K.N. Haner - Wycena
Szczegóły | |
---|---|
Tytuł | K.N. Haner - Wycena |
Rozszerzenie: |
![](/images/demo/legimi.png)
![](/images/demo/legimi.png)
![Ceneo.pl](http://app.ceneostatic.pl/common/image/logo/ap-logo-transparent-small.png)
K.N. Haner - Wycena PDF Ebook podgląd online:
Pobierz PDF
Zobacz podgląd K.N. Haner - Wycena pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. K.N. Haner - Wycena Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.
K.N. Haner - Wycena Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:
Strona 1
Strona 2
Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym
Strona 3
===Lx4tFS0aKR1uXGVSal1tBzEENFA0DWlQYgFiVzQMalxvCTlYbFRnVQ==
Strona 4
Redakcja: Anna Skóra, Agnieszka Skowron
Korekta: Olga Szatańska, Joanna Morawska
Projekt okładki: Magdalena Palej
Zdjęcia na okładce: Unsplash, AlexRoz/Shutterstock
Opracowanie graficzne i skład: Maciej Trzebiecki
Redaktor prowadzący: Marcin Kicki
Agora SA
ul. Czerska 8/10
00-732 Warszawa
Copyright © by Agora SA, 2023
Copyright © by Katarzyna Nowakowska, 2023
Wszelkie prawa zastrzeżone
Warszawa 2023
Ostrzeżenie dotyczące treści książki: wykorzystywanie seksualne, zniewolenie.
ISBN: 978-83-268-4286-3
Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw,
jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub
osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie
zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie
na użytek osobisty.
Szanujmy cudzą własność i prawo!
Polska Izba Książki
Konwersja publikacji do wersji elektronicznej
Strona 5
===Lx4tFS0aKR1uXGVSal1tBzEENFA0DWlQYgFiVzQMalxvCTlYbFRnVQ==
Strona 6
SPIS TREŚCI
Rozdział 1. W końcu nadeszły lepsze czasy?
Rozdział 2. Cena nie gra roli
Rozdział 3. Zaproszenie
Rozdział 4. Niespodziewany zwrot...
Rozdział 5. Cześć, jestem Eve
Rozdział 6. Co ja tutaj robię?
Rozdział 7. Chyba się nie polubimy
Rozdział 8. Mała cwaniara
Rozdział 9. Negocjacje
Rozdział 10. Zaufanie czy kłamstwo?
Rozdział 11. Moje nowe udawane życie
Rozdział 12. Należysz do niego
Rozdział 13. Rozdzierający serce krzyk
Rozdział 14. Ani drgnij, błagam
Rozdział 15. Puk, puk, puk
Rozdział 16. Karta przetargowa
Rozdział 17. Mała kurewka...
Rozdział 18. Odwiedziny
Rozdział 19. Wakacje?
Rozdział 20. Witamy w raju
Strona 7
Rozdział 21. Moja wina
Rozdział 22. Ile jestem warta?
Rozdział 23. Nie jestem potworem
Rozdział 24. Nie powinnam
Rozdział 25. Naiwność czy zaufanie?
Rozdział 26. Niespodzianka
Rozdział 27. Czy to... koniec?
Rozdział 28. Żegnaj, Gabrielu
Rozdział 29. Słodko-gorzka rzeczywistość
Rozdział 30. Prywatny taniec
Rozdział 31. Przekroczenie granic
Rozdział 32. Pozwolenie
Rozdział 33. Gorzka prawda
Rozdział 34. Obietnica
Rozdział 35. Telefon
Rozdział 36. Kara za grzechy
Rozdział 37. Ile razy?
Rozdział 38. Pytania są ważne
Rozdział 39. 102%
Rozdział 40. Uzależnienie
Rozdział 41. Powrót na stare śmieci
Rozdział 42. Może ty go przekonasz?
