Robotham Michael - Raj nie istnieje
Szczegóły | |
---|---|
Tytuł | Robotham Michael - Raj nie istnieje |
Rozszerzenie: |
![](/images/demo/legimi.png)
![](/images/demo/legimi.png)
![Ceneo.pl](http://app.ceneostatic.pl/common/image/logo/ap-logo-transparent-small.png)
Robotham Michael - Raj nie istnieje PDF Ebook podgląd online:
Pobierz PDF
Zobacz podgląd Robotham Michael - Raj nie istnieje pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. Robotham Michael - Raj nie istnieje Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.
Robotham Michael - Raj nie istnieje Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:
Strona 1
Strona 2
Michael Robotham
Raj nie istnieje
Tłumaczenie:
Katarzyna Ciążyńska
Strona 3
Dla Sary i Marka
Strona 4
PODZIĘKOWANIA
To fantastyczne uczucie, gdy ma się na koncie dwanaście
powieści i znów zasiada się przed białą czystą kartką z tą samą
radością i zaciekawieniem, jak wtedy, gdy zanotowałem pierwsze
słowa „The Suspect” w 2002 roku. Czytelnicy często pytają, czy
wśród napisanych przeze mnie książek mam jedną ulubioną, a ja
zawsze odpowiadam, że gdybym wybrał jedną z nich, to tak
jakbym publicznie wyjawił, że jedno z moich dzieci jest moim
faworytem (każde chwilami bywa).
Mogę zatem powiedzieć, że staram się rozwijać jako pisarz
i nigdy się nie powtarzać, nie sięgać dwa razy po tę samą formę
ani nie pisać dwa razy tej samej historii. Dotyczy to szczególnie
„Raj nie istnieje”, powieści, która dzięki swojej strukturze,
opowiadanej historii i dwóm głosom – dwóm narratorkom – jest
moim jak dotychczas najambitniejszym przedsięwzięciem
twórczym. Jeśli ta próba jest udana, zawdzięczam to
fantastycznym redaktorom, przede wszystkim Markowi Lucasowi,
Lucy Malagoni, Rebecce Sauders, Ursuli Mackenzie, Colinowi
Harrisonowi i Richardowi Pine’owi.
Jestem niezmiernie wdzięczny moim wspaniałym wydawcom
z Little Brown Book Group UK, Hachette Australia, a także
niemieckiemu Goldmannowi i słynnemu amerykańskiemu
wydawnictwu Scribners, którzy po raz pierwszy publikują moją
powieść. Mam nadzieję, że to początek owocnej współpracy.
Na koniec zostawiam najważniejsze podziękowania dla moich
pięknych i utalentowanych córek, Alexii, Charlotte i Belli, oraz dla
Strona 5
kobiety, której zawdzięczają najwięcej, ich matki, a mojej żony
Vivien, tej jedynej. Ona wie, że jest moją faworytką.
Strona 6
Czuję się nieznośnie zraniona i upokorzona, widząc
dojrzewające zboża, fontanny nieprzerwanie tryskające wodą,
owcę, która wydaje na świat setki owieczek, nie wspominając już
o szczennych sukach; wydaje się, jakby cały świat chciał mi
pokazać swoje kruche śpiące maleństwa, podczas gdy ja zamiast
warg mojego dziecka czuję tu dwa ciosy młotem.
Federico Garcia Lorca „Yerma”
Strona 7
CZĘŚĆ PIERWSZA
Strona 8
AGATHA
Nie jestem najważniejszą postacią w tej opowieści. Ten honor
należy do Meg, żony Jacka, z którym tworzą parę idealnych
rodziców dwójki idealnych dzieci, chłopca i dziewczynki,
jasnowłosych i błękitnookich, słodszych niż miodowe ciastka. Meg
znów jest w ciąży, a ja cieszę się niewysłowienie z tego powodu,
ponieważ ja też oczekuję dziecka.
