14322
Szczegóły | |
---|---|
Tytuł | 14322 |
Rozszerzenie: |
![](/images/demo/legimi.png)
![](/images/demo/legimi.png)
![Ceneo.pl](http://app.ceneostatic.pl/common/image/logo/ap-logo-transparent-small.png)
14322 PDF Ebook podgląd online:
Pobierz PDF
Zobacz podgląd 14322 pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. 14322 Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.
14322 Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:
Czesław Chruszczewski
Gdy niebo spadło na Ziemię
1978
Co jest potężniejsze od rozumu. Dla niego władza,
siła i panowanie nad Kosmosem. Jest on sam w
sobie potęgę, która nim kieruje. Jest ona
potężniejsza od wszystkich pozostałych sit
przyrody.
K. E. Ciołkowski
Jako mieszkańcy cywilizowanej Ziemi żyjemy na
samym początku czasów: przyszliśmy na świat w
pierwszych brzaskach świtu i przed nami
rozpościera się dzień prawie niewyobrażenie długi
— dając nam możliwość osiągnięcia
nieskończonego niemal rozwoju.
James Jeani
MIASTO DOSŁOWNIE OSZALAŁO
„Miasto dosłownie oszalało” — Aldis postawił kropkę i napisał ponownie: „Miasto
dosłownie
oszalało” Odłożył pióro, przez kilka sekund rozmyślał, usiłując zrozumieć,
dlaczego pragnie pisać
aż do znużenia trzy słowa, ciągle te same trzy słowa „Miasto dosłownie oszalało”.
Już dwie godziny siedział przy wielkim stole, porządkował szuflady, przekładając
nikomu
niepotrzebne drobiazgi z jednej strony na drugą. Jednocześnie wspominał dziesięć
lat, które
przeżył w tym mieście. Potem gapił się przez otwarte okno na opustoszałą ulicę.
Kościelny zegar
wydzwonił dwunastą. — Skwarne południe — wymruczał Jon Aldis. — Boże — mamrotał
—
jakież to nudne miasto. Nic tutaj się nie dzieje. Wczoraj samochód potrącił
kundla. Skowyt psa
obudził dziecko sąsiadów, płacz zirytował ojca. Zwymyślał żonę, że cały dzień
siedzi przed
lustrem, kłótnia rozbawiła idiotę. Piłował setną deskę na podwórzu. Śmiech
idioty zdenerwował
właściciela tartaku. „Ty durniu! — wrzeszczał — z czego się śmiejesz? Piłuj!
Doktor powiedział,
że to najlepsze lekarstwo na twoją głupotę” Psa zabrała miłosierna dusza.
Dziecko usnęło, rodzice
umilkli, idiota złamał deskę na kolanie, właściciel tartaku wycofał się na
upatrzoną z góry pozycję
za drzwiami.
Wtedy właśnie Aldis napisał: „Miasto dosłownie oszalało”. Tak, wolno przecież
człowiekowi
pomarzyć, wyobrazić sobie, że to najnudniejsze na świecie miasto nagle oszalało.
Jak szaleje miasto? No, ludzie tańczą na ulicach, kąpią się pod fontannami,
skaczą, krzyczą.
Oczywiście to bardzo prymitywne szaleństwo. Aldis zadumał się. Po dobrym
kwadransie napisał:
„To było konstruktywne szaleństwo. Sto tysięcy ludzi przystąpiło do budowy
współczesnej Arki
Noego. Światu groziła kosmiczna katastrofa.” Aldis wyjrzał przez okno. Światu
nic nie zagrażało.
Na zaśmieconej ulicy zasmarkany pętak bawił się brudnym kotem. „Sto tysięcy
ludzi bawiło się z
kotami” — napisał bezmyślnie i natychmiast zrozumiał, że wyobraźnia ponosi go w
niewłaściwym
kierunku.
„Osiem lat trwała budowa Arki. Był to cud współczesnej techniki, zdumiewająca
konstrukcja,
gigantyczny statek, fantastyczna łódź podwodna, bo Arka mogła w każdej chwili
opaść na dno
oceanu i przeczekać bezpiecznie najstraszliwszy koniec świata”. Aldis pomyślał:
„Do diabła z
tymi gryzmołami. Pospaceruję. Pogoda piękna”. I zgarnąwszy papiery do szuflady,
wyszedł z
domu, który był jego domem rodzinnym.
Na ulicy zaczepił go profesor Sternus, wybitny astronom.
— Dzień dobry, Jon! — zawołał. — Nasze miasto dosłownie oszalało! Spójrz, co się
dzieje.
Wszyscy biegną do portu.
— Do portu? — zdziwił się Aldis.
— By oglądać wodowanie największego na świecie statku. Trzydzieści tysięcy
pasażerów —
profesor Sternus roześmiał się. Był szczęśliwy, rozentuzjazmowany. — Nikt, nigdy,
nigdzie —
krzyczał — nie zbudował czegoś podobnego!
Aldis przymknął oczy. Czyżby marzenie stało się rzeczywistością?
— Nie zamykaj oczu! — wołał profesor. — W takiej chwili trzeba mieć oczy szeroko
otwarte!
— Tak, oczywiście — zgodził się Aldis. Zrozumiał, że jego rodzinne miasto
naprawdę oszalało.
Na białych domach powiewały kolorowe flagi, nad ulicami rozwieszono girlandy
kwiatów i
papierowe lampiony. Jon oglądał dekoracje i myślał: „Co za cudowny zbieg
okoliczności. Moje
marzenie urzeczywistnia się. ALBO, opisując jak najbardziej realne wydarzenia,
uległem
złudzeniu, że są wytworem fantazji. Kimże więc jestem: kronikarzem czy autorem
baśni?”
Szli teraz pod górę, ciężko sapiąc, bo dzień był upalny, słońce prażyło
niemiłosiernie, gorące
podmuchy wiatru wysuszały gardła.
— Ani jednej chmurki — pożalił się Sternus. Obserwując niebo, nie dostrzegł
kamienia,
potknął się, a w chwilę później oznajmił: — Te uliczne bruki wołają o pomstę do
nieba. Prezydent
miasta jeździ limuzyną, a gdy wychodzi z samochodu, rozwijają przed nim puszysty
dywan. Czy
widział pan, by prezydent spacerował po ulicach?
— Nie ma czasu na spacery — rzekł Aldis.
— Dlatego nigdy się nie potknął.
— A powinien? — zażartował pisarz.
— Co najmniej raz dziennie. Sądzę, że już po drugim potknięciu z ulic zniknęłyby
wszystkie
kamienie.
Pokonali wreszcie wzniesienie; wąska uliczka biegła teraz w dół. Tak właśnie
pomyślał Aldis:
„Uliczka biegnij w dół, bo i my biegniemy”.
— Z górki na pazurki! — wołał Sternus. — Wolniej, wolniej przyjacielu — prosił,
ciężko
dysząc. — Pośpiech jest wiatrem, który burzy rusztowanie mądrości.
Na molo tłum gęstniał z każdą minutą. Jon Aldis powiedział:
— Nie zamierzam oglądać pleców zacnych obywateli tego miasta. Odwiedzimy
latarnika. To
mój kuzyn. Poczęstuje nas dobrym winem, a z balkonika latarni widać pół świata.