Rozdział 43. Niczego nie może zabraknąć
Rozdział 44. Zapomnij o nim
Rozdział 45. Dużo się zmieniło
Rozdział 46. Po naszemu
Strona 8
Rozdział 47. On naprawdę wrócił
Rozdział 48. Jego słabość
Rozdział 49. Zdrajca
Rozdział 50. Skup się na sobie
Rozdział 51. Ukojenie
Rozdział 52. Mój dług
===Lx4tFS0aKR1uXGVSal1tBzEENFA0DWlQYgFiVzQMalxvCTlYbFRnVQ==
Strona 9
Dla wszystkich, który jeszcze nie odnaleźli siebie.
Pamiętajcie, że nigdy nie jest za późno na ZMIANĘ kierunku.
Strona 10
Rozdział 1
W KOŃCU NADESZŁY LEPSZE CZASY?
– Cassie, jesteś zajebista! – Krzyk radości mojego brata Tylera
dociera do mnie chwilę przed tym, jak schodzę ze sceny.
Chwytam szlafrok, by się zakryć, i zbiegam po schodkach,
a następnie sięgam po butelkę z wodą i niemal ją opróżniam.
Po każdym występie jestem zmęczona, spocona i spragniona, ale
satysfakcja z tego, że naprawdę daję radę, jest dla mnie bezcenna.
– Wiem, nie musisz mi tego powtarzać za każdym razem –
odpowiadam, rzucając na podłogę banknoty wyjęte zza majtek.
Niektóre z nich tak się lepią, że aż brzydzę się ich dotykać, ale
każdy dolar jest cenny. Tyler je podnosi i od razu zabiera się
do liczenia. Tym razem zarobiłam prawie dwa tysiące dolarów
z samych napiwków. To świetny wynik jak na czwartkowy
wieczór. Najlepiej jest w piątki i soboty, więc zapowiadają się dwa
naprawdę owocne dni.
– Chyba jednak muszę, bo za każdym razem, gdy masz wyjść
na scenę, zjada cię trema. – Tyler podchodzi do mnie, z pliku
czystych banknotów odlicza połowę i mi podaje.
– To nie trema, to resztki wstydu, że co wieczór świecę dupą
przed obcymi facetami, którzy gapią się na mnie jak na towar
w sklepie – odpowiadam, chowając kasę do kieszeni szlafroka.
Muszę odłożyć jeszcze dziesięć tysięcy i w końcu kupię sobie
auto, które widziałam w komisie na przedmieściach. Tam jest
Strona 11
taniej, choć nie zawsze legalnie. Niestety nie stać mnie na kupno
samochodu z pierwszej ręki. Najpewniej skończę z kradzionym,
z przekręconym licznikiem i lewymi blachami, ale co zrobić, takie
życie.
– Jesteś najcenniejszym „towarem”, jaki tutaj mamy. – Tyler
obejmuje mnie ramieniem. – Niech się gapią, przecież i tak każdy
wie, że nie może cię nawet tknąć – mówi, by mnie podpuścić.
– Daj spokój. – Wzdycham. – Idę pod prysznic. – Ruszam przez
garderobę do łazienki.
Po każdym takim wieczorze zmywam z siebie ten lepki brud
i emocje, które się we mnie kłębią. Chwilami czuję się bardzo źle
z tym, co robię, a innym razem biorę to na chłodno. Nie potrafię
wyjaśnić tych huśtawek nastroju.
Od razu po wejściu czuję wstrętny zapach papierosów. Ktoś tu
palił. Jestem wściekła, bo wystarczy mi tego smrodu na scenie. Jak
mam się umyć? Wyglądam za drzwi i krzyczę do Tylera. Właśnie
poprawia bieliznę dziewczynie, która teraz wychodzi na scenę.
– Tyler, kurwa, kto tu znowu jarał?! – warczę.
– Nie wiem, na pewno nie ja. – Jak zwykle udaje niewiniątko.