Opierając czoło o szybę, patrzę przez okno w lewo, potem
w prawo na warzywniak, salon fryzjerski i butik z ciuchami. Meg
się spóźnia. Zazwyczaj o tej porze Lucy jest już w szkole,
a Lachlan w przedszkolu, zaś Meg siedzi z przyjaciółkami
w kawiarni na rogu. Tworzą specjalną grupę, bo wszystkie są
mamami. Spotykają się w każdy piątkowy poranek, zajmują stolik
na zewnątrz, przepychają się z wózkami dziecięcymi niczym
kierowcy na pokładzie dla samochodów na promie. Zamawiają
jedno cappuccino z chudym mlekiem, jedno chai latte i dzbanek
ziołowej herbaty…
Ulicą przejeżdża czerwony autobus i zasłania mi znajdujący się
naprzeciwko park Barnes Green. Kiedy się oddala, na odległym
końcu ulicy dostrzegam Meg. Ma na sobie dżinsy ze stretchem
i luźny sweter, w ręce niesie kolorowy rowerek na trzech kółkach.
Pewnie Lachlan się uparł, że pojedzie do przedszkola na rowerku,
i przez to Meg jest spóźniona. Po drodze zatrzymywał się, żeby
popatrzeć na kaczki i na uczniów, którzy mieli lekcję wuefu na
dworze, i na starych ludzi ćwiczących tai-chi, którzy poruszają się
tak powoli, że mogliby być kukiełkami z filmu animowanego
kręconego klatka po klatce.
Patrząc z tej perspektywy, nie widzę, że Meg jest w ciąży.
Strona 9
Dopiero kiedy się odwraca bokiem, jej brzuch przypomina
wielkością piłkę do kosza, zgrabną i okrągłą, która codziennie
trochę się obniża. Słyszałam, jak w zeszłym tygodniu Meg
skarżyła się na spuchnięte w kostkach nogi i bolące plecy. Teraz
wiem, co to znaczy. Moje dodatkowe kilogramy zamieniły
wchodzenie po schodach w niezgorszą zaprawę, a mój pęcherz
jest wielkości orzecha włoskiego.
Rozglądając się na boki, Meg przechodzi na drugą stronę
Church Road i bezgłośnie mówi do przyjaciółek „przepraszam”,
całuje się ze wszystkimi w policzki, przemawia pieszczotliwie do
ich dzieci. Ludzie mówią, że niemowlęta są słodkie, i chyba się
z nimi zgadzam. Widywałam w wózkach stworzenia podobne do
Golluma, z wybałuszonymi oczami i dwoma sterczącymi
kosmykami, a jednak zawsze znajdowałam w nich coś, co było
ładne, bo były takie małe i niewinne.
Powinnam szybko uzupełniać towar na półkach w trzeciej
alejce. Ta część supermarketu jest zwykle bezpiecznym miejscem
do leserowania, ponieważ kierownik, pan Patel, ma jakiś problem
z produktami do higieny osobistej kobiet. Za Chiny nie wypowie
takich słów jak „tampony” czy „podpaski” – nazywa je „tymi
rzeczami dla kobiet” – albo po prostu wskazuje palcem na
pudełka, które trzeba rozpakować.
Pracuję cztery dni w tygodniu, od wczesnego ranka do trzeciej,
chyba że zachoruje któraś z innych osób niebędących na pełnym
etacie. Moim zadaniem jest przede wszystkim układanie
produktów na półkach i przyklejanie cen. Pan Patel nie pozwala
mi pracować na kasie, bo mówi, że wszystko tłukę.
Okej, raz mi się zdarzyło, i to wcale nie była moja wina.
Sądząc z nazwiska, spodziewałam się, że pan Patel okaże się
Pakistańczykiem albo Hindusem, tymczasem jest bardziej walijski
Strona 10
niż żonkil. Z burzą rudych włosów i przyciętymi wąsami wygląda
jak rudy owoc miłości Adolfa Hitlera.
Pan Patel nie darzy mnie specjalną sympatią, a odkąd mu
oznajmiłam, że jestem w ciąży, ma wielką chęć się mnie pozbyć.
– Nie oczekuj żadnego urlopu macierzyńskiego, nie pracujesz
na pełnym etacie.
– Wcale nie oczekuję.
– Do lekarza możesz chodzić tylko po godzinach pracy.
