Auel Jean M. - Dzieci Ziemi 03 - Łowcy Mamutów
Szczegóły | |
---|---|
Tytuł | Auel Jean M. - Dzieci Ziemi 03 - Łowcy Mamutów |
Rozszerzenie: |
![](/images/demo/legimi.png)
![](/images/demo/legimi.png)
![Ceneo.pl](http://app.ceneostatic.pl/common/image/logo/ap-logo-transparent-small.png)
Auel Jean M. - Dzieci Ziemi 03 - Łowcy Mamutów PDF Ebook podgląd online:
Pobierz PDF
Zobacz podgląd Auel Jean M. - Dzieci Ziemi 03 - Łowcy Mamutów pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. Auel Jean M. - Dzieci Ziemi 03 - Łowcy Mamutów Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.
Auel Jean M. - Dzieci Ziemi 03 - Łowcy Mamutów Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:
Jean M. Auel
Łowcy Mamutów
1
Trzęsąc się ze strachu, Ayla kurczowo przylgnęła do wysokiego mężczyzny
stojącego obok i obserwowała zbliżającą się grupę. Jondalar opiekuńczo objął ją
ramieniem, ale to jej nie uspokoiło.
Jest taki wielki! - przeszło jej przez myśl, gdy gapiła się na mężczyznę idącego
na czele grupy, którego broda i włosy miały kolor ognia. Nigdy nie widziała
nikogo tak dużego. Nawet Jondalar malał w porównaniu z nim, chociaż obejmujący
ją mężczyzna górował nad większością ludzi. Czerwonowłosy człowiek, który do
nich podchodził, był nie tylko wysoki. Był potężny, zwalisty jak niedźwiedź.
Miał potężny kark, jego piersi wystarczyłyby dla dwóch zwykłych mężczyzn, a
masywne mięśnie przedramienia dorównywały wielkości uda normalnego człowieka.
Ayla zerknęła na Jondalara. Jego twarz nie wyrażała strachu, ale uśmiech był
niepewny. To byli obcy ludzie, a długie podróże nauczyły go ostrożności w
kontaktach z nieznajomymi.
- Nie przypominam sobie, żebym was kiedykolwiek widział - powiedział mężczyzna.
- Z jakiego obozu jesteście?
Nie mówił językiem Jondalara, zauważyła Ayla, ale jednym z innych języków,
których Jondalar ją uczył.
- Z żadnego obozu - powiedział Jondalar. - Nie jesteśmy Mamutoi. - Puścił Aylę i
postąpił krok do przodu, z rękami wyciągniętymi przed siebie i z otwartymi
dłońmi, żeby pokazać, że niczego nie ukrywa, a zarazem w geście przyjaznego
pozdrowienia. - Jestem Jondalar z Zelandonii.
- Zelandonii? To dziwne... Chwileczkę, czy dwaj obcy mężczyźni nie zatrzymali
się u tych ludzi znad rzeki, którzy mieszkają na zachodzie? Zdaje się, że nazwa,
jaką słyszałem, brzmiała jakoś podobnie.
- Tak, mój brat i ja mieszkaliśmy z nimi - potwierdził Jondalar.
Mężczyzna z płonącą brodą myślał przez chwilę, po czym nieoczekiwanie wyciągnął
ręce w kierunku Jondalara i chwycił go w łamiący kości, niedźwiedzi uścisk.
- No to jesteśmy spokrewnieni! - zagrzmiał i szeroki uśmiech rozjaśnił mu twarz.
- Tholie jest córką mojego kuzyna! Na twarz Jondalara wrócił uśmiech. - Tholie!
Kobieta o imieniu Tholie była współtowarzyszką mojego brata. Ona nauczyła mnie
waszego języka.
- Oczywiście! Powiedziałem ci. Jesteśmy spokrewnieni. Złapał przyjacielsko
wyciągnięte ręce Jondalara, których przedtem nie chciał przyjąć. - Jestem Talut,
przywódca Obozu Lwa.
Ayla zobaczyła, że wszyscy się teraz uśmiechali. Talut rzucił jej promienny
uśmiech, po czym przyjrzał jej się z uznaniem.
- Widzę, że teraz nie podróżujesz z bratem - powiedział do Jondalara.
Jondalar znowu objął Aylę, która zauważyła na jego twarzy przelotny wyraz bólu
oraz zmarszczone czoło.
- To jest Ayla.
- To niezwykłe imię. Czy jest z obozu rzecznych ludzi? Jondalara zaskoczyła
bezpośredniość pytania, po czym, przypomniawszy sobie Tholie, uśmiechnął się.
Niska, przysadzista kobieta, którą znał, nie przypominała kolosa, z którym teraz
rozmawiał na brzegu rzeki, ale oboje byli wyciosani z tego samego kamienia.
Oboje byli bezpośredni, otwarci, niemal niewinnie szczerzy. Nie wiedział, co
odpowiedzieć. Nie było łatwo wyjaśnić, kim jest Ayla.
- Nie, mieszka w dolinie, kilka dni podróży stąd.
Talut był zdziwiony.
- Nie słyszałem o kobiecie o tym imieniu, która mieszka niedaleko. Jesteś
pewien, że należy do Mamutoi?
- Jestem pewien, że nie należy.
- No to kim są jej ludzie? Tylko my, Łowcy Mamutów, żyjemy w tej okolicy.
- Nie mam ludzi - powiedziała Ayla z odrobiną wyzwania, podnosząc głowę.
Talut uważnie ją obserwował. Mówiła jego językiem, ale jakość jej głosu i
sposób, w jaki wymawiała słowa były... dziwne. Nie nieprzyjemne, tylko
niezwykłe. Jondalar mówił z akcentem obcego języka. Różnica w jej wymowie
wykraczała poza obcy akcent. Talut był zaciekawiony.
- Tak, ale to nie jest miejsce na rozmowy - powiedział wreszcie. - Nezzie głowę
mi zmyje, jeśli was nie zaproszę na wizytę. Goście to zawsze trochę rozrywki, a
my już dawno nie mieliśmy gości. Obóz Lwa chętnie was powita, Jondalar z
Zelandonii i Ayla Bez Ludzi. Przyjdziecie?
- Co sądzisz, Aylo? Chciałabyś ich odwiedzić? - spytał Jondalar, przechodząc na
zelandonii, żeby mogła odpowiedzieć szczerze, bez obawy, że obrazi Taluta. - Czy
nie pora, żebyś spotkała ludzi własnego rodzaju? Czy nie to właśnie powiedziała
ci Iza? Znajdź swoich własnych ludzi? - Nie chciał okazać zbytniej gorliwości,
ale po tak długim czasie bez nikogo innego, bardzo chciał tych odwiedzin.
- Nie wiem - powiedziała, marszcząc brwi w niezdecydowaniu. - Co o mnie pomyślą?
On chciał wiedzieć, kim są moi ludzie. Nie mam już więcej ludzi. A co, jeśli
mnie nie polubią?
- Polubią cię, Aylo, uwierz mi. Wiem, że polubią. Talut cię przecież zaprosił.
Nie jest dla niego ważne, że nie masz ludzi. Poza tym, nigdy się nie dowiesz,
czy by cię zaakceptowali, ani czy ty byś ich polubiła, jeśli nie dasz im szansy.
To jest rodzaj ludzi, wśród których powinnaś była wyrosnąć. Nie musimy długo
zostawać. Możemy odejść, kiedy zechcemy.
- Kiedy zechcemy?
- Oczywiście.
