10308
Szczegóły | |
---|---|
Tytuł | 10308 |
Rozszerzenie: |
![](/images/demo/legimi.png)
![](/images/demo/legimi.png)
![Ceneo.pl](http://app.ceneostatic.pl/common/image/logo/ap-logo-transparent-small.png)
10308 PDF Ebook podgląd online:
Pobierz PDF
Zobacz podgląd 10308 pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. 10308 Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.
10308 Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:
Pierre Barbet
Zadziwiająca Planeta
Kleena znam od wielu lat: fajny facet, choć zawsze strasznie przepracowany. Studiowaliśmy razem kilkadziesiąt
lat temu, potem on został mianowany komisarzem
rządu światowego, podczas gdy ja, no cóż, oficjalnie jestem kapitanem floty...
Kiedy ten stary koń ukazał się w wideofonie, aby zaprosić mnie na szklaneczkę crocciny, byłem pewien, że coś
w trawie piszczy: Roger jest bardzo dumny
ze swojej crocciny, którą sprowadza aż z Epsilon Eridani i częstuje nią tylko przy wyjątkowych okazjach!
Zaproszenie przyjąłem, ponieważ nie miałem akurat nic specjalnego do roboty. Parkując latający wóz na tarasie,
od razu zauważyłem dwa typy bawiące się
w podlewanie egzotycznego ogródka, jednak spojrzenia, którymi mnie otaksowali, nie mogły zmylić tak
chytrego lisa jak ja: oczywiście gliny pilnujące swego
szefa...
Skorzystałem więc szybko z szybu -antygrawitacyjnego i już byłem przed drzwiami starego kumpla: wpuścił
mnie służący o budowie atlety, prześwietlając
na wstępie promieniami X - bez uprzedzenia ma się rozumieć! Potem wreszcie znalazłem się w środku.
Kleen rzucił mi się na szyję i mało brakowało, a połamałby mi żebra z radości. Wydawał się rzeczywiście
szczęśliwy z naszego spotkania, ale kiedy w końcu
posadził mnie na tapczanie, zobaczyłem, że coś go gryzie.
Po wstępnych pogaduszkach: - Co słychać? Co porabiasz? Powinniśmy się częściej widywać... - Roger nalał
crocciny i dopiero wtedy zdecydował się przejść
do rzeczy:
- Mój stary Marco - zaczął (Marc Duiggi to właśnie ja - Marco dla przyjaciół) - mam cholerny kłopot: rząd zlecił
mi przeprowadzenie śledztwa w pewnej
aferze z narkotykami, no a sprawa okazała się paskudnie skomplikowana... Czasem nawet już zastanawiam się,
czy nie chodzi tu o zorganizowany atak przeciwko
Ziemi.
- Wojna chemiczna? Chyba trochę przesadzasz. Przecież ze wszystkimi naszymi koloniami w Kosmosie
jesteśmy w doskonałych stosunkach !
- Och, nie przypuszczam, żeby tu chodziło o inwazję spoza Ziemi, choć mimo to wobec zaistniałej sytuacji
zmuszony jestem prosić cię o współpracę.
- Ale przecież ja pozostaję pod rozkazami dowódcy floty - zaprotestowałem.
Roger zrobił zaprzeczający ruch ręka:
- Już nie, teraz pracujesz dla mnie - jeśli naturalnie się zgodzisz. Ale przedtem chciałbym ci pokazać kilka
przezroczy, abyś zorientował się, o co chodzi.
To mówiąc, wyciągnął rzutnik i kilkanaście mikrofilmów.
Pierwsze zdjęcie przedstawiało dość obskurną dużą salę, a w niej na parkiecie splątany tłum facetów i dziewczyn
ubranych w stylu „nowohippisowskim".
Sala - jak sala: nic nadzwyczajnego.
- To właśnie tu wszystko się zaczęło - wyjaśnił Roger - w tym zupełnie przeciętnym lokalu o nazwie „Pierścień
Saturna". Dostaliśmy najpierw cynk, że
zbierają się tam narkomani. Zauważ, że knajpa znajduje się niedaleko kosmodromu. No więc dowiedzieliśmy
się, że od wielu już miesięcy do tej speluny przychodziły
pewne kręgi intelektualistów, aby szukać satysfakcji narkotycznych. Dyskretna obserwacja kosmodromów
pozwoliła nam zidentyfikować pewną liczbę dostawców,
rekrutujących się głównie z różnego rodzaju włóczęgów kosmicznych.
