlenek siarki śladowe
Para wodna
Tlenek węgla
Argon
Hel
Neon
Grupa karbonylowa
Chlorowodór
Fluorowodór
Wenus – druga według oddalenia od Słońca planeta Układu Słonecznego. Wenus jest trzecim pod względem
jasności ciałem niebieskim po Słońcu i Księżycu widocznym na niebie. Ponieważ obserwacje tej planety są możliwe
tylko wieczorem i rano, nazywana jest także: Jutrzenką, Gwiazdą Poranną lub Gwiazdą Wieczorną (starożytni
Grecy nazywali ją odpowiednio: Fosforos i Hesperos)[2] . Jest skalnym globem osnutym gęstymi chmurami, które
odbijają większość światła słonecznego. Żółtawy kolor chmur atmosfery pochodzi od kwasu siarkowego. Nie ma
naturalnego satelity (odkryto jednak planetoidę 2002 VE68 o średnicy około pół kilometra, pozostającą w rezonansie
orbitalnym 1:1 z Wenus, z tej racji mogącej być nazywaną quasi-księżycem Wenus). Znak Wenus oznacza płeć
kobiety. Jej nazwa wzięła się od rzymskiej bogini miłości, Wenus.
Strona 3
Wenus 3
Charakterystyka fizyczna
Wenus tylko nieznacznie ustępuje Ziemi pod względem
rozmiarów. Masa planety wynosi 0,82 masy Ziemi, a
promień równikowy (wynoszący 6 051 km) jest
zaledwie o 327 kilometrów krótszy od ziemskiego.
Planeta ma także tylko nieco mniejszą gęstość - równą
5,243 g/cm³. Z tego powodu określa się te planety
mianem bliźniaczych. Glob wenusjański bardzo wolno
obraca się wokół własnej osi. Pełen obrót (doba
Porównanie rozmiarów Wenus i Ziemi gwiazdowa) trwa 243 dni ziemskich. Kierunek obrotu
planety jest przeciwny do kierunku ruchu orbitalnego,
wynikiem tych ruchów jest czas wenusjańskiej doby słonecznej równy 116,75 doby ziemskiej. Dla obserwatora
ustawionego na Wenus wg stron świata przyjętych na Ziemi Słońce wschodzi na Wenus na zachodzie, a zachodzi na
wschodzie.
Pole magnetyczne
W 1981 r. Pioneer Venus Orbiter badał pole magnetyczne Wenus. Jest ono o trzy rzędy wielkości słabsze od
ziemskiego. Uważa się, że słabe pole magnetyczne Wenus powstaje w wyniku działania wiatru słonecznego z
jonosferą planety[3] , inaczej niż ziemskie pole magnetyczne powstające z dynama magnetohydrodynamicznego w
płynnym jądrze Ziemi. Wenusjańska magnetosfera jest zbyt słaba, by ochronić atmosferę planety przed cząstkami
niesionymi przez wiatr słoneczny. Dlatego Wenus utraciła wodór, a pośrednio - wodę.
Atmosfera i skład
Wenus ma bardzo gęstą atmosferę; ciśnienie przy powierzchni jest 93
razy większe niż na Ziemi. Jej odkrywcą jest Michaił Łomonosow, który
obserwował przejście Wenus przed tarczą Słońca 26 maja 1761 roku.
Atmosfera składa się głównie z dwutlenku węgla (tlenku węgla (IV))
(96,5%) oraz, w znacznie mniejszym stopniu, z azotu (ok. 3,5%). Inne
pierwiastki i związki chemiczne występujące w śladowych ilościach to
tlenek siarki(IV), tlenek węgla(II), argon, neon, chlorowodór,
fluorowodór i para wodna. Gęste chmury w atmosferze Wenus szczelnie
zakrywają całą planetę, uniemożliwiając dostrzeżenie choćby fragmentu
powierzchni. Topografia Wenus została poznana jedynie dzięki
badaniom radarowym.
W atmosferze Wenus odnaleziono wiele związków chemicznych, które
Zdjęcie Wenus wykonane w ultrafiolecie przez
sondę Pioneer Venus Orbiter zaciekawiły naukowców i skłoniły do spekulacji na temat ich
pochodzenia. Należą do nich takie substancje, jak siarkowodór i tlenek
siarki(IV), które bardzo rzadko występują obok siebie, gdyż wchodzą ze sobą szybko w reakcje. Innym związkiem
jest siarczek karbonylu, powstający niezwykle rzadko w sposób nieorganiczny. Jednym z wyjaśnień może być
obecność organizmów żywych, które produkują te substancje. Dodatkowym dowodem jest niewielka zawartość
tlenku węgla, który powstaje w dużych ilościach przez oddziaływanie z wiatrem słonecznym. Substancje te
znaleziono na wysokości 50 kilometrów nad powierzchnią, gdzie temperatura spada do 70 °C.
