Raye Morgan - Zemsta księcia
Szczegóły | |
---|---|
Tytuł | Raye Morgan - Zemsta księcia |
Rozszerzenie: |
![](/images/demo/legimi.png)
![](/images/demo/legimi.png)
![Ceneo.pl](http://app.ceneostatic.pl/common/image/logo/ap-logo-transparent-small.png)
Raye Morgan - Zemsta księcia PDF Ebook podgląd online:
Pobierz PDF
Zobacz podgląd Raye Morgan - Zemsta księcia pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. Raye Morgan - Zemsta księcia Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.
Raye Morgan - Zemsta księcia Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:
Strona 1
Raye Morgan
Zemsta księcia
Tytuł oryginału: Bride by Royal Appointment
0
Strona 2
Zawsze oddani, zawsze dumni
Najbogatszy ród królewski na świecie łączy pokrewieństwo krwi
oraz pasja, a dzieli intryga i namiętności.
Kilka informacji o Niroli
Centralną część wyspy zajmują winnice, które ciągną się aż do
podnóża gór. Od czasów rzymskich na łagodnych stokach doliny
Cattina zbiera się dojrzewające w słońcu białe winogrona, z których
wytwarza się doskonałe wino, idealnie pasujące do dań rybnych.
Wyspa słynie również z sadów, gajów oliwnych o-raz znanych na
całym świecie upraw pomarańczy. Z ich skórek tłoczy się olejek o
S
słodkim aromacie. Jego właściwości - lecznicze, kojące i
odmładzające — sprawiają, że jest on wykorzystywany do wielu
R
zabiegów pielęgnacyjnych.
Wulkany na Niroli od dawna są wygasłe, ale otaczający je teren
wciąż stanowi bogate źródło błota wulkanicznego. W gabinecie
odnowy w Santa Fiera używa się go do kąpieli błotnych oraz
leczniczych i upiększających maseczek.
1
Strona 3
R S
2
Strona 4
Zasady postępowania członków dynastii Niroli
Zasada 1. Monarcha jest obowiązany do przestrzegania zasad
moralnych. Jakikolwiek czyn narażający na szwank dobre imię
rodziny królewskiej odbiera kandydatowi prawo do sukcesji.
Zasada 2. Członkom rodziny królewskiej zabrania się
wstępować w związki małżeńskie bez zgody aktualnie panującego
monarchy. Wstąpienie w taki związek jest równoznaczne z utratą
wszystkich tytułów oraz przywilejów.
Zasada 3. Nie zezwala się na małżeństwo, które mogłoby być
niekorzystne dla interesów Niroli.
S
Zasada 4. Władcy Niroli zabrania się zawierania związku
małżeńskiego z osobą rozwiedzioną.
R
Zasada 5. Zakazuje się małżeństw między spokrewnionymi
członkami rodziny królewskiej.
Zasada 6. Monarcha sprawuje pieczę nad kształceniem
wszystkich członków rodziny królewskiej, nawet wtedy, gdy
obowiązek opieki nad potomstwem spoczywa na jego rodzicach.
Zasada 7. Członkom rodziny królewskiej zabrania się
zaciągania bez wiedzy oraz aprobaty monarchy długów w wysokości
przewyższającej możliwość ich spłaty.
Zasada 8. Żadnemu z członków rodziny królewskiej nie wolno
przyjmować spadków ani innych darowizn bez wiedzy oraz aprobaty
monarchy.
3
Strona 5
Zasada 9. Każdy władca Niroli jest obowiązany poświęcić całe
swoje życie dla dobra królestwa. Oznacza to, że nie wolno mu
pracować zawodowo.
Zasada 10. Na członkach rodziny królewskiej spoczywa
obowiązek zamieszkiwania na Niroli lub w państwie zaaprobowanym
przez monarchę, przy czym on sam musi mieszkać na Niroli.
R S
4
Strona 6
ROZDZIAŁ PIERWSZY
Psiakrew, ten bachor zaraz spadnie!
