Brown Sandra - Alibi
Szczegóły | |
---|---|
Tytuł | Brown Sandra - Alibi |
Rozszerzenie: |
Brown Sandra - Alibi PDF Ebook podgląd online:
Pobierz PDF
Zobacz podgląd Brown Sandra - Alibi pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. Brown Sandra - Alibi Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.
Brown Sandra - Alibi Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:
Strona 1
Strona 2
SANDRA BROWN
"ALIBI"
Strona 3
SOBOTA
Prolog
Ciszę klimatyzowanego korytarza rozdarł krzyk.
Pokojówka, która zaledwie kilka sekund wcześniej weszła do jednego z hotelowych apartamentów,
wypadła stamtąd ze szlochem, wołając o pomoc i waląc pięścią w drzwi innych pokojów. Wiedziała, że
zwierzchnik zbeszta ją za histeryczną reakcję, ale nie potrafiła się opanować.
Niestety, tego popołudnia w hotelu nie było zbyt wielu gości.
Większość wyszła, by nacieszyć się niepowtarzalnym urokiem historycznej dzielnicy Charlestonu. W
końcu jednak dziewczynie udało się obudzić jednego z gości. Był to mężczyzna z Michigan. Zmęczony upałem, do
jakiego nie nawykł, wrócił do hotelu, by uciąć sobie drzemkę.
Chociaż został gwałtownie wyrwany ze snu i nie zdążył całkiem oprzytomnieć, natychmiast uznał, że tylko
jakaś nieziemska katastrofa mogła wywołać podobną panikę. Nim zdołał coś zrozumieć z nie składnych słów
pokojówki, zadzwonił do recepcji i zawiadomił obsługę hotelu, że na najwyższym piętrze wydarzyło się
nieszczęście.
Dwaj charlestońscy policjanci, w których rewirze znajdował się niedawno otwarty Charles Towne Plaza,
błyskawicznie zareagowali na wezwanie. Podenerwowany członek ochrony hotelowej wprowadził ich do pokoju,
do którego nie tak dawno weszła pokojówka, żeby wykonać zamówioną wcześniej, lecz jak się okazało - zbędną
już usługę. Zajmujący apartament mężczyzna leżał martwy na środku salonu.
Oficer klęknął przy zwłokach.
- Niech to diabli ... Ten facet przypomina mi ...
- To on - zapewnił go partner pełnym szacunku głosem. - Ale będzie rozróba!
Strona 4
Rozdział pierwszy
Zauważył ją, jak tylko weszła do pawilonu.
Zdecydowanie rzucała się w oczy, chociaż otaczał ją tłum innych kobiet, ubranych przeważnie w zwiewne
letnie sukienki. Co dziwne, była sama.
Kiedy przystanęła, żeby się rozejrzeć, jej wzrok na chwilę zatrzymał się na podwyższeniu, na którym grał
zespół, potem przeniósł się na parkiet, a następnie na przypadkowo poustawiane wokół krzesła. Zauważywszy
wolny stolik, podeszła do niego i usiadła.
Okrągły pawilon mógł mieć mniej więcej dziewięć metrów średnicy. Chociaż stał na wolnym powietrzu, a
jego stożkowaty dach od spodu obwieszony był bożonarodzeniowymi lampkami, wysoki, wklęsły sufit
zatrzymywał dźwięki, sprawiając, że wewnątrz panował niemiłosierny hałas.
Brak umiejętności muzycznych członkowie zespołu tuszowali ogromnym natężeniem głośności. Widocznie
żywili przekonanie, że przy tak dużej liczbie decybeli nikt nie zauważy fałszów w linii melodycznej. Grali jednak z
wyraźnym entuzjazmem i zachowywali się, jak na prawdziwych showmanów przystało. Spec od instrumentów
klawiszowych i gitarzysta sprawiali wrażenie, jakby wydobycie każdego dźwięku wymagało od nich użycia
ogromnej siły. Spleciona w warkocze broda faceta, który grał na harmonijce ustnej, podskakiwała przy każdym
gwałtowniejszym ruchu głowy. Skrzypek, piłując struny smyczkiem, tańczył szybko gigę, co pozwalało mu
świetnie zademonstrować żółte kowbojskie buty. Perkusista prawdopodobnie znał tylko jedną kadencję, ale bez
wątpienia wykonywał ją z ogromną werwą.
Tłum wyraźnie nie miał nic przeciwko dysonansom. Hammond Cross również nie protestował. Jak na
ironię, charakterystyczne dla wesołego miasteczka głośne dźwięki w jakiś sposób działały nań uspokajająco. Ze
wszystkich stron otaczał go hałas: piski dochodzące z głównej alei, gwizdy nastolatków na szczycie diabelskiego
młyna, płacz zmęczonych niemowląt, dzwonki, klaksony, krzyki i śmiechy - typowe odgłosy towarzyszące
radosnej zabawie.
Hammond nie planował, że tego dnia odwiedzi wesołe miasteczko. W lokalnych gazetach i telewizji
zapewne musiały się pojawiać jakieś informacje na temat tej nowej atrakcji, ale nie zwrócił na nie uwagi.
Na lunapark natknął się przypadkowo, gdy znajdował się o pół godziny drogi od Charlestonu. Nigdy nie pojmie,
czemu się tu zatrzymał. Wcale nie należał do wielbicieli wesołych miasteczek. Rodzice ani razu nie zabrali go w
podobne miejsce. Za wszelką cenę unikali imprez ściągających tłumy ludzi, przynajmniej tłumy prostych ludzi, na
których im nie zależało. .
W każdej innej sytuacji Hammond prawdopodobnie też by ich unikał. Nie znaczy to wcale, że był snobem,
jedynie bardzo długo i ciężko pracował, w związku z czym niezwykle egoistycznie traktował swój wolny czas i
długo się zastanawiał, czym go sobie wypełnić. Zazwyczaj decydował się na mecz golfa, kilkugodzinne
wędkowanie, kino, cichą kolację lub wyprawę do dobrej restauracji. Ale wesołe miasteczko? Takie atrakcje z
pewnością nie należały do ulubionych rozrywek Hammonda.
Strona 5
Jednak tego popołudnia wyjątkowo odpowiadał mu tłum i hałas. Gdyby został całkiem sam, jedynie
rozmyślałby o swoich kłopotach. Wówczas niechybnie ogarnęłoby go przygnębienie, a kto chce być smętny w
jeden z ostatnich weekendów lata?
Kiedy więc, jadąc autostradą, zaczął poruszać się z prędkością żółwia, aż w końcu utknął w korku
przesuwającym się centymetr po centymetrze w kierunku prowizorycznego parkingu - w rzeczywistości było to
pastwisko dla krów, czasowo zamienione przez przedsiębiorczego farmera w parking - postanowił nie wyłamywać
się z szeregu i podążył tam, dokąd zmierzały pozostałe samochody, vany i SUV-y.