Strona 4
Wenus 4
Temperatura
Temperatura na powierzchni globu oscyluje w pobliżu 460 °C, a w niektórych miejscach dochodzi nawet do 500 °C
(jest więc wyższa niż temperatura topnienia ołowiu). Różnice między stroną dzienną i nocną nie przekraczają 25 °C.
Pomimo to, iż Wenus znajduje się prawie dwa razy dalej od Słońca niż Merkury, jest najgorętszą planetą w Układzie
Słonecznym. Tak wysoka temperatura jest spowodowana przez efekt cieplarniany, który powstaje, ponieważ związki
chemiczne atmosfery Wenus blokują emisję promieniowania na długości fal podczerwonych. Szacuje się, że
maksymalna możliwa temperatura przy powierzchni może wynosić 650 °C, gdyż rozgrzewając się atmosfera
wypromieniowuje więcej ciepła. Być może taka sytuacja miała już miejsce w historii Wenus. Ciekawą tego
konsekwencją jest fakt, że chmury ulegają wtedy rozproszeniu, odsłaniając powierzchnię. Po ochłodzeniu chmury
pojawiają się ponownie.
Efekt cieplarniany na planecie mógł zaistnieć w jeden z dwóch sposobów. Teoria pierwsza mówi, że na planecie
nigdy nie było wodnych oceanów, które wchłaniałyby dwutlenek węgla. Ponadto jego ilość wzrastała z powodu
aktywności wulkanicznej. Przybywało również pary wodnej w atmosferze. Te oba gazy cieplarniane powodowały
wzrost temperatury do obecnego poziomu. Druga hipoteza zakłada istnienie oceanów w przeszłości. Z uwagi na
bliskość Słońca wyparowały one, co podwyższało stężenie pary wodnej w atmosferze.
Kwestia burz
W 1978 roku rosyjska sonda Wenera 11 odebrała sygnały radiowe o niskich częstotliwościach (poniżej 1MHz),
które zostały zinterpretowane jako błyskawice. Od tamtej pory próbowano znaleźć sygnały o wysokich
częstotliwościach, które są wytwarzane przez błyskawice na Ziemi. Próby te nie zostały jak dotąd zakończone
powodzeniem. Sugeruje to, że jeżeli aktywność elektryczna występuje na Wenus, to jest ona bardzo słaba i zachodzi
pomiędzy chmurami lub między chmurami a jonosferą.
Geologia
Przypuszcza się, że wnętrze Wenus jest podobne do ziemskiego. Jądro o promieniu ok. 3000 km jest zbudowane z
żelaza i niklu. Otacza je gruby, skalisty płaszcz, pokryty skorupą o kilkudziesięciokilometrowej grubości.
Powierzchnia, jak wynika z map sporządzonych przez sondę Magellan, została w 85% ukształtowana w trakcie
procesów o charakterze wulkanicznym. Świadczą o tym różne struktury koliste, kopuły, potoki zastygłej lawy oraz
kratery o asymetrycznych kształtach. Na zdjęciach radarowych można znaleźć także gęstą sieć rowów i szczelin,
zmarszczki i fałdy, których obecność wyraźnie świadczy o aktywności tektonicznej.
Topografia
Krajobraz powierzchni wenusjańskiej
zdominowany jest przez pofałdowane
równiny. Stanowią one 85% powierzchni
planety. Niewielki obszar zajmują góry,
które są znacznie starsze aniżeli twory
równinne pochodzenia wulkanicznego. Do
charakterystycznych struktur
topograficznych zalicza się plackowate
kopuły, które wykształciły się z szybko
zastygającej i lepkiej lawy. Przykładem
mogą być powulkaniczne kopuły położone Mapa Wenus, kolor oznacza wysokość; niebieski - doliny, żółty - wyżyny. Żółty
w okolicach Alpha Regio, a dokładnie obszar lewej górnej części grafiki to Ziemia Ishtar, z prawej, niżej - Ziemia
Afrodyty.
Strona 5
Wenus 5
30°S/12°E. Na powierzchni Wenus można również zaobserwować ponad tysiąc kraterów, z których zdecydowana
większość ma średnicę przekraczającą 25 km. Twierdzi się, że małe obiekty ulegają zniszczeniu w gęstej atmosferze
planety, co tłumaczy zupełny brak kraterów o średnicy mniejszej niż 3 km[4] . Charakterystyczne regiony planety to
m.in. Ziemia Afrodyty, Ziemia Ishtar, płaskowyż Lakshmi. Najwyższy szczyt planety znajduje się w długim paśmie
górskim Maxwell Montes (65°N/3°E). Pasmo to wznosi się na wysokość 11 km ponad średni poziom powierzchni.