Ayla wpatrywała się w ziemię, próbując podjąć decyzję. Chciała pójść z nimi.
Pociągali ją ci ludzie i chciała więcej o nich wiedzieć, ale żołądek ściskał jej
się ze strachu. Podniosła głowę i zobaczyła dwa kudłate konie stepowe, które
pasły się na trawiastej łące koło rzeki. Jej strach wzrósł.
- A co z Whinney!? Co z nią zrobimy? Mogą chcieć ją zabić. Nie mogę nikomu
pozwolić na skrzywdzenie Whinney!
Jondalar zapomniał o Whinney. Co oni sobie pomyślą? - zastanawiał się.
- Nie wiem, co zrobią, Aylo, ale nie myślę, żeby ją zabili, jeśli im powiemy, że
jest wyjątkowa i nie przeznaczona do jedzenia. - Pamiętał własne zdziwienie i
uczucie nabożnej grozy wobec związku Ayli z koniem. Ciekawe będzie zobaczyć ich
reakcję. Mam pomysł.
Talut nie rozumiał, co Ayla i Jondalar mówili, ale wiedział, że kobieta jest
niechętna i mężczyzna próbuje ją namówić. Zauważył też, że nawet w jego języku
mówi z tym samym, niezwykłym akcentem. Jego język - zdał sobie sprawę przywódca
- ale nie jej.
Z przyjemnością rozważał sprawę zagadkowej kobiety - zawsze lubił rzeczy nowe i
niezwykłe, stanowiły wyzwanie. Nagle jednak tajemnica nabrała nowych wymiarów.
Ayla gwizdnęła, głośno i przenikliwie. Niespodziewanie kobyła koloru siana i
źrebak o niezwykłej ciemnobrązowej maści przygalopowali prosto do nich i stanęli
przy kobiecie, która ich pogłaskała! Wielki mężczyzna stłumił dreszcz nabożnej
grozy. To, co zobaczył, wykraczało poza wszystko, czego w życiu doświadczył.
Czy jest mamutem? - zastanawiał się z rosnącą obawą. Czy ma specjalną moc? Wielu
służących Matce twierdziło, że mają specjalną magię przywoływania zwierząt i
kierowania polowaniem, ale nigdy nie widział nikogo, kto tak potrafił panować
nad zwierzętami, żeby przyszły na dany im sygnał. Ona ma wyjątkowy talent.
Trochę to przerażało, ale jak obóz mógłby zyskać! Polowania byłyby takie łatwe!
Talut jeszcze nie pozbierał się z jednego szoku, kiedy kobieta dostarczyła mu
następnego. Trzymając sztywną grzywę kobyły, wskoczyła na jej grzbiet i usiadła
okrakiem. Szczęka wielkiego mężczyzny opadła w zdumieniu, kiedy koń z Aylą na
grzbiecie pogalopował wzdłuż brzegu rzeki. Wraz ze źrebakiem popędzili zboczem
wzgórza na step. Zdumienie, jakie widniało w oczach Taluta, malowało się również
na twarzach reszty grupy. Dwunastoletnia dziewczynka przysunęła się do przywódcy
i oparła o niego.
- Jak ona to zrobiła, Talucie? - spytała drżącym głosem, pełnym zaskoczenia,
nabożnego podziwu i zazdrości. - Ten mały koń był tak blisko, prawie mogłam go
dotknąć.
Wyraz twarzy Taluta złagodniał.
- Będziesz musiała ją spytać, Latie. Albo Jondalara - powiedział, odwracając się
do wysokiego gościa.
- Sam dobrze nie wiem -powiedział Jondalar. - Ayla ma specjalny sposób
obchodzenia się ze zwierzętami. Wychowała Whinney od źrebaka.
- Whinney?
- Tylko tak potrafię wymówić imię, jakie nadała kobyle. Kiedy ona je mówi, to
można pomyśleć, że sama jest koniem. Źrebak nazywa się Zawodnik. Ja go nazwałem,
poprosiła mnie o to. W zelandonii to znaczy ktoś, kto szybko biega. Znaczy
również: ten, kto próbuje być najlepszy. Jak pierwszy raz zobaczyłem Aylę,
pomagała właśnie kobyle przy porodzie.
- To musiał być widok! Nie sądziłem, że kobyła może wtedy komuś pozwolić zbliżyć
się do siebie - powiedział jeden z mężczyzn w grupie.
Demonstracja konnej jazdy miała zamierzony przez Jondalara efekt i uznał, że
pora powiedzieć o niepokojach Ayli.
- Myślę, że chciałaby odwiedzić wasz obóz, Talucie, ale boi się, że będziecie
myśleć, że te konie to po prostu jakiekolwiek konie, a ponieważ nie boją się
ludzi, będzie je łatwo zabić.
- To prawda. Odkryłeś moje myśli, ale to nie było trudne. Talut patrzył na
powracającą Aylę, wyglądającą jak jakieś dziwne zwierzę, pół-człowiek i pół-koń.
Był zadowolony, że nie natknął się na nią niespodziewanie. To byłoby...
denerwujące. Zaczął się zastanawiać, jak by to było samemu jechać na grzbiecie
konia i czy też wyglądałby tak imponująco. Nagle, gdy wyobraził sobie siebie
siedzącego okrakiem na grzbiecie stepowego konia, zaczął się głośno śmiać.
- Raczej ja mógłbym nosić tę kobyłę niż ona mnie! - wykrztusił.
Jondalar zachichotał. Nie trudno było prześledzić myśl Taluta. Wielu ludzi się
uśmiechało lub chichotało i Jondalar zdał sobie sprawę z tego, że wszyscy
musieli myśleć o jeździe na koniu. Nie było w tym nic dziwnego. Jemu samemu też
to natychmiast przyszło do głowy, kiedy pierwszy raz zobaczył Aylę na grzbiecie
Whinney.
Ayla zobaczyła zszokowane twarze ludzi i, gdyby nie czekający na nią Jondalar,
popędziłaby konia z powrotem do doliny, skąd przyszli. We wczesnej młodości zbyt
często była potępiana za zachowania, które się innym nie podobały. I
wystarczająco dużo zaznała potem wolności, kiedy żyła sama, żeby teraz nie
chcieć krytyki za robienie tego, co jej się podoba. Była gotowa powiedzieć
Jondalarowi, że jak chce, to może iść z wizytą; ona wraca do Doliny Koni.
Ale kiedy wróciła i zobaczyła Taluta krztuszącego się ze śmiechu na myśl, że
mógłby siedzieć na małym koniu, zmieniła zdanie. Śmiech był dla niej czymś
cennym. Kiedy żyła z klanem, nie wolno było jej się śmiać; śmiech denerwował
ludzi klanu i był dla nich nieprzyjemny. Śmiała się głośno tylko z Durcem, w
ukryciu. Dopiero Maluszek i Whinney nauczyli ją cieszyć się śmiechem, a Jondalar
był pierwszym człowiekiem, który otwarcie śmiał się razem z nią.
Obserwowała go teraz, jak śmiał się razem z Talutem. Spojrzał na nią zadowolony.
Magia jego oczu o niezwykle żywym, niebieskim kolorze sięgnęła miejsca, które
zareagowało drżącym żarem i wezbrało falą miłości do niego. Nie mogła wrócić do
doliny bez Jondalara. Sama myśl o życiu bez niego powodowała dławiące ściśnięcie
gardła i piekący ból powstrzymywanych łez.
