Jaimie Roberts - Chained Dark Erotica
Szczegóły | |
---|---|
Tytuł | Jaimie Roberts - Chained Dark Erotica |
Rozszerzenie: |
![](/images/demo/legimi.png)
![](/images/demo/legimi.png)
![Ceneo.pl](http://app.ceneostatic.pl/common/image/logo/ap-logo-transparent-small.png)
Jaimie Roberts - Chained Dark Erotica PDF Ebook podgląd online:
Pobierz PDF
Zobacz podgląd Jaimie Roberts - Chained Dark Erotica pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. Jaimie Roberts - Chained Dark Erotica Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.
Jaimie Roberts - Chained Dark Erotica Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:
Strona 1
Strona 2
Jaimie Roberts - Chained Dark Erotica1
Prolog
Dawno minęły czasy, kiedy moje życie było proste, łatwe i beztroskie. Teraz żyłem
w biegu. Czemu? Cóż, dojdę do tej części później. Na razie chciałem, żebyś
zobaczył, jak to wszystko się zaczęło. Zobacz, kiedy moje ciche życie zmieniło się
z zera na ponad sto w mgnieniu oka.
To zabawne, jak się obejrzałeś i przypomniałeś sobie, że widziałeś różne
rzeczy. Miałem dwadzieścia lat, kiedy wszystko się zaczęło. Przeprowadziłem się z
Cambridge do Londynu, ponieważ chciałem żyć życiem w mieście ... Cóż, to jest
kłamstwo, ale do tego dojdę później.
Szczerze mówiąc, chciałem być wolny po stracie obojga rodziców. Mój ojciec się
zabił, a wkrótce potem moja matka dowiedziała się, że ma raka. Żyła jeszcze tylko
dwa lata, zanim uległa chorobie, a ja byłem sam.
Byłem zły na mojego ojca, ponieważ myślałem, że był samolubny, zostawiając nas
w tyle, aby podnieść te kawałki. Zawsze się poruszaliśmy, nigdy się nie
uspokoiliśmy. Jako dziecko frustrowało mnie to, ponieważ chciałbym zaprzyjaźnić
się, gdy musieliśmy się znowu przeprowadzić.
Co więc zrobiłem? Nigdy nie zaprzyjaźniłem się. Stałem się samotnikiem, w
depresji i samotności w wieku piętnastu lat. Nienawidziłem swojego
życia. Nienawidziłem moich rodziców za to, że mnie tak uczynili, i nienawidziłem,
że moja jedyna pociecha po śmierci była taka, że już nigdy nie będę musiał
1
Translate: Ana
Strona 3
martwić się o pieniądze.
Tak, miałem pieniądze. Miałem dużo pieniędzy. Ale jak mógłbym uczcić tę wiedzę,
skąd pochodzą te pieniądze? Jak mógłbym żyć w świadomości, że nigdy nie będę
musiał się martwić, że znów zapłacę rachunki, gdy jestem najbardziej samotną
kobietą na świecie? Wiem. To była lekka przesada, ale tak się czułem. Po śmierci
mojej matki szybko się zwijałem. Coraz głębiej wpadałem w ciemną otchłań, która
groził, że połknie mnie w całości. Zostałem w moim domu, prawie nie jadłem,
prawie nie rozmawiałem z nikim.
Po prostu istniałem.
To prowadzi mnie do następnej części mojej historii. Widzisz, mógłbym po prostu
istnieć i być może byłem w depresji, ale trzymałem się czegoś. To była iskra
czegoś, co mnie we mnie pociągało, żeby się wydostać. Miałem dużo czasu na
myślenie, więc zaplanowałem. W końcu przyjąłem pomoc wuja i planował ze
mną. W rzeczywistości nie był moim wujem. Powiedziano mi, żeby go tak nazwać
od bardzo młodego wieku. Pomógł mi przetrwać ciężkie czasy i uwierz mi,
przeszedłem przez kilka. Był moim koniecznym złem. Mówię zło, bo
zdecydowanie było w nim coś ciemnego. Coś tajemniczo mrocznego i
zdecydowanie niebezpiecznego. Wiedziałem, że jest bardzo potężnym człowiekiem
z powodu uścisku, jaki widziałem, gdy miał nad ojcem.
Mój ojciec zawsze się bał. Posunąłbym się nawet do stwierdzenia, że był trochę
paranoikiem. Zanim co wieczór kładł się do łóżka, sprawdzał dom pięć
razy. Czasami go obserwowałem, gdy szaleńczo szukał w każdym rogu. Jednak
nigdy nie wiedział, że tak. O ile mu chodzi, nigdy nie istniałem. Był zbyt zajęty
zarabianiem pieniędzy, wywieraniem wpływu na ludzi i staraniem się nie dać się
zabić ... co było zabawne, biorąc pod uwagę, że w końcu się zabił.
W każdym razie powinienem wrócić do tu i teraz. Nie chciałem już więcej tarzać
się. Chciałem zrobić coś dla siebie ... i dla innych ludzi.
