Higgins Jack - Orzeł odleciał
Szczegóły | |
---|---|
Tytuł | Higgins Jack - Orzeł odleciał |
Rozszerzenie: |
![](/images/demo/legimi.png)
![](/images/demo/legimi.png)
![Ceneo.pl](http://app.ceneostatic.pl/common/image/logo/ap-logo-transparent-small.png)
Higgins Jack - Orzeł odleciał PDF Ebook podgląd online:
Pobierz PDF
Zobacz podgląd Higgins Jack - Orzeł odleciał pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. Higgins Jack - Orzeł odleciał Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.
Higgins Jack - Orzeł odleciał Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:
Strona 1
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
Jack Higgins
Orzeł odleciał
Przełożył: JERZY ŻEBROWSKI
AMBER
Tytuł oryginału: THE EAGLE HAS FLOWN
Dla mojej matki Henrietty Higgins Bell
Strona 2
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
W sobotę szóstego listopada 1943 roku, o godzinie pierwszej w nocy, Heinrich
Himmler, Reichsfuhrer SS i szef państwowej policji, otrzymał krótki komunikat: ORZEŁ
WYLĄDOWAŁ. Niewielka jednostka niemieckich spadochroniarzy pod dowództwem
Oberstleutnanta Kurta Steinera, wspomagana przez bojownika IRA, Liama Devlina, dotarła
właśnie bezpiecznie do Anglii, gotowa dokonać porwania brytyjskiego premiera Winstona
Churchilla z wiejskiej posiadłości w Norfolk, w której spędzał weekend, wypoczywając nad
morzem. W ciągu następnej doby - w wyniku krwawej potyczki między amerykańskimi
komandosami i Niemcami w wiosce Studley Constable - misja zakończyła się
niepowodzeniem, a z całej grupy ocalał - jak się wydawało - jedynie Liam Devlin. Jeśli zaś
chodzi o Kurta Steinera...
LONDYN BELFAST 1975
W jednym z narożników na szczycie bogato zdobionego mauzoleum widniała postać
Anioła Śmierci z rozpostartymi ramionami. Dobrze to pamiętam, gdyż ktoś ćwiczył właśnie
grę na organach i przez witraże spływały na cmentarz kolorowe smugi światła. Kościół nie
był szczególnie stary. Został wzniesiony w szczytowym okresie wiktoriańskiego dobrobytu,
podobnie jak otaczające go wysokie kamienice. Plac Świętego Marcina. Kiedyś miał swoją
renomę. Teraz stanowił jedynie ubogi zakątek Belsize Park, ale zarazem miłe, spokojne
miejsce, gdzie samotna kobieta mogła bezpiecznie wyjść o północy do sklepu na rogu, a
ludzie zajmowali się swoimi sprawami.
Mieszkanie numer trzynaście znajdowało się na parterze. Mój agent wynajął je dla
mnie od kuzyna, który wyjechał na pół roku do Nowego Jorku. Było staroświeckie, wygodne
i bardzo mi odpowiadało. Kończyłem właśnie kolejną powieść i musiałem bywać niemal
codziennie w czytelni Muzeum Brytyjskiego.
W tamten listopadowy wieczór, gdy wszystko się zaczęło, padał ulewny deszcz. Było
tuż po szóstej, gdy minąłem żelazną bramę i poszedłem ścieżką przez gąszcz gotyckich
pomników i nagrobków. Pomimo parasola mój trencz był zupełnie przemoknięty na
ramionach. Wcale się tym zresztą nie przejmowałem. Zawsze lubiłem deszcz, miasto nocą,
mokre ulice niknące w zimowym mroku i szczególne uczucie wolności, które się z tym wiąże.
Poza tym miałem za sobą owocny dzień. Moja praca zdecydowanie zbliżała się do finału.
Strona 3
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
Anioł Śmierci był teraz bliżej, widoczny w słabym świetle, które padało z kościoła.
Brązowych drzwi mauzoleum strzegły dwie marmurowe postacie i wszystko wyglądało tak
jak zwykle, ale owego wieczoru mógłbym przysiąc, że jest tam jeszcze trzecia postać, która
wyłania się z mroku i idzie w moim kierunku.
Przez chwilę ogarnęło mnie przerażenie, a potem, gdy postać wyszła z cienia,
ujrzałem młodą kobietę, niewysoką, w czarnym berecie i przemoczonym płaszczu. W jednej
ręce trzymała aktówkę. Miała bladą twarz, a w jej ciemnych oczach był jakiś niepokój.
- Pan Higgins? Pan Jack Higgins, prawda? Była Amerykanką, to nie budziło
wątpliwości. Zaczerpnąłem powietrza, żeby się uspokoić.
- Zgadza się. Czym mogę służyć?
- Muszę z panem porozmawiać, panie Higgins. Czy moglibyśmy gdzieś pójść?
Zawahałem się, nie mając ochoty z wielu oczywistych powodów przedłużać tego
spotkania, było w niej jednak coś niezwykłego, czemu nie umiałem się oprzeć.
- Mieszkam po drugiej stronie placu - powiedziałem.
- Wiem - przyznała. Gdy nadal nie mogłem się zdecydować, dodała: - Nie będzie pan
żałował, proszę mi wierzyć. Mam dla pana ważne informacje.
- Na jaki temat? - zapytałem.
- Co zdarzyło się jeszcze w Studley Constable. Och, nie wie pan o tak wielu sprawach.
To wystarczyło. Wziąłem ją pod rękę i powiedziałem:
- Dobrze. Wejdźmy do domu, bo na tym cholernym deszczu dostanie pani zaraz
zapalenia płuc. Potem posłucham, co to za historia.
Wnętrze domu niewiele się zmieniło, szczególnie w moim mieszkaniu, gdzie
właściciel pozostawił późnowiktoriański wystrój, liczne mahoniowe meble, zasłony z
czerwonego aksamitu w wykuszowym oknie i złoto-zielone chińskie tapety z malowanymi
ptakami. Jeśli nie liczyć centralnego ogrzewania, jedyne ustępstwo na rzecz nowoczesności
stanowił rodzaj gazowego kominka, który sprawiał takie wrażenie, jakby drwa płonęły jasno
w koszu z nierdzewnej stali.
- Ładnie tu - powiedziała, odwracając się do mnie twarzą. Była jeszcze niższa, niż
sądziłem. Wyciągnęła z zakłopotaniem prawą rękę, w lewej ściskając nadal aktówkę. -
Nazywam się Cohen - oznajmiła. - Ruth Cohen.
- Proszę mi dać ten płaszcz - powiedziałem. - Powieszę go przy kaloryferze.
- Dziękuję - odparła, próbując nieporadnie rozwiązać jedną ręką pasek. Roześmiałem
się i wziąłem od niej aktówkę.
Strona 4
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
- Proszę pozwolić. - Kładąc teczkę na stole, zauważyłem wyryte z boku czarne
inicjały. A na końcu widniały litery Ph.D.