Jadąc w ich kierunku, zauważyła, że chociaż Jondalar nie dorównywał rozmiarami
czerwonowłosemu mężczyźnie, był niemal równie wysoki jak on, wyższy zaś od
pozostałych trzech mężczyzn. Nie, jeden z nich to chłopiec. A czy to jest
dziewczynka? Ukradkiem obserwowała grupkę ludzi, nie chcąc się na nich gapić.
Ruchami ciała dała Whinney sygnał i koń stanął. Przełożyła nogę przez grzbiet
kobyły i zeskoczyła na ziemię. Oba konie wydawały się zdenerwowane, więc kiedy
Talut podszedł, pogłaskała Whinney i objęła kark Zawodnika. W równym stopniu co
one potrzebowała poczucia pewności, jakie dawała ich bliskość.
- Ayla Bez Ludzi - powiedział, niepewny czy jest to właściwa forma zwracania się
do niej, chociaż pasowało to do kobiety o tak niesamowitych talentach. -
Jondalar mówi, że boisz się o swoje konie, że może im się stać krzywda, jeśli
nas odwiedzisz. Powiadam więc, że dopóki Talut jest przywódcą Obozu Lwa, nic nie
stanie się kobyle i jej źrebakowi. Chciałbym, żebyś nas odwiedziła i
przyprowadziła konie. - Uśmiechnął się szeroko i zachichotał. - Nikt nam inaczej
nie uwierzy!
Była teraz bardziej odprężona i wiedziała, że Jondalar chce odwiedzić obóz.
Właściwie nie było powodu odmówić, a pociągał ją ten wielki, czerwonowłosy
mężczyzna, który tak łatwo się śmiał.
- Tak, przyjdę - powiedziała.
Talut z uśmiechem skinął głową, zastanawiając się nad jej dziwnym akcentem i
zdumiewającym stosunkiem do koni. Kim jest Ayla Bez Ludzi?
Ayla i Jondalar obozowali na brzegu szybko płynącej rzeki. Tego ranka, zanim
spotkali ludzi z Obozu Lwa, mieli zamiar zawrócić. Rzeka była zbyt szeroka, by
można ją było przejść bez kłopotów i nie warto było się wysilać, skoro i tak
mieli wracać tą samą trasą. Stepy na wschód od doliny, w której Ayla przez trzy
lata żyła sama, były łatwiej dostępne i młoda kobieta nieczęsto wybierała
trudniejszą drogę na zachód od doliny, nie znała więc tych terenów. Chociaż z
doliny wyruszyli na zachód, nie mieli żadnego specjalnego celu i skręcili na
północ a potem na wschód, ale znacznie dalej niż Ayla kiedykolwiek sama
zapędziła się w trakcie polowań.
Jondalar namówił ją na wycieczkę, żeby ją przyzwyczaić do podróżowania. Chciał
ją zabrać ze sobą do domu, ale jego dom był daleko na zachód. Opierała się temu,
bała się porzucenia bezpiecznej doliny i życia z nieznanymi ludźmi w obcym
miejscu. Chociaż Jondalar bardzo chciał powrócić do domu po wielu latach
podróżowania, zgodził się spędzić zimę wraz z nią w dolinie. Do jego domu było
daleko - prawdopodobnie cały rok podróży - i lepiej było rozpocząć marsz wiosną.
Do tego czasu z pewnością uda mu się przekonać ją, żeby z nim poszła. Nie chciał
nawet myśleć o tym, że może mu się to nie udać.
Ayla znalazła go ciężko rannego i bliskiego śmierci z początkiem ciepłej pory,
która teraz kończyła się, i wiedziała o tragedii, jaka go dotknęła. Pokochali
się, kiedy go pielęgnowała, chociaż długo trwało zanim pokonali bariery
stworzone przez ich całkowicie odmienne wychowanie. Jeszcze ciągle uczyli się
wzajemnych obyczajów i nastrojów.
Ayla i Jondalar dokończyli zwijanie obozu i ku zdziwieniu i zainteresowaniu
czekających ludzi, wpakowali swoje zapasy i wyposażenie na konia, nie do
plecaków, które musieliby nosić sami. Chociaż czasami jeździli razem na krzepkim
koniu, Ayla uznała, że Whinney i jej źrebak będą spokojniejsi, jeśli ją będą
widzieć. Szli więc za grupką ludzi i Jondalar prowadził Zawodnika za długi sznur
przyczepiony do rzemienia opasującego łeb źrebaka. Whinney szła za Aylą bez
żadnego uwiązania.
Przez wiele kilometrów szli wzdłuż rzeki, przez szeroką dolinę, której zbocza
przechodziły w trawiasty step. Na pobliskich zboczach sięgająca piersi trawa z
dojrzałymi i ciężkimi kłosami kłębiła się w złotych falach zgodnie z rytmem
ruchów zimnego powietrza, przywiewanego w kapryśnych porywach z masywnego
lodowca na północy. Na otwartym stepie kilka pokrzywionych i sękatych sosen i
brzóz kuliło się wzdłuż strumieni, korzeniami szukając wilgoci, zabieranej przez
wysuszający wiatr. W pobliżu rzeki trzciny i cibory były nadal zielone, chociaż
zimny wiatr kołysał już niemal nagimi gałęziami drzew liściastych.
Latie trzymała się z tyłu grupy, spoglądając od czasu do czasu na kobietę i
konie, dopóki za zakrętem rzeki nie zobaczyli innych ludzi. Wtedy pobiegła
naprzód, bo pierwsza chciała opowiedzieć o gościach. Słysząc jej okrzyki, ludzie
odwrócili się i zamarli, patrząc na zbliżającą się grupę.
Inni ludzie zaczęli wychodzić z czegoś, co wydawało się Ayli dużą dziurą na
brzegu rzeki, jakiegoś rodzaju jaskinią, ale taką, jakiej nigdy w życiu nie
widziała. Wyglądała tak, jakby wyrastała zza zbocza, ale nie miała kształtu
kamiennego czy ziemnego brzegu. Z darniowego dachu wyrastała trawa, ale otwór
był zbyt równy, zbyt regularny i wydawał się dziwnie nienaturalny. Był doskonale
symetrycznym łukiem.
Nagle zrozumiała. To nie jest jaskinia i ci ludzie nie są klanem! Nie wyglądają
jak Iza, jedyna matka, którą pamiętała, ani jak Creb czy Brun, niscy i
muskularni, z dużymi brązowymi oczyma przesłoniętymi ciężkimi łukami brwiowymi,
z czołem, które schodziło ukosem do tyłu i z wystającymi szczękami bez
podbródka. Ci ludzie tutaj wyglądali jak ona. Byli jak ludzie, wśród których się
urodziła. Jej matka, jej prawdziwa matka, musiała wyglądać tak, jak jedna z tych
kobiet. To byli Inni! To było ich miejsce! Podnieciła i przeraziła ją ta
świadomość.
Głęboka cisza powitała obcych, i ich dziwne konie, gdy dotarli do stałego
zimowiska Obozu Lwa. A potem wszyscy zaczęli mówić równocześnie.
- Talucie! Kogo przyprowadziłeś tym razem?
- Skąd wziąłeś te konie?
- Co im zrobiłeś?
Ktoś zwrócił się do Ayli:
- Jak to robisz, że stoją?
- Z jakiego są obozu, Talucie?