- W jakim stopniu mnie to może wszystko dotyczyć? - spytałem zdziwiony. - Przecież to jest zwykła sprawa,
interesująca policję kryminalna, sprawa, która
nie ma nic wspólnego z bezpieczeństwem Ziemi !
- Cierpliwości! Ten narkotyk wdychany w postaci aerozolu wywołuje uczucie niesamowitej pewności siebie,
stan euforii i jednocześnie agresywność... No
i w miarę upływu czasu rejestrowaliśmy coraz więcej różnych przestępstw. Z byle powodu faceci dźgali się
nożami, aż w końcu sprawa nabrała takich rozmiarów,
że praktycznie niemożliwe było wychodzenie z domu w nocy w okolicach kosmodromów.
- Fakt, rzeczywiście coś o tym słyszałem w wideofonii - przypomniałem sobie - ale mówiono, że sytuacja została
zupełnie opanowana...
- Skądże znowu! Jest na tyle źle, że minister polecił mi w oficjalnych sprawozdaniach liczyć część
zamordowanych jako ofiary wypadków drogowych.
- Do licha!... Dlaczego jednak nie wzmożecie kontroli na kosmodromach? Roger wzruszył ramionami:
- To wcale nie takie proste. Wprawdzie zarekwirowaliśmy rzeczywiście kilkadziesiąt kilo Loppa, ale te typy tak
się do tego przyzwyczaiły, że chemicy
bardzo prędko odkryli sposób sztucznego syntetyzowania narkotyku. Oczywiście, dla nas to nie problem
potrzebują odczynników, specjalnej aparatury i łatwo
byłoby ich nakryć. Gdyby to było tylko to, nie zawracałbym ci głowy...
- Więc wykrztuś wreszcie z siebie, o co chodzi !...
- Słuchaj dalej! Sprawa trwa już od ponad roku, niektóre z dziewczyn zaszły w ciążę i urodziły dzieciaki; pod
pretekstem badań okresowych zrobiono im
test chromosomowy. Dopiero wtedy wybuchła bomba : okazało się, że wszyscy chłopcy mieli komórki o
większej niż normalnie liczbie chromosomów!
- Byli chyba, nienormalni?
- To jest łagodne określenie. Prawdziwe dzikie bestie! Jednoroczne dzieci musiano zamykać w klatkach...
- Do licha, to już zaczyna być poważne!
- Sam widzisz. Pozostaje pytanie, czy mamy do czynienia ze zwykłym przypadkiem, czy też jest to
zorganizowana akcja przeciwko Ziemianom. Osobiście myślę,
niestety, raczej o tym drugim.
Wyciągnąłem tytoń i nabiłem sobie fajkę, co pozwoliło mi się przez chwilę zastanowić
- Czy domyślasz się, skąd pochodzi ten narkotyk? Chodzi mi zwłaszcza o jego pierwsze dostawy.
- Być może. Chłopcy z laboratorium dobrze pracowali i obejrzeli sobie ten żółty proszek pod mikroskopem.
Wykryto w nim liczne komórki o dość dziwnych
sześciokątnych kształtach; zupełnie nie spotykane na Ziemi. Zwróciłem się więc do egzobiologów i w końcu ten
słynny profesor Valbius orzekł, że są to komórki
wielkich paproci rosnących na Yonder 2, Roślinność tej planety przypomina to, co znajdowało się na Ziemi w
poprzedniej erze. Nie ma zatem wątpliwości:
narkotyk musi pochodzić właśnie stamtąd... Zresztą wszyscy wiedza, że osadnicy na Yonder nie znoszą Ziemian,
ponieważ czują się eksploatowani przez nasze
wielkie firmy importowa-eksportowe. Trochę nacji w tym nawet jest...
- Innymi słowy - westchnąłem chcesz, abym tam pojechał i rozejrzał się?
