Arden Katherine - Trylogia Zimowej Nocy (2) - Dziewczyna z wieży
Szczegóły | |
---|---|
Tytuł | Arden Katherine - Trylogia Zimowej Nocy (2) - Dziewczyna z wieży |
Rozszerzenie: |
![](/images/demo/legimi.png)
![](/images/demo/legimi.png)
![Ceneo.pl](http://app.ceneostatic.pl/common/image/logo/ap-logo-transparent-small.png)
Arden Katherine - Trylogia Zimowej Nocy (2) - Dziewczyna z wieży PDF Ebook podgląd online:
Pobierz PDF
Zobacz podgląd Arden Katherine - Trylogia Zimowej Nocy (2) - Dziewczyna z wieży pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. Arden Katherine - Trylogia Zimowej Nocy (2) - Dziewczyna z wieży Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.
Arden Katherine - Trylogia Zimowej Nocy (2) - Dziewczyna z wieży Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:
Strona 1
Strona 2
Strona 3
Tytuł oryginału: The Girl in the Tower
Projekt okładki: www.headdesign.co.uk
Redaktor prowadzący: Ewa Orzeszek-Szmytko
Redakcja: Beata Słama
Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz
Korekta: Anna Sawicka-Banaszkiewicz
Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski
© 2018 by Katherine Arden. All rights reserved
© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2019
© for the Polish translation by Katarzyna Bieńkowska
ISBN 978-83-287-1155-6
Warszawskie Wydawnictwo Literackie
MUZA SA
Wydanie I
Warszawa 2019
Strona 4
Dla Taty i Beth,
z miłością i wdzięcznością
Strona 5
Zamieć mgłami niebo kryje,
Wichrów śnieżnych kłęby gna,
To jak dziki zwierz zawyje,
To jak małe dziecię łka.
To ze strzechy nam słomianej
Wyrwie z szumem kępę mchów,
To jak pielgrzym zabłąkany
W okieneczko stuknie znów.
A.S. Puszkin, Wieczór zimowy
przekład Juliana Tuwima
Strona 6
Spis treści
Prolog
Część pierwsza
1. Śmierć Śnieżynki
2. Dwaj święci mężowie
3. Wnuki Iwana Sakiewki
4. Pan kościanej wieży
5. Pożar na odludziu
Część druga
6. Na krańcu ziemi
7. Podróżniczka
8. Dwa dary
9. Dym
Część trzecia
10. Rodzina
11. Nie wszyscy rodzą się synami panów
12. Wasilij Waleczny
13. Dziewczyna, która dotrzymała słowa
14. Miasto pomiędzy rzekami
15. Kłamca
16. Wielki pan z Saraju
17. Maria Piratka
18. Poskramiacz koni
Strona 7
19. Maslenica
20. Ogień i mrok
21. Żona czarnoksiężnika
22. Matka
23. Klejnot północy
Część czwarta
24. Czarownica
25. Dziewczyna z wieży
26. Ogień
27. Dzień Pojednania
Od autorki
Podziękowania
Strona 8
Strona 9
Prolog
Późną nocą jechała przez las dziewczyna na gniadym koniu. Las nie miał
nazwy. Rósł daleko od Moskwy – daleko od czegokolwiek – a jedynym
dźwiękiem w śnieżnej ciszy było grzechotanie skutych lodem drzew.
Dochodziła północ – podstępna, magiczna godzina – na wędrowców
czyhały lód, śnieżyca i czeluść bezbarwnego nieba. A jednak dziewczyna i jej
koń wytrwale przemierzali las.
Delikatne włoski na pysku konia pokrywał lód, na jego bokach zbierał się
śnieg. Spojrzenie miał jednak łagodne pod ośnieżoną grzywą i strzygł wesoło
uszami w przód i w tył.
Ich ślady biegły daleko w las, na wpół zatarte przez świeży śnieg.
Nagle koń się zatrzymał i uniósł głowę. Przed nimi, wśród
grzechoczących drzew, rósł jodłowy zagajnik. Pierzaste gałęzie splatały się
ze sobą, pnie pochylały niczym staruszkowie.
Śnieg sypał coraz gęściej, oblepiając rzęsy dziewczyny i szare futro jej
kaptura. Słychać było jedynie wiatr.
– Nie widzę go – zwróciła się dziewczyna do konia.
Koń przekrzywił ucho i strząsnął z niego śnieg.