Co więc zrobiłem? Z pomocą wujka przeprowadziłem się do Londynu, wynająłem
dom z dwiema sypialniami, zatrudniłem się w pubie na pół etatu, a resztę czasu
przeznaczałem na jedzenie bezdomnych w kuchni zupy.
Strona 4
Uwielbiałam też malować. Gdybym kiedykolwiek poczuł, że kopie tę dziurę, do
której zwykle wślizgnąłem się, wyciągnęłabym szczotkę i zacząłem tworzyć. Do
tego służyła moja druga sypialnia. To było moje studio. Moje sanktuarium. Miał
wiele obrazów, z których każdy dawał mi cel. Sprawia, że chcę żyć, chcę widzieć
świat ze świeżej perspektywy. To był mój dom w moim domu.
Co prowadzi mnie do najważniejszej części mojej historii - znowu. Wyjaśnię to
później, ale na razie wystarczy poznać podstawowe szczegóły.
Próbując znaleźć siebie i pomagać innym, spotkałem bezdomnego. Bardzo
mroczny, tajemniczy bezdomny mężczyzna. Niestety spotkałem wielu
bezdomnych, ale ten się wyróżniał i czy wiesz dlaczego? Nigdy ze mną nie
rozmawiał. Nigdy nie wypowiedział ani słowa, nigdy nie potwierdził mojej
obecności. I, szczerze mówiąc, to mnie zirytowało. Wszyscy inni byli tak przyjaźni
i troskliwi. Pomimo własnego nieszczęścia, starali się pomóc, ale ten
człowiek? Nic. Sprawiło, że chcę wiedzieć więcej. Właściwie, gdybym był
całkowicie szczery, denerwowało mnie to jak diabli.
Oczywiście na tym się nie kończyło. Myślę, że wiesz, dokąd to zmierza, ale na
razie powiem ci to. Człowieka, z którym byłem tak zdumiony, człowieka, który
mnie zdenerwował i oszołomił? Nazywał się Kit Chain ...
I to była nasza historia.
Rozdział 1
Hotel Hilton, Londyn, 2004
"Olivia, czas się przygotować. Wuj zabiera cię do parku, pamiętasz?
Strona 5
Uśmiechnąłem się. Wujek zawsze dbał o mnie i upewniał się, że jestem
szczęśliwy. "W porządku, mamo. Gdzie jest mój płaszcz? Nie mogę tego znaleźć. "
Byłem w korytarzu naszego penthouse'u, szukając. Pokoje były tak duże, że
bardziej przypominało mieszkanie niż pokój hotelowy.
"Myślę, że jest w moim pokoju, Olivia. Pośpiesz się i przygotuj się. "
Wskoczyłem do pokoju rodziców i podniosłem płaszcz z łóżka. Pokój był dość
ciemny, ale w słabym świetle widziałem cień.
Przechylając głowę, spróbowałem zmrużyć oczy, by zobaczyć, co to jest
cień. Zrobiłem kilka kroków w jego kierunku, gdy usłyszałem, jak moja matka
krzyczy: "Olivio, pospiesz się!"
Odwróciłem głowę i krzyknąłem: "Okay, mamo. Idę!"
Obejrzałem się ostatni raz, ale cień zniknął. Przez chwilę myślałem, że może moja
mama i tata mają ducha w ich pokoju, więc ucieszyłem się, że tam nie spałem.
Uśmiechnąłem się, myśląc o moim spacerze z wujkiem i owinąłem płaszcz wokół
mnie. Odwróciłem się w stronę drzwi i zatrzymałem się.
W drzwiach stał mężczyzna o krótkich czarnych włosach, wpatrzony we mnie. To
był człowiek, którego nigdy wcześniej nie widziałem. Powinienem krzyczeć, ale z
jakiegoś powodu mój głos został zabrany. Patrzyłem tylko, zastanawiając się, co
powinienem zrobić dalej.
Kiedy o tym myślałem, podniósł nagle palec do ust. "Ciii", powiedział, a potem
zniknął z pola widzenia.
Moje oczy musiały być ogromne. Wciąż tam stałam, nie mogąc się ruszyć, kiedy
moja mama weszła do pokoju i zobaczyła moją minę.
Strona 6
"Olivia, cokolwiek się dzieje, dziecko? Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha.
To był marzec, więc wiosna była nad nami. Kochałem tę porę roku, ponieważ dni
były dłuższe, nieba były czasem wyraźniejsze, a ptaki przychodziły
tłumnie. Miałem drzewo przed moim oknem studia, a czasami wpatrywałem się w
ptaki latające i wychodzące z gałęzi. Zamykam oczy i słucham ich słodkiej melodii
przez kilka chwil, zanim zacznę malować. Te czasy były moim czasem. W tych
czasach pozwoliłem sobie uwolnić się od wszelkich oczekiwań i
obowiązków. Mogę być tylko mną.