Kuzyn okazał się sympatycznym grubasem. Napełniając szklanki rubinowym burgundem
mówił:
— Spełnimy toast za pomyślny rejs Arki. Niech żyje najwspanialszy statek świata!
Twój
przyjaciel obejrzawszy mnie, pomyślał na pewno: „Pierwszy raz w życiu widzę
tęgiego latarnika”.
Otóż, dlatego przyjąłem taką posadę, by kilka razy dziennie wspinać się na
dwudzieste piętro
latarni. Pragnie pan poznać efekty tej kuracji, bardzo proszę: po upływie
pierwszego tygodnia
straciłem dwa kilo, po upływie miesiąca przybyło trzy. Spacery i powietrze
morskie zaostrzają
apetyt. — Latarnik ciężko westchnął i zapalił fajkę. — No, chodźmy na balkon. Za
pięć minut
rozpoczyna się uroczystość.
— Arka Noego przypomina pomarańczową górę lodową — astronom nacisnął mocniej
kapelusz. — Północny wiatr rozpędza chmury. Za chwilę zabłyśnie słońce. Oho,
słychać syreny.
Córka prezydenta rozbije butelkę szampana o burtę Arki i statek wkrótce wyruszy
w podróż
dookoła świata.
Latarnik przyniósł lornetki.
„Dzieje się ze mną coś dziwnego, myślał Aldis. Z pełną świadomością odczuwam
własne
istnienie: widzę rozmigotaną w słońcu zatokę, białe statki otaczające Arkę,
wielobarwny tłum
ludzi na molo, na zboczach wzgórz, na plaży. Na pierwszym planie widzę
zgarbionego nieco
astronoma, potężny nos mego kuzyna, toż to nochal Cyrana de Bergerac… Słyszę
szum morza,
cichnący gwar rozmownych obserwatorów, śmiechy podnieconych kobiet, sapanie
Sternusa,
dźwięki marsza, a potem hymn. Wszyscy nieruchomieją, nawet mewy przysiadły na
palach.
Latarnik wyprężył się, salutuje, astronom wciągnął brzuch, wstrzymał oddech… Pod
palcami
lewej dłoni czuję szorstkie sukno swoich spodni, w prawej trzymam lornetkę,
czuję pod stopami
rozżarzoną podłogę, ciepły wiatr niesie żywiczny zapach lasów sosnowych. Nie
umiem opanować
lęku przed Niewiadomym. Czyżby to był strach przed siłą sterującą moją
wyobraźnią, moimi
myślami? Nie jestem, tak, po raz pierwszy z głębokim przekonaniem stwierdzam
fakt od dawna
oczywisty: NIE JESTEM. Istnieje za mnie „Niewiadomokto”. Gdy spoglądam na
ruchliwą
powierzchnię morza, widzę swoje troski, gdy podziwiam krajobraz, widzę
konstrukcję, będącą
fragmentem Istoty, która jak powszechnie wiadomo, składa się z niezliczonych
Istnień
Nibymyślących. Na cokolwiek spojrzę, dostrzegam podobieństwo do siebie, a
jednocześnie brak
podobieństwa do czegokolwiek. Bałamutne to skojarzenie, chociaż uzasadnione
różnicą między
Kimś a Czymś. Rzeczy są różne, wielorakie, a nade wszystko obce i sztuczne.
Istoty są podobne
lub identyczne, zawsze żywe, zawsze w ruchu, w potrójnym czasie i
wielowymiarowej przestrzeni.
—O czymże myślę? Może po prostu cierpię na lęk przestrzeni. Stoimy na balkonie
wysokiej
latarni morskiej. Wzruszyłem się dniem dzisiejszym. Oto prawdziwy powód
rozkojarzenia.
Wypijmy jeszcze szklankę wina. Życie jest cudowne, świat wspaniały. Jakimkolwiek
jestem jego
fragmentem — JESTEM, mimo wszystko chyba jednak — jestem”.
— I nad czym tak rozmyślasz? — zapyta! Sternus. — Mówię do ciebie i mówię, a ty
nie
reagujesz.
— Myślę, że myślę — odparł Aldis i roześmiał się. — Nalej wina, kuzynie. Niech
żyje ocean,
niech współżyje z Arką, która dobrze świadczy o ludzkim rozumie. Należymy do
cywilizacji
konstruktorów.
Latarnik przyniósł lunetę, umocował ją w widełkach i powiedział:
— Teraz zobaczysz muchę na nosie kapitana Arki.
— Kapitan stoi na kapitańskim mostku — oświadczył Aldis i pomyślał z żalem:
„Dlaczego nie
wybrałem się w tę arcyinteresującą podróż dookoła świata. Organizatorzy
przysłali zaproszenie.
Komandor Vall zachęcał: «Powinien pan wziąć udział, w naszej wyprawie, a później
napisać
książkę». Odmówiłem. Jeszcze pora zmienić decyzję. Motorówka dotrze do Arki w
ciągu kilku
minut.”
Jon westchnął i szerzej otworzył oczy. Stał na mostku kapitańskim Arki Noego.
Komandor Vall
mówił:
— Za chwilę komputer Lox, pierwszy zastępca kapitana, uruchomi maszyny statku.
Doprawdy,
bardzo ucieszyła mnie pańska decyzja. Przeżyjemy wspólnie Wielką Przygodę.
Aldis odpowiedział uśmiechem, próbował bezskutecznie odtworzyć bieg wydarzeń
minionych
godzin. Spacer, spotkanie z astronomem, latarnia, rozmyślania, luneta, żal, że
zrezygnował z
podróży.
— Gdyby nie motorówka… — powiedział do komandora.
— Chciał pan powiedzieć, gdyby nie ścigacz, który zabrał pana na pokład.
— .Tak, to był ścigacz — zgodził się Aldis.
— Z uroczystej eskorty Arki — uzupełnił komandor i przymrużył oko. — Wypił pan
kilka
szklaneczek wina, spełniając toasty za pomyślność najwspanialszego pod słońcem
statku, a przy
tym upale…
— Proszę mi wybaczyć — powiedział Jon.
— Istotnie, powinien pan błagać o wybaczenie — komandor spoważniał. — Pierwszy
toast
należało wypić z nami. Ale co się odwlecze, nie uciecze. Steward! Podaj szampana!
Aldis usnął w klubowym fotelu, obudził się na wygodnym tapczanie. Niemal
natychmiast na
suficie pojawił się napis:
„.Dzień dobry, serdecznie witamy na pokładzie Arki Noego II. Od dziesięciu
godzin płyniemy
po oceanie. Umieściliśmy pana w kajucie oficerskiej na pierwszym pokładzie.
Jestem
automatycznym stewardem wyłącznie do pańskiej dyspozycji. W szufladzie biurka
znajdzie pan
instrukcję informującą, w jaki sposób należy korzystać z moich usług. Zegary
pokładowe wskazują
godzinę dziesiątą. Czy podać śniadanie?”
— Tak, proszę — odparł Aldis.
— Gazety leżą na stole, w bibliotece są książki. Kupiłem dla pana powieść „Czas
Kosmosu”,
położyłem ją na nocnym stoliku,
—. Dziękuję — rzekł Aldis i otworzył książkę na stronie 243.
