forsyth Fa szerz.txt

Frederick Forsyth

Fałszerz

przekł. Danuta Górska [et al.].

Wyd. 3.

Toruń : "C&T", 1997.

Tytuł oryg.: Deceiver

ISBN 8387498025

Zimna wojna trwała czterdzieści lat.

Formalnie Zachód wygrał ją.

Ale nie obyto się bez ofiar.

Ta ksiąŜka jest dedykowana tym, co spędzili duŜy kawał swojego Ŝycia w "cieniu".

Takie były czasy, moi przyjaciele...

-, .

Frederick Forsyth

FAŁSZERZ

Przekład:

Danuta Górska, Barbara Jankowiak, Zofia Uhrynowska-Hanasz, Andrzej Szulc CT

TORUŃ .

PROLOG

W lecie 1983 roku ówczesny szef brytyjskiej Tajnej SłuŜby Wywiadow czej (Secret Intelligence Service) zezwolił, pomimo sprzeciwu Wewnętrz nej opozycji, na utworzenie nowego wydziału.

Sprzeciw wyraŜały głównie istniejące juŜ wydziały, mające w większo ści rozległe wpływy niemal na całym świecie, poniewaŜ nowy wydział miał zostać wyposaŜony w szerokie uprawnienia, przekraczające dotychczaso wy zasięg.

Dwa czynniki doprowadziły do utworzenia nowego wydziału.

Pierw szym był nastrój wzburzenia w Westminsterze i Whitehallu, a zwłaszcza w rządzącej Partii Konserwatywnej, jako rezultat brytyjskiego zwycięstwa w zeszłorocznej wojnie o Falklandy.

Pomimo militarnego sukcesu incy dent ten wywołał gwałtowne i nierzadko napastliwe dyskusje w rodzaju:

dlaczego zostaliśmy zaskoczeni, kiedy argentyńskie oddziały generała Galtieriego wylądowały w Port Stanley?

Kłótnie pomiędzy departamentami ciągnęły się przez ponad rok i nie uchronnie przerodziły się w oskarŜenia i wymówki typu: "Nie byliśmy ostrzeŜeni.

Właśnie Ŝe byliście".

Minister spraw zagranicznych, lord Carrington, zmuszony był złoŜyć rezygnację.

Po latach podobna awan tura miała wstrząsnąć Ameryką w rezultacie zniszczenia samolotu Pan American nad Lockerbie, kiedy to jedna agencja twierdziła, Ŝe wysłała ostrzeŜenie, a druga twierdziła, Ŝe Ŝadnego ostrzeŜenia nie otrzymała.

Drugim czynnikiem było niedawne objęcie władzy w Związku Sowiec kim przez Jurija Andropowa, który przez piętnaście lat był szefem KGB, a teraz został pierwszym sekretarzem partii komunistycznej.

Rządy An dropowa, faworyzującego swoją dawną agencję, zapoczątkowały narasta jącą falę szpiegostwa oraz "aktywnych działań" podejmowanych przez .

KGB przeciw Zachodowi, Wiadomo było, Ŝe Jurij Andropow najwyŜej cenił aktywne posługiwanie się dezinformacją wprowadzanie zwątpienia i demoralizacji za pośrednictwem kłamstw, wywieranie nacisków, oczer nianie znanych osobistości oraz sianie niezgody pomiędzy sprzymierzeń cami za pomocą przeinaczania faktów.

Pani Thatcher, która wtedy właśnie otrzymała (nadany przez Sowie tów) tytuł "śelaznej damy", postanowiła posłuŜyć się tą samą bronią i oświadczyła, Ŝe nie będzie miała nic przeciwko, jeśli brytyjski wywiad spróbuje odpłacić Sowietom pięknym za nadobne.

Nowy wydział otrzymał szumną nazwę: Dezinformacja, Operacje Tajne i Psychologiczne.

Oczywiście nazwę natychmiast zredukowano do "Pe-De i 0-Psy", a następnie po prostu do "Pe-De".

Wyznaczono nowego kierownika wydziału.

Podobnie jak człowiek kie rujący Zaopatrzeniem nosił przezwisko Kwatermistrza, a człowiek kieru jący Wydziałem Prawnym przezwisko Prawnika, nowy naczelnik PeDe został przez jakiegoś dowcipnisia w kantynie nazwany Fałszerzem.

Szef, sir Arthur, dokonując wyboru nowego kierownika naraŜał się na Strona 1

forsyth Fa szerz.txt

krytykę (i rzeczywiście został później skrytykowany, poniewaŜ łatwo być mądrym poniewczasie).

Nie wybrał karierowicza z centrali, przyzwyczajo nego do ostroŜności wymaganej od urzędników państwowych, tylko byłe go agenta terenowego, którego przeniósł z Wydziału Niemiec Wschodnich.

Ten człowiek nazywał się Sam McCready i kierował wydziałem przez siedem lat.

Ale wszystko, co dobre, kiedyś się kończy.

Późną wiosną 1990 roku w Whitehallu odbyła się pewna rozmowa...

Młody urzędnik wstał zza biurka w sekretariacie, uśmiechając się ru tynowo.

Dzień dobry, sir Mark.

Podsekretarz polecił, Ŝeby od razu pana wprowadzić.

Otworzył drzwi prywatnego gabinetu stałego podsekretarza Minister stwa Spraw Zagranicznych i Wspólnego Rynku, wprowadził gościa i za mknął za nim drzwi.

Podsekretarz, sir Robert Inglis, podniósł się z po witalnym uśmiechem.

Mark, kochany chłopie, jak to miło, Ŝe przyszedłeś.

Jeśli ktoś jest szefem SIS, nawet od niedawna, musi nabrać podej rzeń spotykając się z tak serdecznym przyjęciem ze strony stosunkowo obcego człowieka, który nagle traktuje cię jak brata.

Sir Mark przygoto wał się wewnętrznie na trudne spotkanie.

Kiedy usiadł, najstarszy rangą urzędnik Ministerstwa Spraw Zagra nicznych otworzył zniszczoną czerwoną teczkę leŜącą na biurku i wyjął

skórzaną aktówkę, oznaczoną ukośnym czerwonym krzyŜem, sięgającym od brzegu do brzegu.

Objechałeś wszystkie placówki i z pewnością podzielisz się ze mną wraŜeniami?

zagadnął.

Oczywiście, Robercie...

we właściwym czasie.

Obok aktówki zawierającej ściśle tajne akta sir Robert połoŜył czer woną ksiąŜkę w papierowej okładce, spiętą na grzbiecie czarną plastiko wą spiralką.

Przeczytałem oznajmił twoje propozycje "SIS w latach dzie więćdziesiątych" dołączone do ostatniej listy zakupów koordynatora wy wiadu.

Wygląda na to, Ŝe dokładnie wypełniłeś jego Ŝądania.

Dziękuję, Robercie powiedział szef.

Więc mogę liczyć na poparcie Ministerstwa Spraw Zagranicznych?

Uśmiech dyplomaty zasługiwał na pierwszą nagrodę w kaŜdym tele turnieju.

Mark mój drogi, większość twoich propozycji nie sprawi nam trud ności.

Ale jest kilka punktów, które chciałbym z tobą przedyskutować.

Zaczyna się, pomyślał szef SIS.

Na przykład czy mogę przyjąć, Ŝe twoja propozycja utworzenia dodatkowych placówek za granicą została uzgodniona z Ministerstwem Skarbu i wymagane fundusze wykrojono z czyjegoś budŜetu?

Obaj męŜczyźni dobrze wiedzieli, Ŝe SIS nie jest w całości finansowa na przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych.

W rzeczywistości zaledwie niewielka część finansów pochodzi z budŜetu MSZ.

Właściwe koszty utrzy mania niemal niewidzialnej SIS, które w przeciwieństwie do budŜetu amerykańskiej CIA są wyjątkowo niskie, zostały podzielone pomiędzy wszystkie ministerstwa w rządzie.

KaŜde ma w tym swój udział, nawet pozornie niezaangaŜowane Ministerstwo Rolnictwa, Rybołówstwa i Prze twórstwa prawdopodobnie na wypadek, gdyby pewnego dnia chcia ło wiedzieć, ile dorszy wyławiają Islandczycy z północnego Atlantyku.

PoniewaŜ budŜet jest tak starannie rozdzielony i tak dobrze ukryty, Ministerstwo Spraw Zagranicznych nie moŜe "naciskać" na SIS groŜąc wstrzymaniem funduszy, jeśli jego Ŝyczenia nie zostaną spełnione.

Sir Mark kiwnął głową.

Nie ma problemu.

Koordynator i ja odwiedziliśmy Ministerstwo Skarbu, wyjaśniliśmy sytuację (co wcześniej uzgodniliśmy z Radą Mini strów) i znaleźliśmy potrzebne fundusze, ukryte w budŜetach badawczych i rozwojowych ministerstw, których nigdy byś nie podejrzewał.

Wspaniale rozpromienił się podsekretarz, szczerze albo i nie.

W takim razie przejdźmy do tego, co wchodzi w zakres moich obo.

wiązków.

Nie wiem, jak sobie radzicie z personelem, ale my mamy tro chę trudności z Strona 2

forsyth Fa szerz.txt

obsadzeniem dodatkowych stanowisk, w związku z za kończeniem zimnej wojny i wyzwoleniem Środkowej i Wschodniej Euro py.

Rozumiesz, o co mi chodzi?

Sir Mark rozumiał dokładnie, o co chodzi.

W ciągu ostatnich dwóch lat upadek komunizmu powodował szybkie zmiany na politycznej mapie planety.

Korpus Dyplomatyczny liczył na nowe moŜliwości w Europie Środkowej i na Bałkanach, rozwaŜano nawet utworzenie miniambasad na Łotwie, Litwie i w Estonii, jeŜeli te republiki uniezaleŜnią się od Moskwy.

W konkluzji Inglis sugerował, Ŝe obecnie, kiedy zimna wojna przeszła do historii, jego kolega w wywiadzie będzie zajmował zupełnie inną pozy cję.

Sir Mark bynajmniej tak nie uwaŜał.

Nie mamy innej moŜliwości oprócz rekrutacji, podobnie jak wy.

Nie mówiąc juŜ o rekrutacji, sam trening zajmuje sześć miesięcy, zanim moŜemy wprowadzić nowego człowieka do Century House i zwolnić do świadczonego pracownika do słuŜby zagranicznej.

Dyplomata spowaŜniał i z przejęciem pochylił się do przodu.

Mój drogi Mark, to jest właśnie sedno sprawy, którą zamierzałem poruszyć.

Obsadzenie stanowisk w naszych ambasadach.

Sir Mark jęknął w duchu.

Drań dobierał mu się do skóry.

ChociaŜ MSZ nie moŜe wywierać finansowych nacisków na SIS, zawsze chowa ja kiegoś asa w rękawie.

Ogromna większość oficerów wywiadu słuŜących za granicą wykorzystuje ambasadę jako parawan dla swojej działalności.

To jest ich baza.

Jeśli nie dostaną fikcyjnego stanowiska w ambasadzie, nie mogą pracować.

A jaki jest twój generalny pogląd na przyszłość, Robercie?

za pytał.

Obawiam się, Ŝe w przyszłości po prostu nie będziemy mogli ofia rować stanowisk niektórym z waszych...

bardziej interesujących pracow ników.

Oficerom, którzy zostali zdemaskowani.

Znanym twarzom.

Pod czas zimnej wojny to było do przyjęcia; w nowej Europie będą kłuć w oczy.

Kamień obrazy.

Jestem pewien, Ŝe to rozumiesz.

Obaj wiedzieli, Ŝe agenci zagraniczni dzielą się na trzy kategorie.

"Nielegalni" agenci nie działali pod przykrywką ambasady i nie intere sowali sir Roberta Inglisa.

Oficerowie pracujący w ambasadzie byli albo "jawni", albo "niejawni".

Oficer jawny, inaczej "znana twarz", to ktoś, kogo prawdziwe funkcje są powszechnie znane.

Dawniej obecność takiego oficera wywiadu w am basadzie czyniła cuda.

Wszędzie w państwach obozu komunistycznego i Trzeciego Świata dysydenci, malkontenci oraz wszyscy pozostali wiedzieli dokładnie, do kogo mogą pójść i wyspowiadać się ze swoich Ŝalów.

Dzię ki temu zebrano bogate Ŝniwo informacji, a takŜe przeprowadzono kil ka spektakularnych ucieczek.

Obecnie dyplomata dawał do zrozumienia, Ŝe nie Ŝyczy sobie więcej takich oficerów i nie będzie miał dla nich miejsca.

Bronił pięknej trady cji swojego departamentu, polegającej na tym, Ŝeby ustępować wszyst kim nie-Brytyjczykom.

Słyszałem, co powiedziałeś, Robercie, ale nie mogę rozpoczynać działalności jako szef SIS od czystki wśród oficerów, którzy słuŜyli lojal nie, długo i dobrze.

Znajdź im inne zajęcie zaproponował sir Robert.

Amery ka Południowa i Środkowa, Afryka...

Nie mogę ich wysłać do Burundi, dopóki oni sami nie wystąpią o zwolnienie.

Więc praca biurowa.

Tutaj, w kraju.

Masz na myśli te tak zwane nudne posadki powiedział szef.

Niewielu się na to zgodzi.

Więc muszą odejść na wcześniejszą emeryturę oświadczył gład ko dyplomata.

Znowu pochylił się do przodu.

Strona 3

forsyth Fa szerz.txt

Mark, kochany chło pie, nic się nie da zrobić.

Pięciu Mądrych Ludzi poprze mnie w tej spra wie, moŜesz być pewien, zwłaszcza Ŝe sam do nich naleŜę.

Zgodziliśmy się na pokaźną rekompensatę, ale...

Pięciu Mądrych Ludzi to stali podsekretarze Rady Ministrów, Mini sterstwa Spraw Zagranicznych, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Mini sterstwa Obrony i Ministerstwa Skarbu.

Ta piątka skupia w swoich rękach ogromną władzę.

Między innymi właśnie oni wyznaczają (lub rekomen dują premierowi, co na jedno wychodzi) szefa SIS oraz dyrektora gene ralnego SłuŜby Bezpieczeństwa, MI5.

Sir Mark był głęboko zasmucony, lecz wystarczająco dobrze orientował się w realiach władzy.

Będzie mu siał ustąpić.

Dobrze, ale potrzebuję dyrektywy w kwestiach proceduralnych.

W ten sposób pokaŜe wszystkim, Ŝe został zmuszony, dzięki czemu nie straci pozycji wśród personelu.

Sir Robert był wylewny; mógł sobie

na to pozwolić.

Dyrektywy otrzymasz natychmiast zapewnił.

Poproszę po zostałych Mądrych Ludzi o spotkanie i wspólnie ustalimy nowe przepisy, które będą obowiązywać w nowych okolicznościach.

Proponuję, Ŝebyś po wprowadzeniu nowych przepisów zainicjował to, co prawnicy nazywają "procesem poszlakowym", i w ten sposób wybrał okazowy egzemplarz.

Proces poszlakowy?

Okazowy egzemplarz?

O co ci chodzi?

O precedens, kochany Marku.

Pojedynczy precedens, który będzie moŜna rozciągnąć na całą grupę.

Kozioł ofiarny?

To nieładne określenie.

Nikogo nie składamy w ofierze, tylko wcze śniej przenosimy w stan spoczynku ze sporą rentą.

Wybierz jakiegoś ofi cera, którego odejście nie wzbudzi sprzeciwów, zwołaj zebranie i tym sposobem ustanowisz precedens.

Jakiego oficera?

Masz kogoś konkretnego na myśli?

Sir Robert złoŜył dłonie i spojrzał w sufit.

No, zawsze jest Sam McCready.

Oczywiście.

Fałszerz.

Sir Colin zdawał sobie sprawę, Ŝe odkąd przed trzema miesiącami Fałszerz wykazał

na Karaibach energiczną, choć sa mowolną inicjatywę, MSZ traktuje go jak spuszczonego ze smyczy DŜyngis-chana.

Dziwne, doprawdy.

Taki...pokręcony facet.

Sir Mark w głęboko introspektywnym nastroju wracał do swojej kwate ry głównej, Century House, po drugiej stronie Tamizy.

Wiedział, Ŝe naj wyŜszy rangą urzędnik w Ministerstwie Spraw Zagranicznych nie tylko zaproponował zwolnienie Sama McCreadyego nalegał na to.

Z punk tu widzenia szefa nie mógł wysunąć trudniejszego Ŝądania.

W 1983 roku, kiedy Sam McCready został mianowany kierownikiem wydziału Pe-De, sir Mark był zastępcą inspektora, rówieśnikiem McCreadyego, przewyŜszającym go rangą tylko o jeden stopień.

Lubił szorst kiego, bezceremonialnego agenta, którego sir Arthur wyznaczył na nowe stanowisko no, ale prawie wszyscy go lubili.

Zaraz potem sir Mark został wysłany na trzy lata na Daleki Wschód (władał płynnie dialektem mandaryńskim).

Wrócił w 1986 roku i dostał awans na zastępcę szefa.

Sir Arthur złoŜył rezygnację, a nowy szef nie zagrzał długo miejsca.

W styczniu zeszłego roku zastąpił go sir Mark.

Przed wyjazdem do Chin sir Mark zakładał, podobnie jak wielu in nych, Ŝe Sam McCready nie utrzyma się długo na stanowisku.

Fałszerz, powtarzali ludzie, był surowym diamentem, zbyt nieokrzesanym, Ŝeby poradzić sobie z wewnętrzną polityką Century House.

Przede wszystkim inne wydziały nie zaakceptują nowego człowieka, który próbuje działać na ich zazdrośnie strzeŜonym terenie.

Rozpocznie się wojna podjazdowa, którą moŜe wygrać tylko wytrawny dyplomata, a Strona 4

forsyth Fa szerz.txt

McCready mimo licznych zalet nigdy dyplomatą nie był.

Po drugie nie chlujny Sam niezbyt pasował do wymuskanych oficerów, z których więk szość stanowiła produkt ekskluzywnych brytyjskich szkół "publicznych".

10

Ku swojemu zdziwieniu sir Mark po powrocie stwierdził, Ŝe Sam McCready jest u szczytu kariery.

Zdobył sobie całkowitą i godną pozaz droszczenia lojalność podwładnych, a jednocześnie umiał prosić o przy sługę nie obraŜając przy tym nawet najbardziej zawziętych kierowników miejscowych wydziałów.

Potrafił znaleźć wspólny język z innymi agentami terenowymi, kiedy przyjeŜdŜali do kraju na urlop lub szkolenie, i wyciągał od nich masę in formacji, do których niewątpliwie nie powinien mieć dostępu.

Wiadomo było, Ŝe chodzi na piwo z personelem technicznym, tymi od młotka i obcęgów towarzystwo niezbyt Ŝyczliwe dla oficerów i dostaje czasem od nich taśmę z nagraniem rozmowy telefonicznej, prze chwycony list albo fałszywy paszport, podczas gdy inni kierownicy wydzia łów ciągle jeszcze wypełniają formularze.

Te i inne irytujące zwyczaje, jak naginanie przepisów i znikanie bez uprzedzenia, nie zaskarbiły mu sympatii władz.

Ale nadal trzymano go na stanowisku z prostego powodu miał wyniki, zdobywał

punkty, or ganizował operacje, które przyprawiały KGB o cięŜką niestrawność.

Więc zostawał...

aŜ do dziś.

Sir Mark westchnął wysiadając z jaguara na podziemnym parkingu Century House.

Wjechał windą do swojego gabinetu na najwyŜszym pię trze.

Na razie nie musiał nic robić.

Sir Robert Inglis odbędzie konferen cję ze swoimi kolegami i stworzy "nowy zbiór przepisów", dyrektywy, które pozwolą nieszczęsnemu szefowi powiedzieć szczerze, lecz z cięŜkim ser cem: "Nie mam wyboru".

Dopiero na początku czerwca "dyrektywy", a faktycznie bezwzględne rozkazy, nadeszły z Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Wspólnego Ryn ku.

Sir Mark wezwał swoich dwóch zastępców do gabinetu.

To trochę świństwo stwierdził Basil Gray.

Nie moŜe pan za protestować?

Nic tym razem odparł szef Inglis zamierza postawić na swoim za wszelką cenę, a jak widzicie, ma poparcie pozostałych czterech Mądrych Ludzi.

Dokument, który dał do przeczytania swoim zastępcom, był przykła dem klarowności i nieodpartej logiki.

Podkreślał, Ŝe poczynając od trze ciego października Niemiecka Republika Demokratyczna, niegdyś naj silniejsze oraz najbardziej ortodoksyjne spośród komunistycznych państw Europy Wschodniej, praktycznie przestanie istnieć.

Nie będzie ambasa dy w Berlinie Wschodnim, Mur stał się juŜ farsą, straszliwa tajna policja

11 .

SSD wpadła w popłoch, a wojska sowieckie rozpoczęły odwrót.

To, co dawniej wymagało wielkich operacji SIS w Londynie, spadnie na drugi plan albo w ogóle przestanie się liczyć.

Co więcej, ciągnął dokument, ten miły pan Vaclav Havel przejmował władzę w Czechosłowacji i szpiedzy z tamtejszej tajnej słuŜby StB wkrót ce będą uczyć w szkółkach niedzielnych.

Dodajmy do tego upadek wła dzy komunistycznej w Polsce, w Rumunii i na Węgrzech, jej postępujący rozkład w Bułgarii i moŜemy sobie wyobrazić przyszłość.

No cóŜ westchnął Timothy Edwards trzeba przyznać, Ŝe nie będziemy juŜ

przeprowadzać takich operacji w Europie Wschodniej i nie potrzebujemy tam tylu ludzi.

Pod tym względem mają rację.

Jak to uprzejmie z twojej strony, Ŝe tak mówisz uśmiechnął się szef.

Basila Graya awansował osobiście i było to pierwsze, co zrobił po objęciu stanowiska w styczniu.

Timothyego Edwardsa odziedziczył.

Wie dział, Ŝe Edwards desperacko pragnie zająć jego miejsce za trzy lata; wiedział równieŜ, Ŝe sam absolutnie nie zamierza popierać kandydatury Edwardsa.

Co nie znaczy, Ŝe Edwards był głupi.

Wręcz przeciwnie, był błyskotliwy, ale...

Nie wspominają o innych niebezpieczeństwach mruknął Gray.

Strona 5

forsyth Fa szerz.txt

Ani słowa o międzynarodowym terroryzmie, gangach handlarzy narkotyków, prywatnych armiach...

i ani słowa o proliferacji.

W swoim referacie "SIS w latach dziewięćdziesiątych", który sir Ro bert Inglis przeczytał i zaaprobował, sir Mark połoŜył nacisk na fakt, Ŝe globalne zagroŜenie stale narasta zamiast się zmniejszać.

Najbardziej nie bezpieczna była proliferacja gromadzenie ogromnych zapasów broni przez dyktatorów, którzy ledwo utrzymują się przy władzy.

Nie były to jedynie nadwyŜki wyposaŜenia wojskowego, jak w dawnych czasach, ale najnowsze osiągnięcia techniki, broń rakietowa, chemiczna i bakteriolo giczna, nawet głowice atomowe.

Dokument prześlizgiwał się gładko nad tymi zagadnieniami.

I co teraz będzie?

zapytał Timothy Edwards.

Teraz powiedział spokojnie szef będziemy świadkami wę drówki ludów.

Nasi ludzie zaczną wracać do kraju z Europy Wschodniej.

To oznaczało, Ŝe weterani zimnej wojny, starzy Ŝołnierze, którzy or ganizowali operacje, dowodzili akcjami i utworzyli siatki miejscowych agentów w ambasadach za śelazną Kurtyną, wrócą do kraju i nie znajdą pracy.

Na ich miejsce przyjdą młodsi, nie ujawniający swojej praw dziwej profesji, którzy niezauwaŜalnie wtopią się w personel kaŜdej am basady Ŝeby nie naraŜać się demokracjom świeŜo wyrosłym za Ber12

lińskim Murem.

Nadal będzie się odbywało werbowanie; oczywiście szef musi robić swoje.

Ale pozostawał problem weteranów.

Dokąd ich wysłać?

Odpowiedź była tylko jedna: na zieloną trawkę.

Musimy stworzyć precedens oświadczył sir Mark.

Pojedyn czy precedens, który pozwoli bez zgrzytów przenieść pozostałych na wcze śniejszą emeryturę.

Wybrał pan kogoś?

zapytał Gray.

To sir Robert wybrał.

Sama McCreadyego.

Basil Gray zagapił się na szefa z otwartymi ustami.

Szefie, nie moŜe pan wylać Sama.

Nikt nie zamierza wylać Sama odparł sir Mark.

Powtórzył sło wa Roberta Inglisa.

Po prostu wcześniej przenosimy go w stan spo czynku ze sporą rentą.

Zastanawiał się, czy te trzydzieści srebrników otrzymane od Rzymian bardzo ciąŜyło Judaszowi.

Oczywiście to smutne, poniewaŜ wszyscy lubimy Sama odezwał się Edwards.

Ale szef musi robić swoje.

Właśnie.

Dziękuję powiedział sir Mark.

Po raz pierwszy uświadomił sobie, dlaczego nigdy nie poprze kandy datury Timothyego Edwardsa na swoje stanowisko.

On, szef, robił to, co było konieczne, poniewaŜ to było konieczne, i nienawidził

tego.

Edwards gotów był robić to samo dla kariery.

Będziemy musieli zaproponować mu trzy inne posady przypo mniał Gray.

MoŜe weźmie którąś.

MoŜliwe.

Co pan ma na myśli, szefie?

zapytał Edwards.

Sir Mark otworzył teczkę zawierającą rezultaty konferencji z kierow nikiem personalnym.

Te moŜliwości to komendant szkoły przygotowawczej, kierownik rachunkowości lub kierownik centralnych archiwów.

Edwards uśmiechnął się nieznacznie.

To załatwia sprawę, pomyślał.

Dwa tygodnie później obiekt tych rozmów biegał po swoim gabine cie, a jego zastępca, Denis Gaunt, wpatrywał się ponuro w leŜącą przed nim kartkę papieru.

Nie jest tak źle.

Sam powiedział.

Chcą, Ŝebyś został.

To tylko kwestia stanowiska.

Strona 6

forsyth Fa szerz.txt

Ktoś chce się mnie pozbyć oświadczył Sam McCready bezbarw nym tonem.

13 .

Tego lata Londyn przygniotła fala upałów.

Okno gabinetu było otwar te, a obaj męŜczyźni zdjęli marynarki.

Gaunt miał na sobie elegancką bladoniebieską koszulę od Turnbulla i Assera; McCready nosił spraną koszulę z masowej konfekcji od Viyelli, w dodatku krzywo pozapinaną.

Gaunt przypuszczał, Ŝe jeszcze przed lunchem któraś sekretarka zauwa Ŝy przekrzywioną koszulę i gderając naprawi zaniedbanie szefa.

Dziew częta w Century House zawsze chciały coś zrobić dla Sama McCreadyego.

Gaunt nie mógł tego zrozumieć.

Nikt tego nie rozumiał.

On sam, Denis Gaunt, mając metr osiemdziesiąt trzy wzrostu przewyŜszał szefa o dobre pięć centymetrów.

Był jasnowłosy, przystojny i jako kawaler nie unikał towarzystwa kobiet.

Szef był średniego wzrostu, średniej tuszy, miał rzednące brązowe włosy, chodził wiecznie skrzywiony, a jego ubrania wyglądały tak, jakby w nich sypiał.

Gaunt wiedział, Ŝe McCready był wdowcem od kilku lat, ale nie oŜe nił

się ponownie.

Widocznie wolał mieszkać sam w swoim małym miesz kanku w Kensington.

Na pewno ma kogoś, myślał Gaunt, kto u niego sprząta, zmywa i robi pranie.

Chyba gosposia.

Ale nikt o to nie pytał i nikt tego nie wiedział.

PrzecieŜ moŜesz przyjąć którąś propozycję zauwaŜył Gaunt.

To im wytrąci broń z ręki.

Denis powiedział spokojnie McCready nie jestem nauczy cielem, nie jestem księgowym i nie jestem Ŝadnym cholernym bibliote karzem.

Powiedz im, Ŝe proszę o przesłuchanie.

MoŜe ich przekonasz przyznał Gaunt.

Komisja pewnie nie będzie zachwycona tą sprawą.

Przesłuchanie w Century House odbyło się jak zwykle w poniedzia łek rano, w sali konferencyjnej, piętro niŜej pod gabinetem szefa.

Przewodniczył zastępca szefa, Timothy Edwards, nieskazitelny jak zawsze, w ciemnym garniturze i krawacie swojej uczelni.

Po obu stronach miał inspektora do spraw Operacji Krajowych i inspektora do spraw Półkuli Zachodniej.

Pod ścianą siedział kierownik personalny, a obok młody człowiek z archiwów, przed którym leŜał spory stos papierów.

Sam McCready wszedł ostatni i usiadł w fotelu naprzeciwko stołu.

W wieku pięćdziesięciu jeden lat wciąŜ był szczupły i zachował dobrą kon dycję.

Poza tym wyglądał zupełnie przeciętnie, nie zwracał niczyjej uwa gi.

Właśnie dzięki temu był kiedyś tak dobry, tak cholernie dobry w swo im fachu.

A takŜe dzięki temu, co miał w głowie.

14

Wszyscy znali reguły gry.

JeŜeli odrzuci trzy "nudne posadki", mają prawo zaŜądać, Ŝeby odszedł na wcześniejszą emeryturę.

Ale on ma pra wo Ŝądać, Ŝeby go wysłuchali.

Przyprowadził ze sobą Denisa Gaunta, młodszego o dziesięć lat, któ rego po pięcioletnim staŜu awansował na swojego zastępcę.

Denis miał przemawiać w jego imieniu.

McCready uwaŜał, Ŝe Denis, ze swoim olśnie wającym uśmiechem i krawatem szkoły publicznej, zrobi lepsze wraŜenie na takim audytorium.

Wszyscy męŜczyźni w pokoju znali się i mówili sobie po imieniu, nawet urzędnik z archiwów.

Century House stanowi zamknięty świat i moŜe dlatego panuje tu tradycja, Ŝe wszyscy są ze wszystkimi na ty, oprócz sze fa, do którego pracownicy zwracają się "sir" lub "szefie", a między sobą nazywają go "stary" lub jeszcze inaczej.

Drzwi zostały zamknięte i Edwards odchrząknął na znak, Ŝe zamierza zabrać głos.

W porządku.

Zebraliśmy się tutaj, Ŝeby zapoznać się z prośbą Sama, dotyczącą zmiany polecenia zarządu, co nie jest równoznaczne ze złoŜe niem skargi.

Zgadza się?

Wszyscy przytaknęli.

Wiadomo było, Ŝe Sam McCready nie złoŜył skargi, skoro nie naruszono przepisów.

Denis, zdaje się, Ŝe masz mówić w imieniu Sama?

Strona 7

forsyth Fa szerz.txt

Tak, Timothy.

SIS w swojej obecnej postaci została załoŜona przez admirała, sir Mansfielda Cumminga, dlatego wiele panujących tu tradycji (chociaŜ nie beŜceremonialność) przypomina nieco zwyczaje marynarskie.

Jedna z tych tradycji głosi, Ŝe przesłuchiwany człowiek ma prawo poprosić kolegę ofi cera, Ŝeby mówił w jego imieniu.

Oświadczenie kierownika personalnego było krótkie i rzeczowe.

Od nośne władze postanowiły przenieść Sama McCreadyego z Pe-De do nowych obowiązków.

McCready nie przyjął Ŝadnej z trzech propozycji.

To jest równoznaczne z odejściem na wcześniejszą emeryturę.

McCready pro si, jeŜeli nie moŜe juŜ kierować wydziałem Pe-De, o przeniesienie z po wrotem do operacji terenowych albo do wydziału zajmującego się opera cjami terenowymi.

Takiego stanowiska mu nie zaproponowano.

Quod erat demonstrandum.

Denis Gaunt wstał.

Słuchajcie, wszyscy znamy przepisy.

I wszyscy znamy fakty.

To prawda, Ŝe Sam prosił, Ŝeby nie przydzielać go do szkoły, do rachun kowości ani do archiwów.

PoniewaŜ on jest agentem terenowym obda rzonym instynktem i doświadczeniem.

I to jednym z najlepszych, jeśli nie najlepszym.

15 .

Nie ma dwóch zdań mruknął inspektor do spraw Półkuli Za chodniej.

Edwards rzucił mu ostrzegawcze spojrzenie.

Rzecz w tym ciągnął Gaunt Ŝe gdyby SIS naprawdę chcia ła, pewnie mogłaby znaleźć miejsce dla Sama.

Rosja, Europa Wschod nia, Ameryka Północna, Francja, Niemcy, Włochy.

Moim zdaniem Firma powinna zdobyć się na ten wysiłek, poniewaŜ...

Podszedł do człowie ka z archiwów i wziął do ręki teczkę.

PoniewaŜ za cztery lata Sam skoń czy pięćdziesiąt pięć lat i będzie mu przysługiwała pełna emerytura...

Otrzyma hojną rekompensatę wtrącił Edwards moŜna po wiedzieć, aŜ nadto wystarczającą.

PoniewaŜ zakończył Gaunt słuŜył lojalnie przez wiele lat, co często bywało niewygodne, a czasami bardzo niebezpieczne.

Nie cho dzi o pieniądze, chodzi o to, czy SIS gotowa jest coś zrobić dla jednego z nas.

Oczywiście nie miał pojęcia, Ŝe w zeszłym miesiącu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych odbyła się pewna rozmowa pomiędzy szefem, sir Colinem, a sir Robertem Inglisem.