Ale kolejne dni nie były beztroskie. Rankiem pierwszego dnia byłem na mojej
zwykłej trasie do kawiarni, aby złożyć zamówienie dla moich bezdomnych
przyjaciół.
Lubiłem te poranki. Dało mi to cel. Dało mi to sens. Każdego dnia cieszyłem się
ich towarzystwem i przekomarzaniem się. Jedyną osobą, która nie podniosła
wzroku, kiedy przybyłem, był ten tajemniczy mężczyzna. Człowieka, o którym
cały czas myślałem. Nie wiedziałem dlaczego, ponieważ nigdy nie powiedział mi
ani słowa ... co było prawdopodobnie powodem, ale i tak mnie sfrustrowało. Było
w nim coś, czego nie mogłem włożyć palcem. Sprawiło, że chciałem wiedzieć
więcej i chciałem wiedzieć więcej od bardzo dawna.
Po zabraniu kawy na cały dzień pożegnałem się z właścicielem, Timem i
wyszedłem. Gdy spacerowałem, uśmiechałem się, ponieważ sam byłem w stanie
chodzić po ulicy. Dorastając, zawsze czułem, że ludzie mnie pilnują, upewniając
się, że pozostaję bezpieczny. W tym czasie zawsze istniała obawa, że zostanę
porwana, ponieważ jestem córką kogoś sławnego i cenionego. Wydaje mi się, że
wciąż mogłem, ale ukrywanie lat, zmiana imienia i nowego koloru włosów
pozwoliły mi się teraz wtopić. Musiałem walczyć, aby dojść do tego etapu, ale
obietnica czegoś, czego chciał ode mnie wuj, była tym, co mnie tu dzisiaj
dostało. Potrzebowałem go, żeby mi to dał, a on ustąpił. Dano mi trzy miesiące, ale
ten czas prawie się skończył. W rzeczywistości byli w zaledwie kilka tygodni.
Potrzebuję więcej czasu.
Strona 7
Westchnąłem, jadąc zwykłą trasą w dół Barclay Lane, zatrzymując się na schodach
prowadzących do kuchni zupy.
"Olivia!" Krzyknął Wayne.
Krótko spojrzałam w kierunku tajemniczego mężczyzny i, jak zwykle, całkowicie
mnie zignorował.
Starając się tego nie dopuścić, zwróciłem się do Wayne'a i uśmiechnąłem. Dziś
miał obok niego kobietę. Wyglądała, jakby miała po pięćdziesiątce brudną
blondynkę, kędzierzawe włosy, brązowe oczy i czarny pieprzyk na policzku. Nie
ogromny kret, ale zauważalny. Uśmiechnęła się i wtedy zauważyłem, że brakuje jej
zęba.
"Chodź i poznaj moją dziewczynę, Rachel."
Pochylając się, Wayne wziął swoją kawę, inni zaczęli się zbierać, żeby wziąć
ich. "Nie wiedziałem, że masz dziewczynę, Wayne." Uniosłem brew. "Trzymasz
mnie?"
Wayne uśmiechnął się szeroko, pokazując swój złoty ząb. Kiedyś był handlarzem
narkotyków, a potem zaczął używać siebie. To zaczęło jego spiralę w dół. Próbował
teraz trzymać się z daleka. Myślę, że bycie bezdomnym go zmusiło, ale co jakiś
czas znikał na kilka dni i nikt nie wiedział, dokąd się udaje. Te dni mnie przeraziły,
ponieważ wiedziałem, że to wtedy, kiedy go używał, i nie wiedziałem, czy jeszcze
go zobaczę.
"Byłem zbyt zmęczony czekaniem na ciebie, więc zacząłem szukać gdzie
indziej. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko. Mrugnął do mnie i zacząłem się
śmiać. Rachel tylko przewróciła oczami.
Położyłem dłoń na mojej piersi. "Cóż, moje serce jest trochę obolałe, ale jestem
pewien, że to przejdę." Odwróciłem się do Rachel i wyciągnąłem do niej
rękę. "Miło cię poznać, Rachel."
Strona 8
Posłała mi uśmiech. "Mi też miło cię poznać."
Nagle poczułem się trochę źle. "Tak mi przykro. Gdybym wiedział, też bym ci
dostał kawę.
Wayne przyciągnął ją do siebie i uśmiechnął się. "Nie martw się, Olivia. Ona może
dzielić moje. "
Uśmiechnąłem się, pytając Rachel, co chciałaby wypić jutro. Na początku
powiedziała mi, żebym się nie denerwowała, ale w końcu umarła, mówiąc mi, jak
bardzo lubi herbatę.
Ukłoniłem się. "Znakomity. Tak naprawdę myślałem o zrobieniu ciastek duńskich
w środę. Nie mogę jutro, bo pracuję. Pan wie, jak się wykażą, ale przyniosę trochę
ze sobą, jeśli będą dobre.
"Przynieś je!", Krzyknął Thomas. "Nie odrzucałbym tego, bez względu na to, jak
wyglądały."