Tak, mój stary. Jesteś jedyną osobą, która może się do tego nadawać. - Mam jednak wrażenie, że o czymś
zapomniałeś - zamruczałem w odpowiedzi. - Ilu
ludźmi tam dysponujesz?
- Mam pięciu agentów - odrzekł z pewną niechęcią - ale to chłopcy sprawdzeni i nie nowicjusze!
- Doskonale! A w jakich przebrał niech występują?
- Nie rzucających się w oczy, naturalnie...
- No więc ze mną będzie inaczej. Ja chcę być tam w roli kogoś bardzo znanego, tak znanego, aby niedorzeczna
była myśl o podstawieniu... Na przykład jako
Lidtano.
Roger zagwizdał z podziwem :
- Ostro zaczynasz... Naturalnie nie ma żadnego problemu od strony wyglądu zewnętrznego, jesteś takiego
wzrostu jak ten znany reporter wideofonii, charakteryzatorzy
zaopatrzą cię w odpowiednią maskę, a parę seansów hipnonauczania dostarczy ci koniecznych informacji o jego
osobowości i stosunkach... Tylko, aby to wszystko
grało, Lidtano musiałby zniknąć na pewien czas...
- No, to jest już tylko sprawa forsy. Ja go znam: za dobrą gotówkę zrobi wszystko. Chyba nie jesteście aż takimi
sknerami... !
- W takim razie dobra! Biorę to na siebie.
Na tym skończyło się nasze spotkanie.
Zaraz od poniedziałku miałem prawdziwe urwanie głowy i ani jednej wolnej chwili. Zaopatrzono mnie w
bombową maskę wraz z gustowną peruką, hipnonauczyciel
przekazał mi wszystkie przyzwyczajenia i manie Lidtano, który zresztą zgodził się z nami współpracować i dał
mi wiele cennych rad. Namalowano mi także
jego blizny i pieprzyki na skórze oraz wstawiono cały garnitur sztucznych zębów. Po kilku dniach wymęczony,
ale zupełnie przeobrażony, przeszedłem pomyślnie
test z dziewczyną Lidtano, która nie zauważyła między nami żadnej różnicy...
Jednocześnie wideofonie podała do ogólnej wiadomości, że słynny Lidtano ma zamiar udać się na Yonder w
celu nakręcenia długiego reportażu na temat uroków
lasów tej planety. Nazajutrz zaokrętowałem się na statku kosmicznym linii regularnych wraz z całym
ekwipunkiem w postaci magnetowidów, magnetofonów i różnych
innych przyrządów znanych tylko mnie i Rogerowi.
Podczas przelotu zwracałem na siebie powszechna uwagę i starałem się, jak tylko mogłem, wykorzystać swoją
nową osobowość wypożyczona mi przez Lidtano.
Gwiazdy wideofonii mogą sobie na wiele pozwolić, toteż czas upływał mi na narzekaniu na obsługę,
wygłaszaniu stanowczych sądów politycznych i uwodzeniu
pięknych kobiet. Wszędzie mnie słuchano, podziwiano, proszono o radę i chętnie zapraszano do baru.
Spośród otaczających mnie osób bliższą znajomość zawarłem z pewną młodą blondynką, dziennikarką jednego z
kobiecych magazynów, która zabiegała o moje
względy. Ważniejsze było jednak to, że ta mała znała Yonder jak własną kieszeń i miała dojście do niejakiego
Lightara - szarej eminencji planety. Roger
mówił mi już o tym arcybogatym właścicielu przedsiębiorstwa eksportowego, snobującym się na mecenasa
literatów i lubiącym robić sobie reklamę przez zapraszanie
na wspaniałe przyjęcia znaczniejszych przybyszów z Ziemi. Moja blondynka obiecała wystarać się dla mnie o
zaproszenie. Ten typ interesował nas szczególnie,
ponieważ jego fantastyczna fortuna pochodziła z licznych dość ciemnych kombinacji, na tyle jednak dobrze
obmyślanych, że sam Lightar nigdy dotąd nie miał
kłopotów. Czekając więc na koniec podróży, nie przestawałem uwodzić moich współpasażerek, co nie
przychodziło mi ze zbyt dużą trudnością, pomimo mej nieszczególnie
ciekawej fizjonomii. Sława jednak robi swoje!
