Sobota Jacek - Cztery pory roku
Szczegóły | |
---|---|
Tytuł | Sobota Jacek - Cztery pory roku |
Rozszerzenie: |
![](/images/demo/legimi.png)
![](/images/demo/legimi.png)
![Ceneo.pl](http://app.ceneostatic.pl/common/image/logo/ap-logo-transparent-small.png)
Sobota Jacek - Cztery pory roku PDF Ebook podgląd online:
Pobierz PDF
Zobacz podgląd Sobota Jacek - Cztery pory roku pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. Sobota Jacek - Cztery pory roku Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.
Sobota Jacek - Cztery pory roku Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:
Jacek Sobota
Jan Ofiarski z trudem przeciskał się przez tłum wyległy na
ulice w godzinie szczytu. Myśl o mordzie mającym się za
chwilę dokonać nawet przez moment nie zaprzątnęła jego
uwagi. Czyż stolarz myśli o wykonywanym przez siebie stole?
Albo kominiarz o zapchanym kominie? Nie, zawodowcy nie myślą
o wykonywanych przez siebie zawodach. Dlatego tak rzadko
spotyka ich zawód w sprawach zawodowych. Jan Ofiarski bez
wątpienia był profesjonalistą, toteż bez reszty pochłonęła
go myśl o pewnej zimnej jak ryba dziewczynie pozostającej -
mimo usiłowań z jego strony - obojętną na zaloty. Dziewczyna
była niebieskooka, jasnowłosa, posiadała wspaniałą figurę i
nazywała się Zuzanna Wdzięczna. Nazwisko Zuzanny miało dla
Jana wydźwięk gorzko-ironiczny, albowiem rzadko spotykał się
z tak czarną niewdzięcznością ze strony przedstawicielek
płci pięknej.
Przy najbliższym kiosku Ofiarski zatrzymał się, by kupić
papierosy. Przypadkowo dostrzegł bijący w oczy tłustym
drukiem tekst z pierwszej strony "Gazety Wyborczej": DRUGIE
POLSKIE WYDANIE "SZATAŃSKICH WERSETÓW"!!! POLSKI TŁUMACZ
ZDEKONSPIROWANY!!! WACŁAW NIEZABITOWSKI RANIONY W ULICZNEJ
STRZELANINIE PRZEZ FANATYCZNYCH WYZNAWCÓW ALLACHA!!!
Ruszył w dalszą drogę. Powoli zbliżał się do celu. Przed
księgarnią rozprowadzającą książkę Rushdiego kłębił się tłum
protestujących muzułmanów. Policjanci przechadzali się tam i
z powrotem, rzucając spod kasków czujne i ostrzegawcze
spojrzenia.
Ofiarski pomyślał, że całe to zamieszanie sprzyja
realizacji jego planów. Zerknął na zegarek.
W tym czasie pisarz i felietonista wysokonakładowego
dziennika, Jerzy Katowski - mieszkający tuż nad księgarnią -
bezskutecznie usiłował sklecić pierwsze zdanie nowego
opowiadania. Wreszcie porzucił tę bezproduktywną czynność,
by bez reszty poświęcić się leczeniu męczącego go kaca.
Katowski, z racji swojej bezkompromisowej twórczości, był
człowiekiem powszechnie znienawidzonym. Dlatego upijał się w
samotności. Nie lubił tego. Ale im bardziej nie lubił, tym
więcej pił.
Felietony Katowskiego bezlitośnie obnażały coraz
liczniejsze nadużycia przedstawicieli nowych elit, zaś jego
opowiadania zawsze miały nietrudny do odczytania klucz.
Katowski uwielbiał na przykład nadawać swoim bohaterom
znaczące nazwiska. Nazwiska określały postać, determinowały
ich los, uwypuklały rys ich charakteru, czasami zaś
kalamburowo odnosiły się do nazwisk znanych postaci życia
politycznego czy artystycznego.
Kilkakrotnie mieszkanie pisarza nawiedzili
funkcjonariusze UOP-u, co nasunęło mu parę nowych pomysłów
na zjadliwe teksty. Na jego adres często napływały coraz to
wymyślniejsze anonimy z czytelnymi groźbami, jednak Katowski
nigdy nie traktował ich z należytą powagą.