Hałaśliwi, towarzyscy ludzie parli do przodu, bo wszyscy chcieli zobaczyć i
dotknąć zarówno ludzi, jak i konie. Ayla czuła się przytłoczona i zmieszana. Nie
była przyzwyczajona do takiej liczby ludzi naraz. Nie była przyzwyczajona do
ludzi, którzy mówią, szczególnie kiedy wszyscy robią to równocześnie. Whinney
cofała się, strzygąc uszami, próbowała ochronić swojego przestraszonego źrebaka
i odsunąć się od zbliżających się ludzi.
Jondalar widział zdenerwowanie Ayli i koni, ale nie umiał wytłumaczyć tej
sytuacji Talutowi i pozostałym ludziom. Kobyła pociła się, tańczyła w miejscu.
Nagle nie mogła już dłużej tego wytrzymać. Stanęła dęba, zarżała ze strachu i
zaczęła przebierać w powietrzu przednimi kopytami, odpędzając ludzi.
Ayla skupiła uwagę na koniu. Powtarzała jej imię, które brzmiało jak
pocieszające rżenie, i dawała jej znaki gestami, których używała, zanim Jondalar
nauczył ją mowy.
- Talucie! Nikomu nie wolno dotknąć koni, dopóki Ayla nie pozwoli! Tylko ona nad
nimi panuje. One są łagodne, ale kobyła może być niebezpieczna, jeśli się ją
prowokuje albo jeśli sądzi, .że jej źrebak jest w niebezpieczeństwie. Ktoś może
zostać zraniony - powiedział Jondalar.
- Odstąpcie! Słyszeliście go! - krzyknął Talut swym grzmiącym głosem, który
wszystkich uciszył. Kiedy ludzie i konie uspokoili się, Talut mówił dalej, już
normalnym tonem: - Ta kobieta to Ayla. Obiecałem jej, że żadna krzywda nie
spotka tutaj jej koni. Obiecałem jako przywódca Obozu Lwa. To jest Jondalar z
Zelandonii, krewny i brat współtowarzysza Tholie. - Potem z uśmiechem
zadowolenia dodał: - Talut przyprowadził nie byle jakich gości!
Wokół ludzie kiwali głowami. Stali i patrzyli z nie ukrywaną ciekawością, ale
dość daleko, by uniknąć końskich kopyt. Nawet gdyby goście odeszli w tym
momencie, spowodowali wystarczająco dużo zainteresowania, by można było o nich
plotkować i opowiadać przez lata. Wiadomość, że dwóch obcych mężczyzn przebywało
w okolicy i mieszkało z rzecznymi ludźmi na południowym zachodzie, była szeroko
omawiana na Letnim Spotkaniu. Mamutoi handlowali z Sharamudoi, a ponieważ
Tholie, która była krewną, wybrała rzecznego mężczyznę, Obóz Lwa był tym
bardziej zainteresowany. Nie spodziewali się jednak, że jeden z tych obcych
mężczyzn pojawi się w ich obozie, w dodatku z kobietą o magicznej władzy nad
końmi.
- Jak się czujesz? - Jondalar spytał Aylę.
- Przestraszyli Whinney i Zawodnika. Czy ludzie zawsze mówią naraz? Mężczyźni i
kobiety równocześnie? To kłopotliwe, są tak głośni, skąd wiesz, kto co mówi?
Może powinniśmy wrócić do doliny. - Obejmowała kobyłę za kark i opierała się o
nią, pocieszając i czerpiąc pociechę.
Jondalar wiedział, że Ayla jest niemal równie nieszczęśliwa jak konie.
Zaszokował ją hałaśliwy napór ludzi. Może nie powinni zostawać tu zbyt długo.
Może lepiej było zacząć od kontaktów z dwojgiem, trojgiem ludzi, dopóki się nie
przyzwyczai, ale czy to kiedyś nastąpi. No cóż, byli już tutaj. Poczeka i
zobaczy.
- Czasami ludzie są głośni i mówią wszyscy naraz, ale na ogół mówią po kolei.
Myślę, że teraz będą już ostrożniejsi z końmi powiedział i Ayla zaczęła
zdejmować kosze przywiązane do boków zwierzęcia uprzężą, którą zrobiła ze
skórzanych pasków.
Jondalar zabrał Taluta na stronę i cicho mu powiedział, że konie i Ayla są
trochę nerwowe i potrzebują czasu, żeby się do wszystkich przyzwyczaić.
- Będzie lepiej, gdyby na trochę zostawić ich w spokoju.
Talut zrozumiał i przekazał to wszystkim ludziom w obozie. Rozproszyli się,
zajęli się swoimi pracami: przygotowywaniem jedzenia, wyprawianiem skór,
robieniem narzędzi, tak że mogli obserwować przybyszów, ale dyskretnie. Oni też
odczuwali niepokój. Obcy byli interesujący, ale kobieta z taką przemożną magią
mogła zrobić coś nieoczekiwanego.
Tylko kilkoro dzieci zostało i patrzyło z żywym zainteresowaniem, jak kobieta i
mężczyzna zdejmowali pakunki z konia, ale dzieci Ayli nie przeszkadzały. Od lat
nie widziała dzieci, od czasu, kiedy opuściła klan, i była ich ciekawa w równym
stopniu, co one jej. Zdjęła uprząż z Whinney i rzemień z Zawodnika, potem
klepała i głaskała oboje. Kiedy skończyła czesać źrebaka, zobaczyła Latie
patrzącą z tęsknotą na młode zwierzę.
- Chcesz dotknąć koń? - spytała Ayla
- Mogę?
- Chodź. Daj ręka. Ja pokażę. - Wzięła rękę Latie i przyłożyła ją do włochatej,
zimowej sierści na wpół dorosłego konia. Zawodnik odwrócił łeb i dotknął pyskiem
dziewczynkę. Rozpromieniła się z wdzięczności.
- On mnie lubi!
- On też lubi, gdy się go drapie. Tak - powiedziała Ayla, pokazując dziecku
szczególnie wrażliwe miejsca na ciele źrebaka. Zawodnik był zachwycony
poświęcaną mu troską i okazywał to, a Latie nie posiadała się z radości. Ayla
odwróciła się do nich tyłem i pomagała Jondalarowi. Nie zauważyła, że podeszło
jeszcze jedno dziecko. Kiedy się odwróciła, zaparło jej dech i krew odpłynęła z
twarzy.
- Czy Rydag może dotknąć konia? - spytała Latie. - On nie umie mówić, ale ja
wiem, że chce. - Ludzie zawsze reagowali zdziwieniem na Rydaga. Latie była do
tego przyzwyczajona.
- Jondalarze! - okrzyk Ayli był raczej zachrypniętym szeptem. - To dziecko, on
mógłby być moim synem! On wygląda jak Durc!
Jondalar spojrzał i otworzył szeroko oczy ze zdziwienia. To było dziecko
mieszanych duchów.
Płaskogłowi, których Ayla zawsze nazywała klanem, byli przez większość ludzi
uważani za zwierzęta, dzieci zaś takie jak to, uważano za ohydę pół-zwierzęta,
pół-ludzie. Sam przeżył szok, kiedy dowiedział się, że Ayla urodziła mieszanego
syna. Matkę takiego dziecka traktowano zwykle jak wyrzutka, odrzucano ją ze
strachu, że znowu przyciągnie złe duchy i spowoduje, że i inne kobiety urodzą
ohydę. Niektórzy odmawiali nawet uznania, że takie dzieci Ć istnieją.
Znalezienie więc jednego z nich, żyjącego razem z ludźmi, było czymś niezwykłym
- było szokiem. Skąd się wziął ten chłopiec?