Wreszcie po dziesięciu dniach bezawaryjnej podróży nasz statek wylądował w końcu na kosmodromie, jedynym
zresztą istniejącym na Yonder.
Byłem tam już oczekiwany z niecierpliwością przez reporterów miejscowej wideofonii, którym jeszcze przed
przejściem komory celnej udzieliłem długiego
wywiadu na temat moich faworytów w zbliżającym się wyścigu statków kosmicznych. W ten sposób wszyscy
zostali dokładnie poinformowani o moim przylocie -
no, a o to mi tylko chodziło !
Kłopoty miałem tylko z bardzo gorącym i wilgotnym klimatem planety: strasznie pociłem się pod moją
plastykową maską. Na szczęście ludzie Rogera nie zapomnieli
i o tym - maska była na tyle przepuszczalna, że kropelki potu mogły wychodzić na zewnątrz, nadając mojej
twarzy zupełnie naturalna wilgotność.
Zatrzymałem się, jak przystało Lidtano, w najlepszym hotelu, gdzie zresztą czekali mnie już koledzy po fachu,
proponując najróżniejsze wypady do bardziej
znanych miast na planecie. Oczywiście długo wybierałem i strasznie grymasiłem, nie mogąc się zdecydować i
ciągle odrzucając ich projekty... W końcu po
południu odbył się bankiet na moja cześć, podczas którego przedstawiono mi licznie przybyłe miejscowe grube
ryby.
Jeszcze w dniu przyjazdu doręczono mi pisane na staromodnym, ale bardzo eleganckim brystolu zaproszenie, w
którym czcigodny Lightar wyrażał nadzieję,
że zaszczycę swoja obecnością przyjęcie wydawane przez niego wieczorem w rezydencji Sylvana: mała Dora
dotrzymała zatem obietnicy. Jak podkreślono, miał
to być bal kostiumowy.
Wielkiemu Lidtano nie wypada charakteryzować się jak byle komu i dlatego wezwałem do hotelu jedynego na
Yonder krawca - specjalistę od kostiumów balowych,
u którego wybrałem dla siebie togę cesarską z okresu rzymskiego. Pozwalało mi to pozostawić bez zmian moja
fizjonomię. Potem, po wypiciu paru cocktaili,
ubrałem się, uważając, aby moja toga dokładnie maskowała dostarczony mi przez Rogera specjalny ekwipunek.
Dora wpadła po mnie do hotelu w swym kostiumie tancerki, w którym wyglądała bardzo ponętnie... Wypiliśmy
razem strzemiennego, a ja, pełen animuszu, zwyczajem
Lidtano, nie przestawałem opowiadać o moich dotychczasowych słynnych balach i ogromnych znajomościach...
Moja dziewczyna musiała mi kilkakrotnie przypominać o uciekającym czasie, ale nie przejmowałem się tym
zbytnio - wielki Lidtano lubi, aby na niego czekano.
Kiedy więc w końcu dotarliśmy na miejsce, zabawa dosięgała punktu kulminacyjnego.
Przed odlotem słyszałem naturalnie na Ziemi o wspaniałych rezydencjach bogatych kolonistów na Yonder, ale
przyznaję, że Sylvana przeszła moje najśmielsze
oczekiwania...
Wyobraźcie sobie las wspaniałych i ogromnych drzew, przy których kalifornijskie sekwoje wydają się wątłymi
krzewami, a w ich konarach wysoko zawieszony
bajkowy pałac, cały jarzący się światłami...
Rzut oka na detektor ukryty w spinającej moją togę fibule pozwolił mi się przekonać, że w pniach tych
niebotycznych roślin ukryte było ogniwo atomowe
o mocy znacznie przekraczającej potrzeby energetyczne zamku nawet i o stu komnatach...
Na dole dwaj wyfraczeni lokaje sprawdzali zaproszenia wchodzących: małe kartoniki brystolu powleczone były
substancją magnetyczną, na które zakodowano
obowiązujące danego dnia hasło. Wszelkie podrobienie zaproszenia stawało się więc niemożliwe. Ja jednak
znowu odegrałem małą komedię, udając, że go zapomniałem
i oburzając się na lokajów, którzy ośmielają się nie poznawać samego Lidtano! W końcu odnalazłem
zaproszenie w wewnętrznej kieszeni.