– Jasne.
– Jak nie będziesz mogła dźwigać pudeł, będziesz musiała
odejść.
– Mogę dźwigać pudła.
Pan Patel ma żonę i czwórkę dzieci, co bynajmniej nie
przekłada się na przychylność w stosunku do mojej ciąży. Nie
wydaje mi się, żeby w ogóle lubił kobiety. Nie chcę powiedzieć, że
jest gejem. Kiedy zaczęłam pracować w supermarkecie, nie
mogłam się go pozbyć jak uciążliwej wysypki. Wciąż znajdował
jakiś pretekst, by się o mnie otrzeć w magazynie, albo przyczepiał
się, gdy myłam podłogę mopem.
– Ups! – mawiał, przyciskając swoją erekcję do moich
pośladków. – Tylko parkuję rower.
Zbok!
Wracam do wózka z pudełkami i biorę do ręki metkownicę,
pamiętając, by odpowiednio ją ustawić. W zeszłym tygodniu
nakleiłam niewłaściwą cenę na brzoskwiniach w puszce i pan
Patel potrącił mi osiem funtów.
– Co robisz? – wyszczekuje ktoś.
I pan Patel podchodzi do mnie od tyłu.
– Układam nowe tampony – dukam.
– Gapiłaś się przez okno. Twoje czoło zostawiło na szybie tłustą
Strona 11
plamę.
– Nie, panie Patel.
– Płacę ci za to, żebyś śniła na jawie?
– Nie, proszę pana. – Wskazuję półkę. – Wyszły nam Tampaxy
Super Plus, te z aplikatorem.
Pan Patel wygląda, jakby mu się zebrało na wymioty.
– No to poszukaj w magazynie. – Wycofuje się. – W drugiej
alejce coś się rozlało. Wytrzyj podłogę.
– Tak, panie Patel.
– Potem możesz iść do domu.
– Kiedy ja kończę o trzeciej.
– Devyani cię zastąpi. Ona może wchodzić na drabinę.
Ma na myśli, że ona nie jest w ciąży ani nie boi się wysokości,
i że pozwoli mu „zaparkować rower”, a nie będzie kaprysiła jak
jakaś feministka. Powinnam go oskarżyć o seksualne
molestowanie, ale lubię tę pracę. Dzięki niej mogę być w Barnes
i bliżej Meg.
W magazynie na tyłach sklepu napełniam wiadro gorącą wodą
z płynem i wybieram mopa z gąbką, która jeszcze całkiem nie
odkleiła się od metalu. Druga alejka znajduje się bliżej kas. Mam
dobry widok na kawiarnię i stoliki na zewnątrz. Nie śpieszę się,
myjąc podłogę, trzymam się z dala od pana Patela. Meg i jej
przyjaciółki właśnie skończyły spotkanie. Całują się w policzki,
sprawdzają telefony, przypinają dzieci do wózków z budką
i wózków spacerowych. Meg mówi coś jeszcze na koniec i śmieje
się, odrzucając do tyłu jasne włosy. Niemal nieświadomie
odrzucam swoje włosy, ale nic z tego. To problem z lokami –
odbijają się jak sprężynki i wracają na swoje miejsce.
Fryzjer Meg, Jonathan, uprzedził mnie, że na moich włosach nie
sprawdzi się jej fryzura, ale nie chciałam go słuchać.
Strona 12
Meg stoi przed kawiarnią i pisze SMS-a. Pewnie do Jacka.
Ustalają, co będzie na kolację, albo robią plany na weekend.
Podobają mi się jej dżinsy dla ciężarnych z elastycznym pasem.
Chciałabym takie mieć. Ciekawe, gdzie je kupiła.
Chociaż widzę Meg niemal codziennie, tylko raz z nią
rozmawiałam. Spytała, czy mamy jeszcze płatki bran flakes, ale
akurat się sprzedały. Żałuję, że nie mogłam jej odpowiedzieć
twierdząco. Żałuję, że nie mogłam pójść do magazynu za
wahadłowymi plastikowymi drzwiami i wrócić z pudełkiem bran
flakes tylko dla niej.