– Może nie ma go w domu? – dodała niepewnie. Ciemność pod jodłami
zdawały się przepełniać szmery przypominające szept.
I nagle, zupełnie jakby jej słowa stanowiły wezwanie, między jodłami
z trzaskiem pękającego lodu otworzyły się drzwi – drzwi, których wcześniej
nie widziała. Blask ognia zalał dziewiczy śnieg krwawą poświatą. Teraz
całkiem wyraźnie widać było dom stojący wśród jodeł. Drewniane ściany
wieńczyły długie wygięte okapy, a w szarpanym śnieżycą świetle ognia dom
zdawał się oddychać, przycupnięty w gęstwinie.
W szczelinie drzwi ukazała się postać mężczyzny. Koń postawił uszy,
Strona 10
dziewczyna zesztywniała.
– Wejdź, Wasiu – powiedział gospodarz. – Jest zimno.
Strona 11
Część pierwsza
Strona 12
1.
Śmierć Śnieżynki
W Moskwie, tuż po zimowym przesileniu, ku ciężkiemu niebu unosił się
dym z dziesięciu tysięcy pieców. Na zachodzie utrzymywała się jeszcze
odrobina światła, na wschodzie jednak gromadziły się chmury, sine
o zmierzchu i nabrzmiałe od niespadłego śniegu.
Gęstwinę lasu Rusi przecinały dwie rzeki. Moskwa leżała w ich
rozwidleniu, na szczycie porośniętego sosnami wzgórza. Chałupy i cerkwie
otaczały przysadziste białe mury, oblodzone wieże pałaców na tle nieba
wyglądały niczym rozczapierzone palce. W miarę jak gasło światło dnia, na
wieżach rozbłyskiwały wąskie okna.
Przy jednym z tych okien stała odziana z przepychem kobieta i patrzyła,
jak blask ognia zlewa się z burzowym zmierzchem. Za nią dwie inne kobiety
siedziały przy piecu i szyły.
– Olga w ciągu godziny już trzeci raz podeszła do okna – szepnęła jedna
z nich. W półmroku błysnęły jej upierścienione dłonie, a olśniewający
kokosznik odwracał uwagę od czyraków na jej nosie.
Tuż obok tłoczyły się dwórki, kiwając głowami niczym kwiaty. Pod
zimnymi ścianami stały służące w chustkach na wiotkich ulizanych włosach.
– To przecież jasne, Darinko! – odparła druga kobieta. – Czeka na brata,
tego szalonego mnicha. Ile czasu minęło, odkąd brat Aleksander wyruszył do
Saraju? Mój mąż spodziewa się go od pierwszego śniegu. A teraz biedna
Strona 13
Olga usycha z tęsknoty przy oknie. No cóż, powodzenia. Brat Aleksander
pewnie leży martwy w zaspie – powiedziała to Jewdokia Dmitrijewa, Wielka
Księżna Moskiewska. Suknię miała naszywaną klejnotami, usta niby pączek
róży ukrywały kikuty trzech sczerniałych zębów. Podniosła głos, który
przeszedł w pisk. – Wykończysz się, stercząc tak na wietrze, Olu. Gdyby brat
Aleksander miał przyjechać, już by tu był.
– Zapewne masz rację – odparła Olga chłodno, odwracając się od okna. –
Cieszę się, że tu jesteś i uczysz mnie cierpliwości. Może pokażesz mojej
córce, jak powinna zachowywać się księżniczka.
Jewdokia zasznurowała usta. Sama nie miała dzieci. Olga urodziła dwoje
i spodziewała się trzeciego przed Wielkanocą.
– Cóż to?! – wykrzyknęła nagle Darinka. – Słyszę jakiś hałas. Wy też
słyszycie?
Na zewnątrz wzmagała się śnieżyca.
– To wiatr – stwierdziła Jewdokia. – To tylko wiatr. Głuptas z ciebie,
Darinko. – Wzdrygnęła się jednak. – Olgo, poślij po więcej miodu, w tej
komnacie jest zimno od przeciągów.
Prawdę powiedziawszy, w komnacie do szycia i robótek było ciepło – nie
miała okien, nie licząc jednej wąskiej szpary, a ogrzewały ją piec i ciepło
kobiecych ciał. Olga skinęła jednak na służącą, a ta zeszła po schodach
w mroźną noc.
– Nie znoszę takich nocy – wyznała Darinka. Otuliła się szalem
i podrapała czyrak na nosie. Wodziła wzrokiem od świecy do cienia
i z powrotem. – W takie noce przychodzi ona.