Adam Ryder ledwo opanował złość. Wspinając się po ruinach
rzymskiej willi, z której rozciągał się bajeczny widok na Morze
Śródziemne, nie myślał o historii i zabytkach Niroli. Na wyspie było
wiele wspaniałych zamków, starych sypiących się murów i
antycznych budowli, lecz to nie one stanowiły cel dzisiejszej
wycieczki.
Wybrali się tu, do tych rzymskich ruin, ponieważ miejsce
S
znajdowało się niezbyt daleko od hotelu i ponieważ musiał zająć
czymś swego sześcioletniego syna, którego energia dosłownie
rozpierała.
R
Nieco trudniej było Adamowi wytłumaczyć cel swojego
przybycia na Niroli, zwłaszcza że całe życie świadomie unikał tego
miejsca.
Musiał jednak przyznać, że ta maleńka wyspa leżąca na południe
od Sycylii ma jakiś magiczny urok. Poczuł to od razu, gdy tylko
opuścił samolot, którym przyleciał z synem z Nowego Jorku.
Powietrze było inne, jakby balsamiczne, światło łagodniejsze.
Odnosiło się wrażenie, że tu wszystko jest możliwe...
Nie, psiakrew! Nie ulegnie żadnej magii, żadnemu czarowi!
Musi myśleć o priorytetach.
Przyleciał na Niroli po kasę.
5
Strona 7
Potrzebował pieniędzy, w dodatku niemałych, aby uratować
przed bankructwem swoją firmę producencką. Żeby je zdobyć, gotów
był do dużych poświęceń, dlatego przyjął niezwykłą propozycję, jaką
mu niedawno złożono: propozycję zostania królem Niroli.
Ale na razie musi się zająć Jeremym. Zabrał z sobą syna, licząc
na to, że z dala od domu będą mieli okazję zacieśnić rodzinne więzi,
lecz powoli tracił nadzieję.
Opiekunka, którą zatrudnił, oznajmiła na lotnisku, że nigdzie z
nimi nie poleci, bo chłopiec potwornie ją irytuje i ona z nim nie
wytrzyma.
S
Adam wciąż pamiętał dziwny triumfalny uśmiech na twarzy
syna. Nie należał do osób tchórzliwych; w młodości nieraz bił się w
R
barach z różnymi zadziornymi typkami, ale widok satysfakcji w
oczach chłopca przejął go autentyczną trwogą.
- Niech pan wyjdzie z małym na powietrze i pozwoli mu się
wyhasać - poradziła recepcjonistka w hotelu.
Więc wyszedł, a Jeremy zaczął szaleć.
I to jak szalał! Biegał, skakał, ganiał po ruinach. Przynajmniej
ruiny mu się podobały. To już coś. Bo w samolocie potwornie się
nudził i co kilka minut pytał: „Daleko jeszcze?"
W pewnym momencie Adam musiał ugryźć się w język, by nie
powiedzieć czegoś niecenzuralnego.
A teraz Jeremy balansował na wiadukcie, którym kiedyś
dostarczano wodę do willi, a który znajdował się blisko przepaści.
6
Strona 8
Adam zawahał się. Pewnie powinien zachować się tak, jak przystało
na ojca i ostrzec syna przed niebezpieczeństwem.
- Jeremy, nie wychylaj się! - zawołał. - Bo spadniesz.
Chłopiec obejrzał się przez ramię i wybuchnął śmiechem. Jego
ojca przeszył dreszcz. Normalne sześciolatki nie śmieją się w ten
sposób, jakby dręczenie dorosłych sprawiało im frajdę. No cóż, musi
zatrudnić kolejną opiekunkę, i to jak najszybciej.
- Nie zbliżaj się do krawędzi!
Jeremy cofnął się parę kroków, po czym zaczął się wspinać po
starym zniszczonym murze otaczającym willę. Adam ruszył
S
pośpiesznie w stronę syna. Psiakrew, ten smarkacz się zabije!
- Jeremy! Do jasnej cholery, złaź stamtąd! Chłopiec odwrócił się
R
i nagle zniknął.