Dochodzące zza okna okrzyki muzułmanów irytowały
Katowskiego w coraz większym stopniu. Po raz pierwszy w
życiu miał za złe Rushdiemu awanturę z "Szatańskimi
wersetami". Żeby zagłuszyć wrzaski, puścił ulubioną płytę -
"Cztery pory roku" Vivaldiego. Następnie udał się do kuchni
i wyjął z lodówki zmrożone piwo.
Terkot domofonu wyrwał go z kontemplacyjnego nastroju.
- Kto tam?! - warknął.
- Ja w sprawie ogłoszenia. Chodzi o tę posadę... -
odezwał się w słuchawce głos Ofiarskiego.
- Posadę? A tak. Niech pan wejdzie.
Katowski naparł palcem na przycisk. Domofon był
zdezelowany i należało napierać całym ciężarem ciała, by
uruchomić mechanizm.
Ofiarski wszedł do klatki schodowej. Podczas wspinaczki
po krętych schodach dopasowywał tłumik do pistoletu.
Nieustannie myślał o Zuzannie Wdzięcznej i wdziękach,
których mu poskąpiła. Schował dłoń z pistoletem do prawej
kieszeni przeciwdeszczowego płaszcza. Pisarz mieszkał na
pierwszym piętrze pod numerem 3. Ofiarski zastukał. Na
drzwiach nie było wizytówki.
- Wejść! - usłyszał.
Wszedł.
Po mieszkaniu niosły się dźwięki "Czterech pór roku"
Vivaldiego.
- "Zima" - rozpoznał Ofiarski.
- Niechże pan wejdzie, proszę - głos Katowskiego
dochodził z jednego z dwóch pokoi. Stamtąd też płynęła
muzyka. - Widzę, że zna się pan na muzyce poważnej.
- Po prostu lubię Vivaldiego.
Ofiarski wszedł do pokoju. Katowski siedział na
rozłożystej kanapie. Pokój dosłownie zawalony był książkami.
Wznosiły się ich całe zakurzone sterty. Na biurku pod oknem
stała maszyna do pisania.
- Uwielbiam "Cztery pory roku" - powiedział Katowski.
Właśnie kończył piwo.
- Ja w związku z ogłoszeniem. Dzwoniłem, byliśmy umówieni
na piętnastą. Pan, zdaje się, potrzebuje sekretarza...
- Owszem. Ale miał się pan zgłosić o trzeciej, a nie o
drugiej...
Ofiarski zerknął na zegarek.
- Jest dokładnie piętnasta zero dwie - powiedział.
Katowski uśmiechnął się.
- Cóż... widać na kacu czas płynie wolniej.
- To bardzo trzeźwe spostrzeżenie.
Zaśmiali się.
- Lubi pan piwo? - spytał Katowski.
- Wie pan, co symbolizuje zima? - Ofiarski uznał, że
pisarz jest w domu sam i przeszedł do sedna sprawy.
- Nie rozumiem?
- Zima symbolizuje śmierć.
Wyjął z kieszeni dłoń z pistoletem i strzelił. Na czole
Katowskiego wykwitł niewielki otwór, krew popłynęła cienką
strużką. Butelka po piwie bezgłośnie potoczyła się po
dywanie.
Ofiarski zakrzątnął się po mieszkaniu. Starł odciski
palców z klamek. Tuż przed opuszczeniem mieszkania zauważył
ślady butów, jakie zostawił na linoleum w przedpokoju. Zdjął
buty, następnie przetarł szmatą linoleum.
Przed oczami stała mu jak żywa postać Zuzanny Wdzięcznej.
Postanowił ją odwiedzić.
Już miał wyjść, kiedy zupełnie nieoczekiwanie budynkiem
wstrząsnęła potężna eksplozja. To był krótki moment i już po
chwili wszystko umilkło. Ofiarski zerwał się z podłogi i
pobiegł do okna. To musiało być złudzenie. Na zewnątrz
panował niczym nie zmącony spokój. Nawet demonstracja
muzułmanów zdążyła już się rozproszyć. Po raz ostatni
rozejrzał się po pokoju.
Martwy pisarz wpatrywał się szklistymi oczyma w punkt na
ścianie. Gramofon wydał z siebie ostatnie akordy muzyki
Vivaldiego, po czym wyłączył się automatycznie.