Dał dwa dolce żującemu tytoń młodzikowi, który w imieniu farmera pobierał opłatę. Hammond miał
szczęście - udało mu się zaparkować samochód w cieniu drzewa. Nim wysiadł, zdjął marynarkę i krawat, a po
chwili podwinął również rękawy koszuli. Ostrożnie lawirując wśród krowich placków, żałował, że ma na sobie
spodnie od garnituru i mokasyny, wolałby dżinsy i kowbojki. Mimo to czuł, że powoli poprawia mu się humor.
Nikt go tu nie znał. Jeśli nie chciał, nie musiał z nikim rozmawiać. Nie czekało go żadne spotkanie, nie dzwonił
telefon. Tutaj, z dala od miasta, nie był prawnikiem, kolegą z pracy ani synem. Powoli zaczynał zapominać o
napięciu, irytacji i ciężarze odpowiedzialności. W końcu zachłysnął się wolnością, od której zakręciło mu się w
głowie.
Teren lunaparku wytyczał plastikowy sznur, obwieszony wielobarwnymi proporczykami, które zwisały
bezwładnie w upale. Ciężkie powietrze przesycone było kusicielskimi zapachami przygotowywanego jedzenia -
niezdrowego jedzenia. Z oddali muzyka wcale nie brzmiała tak źle. Hammond był zadowolony, że się tu
zatrzymał. Potrzebował takiego ... odosobnienia.
Chociaż przez obrotową furtkę przelewały się tłumy, miał wrażenie, że jest zupełnie sam. Nagle stwierdził,
że milej spędzi ten wieczór, wtapiając się w nieprzebraną hałaśliwą ciżbę, niż gdyby zgodnie z wcześniejszym
zamiarem udał się do swojej chaty.
Odkąd po przeciwnej stronie pawilonu usiadła kasztanowłosa kobieta, muzycy zdążyli zagrać dwa kawałki.
Hammond przez cały czas ją obserwował i snuł spekulacje. Najprawdopodobniej na kogoś czekała - może na męża
i gromadkę dzieci. Uznał, że jest nieco młodsza od niego i ma niewiele po trzydziestce. Była zatem mniej więcej w
wieku kobiet podwożących dzieci samochodami do szkoły. Matek zuchów. Działaczek PTA - stowarzyszenia
działającego na rzecz poprawy stosunków między nauczycielami i rodzicami. Pań domu, pilnujących terminów
szczepień na DiPerTe i wizyt u ortodontów. Gospodyń dokładających wszelkich starań, by ich bielizna była
śnieżnobiała, a odzież kolorowa zachowała intensywne barwy. Hammond całą swoją wiedzę na temat takich kobiet
czerpał z reklam telewizyjnych, ale nieznajoma wydawała się pasować do tego modelu.
Chociaż była za bardzo ... za bardzo ... poirytowana.
Nie wyglądała na matkę małych dzieci, cieszącą się kilkuminutowym wytchnieniem, które umożliwił jej
tatuś, zabierając pociechy na karuzelę. Nie emanowały od niej spokój i pewność siebie - cechy dostrzegane u żon
znajomych, kobiet poświęcających się pracy społecznej, należących do licznych klubów, uczestniczących w
uroczystych lunchach, wydających przyjęcia urodzinowe dla współpracowników męża, raz lub dwa razy w
Strona 6
tygodniu grających w wiejskich klubach w golfa lub tenisa, biegających na zajęcia aerobiku i aktywnie
działających w kółkach zajmujących się studiowaniem Biblii.
Siedząca naprzeciwko nieznajoma nie mogła również poszczycić się delikatnym, zadbanym ciałem kobiety,
która wydała na świat dwójkę lub trójkę dzieci. Była drobna, ale bardzo wysportowana. Miała dobre - nie, świetne
- umięśnione, smukłe i lekko opalone nogi, co doskonale uwidaczniała krótka spódniczka i sandałki na niskim
obcasiku. Pozbawiona rękawów bluzeczka wykończona była głębokim okrągłym dekoltem, a całości dopełniał
zawiązany luźno wokół szyi, dobrany kolorystycznie kardigan. Dzięki eleganckiej i szykownej odzieży wyróżniała
się w tłumie, w którym dominowały szorty i tenisówki.
Położyła na stoliku torebkę - na tyle dużą, by zmieścił się w niej pęk kluczy, chusteczka higieniczna i być
może szminka, ale zbyt małą dla młodej matki, która musi mieć przy sobie wodę w butelce, zapasowe pieluszki,
coś do jedzenia i wyposażenie pozwalające w razie konieczności przetrwać nawet kilka dni z dala od ludzi.
Hammond odznaczał się analitycznym umysłem. Jego silną stroną była dedukcja. Dlatego doszedł do
wniosku - i prawdopodobnie był bardzo bliski prawdy - że nieznajoma raczej nie jest matką.
Mogła jednak być mężatką, kochanką albo narzeczoną czekającą na swojego partnera. Mogła być kobietą
całkowicie oddaną karierze. Przodowniczką wśród prywatnych przedsiębiorców. Odnoszącą sukcesy akwizytorką.
Zmysłową kobietą interesu. Maklerem giełdowym. Pracownicą banku.
Sącząc piwo, które z powodu panującej na zewnątrz wysokiej temperatury zrobiło się już letnie, Hammond
nadal z zainteresowaniem przyglądał się kobiecie.
Potem nagle zdał sobie sprawę, że ona przechwyciła jego spojrzenie.
Kiedy ich oczy się spotkały, poczuł przyspieszone bicie serca, prawdopodobnie dlatego, że został
przyłapany na przyglądaniu się całkiem obcej osobie. Nie odwrócił jednak wzroku. Chociaż dzieliły ich tańczące
pary, które od czasu do czasu przesłaniały widok, przez kilka sekund nie odrywali od siebie wzroku.
Potem kobieta odwróciła głowę, jakby również była zażenowana faktem, że w takim tłumie wybrała
właśnie jego. Rozgoryczony swoją niedojrzałą reakcją na coś tak błahego jak zwykły kontakt wzrokowy,
Hammond odstąpił stolik dwóm parom, które kręciły się w pobliżu i wyraźnie czekały na miejsce. Potem, torując
sobie drogę wśród tłumu, ruszył w stronę prowizorycznego barku, który został przystosowany do obsługi
spragnionych tancerzy.
Miejsce to cieszyło się sporą popularnością. W trzech rzędach tłoczyli się przy nim żołnierze ze
stacjonujących w najbliższej okolicy jednostek. Nawet gdyby nie mieli mundurów, łatwo byłoby ich poznać po
krótko ostrzyżonych włosach. Popijając, przyglądali się dziewczętom, oceniali swoje szanse na przelotną
znajomość i robili zakłady, któremu z nich się uda.
Barmani wydawali piwo tak szybko, jak tylko mogli, niestety, nie byli w stanie sprostać wymaganiom.