„Niektórzy filozofowie starożytni — czytał — unicestwiali realność czasu głosząc,
iż proces
stawania się jest iluzoryczny, iż bierze się on tylko z pozorów, a zresztą gdyby
nawet proces
stawania się zachodził, byłby to proces cykliczny. W ten sposób wszystko
wiecznie powtarzałoby
się tylko, ale nigdy nie pojawiałoby się nic nowego. Rzekomo nic nie zaczyna
istnieć. Wszystko
już zawsze istniało, wszystkie byty istniały zawsze uprzednio w łonie pierwotnej
Jedni”,
Aldis odłożył książkę. Nad drzwiami zapłonął napis: „Czy mogę wejść?”
— Proszę.
Do kajuty wkroczył uśmiechnięty steward.
— TER — przedstawił się — zautomatyzowany od stóp do głów. Czy mój wygląd nie
budzi
żadnych zastrzeżeń?
— Wyglądasz jak żywy, sympatyczny człowiek.
— Pan bardzo uprzejmy, to wielki dla mnie zaszczyt służyć tak wybitnemu
pisarzowi.
— Znakomicie zostałeś zaprogramowany — stwierdził Jon i założył okulary. — Tak,
do
złudzenia podobny do Istoty Myślącej, stworzonej w paroksyzmie miłości dwojga
innych istot w
tym momencie niemyślących, lecz akt tworzenia nigdy, lub prawie nigdy nie był
aktem
bezmyślnym. Uczucie. TER, to również forma myślenia. Rozumiesz?
— Nie, proszę pana. Ja nie czuję. Dla mego dobra skonstruowano mnie bez uczuć.
Co podać na
Śniadanie?
Aldis przejrzał kartę potraw i wybrał cielęcinę na zimno, pieczywo, herbatę,
owoce.
KOSMICZNY GOŚĆ
— Siedemnaście pokładów, dziesięć tysięcy kajut — wyliczał komandor Vall —
trzydzieści
tysięcy pasażerów, załoga liczy trzy tysiące ludzi. W magazynach żywność na dwa
lata, dzięki
bogatej spiżarni oceanu możemy uzupełniać nasze zapasy, jesteśmy
samowystarczalni. Na
dolnych pokładach obory, pastwiska, sady owocowe. Nasze laboratoria bez trudu
przemieniają
słoną wodę w słodką. Arka Noego posiada także własny ogród zoologiczny.
— I słusznie — wtrącił Aldis. — Cóż to byłaby za Arka bez zwierząt.
— Numer Drugi Arki Noego jest doskonalszy od Numeru Pierwszego — zapewnił
komandor.
— To naprawdę kolejny cud świata.
— Może teraz trochę informacji o ludziach biorących udział w próbnym rejsie —
zaproponował
Aldis.
Na spacerowym pokładzie ustawiono fotele. Vall zorganizował spotkanie z
przedstawicielami
prasy, radia i telewizji Zaproszono naukowców, którzy uczestniczyli w podróży
oraz gościa
honorowego Jona Aldisa.
— O ludziach, dobrze, będę mówił o ludziach — komandor zajrzał do notesu. —
Towarzyszy
nam sześćdziesięciu uczonych. Reprezentują niemal wszystkie dziedziny
współczesnej nauki i
techniki Dwuletnią podróż uprzyjemniać nam będą wybitni aktorzy, muzycy,
tancerze, śpiewacy.
Zaproszenia przyjęli sławni plastycy, architekci, znani dziennikarze, zaszczycił
nas swoją
obecnością pan Jon Aldis. Gdy Arka Noego zakończy swój eksperymentalny rejs,
nasza okrętowa
drukarnia odda pierwszy nakład książki pana Aldisa, napisanej w czasie podróży.
Jej głównym
bohaterem będzie ten statek. Vall zwilżył gardło herbatą i kontynuował:
— Nad bezpieczeństwem wyprawy czuwają marynarze–komandosi pod dowództwem
generała
Mencjusza.
— Przewiduje pan, komandorze, niebezpieczeństwa? — zapytał szef Północno–
Zachodniej
Agencji Prasowej.
— Umiejętność przewidywania należy do moich obowiązków.
— Burze, sztormy, huragany — mówił szef agencji — rozumiem, lecz nie pojmuję,
jak
zamierza pan wykorzystać komandosów. Cały świat podziwia Arkę, entuzjazmuje się
pierwszą
podróżą.
— Prawie cały świat — poprawił Vall. — Ta rozmowa jest w tej chwili
transmitowana przez i
wszystkie rozgłośnie radiowe i stacje telewizyjne. Dlatego muszę ograniczyć się
do stwierdzenia,
że niestety, istnieją też Antagoniści Arki. Konstruktorzy pływającego miasta
otrzymali kilka
ostrzeżeń, bardzo nieprzyjemne listy przesłano organizatorom wyprawy.
— An–ta–go–niści — wycedził dziennikarz. — To czysta fantazja. Jacy Antagoniści?
— Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie. Światowe Centrum Czuwające nad Spokojem
Mieszkańców Ziemi prowadzi dochodzenie w tej sprawie. Po raz pierwszy od dwustu
lat
negatywnie oceniono sukces konstruktorów. Nieoczekiwane pojawienie się
anonimowych
Antagonistów zmusiło nas do zabezpieczenia statku i jego pasażerów przed
ewentualnymi
niespodziankami.
— Ilu pasażerów? — zapytał Aldis.
— W próbnym rejsie uczestniczy pięć tysięcy przedstawicieli rozmaitych środowisk,
różnych
zawodów.
Komandor Vall wstał.
— Proponuję zwiedzenie statku. Wszędzie są zainstalowane kamery telewizyjne,
które
przekażą obrazy wnętrz Arki mieszkańcom naszej planety.
Prawie trzy godziny trwała wędrówka po pływającym mieście, nazywanym przez
szczególnych
entuzjastów tego unikalnego statku — pływającą wyspą. A przecież nie pokazano
wszystkich
pomieszczeń.
Komandor wystąpił w roli przewodnika.
— Dwie trzecie Arki — mówił wprowadzając gości do windy, która poczęła opadać do
maszynowni — otóż dwie trzecie tego statku znajduje się pod powierzchnią wody. W
ciągu pięciu
minut pływające miasto, niczym gigantyczna łódź podwodna, mc że zanurzyć się w
oceanie i
płynąć pod wodą miesiącami, bądź przeczekać na dnie najgroźniejszy huragan.
Goście obejrzeli na ekranie telewizyjnym reaktor atomowy. Vall tłumaczył:
— Ogrzewa kotły z parą, która zasila turbiny o wielkiej mocy, napęd tradycyjny,
dobrze znany
od wielu lat, działa w stanie zanurzenia okrętu, zużywając minimalne ilości
paliwa. W
maszynowni drugiej zainstalowano silnik, poruszany energią, którą czerpiemy
bezpośrednio z
wody morskiej. Dokładniej mówiąc, energia wyzwolona z jednej kropli oceanu
umożliwia
pokonanie tysięcy mil. W maszynowni pracuje zespół robotów, sterowanych przez
inżyniera
Wadima Reaktor atomowy działa na zmianę z silnikiem „Aqua”
Goście zwiedzili salę maszyn elektronicznych sterujących statkiem. Wędrując z
piętra na piętro,
z pokładu na pokład, oglądali kuchnie, rzeźnie, masarnie, piekarnie, magazyny
żywności, sklepy,
warsztaty, restauracje.
— Pora odpocząć — powiedział komandor. — Zapraszam do swojego gabinetu.