Ofiarski wyszedł.
Godzinę po tym pukał do drzwi kawalerki Zuzanny Wdzięcznej.
Duszę miał na ramieniu, ponieważ ostatnio spotkał się tu z
chłodnym przyjęciem i nader gwałtowną odprawą.
"Może jej chodzi o pieniądze?" - myślał gorączkowo. Zaraz
przypomniał mu się aforyzm Orwella: "Kobieta żywi wobec
pieniędzy jakieś mistyczne uczucie. W umyśle kobiety dobro i
zło oznaczają po prostu pieniądze i brak pieniędzy".
"Zasypię ją pieniędzmi" - postanowił.
Drzwi otworzyły się z piskiem wysłużonych zawiasów. Przed
Ofiarskim stała piękna Zuzanna. Piękniejsza nawet niż
zwykle. Może miała dobry dzień? Albo zmieniła uczesanie?
- Wejdź - powiedziała chropawym głosem. Chropawość jej
głosu pociągała Jana najbardziej. Była niczym skaza czyniąca
z monet i znaczków białe kruki.
- Niedługo będę miał pieniądze - powiedział Ofiarski w
nadziei, że trafił w dziesiątkę.
- Co z tego? - Zuzanna wzruszyła ramionami i powróciła do
smażenia jajecznicy z dwóch jaj.
"Chyba jednak nie chodzi jej o pieniądze" - zdecydował w
myślach Jan i od razu poczuł się lepiej. Bo choć był mordercą
i uchodził za zimnego drania, to w głębi duszy pozostał
niepoprawnym romantykiem. Kiedyś, jeszcze w czasach
mrocznego komunizmu, był Ofiarski obiecującym bojownikiem o
wolność i demokrację. Wtedy wszystko było jasne jak słońce i
prostsze od drutu. Potem nagle świat stanął na głowie.
Ludzie, których szanował, ześwinili się, przyjaciele stanęli
po przeciwnych stronach na nowo wzniesionych barykad.
Demokracja i nierozłączny z nią relatywizm poglądów, postaw
i idei zabiły coś istotnego w duszy Jana Ofiarskiego.
Zrozumiał, że wszystkie prawa moralne i etyczne nakazy są
względne, że nie istnieje nic do końca stałego i
niepodważalnego. W niedługi czas potem doszedł do wniosku,
że mordowanie jest równie dobrym zajęciem jak każde inne.
Stał się jednym z polskich prekursorów tego trudnego
rzemiosła.
- Kocham cię - rzekł Ofiarski. Była pierwszą dziewczyną,
której to powiedział.
- Zjesz jajecznicę? - spytała Zuzanna.
- Nie jestem głodny. Jestem zakochany.
- Mogę cię nakarmić, ale lecz się sam.
Zuzanna nałożyła na talerz pół porcji i postawiła przed
Janem. Sama jadła z patelni.
- Ty mnie nie kochasz - stwierdził Jan.
- Nie bądź nudny - westchnęła ciężko Zuzanna. Wstała na
moment od stołu, by włączyć radio. Nadawano "Cztery pory
roku" Vivaldiego.
- "Zima" - szepnął Jan.
- Przecież dopiero co zaczęła się jesień - Zuzanna
wyjrzała przez okno, jakby w poszukiwaniu śniegu.
"Wczoraj mnie wyrzuciła" - myślał Ofiarski. - "Dziś
okazuje mi obojętność. Postęp to, czy regres?"
Zuzanna skończyła swoją porcję. Jan nawet nie zaczął.
- Dlaczego nie jesz? Zmarnuje się - powiedziała Zuzanna.
"Regres" - zdecydował w duchu i poczuł jak ogarnia go
rozpacz.
- Pójdę już - odezwał się do niej. Zuzanna wzruszyła
ramionami i zapaliła papierosa.
Jan postanowił, że urżnie się do nieprzytomności w
pierwszej napotkanej knajpie.
Przed domem Zuzanny siedziała na brudnym kocu Rumunka w
łachmanach z umorusanym dzieciakiem w ramionach. Na jej
kolanach leżał karton, na którym napisane było
niegramatyczną polszczyzną, że kobieta i dziecko pochodzą z
Rumunii i bardzo, ale to bardzo potrzebują pieniędzy.