Zacząłem się śmiać. "W porządku." Zatrzymałem się na chwilę, zwracając moją
uwagę z powrotem na tajemniczego faceta. Był skulony, próbując się
ogrzać. Mogła być wiosna, ale był to dopiero pierwszy dzień marca, więc było
jeszcze całkiem zimno. Miał na sobie długi, gruby szary płaszcz, niebieski
wełniany kapelusz na czubku głowy. Często go nosił, ale nigdy nie ukrywał
włosów, które miał pod spodem. Był na karku i wyglądał ciemno blond do
jasnobrązowego. Jego twarz była również pokryta włosami.
Dużo
włosów. Tyle włosów, że prawie nie widzisz twarzy, która była pod spodem, ale
udało mi się.
Kiedy zacząłem tu prawie trzy miesiące temu, przyszedł do kuchni zupy, żeby coś
zjeść. Wręczył mi talerz i włożyłem na niego trochę jedzenia. Nie patrzył na mnie,
nigdy tego nie robił, ale widziałem jego oczy. Byli kontrastem niebieskiego i
szarego i byli tak wciągający, że moja obsesja na jego temat zaczęła się w tym
momencie. Nigdy nie powiedział "dziękuję". Nigdy nie powiedział ani
słowa. Wszystko, co zrobił, to wziąć talerz i znaleźć miejsce jak najdalej od
Strona 9
kogokolwiek.
Właśnie wtedy wiedziałem dwie rzeczy. Po pierwsze, chciałem poznać jego
historię, a po drugie, był samotnikiem. Przypomniał mi o sobie i tylko z tego
powodu chciałem dowiedzieć się więcej. Po jakimś czasie stało się
pragnieniem. Nawet kilkakrotnie malowałem go, ponieważ nie mogłem wyobrazić
sobie jego oczu z mojej głowy. Frustrowało mnie, że nie patrzy mi w oczy, więc,
raz po raz malowałem go, wpatrującego się we mnie. Muszę mieć pół tuzina takich
rzeczy.
"On nie chce z tobą rozmawiać. Nieważne, jak na niego patrzysz.
Zerknąłem na Marcusa i patrzyłem, jak sączył swoją herbatę. Wpatrywał się we
mnie z uśmiechem, który mówił,
że wiem, dlaczego ciągle na niego patrzysz
.
"On nie rozmawia z żadnym z nas. Przychodzi tu codziennie rano, je śniadanie i
znika.
Spojrzałem na Thomasa, który teraz popijał jego napój i westchnął. "Tak,
wiem. Byłoby miło móc się z nim przywitać, nawet znać jego imię.
"Nikt nie zna jego imienia." Marcus podrapał się po swoich ciemnych włosach i
spojrzał na niego. "Nikt nic o nim nie wie."
Nic nie powiedziałem. Zamiast tego zacząłem wchodzić po schodach.
Shadowman
, głos szepnął mi w głowie.
Zamknąłem oczy, wzdrygnąłem się. Kiedy znów je otworzyłem, po raz ostatni
spojrzałem na tajemniczego mężczyznę. Zawsze starał się wyglądać na starszego,
ale wiedziałem, że tak nie jest. Wyglądało na to, że ma dopiero trzydzieści kilka
lat. To broda sprawiła, że wyglądał na starszego. Jednak jego oczy nigdy nie
kłamały. To jego oczy sprawiły, że zakwestionowałem wszystko, na czym się
Strona 10
opowiadałem, a to z kolei sprawiło, że chcę wiedzieć więcej ...
Dużo więcej.
*****
Drugiego dnia zaczęło się robić trochę ciekawie, ale tylko dlatego, że wydarzyło
się coś niezwykłego. Rozmawiałem trochę więcej niż zwykle iz tego powodu
robiło się późno. W pośpiechu pobiegłem po schodach, ale potknąłem
się. Wiedziałem, że spadam, wiedziałem, że to będzie bolało, i nie było nic, co
mogłem zrobić.
Nagle mój upadek został zatrzymany, gdy ręka pociągnęła mnie w bezpieczne
miejsce. Kiedy podniosłem wzrok, odkryłem, kto był moim
wybawcą. Zgadłeś. Tajemniczy mężczyzna.
Po raz pierwszy
naprawdę
na mnie spojrzał. Właściwie byłem tak zajęty, że wpatrywałam się w niego i
zastanawiałam się, jak bardzo wyglądam, jak gdybym patrzył na jedno z moich
obrazów, ledwo zauważyłam ponure miny, które przecięły jego twarz.
"Patrz gdzie idziesz."
Odszedł, pozostawiając mnie bez tchu, zszokowanych i zupełnie słabych w
kolanach. Tak, wiem, że był niegrzeczny, ale po raz pierwszy udało mi się go o nim
poinformować. Cztery w rzeczywistości. Pomimo tego, że nigdy nie widziałem go
przez resztę dnia, nie tłumiło to mojego nastroju. Po prostu nie mogłem przestać się
uśmiechać.