- Ma pani doktorat? - zapytałem.
Uśmiechnęła się nieznacznie, próbując wydobyć rękę z płaszcza.
- Harvard. Historia nowożytna.
- To interesujące - stwierdziłem. - Zrobię herbatę, a może woli pani kawę?
Znowu się uśmiechnęła.
- Od pół roku robię habilitację na uniwersytecie w Londynie, panie Higgins.
Zdecydowanie wolę waszą herbatę.
Wszedłem do kuchni, nastawiłem czajnik i przygotowałem tacę. Czekając zapaliłem
papierosa, a kiedy się odwróciłem, stała w drzwiach z założonymi rękami, oparta o framugę.
- Ta pani praca doktorska - zagadnąłem - na jaki była temat?
- Wybrane aspekty historii Trzeciej Rzeszy podczas drugiej wojny światowej.
- Ciekawe. Cohen... Jest pani Żydówką? - Odwróciłem się, żeby zaparzyć herbatę.
- Ojciec był niemieckim Żydem. Przeżył Oświęcim i udało mu się wyjechać do
Stanów, ale zmarł w rok po moim urodzeniu.
Nie było mnie stać na nic innego niż zwyczajowe, zdawkowe wyrazy współczucia.
Przez chwilę przyglądała mi się obojętnie, po czym odwróciła się i poszła z powrotem
do salonu. Podążyłem za nią, niosąc tacę, którą postawiłem przy kominku na niewielkim
stoliku do kawy. Usiedliśmy w fotelach naprzeciw siebie.
- To wyjaśnia pani zainteresowanie Trzecią Rzeszą - stwierdziłem, nalewając herbatę.
Zmarszczyła brwi i wzięła do ręki filiżankę, którą jej podałem.
- Jestem tylko historykiem. Nie szukam osobistych korzyści.
Mam szczególnego bzika na punkcie Abwehry, niemieckiego wywiadu wojskowego.
Jak to się stało, że byli tak dobrzy, a zarazem tacy źli?
- Admirał Wilhelm Canaris i jego wesoła gromadka? - Wzruszyłem ramionami. -
Moim zdaniem on nigdy nie podchodził do tej roboty z entuzjazmem, ale ponieważ w
kwietniu czterdziestego piątego roku SS powiesiło go w obozie koncentracyjnym we
Flossenburgu, nie dowiemy się, jak było naprawdę.
- I tu dochodzimy do pana - powiedziała. - I pańskiej książki Orzeł wylądował.
- To powieść, pani doktor - odparłem. - Czyste spekulacje.
- Z których co najmniej pięćdziesiąt procent to udokumentowane historyczne fakty.
Sam pan tak twierdzi na początku książki.
Pochyliła się naprzód, splatając dłonie na kolanach, wyraźnie podekscytowana.
Strona 5
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
- No dobrze, więc do czego właściwie pani zmierza? - spytałem cicho.
- Pamięta pan, w jaki sposób cała sprawa wyszła na jaw? - zagadnęła. - Od czego się
wszystko zaczęło?
- Oczywiście - odparłem. - Od nagrobka Steinera i jego ludzi, który mieszkańcy
Studley Constable przykryli na cmentarzu płytą z innego grobu.
- Pamięta pan, co tam było napisane?
- Hier ruhen Oberstleutnant Kurt Steiner und 13 deutsche Fallschirmjdger gefallen am
6 November 1943.
- Właśnie - przytaknęła. - „Tu leży pułkownik Kurt Steiner i trzynastu niemieckich
spadochroniarzy, poległych w walce szóstego listopada tysiąc dziewięćset czterdziestego
trzeciego roku”.
- O co więc pani chodzi?
- Trzynaście plus jeden daje czternaście, tyle że w tym grobie nie ma czternastu ciał.
Jest tylko trzynaście. Przyglądałem się jej z niedowierzaniem.
- Skąd, do diabła, takie przypuszczenie?
- Ponieważ Kurt Steiner nie zginął tamtej nocy na tarasie w Meltham House, panie
Higgins. - Sięgnęła po aktówkę, szybko ją otworzyła i wyjęła brązową kartonową teczkę. -
Właśnie tutaj mam na to dowody.
W takiej sytuacji nie mogło się obejść bez irlandzkiej whisky. Nalałem po szklaneczce
Bushmills i zapytałem:
- No dobrze, czy mogę je zobaczyć?
- Oczywiście, po to tu jestem, ale najpierw chcę panu coś wyjaśnić. We wszelkich
monografiach, dotyczących wywiadowczej działalności Abwehry podczas drugiej wojny
światowej, pojawiają się stale wzmianki o ZOS - Zarządzie Operacji Specjalnych,
utworzonym w tysiąc dziewięćset czterdziestym roku przez brytyjski wywiad na polecenie
Churchilla, w celu skoordynowania akcji ruchu oporu i podziemia w Europie.
- Europa miała stanąć w ogniu, tak brzmiał jego rozkaz - powiedziałem.
- Zafascynowało mnie odkrycie, że wielu Amerykanów pracowało dla ZOS, zanim
Ameryka przystąpiła do wojny. Pomyślałam, że może coś w tym jest. Załatwiłam sobie
przyjazd tutaj, żeby zbadać sprawę. Stale natrafiałam na pewne nazwisko. Munro. Generał
brygady Dougal Munro. Przed wojną był archeologiem w Oksfordzie. W ZOS kierował
Sekcją „D”. Nazywano ją powszechnie „departamentem od brudnej roboty”.
- Słyszałem o tym człowieku.
Strona 6
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
- Prowadziłam badania głównie w Państwowym Biurze Archiwów. Jak panu
wiadomo, tylko nieliczne akta związane z działalnością wywiadu udostępnia się od razu.
Niektóre są do wglądu dopiero po dwudziestu pięciu latach, inne po pięćdziesięciu...
- A materiały o wyjątkowym znaczeniu dopiero po stu latach - dodałem.
- Właśnie coś takiego tutaj mam. - Podniosła teczkę. - Utajnione na sto lat akta sprawy
Dougala Munro, Kurta Steinera, Liama Devlina i innych. Może mi pan wierzyć, że to
niezwykła historia.
Podała mi teczkę, a ja położyłem ją sobie na kolanach, nie zaglądając do środka.
- Jakim cudem pani to zdobyła?
- Zamówiłam wczoraj akta dotyczące Munro. W archiwum był na dyżurze tylko
młody urzędnik. Okazał się nieostrożny. Znalazłam ten raport między innymi aktami. Był,
oczywiście, zapieczętowany. W Biurze Archiwów trzeba czytać wszystko na miejscu, ale
ponieważ tych materiałów nie wpisano mi w kartę, wsunęłam je do teczki.
- Pogwałciła pani ustawę o ochronie państwa - zauważyłem.
- Wiem. Zdjęłam pieczęcie najostrożniej, jak potrafiłam, i wszystko przeczytałam. To
tylko trzydziestostronicowe podsumowanie pewnych wydarzeń - pewnych zdumiewających
wydarzeń.