Jan pomyślał, że złachmanieni Rumuni na ulicach polskich
miast to jeden wielki żywy wyrzut sumienia.
"Ciekawe, czy oni sami miewają wyrzuty sumienia?" -
pomyślał.
Potem już nie myślał.
Urżnął się w knajpie "Pod Ogórkiem". Barman, łysy facet o
pooranej twarzy, nieustannie puszczał magnetofonowe nagranie
z "Czterema porami roku" i podawał klientom do wódki kiszone
ogórki. Po trzeciej setce do Ofiarskiego przysiadł się
niewielki, rachitycznie zbudowany mężczyzna. Przypominał
pożółkłe źdźbło trawy nieustannie przyginane do ziemi
huraganowym wiatrem.
- Źdźbło jestem - przedstawił się nieznajomy. Od tej pory
pili razem, prześcigając się we wznoszeniu nonsensownych
toastów. Nie trwało to długo. Źdźbło okazał się człowiekiem
niezwykle podatnym na wpływ alkoholu. Po drugiej wspólnej
kolejce zaśpiewał w rytm "Czterech pór roku" popularną
piosenkę "Wlazł kotek", czym wprawił barmana w podziw i
osłupienie. Po następnych dwóch setkach Źdźbło znalazł się
pod stołem. Już stamtąd nie wyszedł.
- Pan chyba musi kochać Vivaldiego - powiedział Ofiarski
do barmana.
- A kto to taki?
- Facet, którego muzykę nieustannie pan puszcza.
- Muszę to sobie zapamiętać - mruknął barman i zaraz
zaproponował: - Może ogóreczka?
- Nie, dzięki.
Do Ofiarskiego przysiadła się młodociana prostytutka.
Wyglądała jak kwiat, który uwiądł przed rozkwitnięciem.
- Założę się, że twój penis ściąga pioruny podczas burzy
- powiedziała głosem słodkim jak cukierek.
- Nie zbliżaj się do mnie bez piorunochronu, dziewczyno -
ostrzegł Ofiarski. - Pewnie go nie masz, co?
- Chodźmy do mnie. Poszukam w szufladzie.
- Kiedy jestem zakochany.
- Mam nadzieję, że nie we mnie. To jak, idziemy?
- Idziemy. Jestem ciekaw twojej szuflady.
Po drodze prostytutka wciągnęła Jana do pobliskiej bramy
i usiłowała go obrabować. Znalazła tylko pistolet.
- Ja... nie wiedziałam... Ja tak tylko - powiedziała
drżącym z przejęcia głosem i uciekła przerażona.
Zaczął kropić deszcz. Ofiarskiemu wydawało się, że kropi
w rytm "Czterech pór roku".
Obudził się nad ranem w tej samej bramie. Było mu zimno.
Miał kaca. Był wściekły.
Postanowił, że zaraz po odbiorze pieniędzy raz jeszcze
odwiedzi Zuzannę. Wóz albo przewóz - zadecydował. Podły
nastrój zawsze skłaniał go do podejmowania decyzji
ostatecznych.
Ulice zapełniały się spieszącymi do pracy ludźmi.
- Rodacy! - mruknął ze złością.
W umówionej kawiarni czekał na Jana człowiek w
przeciwsłonecznych okularach. Od ponad tygodnie słońce nawet
na moment nie wyjrzało zza gęstej zasłony chmur.
- Zlecenie wykonane - powiedział Ofiarski przysiadając
się do stolika.
- Nie mamy potwierdzenia - odparł nieznajomy. Jadł
kremówkę.
- Jak to? A gazety?! - zirytował się Jan.
- Gazety milczą jak zaklęte.
- Może popołudniówki...
- Poczekamy zatem do popołudnia.
"Żebym tylko nie wyszedł na tym jak Zabłocki na mydle" -
pomyślał Ofiarski, trochę zaniepokojony takim obrotem
sprawy.
- Mam nadzieję, że nie sfuszerował pan tego zlecenia. Pan
Zabłocki byłby niepocieszony - nieznajomy zawiesił głos.
- Zabłocki?
- Pański zleceniodawca - wyjaśnił nieznajomy.
Jan przysiągłby, że jego zleceniodawca nosił zupełnie
inne nazwisko. Ale nie miało to większego znaczenia -
nazwisko z pewnością i tak było fałszywe.