To było na początku maja. Już wtedy podejrzewałam, że Meg
jest w ciąży. Dwa tygodnie później wzięła test ciążowy z alejki
aptecznej i moje podejrzenia się potwierdziły. Teraz obie jesteśmy
w trzecim trymestrze, przed nami ostatnie sześć tygodni ciąży.
Meg jest dla mnie wzorem, bo sprawia wrażenie, że małżeństwo
i macierzyństwo to bułka z masłem. Poza tym jest
superatrakcyjna. Założę się, że bez problemu mogłaby być
modelką – nie taką bulimiczką na wybiegu, ale laską jak z trzeciej
strony The Sun, tyle że zdrowo wyglądającą i w typie dziewczyny
z sąsiedztwa, z takich, co reklamują proszek do prania czy
ubezpieczenie domu i zawsze biegną przez ukwieconą łąkę albo
z labradorem wzdłuż plaży.
W niczym ich nie przypominam. Nie jestem szczególnie ładna,
chociaż też nie jakaś paskudna. Pewnie najwłaściwszym
określeniem mojej urody byłoby słowo „bezpieczna”. Jestem tą
mniej atrakcyjną przyjaciółką, której potrzebują wszystkie ładne
dziewczyny. Wiadomo, że nie znajdę się w centrum uwagi
i z radością przyjmę pozostawione przez nich resztki (jedzenie
i chłopaków).
Jedną ze smutnych prawd na temat handlu detalicznego jest to,
Strona 13
że ludzie nie zauważają pracowników, którzy układają towar na
półkach. Jestem jak śpiący w bramie bezdomny czy żebrak, który
trzyma kartkę z prośbą o datek. Po prostu niewidoczna. Od czasu
do czasu ktoś zada mi jakieś pytanie, ale nikt z tych pytających
nie patrzy mi w twarz, kiedy odpowiadam. Gdyby
w supermarkecie był alarm bombowy i wszyscy poza mną
zostaliby ewakuowani, a policja spytałaby:
– Widzieliście jeszcze kogoś w sklepie?
Z pewnością by odpowiedzieli:
– Nie.
– A co z tą osobą, która układa towar na półkach?
– Z kim?
– Tą osobą, która zapełnia półki.
– Prawie go nie zauważyłem.
– To była kobieta.
– Naprawdę?
To ja – niewidoczna, pozbawiona jakiegokolwiek znaczenia
osoba wykładająca towar na półki.
Zerkam na zewnątrz. Meg idzie w stronę supermarketu.
Otwierają się automatyczne drzwi. Meg bierze plastikowy koszyk
i rusza alejką numer jeden, gdzie są owoce i warzywa. Kiedy
dotrze do końca, odwróci się i pójdzie w tę stronę. Śledzę jej
kroki i widzę ją przez moment, gdy mija makarony i pomidory
w puszkach.
Skręca w moją alejkę. Przesuwam na bok wiadro i cofam się,
zastanawiając się przy tym, czy powinnam nonszalancko
wesprzeć się na mopie, czy może oprzeć go na ramieniu jak
strzelbę.
– Ostrożnie, podłoga jest mokra – mówię, jakbym zwracała się
do dwulatka.
Strona 14
Mój głos ją zaskakuje. Cicho mi dziękuje, po czym mnie mija,
a jej brzuch omal nie dotyka mojego brzucha.
– Kiedy ma pani termin? – pytam.
Meg zatrzymuje się i odwraca.
– Na początku grudnia. – Zauważa, że też jestem w ciąży. –
A pani?
– Tak samo.
– Jaki dzień ? – pyta.
– Piąty grudnia.
– Chłopiec czy dziewczynka?
– Nie wiem. A pani?
– Chłopiec.
Meg trzyma rowerek Lachlana.
– Już ma pani dziecko – mówię.
– Dwoje – odpowiada.
– Wow!
Gapię się na nią. Mówię sobie, że powinnam się odwrócić,
zerkam na moje stopy, potem na wiadro, na mleko
skondensowane i krem w proszku. Powinnam coś jeszcze
powiedzieć. Nie jestem w stanie myśleć.