Misje badawcze Wenus
• Odbyte misje badawcze zakończone przynajmniej przesłaniem jakichkolwiek danych z Wenus lub jej orbity:
• Mariner 2 w 1962 Sonda przeprowadziła pierwsze pomiary wiatru słonecznego oraz pyłu międzyplanetarnego.
• Wenera 4 w 1967 Sonda była wyposażona w lądownik, który dokonał bezpośrednich pomiarów w atmosferze
planety.
• Mariner 5 w 1967 Sonda badała atmosferę Wenus przy pomocy fal radiowych, jej jasność w świetle
ultrafioletowym oraz wahania w natężeniu cząsteczek wiatru słonecznego i pola magnetycznego planety.
• Wenera 5 w 1969 Sonda była wyposażona w lądownik, który dokonał bezpośrednich pomiarów w atmosferze
planety.
• Wenera 6 w 1969 Sonda była wyposażona w lądownik, który dokonał bezpośrednich pomiarów w atmosferze
planety.
• Wenera 7 w 1970 Sonda była wyposażona w lądownik, który jako pierwszy wylądował i działał na
powierzchni Wenus.
• Wenera 8 w 1972 Sonda była wyposażona w lądownik, który wylądował i działał na powierzchni Wenus.
• Mariner 10 w 1973 Sonda po raz pierwszy sfotografowała wcześniej niewidoczne szczegóły pokrycia
wenusjańskich chmur, a także wykonała kilka innych obserwacji atmosfery, dostarczając na Ziemię łącznie
4165 zdjęć oraz wiele innych danych naukowych.
• Wenera 9 w 1975
• Wenera 10 w 1975
• Pioneer Venus 1 w 1978
• Pioneer Venus 2 w 1978
• Wenera 11 w 1978
• Wenera 12 w 1978
• Wenera 13 w 1981
• Wenera 14 w 1982
• Wenera 15 w 1983
• Wenera 16 w 1983
• Wega 1 w 1984
• Wega 2 w 1984
• Magellan w 1989
• Galileo przelot w 1990
• Cassini-Huygens przelot w 1998 i 1999
• Messenger – wystrzelona w 2004 roku sonda do badania Merkurego dwukrotnie na trasie swojej podróży – w
2006 i w 2007 r. – przeleciała koło Wenus.
• Venus Express w 2006 – jest pierwszą sondą Europejskiej Agencji Kosmicznej wysłaną w kierunku Wenus.
Strona 6
Wenus 6
Obserwacja planety
8 czerwca 2004 miał miejsce tranzyt Wenus, czyli obserwowane z Ziemi przejście planety przed tarczą Słońca.
Słońce, Wenus i Ziemia znalazły się na jednej linii. Wenus była widoczna na tle Słońca jako niewielka, czarna
plamka. Tranzyty Wenus odbywają się parami. Odstęp czasowy między jego pierwszym i drugim pojawieniem się
wynosi 8 lat[5] . Ostatnio taka para zjawisk miała miejsce w latach 1874 i 1882. Kolejne widoczne z Ziemi przejście
Wenus przed tarczą Słońca nastąpi 6 czerwca 2012. W dalszej przyszłości tranzytu Wenus należy oczekiwać 11
grudnia 2117 r. oraz 8 grudnia 2125 r. Jednak dopiero w 2247 zjawisko będzie ponownie w całości widoczne w
Polsce.
Wenus w literaturze
Stanisław Lem w swojej pierwszej książce "Astronauci" opisał wizję futurystycznej wiedzy naukowej na temat
atmosfery i powierzchni Wenus - futurystycznej z perspektywy tego, co na ten temat wiedziano z końcem lat 40. XX
wieku - jak również historię załogowego lotu na tę planetę i jej drobiazgowego badania przez bohaterów na miejscu.
Ponadto Wenus stała się celem misji promu kosmicznego Hius w powieści fantastycznej braci Arkadija i Borysa
Strugackich, pt. "W krainie purpurowych obłoków". Innym przykładem jest teoria powstania Wenus wg książki
Martina Heinricha zatytułowanej "Planeta Wenus dziełem Bogów-Kosmitów".