Bawiono się szaleńczo. Oczy dziewcząt błyszczały nienormalnie - zbyt mocno jak na zwykła alkoholowa
zabawę - i zauważyłem od razu, że niektóre z pań
znajdowały się już na specjalnym magnetycznym chodniku odwożącym je w kierunku różnokolorowych
klombów świetnie utrzymanego ogrodu... Ani to jednak, ani
obecność licznych muskularnie zbudowanych paziów o ponurych spojrzeniach nie przeszkodziło mi podziwiać
otaczającej nas soczystej zieleni i przepysznych
orchidei.
Zaraz w pierwszym salonie, którego nie powstydziłby się nasz najlepszy ziemski antykwariusz, oczekiwał mnie
sam gospodarz. Naturalnie, jego ludzie poinformowali
go natychmiast o moim przybyciu i teraz miałem sposobność przekonać się o nadzwyczajnej sile tego
mieszkańca Yonder: nie jestem ułomkiem, a mimo to jego
uścisk dłoni wywołał u mnie prawie okrzyk bólu.
- Jakże się cieszę! - wykrzyknął Lightar. - A już bałem się, że nie zaszczyci nas pan dziś swą obecnością!
Prawdę mówiąc, jestem jednym z najgorliwszych
słuchaczy pańskich arcyciekawych reportaży w wideofonii i jednym z najwierniejszych pana czytelników - tym
większa więc dla mnie przyjemność gościć słynnego
Lidtano w moim skromnym domu. Byłbym naprawdę szczęśliwy, gdyby zechciał pan odwiedzić potem moja
bibliotekę, w której kolekcjonuję dzieła mistrza i, śmiem
tylko marzyć, wpisać na którymś z nagrań dedykację dla zawsze pełnego podziwu dla pańskiego talentu
Lightara...
- Zawstydza mnie pan - bąknąłem. - Rzeczywiście na Ziemi moje reportaże są dosyć znane, lecz nigdy nie
przyszło mi na myśl, aby mogły one zainteresować
nawet mieszkańców Yonder!
- Drogi mistrzu, to prawda, że my, ludzie z prowincji, nie grzeszymy zbyt wysokim poziomem kultury w
porównaniu z mieszkańcami naszej matki ojczyzny,
jednak mogę pana zapewnić o podziwie, jaki mają dla słynnego Lidtano wszyscy obywatele tej planety...
Skłoniłem się lekko, rzucając jednocześnie spojrzenie na obficie zaopatrzony bufet w rogu sali, a tymczasem
mój rozmówca kontynuował:
- ...ale ja zanudzam pana rozmową i nie spełniam mych obowiązków gospodarza. Bardzo proszę częstować się!
Skłoniłem się raz jeszcze:
- Z największa przyjemnością. Muszę wyznać, że podróż i zmiana klimatu zmęczyły mnie nieco i dlatego
wahałem się przez chwilę czy skorzystać z pana niezwykle
miłego zaproszenia, jednak perspektywa przyjemności poznania elity tej pięknej planety zwyciężyła, tym
bardziej że spodziewam się znaleźć tu wiele cennych
materiałów do mojego reportażu.
- Co pana szczególnie interesuje na Yonder? Jeśli wolno spytać, na jakim problemie zamierza się pan w swoim
reportażu skoncentrowany
- Uważam, że Yonder nie jest na ziemi dostatecznie znana, i chciałbym zrealizować film krótkometrażowy na
temat wielkich walorów turystycznych waszej
planety.
- Pana pomysł jest godny jak największego poparcia! Jeśli pan pozwoli, przedstawię panu kilku przyjaciół,
którzy z największą przyjemnością będą służyć
pomocą wielkiemu Lidtano.
Przez następne pół godziny kontynuowałem zabawę w prawienie sobie nawzajem grzeczności, pochłaniając
jednocześnie nieprawdopodobne ilości ciastek i pijąc
niezliczone cocktaile. Na szczęście zostałem wcześniej uodporniony przeciwko większości narkotyków, na
których brak w podawanych szczodrze napojach nie
można się było uskarżać...