Chciałbym przypomnieć kilka spraw prowadzonych przez Sama w ciągu ostatnich sześciu lat.

Poczynając od tej...

Timothy Edwards zerknął na zegarek.

Dotąd miał nadzieję, Ŝe zakoń czą sprawę w ciągu jednego dnia.

Teraz w to zwątpił.

Myślę, Ŝe wszyscy to pamiętamy mówił Gaunt.

Przypadek byłego sowieckiego generała, Jewgienija Pankratina...

16

DUMA l KRAŃCOWE UPRZEDZENIE

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Maj 1983 roku

Rosyjski pułkownik powoli, ostroŜnie wyszedł z cienia, chociaŜ zoba czył

i rozpoznał sygnał.

Wszystkie spotkania z brytyjskim łącznikiem były niebezpieczne i w miarę moŜności naleŜało je ograniczać.

Ale tym razem sam poprosił o spotkanie.

Miał wiadomość, której nie mógł podrzucić do skrzynki kontaktowej.

Obluzowany kawałek metalu na dachu szopy przy torach kolejowych drgnął i zaskrzypiał na porannym wietrze.

Rosja nin odwrócił się, zlokalizował źródło hałasu i znowu spojrzał na plamę ciemności przy obrotnicy lokomotywy.

Sam?

zawołał cicho.

Sam McCready równieŜ obserwował.

Strona 8

forsyth Fa szerz.txt

JuŜ od godziny czekał w ciemno ściach opuszczonej stacji rozrządowej na przedmieściach Berlina Wschod niego.

Zobaczył lub raczej usłyszał przybycie Rosjanina, ale wciąŜ czekał, Ŝeby się upewnić, Ŝe na zakurzonych kamieniach nie rozlegają się inne kroki.

Robił takie rzeczy mnóstwo razy, ale ucisk w Ŝołądku nigdy nie ustę pował.

O wyznaczonej godzinie, przekonawszy się, Ŝe nikt ich nie śledził, McCready potarł zapałkę o paznokieć kciuka.

Zapałka błysnęła krótko i zgasła.

Rosjanin zobaczył sygnał i wyszedł zza starej szopy z narzędzia mi.

Obaj męŜczyźni mieli powody, Ŝeby kryć się w ciemnościach, ponie waŜ jeden był

zdrajcą, a drugi szpiegiem.

McCready wyszedł z cienia, Ŝeby Rosjanin mógł go zobaczyć, przy stanął, chcąc pokazać, Ŝe jest sam, po czym ruszył dalej.

Jewgienij.

Sporo czasu minęło, stary przyjacielu.

Z odległości pięciu kroków wyraźnie widzieli się nawzajem i mogli się przekonać, Ŝe nie było Ŝadnej zamiany, Ŝadnego oszustwa.

Spotkanie

17

twarzą w twarz zawsze było niebezpieczne.

Gdyby Rosjanin wpadł i zo stał złamany w pokoju przesłuchań, KGB i wschodnioniemiecka SSD mogła zastawić pułapkę na najwaŜniejszego brytyjskiego oficera wywia du.

A gdyby wiadomość Rosjanina została przechwycona, on sam mógł wpaść w pułapkę, po czym czekałoby go długie, straszne śledztwo, za kończone nieuchronną kulą w kark.

Mateczka Rosja nie ma litości dla wysoko postawionych zdrajców.

McCready nie uścisnął Rosjanina ani nawet nie podał mu ręki.

Nie którzy tego potrzebowali: osobistego kontaktu, dotknięcia, uspokojenia.

Ale Jewgienij Pankratin, pułkownik Armii Czerwonej przydzielony do PGW, był

zimny, powściągliwy, zamknięty w sobie, pełen aroganckiej buty.

Po raz pierwszy zwrócił na niego uwagę pewien bystrooki attache brytyjskiej ambasady w Moskwie w 1980 roku.

Dyplomatyczne przyjęcie, uprzejma, banalna rozmowa i nagle Rosjanin.wygłasza kąśliwą uwagę pod adresem własnego kraju.

Dyplomata nie zareagował, nie powiedział nic.

Ale zapamiętał i złoŜył raport.

Dwa miesiące później spróbowano pierw szego podejścia.

Pułkownik Pankratin odpowiedział wymijająco, ale nie odmówił.

To oznaczało potwierdzenie.

Potem dostał przydział do Pocz damu, do Północnej Grupy Wojsk, czyli PGW, armii liczącej 330 tysięcy ludzi, składającej się z dwudziestu dwóch dywizji, która okupowała Niemcy Wschodnie, dyrygowała marionetkowym Honeckerem, budziła strach w mieszkańcach Berlina Zachodniego i trzymała w pogotowiu siły NATO groźbą przemarszu przez Równinę Niemiecką.

McCready przejął zadanie: to była jego działka.

W 1981 roku sam zwerbował Pankratina.

Nie było Ŝadnych dyskusji, Ŝadnych wyjaśnień podyktowanych potrzebą usprawiedliwienia...

tylko zwyczajne Ŝądanie pieniędzy.

Ludzie zdradzają ojczyznę z wielu powodów: ideologia, skrywana ura za, brak awansu, nienawiść do konkretnego zwierzchnika, wstyd z powodu własnych dziwacznych preferencji seksualnych, strach przed odesłaniem do kraju w niełasce.

W przypadku Rosjan było to zazwyczaj głębokie roz czarowanie korupcją, zakłamaniem i nepotyzmem, jakie spotykali na kaŜdym kroku.

Ale Pankratin był prawdziwym sprzedawczykiem: chciał tylko pieniędzy.

Pewnego dnia wycofa się, mówił, ale dopiero kiedy bę dzie bogaty.

Zorganizował poranne spotkanie w Berlinie Wschodnim, Ŝeby podbić stawkę.

Pankratin sięgnął do kieszeni płaszcza, wyjął pękatą brązową koper tę i podał McCreadyemu.

Beznamiętnie wyjaśnił, co zawiera koperta, którą McCready ukrył pod kurtką.

Nazwiska, miejsca, daty, pogotowie dywizyjne, rozkazy operacyjne, ruchy wojsk, stanowiska, dodatkowe uzbro18

jenie.

Oczywiście kluczem było to, co Pankratin powiedział o SS-20, strasz liwych radzieckich przenośnych rakietach średniego zasięgu, o potrójnych, niezaleŜnie Strona 9

forsyth Fa szerz.txt

sterowanych głowicach atomowych, z których kaŜda wymie rzona była w jakieś europejskie lub brytyjskie miasto.

Według Pankrati na rakiety przenoszono w lasy Saksonii i Turyngii, bliŜej granicy, dzięki czemu strefa raŜenia sięgała łukiem od Oslo poprzez Dublin aŜ do Palermo.

Tymczasem na Zachodzie tłumy naiwnych, uczciwych ludzi ma szerowały w pochodach pod socjalistycznymi hasłami Ŝądając od swoich rządów, Ŝeby pozbyły się środków obronnych w geście dobrej woli na rzecz pokoju.

Oczywiście to kosztuje powiedział Rosjanin.

Oczywiście.

Dwieście tysięcy funtów szterlingów.

Zgoda.

To nie było uzgodnione, ale McCready wiedział, Ŝe jego rząd znajdzie pieniądze.

Jest coś jeszcze.

Podobno wyznaczono mnie do awansu.

Na generała-majora.

I dostanę przeniesienie.

Z powrotem do Moskwy.

Gratulacje.

Na jakie stanowisko, Jewgienij?

Pankratin zrobił przerwę dla lepszego efektu.

Zastępca dyrektora Sztabu Planowania w Ministerstwie Obrony.

McCready był poruszony.

Wspaniale byłoby mieć człowieka w sercu Moskwy, w domu przy ulicy Frunzego 19.

A kiedy wyjadę, chcę dostać dom.

W Kalifornii.

Zapisany nota rialnie na moje nazwisko.

MoŜe w Santa Barbara.

Słyszałem, Ŝe tam jest pięknie.

Owszem przytaknął McCready.

Nie wolałbyś zamieszkać w Anglii?

Zaopiekowalibyśmy się tobą.

Nie, chcę mieć słońce.

Słońce Kalifornii.

I milion dolarów ame rykańskich, na rachunku w amerykańskim banku.

Mieszkanie moŜemy załatwić powiedział McCready.

I mi lion dolarów.

Jeśli towar będzie dobry.

Nie mieszkanie, Sam.

Cały dom z mieszkaniami do wynajęcia.

śeby zarabiać na czynszach.

Jewgienij, prosisz o pięć, osiem milionów amerykańskich dolarów.

Nie wiem, czy moi ludzie mogą tyle zapłacić.

Nawet za twój towar.

Pod wojskowym wąsem zęby Rosjanina błysnęły w krótkim uśmiechu.

Kiedy będę w Moskwie, dam wam towar, który przekroczy wasze najśmielsze oczekiwania.

Znajdziecie pieniądze.

Zaczekajmy lepiej na twój awans, Jewgienij.

Patem pogadamy o do mu w Kalifornii.

19 .

Rozstali się po pięciu minutach.

Rosjanin wracał za biurko w Poczda mie, Anglik musiał przemknąć się przez Mur na stadion w Berlinie Za chodnim.

Zostanie zrewidowany na Checkpoint Charlie.

Koperta prze kroczy Mur inną trasą, bezpieczniejszą, choć powolną.

Dopiero kiedy McCready ją odzyska, wróci samolotem do Londynu.

Październik 1983 roku

Bruno Morenz zapukał do drzwi i wszedł usłyszawszy jowialne "Herein".

Jego zwierzchnik siedział sam w gabinecie, w imponującym skó rzanym obrotowym fotelu za imponującym biurkiem.

OstroŜnie mieszał swoją pierwszą poranną kawę, prawdziwą kawę w porcelanowej filiŜance.

FiliŜankę przyniosła Fraulein Keppel, schludna, usłuŜna stara panna, która odgadywała wszystkie Ŝyczenia szefa.

Herr Direktor, podobnie jak Morenz, naleŜał do pokolenia, które pamiętało koniec wojny i powojenne lata, kiedy Niemcy musieli się oby wać Strona 10

forsyth Fa szerz.txt

naparem z cykorii, poniewaŜ tylko amerykańscy okupanci i czasami Brytyjczycy mieli dostęp do prawdziwej kawy.

Nikt więcej.

Dieter Aust cenił sobie poranną kolumbijską kawę.

Nie poczęstował Morenza.

Obaj męŜczyźni dobiegali pięćdziesiątki, ale na tym kończyło się podobieństwo między nimi.

Aust, dyrektor kolońskiego biura, był niski, pulchny, starannie wygolony i elegancko ubrany.

Morenz był wyŜszy, cho ciaŜ garbił się i powłóczył nogami; miał siwe włosy, krępą, przysadzistą sylwetkę i wyglądał niechlujnie w tweedowym garniturze.

Co więcej, był zaledwie urzędnikiem średniego szczebla, nigdy nie pretendował do sta nowiska dyrektora z własnym imponującym gabinetem i Fraulein Kep pel nigdy nie przynosiła mu kolumbijskiej kawy w porcelanowej filiŜan ce przed rozpoczęciem dnia pracy.

Zwierzchnik wzywający podwładnego do gabinetu na rozmowę to zwyczajna scena, która z pewnością powtarzała się tego ranka w wielu niemieckich biurach.

Ale ci dwaj męŜczyźni nie zajmowali się zwyczajną pracą, dlatego ich rozmowa równieŜ była niezwykła.

Dieter Aust kiero wał kolońską placówką zachodnioniemieckiego wywiadu, czyli BND.

Centrala BND znajduje się w betonowym, otoczonym murem kom pleksie budynków niedaleko małej wioski Pullach, jakieś sześć mil na południe od Monachium, nad rzeką Izerą w południowej Bawarii.

Wy bór tego miejsca wydaje się dziwny, skoro od 1949 roku stolicą federal nych Niemiec jest Bonn nad Renem, oddalone o setki mil.

Powód jest historyczny.

To Amerykanie zaraz po wojnie stworzyli zachodnioniemiecki wywiad, Ŝeby przeciwdziałać wysiłkom nowego wroga, ZSRR.

Wybrali do

20

kierowania nową organizacją byłego szefa wojennych słuŜb szpiegowskich, Reinharda Gehlena.

Początkowo wywiad nazywano po prostu Organiza cją Gehlena.

Amerykanie chcieli mieć Gehlena we własnej strefie okupa cyjnej, która obejmowała właśnie Bawarię i południe Niemiec.

Burmistrz Kolonii, Konrad Adenauer, był wówczas nikomu nie zna nym politykiem.

Kiedy alianci w 1949 roku załoŜyli Niemiecką Republi kę Federalną, Adenauer jako pierwszy kanclerz umieścił stolicę w Bonn, swoim rodzinnym mieście, oddalonym od Kolonii o piętnaście mil z bie giem Renu.

Przeniesiono tam prawie wszystkie federalne instytucje, ale Gehlen odmówił

przeniesienia i nowo nazwana Bundesnachtrichtendienst pozostała w Pullach, gdzie ma siedzibę po dziś dzień.

BND ma jednak placówki we wszystkich landach, czyli prowincjach Republiki Federalnej, a jedną z najwaŜniejszych jest placówka w Kolonii.

Wprawdzie nie Kolo nia, lecz Dusseldorfjest stolicą Nadrenii Północnej-Westfalii, Kolonia jednak leŜy najbliŜej Bonn, które jako stolica republiki stanowi centrum nerwowe rządu.

W dodatku pełno tam cudzoziemców, a BND w przeci wieństwie do swojej siostrzanej słuŜby kontrwywiadowczej, BfV, zajmuje się obcymi wywiadami.

Morenz usiadł na miejscu wskazanym przez Austa i zastanowił się, czy zrobił coś źle.

Odpowiedź brzmiała: nic.

Mój drogi Morenz, nie będę owijał w bawełnę.

Aust delikatnie otarł wargi czystą lnianą chusteczką.

Za tydzień odchodzi nasz kolega Dom.

Oczywiście wiesz o tym.

Jego obowiązki przejmie następca.

Ale on jest-znacznie młodszy i jak wiesz, duŜo podróŜuje.

Niektóre z tych obo wiązków wymagają większej dojrzałości.

Chciałbym, Ŝebyś tyje przejął.

Morenz kiwnął głową, jak gdyby zrozumiał, ale nic nie rozumiał.

Aust splótł pulchne palce i zapatrzył się w okno z miną wyraŜającą ubolewa nie nad wybrykami swoich kolegów.

Starannie dobierał słów.

Nasz kraj ciągle odwiedzają goście, zagraniczni dygnitarze, którzy pod koniec dnia spędzonego na negocjacjach lub oficjalnych rozmowach czują potrzebę Strona 11

forsyth Fa szerz.txt

odmiany...

rozrywki.

Oczywiście nasze liczne ministerstwa z radością organizują wizyty w najlepszych restauracjach, koncerty, ope rę, balet.

Rozumiesz?

Morenz znowu kiwnął głową.

To było proste jak drut.

Niestety niektórzy, zwłaszcza ci z państw arabskich albo afrykań skich, czasami z Europy, stanowczo domagają się kobiecego towarzystwa.

Płatnego kobiecego towarzystwa.

Prostytutki stwierdził Morenz.

Krótko mówiąc, tak.

No więc rząd nie chce, Ŝeby waŜni zagranicz ni goście nagabywali taksówkarzy czy portierów hotelowych, pukali do

21 .

okien wystawowych na Horn Strasse albo szukali guza w barach i noc nych klubach, dlatego woli zaproponować im pewien numer telefonu.

Wierz mi, mój drogi Morenz, to się robi we wszystkich stolicach świata.

Nie jesteśmy wyjątkiem.

Zatrudniamy prostytutki?

zapytał Morenz.

Aust był zaszokowany.

Zatrudniamy?

Z pewnością nie.

Nie zatrudniamy ich.

Nie płaci my im.

Klienci płacą.

Ani teŜ, co muszę podkreślić, .nie wykorzystujemy Ŝadnego materiału uzyskanego w ten sposób od naszych gości.

Tak zwa ne pułapki na muchy.

Nasze konstytucyjne prawa i przepisy są jasno sfor mułowane i nie będziemy ich naruszać.

Zostawiamy pułapki na muchy Rosjanom oraz parsknął pogardliwie Francuzom.

Wziął z biurka trzy cienkie teczki i podał je Morenzowi.

To są trzy dziewczyny.

RóŜnią się typem Fizycznym.

Proszę cię, Ŝebyś się tym zajął, poniewaŜ jesteś dojrzałym, Ŝonatym człowiekiem.

Po prostu opiekuj się nimi.

Dopilnuj, Ŝeby regularnie chodziły na badania i Ŝeby dbały o prezencję.

Sprawdzaj, czy nie wyjechały, nie zachorowały albo nie zrobiły sobie wakacji.

Jednym słowem, czy są do dyspozycji.

Teraz reszta.

Od czasu do czasu zadzwoni do ciebie Herr Jakobsen.

Nie ma znaczenia, Ŝe głos w telefonie będzie się zmieniał, to zawsze będzie Herr Jakobsen.

Zgodnie z upodobaniami gości, o których poinformuje cię Jakobsen, wybierzesz jedną z trzech dziewczyn, sprawdzisz, czy jest do dyspozycji i ustalisz porę wizyty.

Kiedy Jakobsen oddzwoni, podasz mu czas i miejsce, a on przekaŜe to gościowi.

Reszta naleŜy do klienta i dziew czyny.

Zadanie nie jest uciąŜliwe i nie powinno kolidować z twoimi po zostałymi obowiązkami.

Morenz niepewnie wstał i wziął teczki.

Wspaniale, pomyślał wychodząc z gabinetu.

Trzydzieści lat lojalnej słuŜby w wywiadzie, za pięć lat emerytura, a teraz kaŜą mi niańczyć kur wy dla cudzoziemców.

Listopad 1983 roku

Sam McCready siedział w zaciemnionym pokoju głęboko w podzie miach londyńskiego Century House, czyli kwatery głównej brytyjskiej Tajnej SłuŜby Wywiadowczej Secret Intelligence Service, w skrócie SIS, którą prasa błędnie nazywa MI 6, a pracownicy nazywają "Firmą".

Ob serwował migoczący ekran, na którym zmasowane siły ZSRR (albo tylko ich część) przemierzały bez końca plac Czerwony.

Związek Radziecki co roku urządzał dwie ogromne parady na tym placu: jedną na Pierwszego

22

Maja, a drugą dla uczczenia rocznicy Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Strona 12

forsyth Fa szerz.txt

Październikowej.

Ta ostatnia odbywa się siódmego listopada, a dzisiaj był ósmy.

Kamera zarejestrowała przejazd dudniących czołgów i przesunęła się po rzędzie twarzy na szczycie Mauzoleum Lenina.

Zwolnij powiedział McCready.

Technik siedzący obok dotknął przycisków i film zwolnił.

"Imperium zła" prezydenta Reagana (który miał uŜyć tego określenia później) przy pominało raczej dom starców.

W lodowatym wietrze wiekowe, obwisłe twarze kryły się za postawionymi kołnierzami płaszczy, sięgającymi do szarych filcowych kapeluszy albo futrzanych czapek.

Generalny sekretarz nawet nie zjawił się osobiście.

Jurij W.

Andropow, szefKGB od 1963 do 1978 roku, który przejął władzę pod koniec 1982

roku po długo wyczekiwanej śmierci Leonida BreŜniewa, sam powoli umierał w klinice Politbiura w Kuncewie.

Nie występował publicznie od sierpnia i nie miał juŜ nigdy wystąpić.

Czernienko (który za kilka miesięcy zostanie następcą Andropowa) był

obecny, a takŜe Gromyko, Kirilenko, Tichonow oraz partyjny teore tyk Susłow o ostrych rysach twarzy.

Minister obrony, marszałek Ustinow, opatulił się w wojskowy płaszcz, obwieszony z przodu tyloma medalami, Ŝe mogły słuŜyć za osłonę od wiatru.

Kilku było stosunkowo młodych i kompetentnych Griszyn, przewodniczący partii w Moskwie, oraz Roman.ow, władca Leningradu.

Z boku siedział najmłodszy, wciąŜ uwaŜany przez nich za obcego, krępy męŜczyzna nazwiskiem Gorbaczow.

Kamera przesunęła się w górę i zatrzymała na grupie oficerów za marszałkiem Ustinowem.

Zatrzymaj powiedział McCready.

Obraz znieruchomiał.

Ten facet, trzeci od lewej.

MoŜesz go pokazać?

Zrobić zbliŜenie?

Technik przestudiował konsoletę i uwaŜnie zaczął dostrajać obraz.

Grupa oficerów powiększała się coraz bardziej.

Kilku wypadło z kadru.

Ten, którego pokazał McCready, przesunął się za daleko w prawo.

Tech nik cofnął kilka klatek, ustawił tamtego na środku ekranu i dalej powięk szał.

Oficer zasłonięty był do połowy przez jakiegoś generała Strategicz nych Wojsk Rakietowych, ale zdradziły go wąsy, rzadko spotykane wśród radzieckich oficerów.

Naramienniki na wojskowym płaszczu oznaczały generała-majora.

Cholera jasna szepnął McCready on to zrobił.

Jest tam.

Odwrócił się do obojętnego technika.

Jimmy, jak moŜemy zdobyć na własność dom mieszkalny w Kalifornii?

23 .

No cóŜ, mój drogi Samie powiedział Timothy Edwards dwa dni później odpowiedź

będzie krótka.

Nie moŜemy.

Nie damy rady.

Wiem, Ŝe to przykre, ale obgadałem to z szefem i chłopcami od finansów.

On jest dla nas za drogi.

Ale jego towar jest bezcenny zaprotestował McCready.

Ten facet to więcej niŜ Ŝyła złota, to Ŝyła czystej platyny.

śadnych dyskusji uciął gładko Edwards.

Był o dobre dziesięć lat młodszy od McCreadyego, karierowicz z dy plomem i prywatnym majątkiem.

Zaledwie po trzydziestce, a juŜ zastępca szefa.

Młodzi ludzie w jego wieku byli szczęśliwi kierując zagraniczną pla cówką, z zachwytem przyjmowali kierownictwo wydziału i marzyli o awan sie na inspektora.

A Edwards dotarł juŜ prawie do samego szczytu.

Słuchaj powiedział szef jest w Waszyngtonie.

Wspomniał o twoim człowieku, po prostu na wypadek, gdyby tamten dostał awans.

Nasi kuzyni zawsze dostawali od niego towar, odkąd go zwerbowałeś.

Zawsze byli zachwyceni.

Zdaje się, Ŝe bardzo chętnie go przejmą, bez względu na koszty.

Strona 13

forsyth Fa szerz.txt

On jest draŜliwy, trudny.

Zna mnie.

MoŜe nie będzie chciał pra cować dla kogoś innego.

Daj spokój.

Sam.

Pierwszy przyznasz, Ŝe on jest sprzedawczykiem.

Zrobi wszystko dla pieniędzy.

A my dostaniemy towar.

Proszę cię, dopil nuj, Ŝeby przekazanie poszło gładko.

Zrobił przerwę i błysnął swoim najbardziej zniewalającym uśmiechem.

Nawiasem mówiąc szef chce cię widzieć.

Jutro rano, o dziesiątej.

Chyba nie popełnię przestępstwa, jeśli ci powiem, Ŝe chodzi o nowy przydział.

Krok w górę, Sam.

Nie ma co ukrywać, dobrze się składa.

Pankratin wrócił do Moskwy, więc trudno ci będzie do niego dotrzeć.

Strasznie długo miałeś Niemcy Wschodnie.

Kuzyni gotowi są to przejąć, a ty otrzymasz zasłuŜony awans.

MoŜe kie rownictwo wydziału.

Jestem agentem terenowym oświadczył McCready.

Posłuchaj, co szef będzie miał do powiedzenia zaproponował Edwards.

Dwadzieścia cztery godziny później Sam McCready został mianowa ny kierownikiem wydziału Pe-De i 0-Psy.

CIA przejęła kierowanie gene rałem Jewgienijem Pankratinem oraz związane z tym koszty.

Lipiec 1985 roku

Gorąco było w Kolonii tego lata.

Kto mógł, wysłał Ŝonę z dziećmi S,6ry, do lasu, nad jeziora czy nawet do własnej willi nad Morzem Śród24

ziemnym, Ŝeby przyłączyć się do nich później.

Bruno Morenz nie miał letniej willi.

Poświęcił się swojej pracy.

Zarabiał marnie i nie spodziewał się podwyŜki, poniewaŜ trzy lata przed emeryturą w wieku pięćdziesięciu pięciu lat nie miał Ŝadnych szans na awans.

Siedział na tarasie kawiarni i popijał beczkowe piwo z wysokiej szklan ki.

Krawat miał rozwiązany, marynarkę przewiesił przez oparcie krzesła.

Nikt nie zwracał na niego uwagi.

Morenz pozbył się swoich zimowych tweedów na rzecz równie bezkształtnego garnituru z surówki.

Siedział zgarbiony nad piwem i od czasu do czasu przegarniał palcami gęste, zmierzwione siwe włosy.

Nie przywiązywał Ŝadnej wagi do własnej powierz chowności, inaczej uczesałby się i ogolił dokładnie, uŜył porządnej wody kolońskiej (przecieŜ mieszkał w mieście, gdzie ją wynaleziono) i kupił sobie elegancki, dobrze skrojony garnitur.

Wyrzuciłby koszulę z lekko wystrzępionymi mankietami i wyprostowałby ramiona.

Wtedy wyglądał by całkiem przyzwoicie.

Ale nie był próŜny.

W kaŜdym razie miał swoje marzenia.

ChociaŜ to było dawno temu.

Marzenia nigdy się nie spełniły.

Bruno Morenz, lat pięćdziesiąt dwa, Ŝonaty i ojciec dwójki dorosłych dzieci, ponuro spoglądał na ulicznych przechodniów.

Nie miał pojęcia, Ŝe cierpi na coś, co Niemcy nazywają Turschlusspanik.

To słowo nie istnieje w Ŝadnym innym języku, oznacza zaś "panikę zamykanych drzwi".

Za fasadą spokojnego urzędnika, który wykonuje swoją pracę, bierze skromną wypłatę pod koniec miesiąca i co wieczór wraca do domu na łono rodziny, Bruno Morenz był głęboko nieszczęśliwym człowiekiem.

W małŜeństwie bez miłości czuł się jak w więzieniu.

Jego Ŝona Irmtraut, głupia i podobna do krowy, z biegiem lat juŜ nawet przestała robić mu wymówki o nędzną pensję i brak awansu.

Nie interesowała się jego pracą, wiedziała tylko tyle, Ŝe mąŜ pracuje w jednej z rządowych agencji zajmującej się sprawami państwowymi.

JeŜeli chodził zaniedbany, w wor kowatym garniturze i koszuli z wystrzępionymi mankietami, to częścio wo dlatego, Ŝe Irmtraut tym równieŜ przestała się interesować.

Utrzymy wała we względnej czystości ich nieduŜe mieszkanie na zwyczajnej ulicy w Strona 14

forsyth Fa szerz.txt

Porz i stawiała na stole wieczorny posiłek w dziesięć minut po powro cie męŜa do domu, wystygły, jeśli mąŜ się spóźnił.

Córka Uta odwróciła się plecami do obojga rodziców, jak tylko skoń czyła szkołę.

Obecnie głosiła lewicowe hasła polityczne (Bruno był wielo krotnie przesłuchiwany w biurze z powodu politycznej działalności Uty) i mieszkała w Dusseldorfie, w domu przeznaczonym na rozbiórkę, z róŜ nymi hipisami brzdąkającymi na gitarze Bruno nigdy nie wiedział, z którym.

Syn Lutz wciąŜ przebywał w domu, wiecznie rozwalony przed 25 .

telewizorem.

Pryszczaty młodzieniec, który zawalał kaŜdy egzamin, do jakiego przystępował, wreszcie obraził się na szkołę i na społeczeństwo przywiązujące zbytnią wagę do wykształcenia.

Protestował przeciw społe czeństwu punkowym strojem i fryzurą, ale nie zamierzał

przyjąć Ŝadnej pracy, jaką społeczeństwo mogło mu zaproponować.

Bruno starał się, a przynajmniej tak uwaŜał.

Zrobił, co w jego mocy.

Pracował cięŜko, płacił podatki, dbał o rodzinę i miał niewiele przyjem ności w Ŝyciu.

Za trzy lata, juŜ za trzydzieści sześć miesięcy, odeślą go na emeryturę.

Odbędzie się skromne przyjęcie w biurze, Aust wygłosi mowę, stukną się kieliszkami musującego wina i Bruno odejdzie.

Dokąd?

Bę dzie miał swoją emeryturę i oszczędności z "drugiej pracy", które staran nie ulokował na licznych kontach w róŜnych bankach i pod róŜnymi pseu donimami.

Sporo tego było, więcej, niŜ ktokolwiek mógł przypuszczać; wystarczy, Ŝeby kupić dom i pod koniec Ŝycia wreszcie robić, co dusza zapragnie...

Za fasadą pospolitości Bruno Morenz był bardzo skrytym człowiekiem.

Nigdy nie powiedział Austowi ani nikomu innemu w biurze o swojej "drugiej pracy"

tak czy owak to było ściśle zabronione i spowodowa łoby natychmiastową dymisję.

Nigdy nie powiedział Irmtraut niczego o Ŝadnej ze swoich dwóch posad ani o tajnych oszczędnościach.

Ale nie na tym polegał jego problem tak mu się zdawało.

Problem polegał na tym, Ŝe Bruno chciał być wolny.

Chciał zacząć od początku i jak na zawołanie znalazł sposób.

OtóŜ Bruno Morenz, męŜ czyzna w podeszłym wieku, był zakochany.

Zakochany po uszy.

A co naj lepsze Renata, młoda, śliczna, czarująca Renata kochała go równie mocno.

Tutaj, w kawiarni, tego słonecznego popołudnia Bruno wreszcie podjął

decyzję.

Zrobi to.

Powie jej.

Powie, Ŝe odejdzie od Irmtraut, którą do brze zabezpieczył, poprosi o wcześniejszą emeryturę, zrezygnuje z pracy i wyjadą z Renatą, Ŝeby rozpocząć nowe Ŝycie na północy, skąd pocho dził Bruno, w wymarzonym domu nad morzem.

Bruno Morenz nie zdawał sobie sprawy, Ŝe przechodzi właśnie głę boki kryzys wieku średniego i tylko na tym polega jego problem.

Ponie waŜ sam nie zdawał sobie z tego sprawy i poniewaŜ był profesjonalnym kłamcą, nikt inny równieŜ tego nie zauwaŜył.

Renata Heimendorf miała dwadzieścia sześć lat, metr siedemdziesiąt wzrostu, zgrabną figurę i czarne włosy.

W wieku osiemnastu lat została kochanką i utrzymanką zamoŜnego biznesmena, trzykrotnie starszego od niej.

Ten związek trwał przez pięć lat.

Kiedy biznesmen zmarł na atak serca, prawdopodobnie wywołany nadmiarem jedzenia, picia, cygar i Re26

naty, zapomniał wymienić Renatę w swoim testamencie, czego zbolała wdowa nie zamierzała naprawić.

Dziewczyna zdąŜyła zagarnąć zawartość ich kosztownie urządzonego gniazdka miłości, co łącznie z biŜuterią otrzymywaną przez lata przynio sło okrągłą sumkę na wyprzedaŜy.

Ale nie dosyć, Ŝeby się wycofać; nie dosyć, Ŝeby zapewnić Renacie poziom Ŝycia, do jakiego przywykła.

Renata nie zamierzała ubiegać się o posadę sekretarki z nędzną pensyjką.

Strona 15

forsyth Fa szerz.txt

Postanowiła sama załoŜyć inte res.

Wiedziała, jak zadowolić męŜczyzn w średnim wieku, z nadwagą i bez kondycji, toteŜ mogła zająć się tylko jednym rodzajem działalności.

WydzierŜawiła apartament w spokojnej, szacownej dzielnicy Hahnwald, na zielonym przedmieściu Kolonii.

Stały tu domy zbudowane z po rządnej, solidnej cegły lub kamienia, niekiedy podzielone na apartamenty, jak ten, w którym mieszkała i pracowała.

Był to czteropiętrowy kamien ny budynek.

Na kaŜdym piętrze znajdował się jeden apartament.

Rena ta mieszkała na pierwszym piętrze.

Po przeprowadzce kazała przebudo wać wnętrze.

Mieszkanie składało się z salonu, kuchni, łazienki, dwóch sypialni, przedpokoju i korytarza.

Na lewo od przedpokoju był salon i obok kuch nia.

Dalej, po lewej stronie korytarza, który skręcał w prawo z przedpo koju, znajdowała się sypialnia i łazienka.

Druga, większa sypialnia była na końcu korytarza, oddzielona łazienką od pierwszej.

TuŜ przed drzwiami większej sypialni znajdowała się szafa dwumetrowej szerokości, wbudo wana w ścianę łazienki.

Renata sypiała w mniejszej sypialni, a większej na końcu korytarza uŜywała do pracy.

Zmiany, jakie wprowadziła, oprócz ściennej szafy obej mowały równieŜ wyciszenie głównej sypialni.

Ściany od wewnątrz wyłoŜo no korkiem, który zakrywała tapeta, drzwi zostały podwójnie wzmocnione i obite od wewnątrz grubą warstwą wyściółki.

Stłumione dźwięki wydosta jące się z pokoju nie mogły zaalarmować sąsiadów.

Ze względu na niezwy kłe dekoracje i wyposaŜenie pokój był zawsze zamknięty na klucz.

Ścienna szafa w korytarzu zawierała tylko zwykłą zimową odzieŜ i płasz cze deszczowe.