- A potem?
- Zrobiłam fotokopie.
- Dzięki cudom współczesnej techniki mogą się o tym dowiedzieć.
- Zdaję sobie sprawę. Tak czy inaczej, zapieczętowałam te akta i dziś rano je oddałam.
- Niby w jaki sposób? - zapytałem.
- Zamówiłam te same materiały co wczoraj. A kiedy odnosiłam akta Munro do biurka,
powiedziałam dyżurnemu, że zaszła pomyłka.
- Uwierzył pani?
- Chyba tak. Dlaczego niby miałby nie wierzyć?
- To był ten sam urzędnik?
- Nie. Starszy od tamtego.
Zastanawiałem się nad tym, czując wyraźny niepokój. W końcu powiedziałem:
- Może zrobi pani dla nas obojga świeżą herbatę, zanim to przeczytam?
- Dobrze.
Wzięła tacę i wyszła. Wahałem się jeszcze przez moment, a potem otworzyłem teczkę
i zacząłem czytać.
Strona 7
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
Opisane w raporcie wydarzenia tak mnie zafrapowały, że nie zauważyłem nawet,
kiedy wróciła. Gdy skończyłem czytać, zamknąłem akta i podniosłem wzrok. Siedziała znów
w fotelu i przyglądała mi się, dziwnie przejęta.
- Rozumiem, dlaczego utajniono to aż na sto lat - powiedziałem. - Władze nie
życzyłyby sobie ujawniania takich faktów, nawet teraz.
- Tak też myślałam.
- Mogę to na jakiś czas zatrzymać? Zawahała się, a potem skinęła głową.
- Do jutra, jeśli pan chce. Wieczorem lecę z powrotem do Stanów. PanAmem.
- Nagła zmiana planów?
Wyszła po płaszcz.
- Właśnie. Stwierdziłam, że zrobię lepiej wracając do kraju.
- Jakieś powody do niepokoju? - zapytałem.
- Owszem. Pewnie jestem przewrażliwiona. Odbiorę ten raport jutro po południu.
Powiedzmy o trzeciej, w drodze na lotnisko, dobrze?
- Zgoda - odparłem, kładąc teczkę na stoliku do kawy.
Kiedy odprowadzałem ją do wyjścia, zegar na kominku wybił siódmą trzydzieści.
Otworzyłem drzwi i staliśmy tak przez chwilę. Na zewnątrz padał ulewny deszcz.
- Oczywiście jest ktoś, kto mógłby potwierdzić prawdziwość tego raportu -
powiedziała. - Liam Devlin. Wspomniał pan w swojej książce, że nadal żyje i współpracuje z
Tymczasową IRA w Irlandii.
- Tak, słyszałem. Ma teraz sześćdziesiąt siedem lat, ale podobno nieźle się trzyma.
- No cóż. - Ponownie się uśmiechnęła. - Zobaczymy się jutro po południu.
Zeszła po schodach i oddaliła się w deszczu, znikając w wieczornej mgle u wylotu
ulicy.
Usiadłem przy kominku i przeczytałem raport jeszcze dwa razy. Potem wróciłem do
kuchni, żeby zrobić sobie kolejną filiżankę herbaty i kanapkę z kurczakiem. Jadłem ją,
siedząc przy stole i rozmyślając.
To zadziwiające, jak zupełnie przypadkowe wydarzenia mogą wszystko zmienić.
Przeżyłem już kiedyś coś takiego, odnajdując na cmentarzu w Studley Constable ukryty
nagrobek Steinera i jego ludzi. Szukałem materiałów do artykułu w historycznym
czasopiśmie, a nieoczekiwanie znalazłem coś, co zmieniło całe moje życie. Napisałem
książkę, która rozeszła się po całym świecie, od Nowego Jorku do Moskwy, i uczyniła mnie
bogatym. A teraz zjawiła się Ruth Cohen z wykradzionymi aktami i znów przepełniało mnie
to samo dziwne, elektryzujące podniecenie.
Strona 8
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
Musiałem ochłonąć. Spojrzeć na wszystko z dystansu. Poszedłem więc pod prysznic,
bez pośpiechu wziąłem kąpiel, potem się ogoliłem i ponownie ubrałem. Było dopiero wpół do
dziewiątej, a nie Wydawało się prawdopodobne, żebym wcześnie położył się spać, jeśli w
ogóle miałem się kłaść.
Musiałem pomyśleć, zrobiłem więc następną porcję herbaty, usadowiłem się w fotelu
przy kominku, zapaliłem papierosa i zacząłem raz jeszcze przeglądać akta.
Wyrwał mnie z zamyślenia dzwonek u drzwi. Rzuciłem okiem na zegar: dochodziła
dziewiąta. Natarczywy dźwięk dzwonka rozległ się ponownie. Włożyłem raport do teczki,
położyłem ją na stoliku do kawy i wyszedłem do holu. Przyszło mi do głowy, że może
wróciła Ruth Cohen, ale myliłem się całkowicie, gdyż otworzywszy drzwi zobaczyłem na
progu młodego policjanta w mokrym od deszczu granatowym płaszczu.
- Pan Higgins? - Spojrzał na kawałek papieru, który trzymał w lewej ręce. - Pan Jack
Higgins?
To zastanawiające, jak szybko wyczuwamy złe nowiny, zanim nam je ktoś przekaże.
- Tak - odparłem. Wszedł do holu.
- Przepraszam za kłopot, sir, ale prowadzę dochodzenie w sprawie niejakiej panny
Ruth Cohen. Jest pan przypadkiem jej znajomym?
- Niezupełnie - powiedziałem. - Czy coś się stało?
- Niestety, sir, ta młoda dama nie żyje. Godzinę temu wpadła pod samochód koło
Muzeum Brytyjskiego. Kierowca uciekł z miejsca wypadku.
- O Boże! - wyszeptałem.
- Chodzi o to, sir, że znaleźliśmy w jej torebce pańską wizytówkę.
Trudno było mi się z tym wszystkim pogodzić. Dopiero co stała w drzwiach tam,
gdzie on. Ten chłopak też miał najwyżej dwadzieścia jeden lat, może dwadzieścia dwa. Był
jeszcze na tyle młody, żeby okazać współczucie. Położył mi rękę na ramieniu i zapytał:
- Dobrze się pan czuje, sir?
- Jestem tylko wstrząśnięty, nic więcej - odparłem, głęboko wciągając powietrze. -
Czego pan ode mnie oczekuje?
- Zdaje się, że ta młoda dama studiowała w Londynie na uniwersytecie.
Sprawdzaliśmy w domu studenckim. Nikogo tam nie ma, poza tym jest koniec tygodnia.
Chodzi o oficjalną identyfikację. Do raportu koronera.
- I chce pan, żebym ja to zrobił?
- Gdyby pan zechciał, sir. To niedaleko. Jest w kostnicy w Kensington.
Jeszcze raz głęboko wciągnąłem powietrze, żeby uspokoić nerwy.