– Ona? – spytała kwaśno Jewdokia. – Jaka ona?
– Jaka ona? – powtórzyła Darinka. – Czyżbyś nie wiedziała? – Spojrzała
na Jewdokię z wyższością. – Ona jest duchem.
Dzieci Olgi, kłócące się przy piecu, przestały piszczeć. Jewdokia
prychnęła wzgardliwie. Olga na swoim posterunku przy oknie ściągnęła brwi.
– Tu nie ma żadnego ducha – parsknęła Jewdokia. Sięgnęła po śliwkę
Strona 14
w miodzie, ugryzła ją i przeżuła ze smakiem, po czym zlizała słodycz
z palców. Ton jej głosu dawał do zrozumienia, że ten pałac raczej nie
zasługuje na ducha.
– Ja ją widziałam! – zapewniła Darinka z urazą. – Widziałam ją, kiedy
nocowałam tu ostatnio.
Szlachetnie urodzone kobiety, którym przeznaczone było żyć i umrzeć
w wieżach, uwielbiały składać sobie wizyty. Od czasu do czasu spędzały noc
jedna u drugiej, by mieć towarzystwo pod nieobecność mężów. Szczególnie
upodobały sobie pałac Olgi – czysty, porządny, zamożny – zwłaszcza teraz,
kiedy Olga była w ósmym miesiącu ciąży i nie opuszczała jego murów.
Olga skrzywiła się jeszcze bardziej, słysząc słowa Darinki, ta jednak,
złakniona uwagi, paplała dalej.
– Było tuż po północy. Kilka dni temu. Tuż przed zimowym przesileniem.
– Pochyliła się, a jej kokosznik niebezpiecznie się przekrzywił. – Obudziłam
się… Już nie pamiętam, co mnie wyrwało ze snu. Jakiś hałas… – Olga
prychnęła drwiąco. Darinka przeszyła ją wzrokiem. – Obudziłam się, a wokół
panowały cisza i spokój. Przez szpary w okiennicach przenikał zimny blask
księżyca. Wydawało mi się, że słyszę coś w kącie. Może chrobotanie
szczura? – Darinka mówiła teraz ciszej. – Leżałam bez ruchu otulona kocami,
ale nie mogłam już zasnąć. I nagle usłyszałam łkanie. Otworzyłam oczy
i potrząsnęłam Nastką, która spała obok mnie. „Nastko, zapal lampę –
poleciłam jej. – Ktoś płacze”. Ale ona nawet nie drgnęła.
Darinka przerwała. W komnacie zapadła cisza.
– A wtedy – Darinka podjęła opowieść – ujrzałam światło. To była
niechrześcijańska łuna, zimniejsza niż blask księżyca, zupełnie inna niż
poświata bijąca od ognia. Ta łuna zbliżała się coraz bardziej i bardziej… –
Darinka znów zamilkła. – I wtedy ją zobaczyłam – dokończyła szeptem.
– Ją? Kogo? Jak wyglądała? – ozwał się z tuzin głosów.
– Była biała jak kość – wyszeptała. – Miała zapadnięte usta, bez warg,
a zamiast oczu czarne dziury gotowe pochłonąć cały świat. Wpatrywała się
we mnie, a ja próbowałam krzyczeć, ale nie mogłam.
Strona 15
Jedna ze słuchaczek pisnęła, pozostałe złapały się za ręce.
– Dość – syknęła Olga, odwracając się od okna. To słowo przecięło
narastającą histerię, zapadła nieprzyjemna cisza. – Straszysz mi dzieci –
dodała.
Nie była to tak do końca prawda. Starsza, Masza, siedziała wyprostowana,
a jej oczy błyszczały. Natomiast synek Olgi, Daniła, przywarł do siostry, cały
drżący.
– A potem zniknęła – zakończyła Darinka, bezskutecznie siląc się na
niefrasobliwość. – Pomodliłam się i znów zasnęłam.
Uniosła do ust kielich z miodem. Dzieci wpatrywały się w nią
w milczeniu.
– Dobra opowieść – stwierdziła Olga nieco ostrym tonem. – Ale już
dobiegła końca. Posłuchajmy innych bajek.
Podeszła do swojego miejsca przy piecu i usiadła. Blask ognia złocił jej
warkocze. Na zewnątrz śnieg sypał gęsto. Olga nie spojrzała już w stronę
okna, chociaż kiedy służące zamknęły okiennice, zesztywniała.