Hammond kilkakrotnie próbował zwrócić na siebie uwagę, w końcu jednak zrezygnował; postanowił zaczekać, aż
tłum nieco się przerzedzi, i dopiero wtedy zamówić następną kolejkę.
Strona 7
Poczuł się nieco lepiej niż wtedy, gdy samotnie siedział przy stoliku i prawdopodobnie stanowił żałosny
widok, dlatego znów zerknął przez parkiet w kierunku nieznajomej. W tym momencie jego dobry nastrój prysnął.
Wolne krzesła obok kobiety zajmowało trzech mężczyzn. Prawdę mówiąc, szerokie plecy jednego z nich
zasłaniały Hammondowi widok. Ta trójka nie miała na sobie mundurów, sądząc jednak po fryzurach i ogromnej
pewności siebie, przypuszczalnie byli to żołnierze piechoty morskiej.
No cóż, nie był tym wcale zaskoczony. Zawiedziony, ale nie zaskoczony.
Nieznajoma była za ładna, by samotnie spędzać sobotni wieczór. Jedynie czekała, aż pojawi się człowiek, z którym
się umówiła.
Nawet jeśli przyjechała do wesołego miasteczka sama, nie powinna długo pozostawać bez towarzystwa. To
niemożliwe w takim tłumie. Żołnierz na przepustce ma instynkt rekina i dąży tylko do jednego celu. Pragnie
zapewnić sobie partnerkę na najbliższy wieczór. Tymczasem nieznajoma, nawet nie podejmując jakichkolwiek
prób, zdecydowanie zwracała na siebie uwagę·
Hammond wmawiał sobie, że sam wcale by jej nie wybrał.
Był na to za stary. Nie miał zamiaru zniżać się do poziomu ludzi o mentalności szczura. Poza tym to byłoby
niestosowne, prawda? Co prawda nie był z nikim związany, skłamałby jednak, mówiąc, że jest całkiem wolny.
Nagle nieznajoma wstała, chwyciła sweter, przewiesiła pasek małej torebki przez ramię i odwróciła się,
żeby wyjść. Trzej siedzący obok mężczyźni natychmiast poderwali się na równe nogi i zablokowali drogę. Jeden z
nich, noszący ślady jakiejś bójki, położył rękę na jej ramieniu i pochylił się nad nią. Hammond widział poruszające
się usta mężczyzny. Niezależnie od tego, co powiedział, jego słowa wywołały głośny śmiech pozostałych marines.
Kobieta wcale nie uznała tego za zabawne. Odwróciła głowę.
Hammond odniósł wrażenie, że próbuje wywinąć się z niezręcznej sytuacji, nie wywołując sceny. Zdjęła
rękę żołnierza ze swego ramienia, sztywno się uśmiechnęła i coś powiedziała, po czym ponownie skierowała się do
wyjścia.
Wojak nie dał się zniechęcić. Podjudzany przez kumpli, ruszył za nią. Kiedy złapał ją za rękę i ponownie
objął, Hammond przystąpił do działania.
Nie pamiętał, w jaki sposób pokonał całą szerokość parkietu, chociaż praktycznie musiał torować sobie
drogę wśród kołyszących się w wolnym tańcu par. Niemniej po kilku sekundach znalazł się między dwoma
muskularnymi drabami, odepchnął na bok natręta, a następnie usłyszał własne słowa:
- Przepraszam, kochanie. Natknąłem się na Normana Blancharda. Sama wiesz, że ten człowiek potrafi
gadać jak karabin maszynowy. Na szczęście właśnie grają naszą melodię.
Objął ją w pasie i wyciągnął na parkiet.
- Zrozumieliście moje polecenia?
- Tak jest, panie inspektorze. Nikt nie może wejść ani wyjść.
- Obstawiliśmy drzwi.
Strona 8
- To dotyczy wszystkich. Bez wyjątku.
- Tak jest, sir.
Inspektor Rory Smilow wydał stanowcze rozkazy, po czym kiwnął głową do umundurowanego oficera i
głównymi drzwiami wszedł do hotelu Charles Towne Plaza.
W licznych czasopismach budowlanych uznano znajdujące się w westybulu schody za triumf architektury.
Stały się one symbolem nowego kompleksu. Uosabiające południową gościnność dwa szerokie ciągi prowadziły z
głównego hallu w górę. Wyglądały tak, jakby obejmowały imponujący kryształowy żyrandol, a potem łączyły się
dwanaście metrów wyżej i tworzyły na pierwszym piętrze galerię.
Na obu poziomach westybulu policjanci kręcili się wśród gości i pracowników hotelu. Wszyscy już
słyszeli, że na czwartym piętrze popełnione zostało morderstwo.
Nic nie stwarza atmosfery takiego oczekiwania jak zabójstwo - pomyślał Smilow, wkraczając na scenę.
Opaleni, spoceni i obwieszeni aparatami fotograficznymi turyści kręcili się jak w młynie, zadając pytania
każdemu reprezentantowi władzy, rozmawiając między sobą, zastanawiając się, kim jest ofiara i co sprowokowało
mordercę.
W dobrze skrojonym garniturze i francuskiej koszuli z mankietami Smilow rzucał się w oczy. Pomimo
panującej na zewnątrz spiekoty jego strój był świeży i suchy. Poirytowany podwładny spytał kiedyś po cichutku,
czy Smilow nigdy się nie poci. "Do diabła, nie - odparł jego kumpel, policjant. - Przecież wszyscy wiedzą, że
kosmici nie mają gruczołów potowych".
Smilow podszedł do windy. Oficer, z którym rozmawiał przy wejściu, musiał już uprzedzić swoich
kolegów, ponieważ w windzie stał następny policjant, przytrzymując otwarte drzwi. Nie dziękując za uprzejmość,
Smilow wszedł do środka.
- Buty wciąż lśnią, panie Smilow? - usłyszał nagle. Odwrócił się.
- O tak, Smitty. Dziękuję.
Człowiek, którego wszyscy znali tylko z imienia, we wnęce hotelowego westybulu obsługiwał trzy
stanowiska do pucowania butów. Przez dziesiątki lat robił to samo w innym hotelu w centrum miasta. Ostatnio
namówiono go, by przeniósł się do Charles Towne Plaza, a jego klienci podążyli za nim. Smitty otrzymywał
wspaniałe napiwki nawet od przyjezdnych, ponieważ lepiej niż recepcjonista potrafił doradzić, co robić, dokąd
pójść i gdzie znaleźć to, czego się szuka w Charlestonie.
Rory Smilow był jednym ze stałych klientów Smitty'ego.
Normalnie przystanąłby, żeby wymienić z pucybutem uprzejmości, tym razem jednak mu się spieszyło i
prawdę mówiąc, był zły, że go zatrzymano.
- Złapię cię później, Smitty - powiedział szorstko. Drzwi windy się zamknęły.