Druga szafa w roboczej sypialni mieściła spory asortyment egzotycznej bielizny oraz mnóstwo damskich strojów, od uczennicy, słu Ŝącej, kelnerki i panny młodej do niani, pielęgniarki, guwernantki, na uczycielki, stewardesy, policjantki, Nazi Bundmadchen, straŜniczki obo zowej i skautki, a takŜe zwykłe skórzane i lateksowe kostiumy, wysokie buty, peleryny i maski.

W komodzie znajdowały się przebrania dla klientów, którzy nic nie przynieśli ze sobą, między innymi mundurek skauta i ucznia oraz prze27 .

paska rzymskiego niewolnika.

W kącie stały dyby i klęcznik, w kufrze zaś spoczywały łańcuchy, kajdanki, rzemienie i baty konieczne przy scenach zniewolenia i kary.

Renata była dobrą kurwą, a przynajmniej kurwą dobrze zarabiającą.

Wielu klientów regularnie do niej wracało.

Urodzona aktorka wszyst kie kurwy muszą być po trosze aktorkami, chociaŜ nie zawsze bywa na odwrót potrafiła przekonująco wcielić się w wymarzoną postać klien ta.

Ale część jej umysłu zawsze pozostawała oddzielona od tych fantazji, obserwowała, notowała, pogardzała.

Renata nie przejmowała się swoją pracą w końcu jej osobiste upodobania były zupełnie inne.

Uprawiała ten zawód od trzech lat, a po następnych dwóch latach zamierzała się wycofać, uporządkować swoje sprawy, wyjechać gdzieś da leko i Ŝyć w luksusie dzięki zainwestowanym kapitałom.

Tego popołudnia ktoś zadzwonił do drzwi.

Renata wstała późno i była jeszcze w szlafroku.

Zmarszczyła brwi.

Klienci nie przychodzili bez zapo wiedzi.

Wyjrzała przez judasza we frontowych drzwiach i zobaczyła po targane siwe włosy Bruno Morenza, jej opiekuna z Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Westchnęła, przywołała radosny, powitalny uśmiech na piękną twarz i otworzyła drzwi.

Bruno, skaaaarbie...

Dwa dni później Timothy Edwards zaprosił Sama McCreadyego na lunch do klubu Brooksa w londyńskiej dzielnicy Saint James.

Edwards był członkiem kilku wytwornych klubów, ale najbardziej lubił iść na lunch do Brooksa.

Czasem moŜna tam było wpaść na Roberta Armstronga, prezesa Rady Ministrów, Strona 16

forsyth Fa szerz.txt

prawdopodobnie najbardziej wpływowego czło wieka w Anglii, a z pewnością najwaŜniejszego z Pięciu Mądrych Ludzi, którzy pewnego dnia wybiorą nowego szefa SIS za aprobatą Margaret Thatcher.

Dopiero przy kawie w bibliotece, pod portretami Dyletantów, tych dandysów z okresu Regencji, Edwards przeszedł do rzeczy.

Jak mówiłem na dole.

Sam, wszyscy są bardzo zadowoleni, napraw dę bardzo zadowoleni.

Ale nadchodzi nowa era, Sam.

Era, której moty wem przewodnim będą słowa: "zgodnie z przepisami".

Dawne metody postępowania, łamania przepisów, zostaną...

jak by to powiedzieć...

za hamowane?

Zahamowane to bardzo dobre określenie zgodził się Sam.

Znakomicie.

A więc przegląd akt ujawnił, Ŝe wciąŜ utrzymujesz, wprawdzie tylko doraźnie, kontakty z pewnymi informatorami, którzy

28

dawno przestali być uŜyteczni.

Starzy przyjaciele.

To nie problem, chyba Ŝe ci ludzie są w delikatnej sytuacji...

Chyba Ŝe ich zdemaskowanie moŜe być powaŜnym problemem dla Firmy...

Na przykład?

zapytał McCready.

Kłopot z aktami polegał na tym, Ŝe zawsze były pod ręką, w kartotece.

Jeśli zapłaciłeś komuś za wy konanie polecenia, do akt włączano dowód wypłaty.

Edwards postawił sprawę jasno.

Na przykład Duch.

Sam, nie rozumiem, dlaczego go przeoczyli.

Duch jest pełnoetatowym pracownikiem BND.

Rozpęta się piekło, jeśli w Pullach kiedykolwiek odkryją, Ŝe facet pracował dla ciebie.

To absolut nie wbrew wszelkim przepisom.

My nie werbujemy, powtarzam, nie wer bujemy pracowników zaprzyjaźnionych agencji.

Takie metody są nie do przyjęcia.

Pozbądź się go, Sam.

Wstrzymaj wypłaty.

Natychmiast.

To mój kolega oświadczył Sam.

Znamy się od dawna.

Od czasów budowy Berlińskiego Muru.

Wtedy robił dobrą robotę, wykony wał dla nas niebezpieczne zadania, kiedy potrzebowaliśmy takich ludzi.

Zostaliśmy zaskoczeni, nie mieliśmy nikogo albo prawie nikogo, kto mógł i chciał

tak ryzykować.

śadnych dyskusji.

Sam.

Ufam mu.

On mi ufa.

Nie zdradziłby mnie.

Tego nie da się kupić za pieniądze.

Potrzeba lat.

Te parę groszy to niewielka cena.

Edwards wstał, wyjął chustkę z rękawa i osuszył wargi.

Pozbądź się go, Sam.

Obawiam się, Ŝe to rozkaz.

Duch odchodzi.

Pod koniec tego tygodnia major Ludmiła Wanawskaja westchnęła, przeciągnęła się i odchyliła do tyłu na krześle.

Była zmęczona.

To było długie polowanie.

Sięgnęła po paczkę radzieckich marlboro, zauwaŜyła pełną popielniczkę i nacisnęła guzik na biurku.

Wszedł młody kapral.

Major Wanawskaja nie odezwała się do niego, tylko wskazała popielniczkę czubkiem palca.

Kapral szybko ją zabrał, wyszedł z gabinetu i po paru sekundach wrócił z czystą popielniczką.

Strona 17

forsyth Fa szerz.txt

Major Wanawskaja kiwnęła głową.

Kapral wyszedł i zamknął drzwi.

śadnych rozmówek, Ŝadnych Ŝartów.

Major Wanawskaja wywierała mroŜący wpływ na ludzi.

Przed laty zdarzało się, Ŝe jakiś młodzieniec zwrócił uwagę na jej lśniące, krótko przycięte jasne włosy, kontrastujące z szorstką słuŜbową koszulą i wąską zieloną spódnicą, ale chociaŜ kilku próbowało szczęścia, Ŝadnemu się nie powiodło.

W wieku dwudziestu pięciu lat Ludmiła dla kariery wyszła za pułkow nika i rozwiodła się z nim po trzech latach.

Jego kariera utknęła w miej29 .

scu,jej nabrała rozpędu.

W wieku trzydziestu pięciu lat Ludmiła nie nosiła juŜ munduru, tylko ciemnoszary kostium o surowym kroju i białą bluzkę z kokardą pod szyją.

Niektórzy uwaŜali, Ŝe nadal jest pociągająca, do póki nie zmroziło ich spojrzenie lodowatych błękitnych oczu.

W KGB, organizacji bynajmniej nie liberalnej, major Wanawskaja miała opinię fanatyczki.

A fanatycy budzą lęk.

Fanatyzm major Wanawskiej dotyczył jej pracy i zdrajców.

Komunistka całą duszą, nie mająca Ŝadnych wątpliwości ideologicznych, z własnego wyboru poświęciła się tropieniu zdrajców.

Nienawidziła ich z zimną pasją.

Podstępem załatwiła sobie przeniesienie z Drugiego De partamentu KGB, gdzie trafiał się najwyŜej jakiś zbuntowany robotnik albo wywrotowy poeta, do niezaleŜnego Trzeciego Departamentu, na zywanego równieŜ Departamentem Sił

Zbrojnych.

Tutaj zdrajcy, jeśli się zdarzali, byli wyŜej postawieni, bardziej niebezpieczni, godni jej odwa gi i nienawiści.

Przeniesienie do Trzeciego Departamentu załatwił jej mąŜ, pułkow nik, w ostatnich dniach małŜeństwa, kiedy wciąŜ desperacko próbował ją zadowolić.

To ją zaprowadziło do tego anonimowego biurowca tuŜ przy Sadowej Spasskiej, moskiewskiej obwodnicy, do tego gabinetu i do tecz ki, która teraz leŜała przed nią na biurku.

Dwa lata pracy kosztowała ją ta teczka, chociaŜ z początku trudno było pogodzić tę pracę z innymi obowiązkami, dopóki ludzie wyŜej po stawieni nie zaczęli jej wierzyć.

Dwa lata sprawdzania i ponownego sprawdzania, błagania o współpracę innych wydziałów, wiecznej walki z tymi wojskowymi draniami, którzy zawsze kryją się nawzajem.

Dwa lata dopasowywania ułamków informacji, zanim zaczął wyłaniać się spójny obraz.

Praca i powołanie major Ludmiły Wanawskiej polegały na tropieniu wywrotowców, renegatów oraz nielicznych prawdziwych zdrajców w ar mii lądowej, marynarce i lotnictwie.

Strata cennego sprzętu państwowe go na skutek skandalicznego niedbalstwa to źle, brak zapału w wojnie afgańskiej to jeszcze gorzej, ale teczka na biurku mówiła o całkiem innej historii.

Major Wanawskaja była przekonana, Ŝe gdzieś w armii istnieje przeciek.

I to wysoko, cholernie wysoko.

Teczka na biurku była otwarta.

Na pierwszej kartce widniała lista składająca się z ośmiu nazwisk.

Pięć było przekreślone.

Dwa miały znaki zapytania.

Ale oczy major Wanawskiej wciąŜ powracały do ósmego na zwiska.

Podniosła słuchawkę telefonu, wymieniła numer i połączono ją z innym majorem, sekretarzem generała Szaliapina, dyrektora Trzeciego Departamentu.

30

Tak, towarzyszko majorze.

Osobiste widzenie?

Nikt inny?

Rozu miem...

Kłopot w tym, Ŝe towarzysz generał jest na Dalekim Wschodzie...

Dopiero we wtorek.

Doskonale, a więc do wtorku.

Major Wanawskaja odłoŜyła słuchawkę z zachmurzoną twarzą.

Cztery dni.

Strona 18

forsyth Fa szerz.txt

No cóŜ, czekała dwa lata, moŜe zaczekać jeszcze cztery dni.

Chyba się zdecyduję z dziecinną radością powiedział Bruno do Renaty tego niedzielnego ranka.

Wystarczy mi na kupno działki i jesz cze zostanie trochę na wyposaŜenie i udekorowanie wnętrza.

To cudow ny mały bar.

LeŜeli w łóŜku w sypialni Renaty czasami pozwalała mu na ten przywilej, poniewaŜ nie cierpiał "roboczej" sypialni tak samo, jak niena widził zawodu swojej kochanki.

Opowiedz mi jeszcze raz zamruczała.

Uwielbiam tego słu chać.

Bruno wyszczerzył zęby.

Widział dom tylko raz, ale zakochał się w nim od pierwszego wejrzenia.

To było to, czego zawsze pragnął, do kładnie tam, gdzie sobie Ŝyczył, nad otwartym morzem, gdzie wieją pół nocne wiatry, a powietrze jest świeŜe i rześkie.

Oczywiście w zimie bę dzie zimno, ale dom ma centralne ogrzewanie, które tylko wymaga naprawy.

OK. Nazywa się "Bar Pod Latarnią", a na szyldzie jest stara latar nia okrętowa.

Stoi na molo, dokładnie na nabrzeŜu w Bremerhaven.

Z okien na piętrze widać wyspę Mellum...

jeśli wszystko dobrze pójdzie, kupimy Ŝaglówkę i popłyniemy tam w lecie.

Na dole jest staroświecki kontuar kryty mosiądzem...

będziemy stać za nim i podawać drinki...

a na górze miłe, przytulne mieszkanko.

Nie takie duŜe jak to, ale wy godne, jak juŜ je urządzimy.

Dogadałem się w sprawie ceny i wpłaciłem depozyt.

Sfinalizuję kupno pod koniec września.

A potem zabiorę cię da leko od tego wszystkiego.

Ledwie mogła powstrzymać się od głośnego śmiechu.

Nie mogę się doczekać, kochany.

To będzie cudowne Ŝycie...

Chcesz spróbować jeszcze raz?

MoŜe tym razem się uda.

Gdyby Renata miała inny charakter, starałaby się łagodnie rozwiać nadzieje starszego męŜczyzny.

Wytłumaczyłaby mu, Ŝe na razie nie ma zamiaru zostawiać "tego wszystkiego" i wyjeŜdŜać, zwłaszcza na niegościn ne, chłostane wiatrem wybrzeŜe morskie w Bremerhaven.

Ale bawiło ją przedłuŜanie jego złudzeń, Ŝeby końcowe rozczarowanie było tym bole śniejsze.

31 .

Godzinę po tej rozmowie czarny jaguar limuzyna skręcił z autostra dy M3 w hrabstwie Hampshire na boczną drogę, niedaleko wsi Dummer.

Był to osobisty samochód Timothyego Edwardsa, prowadzony przez słuŜ bowego kierowcę.

Z tyłu siedział Sam McCready, któremu telefon od zastępcy szefa przerwał

niedzielny wypoczynek w mieszkaniu w Abingdon Villas, West London.

Obawiam się.

Sam, Ŝe nie masz wyboru.

To pilne.

Kiedy zadzwonił telefon, niedzielne gazety zaścielały podłogę w sa lonie, z głośników wylewała się muzyka Vivaldiego, a Sam rozkoszował się długą, gorącą kąpielą.

ZdąŜył naciągnąć sztruksowe spodnie, sporto wą koszulę i marynarkę, zanim John, który przyprowadził jaguara z ga raŜu, zapukał do drzwi.

Limuzyna skręciła na Ŝwirowany podjazd przed solidnym georgiańskim wiejskim domem i zatrzymała się.

John obszedł samochód, Ŝeby otworzyć drzwi przed pasaŜerem, ale McCready go ubiegł.

Nie cierpiał nadskakiwania.

Sir, kazali mi powiedzieć, Ŝe będą z tyłu, na tarasie oznajmił John.

McCready przyjrzał się okazałej rezydencji.

Przed dziesięciu laty Timothy Edwards poślubił córkę księcia, który był na tyle uprzejmy, Ŝe wyciągnął nogi nie czekając starości i zostawił spory majątek dwojgu dzieciom, nowemu księciu oraz jego siostrze.

Strona 19

forsyth Fa szerz.txt

Lady Margaret odziedzi czyła około trzech milionów funtów.

McCready oceniał, Ŝe co najmniej połowa została zainwestowana we wspaniałą posiadłość ziemską w Hamp shire.

Obszedł dom i po drugiej stronie zobaczył patio z kolumnami.

Stały tam cztery trzcinowe krzesła.

Trzy były zajęte.

Biały stolik z ku tego Ŝelaza zastawiono lunchem na trzy osoby.

Lady Margaret widocznie została w domu.

Nie miała ochoty na lunch.

On teŜ.

Dwaj męŜczyźni sie dzący w trzcinowych krzesłach wstali.

Ach, Sam powiedział Edwards.

Cieszę się, Ŝe przyjechałeś.

To juŜ lekka przesada, pomyślał McCready.

PrzecieŜ on cholernie do brze wie, Ŝe nie miałem wyboru.

Edwards popatrzył na McCreadyego i zastanowił się nie po raz pierw szy, dlaczego jego utalentowany kolega przychodzi na przyjęcie w wiej skiej posiadłości w Hampshire ubrany jak pomocnik ogrodnika, nawet jeśli nie zamierza zostać długo.

Edwards miał na sobie lśniące buty do golfa, brązowe spodnie o kantach ostrych jak brzytwa, jedwabną koszu lę, blezer i szalik.

32

McCready popatrzył na Edwardsa i zastanowił się, dlaczego Edwards zawsze nosi chustkę do nosa w lewym rękawie.

Był to wojskowy zwyczaj, zapoczątkowany w pułku kawalerii, poniewaŜ na przyjęciach kawalerzyści nosili tak obcisłe pantalony, Ŝe chustka wciśnięta do kieszeni spodni mogłaby sprawiać na paniach określone wraŜenie.

Ale Edwards nigdy nie był w kawalerii ani w Ŝadnym innym pułku.

Przyszedł do Firmy prosto z Oksfordu.

Chyba nie znasz Chrisa Appleyarda rzucił Edwards.

Wysoki Amerykanin wyciągnął rękę.

Miał suchą, pomarszczoną twarz teksańskiego poganiacza bydła.

W rzeczywistości pochodził z Bostonu.

Wy suszoną cerę zawdzięczał camelom, które ćmił bez przerwy.

Twarz miał nie opaloną, zaledwie podpieczoną.

To dlatego jedli lunch na dworze, domyślił się Sam.

Edwards nie chciał, Ŝeby nikotyna osiadała na jego Canalettach.

Chyba nie potwierdził Appleyard.

Miło cię poznać.

Sam.

Słyszałem o tobie.

McCready znał tego człowieka z nazwiska i ze zdjęć: zastępca dyrek tora europejskiej sekcji CIA.

Kobieta na trzecim krześle pochyliła się do przodu i wyciągnęła rękę.

Cześć, Sam, jak ci leci?

Claudia Stuart mimo czterdziestki na karku wciąŜ wyglądała pięk nie.

Przytrzymała jego dłoń i spojrzenie odrobinę dłuŜej, niŜ to było konieczne.

Świetnie, dzięki, Claudia.

Naprawdę świetnie.

Jej oczy mówiły, Ŝe mu nie uwierzyła.

śadna kobieta nie lubi myśleć, Ŝe męŜczyzna, z którym niegdyś dzieliła łoŜe, całkowicie doszedł do sie bie po tym doświadczeniu.

Przed laty w Berlinie połączył ich krótki, lecz burzliwy romans.

Ona pracowała w zachodnioberlińskiej placówce CIA; on przyjechał z wizytą.

Nigdy jej nie powiedział, co tam robił.

W rzeczy wistości werbował Pankratina, wówczas jeszcze pułkownika.

Dowiedziała się o tym później, kiedy przejęła Pankratina.

Edwards zauwaŜył tę wymianę spojrzeń i odgadł prawidłowo, co się za nią kryje.

Ciągle zdumiewało go powodzenie Sama u kobiet.

Ten fa cet był taki...

wymiętoszony.

Opowiadano, Ŝe kilka dziewcząt w Century chętnie poprawiało mu krawat, przyszywało guziki i nawet więcej.

Edwards nie potrafił sobie tego wytłumaczyć.

Przykro mi z powodu May powiedziała Claudia.

Dziękuję odparł McCready.

Strona 20

forsyth Fa szerz.txt

May. Jego Ŝona.

Zmarła przed trzema laty.

May, która dawniej czeka ła na niego po całych nocach, zawsze go witała, kiedy wracał do domu

33 .

zza śelaznej Kurtyny, nigdy nie zadawała pytań, nigdy się nie skarŜyła.

Skleroza moŜe rozwijać się szybko lub powoli.

W przypadku May rozwi jała się szybko.

Po roku May została unieruchomiona w wózku inwalidz kim, a dwa lata później odeszła.

Od tej pory McCready mieszkał samot nie w Kensington.

Dzięki Bogu ich syn był na uniwersytecie i przyjechał do domu tylko na pogrzeb.

Nie widział ojcowskiego bólu i rozpaczy.

Kamerdyner oczywiście tutaj musi być kamerdyner, pomyślał McCready pojawił się z kieliszkami szampana na tacy.

McCready uniósł brew.

Kamerdyner, któremu Edwards szepnął coś do ucha, wró cił po chwili z kuflem piwa.

McCready pociągnął łyk.

Tamci obserwo wali go.

Lager.

Markowe piwo.

Zagraniczna nalepka.

Westchnął.

Wo lałby angielskie gorzkie, w temperaturze pokojowej, zalatujące szkockim słodem i kentyjskim chmielem.

Mamy problem.

Sam oznajmił Appleyard.

Claudia, po wiedz mu.

Pankratin rzuciła Claudia.

Pamiętasz go?

McCready kiwnął głową wpatrując się w piwo.

W Moskwie kierujemy nim głównie za pośrednictwem skrzynek kontaktowych.

Na dystans.

Bardzo ograniczone kontakty.

Fantastyczny towar i wygórowane ceny.

Ale prawie Ŝadnych kontaktów osobistych.

Teraz przysłał wiadomość.

Pilną wiadomość.

Zapadło milczenie.

McCready podniósł wzrok i spojrzał na Claudię.

Twierdzi, Ŝe zdobył nie zarejestrowaną kopię radzieckich wojsko wych planów strategicznych.

Kompletny plan ofensywy.

Na całym zachod nim froncie.

Potrzebujemy tego, Sam, bardzo tego potrzebujemy.

Więc weźcie to sobie odparł Sam.

Tym razem on nie chce uŜyć skrzynki kontaktowej.

Mówi, Ŝe to jest za duŜe.

Nie zmieści się.

Za bardzo rzuca się w oczy.

PrzekaŜe to je dynie komuś, kogo zna i komu ufa.

Tobie.

W Moskwie?

Nie, w Niemczech Wschodnich.

Wkrótce wyjeŜdŜa na inspekcję.

Na tydzień.

Chce, Ŝeby spotkanie odbyło się daleko na południu Turyn gii, przy granicy z Bawarią.

Będzie podróŜował na południe i zachód, przez Cottbus, Drezno, Karl-Marx-Stadt i dalej do Gery i Erfurtu.

Po tem wraca do Berlina w środę wieczorem.

Chce to załatwić we wtorek albo w środę rano.

Nie wie gdzie.

Proponuje bocznicę kolejową.

Natomiast dokładnie zaplanował, w jaki sposób urwie się, Ŝeby to zrobić.

Chyba powinienem wyjaśnić, Ŝe Sam absolutnie nie moŜe je chać wtrącił

Strona 21

forsyth Fa szerz.txt

Edwards.

Omawiałem to z szefem i on przyznaje mi rację.

Sam jest na czarnej liście SSD.

34

Claudia uniosła brew.

To znaczy, kochanie, Ŝe jeśli znowu mnie tam złapią, nie będzie Ŝadnej grzeczniutkiej wymiany na granicy.

Przesłuchają go i zastrzelą dodał niepotrzebnie Edwards.

Appleyard zagwizdał.

Chłopie, to wbrew zasadom.

Widocznie naprawdę zalazłeś im za skórę.

KaŜdy robi, co moŜe skwitował Sam ze smutkiem.

Ale jeśli nie mogę pojechać, jest jeden facet, który moŜe.

W zeszłym tygodniu roz mawialiśmy o nim z Timothym w klubie.

Edwards o mało nie zakrztusił się szampanem marki Krug.

Duch?

Pankratin mówi, Ŝe przekaŜe towar komuś, kogo zna.

On zna Ducha.

Pamiętasz, opowiadałem ci, jak Duch kiedyś mi pomógł.

W osiemdziesiątym pierwszym, kiedy zwerbowałem Pankratina, Duch musiał go pilnować do mojego przyjazdu.

On nawet lubi Ducha.

Rozpozna go i przekaŜe towar.

Nie jest głupi.

Edwards poprawił jedwabny szalik na szyi.

No dobrze.

Sam.

Ostatni raz.

To jest niebezpieczne i chodzi o wysoką stawkę.

Chcę mu dać nagrodę.

Dziesięć tysięcy funtów.

Zgoda powiedział Appleyard bez wahania.

Wyjął z kieszeni kartkę papieru.

Tu są szczegóły, które dostarczył Pankratin.

Potrzeb ne będą dwa miejsca spotkania, jedno zapasowe.

Daj nam znać w ciągu dwudziestu czterech godzin, jaką bocznicę wybrałeś.

Zawiadomimy go.

Nie mogę zmusić Ducha, Ŝeby tam pojechał ostrzegł Sam.

On jest wolnym strzelcem, nie naleŜy do personelu.

Spróbuj, Sam, proszę cię powiedziała Claudia.

No, a ten wtorek...

kiedy to jest?

Od jutra za tydzień wyjaśnił Appleyard.

Czyli za osiem dni.

Jezu Chryste jęknął Sam.

ROZDZIAŁ DRUGI

Poniedziałek

Sam McCready prawie przez cały dzień ślęczał nad zdjęciami i ma pami w duŜej skali.

Zwrócił się o przysługę do dawnych przyjaciół, któ rzy wciąŜ pracowali w Wydziale Wschodnich Niemiec.

Ci ludzie chronili swoje terytoria, ale ustąpili na prośbę Sama który miał

autorytet i nie zadawali niepotrzebnych pytań kierownikowi Pe-De i 0-Psy.

35 .

Po południu Sam miał juŜ dwa miejsca, które odpowiadały wymaga niom.

Jedno to była kryta bocznica kolejowa tuŜ przy szosie numer sie dem, która biegnie ze wschodu na zachód równolegle do autostrady E40.

Szosa numer siedem łączy przemysłowe miasto Jenę z rolniczym Weima rem i dalej prowadzi do Erfurtu.

Pierwsza bocznica znajdowała się na za chód od Jeny.

Druga była przy tej samej szosie, ale w połowie drogi mię dzy Weimarem a Erfurtem, niecałe trzy mile od radzieckiej bazy w Nohrze.

JeŜeli w następny wtorek i środę radziecki generał przeprowadzi in spekcję gdzieś pomiędzy Jena a Erfurtem, będzie miał niedaleko do obu miejsc spotkań.

O piątej McCready przekazał swoją propozycję Claudii Stuart w amerykańskiej ambasadzie na Grosvenor Square.

Strona 22

forsyth Fa szerz.txt

Zakodowaną wiadomość przesłano do centrali CIA w Langley, Wirginia.

CIA zatwier dziła wybór i wysłała wiadomość do łącznika Pankratina w Moskwie.

Następnego dnia wcześnie rano informację umieszczono w skrzynce kon taktowej za obluzowaną cegłą na Cmentarzu Nowodiewiczym.

Generał Pankratin odebrał ją cztery godziny później w drodze do ministerstwa.

W poniedziałek przed zachodem słońca McCready wysłał zakodowa ną wiadomość do kierownika placówki SIS w Bonn, który przeczytał ją, zniszczył, podniósł słuchawkę telefonu i wybrał miejscowy numer.

Tego wieczoru Bruno Morenz wrócił do domu o siódmej.

Był w po łowie kolacji, kiedy jego Ŝonie coś się przypomniało.

Dzwonił twój dentysta.

Doktor Fischer.

Morenz podniósł głowę i popatrzył na wystygłą breję na talerzu.

Uhum.

Mówił, Ŝe chce jeszcze raz obejrzeć tę plombę.

Jutro.

Pytał, czy moŜesz być w gabinecie o szóstej.

Wróciła do oglądania wieczornego teleturnieju.

Bruno miał nadzie ję, Ŝe dokładnie powtórzyła wiadomość.

Jego dentysta nie nazywał się Fischer.

Były dwa bary, w których Bruno mógł spotkać się z McCreadym.

Jeden nazywali "gabinetem", drugi "kliniką".

A szósta godzina oznacza ła pierwszą po południu, porę lunchu.

Wtorek

Denis Gaunt, zastępca McCreadyego, odwiózł go na lotnisko Heathrow na poranny lot do Kolonii.

Wrócę jutro wieczorem powiedział McCready.

Pilnuj inte resu pod moją nieobecność.

W Kolonii, niosąc tylko teczkę, szybko przeszedł przez kontrolę pasz portową i celną, wziął taksówkę i wysiadł przed budynkiem opery tuŜ po 36

jedenastej.

Przez dziewiętnaście minut spacerował po placu, po Kreuzgasse i ruchliwej Schildergasse, zamkniętej dla ruchu kołowego.

Przystawał przed wystawami, nagle zawracał, wchodził do sklepu od frontu i wycho dził tylnymi drzwiami.

Za pięć pierwsza, upewniwszy się, ze nikt go nie śledził, skręcił w wąską Krebsgasse i wszedł do staroświeckiego baru z szyl dem wypisanym złotymi gotyckimi literami.

Małe kolorowe szybki prze puszczały do środka niewiele światła.

McCready usiadł w naroŜnym bok sie pod ścianą, zamówił kufel reńskiego piwa i czekał.

Pięć minut później krępa sylwetka Bruno Morenza wśliznęła się na krzesło naprzeciwko.

Sporo czasu minęło, stary przyjacielu odezwał się McCready.

Morenz kiwnął głową i łyknął piwa.

Czego chcesz, Sam?

Sam powiedział mu.

Zabrało mu to dziesięć minut.

Morenz potrząsnął głową: Sam, mam pięćdziesiąt dwa lata.

Niedłu go odchodzę na emeryturę.

Mam swoje plany.

Dawniej to co innego, daw niej to było podniecające.

Teraz, szczerze mówiąc, boję się tych facetów.

Ja teŜ ich się boję, Bruno.

Ale pojechałbym, gdybym mógł.

Je stem spalony.

Ty jesteś czysty.

To krótka wycieczka...

rano wyjazd, wie czorem powrót.

Nawet jeśli nie uda się pierwszy raz, wrócisz dzień póź niej wczesnym popołudniem.

Płacą dziesięć tysięcy funtów, gotówką.

Morenz zmierzył go uwaŜnym spojrzeniem.

To duŜo.

Na pewno znajdą się chętni.

Dlaczego ja?

On cię zna.

Strona 23

forsyth Fa szerz.txt

Lubi cię.

Nie wycofa się, kiedy zobaczy, Ŝe to nie ja.

Nie lubię prosić, ale zrób to dla mnie.

Ostatni raz, przysięgam.

Ze wzglę du na dawne czasy.

Bruno dopił piwo i wstał.

Muszę wracać...

no dobrze, Sam.

Dla ciebie.

Ze względu na daw ne czasy.

Ale potem koniec z tym, przysięgam.

Na dobre.

Masz moje słowo, Bruno.

Zaufaj mi.

Nie zawiodę cię.

Umówili się na następne spotkanie w poniedziałek o świcie.

Bruno wrócił do biura.

McCready odczekał dziesięć minut, spacerkiem przeszedł do postoju taksówek na Tunistrasse i wziął taksówkę do Bonn.

Resztę dnia i całą środę spędził w bońskiej placówce, gdzie załatwiał bieŜące sprawy.

Było mnóstwo roboty i bardzo mało czasu.

Dwie strefy czasowe na wschód, w Moskwie, major Wanawskaja zo stała przyjęta przez generała Szaliapina zaraz po lunchu.

Generał, po nury syberyjski chłop z wygoloną twarzą, emanującą siłą i przebiegłością, przeczytał uwaŜnie akta siedząc za biurkiem.

Skończył i odsunął teczkę.

37 .

Poszlaki oświadczył.

Lubił, kiedy podwładni bronili swojego zdania.

W dawnych czasach, które dobrze pamiętał generał Szaliapin, wystarczyłoby to, co miał przed sobą.

W lochach Łubianki zawsze znala zło się jeszcze jedno miejsce.

Ale czasy się zmieniły i wciąŜ się zmieniały.

Na razie poszlaki, towarzyszu generale zgodziła się Wanawskaja.

Ale wyraźne.

Te rakiety SS-20 we Niemczech Wschodnich dwa lata temu...

Jankesi dowiedzieli się zbyt szybko.

Wschodnie Niemcy roją się od szpiegów i zdrajców.

Amerykanie mają satelity, RORSATS...

Manewry floty Czerwony Sztandar wokół północnych portów.

Im perialiści jakoś zawsze wiedzieli...

Szaliapin uśmiechnął się widząc zacietrzewienie młodej kobiety.

Ni gdy nie lekcewaŜył doniesień swoich pracowników, po to przecieŜ byli.

Ale nawet on nie uŜywał juŜ wobec sił NATO określenia "imperialiści".

To był język Komsomołu, bystrookich dzieciaków, które nie poznały jesz cze reguł

przetrwania.

MoŜe jest jakiś przeciek przyznał.

Albo nawet kilka.

Nie dbalstwo, gadatliwość, szereg drobnych czynników.

Ale wy uwaŜacie, Ŝe to jeden człowiek...

Ten człowiek pochyliła się do przodu i stuknęła w fotografię załączoną do akt.

Dlaczego?

Dlaczego on?

Bo on zawsze tam jest.

W pobliŜu poprawił Szaliapin.

W pobliŜu.

Prawie w tym samym miejscu.

Zawsze pod ręką.

Generał Szaliapin przeŜył długie lata i zamierzał poŜyć jeszcze tro chę.

W marcu spostrzegł nadchodzącą zmianę.

Michaił Gorbaczow zo stał szybko i jednogłośnie wybrany na sekretarza generalnego po śmier ci kolejnego starca, Czernienki.

Był młody i energiczny, miał przed sobą przyszłość.

Zapowiadał reformy i nawet zaczął juŜ czystkę w partii.

Szaliapin znał reguły gry.

Strona 24

forsyth Fa szerz.txt

Nawet sekretarz generalny mógł przeciw stawić się tylko jednej z trzech radzieckich potęg naraz.

Jeśli zaatakował stare kierownictwo partii, musiał podlizywać się armii i KGB.

Generał przechylił się przez biurko i pogroził zarumienionej kobiecie serdelkowatym palcem.

Nie mogę na tej podstawie wydać rozkazu aresztowania, zwłasz cza oficera wysokiej rangi zatrudnionego w ministerstwie.

Jeszcze nie.

Konkrety, potrzebuję konkretów, jednego jedynego faktu.

Pozwólcie, Ŝe wezmę go pod obserwację nalegała major Wanawskaja.

38

Tylko dyskretnie.

Tak jest, towarzyszu generale, dyskretna obserwacja.

W takim razie zgadzam się, majorze.