Dołożono polan do ognia, w komnacie zrobiło się cieplej i wypełniło ją
łagodne światło.
– Może ty opowiesz bajkę, mamo?! – wykrzyknęła córka Olgi, Masza. –
Opowiesz bajkę o czarach?
Przez komnatę przeszedł szmer entuzjazmu. Jewdokia zgromiła
towarzyszki wzrokiem. Olga się uśmiechnęła. Chociaż była teraz księżną
sierpuchowską, dorastała z dala od Moskwy, na skraju dzikiej puszczy. Znała
dziwne opowieści z północy. Szlachetnie urodzone kobiety, spędzające życie
między cerkwią, kuchnią i wieżą, ceniły wszelką odmianę.
Księżna przyjrzała się swoim słuchaczkom. Na jej twarzy wciąż widoczny
był smutek, który czuła, stojąc samotnie przy oknie. Dwórki odłożyły igły
i z ochotą usadowiły się wygodnie na poduszkach.
Na zewnątrz syk wiatru mieszał się z ciszą śnieżycy, która sama w sobie
jest rodzajem dźwięku.
Strona 16
– Posłuchajcie zatem – zaczęła Olga, układając w głowie opowieść. –
W pewnym księstwie, w małej wiosce w środku wielkiego lasu, żył sobie
drwal z żoną. Mąż miał na imię Misza, a jego żona Alena, i oboje byli bardzo
smutni. Bo chociaż modlili się żarliwie, całowali ikony i zanosili błagania,
Bóg nie raczył obdarzyć ich dzieckiem. Czasy były ciężkie, a oni nie mieli
potomka, który pomógłby im przetrwać srogie zimy.
Olga położyła dłoń na brzuchu. Jej trzecie dziecko – wciąż bezimienne
i nieznajome – właśnie kopnęło.
– Pewnego ranka, po gęstych opadach śniegu, mąż i żona wybrali się do
lasu, żeby narąbać drewna na opał. Gdy tak rąbali i układali drwa na stos,
rozgarniali śnieg, tworząc zaspy, Alena, ot tak, zaczęła lepić ze śniegu bladą
dziewczynę.
– Czy była tak ładna jak ja? – wtrąciła się Masza.
– To była dziewczyna ze śniegu – prychnęła Jewdokia. – Cała zimna,
sztywna i biała. Ale – Jewdokia zmierzyła dziewczynkę wzrokiem – z całą
pewnością była ładniejsza od ciebie.
Masza zarumieniła się i rozdziawiła buzię.
– No tak – podjęła pospiesznie Olga – to prawda, śnieżna dziewczyna była
biała i sztywna. Ale była także wysoka i szczupła. Miała słodkie usteczka
i długi warkocz, bo Alena rzeźbiła ją z uczuciem, wkładając w tę pracę całą
swoją miłość do dziecka, którego nie mogła mieć. „Widzisz, żono? –
odezwał się Misza, oglądając śnieżną dziewczynkę. – A więc jednak
sprawiłaś nam córkę. Oto nasza Snieguroczka, Śnieżynka”. Alena
uśmiechnęła się, chociaż łzy napłynęły jej do oczu. I w tym właśnie
momencie nagimi gałęziami zagrzechotał lodowaty podmuch wiatru, bo
w pobliżu skrył się Morozko, demon mrozu, i obserwował małżonków i ich
śnieżne dziecko. Niektórzy twierdzą, że zlitował się nad kobietą. Inni z kolei,
że magia kryła się w jej łzach, którymi zrosiła Śnieżynkę, kiedy mąż nie
patrzył. Tak czy owak, gdy Misza i Alena mieli już wracać do domu,
twarzyczka śnieżnej dziewczynki zaróżowiła się, jej oczy pociemniały i oto
w śniegu stała żywa panienka, goluteńka, jak nowo narodzona! Uśmiechnęła
Strona 17
się do małżonków i oznajmiła: „Przybyłam tu, by zostać waszą córką. Jeśli
mnie przyjmiecie, będę się o was troszczyć jak o własnych rodziców”.
Małżonkowie wpatrywali się w nią najpierw z niedowierzaniem, a po
chwili z radością. Alena z płaczem rzuciła się ku dziewczynie, ujęła ją za
zimną rękę i poprowadziła do chaty.
Dni mijały w spokoju. Śnieżynka zamiatała, gotowała posiłki i śpiewała.