Smilow i umundurowany gliniarz ruszyli w milczeniu na najwyższe piętro. Inspektor nigdy nie spoufalał
się z szeregowymi oficerami, nawet tymi, którzy dorównywali mu szarżą, a już z pewnością nie mieli na to szansy
ci stojący niżej od niego. Nigdy nie inicjował rozmowy, chyba że dotyczyła sprawy, którą właśnie się zajmował.
Strona 9
Pracownicy jego wydziału, ludzie nie znający strachu, nieraz próbowali uciąć sobie z nim pogawędkę,
szybko jednak odkrywali, że takie próby do niczego nie prowadzą. Postawa Smilowa zniechęcała do zawierania
bliższej znajomości. Nawet jego schludny wygląd skutecznie zrażał ewentualnych śmiałków.
Kiedy drzwi windy otworzyły się na czwartym piętrze, inspektor poczuł dobrze znany dreszcz. Odwiedził
mnóstwo miejsc zbrodni. Niektóre z nich były nijakie i nieciekawe, inne wręcz makabryczne. Większość szybko
zacierała się w pamięci ze względu na swoją banalność. Natomiast część na zawsze pozostanie we wspomnieniach
z uwagi na wyobraźnię i pomysłowość mordercy, niecodzienne otoczenie, w którym znaleziono ciało, zaskakującą
metodę popełnienia zbrodni, niezwykłość użytego narzędzia lub też z uwagi na wiek i cechy szczególne ofiary.
Niezmiennie jednak pierwsza wizyta na miejscu zbrodni stanowiła dla Smilowa silny zastrzyk adrenaliny,
czego zresztą wcale się nie wstydził. Był do tego stworzony. Uwielbiał swoją pracę.
Gdy wysiadł z windy, ubrani po cywilnemu detektywi stojący na korytarzu przerwali rozmowę. Z szacunku
lub ze strachu ustąpili mu z drogi, gdy szedł w stronę otwartych drzwi hotelowego apartamentu, w którym tego
dnia zmarł człowiek.
Smilow odnotował numer pokoju, a potem zajrzał do środka.
Ucieszył się na widok wykonujących swoje obowiązki siedmiu oficerów z ekipy do badania miejsca
zbrodni.
Zadowolony, że robią dokładnie to, co do nich należy, wrócił do trzech detektywów oddelegowanych przez
wydział kryminalny. Jeden z nich palił papierosa. Teraz spiesznie zgasił go w popielniczce. Smilow zmierzył
podwładnego chłodnym, niewzruszonym spojrzeniem.
- Mam nadzieję, Collins, że w tej popielniczce nie było żadnego kluczowego dowodu.
Detektyw, niczym trzecioklasista dostający reprymendę za to, że nie umył rąk po skorzystaniu z toalety,
wsunął dłonie do kieszeni.
- Posłuchajcie - powiedział Smilow, zwracając się do wszystkich jednocześnie. Nigdy nie podnosił głosu.
Nie musiał. - Nie będę tolerował żadnego błędu. Jeśli scena morderstwa w jakikolwiek sposób zostanie
zanieczyszczona, jeśli któryś z was choćby w najmniejszym stopniu odstąpi od wymaganej procedury, jeśli
przeoczy najdrobniejszy dowód lub zniszczy go przez swoją bezmyślność, skopię mu tyłek. Osobiście.
Przez chwilę patrzył każdemu z mężczyzn w oczy. Potem zakończył:
- W porządku, idziemy.
Wchodząc do pokoju, włożyli plastikowe rękawiczki. Każdy z nich dostał specjalne zadanie, któremu teraz
się poświęcił, leciutko stąpając po dywanie i nie dotykając niczego, czego nie należało dotykać.
Smilow podszedł do dwóch policjantów, którzy pierwsi pojawili się na miejscu zbrodni. Bez wstępu
zapytał: - Dotykaliście go?
- Nie, sir.
- Dotykaliście czegokolwiek?
- Nie, sir.
Strona 10
- Nawet klamki?
- Gdy przybyliśmy tutaj, drzwi były otwarte. Nie zamknęła ich pokojówka, która go znalazła. Klamki mógł
ewentualnie dotknąć strażnik z ochrony hotelowej. Pytaliśmy, powiedział, że nie, ale ... - Policjant wzruszył
ramionami.
- Telefon? - spytał Smilow.
- Nie, sir. Skorzystałem ze swojej komórki. Ale mógł go użyć facet z ochrony, nim zdążyliśmy przyjechać.
- Z kim dotychczas rozmawialiście?
- Tylko z nim. To on nas wezwał.
- Co powiedział?
- Że pokojówka znalazła ciało. - Wskazał na zwłoki. - W takiej pozycji. Twarzą do podłogi, z dwiema
ranami postrzałowymi na plecach, pod lewą łopatką.
- Przepytywaliście pokojówkę?
- Próbowaliśmy. Bardzo to przeżyła, dlatego nie udało nam się zbyt dużo od niej wyciągnąć. Poza tym to
cudzoziemka. Nie wiem, skąd pochodzi - wyjaśnił gliniarz, zauważywszy uniesioną pytająco brew Smilowa. - Nie
potrafię tego ocenić po jej akcencie. Bez przerwy powtarzała jedynie "martwy człowiek" i beczała w chusteczkę do
nosa. Przestraszyła się jak cholera.
- Sprawdzaliście puls?
Policjant zerknął na swojego partnera, który w tym momencie odezwał się po raz pierwszy.
- Ja to zrobiłem. Po prostu chciałem się upewnić, czy naprawdę nie żyje.
- To znaczy, że go dotykałeś.
- No cóż, tak. Ale tylko w tym celu.
- Zakładam, że nie wyczułeś.
- Pulsu? - Gliniarz potrząsnął głową. - Nie. Facet był martwy. Na pewno nie żył.
Do tego momentu Smilow nie zwracał uwagi na ciało. Dopiero teraz do niego podszedł.
- Macie już jakąś wiadomość od eksperta medycyny sądowej?
- Jest w drodze.
Smilow z natężeniem zaczął się wpatrywać w martwego człowieka. Póki nie zobaczył tego na własne oczy,
nie był w stanie uwierzyć, że ofiarą zgłoszonego morderstwa padł nie kto inny, tylko sam Lute Petijohn. W
pewnym sensie był on charlestońską osobistością, człowiekiem powszechnie znanym, a do tego - dyrektorem
naczelnym spółki, która przekształciła opuszczony magazyn bawełny we wspaniały hotel Charles Towne Plaza.
Był również eks-szwagrem Rory'ego Smilowa.
Strona 11
Rozdział drugi
- Dziękuję - powiedziała.
- Nie ma za co - odparł Hammond.
- Sytuacja stała się już dość niemiła.
- Cieszę się, że mój podstęp poskutkował. W przeciwnym wypadku miałbym na karku trzech napaleńców. -
Jestem pełna podziwu dla pańskiej odwagi.
- Albo głupoty. Mogli mi nieźle skopać tyłek.