Przydzielę wam ludzi.

Środa

Tylko parę dni, Herr Direktor.

Krótka przerwa zamiast pełnego letniego urlopu.

Chciałbym zabrać gdzieś Ŝonę i syna na parę dni.

Week end, poniedziałek, wtorek i środa.

Dieter Aust był we wspaniałomyślnym nastroju.

Poza tym jako urzęd nik państwowy wiedział, Ŝe jego pracownicy mają prawo do letnich wa kacji.

Zawsze go dziwiło, Ŝe Morenz tak rzadko wyjeŜdŜa na urlop.

Wi docznie nie bardzo moŜe sobie na to pozwolić.

Mój drogi Morenz, nasza praca jest uciąŜliwa.

Firma zawsze chęt nie udziela urlopu.

Pięć dni to nie problem.

Gdybyś uprzedził nas tro chę wcześniej...

ale dobrze, zgoda.

Poproszę Fraulein Keppel, Ŝeby zmie niła grafik dyŜurów.

Tego wieczoru w domu Bruno Morenz powiedział Ŝonie, Ŝe musi wyjechać w interesach na pięć dni.

Tylko na weekend plus poniedziałek, wtorek i środa powie dział.

Dyrektor Aust chce mnie zabrać ze sobą.

To miło odparła Ŝona pochłonięta telewizją.

W rzeczywistości Morenz planował, Ŝe spędzi długi, rozkoszny, roman tyczny weekend z Renatą, poniedziałek przeznaczy na spotkanie z Samem McCreadym i całodzienne przygotowania, a we wtorek przekroczy granicę wschodnioniemiecką.

Nawet jeśli będzie musiał spędzić noc w Niemczech Wschodnich czekając na drugie spotkanie, wróci na Zachód w środę wie czorem i w ciągu nocy zdąŜy dojechać do domu, a w czwartek zjawi się w biurze.

Potem złoŜy wymówienie, do końca września zwolni się z pracy, rzuci Ŝonę i wyjedzie z Renatą do Bremerhaven.

Wątpił, czy Irmtraut bę dzie się przejmować; ledwie zauwaŜała jego obecność.

Czwartek

Major Wanawskaja rzuciła słuchawkę telefonu z przekleństwem, jakie nie przystoi damie.

DruŜyna obserwacyjna była na miejscu, gotowa roz począć śledzenie obiektu.

Ale najpierw Wanawskaja musiała coś niecoś wiedzieć o jego codziennych czynnościach i obowiązkach.

Dlatego skon taktowała się z człowiekiem, który był wtyczką Trzeciego Departamentu KGB wewnątrz wojskowego wywiadu, GRU.

39 .

ChociaŜ KGB i jego wojskowy odpowiednik GRU są ze sobą na noŜe, nie ma wątpliwości, kto kim rządzi.

KGB jest znacznie potęŜniejsze, a swoją przewagę umocniło na początku lat sześćdziesiątych, kiedy to pułkownik GRU, Oleg Pieńkowski, ujawnił tyle radzieckich tajemnic, Ŝe uznano go za najgroźniejszego zdrajcę w historii ZSRR.

Od tamtej pory Politbiuro zezwala KGB na infiltrację GRU.

Wtyczki, chociaŜ no szą wojskowe mundury i przebywają w wojskowym środowisku, naleŜą do KGB ciałem i duszą.

Prawdziwi oficerowie GRU znają ich toŜsamość i starają się ich boj kotować, co nie zawsze jest łatwe.

Przykro mi, towarzyszko majorze powiedział przez telefon mło dy pracownik KGB zatrudniony w GRU.

Rozkaz leŜy przede mną.

Strona 25

forsyth Fa szerz.txt

Wasz człowiek wyjeŜdŜa jutro na inspekcję naszych głównych garnizonów w Niemczech.

Tak, mam tu harmonogram podróŜy.

Przedyktował go jej, zanim odłoŜyła słuchawkę.

Zastanawiała się przez jakiś czas, potem napisała podanie o zezwolenie na inspekcję per sonelu Trzeciego Departamentu w centrali KGB w Berlinie Wschodnim.

Po dwóch dniach zatwierdzono podanie.

W sobotę rano major Wanawskaja miała wylądować na wojskowym lotnisku w Poczdamie.

Piątek

Tego dnia Bruno starał się jak najszybciej załatwić bieŜące sprawy, Ŝeby wyjść wcześnie z biura.

PoniewaŜ zamierzał złoŜyć rezygnację za raz po powrocie, w połowie przyszłego tygodnia, opróŜnił nawet nie które szuflady.

Na koniec przejrzał zawartość małego biurowego sejfu.

Przez jego ręce przechodziło tak mało tajnych papierów, Ŝe prawie nie uŜywał

sejfu.

Szuflady biurka miały zamki, drzwi biura zawsze zamyka no na noc, a budynek był

dobrze strzeŜony.

Mimo to Bruno uporząd kował papiery w sejfie.

Na samym dnie leŜał słuŜbowy pistolet automa tyczny.

Walther PPK był brudny.

Bruno nie uŜywał go od lat, odkąd zaliczył obowiązkowy sprawdzian strzelecki na poligonie w Pullach.

Pomyślał jed nak, Ŝe powinien oczyścić broń, zanim zwróci ją w przyszłym tygodniu.

Przybory do czyszczenia miał w domu, w Porz.

Za dziesięć piąta włoŜył pistolet do kieszeni letniego garnituru i wyszedł.

W windzie poczuł, Ŝe broń obija mu biodro, więc wsunął ją za pasek spodni i zapiął marynarkę.

Uśmiechnął się na myśl, Ŝe po raz pierwszy Renata zobaczy go uzbrojonego.

MoŜe wtedy uwierzy w jego waŜną pra cę.

ChociaŜ to nie miało znaczenia.

I tak go kochała.

40

Zrobił zakupy w centrum, zanim pojechał do Hahnwaldu trochę dobrej cielęciny, świeŜe warzywa, butelkę prawdziwego francuskiego klaretu.

Zjedzą kolację w miłej domowej atmosferze; Bruno lubił gotować.

Ostatnim zakupem był bukiet kwiatów.

Zaparkował opla kadeta za rogiem jej ulicy zawsze tak robił i resztę drogi przeszedł pieszo.

Nie zapowiedział swojej wizyty przez te lefon.

Zrobi Renacie niespodziankę.

Z kwiatami.

Będzie jej przyjemnie.

Właśnie jakaś pani wychodziła z budynku, więc nie musiał nawet dzwo nić do frontowych drzwi, Ŝeby Renata go wpuściła.

Coraz lepiej, praw dziwa niespodzianka.

Miał własny klucz do mieszkania.

Wszedł po cichutku, Ŝeby nie zepsuć niespodzianki.

W przedpokoju panowała cisza.

Otworzył usta, Ŝeby zawołać: "Renato, kochanie, Łoją...", kiedy usłyszał jej śmiech.

Uśmiechnął się.

Na pewno ogląda program rozrywkowy w telewizji.

Zajrzał do salonu.

Pusto.

Znowu dobiegł go wy buch śmiechu z korytarza prowadzącego do łazienki.

Drgnął uświadomiw szy sobie własną głupotę.

PrzecieŜ Renata mogła mieć klienta.

Nie spraw dził tego przez telefon.

Potem przypomniał sobie, Ŝe z klientem Renata zamknęłaby się w dźwiękoszczelnej

"roboczej" sypialni.

Chciał ją zawo łać, ale znowu usłyszał śmiech, tym razem męski.

Wszedł w korytarz.

Drzwi głównej sypialni były uchylone na kilka cali, ale szparę częścio wo przesłaniały otwarte drzwi wielkiej szafy.

Płaszcze leŜały porozrzuca ne na podłodze.

Strona 26

forsyth Fa szerz.txt

Co za dupek powiedział męski głos.

On naprawdę myśli, Ŝe za niego wyjdziesz?

Dostał kompletnego fioła.

Palant.

Popatrz na niego to był jej głos.

Morenz odłoŜył zakupy i ruszył korytarzem.

Był po prostu zdziwiony.

Przymknął drzwi szafy zagradzające mu drogę i czubkiem stopy pchnął drzwi sypialni.

Renata siedziała na brzegu wielkiego łóŜka przykrytego czarnymi prze ścieradłami i paliła skręta.

Pokój śmierdział dymem indyjskich konopi.

Na łóŜku rozwalał się męŜczyzna, którego Morenz nigdy przedtem nie widział, młody, szczupły, Ŝylasty, w dŜinsach i skórzanej kurtce motocyklisty.

Oboje zobaczyli otwierające się drzwi i zerwali się z łóŜka, męŜczyzna jednym skokiem.

Stanął za Renatą.

Miał brudne blond włosy i nieprzyjemny wy raz twarzy.

Widocznie Renata w prywatnym Ŝyciu lubiła "twardych klien tów", poniewaŜ ten, jej stały przyjaciel, rzeczywiście był twardy.

Morenz wciąŜ patrzył na włączony magnetowid i migoczący ekran telewizora obok łóŜka.

śaden męŜczyzna w średnim wieku nie wygląda zbyt atrakcyjnie uprawiając miłość, zwłaszcza kiedy mu nie wychodzi.

41 .

Morenz oglądał samego siebie na ekranie z narastającym uczuciem wstydu i rozpaczy.

Renata teŜ była na filmie i od czasu do czasu za jego plecami robiła pogardliwe miny do kamery.

Widocznie to wywoływało te wybu chy śmiechu.

Renata była prawie naga, ale szybko otrząsnęła się z zaskoczenia.

Zaczerwieniła się ze złości.

Kiedy się odezwała, nie poznał jej głosu, pis kliwego jak głos straganiarki.

Co ty tu robisz, do kurwy nędzy?

Chciałem ci zrobić niespodziankę wyjąkał.

Taak, zrobiłeś mi cholerną niespodziankę.

A teraz spierdalaj.

Wra caj do domu, do swojego ślubnego worka kartofli.

Morenz głęboko zaczerpnął tchu.

Najgorsze jest to zaczął Ŝe mogłaś mi powiedzieć.

Nie mu siałaś robić ze mnie takiego durnia.

PoniewaŜ ja naprawdę cię kochałem.

Renata z wykrzywioną twarzą wypluwała słowa.

Wcale nie musiałam robić z ciebie durnia.

Bo jesteś dureń.

Stary spasiony dureń.

W łóŜku i poza łóŜkiem.

Teraz spierdalaj.

Wtedy ją uderzył.

Trzepnął ją otwartą dłonią po twarzy.

Coś w nim pękło i uderzył ją.

Niezbyt mocno, ale był wielkim męŜczyzną.

Renata straciła równowagę i upadła na podłogę.

Morenz nigdy nie dowiedział się, co sobie pomyślał blondyn.

W kaŜ dym razie chciał wyjść.

Ale tamten alfons sięgnął pod kurtkę.

Wyglądało na to, Ŝe jest uzbrojony.

Morenz wyciągnął swój pistolet.

Myślał, Ŝe broń jest zabezpieczona.

Powinna być zabezpieczona.

Chciał nastraszyć tego alfonsa, zmusić go do podniesienia rąk i wyjść.

Ale alfons dalej sięgał po pistolet.

Morenz nacisnął spust.

Walther, chociaŜ zakurzony, wystrzelił.

Na strzelnicy Morenz nie trafiłby we wrota stodoły.

W dodatku nie był na strzelnicy od lat.

Prawdziwi snajperzy trenują codziennie.

Strona 27

forsyth Fa szerz.txt

Ale początkujący zawsze ma szczęście.

Kula trafiła alfonsa prosto w serce z od ległości piętnastu stóp.

MęŜczyzna drgnął, jego twarz przybrała wyraz niedowierzania.

WciąŜ jednak, moŜe na skutek nerwowej reakcji, podno sił prawe ramię.

W dłoni ściskał berettę.

Morenz ponownie strzelił.

Re nata wybrała tę chwilę, Ŝeby wstać z podłogi.

Drugi pocisk trafił ją w tył głowy.

Wyciszone drzwi zamknęły się same podczas kłótni; Ŝaden dźwięk nie wydostał się z pokoju.

Morenz stał przez kilka minut, spoglądając na dwa ciała.

Był oszoło miony, trochę kręciło mu się w głowie.

Wreszcie wyszedł z pokoju i za mknął za sobą drzwi, ale nie na klucz.

Chciał juŜ odejść, kiedy pomimo otępienia zastanowiło go, dlaczego zimowe płaszcze leŜą porozrzucane na korytarzu.

Zajrzał do ściennej szafy i zauwaŜył, Ŝe tylna ściana w głębi wydaje się obluzowana.

Pociągnął do siebie...

42

Bruno Morenz spędził w mieszkaniu jeszcze kwadrans, po czym wy szedł.

Zabrał kasetę z filmem, zakupy, kwiaty oraz brezentową torbę, która do niego nie naleŜała.

Później nie potrafił wyjaśnić, dlaczego to zrobił.

Dwie mile za Hahnwaldem wrzucił jedzenie, wino i kwiaty do oddziel nych pojemników na śmiecie przy drodze.

Potem jechał prawie przez godzinę, wrzucił kasetę wideo ze swoim filmem i broń do Renu z mostu Severin, wyjechał z Kolonii, ukrył brezentową torbę i wreszcie wrócił do domu w Porz.

Kiedy o wpół do dziesiątej wszedł do mieszkania, Ŝona nic nie powiedziała.

Dyrektor przełoŜył nasz wyjazd oznajmił Bruno.

WyjeŜdŜa my bardzo wcześnie rano w poniedziałek.

Och, to dobrze powiedziała Ŝona.

Czasami myślał sobie, Ŝe gdyby wrócił do domu z pracy i oświadczył:

"Dzisiaj pojechałem do Bonn i zastrzeliłem kanclerza Kohla", Ŝona rów nieŜ odpowiedziałaby: "Och, to dobrze".

Kolacja była niejadalna, więc jej nie zjadł.

Wychodzę na kieliszek powiedział.

śona wzięła następną cze koladkę, poczęstowała Lutza i oboje dalej oglądali telewizję.

Tego wieczora Bruno upił się.

Pił samotnie.

ZauwaŜył, Ŝe ręce mu się trzęsą i Ŝe wciąŜ się poci.

Pomyślał, Ŝe to letnie przeziębienie.

Albo gry pa.

Nie był psychiatrą i nie znał Ŝadnego psychiatry, dlatego nikt mu nie powiedział, Ŝe to początek kompletnego załamania nerwowego.

Sobota

Major Wanawskaja wylądowała na berlińskim lotnisku Schónefeld i za wieziono ją nie oznakowanym samochodem do centrali KGB w Berlinie Wschodnim.

Od razu sprawdziła, gdzie jest teraz człowiek, którego śle dziła.

Był w Cottbus, poza jej zasięgiem, otoczony wojskowymi, wybierał się do Drezna z wojskowym konwojem.

W niedzielę będzie w Karl-Marx-Stadt, w poniedziałek w Zwickau, a we wtorek w Jenie.

Jej zezwolenie na inwigilację nie obejmowało Niemiec Wschodnich.

Trzeba będzie zdobyć dodatkowy papierek.

Zawsze cholerna biurokracja, pomyślała ze złością.

Niedziela

Sam McCready wrócił do Niemiec i przez cały dzień naradzał się z kie rownikiem bońskiej placówki.

Wieczorem odebrał samochód BMW oraz papiery i pojechał do Kolonii.

Zatrzymał się w hotelu "Holiday Inn" obok lotniska, gdzie opłacił pokój z góry na dwie doby.

43 .

Poniedziałek

Bruno Morenz wstał na długo przed resztą rodziny i po cichutku wy szedł

z domu.

Strona 28

forsyth Fa szerz.txt

Zabrał ze sobą małą podręczną walizeczkę, chociaŜ wie dział, Ŝe nie będzie jej potrzebował.

Zjawił się w "Holiday Inn" około siódmej w ten pogodny wrześniowy poranek i spotkał się z McCreadym w jego pokoju.

Anglik zamówił śniadanie na dwie osoby, a po wyjściu kelnera rozłoŜył wielką samochodową mapę Niemiec, Wschodnich i Za chodnich.

Najpierw obejrzymy trasę powiedział.

Jutro wyruszysz stąd o czwartej rano.

To długa podróŜ, więc jedź powoli, etapami.

Pojedziesz autostradą E35 na Bonn, Limburg i Frankfurt, która łączy się z E41 i E45 za Wurzburgiem i Nurembergiem.

Na północ od Nurembergu skręcisz w lewo na E51, miniesz Bayreuth i dojedziesz do granicy.

Przekroczysz granicę w pobliŜu Hof, w punkcie granicznym Saale.

To najwyŜej sześć godzin jazdy.

Powinieneś tam być około jedenastej.

Ja przyjadę pierwszy i będę wszystko obserwował z ukrycia.

Dobrze się czujesz?

Morenz pocił się, chociaŜ zdjął marynarkę.

Gorąco tu powiedział.

McCready przestawił klimatyzację na "niska temp.".

Po przekroczeniu granicy pojedziesz prosto na północ do Hermsdorfer Kreuz.

Skręcisz w lewo na E40, z powrotem na zachód.

W Mellingen zjedziesz z autostrady i dotrzesz do Weimaru.

W mieście znajdziesz szosę numer siedem i znowu zawrócisz na zachód.

Cztery mile za mia stem, po prawej stronie drogi, jest bocznica kolejowa...

McCready wyjął duŜą, powiększoną fotografię tego obszaru z lotu ptaka.

Zdjęcie zrobiono z wysoko lecącego samolotu, ale pod kątem, poniewaŜ samolot znajdował się na obszarze powietrznym Bawarii.

Mo renz widział maleńką bocznicę, kilka domków, nawet drzewa ocieniające Ŝwirowany placyk, wyznaczony jako pierwsze miejsce spotkania.

McCre ady starannie i szczegółowo opisał obowiązującą procedurę, a następnie wyjaśnił, co robić, gdyby pierwsze spotkanie nie doszło do skutku: gdzie Bruno ma spędzić noc, gdzie i kiedy powinien nawiązać drugi kontakt z Pankratinem.

W południe zrobili przerwę na kawę.

Tego ranka o dziewiątej Frau Popovic stawiła się do pracy w miesz kaniu w Hahnwaldzie.

Była to sprzątaczka, jugosłowiańska imigrantka, która przychodziła codziennie na dwie godziny, od dziewiątej do jede44

nastej.

Miała własny klucz do budynku i do drzwi mieszkania.

Wiedziała, Ŝe Fraulein Heimendorf lubi spać do późna, dlatego zawsze sama otwie rała sobie drzwi.

Zaczynała od innych pomieszczeń, a sypialnię sprząta ła dopiero o wpół do jedenastej, kiedy wstawała pracodawczyni.

Nigdy nie wchodziła do zamkniętego pokoju na końcu korytarza.

Powiedziano jej, Ŝe to mała klitka słuŜąca do przechowywania mebli.

Nie miała poję cia, z czego Ŝyje jej pracodawczyni.

Tego dnia zaczęła od kuchni, potem sprzątnęła przedpokój i korytarz.

Odkurzając korytarz zauwaŜyła na podłodze pod zamkniętymi drzwiami skrawek brązowego jedwabiu.

Chciała go podnieść, ale to nie był skrawek jedwabiu, tylko wielka brązowa plama, całkiem wyschnięta i twarda, wysta jąca spod drzwi.

Utyskując na dodatkową robotę sprzątaczka przyniosła szczotkę i wiadro wody.

Kiedy na czworakach szorowała podłogę, niechcą cy uderzyła w drzwi.

Ku jej zdziwieniu ustąpiły.

Nacisnęła klamkę i prze konała się, Ŝe drzwi nie były zamknięte na klucz.

Plama wciąŜ nie dawała się zmyć i sprzątaczka pomyślała, Ŝe trzeba sprawdzić, czy coś się nie rozlało w pokoju.

Po chwili z wrzaskiem zbie gła po schodach i zaczęła łomotać do drzwi mieszkania na parterze, budząc lokatora, emerytowanego księgarza.

Emeryt nie poszedł na górę, ale zadzwonił pod numer 110 i zawiadomił policję.

Telefon odebrano w Prasidium (Komendzie Głównej Policji) na Waidmarkt o godzinie 9.51.

Zgodnie ze stałą procedurą wszystkich niemiec kich sił policyjnych, pierwszy na miejscu zjawił się Streifenwagen, czyli oznaczony paskiem samochód policyjny z dwoma umundurowanymi funk cjonariuszami.

Strona 29

forsyth Fa szerz.txt

Mają oni ustalić, czy istotnie popełniono przestępstwo i ja kiego rodzaju, a następnie zawiadomić właściwy wydział.

Jeden został na dole z Frau Popovic, którą zajęła się stara Ŝona księgarza, a drugi po szedł na górę.

Nie dotykał niczego, tylko przeszedł korytarzem, zajrzał przez uchylone drzwi i gwizdnął ze zdumienia, po czym zszedł na dół i skorzystał z telefonu księgarza.

Nie trzeba było Sherlocka Holmesa, Ŝeby wydedukować zabójstwo.

Zgodnie z procedurą najpierw wezwał lekarza (w Niemczech lekarzy Pogotowia zwykle przywozi wóz StraŜy PoŜarnej).

Potem zadzwonił na Komendę Główną i poprosił o połączenie z Leidstelle, dyspozytornią Wydziału Zabójstw.

Powiedział dyŜurnemu, gdzie jest i co znalazł, i za Ŝądał jeszcze dwóch mundurowych.

Wiadomość przekazano do Mordkommission, czyli do Wydziału Zabójstw nazywanego w skrócie Kl, na dzie siątym i jedenastym piętrze brzydkiego, funkcjonalnego betonowego budynku pomalowanego na zielono, który zajmował całą jedną stronę placu Waidmarkt.

Dyrektor K l wyznaczył komisarza i dwóch zastępców.

45 .

Zaprotokołowano, Ŝe zjawili się w apartamencie w Hahnwaldzie o godzi nie 10.40, zaraz po wyjściu lekarza.

Lekarz obejrzał ciała dokładniej niŜ umundurowany oficer.

Nie zna lazł oznak Ŝycia.

Nie dotykając niczego więcej wyszedł, Ŝeby złoŜyć for malny raport.

Komisarz, nazwiskiem Peter Schiller, spotkał go na scho dach.

Schiller znał lekarza.

Co mamy?

zapytał.

Lekarz nie powinien dokonać obdukcji, tylko po prostu stwierdzić fakt śmierci.

Dwa ciała.

MęŜczyzna i kobieta.

Jedno nagie, jedno ubrane.

Przyczyna śmierci?

zapytał Schiller.

Rany postrzałowe, moim zdaniem.

Obdukcja wykaŜe.

Czas?

Nie jestem patologiem.

Och, moim zdaniem, jeden do trzech dni.

Zaawansowane stęŜenie pośmiertne.

Ale to nieoficjalnie.

Zrobiłem, co do mnie naleŜało.

Wychodzę.

Schiller wszedł po schodach w towarzystwie jednego zastępcy.

Drugi zaczął przesłuchiwać Frau Popovic i księgarza.

Sąsiedzi gromadzili się na ulicy.

Przed budynkiem stały teraz trzy słuŜbowe samochody.

Schiller, podobnie jak jego umundurowany poprzednik, zagwizdał cicho, kiedy zobaczył wnętrze głównej sypialni.

Renata Heimendorf i jej alfons wciąŜ leŜeli tam, gdzie upadli.

Głowa kobiety prawie dotykała drzwi, krew z rany w głowie przesączyła się pod progiem na korytarz.

Alfons leŜał po drugiej stronie pokoju, oparty plecami o telewizor, z twarzą za stygłą w wyrazie zdziwienia.

Telewizor był wyłączony.

ŁóŜko z czarnymi jedwabnymi prześcieradłami zachowało jeszcze odcisk dwóch ciał.

Schiller, stąpając ostroŜnie, zajrzał do kilku szuflad i szafek.

Prostytutka stwierdził.

W kaŜdym razie panienka do towa rzystwa.

Ciekawe, czy sąsiedzi wiedzieli.

Popytamy.

Trzeba będzie prze słuchać wszystkich lokatorów.

Zrób listę nazwisk.

Zastępca komisarza, Wiechert, chciał juŜ odejść, kiedy coś mu się przypomniało.

Ja juŜ gdzieś widziałem tego faceta...

Hoppe.

Strona 30

forsyth Fa szerz.txt

Bernhard Hoppe.

Chyba napad na bank.

Twardy gość.

Och, świetnie rzucił ironicznie Schiller.

Tylko tego nam brakowało.

Gangsterskie porachunki.

W mieszkaniu były dwa aparaty telefoniczne, ale Schiller nie dotknął

Ŝadnego, nawet w rękawiczkach.

Mogły zachować odciski palców.

Zszedł na dół i skorzystał z telefonu księgarza.

Przedtem postawił dwóch mundu rowych przed drzwiami domu, trzeciego w halki i czwartego pod drzwia mi mieszkania.

46

Zadzwonił do swojego przełoŜonego, Rainera Hartwiga, kierownika Wydziału Zabójstw.

Powiedział mu, Ŝe to wygląda na gangsterskie pora chunki.

Hartwig postanowił zawiadomić z kolei swojego przełoŜonego, dyrektora KA.

Zachodnioniemiecka policja dzieli się na dwa rodzaje: Schutzpolizei, czyli policję mundurową, oraz Kriminalpolizei, czyli dochodzeniową.

Pracą detektywów kieruje Kriminalamt, czyli Urząd Kryminalny, znany jako KA.

Gdyby Wiechert miał rację i gdyby ciało na podłodze rzeczywi ście było ciałem gangstera, naleŜałoby skonsultować się z ekspertami nie tylko z Wydziału Zabójstw, ale równieŜ z innych wydziałów, na przykład Wymuszeń i Napadów.

W tym czasie Hartwig wysłał na miejsce zbrodni Erkennungsdienst, czyli brygadę dochodzeniową, jednego fotografa i czterech ludzi od daktyloskopii.

Przez najbliŜsze godziny mieszkanie będzie naleŜało wyłącz nie do nich, dopóki kaŜde najmniejsze zadrapanie i odcisk palca, kaŜde wtókienko i okruszyna nie zostaną zabezpieczone do analizy.

Hartwig zagonił równieŜ do pracy ośmiu następnych ludzi.

Trzeba będzie chodzić od drzwi do drzwi i szukać świadków, którzy widzieli kogoś wchodzącego lub wychodzącego z budynku.

Jak ustalono później, brygada dochodzeniowa przybyła o godzinie 11.31 i pozostała w mieszkaniu prawie przez osiem godzin.

O tej porze Sam McCready odstawił drugą filiŜankę kawy i złoŜył mapę.

Starannie opisał Morenzowi procedurę jednego i drugiego spotkania, pokazał mu najnowszą fotografię sowieckiego generała i wyjaśnił, Ŝe Pankratin przyjedzie gazikiem, ubrany w workowaty mundur kaprala radziec kiej armii i furaŜerkę zasłaniającą twarz.

Taki sposób wybrał Rosjanin.

Niestety on myśli, Ŝe spotka się ze mną.

MoŜemy tylko mieć na dzieję, Ŝe rozpozna cię z Berlina i mimo wszystko przekaŜe towar.

Teraz sprawa samochodu.

Stoi na parkingu.

Przejedziemy się po lunchu, Ŝebyś się do niego przyzwyczaił.

To limuzyna BMW, czarna, z tablicami reje stracyjnymi Wurzburga.

Według legendy pochodzisz z Nadrenii, ale te raz mieszkasz i pracujesz w Wurzburgu.

Później dam ci wszystkie doku menty.

Czarna limuzyna BMW z tymi numerami naprawdę istnieje.

Ale ten samochód naleŜy do Firmy.

Kilkakrotnie przejeŜdŜał przez punkt graniczny Saale, więc chyba przyzwyczaili się do niego.

Za kaŜdym ra zem był inny kierowca, poniewaŜ to jest słuŜbowy samochód.

Zawsze jeź dził do Jeny, widocznie do zakładów Zeissa.

I zawsze był czysty.

Ale teraz wprowadzono zmianę.

Pod akumulatorem jest płaski pojemnik, praktycz47 .

nie niewidoczny, chyba Ŝe ktoś właśnie tego szuka.

Zmieści się w nim ksiąŜka, którą dostaniesz od Smoleńska.

Zgodnie z zasadą tajności Morenz nie znał prawdziwego nazwiska Pankratina.

Nie wiedział nawet o jego awansie na generała-majora i prze niesieniu do Moskwy.

Ostatnio, kiedy go widział, Pankratin był pułkow nikiem w Berlinie Wschodnim, pseudonim Smoleńsk.

Zjedzmy lunch zaproponował McCready.

Podczas posiłku, zamówionego do pokoju, Morenz łapczywie pił wino.

Strona 31

forsyth Fa szerz.txt

Ręce mu się trzęsły.

Na pewno nic ci nie jest?

zapytał McCready.

Jasne.

Cholerne letnie przeziębienie, sam rozumiesz.

No i trochę się denerwuję.

Nic dziwnego.

McCready kiwnął głową.

Normalna sprawa.

Denerwują się aktorzy przed wyjściem na scenę, Ŝołnierze przed bitwą, a takŜe agenci przed nielegalnym (bez ochrony dyplomatycznej) przekroczeniem granicy so wieckiego bloku.

Chodźmy do samochodu powiedział.

Niewiele dzieje się w Niemczech bez wiedzy prasy.

Tak samo było w 1985 roku, kiedy jeszcze istniały Niemcy Zachodnie.

Weteranem i asem kryminalnego reportaŜu w Kolonii był (i jest nadal) Gunther Braun z "Kólner Stadt-Anzeiger".

Policyjny informator wspomniał mu przy lun chu, Ŝe w dzielnicy Hahnwald coś się stało.

Braun wraz ze swoim foto grafem Walterem Schiestelem zjawił się na miejscu przed godziną trze cią.

Próbował dotrzeć do komisarza Schillera, ale Schiller był na górze.

Przekazał, Ŝe jest zajęty, i odesłał Brauna do biura prasowego Komendy Głównej.

TeŜ dobrze.

Braun mógł później dostać suchy komunikat poli cji.

Zaczął rozpytywać w sąsiedztwie.

Potem wykonał kilka telefonów.

Wczesnym wieczorem, na długo przed zamknięciem pierwszego wydania, miał swój reportaŜ, i to dobry.

Oczywiście radio i telewizja podadzą wię cej szczegółów, ale on złapał trop i wiedział o tym.

Na górze brygada dochodzeniowa skończyła z ciałami.

Fotograf wy konał wszelkie moŜliwe ujęcia zwłok, a takŜe uwiecznił sypialnię, łóŜko, wielkie lustro u wezgłowia oraz zawartość szuflad i szaf.

Zwłoki obryso wano białymi liniami, następnie wsadzono do plastikowych worków i prze wieziono do miejskiej kostnicy, gdzie zajął się nimi policyjny patolog.

De tektywom pilnie potrzebne były kule oraz informacja o czasie śmierci.

W mieszkaniu znaleziono pełne lub częściowe odciski palców dzie więtnastu osób.

Wyeliminowano trzy osoby: dwoje zamordowanych oraz 48

Frau Popovic, której odciski włączono do akt w komendzie.

Pozostało szes naście.

Pewnie klienci mruknął Schiller.

A wśród nich morderca?

zasugerował Wiechert.

Wątpię.

To mi wygląda na robotę zawodowca.

Pewnie miał ręka wiczki.

Główny problem, rozmyślał Schiller, to nie brak motywów, ale ich nadmiar.

Czy właściwą ofiarą była prostytutka?

ObraŜony klient, porzu cony mąŜ, mściwa małŜonka, rywalka w interesach, rozwścieczony al fons?

A moŜe prostytutka zginęła przez przypadek, właściwym celem zaś był alfons?

Bernhard Hoppe, eks-więzień, kasiarz, gangster, praw dziwy opryszek z marginesu.

Stare porachunki, oszukany handlarz nar kotyków, konkurencyjny gang?

Schiller podejrzewał, Ŝe to nie będzie łatwa sprawa.

Zeznania lokatorów i sąsiadów wykazały, Ŝe nikt nie wiedział o praw dziwej profesji Renaty Heimendorf.

Owszem, przyjmowała gości, zawsze bardzo eleganckich panów.

śadnych hucznych przyjęć, Ŝadnych hałasów po nocy.

Dopóki brygada dochodzeniowa nie zakończyła czynności w miesz kaniu, Schiller nie mógł niczego dotykać.

Wszedł do łazienki.

Było tu coś dziwnego, chociaŜ nie rozumiał, na czym to polega.

Zaraz po siód mej ludzie z dochodzeniówki skończyli i zawołali do niego, Ŝe wychodzą.

Strona 32

forsyth Fa szerz.txt

Przez godzinę łaził po opustoszałym mieszkaniu, podczas gdy Wiechert narzekał, Ŝe jest głodny.

Po ósmej komisarz wzruszył ramionami i posta nowił zrobić fajrant.

Jutro wróci do tej sprawy.

Zapieczętował mieszka nie, zostawił jednego policjanta w korytarzu na wypadek, gdyby ktoś wrócił na miejsce zbrodni to się zdarzało i poszedł do domu.

Nadal coś go niepokoiło w tym mieszkaniu.

Był bardzo inteligentnym i spostrzegawczym młodym detektywem.

Po południu McCready zakończył szkolenie Brunona Morenza.

Nazywasz się Hans Grauber, masz pięćdziesiąt jeden lat, Ŝonaty, troje dzieci.

Jak wszyscy dumni ojcowie nosisz przy sobie zdjęcia rodzi ny.

Oto oni, na wakacjach.

Heidi, twoja Ŝona, Hans junior, Lotte i Ursula, zwana Uschi.