Okrzyk przerażenia niemal rozerwał Adamowi żebra. Gnany
panicznym strachem, na zmianę modląc się i przeklinając, zaczął
wdrapywać się po murze. Skruszałe skały osypywały mu się pod
nogami, utrudniając wspinaczkę. Wreszcie dotarł na szczyt.
Był pewien, że za murem, na dnie dziesięciometrowej przepaści,
zobaczy roztrzaskane ciało swojego dziecka.
Tymczasem za murem wcale nie było przepaści, lecz jakby
wychodzący w morze taras, na którym Jeremy, przycupnięty u stóp
młodej kobiety, głaskał psa rasy golden retriever.
Adam odetchnął z ulgą, ale po chwili miejsce ulgi zajęła
wściekłość. Zdał sobie bowiem sprawę, że Jeremy wcale nie upadł,
lecz zeskoczył. Głupi szczeniak!
7
Strona 9
Mamrocząc gniewnie pod nosem, skierował się ku kamiennym
schodkom. Zanim doszedł do siedzącej na tarasie młodej kobiety,
Jeremy z psem biegali kilkanaście metrów dalej, po zalewanym przez
fale kamienistym nabrzeżu.
Złość ustąpiła miejsca frustracji. Adam zaklął.
- Przepraszam - mruknął, zreflektowawszy się, że przecież
kobieta go słyszy.
Nie potrafił oderwać od niej spojrzenia. Była piękna - szczupła,
wiotka, o lśniących w słońcu kasztanowych włosach zaplecionych w
warkocz, który zdobiła jedwabna apaszka w kolorze świeżych
S
wiosennych liści. Szyję miała długą niczym baletnica. Nie widział jej
oczu - zasłaniały je ciemne eleganckie okulary od Gucciego - ale
R
widział prosty, klasyczny nos i wysokie kości policzkowe. A także
usta - pełne, zmysłowe, oraz dumnie uniesioną głowę.
- Mam nadzieję, że mój syn za bardzo pani nie przeszkadzał -
powiedział, wodząc wzrokiem po jej gładkich ramionach.
Miała na sobie cienką bluzkę bez rękawów, szeroką spódnicę w
kolorze szmaragdowym i lekkie sandałki. Pomalowane na jasny róż
paznokcie u nóg wyzierały spod skórzanych pasków. Przywodziła na
myśl leśnego duszka, choć duszki nie bywają tak wysokie i ponętnie
zaokrąglone. W każdym razie była najbardziej zachwycającym
stworzeniem, jakie od dawna widział.
- Ależ skąd! - zaprotestowała. - Świetnie nam się rozmawiało.
To uroczy chłopiec.
8
Strona 10
- Uroczy? Ten łobuz? A to dobre! - Podobał mu się głos
nieznajomej, melodyjny, z leciutkim obcym akcentem. - Z tego widać,
że go pani nie zna.
Kobieta zmarszczyła czoło.
- To ma być żart? - spytała. - Nie rozumiem, dlaczego mówi pan
takie rzeczy o własnym synu.
Zawahał się. Jego wypowiedz faktycznie mogła zdziwić kogoś,
komu Jeremy nie zdążył jeszcze zagrać na nerwach. Ogarnęły go
wyrzuty sumienia.
Może kobieta ma rację; może nie powinien się tak irytować na
S
syna.
- Chyba ze zmęczenia. - Przeczesując ręką swoje jasne włosy,
R
popatrzył zalotnie na nieznajomą. -Mam za sobą długi i męczący
dzień.
Zwykle kobiety jakoś reagowały na jego płomienne spojrzenie;
czerwieniły się, serce biło im szybciej. Ale nie ta; ta pozostała całkiem
niewzruszona.
- Tak? - spytała znużonym tonem, jakby odpowiedź wcale jej nie
ciekawiła.
- Przylecieliśmy dziś z Nowego Jorku.
- Aha.
Odwróciwszy się, popatrzyła na migoczącą w słońcu taflę
morskiej wody.