Czasami jej piosenki były dziwne i wprawiały rodziców w zakłopotanie,
jednak dziewczyna była miła i zręczna. Kiedy się uśmiechała, wydawało się,
że to świeci słońce. Misza z Aleną nie mogli uwierzyć w swoje szczęście.
Księżyca przybywało i ubywało, aż wreszcie nastało zimowe przesilenie.
Wioskę wypełniły zapachy i dźwięki: dzwonki sań i złote kołacze. Od czasu
do czasu ludzie mijali chatę Miszy i Aleny, przybywając do wsi lub ją
opuszczając. Śnieżynka obserwowała ich zza sągu drewna.
Pewnego dnia obok jej kryjówki przechodziła dziewczyna z wysokim
chłopakiem. Trzymali się za ręce i uśmiechali do siebie, a Śnieżynkę zdumiał
radosny żar bijący z ich twarzy.
Im dłużej się nad tym zastanawiała, tym mniej rozumiała, nie mogła
jednak przestać o nich myśleć. Tak jak przedtem była zadowolona, tak teraz
ogarniał ją coraz większy niepokój. Chodziła tam i z powrotem po izbie
i zostawiała zimne ślady w śniegu pod drzewami.
Wiosna była już blisko, gdy pewnego dnia Śnieżynka usłyszała w lesie
piękną muzykę. To młody pasterz grał na fujarce. Zafascynowana podkradła
się bliżej i pasterz zobaczył bladą dziewczynę. A kiedy się uśmiechnęła, jego
ciepłe serce podskoczyło ku jej zimnemu.
Mijały tygodnie i pasterz się zakochał. Śnieg miękł, niebo błękitniało,
a Śnieżynka wciąż się zamartwiała.
„Jesteś ulepiona ze śniegu – upominał ją Morozko, kiedy spotykali się
w lesie. – Nie możesz kochać i pozostać nieśmiertelna”. W miarę jak zima się
kończyła, demon mrozu słabł, aż był widoczny już tylko w najgłębszym
leśnym cieniu. Ludziom wydawało się, że to zwykły wiatr w zaroślach.
„Jesteś córką zimy i będziesz żyła wiecznie. Lecz jeśli dotkniesz ognia,
Strona 18
umrzesz”.
Miłość pasterza sprawiła jednak, że śnieżna dziewczyna stała się nieco
wyniosła. „Dlaczego miałabym na zawsze pozostać zimna? – odparła. – Ty
jesteś stary i nieczuły, ale ja stałam się teraz zwykłą dziewczyną, nauczę się,
czym jest ten ogień”.
„Lepiej trzymaj się cienia” – przestrzegł ją znowu.
Nadchodziła wiosna. Ludzie częściej opuszczali chaty, by zbierać młode
listki w leśnych zakątkach. Pasterz zachodził raz po raz do izby Śnieżynki.
„Chodź ze mną do lasu” – zachęcał, a ona wychodziła z cienia przy piecu
i szła tańczyć z nim wśród drzew. Lecz chociaż tańczyła, jej serce nadal
pozostawało zimne.
Śnieg zaczął topnieć na dobre, Śnieżynka zrobiła się blada i słaba.
Zapłakana poszła do najciemniejszego zakątka lasu. „Proszę – powiedziała. –
Chcę czuć tak jak ludzie. Błagam cię o to”.
„Poproś zatem Wiosnę” – odrzekł niechętnie demon mrozu. Coraz dłuższe
dni wycieńczyły go, był bardziej szumem niż głosem. Wiatr musnął policzek
śnieżnej dziewczyny współczującym palcem.
Wiosna jest niczym dziewicza panna, stara i wiecznie młoda. Wokół jej
silnych członków wiły się kwiaty. „Mogę dać ci to, czego pragniesz – rzekła.
– Jednak z pewnością umrzesz”.
Śnieżynka nic nie odpowiedziała i zapłakana wróciła do domu. Przez kilka
tygodni nie opuszczała chaty, kryjąc się w cieniu.
Pewnego dnia młody pasterz zapukał do jej drzwi. „Proszę, skarbie –
przemówił – wyjdź do mnie. Kocham cię całym sercem”. Śnieżynka
wiedziała, że gdyby chciała, mogłaby żyć wiecznie jako śnieżna dziewczyna
w skromnej wiejskiej chacie. Ale… tam była muzyka. I oczy jej ukochanego.