Pracujesz w Wiirzburgu, w firmie BKI, Szkła Optyczne ta firma istnieje naprawdę i samochód naleŜy do nich.

Na szczęście pracowałeś kiedyś u optyka, więc potrafisz mówić tym Ŝargonem.

Masz umówione spotkanie z dyrektorem działu sprzedaŜy zagranicznej w fa bryce Zeissa w Jenie.

Tu jest list od niego.

Dokument jest prawdziwy,

49 .

podobnie jak ten człowiek.

Podpis wygląda na jego, ale został podrobio ny.

Spotkanie wyznaczono na jutro o trzeciej po południu.

Jeśli wszystko pójdzie dobrze, złoŜysz zamówienie na precyzyjne soczewki zeissowskie i wrócisz na Zachód tego samego wieczoru.

Jeśli rozmowy się przeciągną, będziesz musiał zostać na noc.

To na wypadek, gdyby straŜ graniczna wypytywała cię o takie szczegóły.

Jest bardzo mało prawdopodobne, Ŝe straŜ graniczna sprawdzi u Zeissa.

SSD sprawdzi, ale z Zeissem prowa dzi interesy tylu zachodnich biznesmenów, Ŝe jeden więcej nie powinien wzbudzić podejrzeń.

A więc tu jest twój paszport, listy od Ŝony, wykorzy stany bilet do opery w Wiirzburgu, karty kredytowe, prawo jazdy, kółko z kluczami, równieŜ z kluczykami do BMW.

Wszystko.

Weźmiesz tylko ak tówkę i torbę z rzeczami na jedną noc.

Obejrzyj aktówkę i jej zawartość.

Zamek szyfrowy jest nastawiony na twoją fikcyjną datę urodzenia, 5 kwiet nia 1934, czyli 5434.

Wszystkie papiery świadczą o tym, Ŝe chcesz nabyć dla swojej firmy produkty Zeissa.

Podpisane są "Hans Grauber", twoim charakterem pisma.

Ubranie i przybory toaletowe zostały kupione w Wiirzburgu, wszystko jest uŜywane, odzieŜ ma znaki wurzburskich pral ni.

A teraz, stary przyjacielu, czas na obiad.

Dieter Aust, dyrektor kolońskiego biura BND, nie oglądał -wieczor nych wiadomości.

Wyszedł na obiad.

Później miał tego Ŝałować.

O północy McCreadyego zabrał Johnson, łącznik z bońskiej placów ki SIS.

Razem odjechali rangę roverem, Ŝeby czekać na Morenza w Saale w północnej Bawarii.

Wtorek

Bruno Morenz zamówił więcej alkoholu u obsługi hotelowej i wypił za duŜo.

Spal niespokojnie przez dwie godziny.

O trzeciej obudził się na dzwonek budzika.

O czwartej wyszedł z "Holiday Inn", wsiadł do BMW, zapuścił silnik i ruszył w ciemnościach autostradą na południe.

O tej samej porze Peter Schiller obudził się w Kolonii obok śpiącej Ŝony i zrozumiał, co go zaniepokoiło w mieszkaniu w Hahnwaldzie.

Te lefonicznie wyrwał ze snu rozwścieczonego Wiecherta i kazał mu przyje chać do Hahnwaldu na siódmą.

Oficerowie policji w Niemczech nie mogą sami prowadzić dochodzenia.

Bruno Morenz miał niewielkie wyprzedzenie w czasie.

Niedaleko granicy spędził dwadzieścia pięć minut w restauracji na stacji obsługi we Frankenwaldzie.

Strona 33

forsyth Fa szerz.txt

Nie pił, zamówił tylko kawę.

Ale napełnił piersiówkę.

Za pięć jedenasta tego wtorku Sam McCready i Johnson czekali w so snowym lasku na wzgórzu, na południe od rzeki Saale.

Rangę rover był

50

zaparkowany za drzewami.

Ze wzgórza widzieli w dole zachodnioniemiecki posterunek graniczny i półmilowy pas ziemi.

Dalej pomiędzy wzgórzami sterczał dach posterunku granicznego Niemiec Wschodnich.

PoniewaŜ wschodni Niemcy zbudowali swój punkt kontrolny na wła snym terytorium, kierowca opuszczający zachodni posterunek od razu wjeŜdŜa do Niemiec Wschodnich.

Dalej zaczyna się wąska droga, ogro dzona z obu stron.

Za wysokim ogrodzeniem stoją wieŜe straŜnicze.

Za pomocą silnej lornetki McCready widział w oknach straŜników, którzy obserwowali Zachód przez własne polowe lornetki.

Widział równieŜ ka rabiny maszynowe.

Półkilometrowy korytarz na terenie Niemiec Wschod nich stanowi pułapkę.

KaŜdy, kto przebije się przez wschodni posteru nek, zostanie naszpikowany kulami, nim zdąŜy dojechać na Zachód.

Dwie minuty przed jedenastą McCready dostrzegł czarne BMW, sta tecznie zajeŜdŜające na zachodnioniemiecki punkt graniczny.

Po pobieŜ nej kontroli samochód gładko wśliznął się w korytarz i znalazł się w kra ju, gdzie rządzi najbardziej kompetentna tajna policja na Wschodzie, straszliwa SSD.

ROZDZIAŁ TRZECI

Wtorek

To łazienka, to musi być łazienka oświadczył komisarz Schil ler parę minut po siódmej rano, wprowadzając zaspanego, niechętnego Wiecherta do mieszkania.

Dla mnie wygląda normalnie burknął Wiechert.

PrzecieŜ chłopcy z dochodzeniówki wszystko sprawdzili.

Nie sprawdzali wymiarów, tylko odciski palców odparł Schil ler.

Popatrz na tę szafę w korytarzu.

Ma dwa metry szerokości, zga dza się?

Mniej więcej.

Boczna ścianka jest na jednej linii z drzwiami do sypialni.

Drzwi są na jednej linii ze ścianą i lustrem nad wezgłowiem łóŜka.

Więc skoro drzwi łazienki są obok ściennej szafy, co dedukujesz?

śe jestem głodny odparł Wiechert.

Zamknij się.

Popatrz, kiedy wejdziesz do łazienki i odwrócisz się w prawo, powinno być dwa metry do ściany.

Szerokość ściennej szafy, zgadza się?

Spróbuj.

Wiechert wszedł do łazienki i spojrzał w prawo.

Jeden metr powiedział.

51 .

Właśnie.

To mnie zaintrygowało.

Pomiędzy lustrem nad umywal ką i lustrem nad wezgłowiem brakuje metra przestrzeni.

Przez trzydzieści minut Schiller grzebał we wnętrzu ściennej szafy, zanim w sosnowej desce znalazł klamkę, przemyślnie ukrytą w dziurze po sęku.

Kiedy tylna ścianka szafy odchyliła się, Schiller spostrzegł we wnątrz przełącznik.

Za pomocą ołówka nacisnął przełącznik i w środku zapaliło się światło, pojedyncza Ŝarówka zawieszona pod sufitem.

Cholera jasna odezwał się wtedy Wiechert, któr zaglądał mu przez ramię.

Schowek miał trzy metry długości, tyle co łazienka, ale tylko metr sze rokości.

To wystarczało.

Po prawej przez jednostronne lustro nad wezgło wiem widać było całą sypialnię.

Przed lustrem na trójnogu stała kamera wideo z obiektywem wycelowanym na sypialnię, sprzęt najwyŜszej klasy, który zapewniał doskonałą jakość filmu, Strona 34

forsyth Fa szerz.txt

nawet jeśli filmowano przez szkło i w przyćmionym świetle.

Sprzęt dźwiękowy był równieŜ najlepszy.

Cała tylna ściana wąskiego pomieszczenia, od podłogi do sufitu, zastawiona była półkami, a na kaŜdej półce stały szeregiem kasety wideo.

KaŜda kaseta oznaczona była nalepką z numerem.

Schiller wycofał się.

Z telefonu moŜna było korzystać.

Brygada dochodzeniowa zdjęła z nie go odciski palców poprzedniego dnia.

Schiller zadzwonił do Komendy Głównej i połączył się z Rainerem Hartwigiem, kierownikiem Kl.

O cholera skwitował Hartwig, kiedy usłyszał wiadomość.

Dobra robota.

Zostań tam.

Przyślę ci dwóch ludzi od daktyloskopii.

Była godzina 8.15.

Dieter Aust golił się.

Telewizor w pokoju był włą czony.

Nadawano poranny dziennik.

Aust słyszał to z łazienki.

Nie zwró cił uwagi na wiadomość o podwójnym morderstwie w Hahnwaldzie, do póki spiker nie powiedział:

Jedna z ofiar, luksusowa prostytutka Renata Heimendorf...

Dyrektor kolońskiego BND paskudnie zaciął się w róŜowy policzek.

Po dziesięciu minutach pędził samochodem do biura, gdzie zjawił się prawie godzinę za wcześnie.

Ten fakt zupełnie wytrącił z równowagi Fraulein Keppel, która zawsze przychodziła godzinę przed szefem.

Ten numer rzucił Aust numer, który zostawił Morenz wy jeŜdŜając na urlop.

Niech mnie pani połączy, dobrze?

Za kaŜdym razem odzywał się sygnał "zajęty".

Aust interweniował u telefonistki w Szwarcwaldzie, popularnym rejonie urlopowym, ale po wiedziano mu, Ŝe aparat jest zepsuty.

Nie miał pojęcia, Ŝe jeden z ludzi McCreadyego wynajął letniskowy domek, po czym zamknął go na klucz,

52

zdjąwszy uprzednio słuchawkę z widełek.

Na wszelki wypadek Aust za dzwonił pod domowy numer Morenza w Porz i ku jego zdumieniu telefon odebrała Frau Morenz.

Widocznie rodzina wcześniej wróciła z wakacji.

Czy zastałem męŜa?

Mówi dyrektor Dieter Aust z biura.

AleŜ on ma być z panem, Herr Direktor wyjaśniła cierpliwie Ŝona.

Wyjechał słuŜbowo.

Wróci jutro późnym wieczorem.

Ach tak, rozumiem.

Dziękuję, Frau Morenz.

Zaniepokojony odłoŜył słuchawkę.

Morenz skłamał.

Dlaczego?

Week end z dziewczyną w Szwarcwaldzie?

MoŜliwe, ale dyrektorowi to się nie podobało.

Połączył się z Pullach linią bezpieczeństwa i porozmawiał z za stępcą dyrektora Wydziału Operacyjnego, w którym obaj pracowali.

Dr Lothar Herrmann był lodowaty, ale wysłuchał wszystkiego uwaŜnie.

Zamordowana prostytutka.

I jej alfons.

Jak zginęli?

Aust zajrzał do "Stadt-Anzeigera" leŜącego na biurku.

Zastrzelono ich.

Czy Morenz ma własną broń?

zainteresował się głos z Pullach.

No...

chyba tak.

Gdzie została wydana, kiedy i przez kogo?

zapytał dr Herr mann, poczym dodał: NiewaŜne, na pewno tutaj.

Zaczekaj, oddzwonię do ciebie.

Wrócił do telefonu po dziesięciu minutach.

Strona 35

forsyth Fa szerz.txt

Ma słuŜbowego walthera PPK.

Stąd.

Broń została przetestowana na strzelnicy i w laboratorium, zanim ją otrzymał.

Dziesięć lat temu.

Gdzie jest teraz?

Powinna być w jego osobistym sejfie odparł Aust.

Ajest?

zapytał chłodno Herrmann.

Sprawdzę i zadzwonię do ciebie obiecał zdenerwowany Aust.

Miał uniwersalny klucz do wszystkich sejfów w biurze.

Pięć minut później znowu rozmawiał z Herrmannem.

Nie ma.

MoŜe zabrał pistolet do domu.

To jest zabronione.

Tak samo jak okłamywanie przełoŜonego, bez względu na okoliczności.

Chyba lepiej przyjadę do Kolonii.

Przylecę na stępnym samolotem z Monachium.

Odbierz mnie z lotniska.

Przed wyjazdem z Pullach dr Herrmann odbył trzy rozmowy telefonicz ne.

W rezultacie policjanci ze Szwarcwaldu odwiedzili pewien domek let niskowy, weszli do środka posłuŜywszy się kluczem właściciela.

Ustalili, Ŝe słuchawka telefonu była zdjęta z widełek, ale łóŜko było nie uŜywane.

Tak podawał raport.

Dr Herrmann wylądował w Kolonii za pięć dwunasta.

53 .

Bruno Morenz podjechał swoim BMW do kompleksu betonowych budynków stanowiących wschodnioniemiecki posterunek graniczny.

Skie rowano go do zatoczki.

StraŜnik w zielonym mundurze pojawił się przy okienku od strony kierowcy.

Aussteigen, bitte.

Ihre Papiere.

Bruno wysiadł i podał swój paszport.

Pozostali straŜnicy otoczyli sa mochód, jak zwykle.

Proszę otworzyć bagaŜnik i maskę.

Otworzył jedno i drugie.

Rozpoczęto rewizję.

Lusterko na drąŜku powędrowało pod samochód.

Silnik został dokładnie zbadany.

Bruno usiłował nie patrzyć na straŜnika, który oglądał akumulator.

Cel pańskiej podróŜy do Niemieckiej Republiki Demokratycznej?

Popatrzył na stojącego przed nim człowieka.

Błękitne oczy za okula rami bez oprawek mierzyły go uwaŜnym spojrzeniem.

Wyjaśnił, Ŝe udaje się do Jeny na rozmowy dotyczące zakupu soczewek optycznych w fabry ce Zeissa.

Jeśli wszystko pójdzie dobrze, będzie mógł wrócić jeszcze dziś wieczorem; jeśli nie, jutro rano czeka go drugie spotkanie z dyrektorem działu sprzedaŜy zagranicznej.

Obojętne twarze.

Gestem kazali mu przejść na cło.

To wszystko jest normalne, powtarzał sobie.

Niech sami znajdą papie ry, mówił McCready.

Nie pokazuj im za duŜo.

Przejrzeli jego aktówkę, przeczytali korespondencję pomiędzy Zeissem a BKI w Wiirzburgu.

Mo renz modlił się, Ŝeby znaczki i stemple pocztowe wytrzymały próbę.

Wy trzymały.

Zamknięto jego bagaŜe.

Zaniósł je z powrotem do samochodu.

Rewizja samochodu była zakończona.

W pobliŜu stał straŜnik z ogromnym owczarkiem niemieckim.

Z okna obserwowało go dwóch męŜczyzn w cy wilnych ubraniach.

Tajna policja.

śyczymy przyjemnego pobytu w Niemieckiej Republice Demokra tycznej powiedział szef straŜy granicznej.

Nie zabrzmiało to przeko nująco.

W tej samej chwili od strony kolumny samochodów, czekających po między Strona 36

forsyth Fa szerz.txt

betonowymi ogrodzeniami, rozległy się krzyki.

Wszyscy odwrócili głowy.

Morenz siedział juŜ za kierownicą.

Obejrzał się z przeraŜeniem.

Na czele kolumny stała błękitna minifurgonetka kombi z rejestracją zachodnioniemiecką.

Dwaj straŜnicy wyciągnęli z bagaŜnika młodą dziew czynę, która schowała się pod podłogą, w specjalnie wbudowanej skryt ce.

Dziewczyna wrzeszczała.

Jej chłopak, obywatel Niemiec Zachodnich, został wyciągnięty zza kierownicy.

Otoczyły go karabiny maszynowe i wy szczerzone paszcze psów.

Chłopak, blady jak ściana, podniósł ręce do góry.

54

Zostawcie ją w spokoju, dranie krzyknął.

Ktoś walnął go w Ŝo łądek.

Chłopak zgiął się wpół.

Los.

Ruszaj warknął straŜnik za Morenzem.

Morenz zapalił silnik i BMW skoczyło do przodu.

Minął bariery i zatrzymał się przy Banku Ludowym, Ŝeby wymienić pieniądze na bezwartościowe wschodnie mar ki w stosunku jeden do jednego i podstemplować deklarację dewizową.

Kasjer był słuŜalczy.

Morenzowi trzęsły się ręce.

Wróciwszy do samocho du spojrzał we wsteczne lusterko i zobaczył, jak chłopca i dziewczynę, którzy wciąŜ krzyczeli, zaciągnięto do betonowego budynku.

Ruszył na północ, pocąc się obficie.

Wiedział, Ŝe w NRD nie wolno prowadzić po alkoholu, ale mimo to sięgnął po piersiówkę i pociągnął łyk.

Lepiej.

Nie zdawał sobie sprawy, Ŝe zawodzą go nerwy.

Był wypalo nym wrakiem; tylko lata treningu pozwalały mu jakoś funkcjonować.

A takŜe przeświadczenie, Ŝe nie moŜe zawieść swojego przyjaciela, McCreadyego.

Więc uparcie jechał dalej.

Nie za szybko, nie za wolno.

Spojrzał na zegarek.

Miał czas.

Południe.

Spotkanie o szesnastej.

Dwie godziny jazdy.

Ale strach, dławiący strach agenta w "czarnej" misji, ryzykującego dziesięć lat w niewolniczym obozie pracy, coraz mocniej targał jego nad weręŜonym systemem nerwowym.

McCready patrzył, jak Morenz wjeŜdŜa w korytarz pomiędzy dwoma posterunkami granicznymi.

Potem stracił go z oczu.

Nie zobaczył wypadku z dziewczyną i chłopakiem.

Za grzbietem wzgórza widział tylko dachy po wschodniej stronie oraz powiewającą nad nimi flagę z młotem, cyrklem i snopami pszenicy.

TuŜ przed dwunastą spostrzegł w oddali czarne BMW, jadące do Turyngii.

Na tylnym siedzeniu rangę rovera Johnson miał coś, co wyglądało jak walizka.

W środku był przenośny telefon z szyfratorem.

Za pomocą tego urządzenia moŜna było wysłać lub odebrać kodowaną wiadomość z GCHQ, British Goverment Communications Headquarters, czyli Rzą dowego Centrum Komunikacyjnego w pobliŜu Cheltenham w Anglii; albo połączyć się z Century House w Londynie; albo z placówką SIS w Bonn.

Słuchawka wyglądała jak zwykły przenośny aparat telefoniczny, z nume rowanymi klawiszami.

McCready kazał zabrać to urządzenie, Ŝeby utrzy mywać kontakt z bazą i poinformować ich, kiedy Duch wróci bezpiecz nie do domu.

Przejechał odezwał się do Johnsona.

Teraz musimy za czekać.

Chcesz zawiadomić Bonn albo Londyn?

zapytał Johnson.

McCready potrząsnął głową.

Oni nic nie mogą zrobić powiedział.

Strona 37

forsyth Fa szerz.txt

Teraz nikt nie moŜe nic zrobić.

Wszystko zaleŜy od Ducha.

W mieszkaniu w Hahnwaldzie dwaj specjaliści od daktyloskopii skoń czyli z sekretnym pokoikiem i zabierali się do odejścia.

Zdjęli trzy kom plety odcisków.

Czy są wśród tych dziewiętnastu, które znaleźliście wczoraj?

zapytał Schiller.

Nie wiem odparł specjalista.

Muszę sprawdzić w laborato rium.

Zawiadomię pana.

W kaŜdym razie moŜecie juŜ tam wejść.

Schiller wszedł i zaczął oglądać rzędy kaset na regale.

Nie miały Ŝad nych oznaczeń, tylko numery.

Wybrał jedną na chybił trafił, wrócił do sy pialni i wsunął kasetę do magnetowidu.

Włączył pilotem telewizor i ma gnetowid, nacisnął guzik "Play" i usiadł na krawędzi rozbebeszonego łóŜka.

Dwie minuty później, wstrząśnięty, wstał i wyłączył sprzęt.

Donnerwetter nochmal szepnął Wiechert, który stał w drzwiach przeŜuwając kęs pizzy.

Senator z Badenii-Wirtembergii był wprawdzie tylko prowincjonalnym politykiem, ale tak często występował w telewizji, nawołując do przywró cenia dawnej moralności i zakazania pornografii, Ŝe znał go cały kraj.

Wyborcy widywali go w rozmaitych ujęciach jak głaszcze dzieci po główkach, całuje niemowlęta, otwiera kościelne wenty, przemawia do kon serwatywnych dam.

Ale chyba nigdy nie widzieli, jak senator czołga się nago po podłodze, w nabijanej kolcami psiej obroŜy, a młoda kobieta w szpilkach trzyma go na smyczy i groźnie wymachuje szpicrutą.

Zostań tutaj rozkazał Schiller.

Nie odchodź, nie ruszaj się na krok.

Wracam do komendy.

Była druga po południu.

Morenz spojrzał na zegarek.

Dojechał na zachód od Hermsdorfer Kreuz, głównego skrzyŜowania, gdzie północno-południowa autostrada z Berlina do granicy na rzece Saale łączy się ze wschodnio-zachodnią z Drezna do Erfurtu.

Miał za duŜo czasu.

Zamierzał zjawić się na spotka nie ze Smoleńskiem za dziesięć czwarta, nie wcześniej.

Wyglądałoby po dejrzanie, gdyby zachodni samochód zbyt długo parkował na bocznicy kolejowej.

Właściwie wcale nie powinien się zatrzymywać, jeśli nie chce wzbu56

dzić ciekawości.

Biznesmeni z Niemiec Zachodnich zwykle jechali pro sto do miejsca przeznaczenia, załatwiali interes i wracali do domu.

Le piej nie robić postojów.

Postanowił minąć Jenę i Weimar, dojechać do rozjazdu za Erfurtem, skręcić w prawo i zawrócić do Weimaru.

W ten sposób straci trochę czasu.

Na pasie szybkiego ruchu minął go biało-zielony wartburg Policji Lu dowej, ozdobiony na dachu dwoma niebieskimi migaczami i ogromnym megafonem.

Dwaj policjanci z drogówki popatrzyli na niego obojętnym wzrokiem.

Mocno ścisnął kierownicę, walcząc z narastającą paniką.

Oni wiedzą, szeptał mu do ucha zdradliwy głosik.

To pułapka.

Smo leńsk wpadł.

Ciebie teŜ załatwią.

Będą na ciebie czekać.

Teraz tylko spraw dzają, dlaczego minąłeś zjazd z autostrady.

Nie bądź głupi, tłumaczył sobie rozsądnie.

Potem pomyślał o Rena cie i do strachu dołączyła czarna rozpacz, ale silniejszy był strach.

Słuchaj, ty głupcze, mówił mu rozsądek, zrobiłeś głupią rzecz, ale nie chciałeś tego zrobić.

Przynajmniej potem nie straciłeś głowy.

Upłyną ty godnie, zanim ktoś znajdzie ciała.

Przez ten czas złoŜysz wymówienie i wy jedziesz z kraju ze swoimi oszczędnościami do jakiegoś spokojnego miej sca.

Strona 38

forsyth Fa szerz.txt

Spokój.

Tylko tego teraz pragniesz Ŝeby zostawili cię w spokoju.

I zostawią cię w spokoju dzięki tym kasetom.

Samochód VOPO zwolnił.

Policjanci patrzyli na niego.

Zaczął się pocić.

Strach narastał i zwycięŜał.

Nie miał pojęcia, Ŝe młodzi policjanci interesowali się samochodami i po raz pierwszy mieli okazję obejrzeć nową limuzynę BMW.

Komisarz Schiller spędził trzydzieści minut z kierownikiem K l, czyli Wydziału Zabójstw, wyjaśniając mu, co znalazł.

Hartwig przygryzł wargę.

Zapowiada się niezły burdel mruknął.

Czy ona juŜ zaczę ła szantaŜować, czy to miał być jej fundusz emerytalny?

Nie wiadomo.

Podniósł słuchawkę telefonu i połączył się z laboratorium Erkennungsdienst, czyli brygady śledczej: Za godzinę chcę mieć w gabinecie fo tografie odnalezionych pocisków i odciski palców, dziewiętnaście wczo rajszych i te trzy z dzisiejszego ranka.

Wstał i powiedział do Schillera:

Zbieraj się.

Jedziemy.

Chcę to zobaczyć na własne oczy.

To właśnie kierownik Hartwig znalazł notes.

Trudno sobie wyobra zić, po co ktoś miałby coś chować w pokoju, który sam stanowił dosko nały schowek.

Ale notes był przymocowany taśmą pod najniŜszą półką regału z kasetami wideo.

57 .

Lista, jak się później okazało, została sporządzona charakterem pi sma Renaty Heimendorf.

Tej kobiecie nie brakowało sprytu.

Wszystko zaplanowała sama, włącznie z przemyślną przebudową apartamentu.

Niewinnie wyglądający pilot włączał kamerę za lustrem.

Chłopcy z do chodzeniówki nie zwrócili na niego uwagi, bo myśleli, Ŝe to dodatkowy pilot do telewizora.

Hartwig przejrzał nazwiska w notesie, które odpowiadały numerom na grzbietach kaset wideo.

Część z nich rozpoznał.

Te, których nie znał, nale Ŝały pewnie do obcokrajowców, ale waŜnych obcokrajowców.

Wśród tych, które rozpoznał, było dwóch senatorów, członek parlamentu (z partii rzą dzącej), finansista, bankier (miejscowy), trzech przemysłowców, dziedzic wielkiego browaru, sędzia, słynny chirurg oraz znany w całym kraju pre zenter telewizyjny.

Osiem nazwisk miało anglosaskie brzmienie (Brytyjczy cy?

Kanadyjczycy?

Amerykanie?

), dwa były francuskie.

Przeliczył resztę.

Osiemdziesiąt jeden nazwisk powiedział.

Osiemdziesiąt jeden kaset.

Chryste, jeśli oceniać według tych, których rozpoznałem, jest tu dosyć materiału, Ŝeby obalić kilka rządów, moŜe nawet Bonn.

To dziwne zauwaŜył Schiller.

Jest tylko sześćdziesiąt jeden kaset.

Obaj przeliczyli pudełka.

Sześćdziesiąt jeden.

Mówiłeś, Ŝe zdjęto tutaj trzy rodzaje odcisków palców?

Tak, proszę pana.

Zakładając, Ŝe dwa naleŜały do Heimendorf i Hoppego, trzeci prawdopodobnie jest mordercy.

Mam koszmarne przeczucie, Ŝe ten typ zabrał ze sobą dwadzieścia kaset.

Chodźmy, muszę zawiadomić naczelni ka.

To juŜ więcej niŜ morderstwo, duŜo więcej.

Dr Herrmann kończył lunch ze swoim podwładnym, Austem.

Mój drogi Aust, na razie nie wiemy nic.

Ale mamy powody do nie pokoju.

Strona 39

forsyth Fa szerz.txt

MoŜe niedługo policja zaaresztuje jakiegoś gangstera, a Morenz pojechał z dziewczyną w jakieś inne miejsce zamiast do Szwarcwaldu i po weekendzie spokojnie wróci do domu.

Muszę zaznaczyć, Ŝe jego wcze śniejsze wymówienie i rezygnacja z emerytury nie budzą podejrzeń.

Ale na razie spróbuj go wyśledzić.

Chcę, Ŝeby nasza agentka zamieszkała z je go Ŝoną na wypadek, gdyby zadzwonił.

Wymyśl jakiś pretekst.

Spróbuję się dowiedzieć, jak posuwa się policyjne dochodzenie.

Wiesz, w którym hotelu mieszkam.

Skontaktuj się ze mną, jeśli będziesz miał coś nowego.

58

Sam McCready siedział na bagaŜniku rangę rovera w ciepłym słoń cu, wysoko nad rzeką Saale, i popijał kawę z termosu.

Johnson odłoŜył słuchawkę.

Rozmawiał z Cheltenham, potęŜną rządową stacją nasłucho wą na zachodzie Anglii.

Nic oznajmił.

Wszystko normalnie.

śadnej zwiększonej aktywności radiowej na paśmie Rosjan, SSD czy Policji Ludowej.

Tylko rutynowe przekazy.

McCready spojrzał na zegarek.

Za dziesięć czwarta.

Bruno pewnie juŜ zbliŜa się do bocznicy kolejowej na zachód od Weimaru.

Kazał mu przyjechać pięć minut wcześniej i czekać najwyŜej dwadzieścia pięć mi nut.

JeŜeli Smoleńsk nie zjawi się w tym czasie, to znaczy, Ŝe spotkanie zostało przełoŜone.

McCready udawał spokój ze względu najohnsona, ale nie cierpiał czekania.

To było zawsze najgorsze, czekanie na agenta przy granicy.

Wyobraźnia płatała figle, podsuwała najgorsze moŜliwo ści.

McCready po raz setny sprawdził harmonogram.

Pięć minut na bocznicy; Rosjanin przekazuje towar; dziesięć minut, Ŝeby Rosjanin zdąŜył się oddalić.

Odjazd o czwartej piętnaście.

Pięć minut na przeło Ŝenie dokumentów z wewnętrznej kieszeni marynarki do schowka pod akumulatorem; godzina i czterdzieści pięć minut jazdy.

Powinien poja wić się około szóstej...

Kolejny kubek kawy.

Naczelnik policji w Kolonii, Arnim von Starnberg, ponuro wysłuchał

raportu młodego komisarza.

Obok niego siedział Hartwig z Wydziału Za bójstw oraz Horst Fraenkel, dyrektor całego Urzędu Kryminalnego.

Obaj oficerowie postąpili słusznie przychodząc prosto do niego.

Kiedy usły szał szczegóły, przyznał, Ŝe mieli rację.

To było więcej niŜ morderstwo i dotyczyło nie tylko Kolonii.

Naczelnik postanowił juŜ przekazać to wy Ŝej.

Młody Schiller skończył.

Zachowa pan całkowitą dyskrecję w tej sprawie, Herr Schiller powiedział

von Starnberg.

Pan i pański kolega, zastępca komisarza Wiechert.

Od tego zaleŜą wasze kariery, rozumiecie?

Odwrócił się do Hartwiga.

To samo dotyczy tych dwóch specjalistów od daktyloskopii, którzy widzieli pomieszczenie z kamerą.

Odesłał Schillera i zapytał tamtych dwóch pozostałych: Do czego juŜ doszliście?

Fraenkel kiwnął na Hartwiga, który wyjął kilka duŜych, bardzo ostrych fotografii.

A więc mamy juŜ kule, którymi zabito prostytutkę i jej przyjacie la, Musimy znaleźć broń, z której je wystrzelono.

Stuknął w dwie fo59 .

tografie.

Tylko dwie kule, po jednej w kaŜdym ciele.

Następnie odci ski palców.

W pomieszczeniu z kamerą były trzy rodzaje odcisków.

Dwa naleŜały do prostytutki i jej alfonsa.

Strona 40

forsyth Fa szerz.txt

UwaŜamy, Ŝe trzecie odciski naleŜą do mordercy i Ŝe to on ukradł dwadzieścia brakujących kaset.

śaden z trzech męŜczyzn nie wiedział, Ŝe brakowało dwudziestu je den kaset.

Morenz wrzucił dwudziestą pierwszą, tę z filmem o sobie, do Renu w piątek wieczorem.

Nie figurował na liście, poniewaŜ nie stanowił interesującego obiektu szantaŜu, sfilmowano go tylko dla zabawy.

Gdzie jest pozostałe sześćdziesiąt jeden kaset?

zapytał von Starnberg.

W moim osobistym sejfie odpowiedział Fraenkel.

Proszę dostarczyć je tutaj.

Nikt nie powinien ich widzieć.

Kiedy naczelnik von Starnberg został sam, zaczął telefonować.

Tego popołudnia odpowiedzialność za sprawę przeskakiwała w górę po stopniach hierarchii szybciej niŜ małpa właŜąca na drzewo.

Kolonia przekazała spra wę do Okręgowego Urzędu Kryminalnego w Diisseldorfie, który natych miast przekazał ją do Federalnego Urzędu w Wiesbaden.

StrzeŜone limu zyny wiozące notes i sześćdziesiąt jeden kaset pędziły z miasta do miasta.

W Wiesbaden sprawa utknęła na pewien czas, poniewaŜ najstarszy rangą urzędnik musiał znaleźć sposób, Ŝeby zawiadomić ministra sprawiedliwo ści w Bonn następnego według hierarchii.

Do tego czasu zidentyfiko wano wszystkich seksualnych wyczynowców.

Połowa była po prostu bogata;

pozostali oprócz bogactwa cieszyli się popularnością.

Co gorsza, w spra wę zamieszanych było sześciu senatorów z partii rządzącej plus dwóch z opozycji, dwóch wysokich urzędników państwowych oraz generał armii.

To byli tylko Niemcy.

Ponadto dochodziło dwóch zagranicznych dyplo matów akredytowanych w Bonn (jeden z państwa NATO), dwóch zagra nicznych polityków przebywających niegdyś w Niemczech z wizytą, a takŜe pracownik Białego Domu związany z Ronaldem Reaganem.

Ale jeszcze gorsza była lista dwudziestu osobistości, których swawole zarejestrowano na brakujących kasetach.

Był tam między innymi jeden z przywódców partii rządzącej, następny senator (federalny), następny parlamentarzysta (federalny), sędzia (Sądu Apelacyjnego), następny ofi cer wysokiej rangi (tym razem z lotnictwa), magnat piwny zauwaŜony przez Hartwiga oraz młody, dobrze się zapowiadający minister a po nadto sama śmietanka sfer handlowych i przemysłowych.

Niegrzecznym biznesmenom moŜna się śmiać w nos skomen tował detektyw w Federalnym Urzędzie Kryminalnym w Wiesbaden jeśli są zrujnowani, to z własnej winy.

Ale ta dziwka specjalizowała się w kołach rządowych.

60

Późnym popołudniem, wyłącznie ze względów proceduralnych, zawia domiono wewnętrzną słuŜbę bezpieczeństwa, BfV.