Strona 11
*****
Dzień trzeci był normalny, ale tym razem przyniosłem ze sobą ciasta. Zrobiłem je z
truskawkami, co prawdopodobnie było niewłaściwe. Wujek zawsze dawał mi
dodatek truskawkowy, kiedy mnie zobaczył i za każdym razem uderzał mnie prosto
między nogi.
Jak teraz, zapach truskawek uderzył w moje nozdrza, sprawiając, że mój żołądek
ryknął, a moje kolana trochę osłabły. Tylko ich zapach sprawił, że chciałam wujka,
ale nie mogłam o nim myśleć. Nie teraz.
Dziwne było wiedzieć, że miałem dwie obsesje w moim życiu, które oboje
spustoszyli moje ciało. Nie mogłem zrozumieć gwałtownego nacisku na wuja. W
jakiś sposób było to nienaturalne. Mimo tajemniczego mężczyzny wszystko
wydawało się tchnieniem świeżego powietrza. To było prawie tak, jakbym
całkowicie kontrolował. To było dziwne uczucie, biorąc pod uwagę, że nie
wiedziałem nic lepszego, ale takiego, którego pragnąłem.
Wręczyłem wszystkie wypieki, zauważając, że jeszcze je
zostawiłem. Wyciągnąłem go, położyłem na kawałku tkanki i położyłem obok
niego. Nigdy nic nie powiedział, nigdy nie potwierdził mojej obecności.
Wiedząc, że nic z niego nie wydobędę, pospieszyłem na górę. Zatrzymałem się i
odwróciłem, aby znaleźć go odchodzącego. Uśmiechnąłem się, ale nie dlatego, że
byłem szczęśliwy, że odchodził. Uśmiechnąłem się, ponieważ pomimo tego, że
próbował się ukryć, wciąż mogłem to zobaczyć.
On jadł moje ciasto.
Strona 12
*****
Dzień czwarty, miałem krok w moim kroku. Właśnie wydałem gorące napoje, gdy
Thomas zawołał z kilku schodków w górę: "Ktoś dostał ostatnią noc".
Podniosłem głowę, żeby zobaczyć, jak mruga do mnie. Thomas był mniej więcej w
tym samym wieku co reszta. Wyglądało na to, że wszyscy mają po pięćdziesiątce i
wszyscy byli ubrani w podobne stroje ... długie płaszcze, wełniane czapki i
rękawiczki.
Mój uśmiech nieco ucichł na jego komentarz. "Co masz na myśli?"
Thomas uśmiechnął się. "Uśmiechasz się od ucha do ucha, droga dziewczyno. To
może oznaczać tylko jedną z dwóch rzeczy. Jesteś zakochany, albo zostałeś nakryty
ostatniej nocy.
Czując się zawstydzony, odwróciłem wzrok na moment i wtedy to
zobaczyłem. Tajemniczy człowiek patrzył wprost na mnie. Ledwo zdążyłem to
uczcić, gdy tylko odwróciłem głowę, oderwał głowę i po prostu znów patrzył przed
siebie. Ale jego ciało było sztywne. Mam na myśli, jego ciało zawsze wydawało się
sztywne, ale jeśli było jeszcze bardziej, to dzisiaj. To trochę mnie skrzywiło.
"Więc, który to jest?"
Czując się zdezorientowany, spojrzałem na Thomasa. "Co?"
Thomas przewrócił oczami. "Który to? Kochać czy kłaść? "
Krótko spojrzałem na tajemniczego mężczyznę, zanim potrząsnąłem głową. "Żaden
z nich. Po prostu czuję się dobrze dziś rano, to wszystko. "
Thomas westchnął i pokręcił głową. "Dzwonię do bzdur, ale nieważne."
Strona 13
"Thomas, zostaw dziewczynę w spokoju." Rachel skrzywiła się w jego stronę.
Spojrzałem na nią i bezgłośnie,
dziękuję
.
"Nie wspominaj o tym, skarbie. Po prostu go zignoruj. Mówi tylko, że Hitler, gdy
ostatni raz został ułożony, zaatakował Polskę.
Zacząłem się śmiać, ale Thomas potrząsnął głową. "Nie zamierzam tego udzielić
nawet z odpowiedzią. W każdym razie nie możesz nic powiedzieć, bo wiem, co się
dzieje w nocy z wami dwoma. Wskazał na Rachel i Wayne'a. "Słyszałem cię."
Rachel obejrzała się przez ramię. Kiedy spojrzała za siebie, przewróciła oczami i
uśmiechnęła się do mnie. "On jest po prostu zazdrosny", szepnęła.
"Słyszałam to!" Thomas miał ponure miny na twarzy, ale nie wyglądał na
wystarczająco okrutny, żeby go zdjąć.
To wtedy spojrzałem na czas. "Cholera!" Spóźniłem się ponownie. Wiedziałem, że
moja praca tutaj była dobrowolna, ale nadal nie lubiłem spóźniać się. To było w
moim DNA. "Muszę biec." Zacząłem wchodzić po schodach.