Ayla i dziecko wpatrywali się w siebie, obojętni na wszystko, co się działo
wokół. Jest zbyt szczupły jak na kogoś, kto w połowie jest klanem, myślała Ayla.
Oni są normalnie bardzo umięśnieni i mają grube kości. Nawet Durc nie był taki
szczupły. Jest chory, stwierdziły doświadczone oczy znachorki. Problem od
urodzenia z muskułem w piersiach, który pulsuje, bije i porusza krew, zgadła
Ayla. Ale te fakty dotarły do niej bez zastanawiania się. Przypatrywała się
uważnie jego twarzy i głowie, szukając podobieństw i różnic między tym dzieckiem
a jej synem.
Miał duże, brązowe, inteligentne oczy, jak Durc, nawet był w nich wyraz
pradawnej mądrości, daleko wykraczającej poza jego lata - odczuła ukłucie
tęsknoty i ściśnięcie gardła - ale był w nich także ból i cierpienie, nie tylko
fizyczne, czego Durc nigdy nie zaznał. Przepełniło ją współczucie. Kości czołowe
dziecka nie były tak wystające. Durc miał tylko trzy lata, kiedy musiała go
zostawić, ale już wtedy jego łuki brwiowe były wyraźnie zaznaczone. Oczy i łuki
brwiowe Durca były z klanu, ale jego czoło przypominało czoło tego dziecka. Ani
jeden, ani drugi nie miał pochyłego i spłaszczonego czoła klanu, tylko wysokie i
sklepione, jak jej własne.
Jej myśli zawirowały. Durc ma teraz sześć lat, jest wystarczająco duży, żeby
ćwiczyć z mężczyznami używanie broni myśliwskiej. Ale to Brun go uczy polować,
nie Broud. Na wspomnienie Brouda ogarnęła ją fala gniewu. Nigdy nie zapomni, jak
syn towarzyszki Bruna pielęgnował nienawiść do niej aż do czasu, kiedy mógł jej
odebrać dziecko i wyrzucić ją z klanu. Zamknęła oczy, bo przeszył ją ból. Nie
chciała wierzyć, że już nigdy nie zobaczy swojego syna.
Otworzyła oczy, spojrzała na Rydaga i odetchnęła głęboko. Ciekawe, ile ten
chłopiec ma lat? Jest nieduży, ale musi być niemal w wieku Durca, myślała, znowu
porównując ich obu. Rydag miał jasną skórę i ciemne, kręcone włosy, ale
jaśniejsze i delikatniejsze niż krzaczaste, brązowe włosy ludzi klanu.
Największa różnica między tym dzieckiem i jej synem jest w brodzie i szyi. Jej
syn miał długą szyję, podobną do niej - czasami krztusił się jedzeniem, co nigdy
nie zdarzało się dzieciom klanu - i cofnięty, ale wyraźny podbródek. Ten
chłopiec miał krótką szyję klanu i wysunięte szczęki. Wtedy przypomniała sobie
słowa Latie, że chłopiec nie umie mówić.
Nagle, olśniło ją i zrozumiała, jakie było życie tego dziecka. Sama jako
pięcioletnia dziewczynka straciła rodzinę w trzęsieniu ziemi i została
znaleziona przez grupę ludzi niezdolnych do pełnej, artykułowanej mowy. Musiała
nauczyć się języka znaków, którymi oni się porozumiewali. Ale życie z mówiącymi
ludźmi bez możliwości mówienia było czymś zupełnie innym. Pamiętała swoją
początkową rozpacz, kiedy nie mogła porozumieć się ze swoimi opiekunami. I
jeszcze gorszy czas, zanim nauczyła się mówić, kiedy nie mogła doprowadzić do
tego, by Jondalar ją rozumiał. A gdyby nie mogła się nauczyć?
Zrobiła znak do chłopca, prosty gest powitania, jeden z pierwszych, jakich się
nauczyła tak dawno temu. W jego oczach mignęło podniecenie, ale potrząsnął głową
i patrzył zaskoczony. Zdała sobie sprawę z tego, że nigdy nie nauczył się
klanowego sposobu porozumiewania się gestami, ale musiał mieć jakieś szczątki
pamięci klanu. Była pewna, że natychmiast rozpoznał znak.
- Czy Rydag może dotknąć małego konia? - znowu spytała Latie.
- Tak - odparła Ayla i wzięła go za rękę. Jest tak wątły i kruchy, pomyślała i
zrozumiała wszystko. Nie mógł biegać jak inne dzieci. Nie brał udziału w
normalnych zabawach. Mógł tylko patrzeć - i pragnąć.
Z czułością, jakiej Jondalar nigdy przedtem nie widział, Ayla podniosła chłopca
i posadziła go na grzbiecie Whinney. Dała znak kobyle i wolno poprowadziła ją
wokół obozu. Wszelkie rozmowy w obozie ucichły - wszyscy gapili się na Rydaga
siedzącego na koniu. Chociaż mówili o tym, nikt poza Talutem i ludźmi, którzy
byli z nim przy spotkaniu z Aylą, nigdy nie widział człowieka na koniu. Nikt
nawet nie pomyślał o czymś podobnym.
Postawna kobieta wyszła z dziwnego pomieszczenia i zobaczywszy Rydaga na koniu,
który dopiero co bawił się w pobliżu jej głowy, impulsywnie rzuciła się na
pomoc. Ale gdy podeszła bliżej, uświadomiła sobie rozgrywający się cichy dramat.
Twarz dziecka pełna była zdumionego zachwytu. Ile razy patrzył spragnionymi
oczyma na inne dzieci, które robiły coś, czego on nie mógł robić z powodu swojej
choroby czy inności? Ile razy pragnął zrobić coś, za co by go podziwiano i mu
zazdroszczono? Teraz, po raz pierwszy w życiu, gdy siedział na grzbiecie konia,
wszystkie inne dzieci, wszyscy dorośli, patrzyli na niego z zazdrością w oczach.
Kobieta ujrzawszy to, zdumiała się. Czy ta nieznajoma rzeczywiście tak szybko
zrozumiała chłopca? Tak łatwo go zaakceptowała? Zobaczyła wyraz twarzy Ayli i
wiedziała, że tak właśnie jest.
Ayla zwróciła uwagę, że kobieta na nią patrzy i że się uśmiecha. Uśmiechnęła się
też i zatrzymała się przy niej.
- Uszczęśliwiłaś Rydaga - powiedziała kobieta, wyciągając ramiona po dziecko,
które Ayla zdjęła z konia.
- To mało - odparła Ayla. Kobieta skinęła głową.
- Nazywam się Nezzie - powiedziała.
- Moje imię Ayla.
Przypatrywały się sobie uważnie, bez wrogości. Pytania o Rydaga cisnęły się na
usta Ayli, ale wahała się je zadać, niepewna czy byłoby to właściwe. Czy Nezzie
jest matką chłopca? Jeśli tak, to jakim sposobem urodziła dziecko mieszanych
duchów? - Ayla zastanawiała się znowu nad problemem, który ją dręczył od
urodzenia Durca. Jak zaczyna się życie? Kobieta wie o tym dopiero, kiedy jej
ciało się zmienia, gdy dziecko w niej rośnie. Jak dziecko dostaje się do ciała
kobiety?