Radarowe zdjęcie powierzchni Wenus na tle tarczy Słońca Wenus widziana "gołym okiem" na
Wenus obserwowana w Hongkongu 8 wieczornym niebie nad miastem – Radom, 28
czerwca 2004 o godz. 15:49 marca 2007, godz. 20:14
czasu lokalnego (7:39 UTC)
Przypisy
[1] David R. Williams: Venus Fact Sheet (http:/ / nssdc. gsfc. nasa. gov/ planetary/ factsheet/ venusfact. html) (ang.). 2010-09-16. [dostęp
2010-10-04].
[2] Anton Hajduk, Ján Štohl (red.): Encyklopédia astronómie. Bratislava: Vydavateľstvo Obzor, 1987, s. 643. ISBN 65-045-87 EAS.
[3] Kivelson G. M., Russell, C. T. Introduction to Space Physics, Cambridge University Press, 1995.
[4] Zob. Mark A. Garlick,Wielki Atlas Kosmiczny, BUCHMANN 2006, s. 48-53. (tł. Karolina Wojtkowska) ISBN 83-60158-13-4
[5] Zob. Mark A. Garlick, Wielki Atlas Kosmiczny, BUCHMANN 2006, s. 34. (tł. Karolina Wojtkowska) ISBN 83-60158-13-4
Zobacz też
• Lista kraterów na Wenus
• Chronologiczny wykaz odkryć planet, planet karłowatych i ich księżyców w Układzie Słonecznym
• Podstawowe zagadnienia z zakresu astronomii
Strona 7
Wenus 7
Linki zewnętrzne
• Astronomia dla każdego – WENUS (
• Nineplanets.pl - Wenus (
• Przejście Wenus 2004 (
Strona 8
Źródła i autorzy artykułu 8
Źródła i autorzy artykułu
Wenus Źródło: Autorzy: Adi, Adrian 1111, Andre Engels, Andrzej19, As602, Astromp, Bach01, Beau, Berasategui, Blueshade, Bocianski,
C0m4r, Ciacho5, CommonsDelinker, Demiqu, Derbeth, Eteru, Filemon, G44, Googl, Grotesque, Gładka, HV, Harvey, Herr Kriss, Hubert2546, Jersz, Jill Tarter, John Belushi, Jotempe,
KamStak23, Karvon, Kaszkawal, Kauczuk, Kikprimo, Kpjas, Krochmal, Kuba G, Lahcim nitup, Lajsikonik, Lingedolf, Lord Ag.Ent, M.kowalewski, Maikking, Man, Marcintom, Marek2,
Martinwilke1980, Masur, Mchl, Mciura, Mic k ing, Michalj2, Michalwadas, Micpol, Mimiru, Mpfiz, Neftyda, Neuroscience, Olaf, Omega933, Pablo000, Paweł ze Szczecina, PawełMM, Pepos,
Pimke, Piotr Parda, Pkierski, Pkuczynski, Pleple2000, Polimerek, Pstan, Qj0n, Rabidmoon, Radosław Ziomber, Renato Caniatti, Rentier, Roo72, Sam, Siedlaro, Smat, Sobi3ch, SolLuna,
SpiderMum, Stok, Szawik, Szejk omar, Szoferka, Taw, Tiges, Tilia, Turkusowy smok, VanDut, Voytek s, Wanted, Wiklol, Wojtazzz, Woyteck, Youandme, conversion script,
pc24.torun.cvx.ppp.tpnet.pl, 120 anonimowych edycji
Źródła, licencje i autorzy grafik
Plik:Venus-real color.jpg Źródło: Licencja: nieznany Autorzy: ComputerHotline, Ischa1, Phrood, Ruslik0, 2 anonimowych
edycji
Plik:Venus Earth Comparison.png Źródło: Licencja: Public Domain Autorzy: ComputerHotline, Crux, Elipongo,
Juiced lemon, RHorning, Tony Wills, Urhixidur
Plik:Venuspioneeruv.jpg Źródło: Licencja: Free Art License Autorzy: NASA
Plik:Venus topo merc.jpg Źródło: Licencja: Public Domain Autorzy: NASA
Plik:Venus.jpg Źródło: Licencja: Public Domain Autorzy: Bricktop, Bryan Derksen, ComputerHotline, Lotse, ZU
Plik:Venustransit 2004-06-08 07-49.jpg Źródło: Licencja: GNU Free Documentation License Autorzy:
Ahoerstemeier, Avian, ComputerHotline, Crux, Dbenzhuser, Duckysmokton, Enirac Sum, J.delanoy, LA2, Martwinn, Rat at WikiFur, Skab, 1 anonimowych edycji
Plik:Venus over Radom.jpg Źródło: Licencja: GNU Free Documentation License Autorzy: User:Man
Licencja
Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported
http:/ / creativecommons. org/ licenses/ by-sa/ 3. 0/