Aldis zajął miejsce w fotelu przy kryształowej ścianie, inni usiedli przy
stolikach. Gospodarz
częstował aromatyczną kawą i koniakiem.
— Stąd mogę obserwować cały statek — oświadczył wskazując trzy rzędy ekranów
telewizyjnych. — Mogę również składać wizyty. To bardzo ruchliwy gabinet.
— Zaczarowany — powiedział Aldis. — Przed chwilą obserwowałem przez szklaną
ścianę
ruch na pokładzie spacerowym. Teraz widzę fragment ogrodu, drzewa, krzewy,
kwiaty. Obraz
zmienia się: za kryształową szybą — kort tenisowy, pole golfowe.
— Ten pokój to po prostu winda o ruchu pionowym i poziomym. Wędruje razem z nami
po
statku. Dzięki ekranom widzę wszystko, gabinet–winda umożliwia wszechobecność.
Zajrzyjmy do
teatru.
Goście zobaczyli wypełnioną widownię, oklaskującą aktorów za znakomite kreacje w
komedii
Szekspira „Jak wam się podoba?”, potem salę koncertową, wesołe miasteczko,
kawiarnie, baseny.
Gabinet przesuwał się bezszelestnie, docierając wszędzie lub prawie wszędzie.
Siedząc w
wygodnych fotelach, odwiedzili laboratoria, szpital, pracownie naukowe, sale
gimnastyczne i hale
sportowe, wreszcie obserwatorium astronomiczne. Komandor przedstawił Głównego
Astronoma:
— Profesor Sternus.
— No, no — wymruczał Aldis — cud prawdziwy.
Przecież rozstaliśmy się na balkonie latarni morskiej.
— Tak — odparł astronom — zamierzałem wrócić do Instytutu. Lecz wtedy właśnie
podpłynął
do mola ścigacz, a w kilka minut później złożył nam wizytę oficer. Wręczywszy
list oświadczył:
„Komandor Vall serdecznie zaprasza na pokład Arki, Organizatorzy rejsu dookoła
świata będą
niesłychanie wdzięczni, jeśli zechcą panowie przyjąć zaproszenie”.
— Wypiliśmy kilka szklanek wina — przypomniał Aldis.
— Spełniliśmy kilka toastów — sprostował z uśmiechem Sternus.
— I nagle straciłem poczucie rzeczywistości.
— Niekiedy czas przemija z błyskawiczną szybkością — tłumaczył nieco zakłopotany
astronom, unikając spojrzenia pisarza. — Wówczas zacierają się w pamięci
wydarzenia
przeszłości.
— Zawsze fascynowały mnie tajemnice czasu — odrzekł Aldis i dodał wywołując
ogólną
wesołość — wszakże działanie wina wydaje mi się niemniej tajemnicze. Czyżby to
było porwanie,
komandorze?
Vall podniósł kieliszek z koniakiem.
— To szczególnego rodzaju promieniowanie kosmiczne. Pańskie zdrowie, panie Aldis
i
pańskiego przyjaciela profesora Stemusa. Na zakończenie zaprezentujemy podobnych
do ludzi
stewardów. Oto druga zmiana wyrusza na stanowiska.
— Stworzeni na obraz i podobieństwo człowieka — rzekł Aldis. — Wiele słyszałem o
cyborgach, o mutantach, o sztucznych istotach, naszych zastępcach do spraw
szczególnej wagi.
— Fabryka Maszyn Uniwersalnych dostarczyła nam stu stewardów skonstruowanych
specjalnie dla Arki — informował komandor. — Odbędą staż na statku. Po powrocie
odpowiemy
na pytanie, czy maszyny prawidłowo wywiązały się ze swoich obowiązków.
— Mój nazywa się TER — powiedział Aldis.
— To pierwsze litery nazwisk autentycznych stewardów, którzy w czasie tego rejsu
opiekują się
elektronicznymi kolegami — wyjaśnił Vall.
Wieczorem Aldis zaprosił do swojej kajuty astronoma i, jak to powiadają poeci,
otworzył przed
nim duszę.
— Wspaniały statek — mówił — lecz sam nie wiem dlaczego, nie wzbudza we mnie
zachwytu.
Raczej smutek.
— Smutek? — zdziwił się Sternus i wyjąwszy z kieszeni zielony flakonik,
wstrzyknął do swego
potężnego nosa kilka kropli srebrzystego płynu. — Jestem zmęczony — tłumaczył —
a ten eliksir
regeneruje umysł. Mówiłeś bodajże o smutku.
— Tak, obserwowałem uważnie pasażerów, są tutaj kobiety, mężczyźni, ludzie
dojrzali,
młodzi, zauważyłem również dzieci.
— I cóż w tym dziwnego — odrzekł profesor — w pierwszym, próbnym rejsie Arki
powinni
wziąć udział wszyscy, to znaczy przedstawiciele Wszystkich. Zamierzamy przecież
budować
pływające miasta, a zatem w eksperymentalnej podróży uczestniczą ludzie, którzy
w niedalekiej
przyszłości będą mieszkańcami takich właśnie miast. Pokazano nam bibliotekę
zawierającą setki
tysięcy mikrofilmów książek najwybitniejszych pisarzy świata. W każdej kajucie
znajdują się
aparaty umożliwiające czytanie tych utworów. Można również skorzystać z taśm
magnetofonowych. Byliśmy w muzeum, w którym zgromadzono kopie arcydzieł
malarstwa,
grafiki oraz trójwymiarowe fotografie najsławniejszych zabytków architektury i
rzeźb. Pływające
miasta, lub, jak niektórzy mówią, pływające wyspy będą latami wędrować po
bezkresnych
oceanach, nie nawiązując bezpośredniego kontaktu z lądem. Nie wolno pozbawiać
ich
mieszkańców rozrywek kulturalnych — astronom schował zielony flakonik i
tłumaczył cierpliwie.
— Czy można wyobrazić sobie naukę bez biblioteki, bez muzeum? Na statku są
szkoły,
uniwersytet.
— Gdyby zginął cały świat — rzekł Aldis — ludzie z Arki przetrwają. Przygotowani
do
samodzielnej egzystencji rozpoczną wszystko od nowa.
— Dlaczego miałby zginąć? — zainteresował się Sternus.
— Napisałem powieść o kosmicznej katastrofie.
— Bardzo interesująca książka. Planetoida wielkości Australii wtargnęła do
naszego Układu
Słonecznego i runęła na Ziemię.
— Ten statek to rzeczywiście druga Arka Noego — stwierdził Aldis. — Ludzie,
zwierzęta,
rośliny
— I wspaniałe maszyny elektroniczne — dokończył profesor. — Nie widziałeś
wszystkiego.
— Ty będziesz moim cicerone po tajemniczych zakamarkach statku?
— Tajemniczych? — zdziwił się astronom i położywszy dłoń na ramieniu przyjaciela,
powiedział:
— Niektóre pomieszczenia Arki nie są dostępne dla wszystkich.
— Rozumiem.
— Tym lepiej, zechciej, proszę, zajrzeć teraz do mojego obserwatorium.
Windą dotarli na najwyższe piętro. Profesor wprowadził Aldisa do okrągłej sali o
kopulastym
sklepieniu.
— Teleskop, podwójny astrograf, fotometry — recytował — spektografy i komputer
dyżurny.