Nie podano nazwisk, tylko przyczyny i dotychczasowy przebieg dochodzenia.

Jak na ironię, cen trala BfV znajduje się w Kolonii, tam gdzie wszystko się zaczęło.

Między wydziałowy okólnik dotyczący tej sprawy wylądował na biurku oficera kontrwywiadu nazwiskiem Johann Prinz.

Bruno Morenz powoli jechał na zachód szosą numer siedem.

Czte ry mile dzieliły go od Weimaru, jedna mila od miejscowości Nohra, gdzie stały wielkie białe baraki sowieckiej armii.

Minął zakręt i zoba czył bocznicę kolejową, dokładnie tak, jak zapowiadał

McCready.

Spoj rzał na zegarek.

Za osiem czwarta.

Droga była pusta.

Zwolnił i wjechał na bocznicę.

Zgodnie z instrukcją wysiadł, otworzył bagaŜnik i wyjął skrzynkę z na rzędziami.

Postawił otwartą skrzynkę przy lewym przednim kole, Ŝeby była widoczna z drogi.

Potem podniósł maskę.

śołądek podchodził mu do gardła.

Oczyma duszy widział agentów SSD przykucniętych za kaŜdym krzaczkiem, czekających, Ŝeby dokonać podwójnego aresztowania.

Czuł suchość w ustach, pot strumyczkami spływał mu po plecach.

Strona 41

forsyth Fa szerz.txt

Nerwy miał w strzępach i funkcjonował tylko dzięki wewnętrznym rezerwom, które równieŜ były bliskie wyczerpania.

Wyjął płaski klucz odpowiedniego rozmiaru i pochylił się nad silni kiem.

McCready pokazał mu, jak obluzować opaskę zaciskową na prze wodzie chłodnicy.

Wyciekł strumyczek wody.

Morenz zmienił klucz na inny, wyraźnie niewłaściwej wielkości, i bez powodzenia próbował z po wrotem dokręcić zacisk.

Mijały minuty.

Morenz bez celu grzebał w silniku.

Zerknął na zega rek.

Sześć po czwartej.

Gdzie jesteś, do cholery, pomyślał.

Niemal w tej samej chwili usłyszał cichy zgrzyt Ŝwiru od kołami ha mującego pojazdu.

Nie podniósł głowy.

Rosjanin podejdzie do niego i po wie swoją akcentowaną niemczyzną: "Jeśli ma pan kłopoty, moŜe skorzy sta pan z moich narzędzi", po czym wręczy mu płaską drewnianą skrzynkę na narzędzia wyjętą z gazika.

Radzieckie plany wojskowe będą pod klu czami, w czerwonej plastikowej okładce...

Cień nadchodzącego człowieka przesłonił słońce.

świr zazgrzytał pod butami.

Człowiek stanął z tyłu.

Nie powiedział nic.

Morenz wyprostował się.

Samochód Policji Ludowej był zaparkowany pięć jardów dalej.

Jeden policjant w zielonym mundurze stał przy otwar tych drzwiach od strony kierowcy, drugi zaglądał pod otwartą maskę BMW.

61 .

Morenzowi zebrało się na wymioty.

Miał skurcze Ŝołądka.

Poczuł sła bość w kolanach.

Próbował stanąć prosto i o mało nie upadł.

Policjant spojrzał na niego.

Ist was los?

zapytał.

Oczywiście to była gra, uprzejmość maskująca triumf.

Najpierw py tanie, czy coś się stało, potem krzyki, wrzaski i wreszcie aresztowanie.

Morenz miał wraŜenie, Ŝe język przysechł mu do podniebienia.

ZauwaŜyłem, Ŝe chłodnica cieknie wyjaśnił.

Policjant wsadził głowę pod maskę i przyjrzał się chłodnicy.

Wyjął klucz z dłoni Morenza, pochylił się i wybrał właściwy.

Ten będzie pasował oznajmił.

Morenz dokręcił kluczem zacisk.

Woda przestała wyciekać.

Klucz nie pasował stwierdził policjant.

Popatrzył na silnik BMW.

Wydawało się, Ŝe patrzy prosto na akumulator.

Schón wagen do dał.

Ładny samochód.

Gdzie pan się zatrzymał?

W Jenie odpowiedział Morenz.

Jutro rano mam spotkanie z dyrektorem działu sprzedaŜy zagranicznej w zakładach Zeissa.

Kupuję ich towary dla mojej firmy.

Gliniarz z aprobatą kiwnął głową.

W NRD mamy duŜo dobrych towarów oświadczył.

To nie była prawda.

W Niemczech Wschodnich znajdowała się tylko jedna fabryka produkująca sprzęt zachodniej klasy, zakłady Zeissa.

Co pan tu robi?

Chciałem zobaczyć Weimar...

pomnik Goethego.

Jedzie pan w złym kierunku.

Weimar jest tam.

Policjant pokazał na drogę za plecami Morenza.

Obok przejechał szarozielony radziecki gazik.

Strona 42

forsyth Fa szerz.txt

Kierowca, w furaŜerce naciągniętej na czo ło, zerknął na Morenza, przez sekundę patrzył mu w oczy, spostrzegł zaparkowany samochód VOPO i pojechał dalej.

Nie udało się.

Teraz Smoleńsk nie zbliŜy się do niego.

Tak, skręciłem w niewłaściwą stronę wyjeŜdŜając z miasta.

Szuka łem miejsca, Ŝeby zawrócić, kiedy zauwaŜyłem, Ŝe wskaźnik temperatury pali się na czerwono.

Policjanci dopilnowali, Ŝeby zawrócił, i jechali za nim do Weimaru.

Dopiero na przedmieściach zostawili go w spokoju.

Morenz pojechał dalej do Jeny i zameldował się w hotelu "Schwarzer Bar".

Dr Herrmann miał znajomego w BfV.

Przed kilkoma laty, podczas afery Gunthera Guillaume, kiedy prywatna sekretarka kanclerza Willyego Brandta została zdemaskowana jako wschodnioniemiecka agent62

ka, dwaj męŜczyźni pracowali razem.

Tego wieczoru o szóstej dr Herr mann zadzwonił do BfV w Kolonii i poprosił o połączenie z numerem wewnętrznym.

Johann?

Mówi Lothar Herrmann...

Nie, jestem tutaj, w Kolonii.

Och, wiesz, rutyna...

Miałem nadzieję, Ŝe zjesz ze mną obiad.

Wspania le.

Więc słuchaj, mieszkam w "Dom".

MoŜe spotkamy się w barze?

Oko ło ósmej?

Będę czekał.

Johann Prinz odłoŜył słuchawkę i zastanowił się, co sprowadziło Herrmanna do Kolonii.

Inspekcja wydziałów?

MoŜliwe...

Na wzgórzu nad rzeką Saale o ósmej McCready odłoŜył lornetkę.

W gęstniejącym zmierzchu nie widział juŜ wschodnioniemieckiego gra nicznego posterunku i drogi w oddali.

Czuł się zmęczony, wyczerpany.

Coś poszło źle za polami minowymi i ogrodzeniami z drutu kolczastego.

MoŜe to nic waŜnego, dziurawa opona, korek uliczny...

Mało prawdopo dobne.

MoŜe jego człowiek właśnie jedzie na południe, w stronę granicy.

MoŜe Pankratin nie stawił się na pierwsze spotkanie, nie mógł zdobyć gazika, nie mógł się urwać...

Czekanie zawsze było najgorsze, czekanie i ta niepewność.

Wracamy na drogę powiedział dojohnsona.

I tak stąd juŜ nic nie widać.

Zostawił Johnsona na parkingu stacji obsługi we Frankenwaldzie.

Ustawili samochód po stronie południowej, ale przodem na północ, w stronę granicy.

Johnson będzie tam siedział całą noc, czekając na po wrót BMW.

McCready znalazł cięŜarówkę jadącą na południe i wytłuma czył kierowcy, Ŝe rozbił samochód.

Kierowca podwiózł go dziesięć kilo metrów.

McCready wysiadł na skrzyŜowaniu w Munchbergu, przeszedł piechotą kilometr do miasteczka i wynajął pokój w "Braunschweiger Hof".

Miał ze sobą przenośny telefon w podręcznej torbie, Ŝeby w razie potrzeby skontaktować się zjohnsonem.

Zamówił taksówkę na szóstą rano.

Herrmann i Prinz usiedli w kącie sali jadalnej i złoŜyli zamówienie.

Na razie wymieniali luźne uwagi.

Jak leci?

Świetnie...

Przy sałatce z kra bów Herrmann wykonał pierwszy ruch.

Chyba powiedzieli ci o tej sprawie prostytutki...?

Prinz był zdumiony.

Kiedy BND zdąŜyła się dowiedzieć?

On sam otrzy mał akta dopiero o piątej.

A Herrmann telefonował o szóstej i był juŜ

w Kolonii.

63 .

Strona 43

forsyth Fa szerz.txt

Tak powiedział.

Dostałem akta dziś po południu.

Teraz z kolei zdumiał się Herrmann.

Dlaczego sprawę podwójnego morderstwa w Kolonii przekazano do kontrwywiadu?

Spodziewał się, Ŝe będzie musiał wyjaśnić to Prinzowi, zanim poprosi go o przysługę.

Paskudna sprawa mruknął, kiedy przyniesiono stek.

I robi się coraz gorsza dorzucił Prinz.

Bonn nie będzie zachwycone tymi pornograficznymi kasetami.

Herrmann zachował obojętny wyraz twarzy, ale Ŝołądek podjechał mu do gardła.

Pornograficzne kasety?

Dobry BoŜe, jakie pornograficzne kasety?

Udał lekkie zdziwienie i dolał wina.

AŜ do tego doszło?

Widocznie nie było mnie w biurze, kiedy na deszły ostatnie wiadomości.

MoŜesz mnie oświecić?

Prinz spełnił prośbę, na skutek czego Herrmann całkowicie stracił

apetyt.

Zamiast rozkoszować się bukietem czerwonego wina, czuł jedy nie smród straszliwego skandalu.

I wciąŜ Ŝadnych śladów mruknął posępnie.

Niewiele zgodził się Prinz.

Kl otrzymała polecenie, Ŝeby skierować wszystkich ludzi do tej sprawy.

Oczywiście szukają broni i wła ściciela odcisków palców.

Lothar Herrmann westchnął.

Zastanawiam się, czy sprawca nie był cudzoziemcem.

Prinz wyskrobał resztkę lodów i odłoŜył łyŜeczkę.

Uśmiechnął się.

Ach, teraz rozumiem.

Nasz wywiad się tym interesuje?

Herrmann obojętnie wzruszył ramionami.

Mój drogi przyjacielu, obaj wypełniamy te same zadania.

Chroni my naszych politycznych władców...

Obaj rozmówcy, podobnie jak wszyscy wyŜsi urzędnicy państwowi, mieli wyrobioną opinię na temat politycznych władców, ale rozsądnie zachowywali ją dla siebie.

Oczywiście mamy własne rejestry powiedział Herrmann.

Odciski palców cudzoziemców, którzy zwrócili naszą uwagę...

Niestety nie mamy kopii odcisków, których szukają nasi przyjaciele z KA...

MoŜesz zapytać oficjalnie zauwaŜył Prinz.

Tak, ale po co robić niepotrzebne zamieszanie?

Natomiast nieofi cjalnie...

Nie lubię tego słowa "nieoficjalnie" oświadczył Prinz.

Ja równieŜ, mój przyjacielu, ale zgódź się...

przez pamięć dawnych czasów.

Masz moje słowo, jeśli coś wygrzebię, pierwszy będziesz o tym wiedział.

Współpraca dwóch wywiadów.

Jeśli nic nie znajdę, to nic się nie stanie.

64

Prinz wstał.

No dobrze, przez pamięć dawnych czasów.

Ten jeden raz.

Wychodząc z hotelu zastanawiał się, co takiego, u diabła, Herrmann wiedział albo podejrzewał, czego nie wiedział on sam.

W "Braunschweiger Hof" w Munchbergu Sam McCready siedział przy barze.

Pił samotnie i wpatrywał się w ciemną boazerię.

Był głęboko za niepokojony.

Po raz kolejny zadawał sobie pytanie, czy dobrze zrobił wysyłając Morenza.

Coś było nie w porządku z tym człowiekiem.

Letnie przeziębienie?

Raczej grypa.

Ale od tego nie wysiadają nerwy.

Jego stary przyjaciel wydawał się zdenerwowany.

Załamanie?

Nie, to nie stary Bruno.

PrzecieŜ robił to tyle razy.

I był "czysty" o ile McCready wiedział.

Strona 44

forsyth Fa szerz.txt

Próbował się usprawiedliwić.

Nie miał czasu, Ŝeby znaleźć kogoś młod szego.

A Pankratin nie podszedłby do obcego człowieka.

On teŜ ryzyko wał Ŝyciem.

Gdyby McCready nie wysłał Morenza, straciliby radzieckie plany wojskowe.

Nie miał wyboru...

Ale wciąŜ się martwił.

Siedemdziesiąt mil na północ Bruno Morenz siedział w barze hote lu

"Schwarzer Bar" w Jenie.

On równieŜ pił samotnie.

Ale w przeciwień stwie do McCreadyego nie potrafił przestać.

Nie mógł się powstrzymać.

Wmawiał sobie, Ŝe alkohol mu pomaga, dodaje sił, odpędza zmęcze nie.

W rzeczywistości kaŜdy kieliszek przybliŜał go do skraju przepaści.

Po drugiej stronie ulicy Morenz widział główne wejście do liczące go setki lat Uniwersytetu Schillera.

Przed bramą stało popiersie Karo la Marksa.

Tablica głosiła, Ŝe Marks wykładał tutaj na wydziale filozofii w 1841 roku.

Morenz poŜałował, Ŝe brodaty filozof nie padł trupem w trakcie kolejnego wykładu.

Wówczas nie pojechałby do Londynu i nie napisał "Das Kapitał", i Morenz nie musiałby teraz przechodzić przez takie męczarnie.

Środa

O pierwszej w nocy do hotelu przysłano zapieczętowaną brązową kopertę dla dr.

Herrmanna.

Herrmann jeszcze nie spał.

Koperta zawie rała trzy duŜe fotografie.

Na dwóch figurowały dwa naboje kalibru 9 mm, na trzeciej odciski kciuka, palca i dłoni.

Herrmann postanowił nie wysy łać ich do Pullach, tylko zawieźć je osobiście rano.

JeŜeli drobniutkie rysy na kulach oraz odciski palców będą pasowały, zaczną się kłopoty.

Zasta nawiał się, komu ile powiedzieć.

Gdyby tylko znaleźli tego drania Mo-""" O dziewiątej rano złapał pierwszy samolot do Monachium.

renza.

65 .

O dziesiątej w Berlinie major Wanawskaja jeszcze raz sprawdziła miej sce pobytu człowieka, którego tropiła.

Powiedziano jej, Ŝe jest w garnizo nie niedaleko od Erfurtu.

O szóstej po południu wyjeŜdŜa do Poczdamu.

Jutro wraca samolotem do Moskwy.

A ja wrócę razem z tobą, ty łajdaku powiedziała do siebie.

O wpół do dwunastej Morenz wstał od stolika w kawiarni, gdzie wstą pił

dla zabicia czasu.

Wsiadł do samochodu.

Był skacowany, krawat miał rozwiązany, policzki i brodę porastała mu siwa szczecina, bo rano nie mógł utrzymać brzytwy w ręku.

Nie wyglądał jak biznesmen udający się do za kładów Zeissa na rozmowy o optycznych soczewkach.

OstroŜnie wyjechał z miasta i skierował się na zachód, w stronę Weimaru.

Bocznica kolejowa znajdowała się w odległości trzech mil.

Była większa niŜ wczorajsza bocznica, ukryta w cieniu drzew, które ro sły po obu stronach drogi.

Naprzeciwko między drzewami stała kawiar nia "Muhltalperle".

Nikogo nie było widać, kawiarnia nie cieszyła się po pularnością.

Morenz wjechał na bocznicę za pięć dwunasta, wyjął skrzynkę z narzędziami i ponownie podniósł maskę.

Dwie minuty po dwunastej na Ŝwirowany podjazd wtoczył się gazik i zahamował.

MęŜczyzna, który wysiadł z gazika, ubrany był w workowaty bawełniany mundur z naszyw kami kaprala i wysokie buty do kolan.

Na oczy naciągnął furaŜerkę.

Nie dbałym krokiem podszedł do BMW.

Jeśli ma pan kłopoty, moŜe skorzysta pan z moich narzędzi powiedział.

Wsunął pod maskę swoją drewnianą skrzynkę z narzędziami i oparł ją na obudowie Strona 45

forsyth Fa szerz.txt

silnika.

Brudnym kciukiem otworzył zamek.

W środku spoczywał komplet płaskich kluczy do nakrętek.

I co, Du chu, jak ci leci?

mruknął.

Morenz znowu miał sucho w ustach.

Doskonale szepnął.

Odsunął na bok klucze.

Pod nimi leŜał maszynopis w czerwonej pla stikowej okładce.

Rosjanin wziął klucz i dokręcił obluzowany zacisk.

Mo renz wyjął ksiąŜkę, wsadził ją sobie pod płaszcz i przycisnął lewym ra mieniem do boku.

Rosjanin odłoŜył klucz na miejsce i zamknął skrzynkę z narzędziami.

Muszę jechać mruknął.

Daj mi dziesięć minut.

I okazuj wdzięczność.

Ktoś moŜe nas obserwować.

Wyprostował się, machnął ręką i wrócił do gazika.

Silnik wciąŜ pracował.

Morenz pomachał mu na poŜegnanie.

Danke zawołał.

66

Gazik odjechał w stronę Erfurtu.

Morenz poczuł słabość.

Chciał się stąd wydostać.

Musiał się napić.

Później zatrzyma się gdzieś i przełoŜy rękopis do schowka pod akumulatorem.

Teraz koniecznie musiał się napić.

Opuścił pokrywę silnika, wrzucił narzędzia do bagaŜnika, zamknął go i wsiadł do samochodu.

Piersiówka była w schowku na rękawiczki.

Wyjął ją i pociągnął głęboki, satysfakcjonujący łyk.

Pięć minut później, odzy skawszy pewność siebie, ruszył w stronę Jeny.

Poprzednio zauwaŜył za Jena inną bocznicę, tuŜ przed skrzyŜowaniem z autostradą prowadzącą do granicy.

Zatrzyma się tam i ukryje rękopis.

Kraksa nawet nie była jego winą.

Na południe od Jeny, na przedmie ściach Stadtrody przejeŜdŜał pomiędzy potęŜnymi, ohydnymi blokami mieszkalnymi, kiedy z bocznej uliczki wyskoczył

jakiś trabant.

Morenz prawie zdąŜył zahamować, ale miał osłabiony refleks.

Znacznie cięŜsze BMW zmiaŜdŜyło tył wschodnioniemieckiego malucha.

Morenz niemal natychmiast wpadł w panikę.

Czy to pułapka?

Czy kierowca trabanta był z SSD?

MęŜczyzna wygramolił się zza kierownicy, popatrzył na zmiaŜdŜony tył wozu i podbiegł do BMW.

Miał złą, zmiętą twarz i wściekłe spojrzenie.

Co pan wyrabia, do cholery?

wrzasnął.

Zasrany kapitalista, myśli, Ŝe moŜe jeździć jak wariat...

W klapie marynarki miał mały okrągły znaczek Socjalistyczno-Komunistycznej Zjednoczonej Partii.

Partyjniak.

Morenz mocno przycisnął rę kopis do boku lewym ramieniem, wysiadł i sięgnął po marki.

Oczywiście wschodnie; nie mógł zaproponować marek zachodnich, to byłoby następ ne przestępstwo.

Ludzie zaczęli gromadzić się wokół dwóch samochodów.

Bardzo pana przepraszam powiedział Morenz.

Zapłacę za uszkodzenia.

To powinno wystarczyć z nawiązką.

Ale naprawdę bardzo się spieszę...

Rozwścieczony właściciel trabanta spojrzał na plik banknotów.

To było bardzo duŜo pieniędzy.

Nie o to chodzi odparł.

Cztery lata musiałem czekać na ten samochód.

Da się naprawić wtrącił stojący obok męŜczyzna.

Strona 46

forsyth Fa szerz.txt

Akurat, cholera warknął pokrzywdzony właściciel.

Będę musiał go odesłać do fabryki.

Tłumek liczył juŜ dwadzieścia osób.

Na osiedlu mieszkaniowym Ŝy cie jest dość nudne, a BMW warte było obejrzenia.

Wtedy pojawił się samochód policyjny.

Rutynowy patrol, ale Morenz zaczął się trząść.

Poli cjanci wysiedli.

Jeden obejrzał uszkodzenie.

MoŜna naprawić zawyrokował.

Chce pan wnieść oskarŜenie?

67 .

Kierowca trabanta zaczął się wycofywać: No...

Drugi policjant podszedł do Morenza.

Ausweis, bztte rzucił.

Morenz prawą ręką wyciągnął paszport.

Ręka dygotała.

Policjant po patrzył na drŜącą dłoń, mętne oczy, nie ogolony podbródek.

Pan pił oświadczył.

Pociągnął nosem i upewnił się, Ŝe ma ra cję.

Dobra, jedziemy na komisariat.

Dalej, wsiadaj pan...

Zaczął popychać Morenza w stronę policyjnego samochodu, który stał obok z włączonym silnikiem.

Drzwi przy kierownicy były otwarte.

Wtedy Bruno Morenz wreszcie się załamał.

Ciągle trzymał rękopis pod pachą.

Na komisariacie i tak to znajdą.

Gwałtownie zamachnął się do tyłu wol nym ramieniem i uderzył policjanta w twarz, łamiąc mu nos.

Policjant upadł, a on wskoczył do samochodu, wrzucił bieg i odjechał.

Ruszył w złym kierunku, z powrotem na północ, do Jeny.

Drugi policjant, zaskoczony, oddał cztery strzały.

Trzy chybiły.

Samochód VOPO, kołysząc się dziko, zniknął za rogiem.

Z dziury w baku, gdzie trafiła czwarta kula, wyciekała benzyna.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Dwaj policjanci byli tak zaskoczeni tym, co się stało, Ŝe zareagowali powoli.

Ani trening, ani dotychczasowe doświadczenia nie przygotowały ich na tego rodzaju opór.

Zostali publicznie napadnięci i zniewaŜeni na oczach tłumu ludzi, toteŜ nie posiadali się ze złości.

Było sporo krzyku, zanim postanowili, co robić.

Oficer, który nie odniósł obraŜeń, zostawił swojego kolegę ze złama nym nosem i ruszył na komisariat.

śaden z nich nie miał osobistego komunikatora, poniewaŜ zwykle uŜywali radia w samochodzie.

Apele do tłumu o udostępnienie telefonu nie wywołały Ŝadnej reakcji oprócz wzru szenia ramion.

Przedstawiciele klasy pracującej nie mają telefonów w swo im robotniczo-chłopskim raju.

Partyjniak z rozbitym trabantem zapytał, czy moŜe odejść, i natych miast został aresztowany pod groźbą broni przez Złamanego Nosa, któ ry wychodził z załoŜenia, Ŝe kaŜdy moŜe naleŜeć do spisku.

Drugi policjant, maszerujący drogą najenę, zobaczył nadjeŜdŜające go Wartburga, zatrzymał go (równieŜ pod groźbą broni) i kazał kierowcy jechać prosto na komisariat w centrum Jeny.

Kilometr dalej zobaczyli po licyjny wóz patrolowy.

Policjant w Wartburgu gorączkowym machaniem zatrzymał kolegów i wyjaśnił im, co się stało.

Za pośrednictwem samo chodowego radia zameldowali o popełnionych przestępstwach i otrzymali

68

polecenie, Ŝeby natychmiast zgłosić się na Komendzie Głównej Policji.

Tymczasem na miejsce wypadku wysłano dodatkowe samochody.

Meldunek odebrano w centrum Jeny o dwunastej trzydzieści pięć.

Odebrano go równieŜ wiele mil dalej, wysoko w górach Harzu po dru giej stronie Strona 47

forsyth Fa szerz.txt

granicy.

Zarejestrowała go brytyjska stacja nasłuchowa, ko dowo nazwana "Archimedes".

O pierwszej po południu dr Lothar Herrmann, siedząc za własnym biurkiem w Pullach, odebrał telefon, na który czekał.

Telefonowano z la boratorium balistycznego BND w sąsiednim budynku.

Laboratorium znajdowało się obok zbrojowni i strzelnicy.

Stosowano tam przemyślną praktykę: przy wydawaniu agentowi broni bocznej nie tylko zapisywano numer seryjny obok nazwiska agenta, ale wystrzeliwano dwie serie w za mkniętym pomieszczeniu, po czym zbierano i przechowywano naboje.

Technik perfekcjonista wolałby oczywiście dostać prawdziwe kule ze zwłok w Kolonii, ale fotografie teŜ mu wystarczyły.

KaŜda gwintowana lufa róŜni się trochę od innych i kaŜda pozostawia na wystrzelonym pocisku maleńkie rysy.

Te ślady są jak odciski palców.

Technik porównał wyŜło bienia na dwóch próbnych pociskach, wystrzelonych z walthera PPK przed dziesięciu laty, z otrzymanymi fotografiami, o których pochodzeniu nie miał pojęcia.

Identyczne?

Rozumiem.

Dziękuję panu powiedział dr Herr mann.

Zadzwonił do sekcji daktyloskopii BND przechowuje równieŜ odciski palców swoich pracowników, nie tylko podejrzanych osób i otrzymał taką samą odpowiedź.

Westchnął głęboko i ponownie sięgnął po słuchawkę.

Nie pozostało mu nic innego; musiał zawiadomić samego naczelnego dyrektora.

Ta rozmowa była jedną z najtrudniejszych w karierze Herrmanna.

Naczelny miał obsesję na punkcie swojej Agencji i jej dobrego imienia, zarówno w Bonn, jak i wśród innych zachodnich wywiadów.

Nowina, któ rą usłyszał od Herrmanna, była dla niego ciosem.

Przyszło mu do gło wy, Ŝeby "zgubić" próbne kule i odciski palców Morenza, ale szybko odrzucił ten pomysł.

Prędzej czy później policja złapie Morenza, tech nicy z laboratorium otrzymają wezwanie do sądu wybuchnie jeszcze większy skandal.

BND w Niemczech jest odpowiedzialny tylko przed Kanzleramtem, czyli Urzędem Kanclerza.

Naczelny wiedział, Ŝe prędzej czy później, a ra czej prędzej, będzie musiał

zawiadomić ich o skandalu.

Nie był zachwy cony tą perspektywą.

69 .

Znajdźcie go rozkazał Herrmannowi.

Znajdźcie go szybko i odbierzcie te kasety.

Kiedy Herrmann odwrócił się do wyjścia, dyrektor naczelny, który płynnie władał angielskim, wygłosił jeszcze jedną uwagę.

Doktorze Herrmann, Anglicy mają powiedzenie, które panu po lecam.

"Nie zabijaj, ale nie broń Ŝycia zbyt gorliwie."

Podał cytat po angielsku.

Dr Herrmann zrozumiał, ale zdumiało go słowo "gorliwie".

Wróciwszy do swojego gabinetu sprawdził w słowniku i doszedł do wniosku, Ŝe najlepszym tłumaczeniem jest słowo "unnótig", czyli "niepotrzebnie".

W całej swojej karierze w BND nigdy nie otrzymał wyraźniejszego rozkazu.

Zadzwonił do centralnego archiwum w Wydzia le Personalnym.

Przyślijcie mi Ŝyciorys jednego z naszych pracowników, Brunona Morenza polecił.

O drugiej po południu Sam McCready czekał jeszcze na wzgórzu, gdzie z Johnsonem tkwili od siódmej rano.

Wprawdzie podejrzewał, Ŝe pierwsze spotkanie w okolicach Weimaru nie doszło do skutku, ale ni gdy nie wiadomo; Morenz mógł przyjechać o świcie.

Ale nie przyjechał.

McCready ponownie sprawdził harmonogram: spotkanie o dwunastej, odjazd dwunasta dziesięć, godzina i trzy kwadranse jazdy Morenz powinien zjawić się lada chwila.

Jeszcze raz skierował lornetkę na odle głą szosę po drugiej stronie granicy.

Johnson czytał miejscową gazetę, którą kupił na stacji obsługi we Frankenwaldzie, kiedy telefon dyskretnie zabrzęczał.

Podniósł słuchaw kę, posłuchał i podał ją McCreadyemu.

GCHQ oznajmił.

Do ciebie.

Dzwonił przyjaciel McCreadyego z Cheltenham.

Słuchaj, Sam powiedział chyba wiem, gdzie jesteście.

Strona 48

forsyth Fa szerz.txt

Nie daleko od was nastąpiło nagłe oŜywienie w eterze.

MoŜe powinieneś za dzwonić do "Archimedesa".

Oni łapią więcej od nas.

Połączenie zostało przerwane.

Daj mi "Archimedesa" powiedział McCready do Johnsona.

DyŜurny oficer, sekcja wschodnioniemiecka.

Johnson zaczął wystukiwać numer.

W połowie lat pięćdziesiątych rząd brytyjski, za pośrednictwem Bry tyjskiej Armii Renu, kupił stary zrujnowany zamek wysoko w górach Harzu, w pobliŜu ładnego zabytkowego miasteczka Goslar.

Harz to gęsto zalesione pasmo górskie, przez które przebiega krętą linią granica Nie70

mieć Wschodnich, przecinając strome zbocza i głębokie wąwozy.

Dla potencjalnych uciekinierów z NRD była to wymarzona okolica.

Schloss Lówenstein został wyremontowany przez Brytyjczyków i osten tacyjnie zamieniony w miejsce ćwiczeń dla orkiestr wojskowych.

Wersję tę potwierdzały dźwięki muzyki nieustannie dobiegające z zamku, efekt uzyskiwany dzięki magnetofonom i wzmacniaczom.

Ale podczas napra wiania dachu inŜynierowie z Cheltenham zainstalowali kilka bardzo skom plikowanych anten, ulepszanych z biegiem lat w miarę rozwoju techno logii.

ChociaŜ miejscowi niemieccy dygnitarze byli czasem zapraszani na prawdziwy koncert muzyki wojskowej i kameralnej w tym celu spro wadzano orkiestrę samolotem to w rzeczywistości Schloss Lówenstein stanowił wysuniętą placówkę Cheltenham, znaną pod kryptonimem "Archimedes".

Jego zadaniem było nasłuchiwanie ciągłego bełkotu wschodnioniemieckich i rosyjskich przekazów radiowych po drugiej stronie gra nicy.

Stąd lokalizacja w górach: im wyŜej, tym lepszy odbiór.

Tak, właśnie przekazaliśmy wszystko do Cheltenham powie dział oficer dyŜurny, kiedy McCready potwierdził swoją toŜsamość.

Uprzedzali, Ŝe moŜe pan zadzwonić.

Mówił przez kilka minut, a kiedy odłoŜył słuchawkę, McCready był blady.

Policja w Jenie dostała kota poinformował Johnsona.

Gdzieś na przedmieściach była kraksa.

Po stronie południowej.

Samochód z Nie miec Zachodnich, nieznanej marki, zderzył się z trabantem.

Zachodnioniemiecki kierowca dał po pysku policjantowi, jednemu z dwóch, którzy przyjechali na miejsce wypadku, a potem odjechał...

i to samochodem VOPO, wyobraŜasz sobie.

Oczywiście to nie musiał być nasz człowiek.

Johnson zrobił współczującą minę, ale nie wierzył w to, podobnie jak McCready.

Co robimy?

zapytał.

McCready usiadł na tylnym zderzaku rangę rovera i objął głowę rę kami.

Czekamy odparł.

Nic innego nie moŜemy zrobić.

"Archimedes" zawiadomi nas, jeśli coś się wyjaśni.

W tym czasie czarne BMW zostało odholowane na zamknięty teren Komendy Głównej Policji w Jenie.

Nikt nie pomyślał o odciskach pal ców wiedzieli, kogo chcą aresztować.

VOPO ze złamanym nosem, na który załoŜono prowizoryczny opatrunek, składał

obszerne zeznania, podobnie jak jego kolega.

Zatrzymano i przesłuchano kierowcę trabanta oraz tuzin gapiów.

Na biurku okręgowego komendanta leŜał paszport na nazwisko Hans Grauber, podniesiony z ulicy, gdzie upuścił go VOPO ze 71 .

złamanym nosem.

Inni detektywi badali zawartość teczki oraz podręcz nej torby.

Sprowadzono dyrektora działu sprzedaŜy zagranicznej u Zeissa, protestującego, Ŝe nigdy nie słyszał o Hansie Grauberze, chociaŜ rze czywiście w przeszłości robił

interesy z BKI w Wurzburgu.

Kiedy pokazano mu sfałszowany podpis na liście z zaproszeniem, przysięgał, Ŝe to nie jego podpis.

Dla tego człowieka koszmar dopiero się zaczynał.

PoniewaŜ paszport był zachodnioniemiecki, komendant Policji Ludo wej rutynowo zawiadomił miejscowe biuro SSD.

Strona 49

forsyth Fa szerz.txt

Po dziesięciu minutach przyjechali.

Chcemy, Ŝeby przewieziono samochód na platformie do na szego garaŜu w Erfurcie, powiedzieh.

Przestańcie zostawiać na nim odci ski palców.

Chcemy równieŜ dostać wszystkie przedmioty wyjęte z samo chodu, kopie zeznań wszystkich świadków itd.

Natychmiast.

Pułkownik VOPO dobrze wiedział, kto tu rządzi.

Kiedy Stasi wydaje rozkaz, wszyscy słuchają.

Czarne BMW dostarczono do garaŜu SSD w Er furcie o czwartej trzydzieści i mechanicy z tajnej policji przystąpili do pracy.