Uśmiechnęła się więc, ubrała na biało-niebiesko i wybiegła z chaty. Kiedy
dotknęły jej promienie słońca, z jej płowych włosów zaczęły spływać krople
wody.
Poszła z pasterzem na skraj brzozowego gaiku.
Strona 19
„Zagraj mi na fujarce” – poprosiła.
Woda spływała coraz szybciej po jej rękach i dłoniach, po włosach. Choć
twarz miała bladą, jej krew i serce były ciepłe. Młodzieniec grał na fujarce,
a Śnieżynka kochała go i płakała.
Melodia dobiegła końca. Pasterz podszedł do ukochanej, by wziąć ją
w ramiona, lecz kiedy wyciągnął do niej ręce, jej stopy się rozpuściły. Upadła
na wilgotną ziemię i zniknęła. W słoneczny błękit nieba uniosła się lodowata
mgiełka i chłopak został sam.
Po zniknięciu Śnieżynki Wiosna rozścieliła swój welon na całej ziemi
i wszędzie zaczęły rozkwitać polne kwiatki. A pasterz czekał w leśnym
mroku, opłakując utraconą miłość.
Misza i Alena także płakali. „To były tylko czary – Misza starał się
pocieszyć żonę. – Nie mogły trwać wiecznie, bo ulepiłaś ją ze śniegu”.
***
Olga przerwała opowieść, a kobiety szeptały między sobą. Daniła spał
teraz w objęciach matki, Masza siedziała oparta o jej kolano.
– Niektórzy twierdzą, że duch Śnieżynki pozostał w lesie – podjęła Olga.
– I kiedy padał śnieg, ożywała, by kochać swego pasterza w długie noce –
zamilkła na chwilę. – Inni mówią jednak, że umarła – dodała ze smutkiem. –
Bo taka jest cena miłości.
Powinna zapaść cisza, jak zawsze, gdy kończy się dobrze opowiedziana
bajka, tym razem jednak tak się nie stało. W chwili gdy głos Olgi ucichł, jej
córeczka Masza wyprężyła się nagle i wrzasnęła przeraźliwie:
– Patrz! Mamo, patrz! To ona, o tam! Patrz! Nie… nie! Odejdź! –
Dziewczynka poderwała się na nogi, a jej oczy zbielały ze strachu.
Olga gwałtownie odwróciła głowę i spojrzała tam, gdzie wpatrywała się
jej córka: w róg komnaty skryty w gęstym cieniu. Mignęło tam coś białego.
Nie, to tylko blask ognia. W komnacie wybuchła wrzawa. Daniła się obudził
i wtulił w sarafan matki.
Strona 20
– Co to?
– Ucisz to dziecko!
– Mówiłam! – pisnęła Darinka triumfująco. – Mówiłam, że ten duch jest
prawdziwy!
– Dość! – krzyknęła Olga.
Jej głos przebił się przez inne. Krzyki i paplanina ustały. W ciszy słychać
było tylko szloch Maszy.
– Myślę – stwierdziła Olga spokojnie – że jest już późno i wszystkie
jesteśmy zmęczone. Pomóżcie lepiej waszej pani położyć się do łóżka. – Te
słowa skierowała do służących Jewdokii, bo Wielka Księżna miała skłonność
do histerii. – Dziecku coś się przyśniło – dodała stanowczo.
– Nie, nie, to był duch – mruknęła Jewdokia z satysfakcją. – Powinnyśmy
się bać.
Olga rzuciła ostre spojrzenie swojej pokojowej Warwarze, kobiecie
o jasnych włosach i w nieokreślonym wieku.
– Dopilnuj, by Wielka Księżna Moskiewska bezpiecznie trafiła do łóżka –
przykazała jej.
Warwara również wpatrywała się w ciemny kąt wskazany przez Maszę,
jednak na polecenie księżnej natychmiast się odwróciła, energiczna
i opanowana, choć Olga miała wrażenie, że w blasku ognia na jej twarzy
przez moment malował się smutek.
Darinka znów trajkotała:
– To ona! Po co dziecko miałoby kłamać? Duch! Sam diabeł…
– Zadbaj też o to, by Darinka przewietrzyła się i spotkała z popem –
dodała Olga.
Pochlipująca Darinka została wyprowadzona z pokoju. Jewdokia także,
choć z większą delikatnością, i zgiełk ucichł.
Olga podeszła do pieca, do swoich pobladłych dzieci.
– To prawda, matuszka? – chlipnął Daniła. – Tam jest duch?