Chyba mam dość tego wieczoru. Postanawiam, że wykąpię się
w mieszkaniu. Co prawda miałam zostać dłużej, pomóc za barem,
ale będą musieli się poradzić sobie beze mnie. Mieszkamy tuż nad
klubem, więc nie mam daleko. Schodami ewakuacyjnymi skracam
sobie drogę. Wchodzę do mieszkania i napawam się ciszą,
spokojem i zapachem odświeżacza powietrza.
Mieszkanie nie jest duże, ale nam wystarcza. Każde z nas ma
swoją sypialnię, kuchnia jest malutka, łazienka jeszcze mniejsza,
ale za to na dachu mamy taras tylko do naszej dyspozycji. Jest też
salon, w którym często spędzamy czas, ale nie mamy nawet
telewizora. Większość pieniędzy odkładamy, by wykupić to
Strona 12
mieszkanie i w końcu je wyremontować. Klub jest już nasz,
a dokładnie Tylera, ja oficjalnie tylko tam tańczę. Porzuciłam
marzenia o studiach i szkole baletowej, ale mam jeszcze inne cele.
Zbieram na samochód, bo mój wygodny brat nawet nie ma prawa
jazdy. Liczy, że będę wozić mu dupę. No, może i będę, jeśli mnie
nie wkurwi.
Tyler i ja jesteśmy sierotami. Choć nie wiem, czy to
odpowiednie określenie. Matka nas zaniedbywała, więc gdy
miałam niecałe osiem lat, a mój brat dziesięć, zostaliśmy jej
odebrani. Trafiliśmy do domu dziecka, a potem do rodziny
zastępczej, która zamiast się nami opiekować, zapewnić nam
spokój i szczęśliwe dzieciństwo, kazała nam żebrać na ulicy
i oddawać sobie pieniądze. I nikt tego nigdzie nie zgłosił.
Gdy skończyłam dwanaście lat, zaczęłam się buntować, ale nie
skończyło się to dla mnie dobrze. Wylądowałam w szpitalu
ze złamanym obojczykiem, bo nasz zastępczy tatuś nie utrzymał
rąk przy sobie i rzucił mną, jak szmacianą lalką, o podłogę. Po tym
incydencie już nie miałam odwagi głośno wyrażać swojego zdania.
Każdego dnia umierałam ze wstydu, że muszę żebrać. Tyler też się
poddał. Kilka razy oberwał w pysk i odpuścił.
Najgorzej było, gdy mój brat już dorósł i się wyprowadził, a ja
tkwiłam u tych ludzi jeszcze przez dwa lata. Nigdy mu nie
powiedziałam, co się tam działo, gdy jego już nie było. Nikt o tym
nie wie i nikt nigdy się nie dowie. To moja historia, o której
każdego dnia staram się zapomnieć. Mój wstyd.
Wchodzę pod prysznic, a przyjemnie ciepła woda zalewa mi
twarz. Stoję w bezruchu dobrych kilka minut. Nie myślę o niczym,
po prostu daję wodzie płynąć po ciele. Szum prysznica mnie
uspokaja, wycisza. Zmywam z siebie cały ciężar tego wieczoru,
emocje, złość i lęk, po czym ubieram się w koszulkę i majtki,
Strona 13
bo tak najwygodniej mi się śpi. Staję przed lustrem i patrzę
na swoje odbicie. Co widzę? Widzę dziewczynę o ciemnych
włosach, niebieskich oczach i bliznach, których nie można dostrzec
gołym okiem. Mam je w duszy, a może w sercu? Nie. Wydaje mi
się, że moje serce już dawno umarło. W chwili, gdy... Zresztą
nieważne. W środku jestem pusta. To wiem na pewno.
Biorę balsam do ciała, smaruję nogi i ręce. Dostrzegam siniaki
na łydkach i udach. Bardzo często powstają podczas tańca.
Wzdycham, znowu będę musiała maskować je makijażem.