Mogłem więc grać dalej rolę Lidtano, choć większość zaproszonych znajdowała się już w stanie kompletnej
nieważkości. Nawet moja mała Dora znikła gdzieś
z facetem przebranym za wspaniałego Apacza czy Komancza... Ja sam znalazłem się w pewnej chwili z
uczepioną u szyi piękną przyjaciółką Lightara. Ta miła
dziewuszka ubrana była w bardzo interesujący strój syreny, w którym, jak twierdziła, „wreszcie nie było jej zbyt
gorąco"... Wyprowadziłem ją do ogrodu,
upewniwszy się przedtem, że nikt nas nie obserwował, i zacząłem rozglądać się za jakimś ustronnym miejscem.
Tymczasem dziewczyna nie na żarty zaczęła się
do mnie przystawiać - cóż, kiedy nie przybyłem na Yonder dla relaksu... Z wielkim więc żalem zmuszony byłem
wstrzyknąć w jej pośladek środek usypiający
i w dwie minuty potem babka spała.
Gałęzie drzewa, na którym zbudowana była posiadłość Lightara, aż się roiły od gruchających parek, ale wszyscy
byli zbyt zajęci, aby się mną interesować.
Bez przeszkód więc dotarłem do wyciętych w pniu małych drzwiczek pilnowanych przez typa przebranego za
pirata. Celna strzała ze środkiem odurzającym okazała
się wystarczająca do zwalenia go z nóg i w ten sposób znalazłem się w wydrążonym pniu, wewnątrz którego
zainstalowano windę zwożącą do instalacji usytuowanych
pod korzeniami.
Bez wahania nacisnąłem w kabinie ostatni guzik.
Kilka sekund potem drzwi windy otworzyły się, odsłaniając dość nieoczekiwany widok: znajdowałem się w
wielkiej grocie, przez której środek przepływała
głęboka, na pierwszy rzut oka, rzeka. Upewniwszy się, że nikogo nie ma w pobliżu, zbliżyłem się do wyrąbanej
w skale przystani i wtedy dojrzałem w wodzie
pięć metalowych, długich cygar: były to małe łodzie podwodne...
Do czego mogły służyć?
Po chwili dopiero zorientowałem się, że wewnątrz nich znajdują się kontenery zawierające kloce znanego na
Ziemi ze swojej twardości egzotycznego drewna.
Rzeka więc transportowano to drewno w łodziach podwodnych, a patrząc na busolę przekonałem się, że woda
płynie w niej prosto w kierunku kosmodromu. Pokazany
mi przez Rogera żółty proszek pochodził właśnie z rdzeni tych drzew...
Kiedy moje oczy przyzwyczaiły się do półmroku panującego w grocie, zauważyłem prowadzące do góry
schody, Wiodły one, jak się przekonałem, do świetnie
wyposażonego laboratorium, w którym narkotyk wydobywano z pni egzotycznych paproci. Nawet po bardzo
pobieżnym rozejrzeniu się było jasne, że produkcja
żółtego proszku wystarczała do unieszkodliwienia w krótkim czasie wszystkich mieszkańców Ziemi.
Moja misja na Yonder była zatem zakończona.
Chciałem właśnie zejść ponownie do groty, kiedy zatrzymał mnie w miejscu lodowaty głos Lightara
- Proszę nie ruszać się, drogi panie Lidtano, gdyż w przeciwnym razie zmuszony będę nieco uszkodzić pańską
drogą przyjaciółkę i, bez wątpienia, wspólniczkę!
Odwróciłem się i zobaczyłem celującego do mnie Lightara. Jeden z jego goryli pistoletem laserowym trzymał w
szachu Dorę.