- Jak się skontaktujemy? Znowu tutaj? - spytał Jan.
- Nie. To byłoby zbyt ryzykowne. Nigdy nie powtarza się
dwukrotnie tego samego rozwiązania. Proszę zadzwonić pod ten
numer - nieznajomy napisał kilka cyfr na serwetce.
- Kiedy ktoś się odezwie, proszę powiedzieć, że chce pan
rozmawiać z Mydłem.
- Pan nazywa się Mydło?
- Powiedzmy. Aha... to również jest rozwiązanie
jednorazowe. Jutro nikogo pan już nie zastanie pod tym
numerem. Jutro to my pana poszukamy.
Nieznajomy wstał i odszedł pogwizdując pod nosem "Cztery
pory roku".
Przed domem Zuzanny kłębił się pstrokaty tłumek gapiów.
Właśnie odjeżdżała karetka pogotowia. Odjeżdżała bez
sygnałów. Policyjna nyska pozostała na miejscu.
- Co się stało? - spytał Jan najbliższego gapia.
- Jakaś wariatka. Powiesiła się. Podobno napisała coś o
samotności i braku miłości... Żebym to ja miał tylko takie
problemy.
- Na którym piętrze mieszkała? Młoda, stara?! - dopytywał
się Ofiarski. Miał złe przeczucia.
- Coś pan?! Oszalał?!! - zirytował się nieznajomy. -
Spytaj pan gliniarzy!
- Z którego piętra?!! Młoda?!!! Mów, do kurwy nędzy!!!
Nieznajomy musiał zobaczyć w oczach Ofiarskiego coś
dziwnego, bo nagle zmiękł i opuściła go irytacja.
- Podobno młoda... Całkiem niczego sobie... Tak mówią...
Jan dostrzegł stojącą opodal sąsiadkę Zuzanny. Podszedł
do niej. Połykała łzy.
- Panie Janku! - krzyknęła. - Przecież ona... była
taka... młoda... Pan ją kochał, prawda?! To dlaczego
napisała, że nikt jej nie kochał?! Dlaczego?!!!
- Ja... nie wiem. To koszmar... zły sen... Ja śnię.
Poczuł, jak miękną mu nogi w kolanach.
- Policja pana poszukuje. Chcą porozmawiać... - mówiła
sąsiadka każde słowo zakrapiając łzami.
- Koszmar... - szeptał Ofiarski.
Szedł przed siebie na nic nie zważając. Nawet mordercy
miewają marzenia. Jego marzenia legły w gruzach.
Z otwartego okna szarego wieżowca dobywały się płaczliwe
dźwięki skrzypiec. Ktoś usiłował zagrać "Cztery pory roku".
- Zima - szepnął Jan.
Noc spędził w hotelu. Po opłaceniu noclegu nie starczyło mu
pieniędzy na wódkę. Wciąż myślał o Zuzannie. Dlaczego to
zrobiła? Dlaczego?
Nie potrafił zasnąć. Wstał z łóżka i włączył radio, by
zagłuszyć myśli. Wiedeńska Orkiestra Symfoniczna wykonywała
właśnie "Cztery pory roku" Vivaldiego.
Wtedy zrozumiał, że coś jest nie tak. Ta muzyka stale go
prześladowała. I to od momentu zamordowania Katowskiego.
Postanowił nieodwołalnie zainkasować pieniądze i wynieść
się z miasta. Tak jakby miasto było czemukolwiek winne.
Odnalazł zmiętą serwetkę z numerem telefonu. Zadzwonił.
Sygnał. Nikt nie odbierał. Wtedy przypomniał sobie słowa
Mydła: "Jutro to my pana poszukamy".
Zbiegł na dół i kupił w całodobowym kiosku gazetę.
Przewertował ją w pośpiechu. Nic! Ani słowa o morderstwie, a
przecież Katowski był powszechnie znanym człowiekiem.
- To jednak koszmar - mruknął. Przypadkowo jego wzrok
zatrzymał się na tabliczce z personaliami kioskarza. Nazywał
się Koszmarski.
- Ma pan jakąś ulubioną melodię? - spytał Jan.