Suszę włosy, zaplatam je w warkocz i idę do siebie. Łóżko woła
mnie już od progu. Kładę się i zakrywam kołdrą po samą głowę.
Tu jest mi najlepiej. Ogarnia mnie spokój i wiem, że zaraz zasnę.
Nim to zrobię, wyobrażam sobie rzeczy, które zapewne nie mają
prawa się wydarzyć, ale o których nikt nie zabroni mi marzyć.
Chcę jedynie być szczęśliwa. Czy to tak wiele?
W poniedziałkowy poranek jadę odebrać stroje zamówione
na występy. Okej, stroje to za dużo powiedziane, bo to raczej
skąpe wdzianka, idealne do tańca na rurze. Istnieje błędne
przekonanie, że taniec na rurze to po prostu striptiz, ale my nie
rozbieramy się do naga. Powiedziałam Tylerowi, że za żadne
pieniądze nie obnażę się w całości, co okazało się doskonałym
chwytem marketingowym, bo to klasyfikuje nas jako lokal z klasą.
Nikt nie świeci tu cyckami, nie ma wirujących na rurze cipek. Są
piękne dziewczyny, które rozpalają zmysły facetów. Żadna z nas
nie robi niczego poza tańcem. Przynajmniej w klubie, bo to,
co dzieje się po godzinach, to już nie moja sprawa. Wiem, że wiele
dziewczyn spotyka się z klientami, ale w to nie wnikam. Nie robią
tego w pracy i tylko to mnie obchodzi.
Strona 14
– Cassie, ale to jest piękne! – Kelly, moja przyjaciółka, pieje
z zachwytu, gdy wspólnie oglądamy nową bieliznę.
– Tak, jest boski! – Zabieram od niej seksowny czarny komplet
składający się ze stringów, stanika i skórzanej uprzęży, którą
można zapiąć w talii, na piersiach i udach. – Ale nie wiem, czy
będzie się w tym wygodnie tańczyło.
– To przymierz i sprawdź. Jeśli nie chcesz, ja to wezmę i zrobię
prywatny pokaz Gilbertowi. – Robi wymowną minę. – Ostatnio
tak szalejemy w łóżku, że już nie wiem, czym go zaskoczyć.
– Szalejecie, czyli co? Bzykacie się dwa razy z rzędu? – rzucam
drwiąco, za co Kelly ciska we mnie pudełkiem z kolejnym
kompletem bielizny.
– Jesteś zazdrosna i dlatego tak gadasz. – Udaje oburzoną, ale
po chwili się uśmiecha i dodaje: – Po prostu mamy dobrą chemię.
– Ta, świetnie. – Przewracam oczami. – A co z waszym wspólnym
mieszkaniem? Gilbert się określił?
Naprawdę jestem ciekawa. Ich związek to jak przejażdżka
rollercoasterem. Kłócą się, zrywają, a potem godzą i prawie
zaręczają. Teraz zastanawiają się, czy chcą razem zamieszkać. I tak
od dwóch miesięcy.
– Szuka czegoś, ale słabo mu idzie. – Kelly wzdycha
z rozrzewnieniem. – Ma mało czasu, dużo pracuje.
– Czyli po prostu nie chce z tobą zamieszkać – stwierdzam
szczerze, a ona gani mnie spojrzeniem.
– Mówi, że chce...
– No, skoro tak mówi... – Posyłam jej litościwy uśmiech. –
Przymierzę to. – Zmieniam temat i pędzę do łazienki, by założyć
czarny komplet.
Nie zajmuje mi to dużo czasu, po chwili prezentuję się
przyjaciółce.
Strona 15
– Ja pierdolę, chciałabym mieć takie cycki i tyłek jak ty! – woła,
a ja wiem, że jest szczera.
Okej, jedyne, co trafiło mi się w życiu, to ciało. To mój atut
i przekleństwo w jednym. Lubię na siebie patrzeć, czasami.