- Naturalnie - ciągnął szyderczo Lightar - jest pan dziennikarzem w równym stopniu co ja... Jeszcze jeden marny
agent ziemskiego kontrwywiadu! Teraz
już jednak nic nie zdoła nam przeszkodzić w urzeczywistnieniu planów i niebawem będziemy mogli zająć
wreszcie waszą planetę, gdy wszyscy ludzie pozabijają
się tam nawzajem. Dziewczyna jest na pewno pana wspólniczką, a my mamy już sposoby, aby rozwiązać wam
języki... Ale, naturalnie, nie jest to odpowiednie
miejsce do tego rodzaju pracy, więc przeniesiemy się gdzie indziej. Uprzedzam, że przy jakiejkolwiek próbie
oporu posłużymy się promieniem laserowym...
- Dokąd mamy iść? - spytałem. - Do windy.
Drzwi kabiny zamknęły się cicho. Lightar nacisnął jeden z guzików, a ja mój prawy kieł.
Natychmiast uchodzący z ukrytego pod moja togą zbiornika bezbarwny i bezwonny gaz wypełnił cale
pomieszczenie - ludzie Rogera szczęśliwie pomyśleli i
o tym. Winda zatrzymała się tylko dwa piętra nad Laboratorium. Wszyscy oprócz mnie byli kompletnie
otumanieni, podczas gdy ja nigdy przedtem nie czułem
się tak dobrze jak teraz - środek uodporniający spełniał swoją rolę znakomicie...
Nie było wiele czasu do stracenia. Szybko sprowadziłem windę z powrotem do laboratorium. Tam, zostawiwszy
drzwi kabiny otwarte dla unieruchomienia urządzenia,
rozpocząłem otwieranie zaworów zbiorników z łatwopalnymi rozpuszczalnikami. Silny zapach eteru wypełnił
całą salę: trzeba było uciekać! Zdjąłem jeszcze
część mojej maski zawierającą detonator i szybko odnalazłem schody, aby nie ryzykować wywołania iskrzenia
silnika windy.
W ciągu dziesięciu minut wszystko miało wylecieć w powietrze... Zbiegłem szybko schodami, niosąc
przerzucona przez ramię Dorę, którą załadowałem do jednego
z okrętów podwodnych, sam usadowiwszy się przy sterach.
Trasa w kierunku kosmodromu nie należała jednak do najłatwiejszych: podziemna rzeka pełna była zdradliwych
skał. W końcu wprawdzie dotarliśmy szczęśliwie
do celu, ale kilka razy zdarzyło się nam szorować kadłubem po dnie.
Dora przez cały czas pozostawała w narkotycznym transie. Ja, przeciwnie, czułem się doskonale. Mimo to
zdawałem sobie sprawę, że możemy jeszcze mieć
kłopoty: wyjście na pewno było pilnowane.
Zdjąłem togę i zamieniłem ją na odkryte w kabinie okrętu podwodnego ubranie. Potem, nie spiesząc się,
zaczęliśmy z moją dziewczyną wolno posuwać się
w górę. W prawej ręce trzymałem paraliżujący pistolet, zabrany wcześniej Lightarowi.
Jeszcze tylko dwie minuty do wybuchu...
Dwaj jego ludzie grali w magnetyczne kości w pomieszczeniu na szczycie schodów. Ci debile wzięli nas
widocznie za któregoś ze swoich, bo jeden z nich
podniósł znad stołu głowę i zawołał:
- Czy to ty, Willy . Wystrzał pozostawił go z otwartymi ze zdziwienia ustami. Wychodząc zauważyłem jeszcze,
że akurat zrobił dobry rzut, więc przysunąłem
mu bliżej stawkę jego kolegi.
Chłodne nocne powietrze orzeźwiło mnie trochę, tym bardziej że wkoło roztaczał się wspaniale pachnący las.
Nie miałem jednak czasu zachwycać się jego
aromatem, gdyż w oddali pojawił się silny błysk.
Drzewa, na których spoczywała rezydencja „tragicznie zmarłego Lightara" zaczynały palić się od dołu: w ten
sposób wszyscy doskonale bawiący się goście
mieli czas zdać sobie sprawę z niebezpieczeństwa. Zresztą niebawem dały się słyszeć syreny śmigłowców straży
pożarnej, która miała wdzięczne zadanie niesienia
pomocy licznym bardzo pięknym dziewczynom.
Na kosmodromie czekał już na mnie bilet zarezerwowany przez Rogera.
przekład : Michał Muszyński