"Nie biegnij zbyt szybko lub możesz potrzebować kogoś, kto znowu cię uratuje."
Spojrzałem w dół i zobaczyłem Thomasa wskazującego na tajemniczego
mężczyznę i mrugającego. Pokręciłem głową i przeszedłem resztę drogi.
Kiedy wszystko było gotowe, Tammy, kierownik, otworzyła główne drzwi. Jak
zwykle wszyscy przylatywali, podnieśli talerz i podali mi go. Uśmiechnąłem się
grzecznie, napełniłem talerze jedzeniem i oddałem je każdemu, ale czułem
niepokój w związku z moim tajemniczym człowiekiem. Nie jadł tu przez ostatnie
dwa dni i martwiłam się o niego.
Strona 14
Wkrótce zobaczyłem, jak przechodzi przez drzwi i podnosi talerz. Westchnęłam z
ulgą i uśmiechnęłam się. Wiedziałem, że źle to zrobiłem, ale nie mogłem nic na to
poradzić.
Kiedy zbliżył się do mnie, moje tętno podniosło się. Nie byłem pewien, dlaczego
miał na mnie taki wpływ, ale zrobił to. Uwierz mi, próbowałem uspokoić moje
bijące serce, gdy tylko wiedziałem, że go zobaczę lub będę blisko niego, ale nie
mogłem. Miał własny umysł.
Podał mi talerz, nie podnosząc wzroku. Na jego talerzu umieściłem jajecznicę,
bekon, fasolę i dwie kiełbasy. Powinien być tylko jeden, ale martwiłem się, że nie
jadł.
Oddałem mu talerz. Już miał odejść, kiedy to zauważył. Moje serce biło szybko,
kiedy naprawdę spojrzał na mnie.
"To zawsze jedna kiełbasa."
Moje usta wyschły i zacząłem wiercić się moim fartuchem. "Wiem. Po prostu ...
Nie jadłeś, a ja ...
"A Ty co? Myślisz, że możesz zlitować się nad sobą, podając mi dodatkową
kiełbasę? Mnóstwo ludzi tutaj nie jadło dłużej niż ja. Co mnie wyróżnia? "
Cholera, wyglądał na rozzłoszczonego. Naprawdę uderzyłem w nerwy i, mówiąc
prawdę, poczułem się winny. On miał rację.
"Przepraszam, nie zrobiłam ..."
Wepchnął do mnie talerz. "Zdejmij to."
Pokiwałem głową i chwiejną ręką wziąłem od niego talerz. Odłożyłem kiełbaskę i
podałem mu talerz. Patrzył na mnie przez chwilę. Nie mogłem powiedzieć, co do
cholery myślał, i to mnie dręczyło. Nie dlatego, że się boję, ale dlatego, że trochę
Strona 15
się denerwowałem. W ogóle nie mogłem ocenić jego reakcji na mnie.
Niestety, nie trwało to długo. Wziął ode mnie talerz, odwrócił się i podszedł do
najdalszego stołu. Byłem zbity z tropu, byłem zdenerwowany i byłem
zdesperowany, aby wiedzieć, co jest w jego głowie. Chciałem wiedzieć więcej.
Po prostu nie zdawałem sobie sprawy, o ile więcej, aż do następnego dnia.
Rozdział 2
"Livy, co ci powiedziałem o piciu za dużo?"
Zacząłem się śmiać. "Och, daj spokój, wujku. Jeszcze tylko trochę. Obiecuję, że
będę dobry. "
"Masz tylko osiemnaście lat, Livy, ale pijesz więcej niż ja".
Wuj wpatrywał się we mnie intensywnie. Nawet tak samo głupia jak ja widziałem,
że był człowiekiem, którego można się bać. Znałem jego moc. Wiedziałem też,
jaką władzę sprawował nad moim ojcem ... i to coś mówiło.
Pochyliłem się nad nim, próbując wyrwać butelkę z jego wyciągniętej
ręki. Dokuczał mi, a mi się to nie podobało. Desperacko potrzebowałem więcej
Jacka Danielsa. To była moja droga do odrętwienia ... Droga, którą odwiedzałam
tak często, jak tylko mogłam, odkąd umarli moi rodzice.
"Proszę, daj mi więcej." Ponownie pochyliłem się, ale wujek wyciągnął rękę
jeszcze dalej. Byłem już praktycznie na nim i złapałem jego seksowną wodę po
goleniu. "Dam ci loda, jeśli pozwolisz mi odzyskać mój napój." Roześmiał się. On
rzeczywiście się
śmiał
. Nienawidziłem tego. "Co ty, kurwa, uważasz za takie zabawne?"