Słysząc te słowa, uśmiechnęła się, a wtedy Hammond jeszcze bardziej się ucieszył, że uległ idiotycznemu
rycerskiemu impulsowi, który nakazywał podążyć damie na ratunek. Spodobała mu się od razu, jak tylko ją
zauważył, ale obserwowanie jej przez całą szerokość parkietu było niczym w porównaniu z możliwością
bezpośredniego spotkania twarzą w twarz. Odwróciła wzrok, nie mogąc znieść intensywnego spojrzenia
Hammonda, i wpatrzyła się w jakiś punkt za jego plecami. Mimo niezręcznej sytuacji doskonale nad sobą
panowała. Co do tego nie było najmniej szych wątpliwości.
- A co z pańskim przyjacielem? - spytała.
- Moim przyjacielem?
- Panem Blanchardem. Normanem, prawda?
- Och - powiedział z cichym śmiechem. - Nie znam nikogo takiego.
- Wymyślił go pan?
- Tak. Nawet nie mam pojęcia, skąd wziąłem jego imię i nazwisko. Po prostu same przyszły mi na myśl. -
Jest pan bardzo pomysłowy.
- Musiałem powiedzieć coś, co zabrzmiałoby w miarę prawdopodobnie. Coś, co by sugerowało, że
jesteśmy razem. Że się dobrze znamy. Coś, co przynajmniej pozwoliłoby mi wyprowadzić panią na parkiet.
- Mógł pan po prostu zaprosić mnie do tańca.
- Tak, ale to byłoby nudne. Poza tym wtedy mogłaby mi pani odmówić.
- No cóż, jeszcze raz dziękuję.
- Jeszcze raz mówię: nie ma za co. - Wyminęli inną parę. - Jest pani stąd?
- Od niedawna.
- Ma pani południowy akcent.
- Wychowałam się w Tennessee - wyznała. - W pobliżu Nashville.
- Miła okolica.
- Tak.
- Ładny teren.
- Hmm.
- I dobra muzyka.
Błyskotliwa konwersacja, Cross - pomyślał. Bardzo inteligentna.
Strona 12
Nie próbowała nawet komentować jego ostatniego zdania.
Hammond nie miał do niej o to pretensji. Jeśli dalej będzie sobie tak poczynał, kobieta go opuści, nie
czekając, aż melodia dobiegnie końca. Ominął następną parę, która wykonywała właśnie jakąś zawiłą figurę, po
czym śmiertelnie poważnym głosem zadał najbardziej banalne z najbanalniejszych pytań.
- Często pani tu przychodzi?
Zrozumiała żart i obdarzyła go uśmiechem. Dla tego uśmiechu Hammond popełniłby każde głupstwo,
gdyby się nie pilnował.
- Prawdę mówiąc, ostatni raz byłam w wesołym miasteczku jako nastolatka.
- Ja również. Pamiętam, że pewnego razu wybrałem się na taką imprezę z kumplami. Musieliśmy mieć
wówczas mniej więcej po piętnaście lat i usiłowaliśmy kupić piwo.
- Udało się wam?
- Nie.
- Wtedy był pan po raz ostatni?
- Nie. Później poszedłem do wesołego miasteczka z dziewczyną. Ściślej biorąc, do gabinetu strachu, żeby
ją pocałować. - Z jakim skutkiem?
- Skończyło się niemal tak samo jak próba kupienia piwa.
- Bóg mi świadkiem, że dołożyłem wszelkich starań. Wygląda jednak na to, że zawsze próbowałem
podrywać dziewczyny, które ... - zamilkł, wyczuwając napięcie nieznajomej.
- Nie poddają się tak łatwo, prawda?
Trzech żołnierzy stało na skraju parkietu, popijając świeże piwo i patrząc na nich wilkiem.
- No cóż, gdyby łatwo ustępowali, zagrożone byłoby bezpieczeństwo naszego kraju.
Obdarzywszy młodych mężczyzn zarozumiałym uśmieszkiem, mocniej zacisnął ramię na jej talii i minął
wojaków tanecznym krokiem.
- Nie musiał pan stawać w mojej obronie - zauważyła. - Sama bym sobie poradziła.
- Jestem tego pewien. Każda piękna kobieta musi umieć odpierać niechciane męskie zaloty. Ale pani
zachowała się również jak dama, która wolałaby nie wywoływać sceny.
Uniosła na niego wzrok.
- Co za spostrzegawczość!
- Skoro więc wszystko zostało już wyjaśnione, możemy cieszyć się tańcem, prawda? - Sądzę, że tak.
Niemniej zgoda na dalszy taniec wcale jej nie uspokoiła. Co prawda nie oglądała się ukradkiem przez ramię,
Hammond czuł jednak, że ma na to ochotę.
W związku z tym zaczął się zastanawiać, co jego partnerka zrobi, gdy taniec dobiegnie końca.
Przypuszczał, że go spławi. Uprzejmie, ale zdecydowanie. Na szczęście muzycy grali smutną, ckliwą balladę.
Piosenkarz obdarzony był słabym i niezbyt czystym głosem, znał za to słowa wszystkich zwrotek. Z punktu
widzenia Hammonda im dłużej trwał taniec, tym lepiej.
Strona 13
Partnerka bardzo dobrze do niego pasowała. Czubek jej głowy sięgał mu do podbródka. Hammond nie
próbował przełamywać iluzorycznej bariery, którą odgrodziła się w chwili, gdy chwycił ją w ramiona, mimo to
ogromnie go nęciło, by nieco mocniej przytulić do siebie nieznajomą.
Poprzestał jednak na tym, co miał - to znaczy: jego przedramię spoczywało na krzyżu partnerki, a jej dłoń,
bez obrączki, na ramieniu Hammonda. Ich stopy zgodnie poruszały się w rytm wolnej melodii.
Gdy co jakiś czas czuł dotyk jej ud, ogarniała go fala pożądania. Na szczęście nad nią panował. Z góry miał
doskonały widok na okrągły dekolt nieznajomej, był jednak dżentelmenem, więc nie patrzył. Nie mógł wszakże
powściągnąć wyobraźni, która podsuwała mu obrazy, tłukące się po jego czaszce jak końskie muchy podczas
upału.
- Poszli.
Głos partnerki wyrwał Hammonda z oszołomienia. Kiedy w końcu dotarło do niego, co powiedziała,
rozejrzał się dokoła. Okazało się, że marines rzeczywiście zniknęli. Prawdę mówiąc, melodia właśnie się
skończyła, muzycy odkładali instrumenty, a lider zespołu prosił wszystkich o "zostanie na miejscach" i obiecywał,
że po krótkiej przerwie zagrają następne przeboje. Pary ruszyły w stronę stolików lub baru.