Strona 9
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
- No dobrze. Wezmę tylko płaszcz.
Kostnica mieściła się w bocznej ulicy, w budynku o przygnębiającym wyglądzie,
przypominającym magazyn bardziej niż cokolwiek innego. Kiedy weszliśmy do foyer, przy
biurku siedział umundurowany portier, a koło okna stał niski brunet po pięćdziesiątce,
wpatrzony w padający za oknem deszcz. Z kącika ust zwisał mu papieros. Miał na sobie
filcowy kapelusz i trencz.
Odwrócił się do mnie, trzymając ręce w kieszeniach.
- Pan Higgins, prawda?
- Tak - odparłem.
Zakaszlał, nie wyjmując rąk z kieszeni. Z końcówki papierosa spadł mu na płaszcz
popiół.
- Inspektor Fox. Nieprzyjemna sprawa, sir.
- Tak - przyznałem.
- Czy ta młoda dama, Ruth Cohen, była pańską znajomą?
- Nie - odparłem. - Dziś wieczór widziałem ją po raz pierwszy.
- Miała w torebce pańską wizytówkę. - Zanim zdążyłem odpowiedzieć, ciągnął dalej. -
Tak czy inaczej, najlepiej załatwmy, co trzeba. Proszę tędy.
Pomieszczenie, do którego mnie zabrali, było wyłożone białymi kafelkami i jasno
oświetlone jarzeniówkami. Stały tam szeregiem stoły operacyjne. Zwłoki, przykryte białą
gumową płachtą, leżały na ostatnim z nich. Ruth Cohen wyglądała bardzo spokojnie, miała
zamknięte oczy, ale jej głowę obwiązano plastikowym kapturem, przez który sączyła się
krew.
- Czy oświadcza pan, że rozpoznaje w zmarłej Ruth Cohen, sir? - zapytał policjant.
Skinąłem głową.
- Tak, to ona.
Zwłoki zostały ponownie przykryte płachtą. Kiedy się odwróciłem, Fox siedział w
kącie na krawędzi stołu, zapalając kolejnego papierosa.
- Jak już mówiłem, znaleźliśmy w jej torebce pańską wizytówkę.
W tym momencie doznałem jakby olśnienia i wróciłem do rzeczywistości. Ucieczka z
miejsca wypadku. To poważne wykroczenie, ale dlaczego miało zasługiwać na uwagę
głównego inspektora policji? Czy ponura twarz Foxa i jego ciemne, czujne oczy nie kryły w
sobie czegoś niezwykłego? Nie był zwyczajnym policjantem. Wyczułem, że jest z Wydziału
Specjalnego.
Na ogół nie warto zanadto mijać się z prawdą. Przekonałem się o tym już dawno.
Strona 10
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
- Powiedziała, że jest z Bostonu - wyjaśniłem - i pracuje na londyńskim uniwersytecie,
zbierając materiały do książki.
- Na jaki temat, sir?
To pytanie potwierdziło natychmiast moje podejrzenia.
- Chodziło o drugą wojnę światową, inspektorze. Tak się składa, że i ja o tym pisałem.
- Rozumiem. Szukała pomocy, rady czy czegoś w tym rodzaju? Wtedy właśnie
skłamałem.
- Bynajmniej. Wcale nie potrzebowała pomocy. O ile mi wiadomo, miała tytuł
doktorski. Rzecz w tym, inspektorze, że napisałem kiedyś dość poczytną książkę, której akcja
rozgrywa się podczas wojny. Chciała po prostu mnie poznać. Jeśli dobrze zrozumiałem,
zamierzała wracać jutro do Stanów.
Rzeczy, które miała w torebce i w aktówce, leżały obok niego na stole. Bilet PanAmu
szczególnie rzucał się w oczy. Wziął go do ręki.
- Na to wygląda.
- Czy mogę już odejść?
- Oczywiście. Posterunkowy odwiezie pana do domu. Wyszliśmy do foyer, przystając
w drzwiach. Zakasłał i zapalił następnego papierosa.
- Przeklęty deszcz. Ten samochód musiał wpaść w poślizg. Zwykły wypadek, ale
kierowca nie powinien był uciekać. Na to nie możemy pozwalać, prawda?
- Dobranoc, inspektorze - pożegnałem się i zszedłem po schodach do policyjnego
radiowozu.
Opuszczając mieszkanie nie zgasiłem światła w holu. Po powrocie wszedłem w
płaszczu do kuchni, nastawiłem czajnik, a potem udałem się do salonu. Nalawszy sobie porcję
Bushmills, odwróciłem się do kominka. I wtedy zobaczyłem, że na stoliku do kawy nie ma
teczki. Przez ułamek sekundy myślałem, że się mylę, że położyłem ją gdzie indziej, ale było
to oczywistą bzdurą.
Odstawiłem szklankę whisky i zapaliłem papierosa, pogrążając się w myślach.
Tajemniczy pan Fox. Byłem teraz bardziej niż kiedykolwiek przekonany, że jest z Wydziału
Specjalnego. I ta nieszczęsna młoda kobieta, która leżała w kostnicy. Przypomniałem sobie
swoje zaniepokojenie, kiedy powiedziała mi, w jaki sposób zwróciła akta do Biura Archiwów.
Widziałem w myślach, jak idzie po chodniku, a potem przechodzi w deszczu przez ulicę na
tyłach Muzeum Brytyjskiego. I ten samochód. Noc w deszczu i wpadający w poślizg
samochód. Tak powiedział Fox. Może zdarzył się wypadek, wiedziałem jednak, że to mało
Strona 11
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
prawdopodobne, skoro zniknęły akta. Pojawiał się w tym momencie problem mojego
własnego bezpieczeństwa.
Należało zniknąć na jakiś czas, ale dokąd miałem jechać? I wtedy przypomniałem
sobie jej słowa. Żył jeszcze ktoś, kto mógł potwierdzić prawdziwość opisanej w aktach
historii. Spakowałem torbę i podszedłem do okna, by wyjrzeć na ulicę przez szparę między
zasłonami. Wszędzie stały zaparkowane samochody, nie sposób więc było sprawdzić, czy
ktoś mnie śledzi.
Wyszedłem kuchennymi drzwiami z tyłu domu i przemknąwszy ostrożnie aleją
zapuściłem się szybko w labirynt spokojnych, bocznych uliczek, cały czas rozmyślając.
Musiało chodzić, rzecz jasna, o służbę bezpieczeństwa. Jakaś anonimowa, niewielka sekcja w
„D 15”, zajmująca się ludźmi, którzy stali się niewygodni. Ale czy to koniecznie oznaczało,
że się do mnie dobiorą? W końcu dziewczyna nie żyła, teczka z aktami wróciła do Biura
Archiwów, a jedyną kopię już odzyskali. Czy mógłbym cokolwiek udowodnić albo chociaż
przekonać kogoś o prawdziwości moich słów? Z drugiej strony, dla własnej satysfakcji
musiałem znaleźć dowody. Na następnym rogu zatrzymałem taksówkę.