Koszyk Meg jest ciężki.
– Cóż, powodzenia.
– Dla pani też – mówię.
Meg odchodzi, idzie do kas. Nagle myślę o wszystkich rzeczach,
które mogłam jej powiedzieć. Mogłam zapytać, gdzie będzie
rodziła. Jaki to ma być poród. Mogłam skomentować jej dżinsy ze
stretchem. Spytać, gdzie je kupiła.
Meg stoi w kolejce do kasy i przegląda magazyny plotkarskie.
Nowy Vogue jeszcze się nie sprzedał, ale ona wybiera Tatlera
i Private Eye.
Strona 15
Pan Patel zaczyna skanować kupione przez nią towary: jajka,
mleko, ziemniaki, majonez, rukolę i parmezan. Wiele można
powiedzieć o człowieku na podstawie zawartości jego koszyka.
Widać, kto jest wegetarianinem, weganinem, alkoholikiem,
czekoladoholikiem, osobą na diecie, chorym na celiakię, kto nie
toleruje laktozy oraz kto zmaga się z łupieżem, kto jest
diabetykiem, kto ma niedobór witamin, zatwardzenie czy
wrastające paznokcie.
Stąd tak dużo wiem o Meg. Wiem, że jest niepraktykującą
wegetarianką, która znów zaczęła jeść czerwone mięso, kiedy
zaszła w ciążę, najprawdopodobniej z powodu żelaza. Lubi sosy
na bazie pomidorów, świeży makaron, biały ser, gorzką czekoladę
i te kruche herbatniki w puszkach.
No cóż, w końcu trochę z nią porozmawiałam. Nawiązałyśmy
jakąś więź. Będziemy przyjaciółkami, Meg i ja, a ja będę taka jak
ona. Będę miała piękny dom i będę uszczęśliwiała mojego męża.
Będziemy chodzić na jogę i wymieniać się przepisami, i spotykać
się w każdy piątkowy ranek na kawie z naszą grupą matek.
Strona 16
MEGHAN
Kolejny piątek. Odliczam je, skreślam w kalendarzu, zaznaczam
na ścianie. Ta ciąża wydaje się trwać dłużej niż dwie
wcześniejsze. Zupełnie jakby moje ciało buntowało się przeciw
temu pomysłowi, domagało się odpowiedzi, dlaczego tego z nim
nie skonsultowałam.
Wczoraj wieczorem myślałam, że mam zawał, a to była tylko
zgaga. Kurczak z curry okazał się wielkim błędem. Wypiłam całą
butelkę gavisconu, który smakuje jak kreda w płynie, a ja bekam
po nim jak kierowca ciężarówki. To dziecko będzie podobne do
Andy’ego Warhola.
Teraz chce mi się siku. Powinnam była pójść do toalety
w kawiarni, ale wtedy wydawało mi się, że nie mam takiej
potrzeby. Mięśnie dna mojej macicy pracują nadprogramowo,
kiedy śpieszę przez park, przeklinając za każdym razem, gdy
rowerek Lachlana wali mnie w goleń.
Proszę, nie chcę siusiać, powtarzam w duchu. Proszę, nie chcę
siusiać.
W jednym z zakątków parku odbywa się lekcja wuefu. Gdzie
indziej trenerzy personalni stoją nad swoimi klientami i każą im
zrobić jeszcze jedną pompkę albo przysiad. Może kiedy to się
skończy, ja też zatrudnię takiego trenera. Jack zaczął robić
złośliwe żarty na temat mojego rozmiaru. Wie, że tym razem
jestem grubsza, bo po urodzeniu Lachlana nie wróciłam do
poprzedniej wagi.
Złości mnie, że próbuje wzbudzać we mnie poczucie winy.
Ciężarne kobiety powinny jeść czekoladę, nosić wygodną piżamę
i kochać się przy zgaszonym świetle. Co prawda ostatnio niewiele
Strona 17
tego seksu. Jack od tygodni mnie nie tknął. Wydaje mi się, że
czuje dziwną awersję do sypiania z kobietą, która nosi jego
dziecko, jakby we mnie widział Madonnę dziewicę, której nie
wolno skalać.