Na scenie nie myślę o tym, jak wyglądam, ale wiem, że podobam
się mężczyznom. Moje piersi wyglądają dobrze w każdej bieliźnie.
Tyłek jest krągły, ale ładnie przechodzi w biodra i zgrabne nogi.
Wcięcie w talii dodaje mi kobiecości.
– Fajnie jest być ulubienicą Boga. – Mrugam do niej.
– Weź, ja sobie zapłacę i też będę miała cycki! – Kelly spogląda
na swoje piersi.
Nie bardzo ma się czym pochwalić, to jednak niczego jej nie
ujmuje. Jest śliczną drobną blondynką o twarzy małej
dziewczynki. Chwilami podejrzewam, że Gilbert ma jakiś fetysz...
Ale to nie moja sprawa. Kelly jest dorosła, a to, że wygląda jak
nastolatka... No cóż.
– Mogę ci oddać trochę swoich, chcesz? – Śmieję się, zdejmując
stanik.
– Gdybym miała twoje cycki, Gilbert już dawno by ze mną
zamieszkał – stwierdza i rzuca mi inny stanik. – I jak? Wygodne to
wdzianko?
– Da radę, wystąpię w nim w piątek. – Zakładam czerwony
biustonosz.
– Do tego są takie fikuśne majtki! – Kelly wyjmuje z pudełka
piękne figi, które z tyłu mają wycięte serduszko.
Ten krój naprawdę idealnie wygląda na pośladkach.
– Kolesie za tym szaleją. Ostatnio jeden z klientów chciał mi
zapłacić tysiąc dolców za to, żebym dała mu swoje majtki
po występie. – Krzywię się na to wspomnienie.
– Rany, jakiś zbok?! – Kelly patrzy na mnie z obrzydzeniem.
Strona 16
– Niby zwykły klient, ale chyba za dużo wypił.
– Obleśne! A potem z majtkami w kieszeni wróciłby do żony!
– Pewnie tak... – Wzdycham. – Gdzie się podziali ci wszyscy
prawdziwi mężczyźni? – Udaję, że mdleję, a ona śmieje się w głos.
– Ci fajni są już zajęci, a ci bogaci to gnoje – stwierdza.
– A Gilbert? – Zerkam na nią.
– Chwilami jest chujem, ale ma kasę, a wiesz, jak jest. – Siada
obok mnie. – Lubię go, potrafi być kochany.
– Ale potrafi też być złamasem – przypominam jej.
Nie zliczę, ile razy w nocy dzwoniła do mnie z płaczem, że ma
go dość.
– Bo dużo pracuje i jest zestresowany. – Wzdycha wymownie.
– A ty go tłumaczysz.
– Tłumaczę, bo wolę się kłócić, a potem godzić, niż być sama.
– A ja wolę być sama. Faceci to palanty. Nieważne, czy mają
kasę, czy nie.
– A Christian? – Kelly wypowiada to imię w taki sposób, że coś
zaciska się boleśnie w dole mojego brzucha.
Ten ból to rodzaj żalu i tęsknoty. Niespełnionych uczuć, które
i tak nie miały prawa przetrwać.
– Było, minęło... – Udaję, że mnie to nie rusza.
– Macie kontakt?
– Nie, a wy?
– Odkąd wyjechał, nie bardzo... Tęsknię za nim – przyznaje,
a mnie ściska w żołądku.
– Wyjechał i trudno. Zapomniałam o nim – kłamię, bo chcę
skończyć ten temat.
Christian to... Nie umiem określić, kim dla mnie jest. To facet,
który jako jedyny nie widział we mnie tylko zewnętrznej powłoki.
Jako jedyny zajrzał na chwilę w głąb mojej duszy. Prawie przebił
Strona 17
się przez te warstwy ochronne, które na siebie nakładałam.
I wszystko miało się skończyć dobrze, ale on wyjechał do Iraku.
I nie wrócił.