W gospodzie „Pod Zielonym Kmieciem” w Kilburn, popularnej wśród Irlandczyków
dzielnicy Londynu, wisiał nad drzwiami imponujący obraz irlandzkiego druciarza, co
wskazywało, jakiego rodzaju klientela odwiedzała ten lokal. Przy barze było tłoczno.
Zauważyłem to przez okno salonu, podszedłem więc od tyłu, od podwórka. Zasłony były
zaciągnięte, a Sean Riley siedział przy zatłoczonym kontuarze i sporządzał rachunki. Ten
drobny człowiek o krótko przystrzyżonych, siwych włosach wykazywał jak na swój wiek
ogromną żywotność - wiedziałem, że ma siedemdziesiąt dwa lata. Był właścicielem gospody
„Pod Zielonym Kmieciem”, ale również - co istotniejsze - organizatorem Sinn Fein,
politycznego skrzydła IRA w Londynie. Kiedy zapukałem do okna, wstał i wyjrzał przez
szybę. Potem odwrócił się i odszedł, a po chwili otworzyły się drzwi.
- Pan Higgins. Co pana tu sprowadza?
- Nie będę wchodził, Sean. Jestem w drodze na Heathrow.
- Ach tak. Czyżby słoneczny urlop?
- Niezupełnie. Lecę do Belfastu. Nie zdążę pewnie na ostatni samolot, ale mam
połączenie rano. Chcę przekazać wiadomość dla Liama Devlina. Powiedz mu, że będę w
hotelu „Europa” i muszę się z nim zobaczyć.
- Boże, panie Higgins, a skąd niby miałbym znać takiego desperata?
Przez drzwi słyszałem muzykę z baru. Śpiewano Strzelców z IRA.
- Nie dyskutuj, Sean, po prostu zrób, co trzeba - powiedziałem. - To ważne.
Strona 12
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
Wiedziałem, oczywiście, że mnie posłucha. Odwróciłem się i odszedłem, nie mówiąc
nic więcej. W kilka minut później zatrzymałem taksówkę i pojechałem na Heathrow.
Hotel „Europa” w Belfaście znany był dziennikarzom z całego świata. Przetrwał
liczne ataki bombowe ze strony IRA i stał nadal przy Great Victoria Street, obok stacji
kolejowej. Spędziłem niemal cały dzień w swoim pokoju na ósmym piętrze, ciągle czekając.
Wyglądało na to, że wokoło panuje spokój, w powietrzu czuło się jednak napięcie. Późnym
popołudniem rozległa się eksplozja bomby i kiedy wyjrzałem przez okno, zobaczyłem w
oddali chmurę czarnego dymu.
Tuż po szóstej, z zapadnięciem zmroku, postanowiłem zejść do baru, żeby się czegoś
napić. Zakładałem właśnie marynarkę, gdy zadzwonił telefon.
- Pan Higgins? - zapytał jakiś głos. - Mówię z recepcji, sir. Czeka na pana taksówka.
Był to czarny samochód, jeden z tych, jakie jeżdżą po Londynie, a za kierownicą
siedziała kobieta w średnim wieku, dama o miłej powierzchowności, uosobienie ukochanej
cioteczki. Uchyliłem dzielącą nas szybkę i przywitałem ją typowym pozdrowieniem
mieszkańców Belfastu:
- Życzę dobrego wieczoru.
- I ja panu także.
- Nieczęsto widuje się kobietę za kierownicą taksówki, przynajmniej w Londynie.
- To koszmarne miejsce. Nie ma się czemu dziwić. A teraz proszę siedzieć cicho, jak
prawdziwy dżentelmen, i rozkoszować się podróżą.
Zamknęła okienko jedną ręką. Cała jazda potrwała najwyżej dziesięć minut.
Przejechaliśmy wzdłuż Falls Road, przez katolicką dzielnicę, którą pamiętałem dobrze z
dzieciństwa, skręcając potem w gąszcz ubogich bocznych uliczek, by w końcu zatrzymać się
przed kościołem. Szybka ponownie się otworzyła.
- Pierwszy konfesjonał po prawej, zaraz przy wejściu.
- Jak pani każe.
Kiedy wysiadłem, taksówka natychmiast odjechała. Na tablicy, która była w
zaskakująco dobrym stanie, umieszczono napis „Kościół Najświętszego Imienia Jezusa”, a
pozłacany tekst informował o godzinach mszy i spowiedzi. Otworzyłem drzwi u szczytu
schodów i wszedłem do środka. Kościół był nieduży i słabo oświetlony, przy ołtarzu migotały
świece, a z boku znajdowała się kaplica z figurą Marii. Odruchowo zanurzyłem koniuszki
palców w święconej wodzie i przeżegnałem się, przypominając sobie ciotkę katoliczkę z
południa Armagh, która w dzieciństwie wychowywała mnie przez jakiś czas, ubolewając nad
moją czarną protestancką duszyczką.
Strona 13
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
Konfesjonały ustawiono z jednej strony. Nikt nie czekał przy nich na spowiedź, czemu
trudno się było dziwić, gdyż sądząc z napisu na tablicy przy wejściu zjawiłem się o godzinę
za wcześnie. Wszedłem do pierwszego po prawej stronie i zamknąłem drzwiczki. Przez
chwilę siedziałem w ciemności, a potem przesunęła się krata.
- Słucham - odezwał się cichy głos.
- Pobłogosław mi, ojcze, bo zgrzeszyłem - powiedziałem bez namysłu.
- Z pewnością, mój synu. - Obok zapaliło się światło i zobaczyłem, jak uśmiecha się
do mnie Liam Devlin.
Wyglądał zaskakująco dobrze. Właściwie nawet lepiej niż wtedy, gdy widzieliśmy się
po raz ostatni. Miał sześćdziesiąt siedem lat, ale - zgodnie z tym, co powiedziałem Ruth
Cohen - świetnie się trzymał. Był drobnym, niesłychanie żywotnym człowiekiem o
niezmiennie czarnych włosach i bystrych, niebieskich oczach. Z lewej strony czoła miał starą
bliznę po ranie od kuli, a z ust nie znikał mu lekko ironiczny uśmiech. Nosił sutannę oraz
koloratkę i wyglądało na to, że czuje się jak u siebie w zakrystii na tyłach kościoła, do której
mnie zaprowadził.
- Dobrze wyglądasz, synu. Zdobyłeś sukces i pieniądze. - Uśmiechnął się szeroko. -
Trzeba to oblać. Na pewno jest tu jakaś buteleczka.
Otworzył kredens i znalazł butelkę Bushmills oraz dwie szklanki.
- Co by na to powiedział prawowity właściciel? - zapytałem.
- Ojciec Murphy? - Nalał whisky do szklanek. - On ma złote serce. Poszedł, jak
zwykle, czynić dobro.
- A więc udaje, że niczego nie zauważa?