– To nie dlatego, że jesteś gruba – powiedział minionej nocy.
– Nie jestem gruba, jestem w ciąży.
– Oczywiście, to właśnie miałem na myśli.
Nazwałam go dupkiem, a on nazwał mnie „Meghan”. Tak dzieje
się tylko wtedy, gdy się sprzeczamy. Nie znoszę pełnej formy
mojego imienia. Lubię Meg, przypomina mi słowo nutmeg, które
w języku angielskim oznacza gałkę muszkatołową, egzotyczną
przyprawę, o którą ludzie i państwa toczyli ze sobą wojny.
My z Jackiem raczej nie rozgrywamy bitew, tylko potyczki.
Jesteśmy niczym dyplomaci z czasów zimnej wojny, którzy mówią
sobie miłe słowa, a w tajemnicy gromadzą broń i amunicję.
Ciekawe, kiedy parom kończą się tematy do rozmowy. Kiedy
gaśnie namiętność? Kiedy rozmowy stają się tępe i nudne? Kiedy
iPhone’y trafiają na stół w jadalni? Kiedy grupy matek przechodzą
od rozmów o dzieciach do narzekania na mężów? Kiedy uczenie
mężczyzny porządku staje się dowodem miłości? Kiedy przepaść
między wymarzonym mężem każdej kobiety a wymarzoną żoną
każdego mężczyzny osiąga taką wielkość, jak odległość od
bieguna do bieguna?
No, brzmi naprawdę świetnie, podsumowuję w duchu.
Powinnam to zapisać na moim blogu.
Nie, nie mogę tego zrobić. Kiedy poślubiłam Jacka, obiecałam
sobie, że nie będę jedną z tych żon, które próbują zmienić męża
w kogoś, kim nie jest. Zakochałam się w nim i wzięłam go z całym
dobrodziejstwem inwentarza, prosto z pudełka, bez konieczności
dopasowywania. Jestem zadowolona z moich wyborów i nie
Strona 18
zamierzam tracić czasu na kontemplowanie alternatywnego życia.
Nasze małżeństwo nie jest takie złe. To związek partnerski
podobnych umysłów i bratnich dusz. Dopiero przyglądając się
z bliska, można dostrzec pewne niedoskonałości, jak na
delikatnym wazonie, który się stłukł i został sklejony. Wydaje się,
że nikt z zewnątrz niczego nie zauważa, ale ja dbam o ten wazon
z nadzieję, że jeszcze nie przecieka, kiedy wleje się do niego
wodę, i mówię sobie, że kryzysy wieku średniego są jak progi
zwalniające na drodze, które każą nam zwolnić i wąchać róże.
Nie planowaliśmy z Jackiem kolejnego dziecka. To nasza
wpadka, wypadek, dziecko nieprzewidziane, co nie znaczy, że
niechciane – w każdym razie jeśli o mnie chodzi. Wyjechaliśmy
akurat na weekend, co rzadko nam się zdarza, na czterdzieste
urodziny naszego przyjaciela. Moja matka zaoferowała się, że
zaopiekuje się Lucy i Lachlanem. Za dużo wypiliśmy, tańczyliśmy,
nieprzytomni padliśmy na łóżko. Rano się kochaliśmy, a Jack
zapomniał o prezerwatywie. Zaryzykowaliśmy. Czemu nie
mielibyśmy zaryzykować, kiedy weźmie się pod uwagę, ile razy
ryzykowaliśmy szybki numerek i w samym środku przerywały
nam słowa: „Mamusiu, pić mi się chce” albo „Mamusiu, nie mogę
znaleźć króliczka”, albo „Mamusiu, posikałem się do łóżka”.
Moje poprzednie ciąże były przygotowywane niczym kampanie
wojskowe, ale ta była dosłownie strzałem w ciemno.
– Jeśli to dziewczynka, powinniśmy ją nazwać Ruletka –
oznajmił Jack, kiedy już otrząsnął się z szoku.
– Nie nazwiemy jej Ruletka.
– Okej.