– O, dziewczyny, tu jesteście! – Naszą rozmowę przerywa Tyler,
który wrócił z zakupów. – Mamy na piątek rezerwację całego
klubu. Czaicie?! – oznajmia zadowolony. – Zadzwonił do mnie jakiś
typ i powiedział, że chce wynająć klub na całą noc. Zażyczył sobie
najlepsze dziewczyny i dużo alkoholu.
– Ja pierdolę, wieczór kawalerski? – Krzywię się na samą myśl.
Takie imprezy są najgorsze. Faceci chleją na umór i nie mają
hamulców. Chcą nas dotykać, próbują obmacywać, a ochrona ma
wtedy sporo roboty.
– Właśnie nie, jakieś biznesowe party – wyjaśnia Tyler.
– Ale powiedziałeś facetowi, że u nas jest tylko taniec? – pytam
dla pewności.
– No tak, ale oni chcą miejsce z klasą. I wybrali nas! – mówi, nie
kryjąc dumy. – Jutro ma potwierdzić i wpłacić zaliczkę. Rzuciłem,
że za zamknięcie klubu na jedną noc chcę dziesięć tysięcy.
– I zgodził się? – Unoszę brwi.
– No! – Tyler aż podskakuje. – W ogóle nie robił problemu.
– Wow... Ale połowa dla mnie – oznajmiam, a brat mierzy mnie
spojrzeniem. – No co? Chcę kupić auto, bo mam dość jeżdżenia
autobusami i metrem.
– Zgadzam się, Cassie musi mieć samochód! – wtrąca Kelly. –
Ktoś musi nam wozić dupy – dodaje, za co trącam ją w bok.
Ona i Tyler zaczynają się śmiać.
– No na pewno, będę pobierała od was opłaty. Wykupcie sobie
pakiet na usługi taksówkowe Cassie! – Pokazuję obojgu środkowy
palec, po czym parskam śmiechem.
Strona 18
Przecież wiem, że i tak będę ich wozić. Tych dwoje cwaniaków
zawsze mnie urobi. Na imprezach to ja robię za przyzwoitkę,
pilnuję, by niczego nie odwalili i żebyśmy wspólnie wrócili
do domu. Zazwyczaj nie piję alkoholu, po prostu go nie lubię, więc
to dla mnie nie problem.
– Jak walniesz cennik, to się nie wypłacimy. – Tyler mruga
do mnie, rozbawiony. – No dobra, połowa kasy z zaliczki dla
ciebie, ale napiwki wrzucasz do koperty na mieszkanie –
proponuje.
– Okej, niech będzie.
– No i dogadani! – wtrąca Kelly. – A teraz chodźmy na jakiś
obiad. Z tego co pamiętam, teraz Tyler płaci.
– Znowu ja?! – Krzywi się.
– Tak wypada, nic nie poradzisz. – Posyłam Kelly konspiracyjne
spojrzenie.
Tak naprawdę przypada moja kolej, ale Tyler nigdy nie ogarnia
takich rzeczy. Zajmuje się sprawami klubu, ale reszta to dla niego
enigma.
– Dobra, niech będzie. To co jemy? – Mój brat rusza do kuchni,
by obejrzeć ulotki na lodówce. – Pizza? Makaron? Sushi? Tajskie?
Indyjskie? Burgery? – wymienia, a ja patrzę na Kelly
i jednogłośnie decydujemy.
– Burgery!
– Zamawiamy czy ruszamy dupska? – Wychyla się za drzwi
i zagląda do salonu.
– Możemy się ruszyć, przecież to niedaleko – proponuję,
a po chwili wszyscy zbieramy się do wyjścia.
Z Kelly i Tylerem czuję się swobodnie, z nimi zawsze jest wesoło.
Można zapomnieć o zmartwieniach i troskach, które przecież ma
każde z nas. Dobre jedzenie w gronie przyjaciół to idealny plan
Strona 19
na udany dzień. Dlatego spędzamy go razem. Najpierw wspólny
obiad w burgerowni, potem kino i wieczór w naszym klubie.