Strona 16
Wuj przestał się śmiać i spojrzał na mnie surowo. "Livy, nigdy więcej
nie
podnieś mnie swoim pieprzonym głosem. Masz to? Ja cię pierdolę. Zapamietaj
to. Pewnego dnia zobaczysz. Pewnego dnia, kiedy już posprzątasz swoje gówno i
będziesz gotowy dla mnie, będę tam. Na razie musisz nauczyć się znać swoje
miejsce. Pokaż trochę cholernego szacunku. "
Moje usta były suche, gdy próbowałem przełknąć. "S ... s ... przepraszam,"
wyjąkałem.
Wuj spojrzał na moją minę, a jego własna zmiękła. Pochylił się do przodu, musnął
wargami moje czoło i westchnął. "Czujesz się jak browar, Livy. Musisz przestać
gadać w domu przez cały dzień. Musisz skupić się na czymś i poprawić. Wiem, że
masz to w sobie. Zawsze byłaś moją ulubioną dziewczyną. Uniósł podbródek, by
spojrzeć mu w oczy. Pokazał mi dzisiaj swoje życzliwe oczy. Oczy, które
myślałem, mogą mnie trochę pokochać. "Czego chcesz?"
Zamknąłem oczy, próbowałem myśleć. Chciałem tylko ... nic. Nie chciałem już
więcej myśleć ani czuć. Po prostu nie chciałem niczego. Miałem dość patrzenia na
martwe oczy mojego taty. Chory pieprzeniem wszystkiego.
"Chcę się napić."
Wuj westchnął, najwyraźniej niezadowolony i odepchnął mnie od niego. "Gdzie
idziesz?" Zapytałam, obserwując go, jak idzie do drzwi. Wciąż trzymał w ręce
moją butelkę Jacka Danielsa.
"Idę do domu, Livy."
Zacząłem panikować. "A co z moim napojem?"
Zatrzasnął za sobą drzwi, sprawiając, że skoczyłem. Nie miałem w domu Jacka
Danielsa.
Pierdolić!
Strona 17
W tej chwili złościłem się. Podnosząc szklany ornament, rzuciłem go w drzwi i
krzyknąłem: "Pieprzony łup!"
Oparłem się i łkałem, żeby poczuć utratę napoju. Wciąż mogłem czuć i
potrzebowałem czegoś, co mogłoby zdziałać. Tylko Jack mógł to dla mnie zrobić.
Jack był moim najlepszym i jedynym przyjacielem.
Był piątek i dzisiejsza noc była jedną z najbardziej ruchliwych nocy w barze. Jak
zwykle, pojawiłem się o piątej, aby rozpocząć moją zmianę. To było już z ludźmi,
ale nie przeszkadzało mi to. Pomogłoby mi to odciąć się od tego, że tajemniczego
człowieka nie było w ogóle dzisiaj, co mnie trochę irytowało. Nie mogłem przestać
myśleć, że miało to coś wspólnego z tym, co wydarzyło się wczoraj.
"Olivia, dzięki, kurwa. Jest tu zbyt cholernie tłoczno. "
Charlie nalewał piwo, wyglądając tak samo zestresowany, jak brzmiał. Był
właścicielem baru i oburzającego flirtu. Ilość razy, kiedy próbował mnie uderzyć,
była nierealna. Nie zwracałem na niego uwagi, ale to go nie powstrzymało.
Uśmiechnąłem się i chodziłem po barze na plecy, żeby zdjąć płaszcz. Miałam na
sobie czarny podkoszulek i beżową spódnicę ołówkową. Przez jakiś czas nie
nosiłam spódnic, ale pomyślałam, że w nowym sezonie dokonam zmiany.
Kiedy rzuciłem torbę i płaszcz, poszedłem prosto do baru. "Dobrze. Kto następny?"
Charlie odwrócił się do mnie, spojrzał mi w górę iw dół, po czym uśmiechnął
się. Znałem ten uśmiech. Widziałem to dość często.
"Chciałbym dwa toniki wódki i kufel Fostera proszę."
Głowa podskoczyła w kierunku pytającej kobiety. "Już idę."
Strona 18
Po otrzymaniu napojów, Sue i Brent, pozostali dwaj barmani, poszli zrobić przerwę
i zostawili nas. Przez pierwsze dwie godziny byłem bardzo zajęty, więc moja
przerwa była mile widziana.
Wszedłem na plecy, Charlie podążył za nim. "Pieprz mnie. Czy musiałeś to dziś
wieczorem nosić? Chodzę od zawsze z ciężką pracą przez całą noc. Dostałem już
dwa zamówienia, ponieważ byłem zbyt zajęty oglądaniem twoich nóg. "Spojrzał na
moje nogi ponownie, zanim polizał swoje usta. "Pieprzony fantastycznie."
Pokręciłem głową i poszedłem do jego biura, by usiąść. "Charlie, przestań być taki
niegrzeczny."