Poczuł się odtrącony. W Hollywood uchodził za przystojnego
mężczyznę, w dodatku mającego spore wpływy. Mimo chwilowych
9
Strona 11
problemów finansowych i wiszącej nad nią groźby przejęcia firma
producencka, którą stworzył od zera i kierował do dziś, cieszyła się
olbrzymim uznaniem w środowisku filmowym.
Pomijając wszystko inne, Adam Ryder nie przywykł do tego,
aby go odtrącano. Jeśli już, to on odtrącał, dziękował za współpracę i
wskazywał drzwi.
Korciło go, by stanąć do walki, podjąć rękawicę, lecz
pohamował ten odruch. W porządku; tym razem nie podbił kobiety
swoim wdziękiem. I co z tego?
Ma ważniejsze sprawy na głowie.
S
Spoglądając w dół, zobaczył, że Jeremy wciąż bawi się z psem.
Hm, pewnie powinien się do nich przyłączyć. W tym momencie
R
psisko wybiegło z wody i otrząsnęło się energicznie, mocząc chłopca
od stóp do głów.
Adam skrzywił się z niechęcią.
Mając do wyboru zabawę na mokrej plaży z dzieckiem i psem
oraz próbę oczarowania ślicznej szatynki, nie musiał się długo
zastanawiać. Lubił wyzwania. Zerknął na kamienny murek, na którym
kobieta siedziała.
- Można się przysiąść? - Usiadł, nie czekając na pozwolenie.
Przez chwilę milczała, dając mu do zrozumienia, że wcale nie
marzy o jego towarzystwie, ale była zbyt dobrze wychowana, aby
powiedzieć to wprost.
10
Strona 12
- Proszę. - Przesunęła się, robiąc mu miejsce obok siebie, po
czym przestawiła wielką torbę, w której nosiła chyba cały swój
dobytek.
Adam wciągnął powietrze - uderzył go zapach perfum, świeży,
korzenny, niezbyt słodki. Czując narastające podniecenie, miał ochotę
zgarnąć nieznajomą w ramiona, pocałować jej pełne usta.
Zaskoczony, czym prędzej wziął się w garść. Od lat żadna
kobieta nie wzbudziła w nim takich pragnień, a spotykał w życiu
mnóstwo piękności. Może tak na niego działał urok wyspy, lekki
zmysłowy dotyk wiatru, łagodny szum fal zalewających brzeg?
S
Utkwił wzrok w lśniącej tafli wody; nie chciał, żeby siedząca obok
szatynka zauważyła, jakie wywarła na nim wrażenie.
R
Zawsze nienawidził okazywania słabości, a w ostatnim czasie ta
niechęć coraz bardziej przybierała na sile. Niewielu osobom w życiu
wierzył, a z doświadczenia wiedział, że najczęściej zaufanie mężczyzn
zdradzają piękne kobiety.
Jak brzmi to przysłowie? Kto się na gorącym sparzy, ten na
zimne dmucha? Sparzył się; oj, sparzył się, i to nie raz. Dlatego
dmuchał na zimne. I potrzebował licznych dowodów, zanim potrafił
opuścić gardę i komuś zaufać.
Ale to nie znaczyło, że się wycofał; że zrezygnował z flirtu,
uwodzenia. W dalszym ciągu uwielbiał tę grę, tyle że nie oczekiwał
wielkiej wygranej.
- Ładny widok - powiedział, spoglądając na ciągnące się po
horyzont błękitne Morze Śródziemne. -Często pani tu przychodzi?
11
Strona 13
- Bardzo często. Zwłaszcza wtedy, gdy muszę podjąć ważną
decyzję.
Zaskoczyła go swoją szczerością.
- Albo uciec problemów. - Uśmiechnęła się, ukazując rząd
równych białych zębów. - Albo kiedy chcę pobyć chwilę ze swoimi
przodkami.
- Z przodkami?