Pokazy taneczne są u nas od czwartku do soboty, więc dziś
jedynie stoję za barem. Koło dziesiątej dołącza do nas Gilbert. To
sztywniak, ale bardzo się stara dopasować do towarzystwa. Jest
maklerem czy kimś takim. Według mnie zupełnie do siebie nie
pasują z Kelly, ale to nie moja sprawa. Skoro ona chce znosić jego
fochy, nie mam zamiaru się wtrącać. Choć chwilami mam na to
ochotę, gdy moja przyjaciółka kolejny raz przez niego płacze.
I pewnie kiedyś to zrobię, ale na razie milczę. Wiem, że milczenie
jest złotem.
– Cassie, będziemy się zbierać. – Kelly nachyla się do mnie przez
bar, gdy Gilbert już piąty raz pyta, kiedy będą wychodzić.
Patrzę na nią. Wiem, że dobrze się z nami bawi, a ten buc
ciągnie ją do domu. Jak mnie to wkurwia. Robi to za każdym
razem. Posiedzi godzinę i marudzi, by wracać.
– Jasne, lećcie. – Wymuszam uśmiech, bo nie chcę psuć jej
wieczoru.
– Możecie iść do kibla, poruchać się i wrócić. Nie musicie jechać
do domu – wtrąca mój lekko wcięty brat.
Staram się nie roześmiać, ale mina Gilberta jest naprawdę
zabawna.
– Gilbert, nie lubisz na stojąco? – dokładam do pieca.
Kelly mało nie dławi się z powstrzymywanego śmiechu.
– Cassie, nie bądź złośliwa. – Mężczyzna sili się na uprzejmość. –
Z Kelly lubię zawsze i wszędzie, ale jestem po pracy i potrzebuję
odpocząć.
– Przecież żartowałam. Jedźcie do domu. – Uśmiecham się
sztucznie. – Kelly, zostawiłaś u mnie torebkę. Nie zapomnij –
przypominam jej.
Strona 20
– A, no właśnie. Skarbie, chodź na górę i będziemy spadać. –
Dziewczyna chwyta go za rękę i ciągnie na zaplecze.
Stamtąd przejdą do mieszkania.
Patrzymy na siebie z Tylerem i oboje przewracamy oczami.
– On jest, kurwa, jakiś dziwny – stwierdza mój brat. – Albo jest
kryptogejem, albo wali ją w rogi. Mówię ci!
– Nie sądzę. Jest dziwny, to prawda, ale jej nie zdradza ani nie
jest gejem.
– Skąd wiesz?
– Nie wiem, ale tak uważam. – Wzruszam ramionami.
– Cassie, dwie szkockie. Można prosić? – słyszę głos klienta,
który siedzi przy barze.
– Z lodem? – pytam, uśmiechając się szeroko.
– Taka propozycja od ciebie? Nie śmiem odmówić. – Mruga
do mnie żartobliwie.
– Dobra, dwie szkockie z lodem. – Chwytam dwie szklanki
i w mgnieniu oka przyrządzam drinki, a następnie zanoszę
klientom.
To nasi stali bywalcy. Jeden z nich to kapitan, a drugi porucznik.
Oni nigdy nie patrzą na pokazy tańca. Po prostu delektują się
szkocką i rozmawiają. Czasami zagadują, by wypytać, czy nie
mamy żadnych problemów. To miłe. Dzięki temu jest tu nieco
bezpieczniej.
– Proszę, to dla panów. – Stawiam drinki przed mężczyznami.
Jeden z nich wręcza mi sto dolarów i daje do zrozumienia, że nie
chce reszty. Posyłam mu za to najsłodszy z uśmiechów i wracam
do brata, który wszedł za bar i przelicza utarg.
W poniedziałki zwykle zamykamy o dziesiątej, chyba że mamy
gości, wtedy jedno z nas zostaje, by dopilnować baru.