- Coś w tym rodzaju. - Podniósł szklankę. - Twoje zdrowie, synu.
- I pańskie, Liam. - Odwzajemniłem toast. - Nie przestaje mnie pan zadziwiać. Od
pięciu lat jest pan na liście ludzi poszukiwanych przez brytyjską armię, a ma pan odwagę
siedzieć tutaj, w samym środku Belfastu.
- No cóż, człowiek musi mieć jakąś rozrywkę. - Wyjął papierosa ze srebrnej
papierośnicy, a potem poczęstował także mnie. - Czemu właściwie zawdzięczam tę wizytę?
- Czy mówi coś panu nazwisko Dougal Munro? Otworzył szeroko oczy ze zdumienia.
- Na co pan tym razem wpadł, do diabła? Od lat nie słyszałem o tym skurczybyku.
- A Schellenberg?
-.Walter Schellenberg? To był ktoś. Mając trzydzieści lat został generałem.
Schellenberg, Munro - o co tu chodzi?
Strona 14
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
- A Kurt Steiner? - ciągnąłem dalej. - Wszyscy, z panem włącznie, twierdzili, że
zginął na tarasie Meltham House, próbując zastrzelić człowieka, który udawał Churchilla.
Devlin pociągnął łyk whisky i uśmiechnął się rozbrajająco.
- Zawsze byłem potwornym kłamcą. Proszę mi powiedzieć, co pan wie.
Opowiedziałem mu wówczas wszystko o Ruth Cohen, o teczce i jej zawartości, a on
słuchał uważnie, nie przerywając mi.
Kiedy skończyłem, stwierdził:
- Dobrze, że ta dziewczyna nie żyje. Co do tego ma pan rację.
- Wcale nie jestem zachwycony.
Niedaleko rozległa się jakaś eksplozja, a kiedy Devlin poszedł otworzyć drzwi na
dziedziniec, usłyszałem terkot ręcznej broni.
- Zanosi się na gorącą noc - stwierdziłem.
- Och, z pewnością. Bezpieczniej nie wychodzić teraz na ulicę. Zamknął drzwi i
odwrócił się do mnie.
- Czy opisane w raporcie fakty są zgodne z prawdą? - zapytałem.
- To ciekawa historia.
- Ale tylko w zarysie.
- To znaczy, że chciałby pan usłyszeć resztę?
- Koniecznie.
- Dlaczego nie. - Uśmiechnął się, usiadł przy stole w kącie i sięgnął po butelkę
Bushmills. - Przynajmniej przez parę chwil nie będę rozrabiał. No dobrze, więc od czego
mam zacząć?
BERLIN LIZBONA LONDYN 1943
Mieszkanie generała brygady Dougala Munro przy Haston Place znajdowało się
zaledwie o dziesięć minut drogi od londyńskiej centrali ZOS na Baker Street. Jako szef Sekcji
„D” musiał być pod telefonem przez całą dobę i oprócz normalnego aparatu miał niezależne,
bezpośrednie połączenie z biurem. Na ten właśnie numer zadzwoniono do niego owej
listopadowej nocy, gdy siedział przy kominku, przeglądając jakieś akta.
- Mówi Carter, panie generale. Wróciłem właśnie z Norfolk.
Strona 15
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
- Dobrze - odparł Munro. - Wpadnij do mnie po drodze do domu i wszystko mi
opowiedz.
Odłożył słuchawkę i poszedł nalać sobie prawdziwej whisky. Był krępym, dobrze
zbudowanym mężczyzną o siwych włosach i okularach w stalowej oprawie. Nie miał nic
wspólnego z zawodową armią, a ranga generała brygady służyła jedynie umocnieniu jego
autorytetu w pewnych kręgach. Skończył już sześćdziesiąt pięć lat, a więc wiek, w którym
nawet w Oksfordzie większość ludzi szykowała się do emerytury, i mówiąc otwarcie wojna
stała się dla niego wybawieniem. Myślał o tym właśnie, gdy odezwał się dzwonek u drzwi i
pojawił się kapitan Jack Carter.
- Przemarzłeś, Jack. Napij się czegoś.
Jack Carter oparł o krzesło laskę i zrzucił z ramion płaszcz. Był w mundurze kapitana
Green Howards, z baretką Krzyża Wojennego na piersi. Sztucznej nogi dorobił się pod
Dunkierką. Wyraźnie kulejąc, podszedł do szafki z alkoholami i nalał sobie whisky.
- A więc jak wygląda sytuacja w Studley Constable? - zapytał Munro.
- Wszystko wróciło do normy, sir. Niemieckich spadochroniarzy pochowano we
wspólnym grobie na cmentarzu koło kościoła.
- Oczywiście anonimowo?
- Na razie tak, ale tamtejsi mieszkańcy są jacyś dziwni. Zdaje się, że Steiner zaskarbił
sobie ich szacunek.
- No cóż, nie należy zapominać, że jeden z jego ludzi zginął, ratując życie dwójce
dzieci, które wpadły do młynówki. Prawdę mówiąc, wyłącznie z tego powodu zostali
rozpoznani i cała operacja zakończyła się niepowodzeniem.
- Poza tym uwolnił wszystkich mieszkańców, zanim zaczęła się ostateczna potyczka -
przypomniał Carter.
- Właśnie. Masz jego akta?
Carter sięgnął po teczkę i wyjął dwie spięte kartki papieru. Munro zaczął je
przeglądać.
- Oberstleutnant Kurt Steiner, lat dwadzieścia siedem. Zdumiewający życiorys. Kreta,
północna Afryka, Stalingrad. Krzyż Rycerski z Liśćmi Dębu.
- Intryguje mnie ciągle jego matka, sir. Należała do bostońskiej elity. Do kręgu ludzi,
których nazywają „braminami z Bostonu”.
- W porządku, Jack, ale nie zapominaj, że jego ojciec był niemieckim generałem, i to
cholernie dobrym. No a co ze Steinerem? Jak się czuje?
Strona 16
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
- Niewątpliwie wróci do zdrowia. Tuż za Norwich jest szpital RAF-u dla poparzonych
lotników. Niezbyt duży. Kiedyś była to prywatna lecznica. Trzymamy tam Steinera pod silną
strażą. Oficjalnie jest zestrzelonym pilotem Luftwaffe. Na szczęście niemieccy
spadochroniarze i lotnicy Luftwaffe noszą podobne mundury.
- A co z jego ranami?
- Miał piekielne szczęście, sir. Jedna kula trafiła go od tyłu w prawe ramię. Drugą
dostałby w serce, ale odbiła się od mostka. Chirurg nie przypuszcza, by rekonwalescencja
potrwała długo, zwłaszcza że jest w doskonałej kondycji.
Munro poszedł dolać sobie trochę whisky.
- Prześledźmy jeszcze raz to, co wiemy, Jack. Cała ta sprawa, pomysł porwania
Churchilla, plan akcji - wszystko działo się bez wiedzy admirała Canarisa?