Odwzajemnił uśmiech. Niewinny flirt nic nie kosztuje. Sprawia
przyjemność, a nie wymaga poświęcenia, wykładania kart na stół,
gmerania we własnym wnętrzu. Czasem prowadzi do seksu. Nigdy nic
S
nie wiadomo. A piękna nieznajoma była niezwykle pociągająca.
Może, pomyślał, warto przebić się przez mur obojętności, za
R
którym się skryła, i zakosztować nieco namiętności.
- O tak, mnóstwo ich tu krąży wkoło. - Wykonała ręką taki gest,
jakby wskazywała na grupki osób spacerujących po plaży,
wyłaniających się z jaskiń i przeskakujących po głazach.
- Serio? - Obejrzał się przez ramię na skalną ścianę. Gotów był
przyłączyć się do zabawy. - Może by mnie pani im przedstawiła?
Roześmiała się wesoło.
- Interesują pana moi nirolijscy przodkowie?
- Oczywiście. Zresztą sam też mam tu kilku. Uniosła ze
zdziwieniem brwi.
- Naprawdę?
- Tak mi mówiono.
12
Strona 14
Oho, wzbudziłem jej zaciekawienie, pomyślał zadowolony. Ale
by się zdumiała, gdybym zdradził jej, że jestem nieślubnym wnukiem
rządzącego Niroli króla Giorgia!
Ale pokrewieństwo z rodziną królewską nigdy nie było dla
Adama powodem do dumy. Przeciwnie, wychowano go w poczuciu,
że to powód do wstydu.
Tak uważali jego dziadkowie; twierdzili, że ich córka, a jego
matka, powinna się wstydzić, iż urodziła dziecko z nieprawego łoża. Z
drugiej strony stale i za wszystko ją krytykowali. Ale ponieważ
dorastał na ich farmie w Kansas, siłą rzeczy przejął większość ich
S
przekonań.
- Myślałam, że pochodzi pan z Nowego Jorku...?
R
- Zgadza się. W Niroli jestem po raz pierwszy w życiu. Ale mój
ojciec urodził się na tej wyspie.
- Aha - powiedziała, przeciągając drugą sylabę i pokiwała głową,
jakby to wiele tłumaczyło.
Zmarszczył brwi. Zaczynała go denerwować. Zanim zdążył
spytać, co jej „aha" oznacza, usłyszał pisk Jeremy'ego oraz szczekanie
psa. Poderwał się na nogi, żeby sprawdzić, co się dzieje.
- Jeremy, nie męcz psa! - Nie widział, żeby chłopiec męczył
zwierzę, ale na wszelki wypadek wolał zwrócić mu uwagę.
- Ma na imię Fabio - oznajmiła kobieta.
- Kto? Pies?
- Owszem, pies.
13
Strona 15
- W porządku. Jeremy! - zawołał ponownie do syna. - Nie męcz
Fabia.
- Niezbyt dobrze to panu wychodzi, prawda? -spytała drwiącym
tonem kobieta, kiedy znów usiadł na murku.
Popatrzył na nią zaskoczony.
- Co?
- Zajmowanie się dzieckiem. Nie ma pan do tego smykałki.
Wytrzeszczył oczy. Zgadł: ona go nienawidzi. Ale jakim
prawem? Jak można znienawidzić kogoś od pierwszego wejrzenia?
Jest przyzwoitym człowiekiem. Chryste, co za irytująca baba!
S
- A cóż pani wie o moich talentach wychowawczych?
- Słyszę, w jaki sposób zwraca się pan do syna. Tonem
R
rozkazującym, jakby mały był żołnierzem. To błąd. W końcu to
jeszcze dziecko.
Nie wierzył własnym uszom. Kim ona jest, do cholery, żeby
mówić mu, jak powinien wychowywać syna?
- Jeremy'emu potrzebna jest odrobina dyscypliny - odparł,
stwierdzając oczywisty fakt, z którym wszyscy się zgadzali.
- Więc dlaczego mu jej pan nie wpaja? Pokręcił głową.
Specjalnie się z nim drażni?
- Właśnie usiłuję to robić!
- I znów pan podnosi głos.