Utrzymuje łączność z elektronicznym kolegą, który steruje maszynerią satelity
stacjonarnego i
przekazuje nam z przestrzeni międzyplanetarnej wyniki obserwacji Kosmosu.
Dokładniej mówiąc,
fotografuje okolice Neptuna.
Astronom włączył panoramiczny ekran i Aldis zobaczył wnętrze sztucznego satelity,
olbrzymi
teleskop, a potem otchłań kosmiczną.
— Przed rokiem — mówił Sternus — w pobliżu planety Neptun pojawił się nieznany i
nieoczekiwany gość — złocista, migotliwa iskra.
— Więc jednak — szepnął pisarz. — Czy gość przedstawił się?
—— Niestety. Prawdopodobnie jest to kometa.
— Lub planetoida.
— Tak jak w twojej powieści — profesor wzruszył ramionami. — Nie umiemy
odpowiedzieć
na pytanie, z kim będziemy mieli zaszczyt spotkać się w niedalekiej przyszłości.
— Gość zamierza złożyć nam wizytę.
— Wie o tym zaledwie kilkunastu ludzi. Rozumni, którzy czuwają nad spokojem
mieszkańców
Ziemi, obawiają się paniki.
— Budowa Arki trwała osiem lat, a dopiero w ubiegłym roku zauważono kosmicznego
gościa.
— Od dawna planowano budowę pływających miast — odparł astronom. — Ludzie
zatęsknili
za czystym, morskim powietrzem, postanowili wyprowadzić się z zadymionych,
przeludnionych
metropolii.
— A zatem szczęśliwy zbieg okoliczności — stwierdził Aldis. — Pływające miasto
spełni rolę
Arki Noego. Dlaczego zabrano tylko jedną dziesiątą pasażerów?
— Bo w podróży dookoła świata wezmą udział przedstawiciele wszystkich
kontynentów —
wyjaśnił profesor. — Będą stopniowo zapełniać statek w czasie jego rejsu.
— I ostatnie pytanie — rzekł Jon Aldis, sadowiąc się w fotelu na tarasie. —
Jakim cudem
znalazłem się wśród wybranych?
— Zostałeś porwany — odrzekł uczony,
— Środek nasenny w winie!
— Tak, muszę przyznać, że bez najmniejszych skrupułów wykonałem polecenia tych,
którzy
postanowili, że weźmiesz udział w tej wyprawie.
— Z punktu widzenia prawa…
— Światu grozi nieznane niebezpieczeństwo — przerwał profesor. — Kosmos dyktuje
nowe
prawa.
— I właśnie mnie wybrano spośród tysięcy pisarzy.
— Bo przewidziałeś to wydarzenie. Uważnie przeczytano twoją powieść „Arkanois”
wydaną
przed dwoma laty. Można powiedzieć bez przesady, że przestudiowaliśmy tę książkę.
Zadziwiająca zbieżność niektórych faktów, zastanawiające podobieństwo niektórych
szczegółów.
Fantastyczny zbieg okoliczności, albo… jasnowidzenie.
Aldis roześmiał się.
— Zapewne zostałem nawiedzony! Załóżmy, że jestem stacją przekaźnikową.
Natchniony
przez Kosmos widzę nieco dalej niż przeciętny człowiek.
— I dlatego znalazłeś się na pokładzie Arki.
— Na etacie jasnowidza.
— Jesteś naszym gościem,
— Naszym drogim, arcysympatycznym gościem — na taras wkroczył komandor Vall.
Towarzyszyli mu kapitan statku Niven i generał Mencjusz.
— Wszystkie drogi prowadzą do nieba — rzekł Vall i dodał: — przez obserwatorium
astronomiczne. Poznajcie się, przyjaciele. Co nowego, profesorze?
— Gość z Kosmosu zbliża się do Ziemi. Dzisiejszej nocy minął planetę Neptun w
odległości
około siedemdziesięciu tysięcy kilometrów.
Rozmawiano o terminie spotkania z kosmicznym gościem. Do Aldisa docierały
pojedyncze
słowa: „trzy miesiące…”, „dziewięćdziesiąt dziewięć dni…”, „zmienia szybkość!…”,
„Drakonidy…”, „Kometa Bieli…”, „Kometa Halley’a…”, „Eta–Akwarydy…”
„Głosy oddalają się, cichną, myślał Jon. Płyniemy we mgle, widzę sylwetki trzech
mężczyzn…
Nie, to nie mgła. Zrozumiałem wreszcie przyczynę mego smutku. Mieszkańcom Ziemi
grozi
wielkie niebezpieczeństwo, trudno przewidzieć jak wielkie. Ocaleją tylko
pasażerowie Arki.
Wbrew swojej woli należę do uprzywilejowanych, a świadomość tego faktu wywołuje
smutek.
Słyszę śmiech generała”.
— Pocieszę pana. My również możemy zginąć.
— Pan odgaduje myśli! — skonsternowanie pisarza ubawiło Mencjusza.
— Z wielką łatwością — odparł. — Z tym większą, gdy ktoś głośno myśli.
Mgła zniknęła. Aldis nie kryjąc zakłopotania powiedział:
— Dzieje się ze mną coś dziwnego, chwilami tracę kontakt z otoczeniem.
Przepraszam.
— Tyle wrażeń — tłumaczył komandor. — Przeżył pan szok prawdy. Ale proszę się
nie smucić.
W przyszłym tygodniu w kierunku Marsa wystartuje pięćset gwiazdolotów. Zdalnie
sterowane
maszyny ukończyły na Czerwonej Planecie budowę bazy, która przyjmie pięćdziesiąt
tysięcy
ludzi. Oni na pewno zdołają szczęśliwie przetrwać kataklizm.
— Inni skryją się w podziemnych miastach wykutych w skałach Andów — powiedział
kapitan
Niven. — A pasażerowie Arki schronią się na dnie oceanu. Przyszłość pokaże, kto
ocaleje. Tak,
tak, nie należy pan do szczególnie uprzywilejowanych.
— Nie chcę straszyć — zapewniał Mencjusz — lecz planetoida, jeśli to planetoida,
może rąbnąć
w statek, wówczas zginiemy na posterunku, a reszta świata ocaleje. Lżej panu?
— Pana humor, generale — odparł z uśmiechem Aldis — działa odświeżająco. Czy
załogi
pojazdów kosmicznych znają prawdę?
— Nie, jedynie ich dowódcy. Eksplozja demograficzna usprawiedliwia wszelkie
działania
naukowców i organizatorów. Szukamy miejsca dla ludzi w Kosmosie — mówił generał
—
szukamy pod ziemią i na oceanach. Dlatego eksperymentujemy, dlatego zbudowano
Arkę Noego
II, dlatego wyruszyliśmy w podróż dookoła świata. Tak brzmi wersja oficjalna.
— Na konferencji prasowej była mowa o Antagonistach — przypomniał Aldis. — Czy
istnieją
w rzeczywistości?
— Posiadamy informacje, że pewna grupa zamierza zorganizować na własną rękę
ucieczkę
przed zagładą. Wiedzą, co zagraża naszej cywilizacji i postanowili ratować swoją
skórę kosztem
innych.
— Na przykład?
— Na przykład napadając na Arkę.
— Trudno uwierzyć — rzekł pisarz. — Od dawien dawna człowiek nie skrzywdził
człowieka.