Pułkownik VOPO musiał przyznać, Ŝe SSD miało rację.

To było bez sensu.

Niemiec z Zachodu dostałby prawdopodobnie wysoki mandat za jazdę po pijanemu NRD

ciągle potrzebowała twardej waluty.

Te raz groziło mu długoletnie więzienie.

Dlaczego uciekł?

W kaŜdym razie, cokolwiek Stasi zamierzali zrobić z samochodem, jego zadaniem było znalezienie człowieka.

Wydał rozkaz, Ŝeby kaŜdy policyjny wóz i kaŜdy pieszy patrol w promieniu wielu kilometrów wypatrywał Graubera oraz skradzionego policyjnego samochodu.

Opis pojazdu i człowieka przeka zano przez radio do wszystkich jednostek na północ aŜ do Apoldy, na zachód do Weimaru.

Prasa nie apelowała o pomoc do społeczeństwa.

W państwie totalitarnym rzadko zdarza się, Ŝeby społeczeństwo pomaga ło policji.

Ale gorączkowa aktywność radiowa została w całości zarejestro wana przez

"Archimedesa".

O czwartej po południu dr Herrmann zadzwonił do Dietera Austa w Kolonii.

Nie poinformował go o wynikach laboratoryjnych testów ani nawet o swojej umowie z Johannem Prinzem.

Aust nie musiał tego wie dzieć.

Chcę, Ŝebyś osobiście przesłuchał Frau Morenz powiedział.

Wysłałeś do niej funkcjonariuszkę?

Dobrze, niech tam zostanie.

JeŜeli po licja przyjdzie przesłuchać Frau Morenz, nie wtrącaj się, ale daj mi znać.

Spróbuj z niej wyciągnąć jakąś wskazówkę...

trasa podróŜy, letniskowy domek, mieszkanie przyjaciółki, rodzinna posiadłość, cokolwiek.

Poślij ludzi kaŜdym tropem, jaki od niej uzyskasz.

Potem złoŜysz mi raport.

72

On nie ma Ŝadnej rodziny w Niemczech oprócz Ŝony, syna i cór ki odparł

Aust, który równieŜ zapoznał się z Ŝyciorysem Morenza za wartym w aktach personalnych.

Jego córka chyba jest hipiską, mieszka w domu przeznaczonym na rozbiórkę w Dusseldorfie.

Na wszelki wypa dek złoŜymy jej wizytę.

Zrób to dodał Herrmann i rozłączył się.

Na podstawie czegoś, co znalazł w aktach Morenza, wysłał kodowy sygnał

kategorii "blitz" do agenta BND w ambasadzie niemieckiej w Lon dynie, na Belgrave Square.

O piątej zabrzęczał telefon na tylnym siedzeniu rangę rovera.

McCready odebrał.

Spodziewał się, Ŝe dzwoni Londyn albo "Archimedes".

Głos w słuchawce był cienki, piskliwy, jak gdyby rozmówca dławił się.

Sam, czy to ty.

Sam?

McCready zesztywniał.

Tak warknął to ja.

Przepraszam, Sam.

Strasznie przepraszam.

Narobiłem bałaganu...

Z tobą wszystko OK?

przerwał mu McCready.

Morenz tracił cenne sekundy.

O. K.

Tak, K jak Kaput.

Strona 50

forsyth Fa szerz.txt

Jestem skończony.

Sam.

Nie chciałem jej zabić.

Kochałem ją.

Sam.

Kochałem ją...

McCready trzasnął słuchawką przerywając połączenie.

Nikt nie moŜe zadzwonić na Zachód z budki telefonicznej w Niemczech Wschodnich.

Rząd wschodnioniemiecki zabronił wszelkich kontaktów.

Ale SIS ma "bez pieczny" dom w okolicach Lipska, gdzie mieszka wschodnioniemiecki agent-rezydent, pracujący dla Londynu.

Jeśli ktoś zadzwoni pod ten numer z Niemiec Wschodnich, połączenie zostaje przekazane na Zachód za pośrednictwem systemu satelitarnego.

Ale rozmowa moŜe trwać tylko cztery sekundy, nie dłuŜej, Ŝeby wschodni Niemcy nie namierzyli połączenia i nie zlokalizowali "bezpiecz nego" domu.

Morenz paplał przez dziewięć sekund.

ChociaŜ McCready o tym nie wiedział, słuŜby nasłuchowe SSD dotarły juŜ do Lipska, kiedy połączenie zostało przerwane.

Jeszcze sześć sekund i zlokalizowaliby "bez pieczny" dom razem z jego mieszkańcem.

Morenza uprzedzano, Ŝeby uŜywał tego numeru tylko w razie konieczności i przez bardzo krótki czas.

On jest załamany oświadczył Johnson.

Nerwy mu wysiadły.

Na litość boską, on płakał jak dziecko warknął McCready.

Kompletnie się rozkleił.

Powiedz mi coś.

O czym on gadał, do cholery?

"Nie chciałem jej zabić..."

73 .

Johnson zamyślił się.

On mieszka w Kolonii?

PrzecieŜ wiesz.

Johnson wcale tego nie wiedział.

Wiedział tylko, Ŝe zabrał McCreadyego z hotelu "Holiday Inn" obok lotniska w Kolonii.

Nigdy nie spo tkał Ducha.

Nie było potrzeby.

Wziął miejscową gazetę i pokazał drugi wiodący artykuł na pierwszej stronie.

Był to artykuł Giinthera Brauna z kolońskiego "Stadt-Anzeiger", przedrukowany przez "Nordbayrischer Kurier", północnobawarską gazetę wychodzącą w Bayreuth.

ReportaŜ nadesłano z Kolonii, a nagłówek głosił: "Prostytutka i alfons zamordo wani.

Strzelanina w miłosnym gniazdku".

McCready przeczytał, odłoŜył gazetę i popatrzył na północ.

Och, Bruno, mój biedny przyjacielu, coś ty narobił?

Pięć minut później zadzwonił "Archimedes".

Słyszeliśmy to powiedział dyŜurny oficer więc wszyscy inni teŜ chyba słyszeli.

Przykro mi.

On zniknął, prawda?

Jakie nowiny?

zapytał McCready.

Mają nazwisko Hansa Graubera odparł "Archimedes".

Szu kają go w całej południowej Turyngii.

Jazda po pijanemu, napaść i kra dzieŜ samochodu policyjnego.

Jechał czarnym BMW, zgadza się?

Zabrali go do garaŜu SSD w Erfurcie.

Zdaje się, Ŝe Stasi skonfiskowała wszystko, co do niego naleŜało.

Kiedy dokładnie był ten wypadek?

zapytał Sam.

DyŜurny oficer rozmawiał z kimś przez chwilę.

Pierwszy meldunek na policję w Jenie nadano z patrolowego sa mochodu.

Zgłosił się ten VOPO, który nie dostał w łeb.

UŜył zwrotu: "pięć minut temu".

Zgłoszenie zarejestrowano o dwunastej trzydzieści pięć.

Dziękuję rzucił tylko McCready.

Strona 51

forsyth Fa szerz.txt

O ósmej w garaŜu w Erfurcie jeden z mechaników znalazł puste miej sce pod akumulatorem.

Wokół niego trzej inni mechanicy pracowali nad tym, co pozostało z BMW.

Siedzenia i tapicerka leŜały na podłodze, koła zdjęto, a opony wywrócono na drugą stronę.

Pozostała tylko rama i wła śnie tam odkryto schowek.

Mechanik zawołał męŜczyznę w cywilnym ubraniu, majora SSD.

Obaj obejrzeli schowek i major kiwnął głową.

Etn Spionwagen stwierdził.

Samochód szpiegowski.

Mechanicy pracowali dalej, chociaŜ niewiele zostało do zrobienia.

Major poszedł na górę i zadzwonił do berlińskiej centrali Urzędu Bez pieczeństwa Państwowego, która mieści się w wielkiej, ponurej ceglanej 74

fortecy przy Normannenstrasse 22, w dzielnicy Lichtenberg w Berlinie Wschodnim.

Major wiedział, do kogo się zgłosić; połączył się bezpośred nio z Abteilung II, Spionage Abwehr, czyli Wydziałem Kontrwywiadu.

Tam sprawa trafiła do rąk samego dyrektora Abteilung II, pułkownika Otto na Vossa.

Pułkownik po pierwsze rozkazał sprowadzić do Berlina Wschod niego absolutnie wszystko, co miało związek ze sprawą.

Po drugie rozka zał aresztować i szczegółowo przesłuchać wszystkie osoby, które choćby przelotnie widziały BMW lub kierowcę, poczynając od straŜy granicznej z posterunku w Saale.

Później doszedł personel hotelu "Schwarzer Bar", policjanci z drogówki interesujący się BMW, zwłaszcza ci, przez których nie doszło do pierwszego spotkania, oraz dwaj VOPO, którym ukradzio no wóz patrolowy.

Trzeci rozkaz Vossa dotyczył zachowania absolutnej ciszy radiowej w tej sprawie oraz uŜywania wyłącznie sprawdzonych linii telefonicznych.

Uporawszy się z tym pułkownik podniósł słuchawkę wewnętrznego te lefonu i dostał

połączenie z Abteilung IV, któremu podlegały przejścia graniczne i lotniska.

O dziesiątej wieczorem "Archimedes" po raz ostatni zadzwonił do McCreadyego.

Obawiam się, Ŝe juŜ po wszystkim stwierdził oficer dyŜurny.

Nie, jeszcze go nie złapali, ale złapią.

Widocznie odkryli coś w garaŜu w Erfurcie.

DuŜa aktywność radiowa, szyfrowana, pomiędzy Erfurtem a Berlinem Wschodnim.

Nagle wyciszono wszystkie pogawędki w eterze.

I wszystkie przejścia graniczne postawiono w stan pogotowia...

podwój ne straŜe, włączone reflektory.

To tyle.

Przykro mi.

Nawet ze swojego punktu obserwacyjnego na wzgórzu McCready za uwaŜył, Ŝe w ciągu ostatniej godziny światła samochodów wyjeŜdŜają cych z Niemiec Wschodnich pojawiały się coraz rzadziej.

Widocznie trzymali ich tam całymi godzinami w blasku łukowych lamp i przeszu kiwali kaŜdy samochód, kaŜdą cięŜarówkę, Ŝeby nawet mysz nie mogła się prześliznąć.

O dziesiątej trzydzieści zadzwonił Timothy Edwards.

Słuchaj, wszyscy bardzo Ŝałujemy, ale to skończone powie dział.

Wracaj natychmiast do Londynu, Sam.

Jeszcze go nie złapali.

Powinienem tu zostać.

MoŜe będę w stanie pomóc.

To jeszcze nie koniec.

Krzyki nic nie pomogą odparł Edwards.

Musimy omówić parę spraw.

Między innymi stratę przesyłki.

Nasi amerykańscy kuzyni wca75 .

le nie są zachwyceni.

Proszę cię, wsiądź do pierwszego samolotu z Frank furtu albo z Monachium.

Dowiedz się, który jest wcześniejszy.

Okazało się, Ŝe z Frankfurtu.

Johnson zawiózł go w nocy na lotnisko, a potem odprowadził rangę rovera ze sprzętem do Bonn czuł się bardzo zmęczonym mimo młodego wieku.

McCready złapał parę godzin snu na lotnisku Sheraton i wsiadł na pokład Strona 52

forsyth Fa szerz.txt

pierwszego porannego sa molotu do Londynu.

Z powodu godzinnej róŜnicy czasu wylądował na Heathrow tuŜ po ósmej.

Denis Gaunt spotkał go i zawiózł prosto do Century House.

Czwartek

Major Ludmiła Wanawskajajak zwykle wstała wcześnie i z braku sali gimnastycznej wykonała poranne ćwiczenia w swoim pokoju w barakach KGB.

Samolot miała dopiero w południe, ale chciała jeszcze zajrzeć do centrali KGB, Ŝeby po raz ostatni sprawdzić marszrutę człowieka, które go tropiła.

Wiedziała, Ŝe poprzedniego wieczoru wrócił razem z konwo jem z Erfurtu do Poczdamu i spędził tam noc w oficerskich kwaterach.

Oboje mieli wracać do Moskwy tym samym samolotem, odlatującym w południe z Poczdamu.

On będzie siedział z przodu na miejscu zare zerwowanym, nawet w samolotach wojskowych, dla "własti", czyli klasy uprzywilejowanej.

Ona udawała skromną stenografistkę z olbrzymiej am basady na Unter den Linden, siedziby prawdziwej (sowieckiej) władzy w Niemczech Wschodnich.

Nie zostaną sobie przedstawieni, on nawet jej nie zauwaŜy, ale znajdzie się pod obserwacją, jak tylko samolot wleci na obszar powietrzny Związku Radzieckiego.

O ósmej major Wanawskaja weszła do budynku centrali KGB, oddalo nego pół

mili od ambasady, i skierowała się do Biura Łączności.

Będą mogli zadzwonić do Poczdamu i sprawdzić, czy rozkład lotów nie został zmie niony.

Czekając na informację wzięła kawę i usiadła przy stoliku z młodym porucznikiem, który był widocznie zmęczony, poniewaŜ ciągle ziewał.

Całą noc na nogach?

zagadnęła.

Właśnie.

Nocna zmiana.

Szwaby nie dały nam chwili spokoju.

Wanawskaja była po cywilnemu i rozmówca nie wiedział, Ŝe powinien tytułować ją majorem.

Nazwał wschodnich Niemców mało pochlebnym określeniem.

Wszyscy Rosjanie tak mówili.

Dlaczego?

zapytała.

Przechwycili samochód z Niemiec Zachodnich i znaleźli w nim ukryty schowek.

Myślą, Ŝe był uŜywany przez zachodniego agenta.

Tutaj, w Berlinie?

76

Nie, w Jenie.

Gdzie dokładnie jest Jena?

Słuchaj, skarbie, ja juŜ nie jestem na słuŜbie.

Mam wolne i idę spać.

Wanawskaja uśmiechnęła się słodko, otworzyła torebkę i mignęła swoją legitymacją w czerwonej okładce.

Porucznik przestał ziewać i zbladł.

Major z Trzeciego Departamentu...

to nie wróŜyło nic dobrego.

Pokazał jej na ściennej mapie wiszącej w kantynie.

Zwickau, Gera, Jena, Weimar, Erfurt.

Wszystkie miejscowości leŜały na trasie konwoju, czyli na trasie podróŜy człowieka, którego tropiła.

Wczoraj...

Erfurt.

Czternaście mil od Jeny.

Blisko, cholernie blisko.

Dziesięć minut później radziecki major wyjaśniał jej, w jaki sposób pracują wschodni Niemcy.

Na pewno zajmuje się tym Abteilung II oświadczył.

Czyli pułkownik Voss.

Otto Voss.

On kieruje sprawą.

Wanawskaja zadzwoniła z jego telefonu i wykorzystując swoją rangę uzyskała spotkanie z pułkownikiem Vossem w centrali SSD na Lichtenbergu.

O dziesiątej.

O dziewiątej czasu londyńskiego McCready zajął miejsce przy stole w sali Strona 53

forsyth Fa szerz.txt

konferencyjnej w Century House, piętro niŜej pod gabinetem sze fa.

Claudia Stuart siedziała naprzeciwko i spoglądała na niego z wyrzu tem.

Chris Appleyard, który przyleciał do Londynu, Ŝeby osobiście es kortować do Langley radzieckie dokumenty wojskowe, palił i patrzył w sufit.

Wyrazem twarzy mówił: to jest sprawa Angoli.

Wy to spieprzyli ście, wy to naprawiajcie.

Timothy Edwards zajmował miejsce u szczytu stołu, w roli arbitra.

Na porządku dziennym był tylko jeden punkt: oce na strat.

Na odrabianie strat, jeśli to moŜliwe, przyjdzie czas później.

Nikomu nie trzeba było wyjaśniać, co się stało; wszyscy czytali akta spra wy i raporty sytuacyjne.

No dobrze zaczął Edwards wygląda na to, Ŝe wasz człowiek, ten Duch, załamał się i spaprał misję.

Zobaczymy, czy będziemy mogli coś uratować z tego bałaganu...

Po cholerę go wysłałeś, Sam?

zapytała Claudia z irytacją.

Bo ktoś musiał to zrobić odparł McCready, Bo sami nie mogliście tego załatwić.

Bo było mało czasu.

Bo zabroniono mi pojechać.

Bo Pankratin nalegał na moją obecność.

Bo Duch był jedynym moŜli wym zastępcą.

Bo zgodził się pojechać.

Ale okazało się przeciągnął Appleyard Ŝe właśnie zabił swoją kochankę i był juŜ u kresu wytrzymałości.

Nic nie zauwaŜyłeś?

77 .

Nie.

Wydawał się zdenerwowany, ale panował nad sobą.

Zdener wowanie jest normalne...

do pewnego stopnia.

Nie zwierzał mi się z oso bistych kłopotów, a ja nie jestem jasnowidzem.

Najgorsze jest to wtrąciła Claudia Ŝe on widział Pankratina.

Kiedy Stasi go złapią i wezmą w obroty, będzie mówił.

Straciliśmy równieŜ Pankratina i Bóg jeden wie, jakie jeszcze straty poniesiemy, kie dy przesłuchają go na Łubiance.

Gdzie jest teraz Pankratin?

zapytał Edwards.

Zgodnie z harmonogramem wsiada właśnie do wojskowego samo lotu, lecącego z Poczdamu do Moskwy.

Nie moŜesz go jakoś ostrzec?

Nie, cholera.

Po powrocie bierze tygodniowy urlop.

WyjeŜdŜa na wieś z przyjaciółmi z wojska.

Nie moŜemy przekazać mu szyfrowanego ostrzeŜenia, dopóki nie wróci do Moskwy...

jeśli w ogóle wróci.

A co z dokumentami?

pytał dalej Edwards.

Myślę, Ŝe Duch ma je przy sobie odparł McCready.

Natychmiast stał się ośrodkiem zainteresowania obecnych.

Appleyard przestał palić.

Dlaczego?

Proste wyliczenie czasu wyjaśnił McCready.

Spotkanie wy znaczono na dwunastą.

ZałóŜmy, Ŝe odjechał z bocznicy o dwunastej dwadzieścia.

Kraksa nastąpiła o dwunastej trzydzieści.

Dziesięć minut później i dziesięć kilometrów dalej, na przedmieściach Jeny.

UwaŜam, Ŝe gdyby włoŜył rękopis do skrytki, to nawet w tym stanie wysłuchałby spo kojnie reprymendy za jazdę po pijanemu, spędziłby noc w celi i zapłacił

mandat.

Były spore szansę, Ŝe VOPO nie przeszuka dokładnie samocho du.

Gdyby rękopis był w BMW, myślę, Ŝe komunikaty radiowe policji zdra dzałyby większe podniecenie.

SSD wezwano by po dziesięciu minutach, a nie po dwóch godzinach.

Myślę, Ŝe on ma to przy sobie, moŜe pod marynarką.

Dlatego nie mógł pójść na komisariat.

Do badania krwi musiałby zdjąć marynarkę.

Strona 54

forsyth Fa szerz.txt

Dlatego uciekł.

Na kilka minut zapadła cisza.

Więc znowu wracamy do Ducha stwierdził Edwards.

ChociaŜ teraz wszyscy juŜ znali prawdziwe nazwisko agenta, woleli posługiwać się operacyjnym pseudonimem.

On musi gdzieś być.

Dokąd pójdzie?

Czy ma tam przyjaciół?

Bezpieczny dom?

Cokolwiek?

McCready potrząsnął głową.

W Berlinie Wschodnim jest bezpieczny dom.

On zna ten dom z dawnych czasów.

Dzwoniłem tam.

Nie nawiązał kontaktu.

Na południu nikogo nie zna.

Nigdy tam nie był.

78

Czy moŜe ukrywać się w lasach?

zapytała Claudia.

Nie w takiej okolicy.

To nie jest gęsto zalesiony Harz.

To otwarta równina, pola uprawne, miasta, wioski, farmy...

Kiepska kryjówka dla starszego faceta, któremu coś odbiło sko mentował

Appleyard.

Więc straciliśmy go stwierdziła Claudia.

Jego.

dokumenty i Pankratina.

Sporo.

Obawiam się, Ŝe na to wygląda przyznał Edwards.

Policja Ludowa zastosuje taktykę eskalacji.

Bariery drogowe na wszystkich uli cach i uliczkach.

Skoro on nie ma Ŝadnej kryjówki, obawiam się, Ŝe zła pią go do południa.

Zebranie zakończyło się tą ponurą nutą.

Kiedy Amerykanie wyszli, Edwards zatrzymał McCreadyego przy drzwiach.

Sam, wiem, Ŝe to beznadziejne, ale zostań przy tej sprawie.

Prosi łem w Cheltenham, Ŝeby sekcja wschodnioniemiecka prowadziła stały nasłuch i Ŝeby zawiadomili cię, jak tylko coś usłyszą.

Kiedy złapią Du cha, bo złapią go na pewno, chcę o tym natychmiast wiedzieć.

Będziemy musieli jakoś ułagodzić naszych kuzynów, chociaŜ Bóg jeden wie, jak to zrobimy.

Wróciwszy do gabinetu McCready zaczął się zastanawiać, co dzieje się w głowie człowieka, który przechodzi kompletne załamanie nerwowe.

Oso biście nigdy nie zetknął się z tym zjawiskiem.

Jak teraz wygląda Bruno Morenz?

Jak reaguje na swoją sytuację?

Logicznie?

Po wariacku?

McCre ady zadzwonił do psychiatry zatrudnionego jako konsultant w SIS, wybit nego specjalisty, którego bez cienia szacunku nazywano "konowałem".

Wytropił doktora Alana Carra w jego apartamencie na Wimpole Street.

Dr Carr powiedział, Ŝe rano jest zajęty, ale chętnie spotka się z McCreadym na lunch i doraźną konsultację.

McCready umówił się z nim w hote lu "Montcalm" o pierwszej.

Punktualnie o dziesiątej major Ludmiła Wanawskaja weszła w głów ną bramę budynku SSD na Normannenstrasse.

Zaprowadzono ją na czwarte piętro, zajmowane przez Wydział Kontrwywiadu.

Czekał na nią pułkownik Voss.

Zaprowadził ją do swojego prywatnego gabinetu i po sadził na krześle naprzeciwko biurka.

Sam usiadł za biurkiem i zapro ponował kawę.

Kiedy kelner wyszedł, pułkownik zapytał uprzejmie: Co mogę dla was zrobić, towarzyszko majorze?

Ciekawił go powód tej wizyty.

W dodatku dzisiaj miał bardzo mało czasu.

Ale spotkania zaŜądał generał z centrali KGB, a pułkownik Voss 79 .

Strona 55

forsyth Fa szerz.txt

dobrze wiedział, kto naprawdę rządzi Niemiecką Republiką Demokra tyczną.

Prowadzicie sprawę w okręgu Jeny powiedziała Wanawskaja.

Agent zachodnioniemiecki, który zbiegł po wypadku i zostawił swój samochód.

MoŜecie zapoznać mnie ze szczegółami?

Voss podał szczegóły, których nie było w raporcie przekazanym Ro sjanom.

ZałóŜmy rzuciła Wanawskaja, kiedy Voss skończył Ŝe ten agent, Grauber, przyjechał coś zabrać albo dostarczyć...

Czy w samocho dzie albo w schowku znaleziono coś, co mógł przywieźć albo wywozić?

Nie, nic.

Wszystkie osobiste dokumenty były zwykłym kamuflaŜem.

Schowek był pusty.

Jeśli coś przywiózł, zdąŜył to dostarczyć.

Jeśli chciał coś wywieźć, widocznie jeszcze tego nie odebrał...

Albo miał to jeszcze przy sobie.

Tak, całkiem moŜliwe.

Dowiemy się, kiedy go przesłuchamy.

Mogę spytać o powód waszego zainteresowania?

Wanawskaja ostroŜnie dobierała słów.

Istnieje prawdopodobieństwo, chociaŜ niewielkie, Ŝe sprawa, nad którą pracuję, częściowo pokrywa się z waszą.

Pod maską obojętności Otto Voss był ubawiony.

Więc ta ładna rosyj ska agentka podejrzewała, Ŝe zachodni agent przyjechał na Wschód, Ŝeby nawiązać kontakt z rosyjskim informatorem, a nie ze wschodnioniemieckim zdrajcą.

Interesujące.

Jak uwaŜacie, pułkowniku, czy Grauber miał nawiązać osobisty kontakt, czy tylko skorzystać ze skrzynki kontaktowej?

UwaŜamy, Ŝe przyjechał na osobiste spotkanie odparł Voss.

ChociaŜ miał wypadek wczoraj o dwunastej trzydzieści, przekroczył gra nicę we wtorek o jedenastej.

Gdyby miał tylko odebrać lub zostawić pacz kę w skrzynce kontaktowej, nie potrzebowałby aŜ dwudziestu czterech godzin.

Mógł to załatwić w ciągu jednego dnia.

Tymczasem spędził noc z wtorku na środę w "Schwarzer Bar" w Jenie.

UwaŜamy, Ŝe miał coś odebrać osobiście.

Serce Wanawskiej śpiewało.

Osobiste spotkanie, gdzieś w okolicach Jeny i Weimaru, prawdopodobnie w pobliŜu drogi, a właśnie wtedy tą samą drogą jechał człowiek, na którego polowała.

To z tobą miał się spo tkać, ty draniu.

Czy ustaliliście toŜsamość Graubera?

zapytała.

To na pew no nie jest jego prawdziwe nazwisko.

Maskując swój triumf Voss otworzył teczkę i podsunął jej portret pa mięciowy.

Sporządzono go przy pomocy dwóch VOPO z Jeny, dwóch 80

gliniarzy z drogówki, którzy pomogli Grauberowi dokręcić zacisk na za chód od Weimaru, oraz personelu hotelowego.

Portret był bardzo dobry.

Następnie Voss bez słowa podał jej duŜą fotografię.

Zdjęcie i rysunek były identyczne.

Nazywa się Morenz oznajmił Voss.

Bruno Morenz.

Pełno etatowy pracownik BND, baza w Kolonii.

Wanawskaja była zdumiona.

A więc to jest operacja zachodnioniemiecka.

Zawsze podejrzewała, Ŝe jej człowiek pracuje dla CIA lub Bry tyjczyków.

Jeszcze go nie złapaliście?

Nie, towarzyszko majorze.

Wyznam, Ŝe dziwi mnie ta zwłoka.

Ale złapiemy go.

Wczoraj późnym wieczorem znaleziono porzucony samo chód policyjny.

Raport podaje, Ŝe zbiornik paliwa był przedziurawiony.

Po wypadku samochód jechał najwyŜej przez dziesięć do piętnastu mi nut.

Znaleziono go tutaj, w pobliŜu Apoldy, na północ od Jeny.

A więc nasz człowiek ucieka piechotą.

Mamy doskonały opis: wysoki, krępy, si wowłosy męŜczyzna w pogniecionym płaszczu Strona 56

forsyth Fa szerz.txt

nieprzemakalnym.

Nie ma dokumentów, nadreński akcent, fizycznie w złej kondycji.

Trudno będzie go nie zauwaŜyć.

Chcę być przy przesłuchaniu oświadczyła Wanawskaja.

Nie była przewraŜliwiona.

Widywała juŜ takie rzeczy.

JeŜeli to jest oficjalne polecenie K.GB, oczywiście dopilnuję tego.

Otrzymacie polecenie zapewniła Wanawskaja.

Więc nie odchodźcie daleko, towarzyszko majorze.

Złapiemy go pewnie do południa.

Major Wanawskaja wróciła do budynku KGB, odwołała swój łot z Pocz damu i zadzwoniła do generała Szaliapina uŜywając sprawdzonej linii.

Generał wyraził zgodę.

W południe radziecki samolot transportowy Anionów 32 wystarto wał z Poczdamu do Moskwy.

Na pokładzie wiózł generała Pankratina oraz innych wysokich oficerów armii i lotnictwa, powracających do kraju.

Młodsi oficerowie siedzieli z tyłu, obok worków z pocztą.

Nie było ciem no ubranej "sekretarki" z ambasady, ale nikt nie zwrócił na to uwagi.

On jest w stanie powiedział dr Carr nad przystawką z melona i awokado który nazywamy stanem oderwania albo zaćmienia, albo

"fugą"-

Wysłuchał uwaŜnie opisu anonimowego człowieka, który według McCreadyego przeŜywał głębokie załamanie nerwowe.

Nie pytał o nic i nie do81 .

wiedział się niczego o misji wypełnianej przez tego człowieka, tyle tylko, Ŝe załamanie nastąpiło we wrogim otoczeniu.

Zabrano puste talerze i na stół wjechała solą.

Oderwanie od czego?

zapytał McCready.

Od rzeczywistości oczywiście odpowiedział dr Carr.

To je den z klasycznych symptomów takiego syndromu.

MoŜliwe, Ŝe juŜ wcze śniej, przed ostatecznym załamaniem, zaczął się okłamywać.

I to jak, pomyślał McCready.

Wmawiał sobie, Ŝe piękna dziwka na prawdę go pokochała, Ŝe razem rozpoczną nowe Ŝycie, Ŝe podwójne morderstwo ujdzie mu na sucho.

Fuga ciągnął dr Carr wbijając widelec w delikatną sole meuniere oznacza ucieczkę.

Ucieczkę od rzeczywistości, zwłaszcza surowej, nieprzyjemnej rzeczywistości.

Myślę, Ŝe z waszym człowiekiem jest napraw dę niedobrze.

Co on właściwie zrobi?

zapytał McCready.

Dokąd pójdzie?

Poszuka jakiegoś azylu, miejsca, gdzie będzie czuł się bezpiecz nie, gdzie będzie mógł się ukryć, gdzie wszystkie problemy znikną i wszy scy ludzie zostawią go w spokoju.

MoŜe nawet cofnąć się do dzieciństwa.

Miałem kiedyś pacjenta, który przytłoczony nadmiarem problemów schro nił się do łóŜka, przybrał pozycję płodową, wsadził kciuk do ust i tak został.

Nie chciał wstać.

Dzieciństwo, rozumiesz.

Bezpieczeństwo, pew ność.

śadnych problemów.

Znakomita solą, nawiasem mówiąc.

Tak, jesz cze trochę meursaulta...

Dziękuję.

Wszystko bardzo pięknie, pomyślał McCready, ale Bruno Morenz nie ma Ŝadnego azylu, do którego mógłby się schronić.

Urodził się i dora stał w Hamburgu, potem mieszkał kolejno w Berlinie, Monachium i Ko lonii.

Nie znał okolic Jeny czy Weimaru.

McCready dolał wina i zapytał:

ZałóŜmy, Ŝe on nie ma dokąd pójść?

W takim razie obawiam się, Ŝe będzie po prostu wędrował bez celu, oszołomiony i zdezorientowany, niezdolny pomóc samemu sobie.

W moim przekonaniu, gdyby miał cel, potrafiłby działać logicznie.

Strona 57

forsyth Fa szerz.txt

Skoro celu nie ma...

lekarz wzruszył ramionami złapią go.

Prawdopodobnie juŜ go złapali.

Najpóźniej do wieczora.

Ale nie złapali.

Przez całe popołudnie narastała frustracja i wściekłość pułkownika Vossa.

Ponad dwadzieścia cztery godziny, niedługo minie trzydzieści; policja i tajniacy na kaŜdym rogu, blokady drogowe na ob szarze między Apoldą, Jena i Weimarem; a wielki, ślamazarny, chory, zagubiony, zdezorientowany Niemiec z Zachodu po prostu wyparował.

Przez całą noc Voss chodził po swoim gabinecie na Normannenstrasse; Wanawskaja siedziała na brzegu pryczy w kwaterze dla niezamęŜnych 82

kobiet oficerów w barakach KGB; ludzie w Schloss Lówenstein i w Cheltenham garbili się nad radiową aparaturą; zatrzymywano-i przeszukiwa no pojazdy na wszystkich drogach w południowej Turyngii; McCready wypił morze czarnej kawy w swoim gabinecie w Century House.

I...

nic.

Bruno Morenz zniknął.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Piątek

Major Wanawskaja nie mogła spać.

Próbowała, ale tylko leŜała w ciem nościach i zastanawiała się, jakim cudem wschodni Niemcy, sprawujący ścisły nadzór nad ludnością, mogli zgubić kogoś takiego jak Morenz na obszarze o boku trzydziestu kilometrów.

Czy podróŜował autostopem?

Ukradł rower?

Czy kulił się gdzieś w rowie?

Co, u diabła, tam robili ci VOPO?

O trzeciej nad ranem doszła do wniosku, Ŝe czegoś tu brakowa ło, jakiegoś fragmentu łamigłówki.

Dlaczego zaszczuty, na wpół szalony człowiek nie został złapany na niewielkim terenie, gdzie roi się od Poli cji Ludowej?

O czwartej Wanawskaja wstała i jeszcze raz poszła do biura KGB.

Wy wołała zamieszanie wśród nocnego personelu, poniewaŜ zaŜądała połą czenia z centralą SSD na bezpodsłuchowej linii.

Zgłosił się pułkownik Voss, który w ogóle nie wychodził z biura.

To zdjęcie Morenza powiedziała Wanawskaja czy było zro bione niedawno?

Jakiś rok temu odparł zdumiony Voss.

Skąd je dostaliście?

Z HVA wyjaśnił Voss.

Wanawskaja podziękowała mu i odłoŜyła słuchawkę.

Naturalnie HVA, czyli Haupt Verwaltung Aufklarung, zagraniczne ra mię wschodnioniemieckiego wywiadu, z oczywistych względów językowych specjalizowała się w organizowaniu siatek szpiegowskich w Niemczech Zachodnich.