Creb i Iza wierzyli, że nowe życie zaczyna się, kiedy kobieta połyka ducha
totemu mężczyzny. Jondalar sądził, że Wielka Matka Ziemia miesza razem duchy
mężczyzny i kobiety i wkłada je w kobietę. Ayla wypracowała jednak własną
teorię. Kiedy zauważyła, że jej syn miał pewne jej cechy, a inne klanu, zdała
sobie sprawę, że życie zaczęło w niej rosnąć dopiero po tym, jak Broud ją
przymusił.
Nadal wstrząsała się na to wspomnienie, ale ponieważ było takie bolesne, nie
mogła go zapomnieć i doszła do wniosku, że we wkładaniu męskiego organu w
miejsce, z którego wychodzą dzieci jest coś, co powoduje powstawanie życia
wewnątrz kobiety. Jondalar uważał to za dziwny pomysł i próbował ją przekonać,
że to Matka tworzy życie. Nie całkiem mu wierzyła, a teraz zaczęła się
zastanawiać. Ayla wyrosła w klanie. Wyglądała inaczej, ale była jedną z nich.
Chociaż nienawidziła, kiedy jej to robił, Broud miał do tego prawo. Ale jak mógł
mężczyzna z klanu przymusić Nezzie?
Tok jej myśli przerwało przybycie kolejnej grupki myśliwych. Jeden z mężczyzn
ściągnął z głowy kapuzę i zarówno Ayla, jak Jondalar gapili się zdumieni.
Mężczyzna był brązowy! Jego skóra była ciemnobrązowego koloru. Kolorem
przypominał Zawodnika, który miał wyjątkową maść. Żadne z nich nie widziało
nigdy człowieka z brązową skórą.
Miał czarne włosy, ciasno skręcone wokół głowy, tak że tworzyły jakby wełnianą
czapkę, jak futro czarnego muflona. Oczy były również czarne i uśmiechał się
teraz, pokazując białe zęby i czerwony język, kontrastujące z jego ciemną skórą.
Dla obcych był zawsze sensacją i całkiem mu się to podobało. Pod każdym innym
względem był całkowicie przeciętny, niezbyt wysoki, tylko o kilka centymetrów
wyższy od Ayli i normalnie zbudowany. Ale skoncentrowana witalność, oszczędność
ruchów i pewność siebie robiły wrażenie, że wie czego chce i bez marnowania
czasu po to sięgnie. Na widok Ayli oczy mu rozbłysły.
Jondalar zauważył ten wyraz podziwu. Zmarszczył czoło niechętnie, ale ani
jasnowłosa kobieta, ani ciemnoskóry mężczyzna tego nie widzieli. Ayla była
zafascynowana innością mężczyzny o niezwykłym kolorze skóry i wpatrywała się w
niego z nieopanowanym zdziwieniem dziecka. Jego zaś pociągała jej naiwna
niewinność i uroda.
Nagle Ayla uświadomiła sobie, że się gapi; zaczerwieniła się i spuściła wzrok.
Nauczyła się od Jondalara, że mężczyźni i kobiety mogą na siebie patrzeć
otwarcie, ale dla ludzi klanu takie zachowanie było nie tylko niegrzeczne;
gapienie się, szczególnie ze strony kobiety, było obraźliwe dla mężczyzny. Tak
ją wychowano w klanie i Creb oraz Iza często to podkreślali, stąd jej obecne
zażenowanie.
To zażenowanie jednak wzbudziło dodatkowe zainteresowanie ciemnego mężczyzny.
Kobiety często otwarcie się nim interesowały. Początkowe zdziwienie na jego
widok przeradzało się w ciekawość, jakie inne jeszcze mogą być różnice między
nim i resztą mężczyzn: Czasami zastanawiał się, czy na Letnim Spotkaniu każda
kobieta rzeczywiście musi sama się przekonać, że jest takim samym mężczyzną jak
inni. Nie miał nic przeciwko temu, ale reakcja Ayli była dla niego równie
intrygująca jak dla niej jego kolor skóry. Nie był przyzwyczajony do uderzająco
pięknych, dorosłych kobiet, które rumieniły się jak młodziutkie dziewczyny.
- Ranecu, czy poznałeś już naszych gości? - zawołał Talut, podchodząc do nich.
- Jeszcze nie, ale czekam... niecierpliwie.
Na dźwięk jego głosu Ayla spojrzała na niego i zobaczyła roześmiane oczy pełne
pożądania. Jego wzrok dotarł głęboko, do miejsca, które jak dotąd dosięgał tylko
Jondalar. Przeszedł ją niespodziewany dreszcz, głęboko westchnęła i szeroko
otworzyła swoje szaroniebieskie oczy. Mężczyzna przechylił się w jej kierunku,
żeby wziąć jej ręce, ale zanim dokonano zwyczajowej prezentacji, wysoki, obcy
mężczyzna wsunął się między nich i z grymasem na twarzy wyciągnął swoje ręce.
- Jestem Jondalar z Zelandonii - powiedział. - Kobieta, z którą podróżuję, to
Ayla.
Ayla była pewna, że coś niepokoiło Jondalara, coś w związku z tym ciemnym
mężczyzną. Umiała odczytywać postawę, gesty i zawsze uważnie obserwowała
Jondalara, żeby naśladować jego zachowanie. Ale mowa ciała ludzi, którzy
zazwyczaj porozumiewali się słowami, była znacznie mniej wyrazista niż u
członków klanu, którzy używali głównie gestów do porozumiewania się, tak że nie
była pewna własnej oceny. Ci ludzie wydawali się zarówno łatwiejsi, jak i
trudniejsi do zrozumienia, jak choćby teraz ta nagła zmiana postawy Jondalara.
Wiedziała, że był zły, ale nie wiedziała dlaczego.
Mężczyzna przyjął obie ręce Jondalara i mocno nimi potrząsnął. - Na imię mi
Ranec, przyjacielu, i jestem najlepszym, choć jedynym, rzeźbiarzem Obozu Lwa -
powiedział z uśmiechem. Potem dodał: - Kiedy podróżujesz w takim pięknym
towarzystwie, musisz oczekiwać, że będziecie zwracać na siebie uwagę.
Teraz Jondalar był zażenowany. Przyjacielskie słowa Raneca i jego otwartość
spowodowały, że poczuł się jak gbur. Wspomniał z bólem swojego brata. Thonolan
miał tę samą przyjacielską pewność siebie i do niego zawsze należały pierwsze
słowa w spotkaniach z obcymi w czasie ich podróży. Jondalar zawsze czuł się źle,
kiedy zrobił coś głupiego. Nie chciał w niewłaściwy sposób zaczynać kontaktów z
nowymi ludźmi. Teraz okazał co najmniej złe maniery.
Ale zdziwił go własny, nagły gniew, zbił go z tropu. Gorąca zazdrość była dla
niego nowym uczuciem, a przynajmniej tak dawno go nie doświadczał, że było
niespodziewane. Nigdy by się do tego nie przyznał, ale zazwyczaj to kobiety były
o niego zazdrosne. Dlaczego miałoby go niepokoić, że jakiś mężczyzna patrzy na
Aylę - myślał Jondalar. Ranec miał rację, przy jej urodzie tego właśnie można
się spodziewać. I ona też ma prawo do własnych wyborów. Fakt, że był pierwszym
mężczyzną jej gatunku, jakiego spotkała, nie oznaczał, że będzie jedynym, jaki
jej się będzie podobać.
Ayla zobaczyła, że uśmiechnął się do Raneca, ale widziała również, że muskuły
jego ramion pozostały napięte.