Nieznajoma opuściła ręce. Hammond zdał sobie sprawę, że wciąż obejmuje ją w pasie. Nie miał innego
wyboru, on również musiał zwolnić uchwyt. Gdy to zrobił, odsunęła się od niego. - No cóż ... nigdy nie wolno
mówić, że rycerskość należy już do przeszłości.
Uśmiechnął się.
- Ale proszę na nią nie liczyć, gdyby kiedykolwiek wróciła moda na walkę ze smokami.
Kobieta z uśmiechem wyciągnęła rękę.
- Jestem wdzięczna za to, co pan dla mnie zrobił.
- Cała przyjemność po mojej stronie. Dziękuję za taniec. - Uścisnął jej dłoń. Odwróciła się, by odejść. - Hm
... - Podążył za nią, przepychając się przez tłum.
Kiedy dotarli do obwodu pawilonu, Hammond zeskoczył pierwszy, po czym wyciągnął rękę, by pomóc
zejść nieznajomej. Był to elegancki, acz zbędny gest, gdyż różnica poziomów nie wynosiła nawet pół metra. Potem
zrównał z nią krok.
- Mogę zafundować pani piwo?
- Nie, dziękuję.
- Czuję wspaniały zapach gotowanych kolb kukurydzy.
Z uśmiechem przecząco potrząsnęła głową.
- Może przejażdżka na diabelskim młynie?
Nie zwalniając kroku, zerknęła na niego urażona.
- A czemu nie gabinet strachu?
- Nie chcę kusić losu - wyznał z uśmiechem, ponieważ poczuł niewielkie ocieplenie. Niestety, jego radość
trwała krótko.
Strona 14
- Dzięki, ale naprawdę muszę już iść.
- Dopiero pani przyszła.
Niespodziewanie stanęła i obróciła się do Hammonda. Przekrzywiła głowę, mierząc go ostrym
spojrzeniem. W zielonych tęczówkach odbijało się zachodzące słońce. Przymknęła nieco powieki. Jej rzęsy były
znacznie ciemniejsze od włosów. Ma cudowne oczy - pomyślał. Bezpośrednie i szczere, ale seksowne. Teraz jej
przenikliwe spojrzenie pytało go, skąd wie, kiedy się pojawiła.
- Zauważyłem panią w chwili, gdy weszła pani do pawilonu przyznał.
Przez kilka uderzeń serca patrzyła mu w oczy, potem skrępowana opuściła głowę. Wokół nich wirował
tłum. Obok przebiegła grupka chłopców. Pędraki ominęły ich zaledwie o kilka centymetrów, wzbijając chmurę
duszącego pyłu, który na chwilę otoczył Hammonda i towarzyszącą mu kobietę. Jakaś dziewczynka rozpłakała się,
kiedy wypełniony helem balon wyrwał się z jej maleńkiej piąstki i poszybował ku czubkom drzew. Nieopodal
spacerowym krokiem przeszła para wytatuowanych nastolatek, z namaszczeniem paląc papierosy i rzucając głośne
przekleństwa.
Nie reagowali na nic. Kakofonia wesoło - miasteczkowych od wieków nie zdołała zakłócić ich prywatnej
ciszy.
- Wydawało mi się, że pani też mnie zauważyła.
Mimo panującego wokół hałasu jakimś cudem usłyszała wypowiedziane przez Hammonda słowa. Nie
spojrzała na niego, zobaczył jednak, że kąciki jej ust się unoszą i usłyszał cichy, pełen zażenowania śmiech.
- A więc to prawda? Zauważyła mnie pani? Wzruszyła ramieniem, dając za wygraną.
- No cóż, w porządku - ciągnął, wypuszczając powietrze, żeby podkreślić ulgę. - W takim razie nie
rozumiem, dlaczego mielibyśmy ograniczać nasze spotkanie do jednego tańca. Przecież był wspaniały. Naprawdę.
Minęły wieki, odkąd po raz ostatni wyjście na parkiet sprawiło mi taką przyjemność.
Uniosła głowę i obdarzyła go nieśmiałym spojrzeniem.
- Hmm - mruknął. - Strasznie głupio się zachowuję, prawda?
- Zdecydowanie.
Uśmiechnął się promiennie. Była cholernie atrakcyjna, a mimo 10 nie przeszkadzało jej, że z nią flirtował
mniej więcej tak, jak robił to przed dwudziestu laty.
- W takim razie co pani powie na moją propozycję? Właściwie na dzisiejszy wieczór niczego nie
zaplanowałem, a nie pamiętam, kiedy ostatni raz miałem taką swobodę ...
- Czy to odpowiednie słowo?
- Całkiem.
- Niewiele mi ono mówi.
- Chodzi o to, że jeżeli nie jest pani zaproszona gdzieś na kolację ...
Potrząsnęła głową, że nie.
- ... może byśmy razem poszaleli w wesołym miasteczku?
Strona 15
Rory Smilow, patrząc w martwe oczy Lute'a Pettijohna, spytał:
- Kto go zabił?
Koroner, człowiek o drobnej budowie, zamyślonej, wskazującej na wrażliwość twarzy i łagodnym
usposobieniu, zdobył sobie coś, co bardzo trudno przychodziło innym ludziom szacunek Smilowa.
Doktor John Madison był czarnoskórym południowcem, który ciężko zapracował sobie na autorytet i
pozycję, jaką zajmował w tej niezwykle konsumpcyjnej części Stanów Zjednoczonych. Smilow wysoko cenił
każdego, kto wbrew przeciwnościom losu tak dużo zdołał w życiu osiągnąć.
Madison zbadał ciało w takiej pozycji, w jakiej je znaleziono, to znaczy twarzą do podłogi. Już wcześniej
zostało obrysowane, a potem obfotografowane pod każdym możliwym kątem. Koroner sprawdził dłonie ofiary i jej
palce, szczególnie zwracając uwagę na to, czy nie ma czegoś pod paznokciami. Zbadał sztywność nadgarstków.
Pęsetą zdjął z rękawa marynarki Pettijohna jakąś trudną do zidentyfikowania drobinkę, którą umieścił delikatnie w
plastikowej torebce na dowody.
Dopiero po zakończeniu pierwszej obdukcji poprosił o pomoc w odwróceniu ofiary. Wówczas odkryto
pierwszą niespodziankę - paskudną ranę na skroni, na linii włosów.
- Jak myślisz, czy to przestępca go uderzył? - spytał Smilow, kucając, by lepiej przyjrzeć się ranie. - A
może najpierw został zastrzelony, a zranił się, upadając?
Madison poprawił okulary i odparł zaniepokojony:
- Jeśli trudno rozmawiać ci na ten temat, szczegóły możemy omówić później.
- Chodzi ci o to, że kiedyś on i ja byliśmy szwagrami?? Lekarz nieznacznie przytaknął, więc Smilow
wyjaśnił: - Nigdy nie dopuszczam do tego, by moje życie prywatne miało jakikolwiek wpływ na sprawy
zawodowe i vice versa. Powiedz mi, John, co myślisz, i nie szczędź krwawych szczegółów.