— Od dawien dawna — odezwał się astronom — człowiekowi nie groziło tak
straszliwe
niebezpieczeństwo. Instynkt samozachowawczy działa destruktywnie na zalety ducha.
No cóż,
będziemy się bronić.
— Moi komandosi — przemówił znowu generał — to zacni chłopcy, świetnie
przygotowani do
obrony. Dysponują najnowocześniejszą bronią. Widzę, że znowu pan posmutniał.
— To efekt wybiegania myślą w przyszłość — tłumaczył Aldis. — Zbyt wybujała
wyobraźnia… Gdy kiedyś mój przyjaciel, profesor Sternus, skarżył się, że dokucza
mu kolano,
natychmiast zobaczyłem go bez jednej nogi.
Umilkli, bo winda przywiozła na taras pierwszego oficera. Zasalutował i podał
komandorowi
kwadratowy kartonik. Vall przeczytał: „W drugim sektorze, kwadrat czwarty, na
wysokości
piętnastu tysięcy metrów — samolot. Ukrywa się nad chmurami”.
— Hm… — mruknął generał i włączył radiotelefon. — Mencjusz do majora Hossena:
„Nasze
oczy wypatrzyły samolot w czwartym kwadracie. Proszę wysłać trójkę. Chciałbym
poznać
osobiście pilota tej nieznanej maszyny”.
Ruchome platformy wyniosły na pierwszy pokład trzy odrzutowce myśliwskie.
Kapitan
spojrzał na zegarek.
— Piąta minuta. Samoloty startują.
Aldis zapytał:
— Czy mogę uczestniczyć w rozmowie z tym pilotem?
— Tak, oczywiście — zgodził się komandor. — Wkrótce zmuszą go do wodowania.
— A jeżeli to nie hydroplan?
— Wówczas poproszą grzecznie pilota, by katapultował się i wyłowią go z oceanu.
PŁYNIE KU ZIEMI ŚWIATŁO–SYGNAŁ
— Bardzo szybko zrezygnował z ucieczki — relacjonował major Hossen — wodował w
wyznaczonym miejscu, samolot zabezpieczony, pilota przywieźliśmy motorówką. To
młody,
nieco wystraszony człowiek.
— Wprowadzić!
Do kajuty generała Mencjusza komandosi wprowadzili wysokiego mężczyznę w
zielonym
kombinezonie.
— Proszę, niech pan usiądzie — Mencjusz wskazał fotel przy stole. — Oto komandor
Vall,
kapitan Niven — przedstawiał — pisarz Jon Aldis. Pragnie przysłuchać się naszej
pogawędce.
Interesuje pana literatura?
— Literatura? — zdumienie pilota było szczere.
— No, czyta pan zapewne od czasu do czasu powieści, opowiadania. Jak pańskie
nazwisko?
— Henryk Rodez.
— Szybciej, szybciej! Stopień, nazwiska przełożonych, dlaczego szpiegował pan
statek?
— Nie szpiegowałem, mówię prawdę — zapewnił pilot. — Zabłądziłem.
— Skąd pan leciał i dokąd?
— Z przylądka Horn na wyspy Samoa.
— W jakim celu?
— Pilotuję samolot pocztowy Instytutu Oceanograficznego.
— Droga prosta jak strzelił! — przemówił komandor. — Satelity zawieszone nad
oceanem
wskazują kierunek, niesłychanie trudno zabłądzić.
— Jednak straciłem zupełnie orientację. Mówią prawdę, zupełnie straciłem.
— A zatem — odezwał się generał — nasze samoloty pojawiły się w odpowiedniej
chwili.
— Jestem głęboko wdzięczny — pilot pochylił głowę — mówię prawdę, bardzo
wdzięczny.
— Jeszcze niżej! — generał podniósł głos — Niżej! — krzyczał. — Nie słyszysz?!
Jak mówię
niżej, to niżej! Dotknij nosem swoich kolan!
— Ależ, generale — interweniował Aldis. — Proszę mi wybaczyć, lecz w ten sposób…
— Właśnie w ten sposób — przerwał Mencjusz. — Chciał pan powiedzieć, że tak nie
wolno, to
nieludzkie.
— Odnoszę wrażenie… — zaczął pisarz, lecz generał nie pozwolił mu dokończyć.
Podszedł do
pochylonego pilota i rozgarnął włosy na jego karku.
— Spójrzcie! — zawołał. — Doskonale teraz widać otwór wentylacyjny ukryty we
włosach. To
sztuczny pilot, cyborg którejś tam klasy, wyspecjalizował się w mówieniu prawdy.
Zabierzcie go
— zwrócił do komandosów. — Zajmie się nim inżynier Wadim. Wstań!
Pilot posłusznie wstał.
— Idź do diabła! — ryknął Mencjusz.
Pilot rozejrzał się i pomaszerował w kierunku generała.
— Konstruktor — odezwał się milczący dotąd astronom — zaprogramował w maszynie
poczucie humoru.
— Zabawne — wymruczał generał. — On nie zrozumiał przenośni.
— Co przeciętny cyborg wie o diabłach? — zapytał Sternus i sam sobie
odpowiedział: —
Przeciętny cyborg nic nie wie o diabłach, ale znałem osobiście robota–błazna,
który na życzenie
wybuchał śmiechem. Potrafił rozśmieszyć najbardziej ponurego człowieka.
„Elektroniczny pierrot, myślał Aldis, zaprogramowany przez zespół ekspertów
komików—liryków. Zabawia Dostojnych Uczonych, rozwesela smutne dzieci, zmusza do
myślenia o czasie. …Pierrot stanął na rękach, na głowie, słabnie, błyskawica,
piorun trafił w
elektronicznego pierrota, dodał sił, rozzuchwalił. Pierrot postanowił
skonstruować małego
pierrota…” Silna detonacja nagle przerwała rozmyślania.
Wszyscy wybiegli na pokład.
— Eksplodował samolot cyborga! — zawołał komandor. — Zgodnie z poleceniem
wodował w
odległości dwóch kilometrów od statku. — Byliśmy ostrożni! — oficer pobladł,
podbiegał do
sztucznego pilota i wyrzucił go za burtę. — Kapitanie! Cała wstecz! Szybciej!
Sprawnie wykonano manewr. Cyborg tonął. Ktoś krzyknął z dolnego pokładu:
„Człowiek za
burtą!” Minęły trzy, cztery minuty i na powierzchni oceanu wytrysnęła fontanna.
— Osiemset metrów — obliczył na oko Mencjusz. — A niech to diabli, wiele nie
brakowało.
Naiwni niczym dzieci — powiedział kapitan Niven. — Ściągnęliśmy na siebie dwie
bomby.
— Więcej szczęścia niż rozumu — stwierdził sa—mokrytycznie generał. — Mamy do
czynienia z podstępnym, bezlitosnym wrogiem.
Zaterkotał telefon.
— Do profesora Sternusa — zabrzmiał głos w słuchawce. — Sztuczny satelita
przekazał
informacje: „Gość kosmiczny zwiększył szybkość”.
Tego dnia wieczorem Jon Aldis wyjął z walizki swoją powieść „Arkanois”.
Przeczytał pierwszy
i drugi rozdział, przejrzał trzeci. W czwartym planetoida uderza w Ziemię, woda
zalewa lądy. „Nie
przewidziałem spotkania z samolotem. Coraz więcej różnic między fikcją literacką
a
rzeczywistością. Na szczęście nie umiem odgadywać przyszłości. Jakże ponętne są
niespodzianki.