- Ulubioną melodię? - kioskarz spojrzał na Ofiarskiego
niczego nie rozumiejącym wzrokiem. - Nie wiem... Zaraz...
lubię "Cztery pory roku" Vivaldiego. Czemu pan się pyta?
Jan uśmiechnął się gorzko.
"To sen" - pomyślał. "Zły sen. Wystarczy się obudzić. Po
prostu obudzić..."
Bez zwłoki udał się na dworzec kolejowy. Nie miał
pieniędzy na bilet.
- Trudno - mruknął.
Wsiadł do wagonu.
- Dokąd jedziemy? - spytał pierwszego pasażera.
- Pan pijany, czy co? Ten pociąg jedzie do Szczecina.
- Trzeźwy, niestety. A Szczecin może być.
Wszedł do pustego przedziału. Pociąg ruszył z
szarpnięciem wagonów. Ofiarskiego nurtowała uporczywie jakaś
myśl, szczegół, który tkwił w pamięci jak cierń, lecz został
przeoczony. Czyjeś nazwisko... Nazwisko... pisarza? Rosyjski
pisarz... Trifonow! I jego "Niecierpliwość"!!! W tym utworze
nazwiska bohaterów nabierały szczególnego znaczenia,
warunkowały życiorysy, quasibytowanie bohaterów... Podobną
technikę pisarską stosował przecież Katowski.
- Nazwiska!!! - krzyknął Ofiarski w olśnieniu. - Źdźbło,
Koszmarski, Mydło, Zabłocki...
- Oczywiście, mój drogi. Nazwiska - odezwał się znajomy
głos.
- Ty! - krzyknął Jan.
Stał przed nim Jerzy Katowski we własnej osobie.
Wyglądało na to, że cieszy się dobrym zdrowiem. Czoło miał
gładkie i nic nie wskazywało na to, żeby kiedykolwiek tkwiła
w nim kula.
- Jednak sfuszerowałem - mruknął Ofiarski.
- Muszę cię uspokoić. Trafiłeś bez pudła. Jestem zimny
trup. Zresztą ty również. - Katowski uśmiechnął się.
- Nie rozumiem.
- Pamiętasz chyba eksplozję, która nastąpiła tuż po tym,
jak mnie zastrzeliłeś? To był zamach. Jakiś muzułmański
fanatyk wysadził w powietrze księgarnię, nad którą
mieszkałem. Pokój, w którym obaj się znajdowaliśmy, zapadł
się, a ty zginąłeś w rumowisku.
Nie wiedzieć skąd, w powietrzu popłynęła muzyka. "Cztery
pory roku".
- Zima to symbol śmierci, pamiętasz? - Katowski roześmiał
się.
- A skąd wzięło się miasto?! Pociąg? Ci wszyscy ludzie?!!
- Nie chwaląc się, to moje dzieło. Mówiąc całkiem
szczerze, jesteś w mojej całkowitej władzy, Janie - Katowski
usiadł i położył nogi na przeciwległym siedzeniu. - I nie
pytaj mnie, jak to się mogło stać. Sam tego do końca nie
rozumiem. Może to forma boskiej sprawiedliwości? Ofiara
staje się katem i na odwrót - kat ofiarą. A może, jako
pisarz, dysponuję większą potencją kreacyjną niż ty? A może
wreszcie stało się tak dlatego, że miałem nad tobą marne
dwie minuty przewagi? Dwie minuty tutaj to cała wieczność...
Wszystkie te przeszkody monstrualnie się przed tobą
piętrzące, to, rzecz jasna, moja zasługa. A to dopiero
początek... Twoi zleceniodawcy są już na tropie. Będziesz
musiał nieźle się nagimnastykować, żeby zmylić pogoń... Może
po drodze zakochasz się w jakiejś pięknej dziewczynie, która
wystawi cię do wiatru albo postrada żywot w najmniej po temu
odpowiednim momencie? Wiesz, że jako pisarz mam całe mnóstwo
dramatycznych pomysłów, których za życia nie zdołałem
zrealizować... No, ale teraz mamy obaj kupę czasu. A tak
swoją drogą - wiesz, co symbolizują pory roku?
Ofiarski milczał.
- W symbolice chrześcijańskiej pory roku oznaczają
nadzieję na zmartwychwstanie i życie wieczne. Wieeeczność.
To piękne słowo.
Nieoczekiwanie Katowski rozpłynął się jak poranna mgła.