Boże, a wydawało mu się, że to tylko dziecko doprowadza go do
białej gorączki.
14
Strona 16
- A co by pani wolała? - spytał, siląc się na zachowanie spokoju.
- Żebym wymierzał małemu klapsy?
- Oczywiście, że nie. Mógłby pan jednak poświęcać mu więcej
uwagi. - Westchnęła. - Podejrzewam, że bez względu na to, jak często
się widujecie, niezbyt dobrze zna pan swojego syna.
Odwróciła się do niego twarzą. Ileż dałby za to, by zdjęła
okulary! Może zdołałby dojrzeć coś w jej oczach?
- Ale nie widujecie się codziennie, prawda? Dlatego zabrał go
pan tutaj? Ma pan nadzieję, że spędzając razem czas, zbliży się pan do
syna.
S
Trafiła w dziesiątkę. Zupełnie jakby była jasnowidzem. Albo
jakby czytała w jego myślach.
R
- Jeśli nawet, to co?
- Nic. - Wzruszyła ramionami. - Nie wydaje mi się, żeby to
odniosło skutek. Musi pan zmienić swoje podejście, zastosować inną
metodę, bo krzykiem nic pan tu nie wskóra.
Uśmiechnęła się z pobłażaniem.
- Potrzebuje pan pomocy.
Zdusił przekleństwo, które miał na końcu języka. Ona się myli,
ale nie zamierzał się z nią sprzeczać.
- W porządku - odrzekł, z trudem panując nad zdenerwowaniem.
- Więc niech mi pani pomoże.
- To nie najlepszy pomysł - oznajmiła z nutą wyższości w głosie.
15
Strona 17
Znów poczuł się jak niegrzeczny uczeń, któremu nauczyciel
wskazuje drzwi. Psiakrew, jeśli ta kobieta jest taką ekspertką w
sprawach wychowania dzieci...
- Przepraszam, a pani ile ma dzieci? - spytał z irytacją w głosie.
Uniosła lekko głowę. Bawiło ją to, jak usilnie mężczyzna
próbuje ukryć złość.
- Ani jednego - odparła niezrażona. - Męża też nie mam.
- Więc dlaczego miałbym pani słuchać?
- Kogoś pan powinien słuchać. Bo własna intuicja najwyraźniej
pana zawodzi.
No dobrze, pomyślała z zadowoleniem Elena Valerio, to go
powinno skutecznie zniechęcić. Miała nadzieję, że mężczyzna wstanie
i odejdzie, że da jej święty spokój. Nie miała ochoty na jego
towarzystwo.
Hm, czy aby na pewno?
Żałowała, że nie może mu się przyjrzeć. Nieczęsto jej się to
zdarzało. Dawno temu pogodziła się ze swoją ślepotą. Doskonale
potrafiła sobie z nią radzić; czasem wręcz odnosiła wrażenie, że to jej
daje przewagę nad innymi. Jednakże szorstki ton mężczyzny i jego
tupet obudziły w niej...
Sama nie bardzo wiedziała co. Dlatego marzyła o tym, by do
barwy głosu dopasować rysy twarzy.
W głosie swego rozmówcy słyszała znużenie życiem,
poirytowanie, cynizm. Także arogancję i potrzebę kontrolowania
innych. Oraz dziwny chłód.
16
Strona 18
Były to cechy, które ją drażniły, których nie lubiła u mężczyzn.
Z drugiej strony miała wrażenie, że facet próbuje oczarować ją swoim
wdziękiem.
Nic z tego nie rozumiała. Na co on czeka? Dlaczego sobie nie
idzie?
Westchnęła.
- No dobrze, dam panu dobrą radę. Powinien pan się odprężyć.
Wyluzować.
- Odprężyć? Wyluzować?
- Nie po to pan tu przyjechał? Na urlop?
S
- Nie. W interesach.
- A, to wszystko wyjaśnia. Jest pan potwornie spięty. Syn to
R
wyczuwa i dlatego się buntuje. Dlatego w ogóle pana nie słucha.