- Oczywiście muszę dokładniej zbadać ranę - zaznaczył Madison, nie komentując już związków między
inspektorem a ofiarą. - Na razie wygląda mi na to, iż tę ranę odniósł przed śmiercią, nie po niej. Chociaż to wcale
nie zmienia faktu, że jest naprawdę paskudna. Mogła spowodować kilka różnych urazów mózgu, a nawet śmierć.
- Nie sądzisz jednak, by tak się stało.
- To prawda, Rory. Nie wygląda na to, by była aż tak niebezpieczna. Opuchlizna znajduje się na zewnątrz,
co zazwyczaj oznacza, że od wewnątrz jest niewielka lub w ogóle jej nie ma. Chociaż czasami zdarzają się
zaskakujące przypadki.
Smilow rozumiał, dlaczego koroner przed sekcją zwłok nie chce opowiedzieć się za taką czy inną teorią.
- Czy w tym momencie można bezpiecznie przyjąć, że zginął od strzałów?
Madison przytaknął.
- Ale to tylko pierwsze przypuszczenie. Wygląda na to, że przed śmiercią upadł. Może ktoś go pchnął albo
uderzył. - Na jak długo przed śmiercią?
- Trudno to będzie określić.
- Hmm.
Strona 16
Smilow rozejrzał się dokoła. Dywan. Sofa. Fotele. Same miękkie powierzchnie, z wyjątkiem szklanego
blatu ławy. Znaleziono na nim kieliszek i butelkę z minibarku. Grupa dochodzeniowa zdążyła już je zabrać i
zapakować do woreczków.
Inspektor podszedł do stolika i pochylił głowę tak, by jego oczy znalazły się na poziomie powierzchni
blatu. Patrząc z tej perspektywy, dostrzegł kilka pierścieni wyschniętej wilgoci w miejscach, gdzie Petijohn stawiał
swój kieliszek, nie wsuwając pod niego podkładki. Smilow powoli przesunął wzrok po szklanej tafli, uważnie
lustrując ją centymetr po centymetrze. Specjalista od odcisków palców odkrył na brzegu stolika coś, co później
okazało się odbiciem dłoni.
Detektyw wstał i próbował w myślach zrekonstruować możliwy przebieg wypadków. Oddalił się od brzegu
stołu, potem znowu się przybliżył.
- Załóżmy, że Lute miał właśnie zamiar wypić drinka - powiedział, snując głośno swoje rozważania - i
runął głową w przód.
- Przez przypadek? - spytał jeden z detektywów.
Smilow wzbudzał strach, nie cieszył się zbytnią sympatią, ale nikt w wydziale kryminalnym nie
kwestionował jego talentu do odtwarzania przebiegu przestępstwa. Wszyscy w pomieszczeniu zamarli w bezruchu,
by uważnie wysłuchać jego teorii.
- Niekoniecznie - ciągnął inspektor w zamyśleniu. - Ktoś mógł go z tyłu pchnąć, sprawić, że stracił
równowagę. Upadł do przodu.
Odegrał to, starając się niczego nie dotknąć, zwłaszcza ciała. - Próbując uchronić się przed upadkiem,
złapał się brzegu stolika, ale tak mocno uderzył głową o podłogę, że stracił przytomność. - Zerknął na Madisona i
pytająco uniósł brwi.
- Możliwe - przyznał koroner.
- Bez żadnego ryzyka możemy powiedzieć, że w najlepszym przypadku był oszołomiony, prawda? Upadł
tutaj.
Rozłożył ręce, by pokazać obrys na podłodze, ukazujący, w jakiej pozycji znaleziono ciało.
- Potem człowiek, który go pchnął, dwukrotnie strzelił mu w plecy - dokończył jeden z detektywów.
- Zdecydowanie strzelano do niego już wtedy, gdy leżał twarzą do podłogi - przyznał Smilow, zerkając na
Madisona i czekając na potwierdzenie.
- Na to wygląda - przyznał koroner. Detektyw Mike Collins cicho gwizdnął.
- Ludzie, to straszne! Strzelić facetowi w plecy, gdy leży na podłodze! Ktoś musiał być cholernie
wkurzony.
- Z tego właśnie Lute był najbardziej znany. Z umiejętności wkurzania ludzi - przypomniał Smilow. - Teraz
wystarczy, jeśli zawęzimy krąg podejrzanych do jednej osoby.
- To był ktoś, kogo zamordowany znał.
Inspektor zerknął na detektywa, który to powiedział, i machnięciem ręki zachęcił, by kontynuował tę myśl.
Strona 17
- Nie ma żadnych śladów włamania - wyjaśnił policjant. Nic nie wskazuje na to, by ktoś próbował
wyważyć zamek, a zatem albo przestępca miał klucz, albo Petijohn sam otworzył mu drzwi.
- Swój klucz Petijohn miał przy sobie - zameldował inny z detektywów. - Motywem morderstwa nie była
kradzież, chyba że przestępcy ktoś pokrzyżował szyki. Portfel Petijohna znaleziono w przedniej kieszeni, pod
ciałem. Wygląda na nietknięty. Niczego w nim nie brakuje.
- W porządku, a zatem wiemy, od czego zacząć - podsumował Smilow. - Zostało nam jednak mnóstwo do
zrobienia. Nie mamy broni ani podejrzanego. W hotelu aż roi się od ludzi¸ pracowników i gości. Ktoś coś widział.
Musimy najpierw spędzić ich w jedno miejsce i przesłuchać.
Jeden z detektywów, powłócząc nogami, ruszył w stronę drzwi.
- Zbliża się pora kolacji - powiedział niezadowolony. - Wcale im się to nie spodoba.
- Nic mnie to nie obchodzi - wypalił Smilow i nikt, kto z nim pracował, w to nie wątpił. - Co z kamerami? -
spytał. Każdy przedmiot znajdujący się w Charles Towne Plaza traktowany był jak istne dzieło sztuki. - Gdzie jest
taśma wideo?
- Wygląda na to, że w tej sprawie panuje pewne zamieszanie.
Odwrócił się do detektywa, któremu uprzednio kazał sprawdzić hotelowy system bezpieczeństwa.
- Jakie zamieszanie?
- No wie pan, zwyczajne zamieszanie. A raczej totalny zamęt.
- Na razie taśma jest nieosiągalna.
- Zginęła?
- Nie posunęliby się tak daleko.
Smilow cicho zaklął.
- Chłopak, który pełni służbę, obiecał, że wkrótce będziemy ją mieli. Ale sam pan wie ... - Detektyw
wzruszył ramionami, jakby chciał powiedzieć z pogardą: "Cywile".
- Pozwólcie, że coś wam oświadczę. Będę dążył do jak najszybszego rozwiązania tej sprawy. - Smilow
zwrócił się do całej grupy. - To morderstwo wywoła mnóstwo szumu. Nikt oprócz mnie nie ma prawa rozmawiać z
mediami. Macie trzymać buzie na kłódkę, jasne? Ślady przestępcy z minuty na minutę coraz bardziej się zacierają,
a zatem zabierajcie się do pracy.