Takie żarty pojawiały się po sprzeczkach i wzajemnym
oskarżaniu się, które już ustało, choć ilekroć Jack jest zły czy
zestresowany, istnieje szansa, że znów wypłynie na powierzchnię.
Strona 19
Jack jest dziennikarzem sportowym w jednym z kanałów
telewizji kablowej, komentuje na żywo transmisje z meczy
Premier League i przygotowuje podsumowania goli i oceny
strzelców. W lecie zajmuje się rozmaitymi dyscyplinami sportu,
w tym Tour de France, ale nigdy nie komentuje Wimbledonu ani
The Open. Jest wschodzącą gwiazdą, co dla niego oznacza
ważniejsze mecze, więcej czasu antenowego i większą
popularność.
Jack uwielbia być rozpoznawany. Zwykle poznają go ludzie,
którym się wydaje, że już kiedyś gdzieś go spotkali.
– Czy nie jest pan przypadkiem tym kimś? – pytają, przerywając
naszą rozmowę.
Rozpływają się nad Jackiem, a mnie ignorują. Patrzę na tył ich
głów i mam ochotę powiedzieć:
– Cześć, nie jestem byle kim.
Ale zamiast tego uśmiecham się i pozwalam im nacieszyć się tą
chwilą.
Później Jack mnie przeprasza. Bardzo mi się podoba, że jest taki
ambitny i odniósł sukces, ale czasami chciałabym, żeby dla nas,
swoich najbliższych, częściej był takim super-Jackiem, a nie tym
zestresowanym Jackiem, który wraca do domu późno czy
wychodzi wcześnie.
– Może gdybyś wróciła do pracy – rzekł wczoraj wieczorem. To
kolejny drażliwy temat. Jack jest niezadowolony, że ja „nie mam
pracy”. To jego słowa, nie moje.
– Kto zajmowałby się wtedy dziećmi? – spytałam.
– Inne mamy pracują zawodowo.
– Mają nianie albo opiekunki do dzieci.
– Lucy jest w szkole, a Lachlan w przedszkolu.
– Pół dnia.
Strona 20
– A teraz znów jesteś w ciąży.
Przerzucamy się argumentami jak granatami z przeciwległych
okopów, wciąż poruszając te same kwestie.
– Prowadzę bloga – mówię.
– Co w tym dobrego?
– W zeszłym miesiącu zarobiłam na nim dwieście funtów.
– Sto sześćdziesiąt osiem – poprawił mnie. – Ja prowadzę
rachunki.
– Ale zobacz, ile rzeczy dostaję za darmo. Ubrania, jedzenie dla
dzieci, pieluszki. Ten nowy wózek jest z górnej półki.
– Nie potrzebowalibyśmy nowego wózka, gdybyś nie zaszła
w ciążę.
Przewróciłam oczami i spróbowałam z innej strony:
– Gdybym wróciła do pracy, wydawalibyśmy całą moją pensję
na opiekunkę dla dzieci, a ja w przeciwieństwie do ciebie nie
odbijam karty zegarowej. Kiedy ostatnio wstawałeś w nocy, bo
dzieciom śniły się koszmary albo żeby puścić wodę?
– Masz rację – rzekł z ironią. – To dlatego, że wstaję wcześnie
i wychodzę do pracy, żeby zarobić na ten piękny dom i nasze dwa
samochody, i ciuchy w twojej garderobie… i wakacje, i czesne za
szkołę, i karnet na siłownię…
Nie powinnam była w ogóle się odzywać.
Jack nie docenia mojego bloga Upiorne Dzieciaki, a ja mam
ponad sześć tysięcy obserwatorów. W zeszłym miesiącu pewien
magazyn dla rodziców napisał, że mój blog jest jednym z pięciu
najlepszych prowadzonych przez mamy blogów w Wielkiej
Brytanii. Powinnam była rzucić to Jackowi w twarz, ale zanim
o tym pomyślałam, poszedł pod prysznic. Potem zszedł na dół
w samym krótkim szlafroku, co zawsze mnie rozśmiesza.
Przeprosił i zaoferował, że pomasuje mi stopy. Uniosłam brwi.