Błogosławiona nieświadomość dnia jutrzejszego. Jeśli będzie pochmurny, znikną
cienie, jeżeli
będzie słoneczny, odpocznę w cieniu drzewa. Jasnowidzenie byłoby dolegliwością
trudną do
zniesienia. Wiem, że jutro obdarzy mnie jednym ze swoich najpiękniejszych
uśmiechów córka
znanego dyrygenta, a przecież wolałbym nie wiedzieć. Wiem, że pojutrze okaże się,
iż moje
obliczenia były błędne i wieloletnia praca zostanie zmarnowana. I co za korzyść
z tej wiedzy. Nie
wiedząc, dwa dni dłużej byłbym przekonany o swojej nieomylności”.
Aldis położył się na tapczanie, zgasił światło. Na suficie zapłonął napis:
„Życzę dobrej nocy.
Wschód Słońca o piątej. Czy pragnie pan kontemplować o tej porze ocean?”
— Pragnę spać — odrzekł ubawiony Aldis. — Spać długo i smacznie, co najmniej do
dziewiątej, zrozumiałeś, TER?
— Tak jest. Życzę pogodnych, kolorowych snów. Sny rzeczywiście były pogodne i
barwne.
Aldis śnił o raju utraconym. Kroczył szeroką aleją wysadzaną po obu stronach
kwitnącymi
jabłoniami. Bez trudu rozpoznał Drzewo Wiadomości Dobrego i Złego. Stały pod nim
wazy
srebrne, złote misy i patery oczekujące na owoce. Stąpał po kobiercach —
szirwanach, depcząc
walczące smoki. Aleja wiodła do alabastrowego pałacu, na dziedzińcu powitały go
dziewczęta w
purpurowych tunikach i wprowadziły do triklinium, spoczął na łożu biesiadnym, na
sąsiednim
leżała kobieta w białej szacie. Zanurzała długą słomkę w rytonie kształtu głowy
baraniej i
wydmuchiwała tęczowe bańki.
Najpiękniejsza spadła na kolana Aldisa, strącił ją na marmurową posadzkę,
podskoczywszy jak
piłka, poczęła olbrzymieć. Aldis stał teraz w samym środku kryształowej kuli,
która nagle
pomknęła w górę. „Znakomity środek lokomocji, pomyślał. W dole zielona oaza
otoczona
czerwoną pustynią, w górze szafirowe niebo”.
Buczenie syreny obudziło Aldisa. Napis na suficie informował: „Próbny alarm,
bardzo
przepraszamy, proszę włożyć żółty kombinezon”.
Do kajuty wszedł steward TER.
— Pomogę panu — zaproponował — w tym kombinezonie można utrzymać się na wodzie
całą
dobę nie czując chłodu. Jeszcze plecak z butlami tlenu i hełm.
— Zazwyczaj kąpię się o ósmej rano.
— Po ćwiczeniach przygotuję dla pana kąpiel — TER nie zrozumiał żartu — proszę
za mną na
pokład.
— Błagam o wybaczenie — do Aldisa podszedł kapitan Niven. — Zastanawiałem się,
czy
obudzić pana, ale doszliśmy do wniosku, że to bardzo efektowne widowisko. Za
godzinę wzejdzie
słońce. — Niven włączył mikrofon. — Reflektory! — zawołał. Aldis zobaczył długie
szeregi
pasażerów w żółtych skafandrach, marynarzy w niebieskich uniformach.
— Eskadra start! — zabrzmiał drugi rozkaz.
Z czeluści statku na pokład startowy wynurzyły się samoloty. Platformy wyniosły
dwanaście
myśliwców. Niemal równocześnie oderwały się od pokładu i zatoczywszy koło nad
Arką
pomknęły na zachód.
— Fregaty! — tym razem rozkaz wydał Mencjusz.
Maszyna elektroniczna rozsunęła stalową kurtynę. Z hangaru na rufie wypłynął
okręt wojenny z
widocznymi wyrzutniami rakietowymi, a za nim drugi bliźniaczo podobny.
— Kastor i Polluks — powiedział generał. — Te śliczne okręciki obronią nas przed
niespodziankami na morzu. Są uzbrojone w wyrzutnie rakieto–torped, poczwórne
wyrzutnie
pocisków rakietowych o szybkości ponaddźwiękowej klasy morze—morze i morze—
powietrze
oraz działa różnego kalibru i sześciolufowe miotacze bomb głębinowych. Pora na
trzeci rozkaz:
— Łodzie podwodne!
— Zdumiewające — odezwał się Aldis — ile może pomieścić w swoim brzuchu Arka
Noego.
Toż to pływająca forteca.
— Pływające miasto z wojennym portem — rzekł generał. Atomowe łodzie podwodne
będą
chronić statek pod powierzchnią morza. Jak pan widzi, jesteśmy przygotowani na
wszelkie
ewentualności, a doświadczenie z bombami, którymi usiłowano nas zlikwidować,
zaostrzyło naszą
czujność.
— Bomby mogły przecież poważnie uszkodzić statek — rzekł Aldis — a pan mówił, że
Antagoniści zamierzają cudzym kosztem ratować własną skórę i opanować Arkę.
— Odpowiednio zaprogramowana bomba–pilot miała unicestwić dowódców i wtedy
zaistniałyby okoliczności sprzyjające opanowaniu Arki.
— Pasażerowie do łodzi motorowych! — zawołał Niven. Marynarze formowali
stuosobowe
grupy, a generał komentował:
— Umieszczamy pasażerów w motorowych łodziach ratunkowych na wypadek awarii
maszyn,
dzięki którym możemy statek przemienić w łódź podwodną. Arkę wyposażono w dwa
zespoły
elektroniczne sterujące zanurzeniem, prawdopodobieństwo uszkodzenia obu w tym
samym czasie
wydaje się minimalne.
Gdy ulokowano pasażerów w motorówkach, potrójny gwizd syreny odwołał próbny
alarm.
— A samoloty, okręty, łodzie podwodne? — zapytał Aldis. — Co z nimi?
— Pozostaną pod wodą, na wodzie i w powietrzu. Będą nas eskortować przez całą
podróż.
Zaledwie Aldis wrócił do kajuty, TER przekazał wiadomość z obserwatorium:
„Obliczono, że
orbita nieznanego ciała kosmicznego przetnie orbitę Ziemi za dwa tygodnie”.
Nieznane ciało kosmiczne, kometa czy planetoida, czy statek kosmiczny, wysłany
przez Inną
Cywilizację Techniczną. Przez najbliższe dwa tygodnie będą rozmawiać o tym,
usiłując rozwiązać
problem. Będą myśleć, a natrętne myśli nawet w nocy nie dadzą spokoju.
Czternaście
koszmarnych dni, oczekiwanie na koniec świata.
Profesor Sternus przypomniał wiersz Berangera, poety współczesnego Napoleonowi:
Oto Bóg na nas kometę przysyła
Nieunikniona zbliża się zagląda.
Czuję już, czuję, jak niszcząca siła
Uderza w ziemię i w gruzy ją składa
Żegnajcie uczty, żywota sąsiedzi!
Zostawcie wasze zatrute puchary!
Dusze lękliwe, idźcie do spowiedzi.