- Tak by wyglądało, sir. To robota Himmlera. Naciskał na Maxa Radia z centrali
Abwehry, żeby ten zorganizował wszystko za plecami admirała. Tak przynajmniej twierdzą
nasi informatorzy z Berlina.
- Ale teraz już o wszystkim wie? - upewnił się Munro. - Mam na myśli admirała.
- Chyba tak, sir. Najwyraźniej nie jest tą sprawą zachwycony, ale i niewiele może
zrobić. Nie pobiegnie z tym przecież do Führera.
- Himmler również - stwierdził Munro. - Cały plan realizowano w końcu bez wiedzy
Wodza.
- Himmler dał jednak Radiowi list polecający, podpisany przez samego Hitlera -
przypomniał Carter.
- Rzekomo podpisany przez Hitlera, Jack. Założę się, że wrzucił go w ogień
najszybciej, jak mógł. Nie, Himmlerowi nie będzie zależało na rozgłaszaniu tej sprawy.
- A my nie chcemy, żeby trafiła na pierwszą stronę Daily Express, sir. Niemieccy
spadochroniarze, próbujący schwytać brytyjskiego premiera, staczają w angielskiej wiosce
bitwę z amerykańskimi komandosami.
- Tak, to nie pomogłoby nam za bardzo w prowadzeniu wojny. - Munro zajrzał
ponownie do akt. - Ten facet z IRA, Devlin, to ciekawa postać. Miałeś podobno informacje,
że był ranny?
- Tak jest, sir. Leżał w szpitalu w Holandii i którejś nocy po prostu stamtąd zniknął. O
ile nam wiadomo, jest teraz w Lizbonie.
- Zapewne ma nadzieję dostać się jakoś do Stanów. Czy ktoś go pilnuje? Kto jest
agentem ZOS w Lizbonie?
Strona 17
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
- Major Arthur Frear, sir. Attache wojskowy ambasady. Został już powiadomiony -
wyjaśnił Carter.
- To dobrze. - Munro skinął głową.
- Więc co robimy ze Steinerem, sir?
Munro zmarszczył brwi, zastanawiając się nad tym.
- Kiedy tylko będzie miał dość sił, sprowadźcie go do Londynu. Czy nadal trzymamy
niemieckich jeńców wojennych w Tower?
- Bardzo rzadko, sir. Niektórzy trafiają tam na krótko do niewielkiego szpitala. Tylko
w pierwszych dniach wojny więziono w Tower większość schwytanych załóg niemieckich
łodzi podwodnych.
- I Hessa.
- To szczególny przypadek, sir.
- W porządku. Umieścimy Steinera w Tower. Zostanie w tamtejszym w szpitalu,
dopóki nie znajdziemy dla niego jakiegoś dobrze strzeżonego miejsca. Czy to wszystko?
- Jeszcze jedna sprawa, sir. Jak panu wiadomo, ojciec Steinera był zamieszany w
wojskowy spisek na życie Hitlera. Grozi za to ustawowa kara: powieszenie na strunie od
fortepianu. Na rozkaz Führera filmuje się wykonanie wyroku.
- Odrażające - stwierdził Munro.
- Rzecz w tym, sir, że otrzymaliśmy kopię filmu z egzekucji generała Steinera.
Przemycił ją przez Szwecję jeden z naszych berlińskich agentów. Nie wiem, czy będzie pan
chciał to oglądać. Nic przyjemnego.
Munro wstał i zaczął nerwowo przechadzać się po pokoju. Nagle przystanął, lekko się
uśmiechając.
- Powiedz mi, Jack, czy w ambasadzie Hiszpanii jest jeszcze ten nędznik Vargas?
- Jose Vargas, sir. Radca handlowy. Ostatnio nie korzystaliśmy z jego usług.
- Ale niemiecki wywiad jest przekonany, że pracuje dla nich?
- Vargas pracuje wyłącznie dla tego, kto ma większe konto w banku, sir. Łącznikiem
jest jego kuzyn w ambasadzie hiszpańskiej w Berlinie.
- Znakomicie. - Munro uśmiechał się. - Każ mu przekazać do Berlina wiadomość, że
mamy Kurta Steinera. Niech wspomni o londyńskim Tower. To brzmi bardzo patetycznie. A
co najważniejsze, ma dopilnować, żeby ta informacja dotarła i do Canarisa, i do Himmlera.
Powinna ich obu poruszyć.
- Do licha, co to za gra, sir? - zapytał Carter.
Strona 18
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
- Wojna, Jack, wojna. Teraz napij się jeszcze i wracaj do domu się przespać. Czeka cię
jutro pracowity dzień.
W pobliżu Paderborn w Westfalii, w niewielkim miasteczku Wewelsburg stał zamek o
tej samej nazwie, który Heinrich Himmler przejął w 1934 roku od lokalnych władz.
Pierwotnie zamierzał przekształcić go w szkołę dla kadry SS, ale zanim architekci i
budowniczowie skończyli prace, które pochłonęły wiele milionów marek, powstało gotyckie
monstrum, godne planu zdjęciowego numer sześć w wytwórni MGM, z ogromnymi
dekoracjami, jakie królowały w Hollywood, gdy trwała moda na historyczne filmy. Zamek
miał trzy skrzydła, wieże i fosę, a w południowym skrzydle mieściły się apartamenty
ReichsFührera i stanowiąca przedmiot jego szczególnej dumy ogromna jadalnia, gdzie
spotykali się wybrani funkcjonariusze SS, tworząc coś w rodzaju honorowego dworu.
Wszystko to było wynikiem obsesyjnego i zaprawionego niemałą dozą okultyzmu
zainteresowania Himmlera królem Arturem i Rycerzami Okrągłego Stołu.
Owego grudniowego wieczoru Walter Schellenberg zapalił papierosa na tylnym
siedzeniu mercedesa, który wiózł go szybko w kierunku odległego jeszcze o dziesięć mil
zamku. Po południu otrzymał w Berlinie rozkaz, że ma się spotkać z Reichsfuhrerem. Nie
podano żadnego konkretnego powodu. Zdecydowanie nie uznał tego za wyróżnienie.
Był już w Wewelsburgu kilkakrotnie, oglądał nawet plany zamku w kwaterze SD,
dobrze więc go znał. Wiedział również, że z Reichsfuhrerem siadywali przy stole jedynie tacy
szaleńcy, jak sam Himmler, który wierzył we wszystkie średniowieczne bzdury na temat
wyższości Anglosasów, albo oportuniści mający własne krzesła z wypisanymi na srebrnych
tabliczkach nazwiskami. Fakt, że król Artur był władcą celtyckich Brytów i prowadził walkę
z anglosaskimi najeźdźcami, sprawiał, że wszystko zakrawało na jeszcze większą bzdurę, ale
aberracje Trzeciej Rzeszy dawno już przestały Schellenberga bawić.
Zgodnie z obowiązującą w Wewelsburgu etykietą miał na sobie czarny polowy
mundur S S, z przypiętym do bluzy po lewej stronie Krzyżem Żelaznym I klasy.