- Ranec zawsze żartuje z tego, chociaż nie ma w zwyczaju zaprzeczać swoim innym
talentom - mówił Talut, prowadząc ich w kierunku niezwykłej jaskini, która
wydawała się zrobiona z ziemi i jakby wyrastała ze zbocza. - On i Wymez są
przynajmniej w tym do siebie podobni. Wymez równie niechętnie przyznaje się do
swoich umiejętności w robieniu narzędzi, jak Ranec, syn jego ogniska, do swojej
rzeźby. Ranec jest naprawdę najlepszym rzeźbiarzem wszystkich Mamutoi.
- Macie wytwórcę narzędzi? Łupacza krzemienia? - zapytał skwapliwie Jondalar.
Zapomniał o swojej zazdrości na myśl o spotkaniu z człowiekiem, który znał się
na jego rzemiośle.
- Tak. I on jest także najlepszy. Obóz Lwa jest szeroko znany. Mamy najlepszego
rzeźbiarza, najlepszego wytwórcę narzędzi i najstarszego Mamuta - oznajmił
przywódca.
- I przywódcę dość dużego, żeby wszyscy się z nim zgodzili, niezależnie od tego,
czy mu wierzą, czy nie - dodał Ranec z uśmieszkiem.
Talut odpowiedział mu też uśmiechem. Znał Raneca i wiedział, że zawsze dowcipem
kwituje pochwały na temat swojej rzeźby. To jednak nie powstrzymało Taluta od
przechwałek. Był dumny ze swojego obozu i oznajmił to wszem i wobec.
Ayla obserwowała tę wymianę zdań między starszym, masywnym gigantem z czerwonymi
włosami i niebieskimi oczyma oraz młodszym, ciemnym i mniejszym mężczyzną i
zrozumiała głęboką więź przyjaźni i lojalności, jaka łączyła tych dwóch, tak
różnych ludzi. Obaj byli Łowcami Mamutów, członkami Obozu Lwa.
Szli w kierunku łukowego wejścia, które Ayla zauważyła wcześniej. Wydawało się
prowadzić do wzgórka albo kilku wzgórków, upchniętych na zboczu, frontem do
dużej rzeki. Ayla widziała, że ludzie weń wchodzą i wychodzą. Wiedziała, że to
musi być jakiegoś rodzaju jaskinia czy pomieszczenie, choć wyglądało jakby było
całe z ziemi; twardo ubite, ale z kępkami rosnącej trawy, szczególnie na dole i
po bokach. Wtapiało się w otoczenie tak dobrze, poza wejściem, że trudno je było
dostrzec z daleka.
Patrząc uważniej, zobaczyła, że zaokrąglony szczyt był miejscem składowym
dziwnych przyrządów i przedmiotów. Zobaczyła jeden z tych przedmiotów nad łukiem
wejściowymi zaparło jej dech.
To była czaszka lwa jaskiniowego!
2
Ayla wciskała się w małą szparę w skalistej ścianie i patrzyła na olbrzymią łapę
lwa jaskiniowego, który próbował jej dosięgnąć. Krzyknęła z bólu i strachu,
kiedy łapa sięgnęła jej nagiego uda i nacięła cztery równoległe rany. Sam Duch
Wielkiego Lwa Jaskiniowego wybrał ją i naznaczył, żeby pokazać, że jest jej
totemem. To wyjaśnił jej Creb i powiedział, że przeszła próbę cięższą niż wielu
dorosłych mężczyzn, chociaż miała tylko pięć lat. Uczucie, że ziemia kołysze się
jej pod nogami przyniosło falę mdłości.
Potrząsnęła głową, starając się odpędzić natrętne wspomnienia.
- Co się dzieje, Aylo? - spytał Jondalar, zauważywszy jej niepokój.
- Zobaczyłam czaszkę - powiedziała, wskazując na ozdobę nad wejściem - i to mi
przypomniało, jak zostałam wybrana przez Lwa Jaskiniowego!
- My jesteśmy Obozem Lwa - oznajmił z dumą Talut, chociaż powiedział to już
wcześniej. Nie rozumiał ich, kiedy mówili w języku Jondalara, ale zobaczył z
jakim zainteresowaniem patrzyli na talizman obozu.
- Lew jaskiniowy ma szczególne znaczenie dla Ayli - wyjaśnił Jondalar. - Ona
mówi, że duch wielkiego kota ją prowadzi i ochrania.
- No to powinnaś się tu dobrze czuć - odrzekł zadowolony Talut z uśmiechem.
Zauważyła Nezzie z Rydagiem na ręku i znowu pomyślała o swoim synu.
- Tak myślę - rzekła.
Przed wejściem młoda kobieta zatrzymała się, żeby zbadać łuk i uśmiechnęła się,
kiedy zobaczyła w jaki sposób osiągnięto doskonałą symetrię. To było proste, ale
nigdy by na to nie wpadła. Dwa wielkie kły mamuta z tego samego zwierzęcia, a
przynajmniej ze zwierząt tej samej wielkości, zostały wkopane w ziemię. U
szczytu łuku ich czubki były połączone tuleją zrobioną z wydrążonej, krótkiej
części kości mamuciej nogi. Ciężka zasłona z mamuciej skóry zakrywała otwór dość
duży, by nawet Talut mógł wchodzić bez pochylania głowy. Łuk prowadził do
obszernego przedsionka i naprzeciwko był drugi symetryczny łuk z kłów mamucich
obciągniętych skórą. Zeszli w dół do okrągłej izby, której grube ściany
zakrzywiały się aż do płasko sklepionego sufitu.
Przechodząc przez przedsionek, Ayla zauważyła, że ściany, które wydawały się
mozaiką kości mamucich, były zawieszone wierzchnimi okryciami i półkami z
pojemnikami i narzędziami. Talut odsunął wewnętrzną zasłonę, przeszedł i
przytrzymał ją dla gości.
Ayla znowu postąpiła krok w dół. Potem zatrzymała się i wpatrywała zdumiona,
przytłoczona oszołamiającym widokiem nieznanych przedmiotów. Nie rozumiała
większości z tego, co widziała i starała się koncentrować na tym, co miało dla
niej jakiś sens.
Niemal na środku izby, w której się znajdowali, było duże palenisko. Nad nim
piekł się olbrzymi udziec nadziany na długi drąg. Końce drąga spoczywały w
zagłębieniach stawów kolanowych kości mamuciego cielaka, wkopanych w ziemię.
Rozgałęziony róg dużego jelenia służył jako korba, którą kręcił chłopiec. Był on
jednym z dzieci, które obserwowały przedtem ją i Whinney. Ayla poznała go i
uśmiechnęła się. Odpowiedział uśmiechem.
W miarę jak jej oczy przyzwyczajały się do przyćmionego światła wewnątrz,
zdziwiła ją przestronność schludnej i wygodnej ziemianki. Palenisko było tylko
pierwszym w szeregu ognisk ciągnących się pośrodku długiego domu, pomieszczenia,
które miało ponad dwadzieścia metrów długości i sześć metrów szerokości. Siedem
ognisk, liczyła Ayla, przyciskając nieznacznie palce do uda i myśląc o słowach
do liczenia, których jej nauczył Jondalar.
Było tu ciepło. Ogień ogrzewał wnętrze na wpół podziemnego pomieszczenia lepiej
niż ogniska ogrzewały naturalne jaskinie, do których była przyzwyczajona. W
rzeczywistości było bardzo ciepło i zauważyła w głębi wielu ludzi bardzo lekko
ubranych.