Potrzeba skończyć, bo nasz glob jest stary!
— Zabawny wierszyk — powiedział komandor. — Proponuję zakończyć poranny spacer.
Kapitan zaprasza do siebie na śniadanie. Pragnie przedstawić swoją żonę.
— Będzie to śniadanie uroczyste — oznajmił generał. — Przed dwudziestoma laty
byłem
świadkiem na ślubie kapitana, wówczas porucznika wschodnio—północnej linii
oceanicznej.
Pozna pan — mówił do Aldisa — najmądrzejszą kobietę świata i co najdziwniejsze —
uroczą i
sympatyczną.
— Hipatia Niven — rzekł astronom — nigdy nie opuszcza męża, razem podróżują,
jest
ichtiologiem, pracuje w Centralnym Instytucie Morskim.
— Hipatia — wymruczał Aldis. — Oryginalne imię.
— Imię pierwszej kobiety—astronoma — poinformował profesor. — Żyła w IV wieku w
Aleksandrii. Prowadziła badania ruchu ciał niebieskich, została rozszarpana
przez tłum za
praktykowanie czarnej magii, osobiste kontakty z diabłem oraz współpracę z
zagranicznymi
czarnoksiężnikami,
— Zapewne ojciec pani Niven był również astronomem.
— Zgadłeś — odparł wszystkowiedzący Sternus
— Joachim Lalande był kosmologiem.
Za stołem kapitańskim zasiedli: Hipatia Niven, komandor Vall, Jon Aldis, generał
Mencjusz,
kapitan Niven, astronom, inżynier Wadim. Dwa fotele pozostały wolne.
— Zobowiązany do zachowania tajemnicy — przemówił komandor — nie mogłem do tej
pory
wyjawić, że wśród pasażerów znajduje się koordynator Rady Dwunastu — Lucjusz.
— Nie mogliśmy — skorygował generał — tylko trzech ludzie wiedziało o tym, Vall,
Niven i
ja.
— Najrozumniejszy… — wymruczał po swojemu Aldis — jak go niektórzy nazywają. To
rzeczywiście bardzo uroczyste śniadanie. Dla kogo zarezerwowano drugi fotel?
— Dla sekretarza koordynatora — odparł Niven.
— Wybaczcie, proszę, za chwilę wrócę z naszymi gośćmi.
— To potrwa parę minut — powiedział astronom. — Reprezentacyjny apartament
znajduje się
na długim pokładzie. Odczytam tymczasem fragment zabawnej wypowiedzi Voltaire’a:
„Niektórzy paryżanie zakomunikowali mi, że zbliża się koniec świata i że nastąpi
to z
pewnością 20 maja tego roku. Oczekują oni tego dnia komety, która zjawi się
niespodziewanie z
tyłu i przewróci nasz glob ziemski, zamieniając go w niedostrzegalny pył, jak
rzekomo głosi
ostrzeżenie Akademii Nauk, którego zresztą nigdy nie było. Nie ma rzeczy
pewniejszej, ponieważ
Johann Bernoulli w swojej Rozprawie o komecie przepowiedział, że kometa z 1680
roku powróci i
spowoduje straszny pogrom na ziemi 17 maja 1719 roku. Jeżeli Johann Bernoulli
omylił się, to
tylko o pięćdziesiąt cztery lata i trzy dni.
Widać z tego, że logika nakazuje oczekiwać końca świata albo 20 maja 1773 roku,
albo jeszcze
za lat kilka, któregokolwiek miesiąca, któregoś roku. Jeżeli zaś i tego dnia nie
nastąpi koniec
świata, to jednak można mieć nadzieję, że co się odwlecze, to nie uciecze”.
Śmiech obecnych zagłuszył ciche brzęczenie, sygnalizujące zbliżanie się windy.
Nikt nie
zauważył przybycia Lucjusza. Stał chwilę na progu salonu i śmiał się bezgłośnie.
Aldis pierwszy
dostrzegł koordynatora i szepnął do astronoma: — Lucjusz.
Zapadła cisza. Wstali wszyscy, Hipatia powiedziała z wyrzutem do męża:
— Mogłeś chociaż kaszlnąć, czy coś w tym rodzaju.
— Kapitan — przemówił Lucjusz, witając się z żoną Nivena — cieszy się znakomitym
zdrowiem, nie będzie kaszlał. Dzień dobry, Vall, dzień dobry, Mencjusz, znamy
się od dawna,
chętnie poznam pozostałych.
Spełniono to życzenie. Niven wyszedł na chwilę i wrócił w towarzystwie kobiety:
— Żona Lucjusza, Klodia — oznajmił — a jednocześnie jego najbardziej pracowity
sekretarz.
Aldis widział koordynatora na ekranach filmowych i telewizyjnych i doszedł do
przekonania, że
kamery zniekształciły nieco prawdziwy obraz.
„W rzeczywistości, myślał Jon, wygląda o wiele korzystniej. To przystojny
mężczyzna, o
delikatnych, niemal kobiecych rysach twarzy. Niektórzy mówili o Lucjuszu:
«Anioł«, inni —
«Archanioł». Na anioła za barczysty, nie jest to również archanioł. Chętnie się
śmieje, a bardzo
często uśmiecha, po prostu rozumny człowiek”.
Lucjusz tymczasem gawędził z astronomem.
— Voltaire dodawał ducha przerażonym paryżanom, i słusznie. Pyszny pasztet, kto
ustrzelił
tego zająca?
— Nie wiem na pewno — odparł komandor — ale prawdopodobnie Mencjusz, niewielu
pozostało na świecie autentycznych generałów, którzy potrafią poradzić sobie z
bronią palną.
Poprzestano na uśmiechach, bo temat był drażliwy.
— To tylko problem kalibru — odrzekł generał.
— Przy pomocy maszyn elektronicznych trafię z odległości stu tysięcy kilometrów
w każdy
obiekt zbliżający się do Ziemi.
Lucjusz spoważniał, odsunął talerz. Popijając kawę drobnymi łykami, mówił: —
Rozważyliśmy i taką możliwość. Barsin, który czuwa nad przestrzenią
międzyplanetarną wokół
Ziemi, umieścił na satelitach, należących do systemu obronnego, wyrzutnie
rakietowe. Przed
dwustu laty obliczono, że pocisk termowodorowy zniszczy prawie każdą planetoidę.
— Prawie każdą — powtórzył Aldis i westchnął.
— Czytałem twoją powieść, Jonie.
Zgodnie z przyjętym zwyczajem w obecności koordynatora i członków Rady Dwunastu
wszyscy do wszystkich zwracali się po imieniu.
— Zadziwiająca książka — mówił dalej Lucjusz.
— Zastanawiająca. Pamiętam, pisałeś o próbach zniszczenia planetoidy, o
nieudanych próbach.
Trudno zniszczyć bryłę wielkości Australii. Dlatego wysłaliśmy dziesięć
gwiazdolotów, by
rozpoznały Przybysza.
— Czy możemy zmienić kierunek lotu gościa kosmicznego? — zapytał Aldis.
— Dowódca eskadry gwiazdolotów — odparł Lucjusz — otrzymał dwa zadania: Po
zbadaniu
nieznanego obiektu umocować na nim silniki rakietowe i skierować jak najdalej od
naszej planety.
Drugie zadanie: Zniszczyć! Być może, iż wielka