Adam ugryzł się w język. Gdyby się chwilę zastanowił, na
pewno zdołałby odpłacić się pięknym za nadobne. Ale co by to dało?
Postanowił zastosować inną taktykę.
- Ma pani cudowne włosy - oświadczył, patrząc, jak lśnią w
promieniach słońca.
Kusiło go, aby wsunąć rękę w kasztanowe pasma.
- Naprawdę? - Wydawała się szczerze zdziwiona. - Lubię czuć
ich dotyk na plecach.
Poruszyła lekko głową.
- Plecy też ma pani piękne. Zesztywniała.
- Posuwa się pan za daleko.
- Przepraszam - rzucił mało przekonującym tonem.
17
Strona 19
- Jakoś nie wierzę w pańską skruchę. Powoli tracił cierpliwość.
- Czy może pani wyjaśnić, dlaczego od pierwszej chwili czuje do
mnie tak silną antypatię?
- To aż tak widać? - Zacisnąwszy usta, lekko się uśmiechnęła. -
Hm...
Zmarszczył czoło. Wiedział, że powinien wstać i odejść. Kobieta
wyraźnie nie życzy sobie jego towarzystwa. Ale coś go
powstrzymywało. Nie potrafił jej zostawić; zależało mu, aby go
polubiła.
A może po prostu chciał być górą? Sam nie był pewien, o co mu
S
tak naprawdę chodzi.
- Rzeczywiście ciekawi pana powód mojej, jak pan to ujął,
R
antypatii? - Na moment zamilkła. - Pan uważa, że kobiety niczym
jabłka z jabłoni powinny spadać panu prosto pod nogi. Lub w
ramiona. Mam rację?
- A pani jeszcze nie dojrzała do spadania? Jest takim zielonym
jabłuszkiem?
Miał wrażenie, że łypnęła na niego groźnie.
- Albo nie! Zakazanym owocem! Parsknęła śmiechem.
- Zgadł pan. - Po chwili spoważniała. - A teraz, jeśli pan
wybaczy...
Odetchnął głęboko, ponownie wciągając w nozdrza jej zapach.
Między innymi dlatego nie miał ochoty nigdzie się ruszać. Pachniała
jak egzotyczny owoc, niekoniecznie zakazany, ale na pewno kuszący.
Tak kuszący, że nie potrafił go zostawić. Postanowił spróbować
18
Strona 20
jeszcze raz: uśmiechając się, zaczął rozmawiać o zwyczajnych
rzeczach, o pogodzie, o wspaniałym widoku.
Za wszelką cenę chciał zmniejszyć napięcie, jakie się między
nimi wytworzyło.
Elena siedziała jak na węglach. Facet ją denerwował, wprawiał
w stan rozdrażnienia. Przyszła tu, w to ustronne miejsce, żeby pobyć
sama w ciszy i spokoju, a nie po to, by z kimś kopie kruszyć.
Przez moment zastanawiała się, czy nie zawołać Fabia. Kiedy go
dostała, mówiono jej, żeby nie pozwalała mu bawić się z dziećmi. Jest
to pies-przewodnik, który służy określonym celom, i tak powinien być
S
traktowany. Nie wolno go tarmosić, pieścić, bo wszystko mu się we
łbie pomiesza. Z początku bardzo tego przestrzegała, ale z czasem,
R
gdy nabrała do niego zaufania, zmieniła swoje nastawienie. Psisko
ganiało teraz po plaży, ujadając radośnie. Było w zasięgu jej słuchu i
głosu.
Uśmiechnęła się. Niech się jeszcze chwilę pobawi z tym miłym
chłopcem.
O mało nie podskoczyła, kiedy mężczyzna niechcący otarł się o
jej ramię. W ostatniej chwili opanowała się i jedynie przygryzła wargi.
Na szczęście on niczego nie zauważył. Rozwodził się na temat
promieni słońca odbijających się od tafli wody i temperatury morza,
na temat zwykłych rzeczy, o jakich rozmawiają normalni ludzie.
Uzmysłowiła sobie, że przestał ją drażnić.
19