W środku nie było ciemniej. Sufit był wszędzie mniej więcej tej samej wysokości,
trochę ponad trzy i pół metra, i nad każdym ogniskiem była dziura na dym, która
równocześnie wpuszczała światło. Krokwie z kości mamucich zawieszone ubraniami,
narzędziami i żywnością były rozciągnięte w poprzek, ale środek sufitu zrobiony
był ze splecionych rogów reniferów.
Nagle Ayla uświadomiła sobie, co tak pachnie i ślina napłynęła jej do ust. To
mięso mamucie! - pomyślała. Nie zasmakowała pożywnego, miękkiego mamuciego mięsa
od czasu jak opuściła jaskinię klanu. Unosiły się również inne, smakowite
zapachy kuchenne. Niektóre rozpoznawała, innych nie, ale razem uświadomiły jej,
jak bardzo jest głodna.
W miarę jak szli dobrze wydeptaną ścieżką pośrodku domowiska, mijając wiele
ognisk, zauważyła pokryte futrami, szerokie ławy, które jakby wyrastały ze
ścian. Na niektórych siedzieli ludzie, odpoczywając lub rozmawiając. Czuła na
sobie ich wzrok. Na bocznych ścianach zobaczyła więcej łuków z kłów mamucich i
zastanawiała się, dokąd prowadzą. Nie miała jednak odwagi zapytać.
To jest jak jaskinia - myślała - duża, wygodna jaskinia. Ale patrząc na łukowate
kły i duże, długie kości mamucie używane jako podpory i ściany, zrozumiała, że
to nie jest jaskinia, którą oni znaleźli. To jest jaskinia, którą sami
zbudowali!
Pierwsze ognisko, gdzie piekło się mięso, było większe niż pozostałe, podobnie
jak czwarte, dokąd Talut ich prowadził. Wiele pustych ław do spania, wyraźnie
nie używanych, dało możliwość obejrzenia, jak zostały zrobione.
Kiedy wykopywano podłogę, zostawiono wzdłuż obu ścian szerokie platformy ziemi,
tuż poniżej pierwotnego poziomu, i podparto je kośćmi mamucimi. Na wierzchu
położono dodatkowe kości i przestrzeń między nimi wypełniono splecioną trawą,
żeby utrzymały sienniki z miękkiej skóry napchane sierścią mamucią i innymi
miękkimi materiałami. Z dodatkiem wielu futer, ziemna platforma stawała się
ciepłym i wygodnym posłaniem.
Jondalar zastanawiał się, czy ognisko, do którego ich prowadzono, było nie
zamieszkane. Wyglądało goło, ale mimo dużej ilości pustej przestrzeni, czuło
się, że ktoś tam jest. W palenisku żarzyły się głownie, futra i skóry były
spiętrzone na kilku ławach, a suszone zioła zwieszały się z krzyżaków.
- Goście na ogół zatrzymują się przy Ognisku Mamuta - wyjaśnił Talut - jeśli
Mamut nie ma nic przeciwko temu. Zapytam.
- Oczywiście, że mogą tu się zatrzymać, Talucie.
Głos dochodził z ławy. Jondalar odwrócił się gwałtownie i zobaczył ruch wśród
sterty futer. Z twarzy wytatuowanej wysoko na prawym policzku niewielkim
szewronem, który załamywał się na zmarszczkach świadczących o nieprawdopodobnej
starości, patrzyły na niego błyszczące oczy. To, co wydawało mu się futrem
zwierzęcia, okazało się białą brodą. Dwie długie, chude nogi rozplątały się ze
skrzyżowanej pozycji i opuściły z platformy na podłogę.
- Przestań się tak dziwić, Zelandończyku. Ta kobieta wiedziała, że jestem tutaj
- człowiek powiedział to silnym głosem, w którym nie było słychać jego starczego
wieku.
- Wiedziałaś, Aylo? - spytał Jondalar.
Ayla go nie słyszała. Ayla i starzec wpatrywali się w siebie, jakby chcieli
sobie wzajemnie zajrzeć do duszy. Potem młoda koMeta osunęła się na ziemię przed
starym Mamutem, skrzyżowała nogi i opuściła głowę.
Jondalara ogarnęło zawstydzenie i zakłopotanie. Ayla użyła języka gestów, o
którym mu opowiadała. Ten sposób siedzenia był wyrazem uległości i szacunku,
jakie okazywała kobieta klanu, kiedy prosiła o pozwolenie mówienia. Ayla
przyjmowała tę pozę jedynie wtedy, kiedy próbowała mu powiedzieć coś ważnego,
coś, czego nie mogła przekazać w inny sposób; kiedy słowa, jakich ją nauczył,
nie wystarczały, by wyrazić jej uczucia. Nie rozumiał, jak można powiedzieć
cokolwiek wyraźniej językiem gestów i znaków niż słowami, ale przedtem zdziwiła
go przecież sama informacja, że ci ludzie w ogóle się porozumiewają.
Wolałby jednak, żeby tego nie pokazywała tutaj. Zaczerwienił się na widok Ayli
używającej gestów płaskogłowych tak publicznie i chciał rzucić się i podnieść
ją, zanim ktokolwiek to zobaczy. Ta poza i tak niepokoiła go już przedtem, to
było tak, jakby ofiarowywała mu szacunek i hołd należny jedynie Doni, Wielkiej
Matce Ziemi. Uważał to za coś prywatnego między nimi, coś osobistego, czego się
nie pokazuje innym. Akceptował to, kiedy robiła to dla niego, kiedy byli sami,
ale tutaj chciał, żeby zrobiła dobre wrażenie. Chciał, żeby ci ludzie ją
polubili. Nie chciał, żeby się dowiedzieli, skąd pochodzi.
Mamut rzucił mu ostre spojrzenie i znowu zwrócił się do Ayli. Przyglądał jej się
przez chwilę, po czym przechylił się i dotknął jej ramienia.
Ayla spojrzała na niego i zobaczyła mądre, łagodne oczy w twarzy pokrytej
zmarszczkami i miękkimi wypukłościami. Tatuaż pod prawym okiem przypomniał jej
ciemny oczodół po brakującym oku i przez moment zdawało jej się, że widzi Creba.
Ale stary, święty człowiek klanu, który wraz z Izą ją wychował i kochał ją, nie
żył już, i Iza też już nie żyła. No więc kim jest ten mężczyzna, który wzbudził
w niej tak silne uczucia? Dlaczego siedzi u jego stóp, jak kobieta klanu? I skąd
on zna właściwą odpowiedź klanu?
- Wstań, moja droga. Porozmawiamy później - powiedział Mamut. - Teraz musisz
odpocząć i coś zjeść. To są łóżka miejsca do spania - wyjaśnił, wskazując na
ławy, jak gdyby wiedział, że potrzebne jej są wyjaśnienia. - Tam są dodatkowe
futra i wyściółka.
Ayla podniosła się z gracją. Starzec dostrzegł w tym ruchu lata praktyki i dodał
tę informację do swojej wiedzy o gościu. W czasie tego krótkiego spotkania już
dowiedział się więcej o Ayli i Jondalarze niż ktokolwiek inny w całym obozie.
Ale miał nad nimi przewagę. Wiedział więcej o miejscu, skąd Ayla pochodziła, niż
ktokolwiek inny.
Mięso mamucie wraz z różnymi bulwami, warzywami i owocami, wyniesiono na dużych
talerzach z kości miednicowych, żeby cieszyć się posiłkiem w p