Charlie usiadł obok mnie, przyciskając mnie do swojej sofy. Spojrzał mi w oczy,
jego brązowe migotały od górnego światła. Był atrakcyjnym mężczyzną. W wieku
około dwudziestu lat miał czarne włosy, przycięte włosy, jasnobrązowe oczy i
wgłębienie na brodzie. W rzeczywistości, po raz pierwszy, gdy Charlie spróbował
załatwić to ze mną, szturchnąłem jego dołeczek i powiedziałem: "Wbijcie się w
brodę, diabeł w środku". On też sprostał temu zadaniu.
"Dlaczego nie pozwolisz mi spać z tobą?"
Ponownie podsunąłem mu brodę i pokręciłem głową. "Charlie, to się nie wydarzy,
więc przestań próbować. To tylko denerwuje cię za każdym razem. "
Charlie opuścił głowę i jęknął. "Jesteś najbardziej frustrującą kobietą, jaką
kiedykolwiek spotkałem." Spojrzał na mnie z uśmiechem. "Ale nie poddaję się
łatwo. Wiesz, jak bardzo cię pragnę. "
Odepchnąłem go i wstałem. Usłyszałem, jak wzdycha, kiedy podszedłem do jego
fotela biurowego i usiadłem. "Chcesz wszystkich, Charlie, i to jest problem. Czy
znasz ilość razy, kiedy opuściłem bar w nocy, a ty przytulasz się do
innej
kobiety, którą właśnie poznałeś? Nie jestem głupi. Zdaję sobie sprawę, co się dzieje
po moim wyjściu - sapnęłam. "Pamiętasz, że znalazłem stanik wciśnięty w twoją
sofę? Nie wspominając o tych ... "Otworzyłem jego najwyższą szufladę i
praktycznie wyskoczył ładunek prezerwatyw. Wszystkie różne kształty, rozmiary,
Strona 19
kolory, smaki ... Ty to nazwij.
Charlie pokręcił głową. "Och, ich. To tylko ukryty zapas, na wypadek, gdyby
zabrakło maszyn prezerwatyw w toalecie.
Uniosłem brew. "Naprawdę? Nie przypominam sobie ... "Wybrałem jedną, żeby ją
przeczytać,"
Monster Energy ... Uwolnij bestię,
aby znalazła się w którejkolwiek z toalet. "
Charlie szybko wstał, wyjął mi prezerwatywę z ręki, włożył do szuflady i
zatrzasnął. "Są w męskich toaletach."
Moja postawa podniosła się. "Naprawdę?" Zacząłem się ruszać, ale Charlie złapał
mnie za ramię.
"Gdzie się wybierasz?"
Wzruszyłem ramionami. "Do męskiego pokoju, żeby się rozejrzeć."
Charlie uniósł brew. "Nie pozwolę ci wejść do męskiej toalety, Olivio, więc
przestań."
Uśmiechnąłem się. "Dlaczego nie?"
Potrząsnął głową. "Ponieważ pani nie powinna widzieć w męskiej toalecie".
Moje oczy rozszerzyły się. "Och, ale to jest w porządku, żeby powiedziała pani, że
każdego wieczora przychodzi do pracy."
Charlie puścił moje ramię i twarz mu opadła. "Kiedy to robisz, brzmi to
źle. Przykro mi. Podszedł do sofy, usiadł i położył głowę na rękach.
Strona 20
Stałem tam zupełnie osłupiały i smutny, że Charlie czuł się źle, traktując mnie tak,
jak on.
Podszedłszy usiadłem obok niego i objąłem go ramieniem. "Przepraszam. Nie
chciałem sprawić, żebyś poczuł się źle. "
Charlie pokręcił głową, a potem spojrzał na mnie. "Możesz mi wybaczyć?"
Pokiwałem głową i ścisnąłem jego ramię. "Oczywiście, że mogę."
Charlie uśmiechnął się. - A co powiesz na pocałunek, żeby dać mi znać, jak bardzo.
Jego usta zakrzywiły się, mówiąc mi wszystko, co powinnam wiedzieć.
Odepchnąłem go i wstałem. "Arsehole".
Charlie roześmiał się. "Och, daj spokój, kochanie. Naprawdę przepraszam. "
Pokręciłem głową z uśmiechem. "I sprawiłeś, że ci uwierzyłem, Charlie. Wstydź
się."
Spojrzał na mnie od stóp do głów. - Nie mogę ci pomóc, uznaję cię za atrakcyjną,
Olivio. Ponownie spojrzał na mnie i oblizał wargi. "Tak ... cholernie atrakcyjna."
Ponownie przewróciłem oczami. "Tak, ja i cokolwiek innego w spódnicy."
Charlie udał, że sapie. "Hej, wiesz, że to nie prawda." Uśmiechnął się znowu
bezczelnie. "Przez większość czasu nosisz spodnie ... czasem legginsy." Odwrócił
się na chwilę, ogarnięty gorącym spojrzeniem. - Uwielbiam te legginsy - westchnął
i spojrzał na mnie.
Pokręciłem głową, kiedy telefon zaczął dzwonić. Podszedłem do torby i wyjąłem
ją. Kiedy zobaczyłem, kto dzwoni, mój żołądek opadł.