Detektywi wyszli, by spróbować czegoś się dowiedzieć od hotelowych gości i pracowników. Ludzie
zazwyczaj bywają urażeni, gdy się ich przesłuchuje, ponieważ taka forma rozmowy sugeruje winę, toteż
współpracowników Smilowa czekało niemiłe i trudne zadanie. Jednak z własnego doświadczenia wiedzieli, że ich
szef jest bezlitosny i nieubłagany.
Tymczasem Smilow ponownie odwrócił się do doktora Madisona.
- Czy możesz zrobić to szybko?
- Potrzebuję kilku dni.
- Zdążysz do poniedziałku?
Strona 18
- Jeśli tak, to mój weekend diabli wezmą.
- Mój również - przyznał Smilow bez skruchy. - Chcę mieć badanie toksykologiczne i wszystkie pozostałe
również.
- Zawsze tego chcesz - przypomniał Madison z łagodnym uśmiechem. - Zrobię, co będę mógł.
- Zawsze to robisz.
Kiedy zabrano ciało, Smilow zwrócił się do jednego z techników z grupy dochodzeniowej badającej
miejsce zbrodni.
- Jak to wygląda?
- Na naszą korzyść przemawia fakt, że hotel jest nowy. Nie ma tu zbyt wielu odcisków palców, większość z
nich prawdopodobnie będzie należała do Pettijohna.
- Albo przestępcy.
- Nie liczyłbym na to - wyznał technik, marszcząc czoło. - To najczystsze miejsce zbrodni, jakie
kiedykolwiek widziałem.
Gdy apartament opustoszał, Smilow ponownie się po nim przeszedł. Osobiście wszystko sprawdził -
otworzył każdą szufladę, zbadał szafę i wbudowany sejf, zajrzał między materace, pod łóżko, do łazienkowej
szafki na lekarstwa, nie pominął nawet spłuczki, szukając czegokolwiek, co Pettijohn mógł zostawić i co
pozwoliłoby zidentyfikować mordercę.
Jedynymi znaleziskami Smilowa były Biblia i książka telefoniczna Charlestonu. Nie natknął się na żadną
osobistą rzecz Lute'a Pettijohna, nie było terminarza, paragonów, biletów, notatek, opakowań po produktach
spożywczych - dosłownie niczego.
Doliczył się, że w minibarku brakuje dwóch buteleczek whisky, ale użyto tylko jednego kieliszka, chyba że
morderca był na tyle sprytny, że wychodząc, zabrał swój. Wystarczyło jednak sprawdzić standardowe zaopatrzenie
pokojów, by się dowiedzieć, że w każdym apartamencie były cztery kieliszki, a w barku wstały trzy nietknięte.
Prawdę mówiąc, miejsce zbrodni było niemal sterylnie czyste.
Jedyny wyjątek stanowiła plama krwi na dywanie w salonie.
- Inspektorze?
Smilow oderwał wzrok od nasiąkniętego krwią dywanu i uniósł głowę. Policjant stojący w otwartych
drzwiach wskazał kciukiem w kierunku korytarza.
- Ta pani koniecznie chce tu wejść.
- Jaka pani?
- Ja.
Kobieta odsunęła na bok gliniarza, jakby był przedmiotem bez znaczenia, zdjęła rozciągniętą w drzwiach
taśmę blokującą wstęp, po czym weszła do środka. Jej ciemne oczy szybko omiotły pokój. Kiedy zobaczyła plamę,
sapnęła zawiedziona i pełna odrazy.
- Madison zabrał już ciało? Cholera jasna! Smilow zgiął rękę i spojrzał na zegarek.
Strona 19
- Gratuluję, Steffi - powiedział. - Poprawiłaś swój rekord prędkości.
Strona 20
Rozdział trzeci
- Myślałem, że czeka pani na męża i dzieci.
- Kiedy?
- Gdy pojawiła się pani w pawilonie.
- Och!
Nie chwyciła przynęty i nadal lizała lody. Dopiero kiedy został jej w ręku sam patyk, spytała:
- Czyżby w ten sposób próbował pan mnie spytać, czy jestem mężatką?
Zrobił zbolałą minę.
- A ja myślałem, że jestem bardzo subtelny.
- Dziękuję za lody czekoladowo-orzechowe.
- Czyżby w ten sposób próbowała pani uniknąć odpowiedzi?
Ze śmiechem podeszli do nierównych drewnianych schodów, które prowadziły w dół na molo. Platforma
wznosiła się mniej więcej metr nad powierzchnią wody i miała ponad osiem metrów kwadratowych powierzchni.
Woda delikatnie omywała pale pod zniszczonymi deskami. Wokół podestu stały drewniane ławki, których oparcia
służyły jednocześnie za poręcze. Hammond wziął od nieznajomej patyk po lodzie i wyrzucił razem ze swoim do
kosza na śmieci, po czym ruszył w stronę jednej z ławek.
W każdym kącie pomostu stała latarnia, na szczęście żarówki były przydymione i dyskretne. Między
słupami porozwieszano kolorowe lampki bożonarodzeniowe, takie jak te, które świeciły pod sufitem pawilonu.
Tutaj łagodziły surowość otoczenia, zamieniając zwyczajny, nieatrakcyjny pomost w cudownie romantyczne
miejsce.
Wiała lekka bryza, wyjątkowo skuteczna w walce z komarami.
Wzdłuż brzegu rzeki, w gęstym poszyciu, kumkały żaby. Cykady dzwoniły w zwisających nisko,
porośniętych mchem dębowych gałęziach, stanowiących żywy parawan.
- Miło tutaj - zauważył Hammond.
- Uhm. Dziwię się, że nikt inny nie odkrył tego miejsca.
- Zarezerwowałem je, żebyśmy mieli pomost tylko dla siebie.
Roześmiała się. W ciągu ostatnich kilku godzin dużo się śmiali. Ze śmiechem kosztowali
wysokokaloryczne festynowe smakołyki serwowane przez handlarzy i ze śmiechem snuli się bez celu od stoiska do
stoiska. Podziwiali domowe przetwory z brzoskwiń i fasolki, sprawdzili najnowszy sprzęt treningowy i
wypróbowali miękkie siedzenia w supernowoczesnych traktorach. Hammond, rzucając piłeczką baseballową,
wygrał dla niej maleńkiego pluszowego misia. Odmówiła tylko przymierzenia peruki, chociaż sprzedawczyni była
bardzo przekonująca.
Przejechali się też na diabelskim młynie. Kiedy ich wagonik stanął na samym szczycie i niebezpiecznie się
zakołysał, Hammond poczuł, że kręci mu się w głowie. To był jeden z najbardziej beztroskich momentów, jakie
pamiętał od ...