Muzyka grała dalej.
Zrozumiał, że znalazł się w potrzasku. Dworce wszystkich
mijanych miejscowości były łudząco podobne. Ofiarski
podejrzewał, że podobnie jest z samymi miejscowościami. Być
może, kreacyjne możliwości Katowskiego miały jednak swoje
granice, a może pisarz chciał w ten sposób pogłębić w
Janie uczucie klaustrofobicznego osaczenia?
"Szczecin" wyglądał dokładnie tak samo jak inne
miejscowości.
Na dworcu czekali już na Ofiarskiego. Pierwszy
zamachowiec sfuszerował. Miast próbować podejść bliżej,
strzelił z daleka. Skutek takiego postępowania był opłakany:
kula trafiła obładowaną bagażami kobietę na lewo od Jana.
Wywiązała się strzelanina. Postronni obserwatorzy zrazu nie
zorientowali się w sytuacji. Strzałów - za sprawą tłumików -
nie było słychać. Kiedy jednak ofiarą wymiany ognia stało
się trzech Bogu ducha winnych ludzi, wybuchła panika. Jan
wykorzystał nadarzającą się okazję i kryjąc się za żywą
zasłoną opuścił dworzec. Napastników było czterech. Jednego
z nich Ofiarski trafił w nogę. Przez dworcowe głośniki
płynęła muzyka Vivaldiego. Jan biegł aż zabrakło mu tchu.
Dopiero wtedy zreflektował się; zachowuję się irracjonalnie.
Po co i przed czym uciekał? Jak długo mogła trwać wieczność?
Nad podobnymi pytaniami i z podobnym skutkiem zastanawiali
się najwięksi matematycy, fizycy, filozofowie.
Jan zrozumiał, że długo w ten sposób nie wytrzyma.
Wówczas przyszło mu na myśl rozwiązanie pozornie oczywiste,
ale i ostateczne. A ostateczne rozwiązania nigdy nie są do
końca oczywiste.
Nie chciał po raz kolejny spotykać na swojej drodze
dziewczyny, która umrze w najmniej odpowiednim momencie. Nie
uśmiechało mu się też być głównym bohaterem ostatniego
dzieła martwego pismaka. Pomyślał o samobóstwie. Tkwił w tym
paradoks: czy nieboszczyk może popełnić samobójstwo? Ale był
to paradoks pozorny, albowiem śmierć nie oznaczała końca
wszystkiego (sam dowodnie przekonał się o tym), lecz tylko
przełom, przejście z jednej rzeczywistości w inną. Więc
samobójstwo mogło oznaczać ucieczkę. Była to jego ostatnia
szansa.
Zaszył się w pierwszej lepszej bramie. Wyjął z kieszeni
pistolet i wykorzystał ostatnią szansę.
Przenikliwy ból głowy sprawił, że odzyskał przytomność. Z
trudem otworzył oczy.
- Obudził się! - znajomy głos.
Leżał na szpitalnym łóżku w izolatce. Pochylał się nad
nim lekarz - młody, wysoki i najwyraźniej zmęczony. Obok
lekarza stała... Zuzanna Wdzięczna. Łzy rozmazywały makijaż
na jej twarzy.
- Nareszcie... - wyszeptała. - Czekałam.
- Miał pan cholerne szczęście - powiedział lekarz. -
Wygrzebali pana spod ruin dopiero po pięciu godzinach
poszukiwań. Ostro walczyliśmy o pańskie życie... No, ale
teraz proszę odpoczywać. Gdyby pan czegoś potrzebował...
jestem pańskim lekarzem prowadzącym. Nazywam się
Beznadziejski.
- Beznadziejski - powtórzył Jan i nagle wszystko sobie
przypomniał. - Więc to był tylko sen.
Lekarz wyszedł.
- Włączcie jakąś muzykę - Beznadziejski wydawał polecenie
komuś na korytarzu. - Przy dźwiękach muzyki szybciej goją
się rany. To naukowo dowiedzione.
I korytarzem popłynęła muzyka.
Jan pomyślał, że przy jej dźwiękach jego rany nigdy się
nie zagoją.
Znał tę muzykę. Znał ją aż za dobrze.
Antonio Vivaldi.
"Cztery pory roku".
"Zima".