- W jakim świecie żyjemy - powiedział cicho, gdy samochód zaczął wjeżdżać pod
górę, pnąc się do zamku wśród padającego powoli śniegu. - Czasem naprawdę się
zastanawiam, kto rządzi tym domem wariatów.
Uśmiechnął się, siadając wygodniej. Wyglądał w tym momencie całkiem czarująco,
chociaż blizna na policzku, efekt pojedynku, dowodziła bardziej brutalnej strony jego natury.
Była to pozostałość z lat studenckich, spędzonych na uniwersytecie w Bonn. Mimo talentu do
języków zaczął studiować medycynę, a potem przeniósł się na prawo. Ale w 1933 roku nawet
wykształcona młodzież z dyplomami uniwersyteckimi nie miała w Niemczech łatwego życia.
Strona 19
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
SS werbowało do swoich szeregów młodych, zdolnych naukowców. Schellenberg, jak
wielu innych, zaciągnął się dla posady, a nie z powodu politycznych przekonań, zrobił jednak
zdumiewającą karierę. Ponieważ miał talent do języków, sam Reinhard Heydrich
zaangażował go do Sicherheitsdienst, służby bezpieczeństwa SS, znanej jako SD. Odpowiadał
głównie za działalność wywiadu za granicą, często popadając w konflikt z Abwehrą, choć
jego osobiste stosunki z Canarisem były wzorowe. Dzięki całej serii błyskotliwych akcji służb
specjalnych szybko awansował. W wieku trzydziestu lat był już Brigadefuhrerem SS i
generałem-majorem policji.
Najbardziej zdumiewał fakt, że Walter Schellenberg nie uważał się za nazistę, a to, co
działo się w Trzeciej Rzeszy, postrzegał jako żałosną farsę, której główni bohaterowie byli
nader miernymi aktorami. Miał swój udział w ratowaniu Żydów, umożliwiając niedoszłym
ofiarom obozów koncentracyjnych wyjazd do Szwecji i bezpieczne życie. Była to ryzykowna
gra, ale uważał, że uspokaja w ten sposób swoje sumienie. Miał także wrogów i ocaliło go
tylko jedno: Himmler potrzebował jego wiedzy i niepospolitych zdolności. To wystarczyło.
W fosie nie było wody, jedynie cienka warstwa śniegu. Kiedy mercedes przejechał
przez most w kierunku bramy, Schellenberg oparł się o siedzenie i powiedział cicho:
- Teraz już za późno, żeby zejść z tej karuzeli, Walterze. O wiele za późno.
Himmler przyjął go w prywatnym salonie w południowym skrzydle. Zaprowadził tam
Schellenberga ubrany w polowy mundur sierżant SS. Obok drzwi siedział przy stoliku
osobisty adiutant Himmlera, Sturmbannfuhrer nazwiskiem Rossman. On także miał na sobie
polowy mundur.
- Majorze - Schellenberg skinął głową na powitanie. Rossman odprawił sierżanta.
- Miło pana widzieć, generale. On już na pana czeka. Nawiasem mówiąc, nie jest w
najlepszym nastroju.
- Będę o tym pamiętał.
Rossman otworzył drzwi i Schellenberg wszedł do dużego pomieszczenia o
łukowatym sklepieniu i kamiennej posadzce. Na ścianach wisiały gobeliny, a wnętrze
wypełniały liczne meble z ciemnego dębu. Na wielkim kamiennym palenisku płonęły drwa.
Reichsfuhrer siedział przy dębowym stole, borykając się ze stertą papierów. Nie był w
mundurze, co rzadko mu się zdarzało. Miał na sobie tweedowy garnitur, białą koszulę i
czarny krawat. Srebrne binokle nadawały mu wygląd mało sympatycznego dyrektora szkoły.
W odróżnieniu od Heydricha, który zwykł zwracać się do Schellenberga po imieniu,
Himmler przybierał niezmiennie oficjalny ton.
- Generale Schellenberg - odezwał się, podnosząc wzrok. - Jest pan wreszcie.
Strona 20
Generated by Foxit PDF Creator © Foxit Software
For evaluation only.
Brzmiało to jak nagana, Schellenberg odparł więc:
- Wyjechałem z Berlina natychmiast po otrzymaniu od pana informacji, Reichsfuhrer.
Czym mogę służyć?
- Chodzi o „Operację Orzeł”, o sprawę Churchilla. Nie był pan w nią zaangażowany z
powodu innych obowiązków. Ale teraz znane są już panu zapewne szczegóły tej akcji.
- Oczywiście, Reichsfuhrer. Himmler nagle zmienił temat.
- Generale Schellenberg, martwią mnie coraz bardziej zdradzieckie knowania
niektórych przedstawicieli wyższego dowództwa. Jak panu wiadomo, w zeszłym tygodniu
przed wejściem do kwatery Führera w Rastenburgu wyleciał w powietrze samochód jakiegoś
nikczemnego, młodego majora. Była to, oczywiście, kolejna próba zamachu na życie Wodza.
- Niestety, wszystko na to wskazuje, Reichsfuhrer. Himmler wstał, kładąc
Schellenbergowi rękę na ramieniu.
- Pana i mnie, generale, łączą bratnie więzi przynależności do SS. Przysięgaliśmy
chronić Führera, a zagrażają nam ciągle spiskujący generałowie.
- Nie ma na to bezpośrednich dowodów, Reichsfuhrer - zauważył Schellenberg,
niezupełnie zgodnie z prawdą.
- Generał von Stulpnagel, von Falkenhausen, Stieff, Wagner i inni, nawet pański
dobry znajomy, admirał Wilhelm Canaris - stwierdził Himmler. - Czyżby był pan zaskoczony,
Schellenberg?
Schellenberg starał się zachować spokój, zdając sobie sprawę z realnej możliwości, że
jako następne zostanie wymienione jego nazwisko.
- Cóż mogę odpowiedzieć, Reichsfuhrer?
- A Rommel, generale, sam Lis Pustyni? Narodowy bohater.
- Mój Boże! - powiedział Schellenberg z zapartym tchem, głównie dlatego, że taka
reakcja wydawała się najbardziej stosowna.
- Dowody! - parsknął Himmler. - Jeszcze je zdobędę. Czeka ich wszystkich stryczek.
Ale zmieńmy temat. - Wrócił do stołu i usiadł. - Miał pan kiedykolwiek do czynienia z
agentem o nazwisku Vargas? - Spojrzał na leżącą przed nim kartkę papieru. - Jose Vargas.
- Wiem o jego istnieniu. To łącznik Abwehry. Radca handlowy ambasady hiszpańskiej
w Londynie. O ile mi wiadomo, korzystano z jego usług tylko sporadycznie.
- Ma kuzyna, który również jest radcą handlowym ambasady Hiszpanii tutaj, w
Berlinie. Niejaki Juan Rivera. - Himmler podniósł wzrok. - Czy to się zgadza?