Jej naczelnikiem był legendarny generał-pułkownik Marcus Wolf.

Nawet KGB, notorycznie gardzące słuŜbami wywiadowczymi kra jów satelitarnych, miało dla niego spory szacunek.

Marcus "Misza" Wolf zorganizował kilka błyskotliwych akcji przeciwko Niemcom Zachodnim, między innymi "prowadził" osobistą sekretarkę kanclerza Brandta.

Wanawskaja obudziła miejscowego kierownika Trzeciego Departamen tu i przedstawiła swoje Ŝądania, powołując się na generała Szaliapina.

To podziałało.

Pułkownik powiedział Ŝe zrobi, co będzie mógł.

Zadzwonił

83 .

za pół godziny.

Widocznie generał Wolf to ranny ptaszek, powiedział; przyjmie was w swoim gabinecie o szóstej.

O piątej tego ranka dział kryptografii GCHQ w Cheltenham odszy frował

ostatnie z całej masy papierków, które nagromadziły się przez mi nione dwadzieścia cztery godziny.

Informacje te zostaną przekazane otwar tym tekstem przez dokładnie sprawdzone linie telefoniczne do róŜnych odbiorców część do SIS w Century House, część do MI 5 na Curzon Street, część do Ministerstwa Obrony w Whitehallu.

Wiele zostanie "sko piowanych" na uŜytek dwóch lub nawet wszystkich trzech Strona 58

forsyth Fa szerz.txt

odbiorców.

Pil ne meldunki załatwiano znacznie szybciej, ale mniej waŜne wiadomości najlepiej wysyłać do Londynu we wczesnych godzinach rannych linie nie są wtedy tak przeciąŜone.

Wśród innych materiałów znajdował się sygnał wysłany w środę wie czorem z Pullach do pracownika BND w ambasadzie zachodnioniemieckiej.

Oczywiście Niemcy byli i pozostaną cenionym sprzymierzeńcem Wielkiej Brytanii.

Nie miało znaczenia, Ŝe Cheltenham przechwyciło i roz szyfrowało poufną wiadomość, wysłaną przez sprzymierzeńca do własnej ambasady.

Szyfr złamano po cichu juŜ jakiś czas temu.

Bez Ŝadnych złych zamiarów, po prostu rutynowe działanie.

Ta konkretna wiadomość zosta ła przesłana do MI 5 i do wydziału NATO w Century House, który od powiadał za łączność z wywiadami wszystkich brytyjskich sprzymierzeń ców oprócz CIA, mającej własny wydział.

To kierownik wydziału NATO pierwszy zwrócił uwagę Edwardsowi, Ŝe McCready nie powinien wykorzystywać oficera z zaprzyjaźnionego BND jako swojego osobistego agenta.

Niemniej jednak szef wydziału NATO pozostał przyjacielem McCreadyego.

Kiedy o dziesiątej rano zobaczył niemiecki kablogram, postanowił pokazać go Samowi.

Po prostu na wszel ki wypadek...

Ale do południa nie miał czasu.

O szóstej major Wanawskaja została wprowadzona do gabinetu Marcusa Wolta, dwa piętra nad gabinetem pułkownika Vossa.

Arcyszpieg z Niemiec Wschodnich nie lubił mundurów; ubrany był w dobrze skrojo ny ciemny garnitur.

Wolał równieŜ herbatę zamiast kawy i specjalnie spro wadzał doskonałą mieszankę z firmy "Fortnum and Mason" w Londynie.

Poczęstował filiŜanką sowieckiego majora.

Towarzyszu generale, policja otrzymała najnowsze zdjęcie Bruno na Morenza.

Od was.

84

Misza Wolf popatrzył na nią spokojnie ponad krawędzią filiŜanki.

Nawet jeśli miał własnych informatorów w zachodnioniemieckim apara cie władzy, nie zamierzał się do tego przyznawać przed kimś obcym.

Czy moglibyście zdobyć kopię Ŝyciorysu Morenza?

zapytała Wanawskaja.

Marcus Wolf zastanowił się nad tym Ŝądaniem.

Do czego to wam potrzebne?

zapytał cicho.

Wanawskaja wyjaśniła.

Szczegółowo.

Łamiąc kilka przepisów.

Wiem, Ŝe to tylko podejrzenie przyznała.

Nic konkretne go.

Mam wraŜenie, Ŝe czegoś tu brakuje.

MoŜe czegoś z jego przeszłości.

Wolf z aprobatą kiwnął głową.

Podobał mu się ten sposób myślenia.

Niektóre ze swoich największych sukcesów zawdzięczał przeczuciom; zwycięŜał, poniewaŜ wierzył, Ŝe wróg musi mieć jakąś piętę Achillesową.

Teraz wstał, podszedł do segregatora i wyciągnął skoroszyt składający się z ośmiu kartek.

Bez słowa.

Był to Ŝyciorys Brunona Morenza.

Prosto z Pullach, ten sam, który Lothar Herrmann czytał w środę po południu.

Wanawskaja westchnęła z podziwem.

Wolf uśmiechnął się.

Specjalnością Marcusa Wolfa, jeśli tak moŜna powiedzieć, było nie tyle przekupywanie i oczernianie wysoko postawionych Niemców z Zachodu (chociaŜ to równieŜ robił), ile podsuwanie im odpowiednich sekretarek.

Były to sztywne, pedantyczne stare panny, dokładnie sprawdzone i pro wadzące nienaganny styl Ŝycia.

Marcus wiedział, Ŝe zaufana sekretarka widzi tyle co szef, a czasami więcej.

W minionych latach cała seria skan dali wstrząsnęła Niemcami Zachodnimi, kiedy to prywatne sekretarki urzędników ministerialnych i dostawców broni bywały aresztowane przez BfV albo ukradkiem wymykały się z powrotem na Wschód.

Strona 59

forsyth Fa szerz.txt

Marcus wie dział, Ŝe pewnego dnia Fraulein Erdmute Keppel odejdzie z kolońskiego BND i wróci do swojej ukochanej Niemieckiej Republiki Demokra tycznej.

Na razie jednak dalej będzie przychodzić do biura godzinę przed Dieterem Austem i kopiować wszystkie interesujące dokumenty, łącznie z aktami personalnymi pracowników.

W lecie nadal będzie wychodziła na lunch do cichego parku, pedantycznie skonsumuje kanapkę z sałatką, nakarmi gołębie kilkoma okruszynami i wreszcie wrzuci pustą torebkę po kanapkach do najbliŜszego kosza na śmieci.

Po chwili torebkę wyjmie stamtąd dŜentelmen wyprowadzający psa.

W zimie Fraulein Keppel bę dzie jadła lunch w ciepłej kawiarni, a wychodząc wyrzuci gazetę do śmiet nika przy drzwiach, skąd wyciągnie ją zamiatacz ulic.

A kiedy Fraulein Keppel wróci na Wschód, zjawi się na rządowym przyjęciu, zostanie oso biście powitana przez ministra spraw wewnętrznych Ericha Mielke albo nawet samego przewodniczącego partii, Ericha Honeckera, otrzyma 85 .

medal, państwową emeryturę oraz przytulny domek na pojezierzu Furstenwalde.

Oczywiście nawet Marcus Wolf nie był jasnowidzem.

Nie mógł wie dzieć, Ŝe Niemiecka Republika Demokratyczna nie będzie istniała w 1990 roku, Ŝe Mielke i Honecker zostaną aresztowani pod zarzutem zdrady stanu oraz sprzeniewierzenia majątku państwowego, Ŝe on sam odejdzie na emeryturę i zajmie się pisaniem pamiętników za sowite honorarium, Erdmute Keppel zaś spędzi ostatnie lata Ŝycia w Niemczech Zachodnich, w miejscu odosobnienia, trochę mniej przytulnym niŜ przydziałowy do mek w Furstenwaldzie.

Major Wanawskaja podniosła wzrok.

On ma siostrę zauwaŜyła.

Tak potwierdził Wolf.

UwaŜacie, Ŝe ona coś wie?

Trudno odgadnąć odparła Rosjanka.

Gdybym mogła do niej pojechać...

Jeśli dostaniecie zezwolenie od przełoŜonych podpowiedział jej dyskretnie Wolf.

Niestety nie pracujecie u mnie.

Ale jeśli pojadę, będę potrzebowała kamuflaŜu.

Nie mogę wystę pować jako Rosjanka lub obywatelka NRD...

Wolf skromnie wzruszył ramionami.

Mam rozmaite "legendy", gotowe do uŜytku.

Oczywiście.

To na leŜy do naszego niezwykłego zawodu...

Samolot Polskich Linii Lotniczych LOT miał międzylądowanie na lotnisku Schónefeld o dziesiątej rano.

Odlot wstrzymano o dziesięć mi nut, Ŝeby zabrać na pokład Ludmiłę Wanawskaja.

Jak zauwaŜył Wolf, zna ła niemiecki nieźle, ale nie dość dobrze, Ŝeby uchodzić za Niemkę.

W Lon dynie spotka niewielu ludzi mówiących po polsku.

Miała dokumenty polskiej nauczycielki jadącej w odwiedziny do krewnych.

Polska cieszyła się znacznie bardziej liberalnym reŜimem.

Polski samolot wylądował o jedenastej, zyskawszy jedną godzinę dzięki róŜnicy czasu.

Major Wanawskaja przeszła przez kontrolę paszportową i celną w ciągu trzydziestu minut, odbyła dwie rozmowy telefoniczne z budki w hali terminalu dwa, po czym wzięła taksówkę do dzielnicy Lon dynu zwanej Primrose Hill.

Telefon na biurku Sama McCreadyego zabrzęczał w południe.

Sam właśnie skończył kolejną rozmowę z Cheltenham.

Odpowiedź brzmiała:

86

ciągle nic.

Minęło czterdzieści osiem godzin, a Morenz wciąŜ był na wolności.

Teraz dzwonił ktoś z wydziału NATO piętro niŜej.

W rannej poczcie przyszedł jeden świstek powiedział.

MoŜe to nic nie znaczy.

Jeśli tak, wyrzuć go do kosza.

W kaŜdym razie wysyłam ci go przez posłańca.

Notatkę przyniesiono pięć minut później.

Kiedy McCreadyją prze czytał i zauwaŜył datownik, zaklął głośno.

Zasada tajności w zakulisowym świecie na ogół zdaje egzamin.

Lu dzie nie są informowani o niczym, czego nie muszą wiedzieć, Ŝeby wy pełniać swoje obowiązki.

Strona 60

forsyth Fa szerz.txt

W ten sposób, jeśli następuje przeciek, rozmyślny albo spowodowany gadulstwem, szkody są stosunkowo niewielkie.

Ale czasami zasada działa w drugą stronę.

Informacja, która mogła zmienić bieg wypadków, nie została przekazana, poniewaŜ

nikt nie wiedział, Ŝe była potrzebna.

Stacja nasłuchowa Ducha w górach Harzu oraz sekcja wschodnioniemiecka w Cheltenham otrzymały polecenie, Ŝeby natychmiast przekazy wać McCreadyemu wszystkie nowiny.

Kluczowymi słowami zapewniają cymi bezzwłoczny przekaz, były nazwiska "Grauber"

i "Morenz".

Nikomu nie przyszło do głowy, Ŝeby zaalarmować te sekcje, które przechwytywały dyplomatyczne i wojskowe komunikaty państw sojuszniczych.

Wiadomość, którą trzymał w ręku, nadano w środę po południu, o szesnastej dwadzieścia dwie.

Treść była następująca:

Od: Hernnanna Do: Hetzau

Pilne.

Skontaktować się z paniq A.

Parquarson, z domu Morenz, zamiesz kaj prawdopodobnie w Londynie.

Stop.

Zapytać, czy w ciqgu ostatnich czterech dni nie widziała się z bratem i czy nie miała od niego wiadomo ści.

Koniec.

On nigdy mi nie powiedział, Ŝe ma siostrę w Londynie, pomyślał McCready.

Nigdy mi nie powiedział, Ŝe w ogóle ma siostrę.

Ciekawe, co jeszcze ukrył przede mną mój przyjaciel Bruno.

McCready wyciągnął z półki ksiąŜkę telefoniczną i poszukał pani Farquarson.

Na szczęście to nie było popularne nazwisko.

Co innego Smith.

Znalazł czternastu Farquarsonów, ale Ŝadnej "Pani A.".

Zaczął wy dzwaniać do wszystkich po kolei.

Dwa numery nie odpowiadały.

Poszczę ściło mu się za ósmym razem.

W spisie figurował Robert Farquarson, ale telefon odebrała kobieta.

Tak, tu pani Farquarson.

Przypadkiem nie pani A.

Farquarson?

87 .

Tak odparła lekko obronnym tonem.

Przepraszam, Ŝe panią niepokoję, pani Farquarson.

Dzwonię z Biu ra Imigracyjnego na lotnisku Heathrow.

MoŜe ma pani brata nazwiskiem Bruno Morenz?

Długie milczenie.

On tam jest?

Na Heathrow?

Nie mogę tego powiedzieć, proszę pani.

Chyba Ŝe jest pani jego siostrą.

Tak, jestem Adelheid Farquarson.

Bruno Morenz jest moim bra tem.

Mogę z nim porozmawiać?

Obawiam się, Ŝe nie.

Czy będzie pani pod tym adresem za, po wiedzmy, piętnaście minut?

To waŜne.

Tak, będę tutaj.

McCready zadzwonił po samochód i kierowcę z garaŜu Firmy i zbiegł po schodach.

Był to duŜy apartament na dachu solidnie zbudowanej edwardiańskiej willi, ukrytej za Regents Park Road.

McCready nacisnął dzwonek.

Pani Farquarson, ubrana w malarski kitel, otworzyła mu drzwi i zapro wadziła go do zagraconej pracowni, z obrazami na sztalugach i szkicami rozrzuconymi po podłodze.

Była przystojną kobietą, siwowłosą jak jej brat, ale starszą.

McCready oceniał, Ŝe zbliŜała się juŜ do sześćdziesiątki.

Zrobiła mu miejsce, a kie dy usiadł, popatrzyła na niego spokojnie.

Na stoliku obok McCready spostrzegł dwa kubki do kawy.

Strona 61

forsyth Fa szerz.txt

Oba były puste.

Ukradkiem dotknął jed nego, kiedy pani Farquarson usiadła.

Kubek był ciepły.

Co mogę dla pana zrobić, panie...

Jones.

Chciałbym zapytać panią o brata, Brunona Morenza.

Dlaczego?

Chodzi o sprawy imigracyjne.

Pan kłamie, panie Jones.

CzyŜby?

Owszem, poniewaŜ mój brat nie wybiera się do Anglii.

A gdyby przyjechał, nie miałby Ŝadnych kłopotów z brytyjskim Urzędem Imigracyjnym.

On jest obywatelem Niemiec Zachodnich.

Pan jest z policji?

Nie, pani Farquarson.

Ale jestem przyjacielem Brunona.

Od wie lu lat.

Wiele razem przeszliśmy.

Proszę, Ŝeby pani mi uwierzyła, ponie waŜ to jest prawda.

On ma kłopoty, tak?

Obawiam się, Ŝe tak.

Spróbuję mu pomóc, jeśli potrafię.

To nie będzie łatwe.

88

Co on zrobił?

Wygląda na to, Ŝe zabił swoją kochankę w Kolonii i uciekł.

Mia łem od niego jedną wiadomość.

Powiedział, Ŝe nie chciał tego zrobić.

A potem znikł.

Pani Farquarson wstała, podeszła do okna i popatrzyła na park Primrose Hill, tonący w letniej zieleni.

Och, Bruno.

Ty głupcze.

Biedny, przestraszony Bruno.

Odwróciła się i popatrzyła McCreadyemu w oczy.

Był u mnie człowiek z niemieckiej ambasady.

Wczoraj rano.

Dzwo nił wcześniej, w środę wieczorem, kiedy wyszłam.

Nie powiedział mi tego, co pan...

spytał tylko, czy miałam wiadomości od Brunona.

Nie miałam.

Panu teŜ nie mogę pomóc, panie Jones.

Pewnie wie pan więcej ode mnie, jeśli Bruno kontaktował się z panem.

Czy pan wie, gdzie on jest?

W tym problem.

Myślę, Ŝe przekroczył granicę.

Jest w Niemczech Wschodnich.

Gdzieś w okolicach Weimaru.

MoŜe zatrzymał się u przyja ciół.

Ale z tego, co wiem, on nigdy w Ŝyciu nie był w Weimarze.

Pani Farquarson wydawała się zaskoczona.

Jak to?

PrzecieŜ mieszkał tam przez dwa lata.

McCready był oszołomiony, ale zachował obojętną twarz.

Przepraszam.

Nie wiedziałem.

Nic mi nie powiedział.

Nie chciał o tym mówić.

Nienawidził tego miejsca.

To były dwa najgorsze lata w jego Ŝyciu.

Nigdy o tym nie wspominał.

McCready kiwnął głową.

Miał wtedy pięć lat.

Royal Air Force zbom bardował centrum Hamburga tak gęsto, Ŝe wywołał burzę ogniową.

Pło mienie wysysały tlen z całej okolicy, aŜ wreszcie powstało szalejące inter no, gdzie panowała tak wysoka temperatura, Ŝe stal płynęła jak woda, a beton Strona 62

forsyth Fa szerz.txt

wybuchał jak bomby.

Burza przewaliła się przez miasto, pochła niając wszystko na swojej drodze.

Bruno i ja straciliśmy rodziców tej nocy.

Kiedy było po wszystkim, zajęły się nami władze.

Zostaliśmy ewakuowani.

Miałam wtedy piętnaście lat, a Bruno miał dziesięć.

Rozdzielono nas.

Mnie zakwaterowano u ro dziny pod Góttingen.

Bruna wysłano na farmę pod Weimarem.

Po woj nie odnalazłam go przez Czerwony KrzyŜ.

Wróciliśmy do Hamburga.

Zaopiekowałam się nim.

Ale on prawie nie wspominał o Weimarze.

Za częłam pracować w kantynie NAAFI, Ŝeby utrzymać Bruna.

Wie pan, czasy były bardzo cięŜkie.

McCready kiwnął głową.

Tak, wiem.

Przykro mi.

Wzruszyła ramionami.

Była wojna.

W kaŜdym razie w 1947 roku poznałam brytyjskiego sierŜanta, Roberta Farquarsona.

Pobraliśmy się i przyjechaliśmy tutaj.

89 .

Robert umarł osiem lat temu.

Kiedy w 1948 Robert i ja wyjeŜdŜaliśmy z Hamburga, Bruno terminował w firmie wyrabiającej soczewki optycz ne.

Od tego czasu widziałam go tylko trzy czy cztery razy, a przez ostat nie dziesięć lat w ogóle nie mieliśmy ze sobą kontaktu.

Powiedziała to pani temu człowiekowi z ambasady?

Herr Fietzau?

Nie, on nie pytał o dzieciństwo Bruna.

Ale powie działam tej pani.

Pani?

Wyszła zaledwie przed godziną.

Pani z urzędu emerytur.

Emerytur?

Tak.

Powiedziała, Ŝe Bruno dalej pracował jako optyk w firmie BKI w Wtirzburgu.

Ale BKI chyba naleŜy do Pilkington Glass w Anglii, a po niewaŜ Bruno niedługo przejdzie na emeryturę, potrzebny jest jego Ŝy ciorys, Ŝeby ustalić wysokość świadczeń.

Więc tej kobiety nie przysłali pracodawcy Bruna?

Wątpię.

Prawdopodobnie przysłała ją policja zachodnioniemiecka.

Obawiam się, Ŝe oni teŜ szukają Bruna, ale nie po to, Ŝeby mu pomóc.

Przepraszam.

Chyba zrobiłam straszne głupstwo.

Nie mogła pani wiedzieć.

Czy ta kobieta mówiła dobrze po an gielsku?

Tak, bardzo dobrze.

Z lekkim akcentem, chyba polskim.

McCready nie miał Ŝadnych wątpliwości co do narodowości owej damy.

Wielu polowało na Brunona Morenza, ale tylko McCready i jeszcze jed na grupa wiedzieli o BKI w Wurzburgu.

Wstał.

Niech pani spróbuje sobie przypomnieć wszystko, co Bruno mó wił w tych powojennych latach.

Czy ma kogoś, do kogo mógłby się zwró cić w potrzebie?

Poprosić o schronienie?

Pani Farquarson zastanawiała się długo i w skupieniu.

Wymienił jedno nazwisko, kogoś, kto był dla niego miły.

Jego na uczycielka w szkole podstawowej.

Fraulein...

cholera...

Fraulein Neuberg...

nie, teraz sobie przypomniałam.

Fraulein Neumann.

Strona 63

forsyth Fa szerz.txt

To jest to.

Neumann.

Oczywiście ona juŜ pewnie nie Ŝyje.

To było czterdzieści lat temu.

Ostatnie pytanie, pani Farquarson.

Czy powiedziała to pani tej kobiecie z firmy optycznej?

Nie, dopiero teraz sobie przypomniałam.

Powiedziałam jej tylko, Ŝe Bruno spędził kiedyś dwa lata jako wysiedleniec na farmie, dziesięć mil od Weimaru.

Wróciwszy do Century House McCready poŜyczył z Wydziału Wschod nich Niemiec ksiąŜkę telefoniczną Weimaru.

W spisie było kilku Neumannów, ale tylko jedno nazwisko poprzedzały literki Frl, skrót od Fraulein.

90

Stara panna.

Nastolatka nie miałaby własnego mieszkania i telefonu, nie w Niemczech Wschodnich.

A więc dorosła kobieta, moŜe pracująca za wodowo.

To był strzał w ciemno.

Mógł polecić któremuś z agentów-rezydentów po drugiej stronie Muru, Ŝeby do niej zadzwonił.

Ale Stasi byli wszędzie, podsłuchiwali wszystko.

Zwykłe pytanie: Czy uczyła pani kie dyś małego chłopca nazwiskiem Morenz i czy on panią ostatnio odwie dził?

takie pytanie mogło spalić całą sprawę.

W następnej kolejności McCready odwiedził pewną sekcję w Century House, która zajmowała się preparowaniem niezbyt wiarygodnych doku mentów.

Potem zadzwonił do linii lotniczych British Airways, ale nie mogli mu pomóc.

Za to Lufthansa mogła.

Mieli lot o piątej piętnaście do Ha noweru.

McCready znowu poprosił Denisa Gaunta o podwiezienie na lotnisko.

Najlepsze plany myszy i ludzi czasami rozlatują się w strzępy, jakby to ujął szkocki poeta.

Powrotny lot Polskich Linii Lotniczych do Warsza wy przez Berlin Wschodni był

wyznaczony na trzecią trzydzieści.

Ale kie dy pilot włączył systemy sterujące, zapaliło się czerwone ostrzegawcze światełko.

Okazało się, Ŝe to tylko uszkodzony solenoid, ale odlot opóź nił się do godziny szóstej.

W sali odlotów major Ludmiła Wanawskaja spojrzała na tablicę informacyjną, spostrzegła opóźnienie "z przyczyn technicznych", zaklęła cicho i wróciła do ksiąŜki.

Telefon zadzwonił, kiedy McCready wychodził z gabinetu.

Zawahał się, ale pomyślał, Ŝe powinien odebrać.

MoŜe to coś waŜnego.

To był Edwards.

Sam, mam prasę na karku.

Teraz posłuchaj, Sam, pod Ŝadnym pozorem nie zezwalam ci na wyjazd do Niemiec Wschodnich.

Czy to jasne?

Całkowicie i absolutnie, Timothy.

To dobrze mruknął zastępca szefa i odłoŜył słuchawkę.

Gaunt wszystko słyszał.

McCready zaczynał go lubić.

Gaunt pracował w wydziale dopiero od sześciu miesięcy, ale udowodnił, Ŝe jest bystry, godny zaufania i potrafi trzymać język za zębami.

Ścinając zakręty na Hogarth Roundabout, za tłoczonej jak zawsze w piątkowy wieczór, zdecydował się poruszyć ten temat.

Sam, wiem, Ŝe właziłeś w gówno częściej niŜ hydraulik, ale jesteś spalony w Niemczech Wschodnich i szef zabronił ci tam wracać.

91 .

MoŜe mi zabronić odparł McCready ale nie moŜe mi prze szkodzić.

Kiedy przechodził przez salę odlotów terminalu dwa, spiesząc na lot Lufthansy do Hanoweru, nie zwrócił uwagi na ładną młodą kobietę o lśnią cych blond włosach i przenikliwych błękitnych oczach, pochyloną nad ksiąŜką dwa metry od niego.

A ona nie podniosła wzroku na niechlujne go męŜczyznę średniego wzrostu, z Strona 64

forsyth Fa szerz.txt

przerzedzonymi brązowymi włosami, ubranego w szary płaszcz nieprzemakalny.

Samolot McCreadyego odleciał według rozkładu i wylądował w Ha nowerze o ósmej czasu lokalnego.

Samolot major Wanawskiej odleciał o szóstej i wylądował w Berlinie Wschodnim na Schónefeld o dziewiątej.

McCready wynajął samochód i pojechał przez Hildesheim i Salzgitter do pewnego miejsca w lasach pod Goslarem.

Wanawskaja wsiadła do samo chodu KGB i została zawieziona na Normannenstrasse 22.

Musiała cze kać godzinę na pułkownika Ottona Vossa, który miał naradę z ministrem spraw wewnętrznych Erichem Mielke.

McCready dzwonił z Londynu i zapowiedział swoją wizytę.

Gospodarz czekał na niego przy frontowych drzwiach okazałego budynku.

Był to pięknie połoŜony domek myśliwski na wzgórzu, z którego w dzień roz ciągał

się widok na długą dolinę porośniętą lasem iglastym.

A kilka kilo metrów dalej migotały w zmierzchu światła Goslaru.

Gdyby nie ciemność, McCready mógłby zobaczyć daleko na wschodzie, na szczycie Harzu, dach wysokiej wieŜy.

Wyglądała trochę jak myśliwska ambona, ale była to wie Ŝa straŜnicza i polowano z niej nie na dziki, tylko na męŜczyzn i kobiety.

Człowiek, którego odwiedził McCready, nawet odpoczywając lubił spo glądać w stronę granicy, na której niegdyś dorobił się fortuny.

Jak on się zmienił przez te lata, pomyślał McCready, kiedy gospo darz wprowadził go do pokoju wyłoŜonego boazerią.

Ściany ozdabiały łby dzików i rogi jeleni.

Na kamiennym kominku buzował ogień; nawet na początku września noce w górach bywały chłodne.

Człowiek, który powitał McCreadyego, przybrał na wadze; niegdyś szczupły, teraz stał się otyły.

Oczywiście nadal był niski.

Ze swoją róŜową, okrągłą twarzą i śnieŜnobiałymi włosami wyglądał całkiem nieszkodliwie, ale wystarczyło spojrzeć mu w oczy, Ŝeby złudzenie prysło.

Chytre, prze biegłe oczy, które widziały zbyt wiele, handlowały Ŝyciem i śmiercią, za glądały do rynsztoków i znały reguły przetrwania.

Zepsuty potomek zim nej wojny, który był niegdyś nie koronowanym podziemnym królem Berlina.

92

Przez dwadzieścia lat, od zbudowania Berlińskiego Muru w 1961 roku aŜ do swojej emerytury w 1981 roku, Andre Kurzlingęr był Grenzgangerem.

Oznacza to dosłownie: "przechodzący granicę", "przekraczający granicę".

Mur przyniósł mu fortunę.

Przed zbudowaniem Muru kaŜdy Niemiec ze Wschodu, który chciał uciec na Zachód, musiał tylko przyje chać do Berlina Wschodniego i przejść do Zachodniego.

Potem, w nocy 21 sierpnia 1961, ustawiono wielkie betonowe bloki i podzielono Ber lin.

Wielu próbowało uciec przez Mur.

Niektórym się powiodło.

Innych, wrzeszczących, ściągnięto z powrotem i odesłano na długie lata do wię zienia.

Jeszcze inni, rozstrzelani z karabinów maszynowych, wisieli na drutach, dopóki ich nie odcięto.

Dla większości przekroczenie Muru było jednorazowym wyczynem.

Dla Kurzlingera, dawniej zwykłego berlińskiego gangstera i spekulanta, to stało się zawodem.

Przeprowadzał ludzi za pieniądze.

Przechodził na drugą stronę w najrozmaitszych przebraniach albo wysyłał

emisariuszy i ustalał cenę.

Niektórzy płacili we wschodnich markach duŜo wschodnich marek.

Za te pieniądze Kurzlingęr kupował trzy rzeczy, które były dobre w Ber linie Wschodnim: węgierskie walizki ze świńskiej skóry, czechosłowackie płyty długogrające z klasyczną muzyką oraz kubańskie cygara corona coronas.

Były tak tanie, nawet doliczając koszt przeszmuglowania na Zachód, Ŝe Kurzlingęr osiągał wielkie zyski.

Inni uciekinierzy obiecywali mu zapłacić w markach zachodnich, kiedy juŜ

znajdą się ha Zachodzie i zaczną zarabiać.

Niewielu złamało obietni cę.

Kurzlingęr skrupulatnie ściągał długi i zatrudniał kilku silnych po mocników, którzy pilnowali, Ŝeby go nie oszukano.

Strona 65

forsyth Fa szerz.txt

KrąŜyły plotki, Ŝe Kurzlingęr pracuje dla zachodniego wywiadu.

Nie prawdziwe, chociaŜ czasami wyprowadzał kogoś na zlecenie CIA lub SIS.

KrąŜyły plotki, Ŝe był tajnym agentem SSD lub KGB; nieprawdopodob ne, poniewaŜ

za bardzo szkodził wschodnim Niemcom.

Z pewnością prze kupił więcej straŜników oraz komunistycznych urzędników, niŜ

był w sta nie spamiętać.

Mówiono, Ŝe potrafi wywęszyć przekupnego urzędnika na sto kroków.

ChociaŜ działał głównie na terenie Berlina, kierował równieŜ kanała mi przerzutowymi na granicy wschodnio-zachodniej, które sięgały od Bałtyku po Czechosłowację.

Kiedy wreszcie wycofał się z pokaźną fortu ną, postanowił osiąść w Niemczech Zachodnich, nie w Berlinie Zachod nim.

Ale nie mógł się oprzeć wspomnieniom.

Jego dworek znajdował się zaledwie pięć mil od granicy, wysoko w górach Harzu.

A więc, Herr McCready, Sam, mój przyjacielu, sporo czasu mi nęło.

93 .

Stał tyłem do ognia, emerytowany dŜentelmen w aksamitnym smo kingu, niepodobny do ulicznego dzieciaka o dzikim spojrzeniu, który w 1945 roku wypełznął z gruzów, Ŝeby sprzedawać dziewczyny amerykań skim Ŝołnierzom za papierosy Lucky Strike.

Ty teŜ jesteś na emeryturze?

Nie, Andre, ciągle muszę pracować na kawałek chleba.

Nie to co ty, spryciarzu.

Kurzlingerowi to się spodobało.

Nacisnął dzwonek i słuŜący wniósł zimne mozelskie wino w kryształowych kieliszkach.

A więc rzucił Kurzlinger wpatrując się w odblask płomieni w winie co moŜe zrobić stary człowiek dla potęŜnej słuŜby szpiegow skiej Jej Wysokości?

McCready powiedział mu.

Stary człowiek nadal wpatrywał się w ogień, ale ściągnął usta i potrząsnął

głową.

Wycofałem się, Sam.

Jestem na emeryturze.

Teraz zostawiają mnie w spokoju.

Obie strony.

Ale wiesz, ostrzegli mnie, tak jak pewnie ostrze gali ciebie.

Jeśli znowu zacznę, przyjdą po mnie.

Szybka operacja, przez granicę i z powrotem w ciągu nocy.

Dopadną mnie w moim własnym domu.

PowaŜnie.

W swoim czasie sporo im zaszkodziłem, sam wiesz.

Wiem przyznał McCready.

Poza tym czasy się zmieniają.

Tak, dawniej w Berlinie mogłem cię przeprowadzić.

Nawet na prowincji miałem swoje kanały.

Ale w końcu wszystkie wykryto i pozatykano.

Miny, które rozbroiłem, zastąpiono no wymi.

StraŜnicy, których przekupiłem, dostali przeniesienie...

wiesz, Ŝe na granicy nigdy nie trzymają długo tych samych straŜników?

Ciągle ich wymieniają.

Kontakty urwały się.

JuŜ za późno.

Muszę przejść na drugą stronę powoli powiedział McCready poniewaŜ mamy tam człowieka.

On jest chory, bardzo chory.

Ale jeśli go wyciągnę, prawdopodobnie złamię karierę człowiekowi, który teraz kie ruje Abteilungiem II.

Chodzi o Ottona Vossa.

Kurzlinger nie drgnął, ale jego spojrzenie stało się lodowate.

Przed laty miał przyjaciela.

Bardzo bliskiego przyjaciela, chyba najbliŜszą oso bę w całym Ŝyciu.

Tego człowieka złapano na przekraczaniu Muru.

Opo wiadano później, Ŝe podniósł ręce do góry.

Ale Voss i tak go zastrzelił.

Najpierw przestrzelił mu kolana, potem łokcie i ramiona.

Wreszcie strzelił mu w brzuch.

Miękkimi nabojami.

Strona 66

forsyth Fa szerz.txt

Chodź powiedział Kurzlinger zjemy kolację.

Poznasz mo jego syna.

Przystojny młody blondyn około trzydziestki, który przyłączył się do nich przy stole, nie był oczywiście synem Kurzlingera, ale został formal94

nie zaadoptowany.

Od czasu do czasu spoglądali na siebie: starszy męŜ czyzna z uśmiechem, adoptowany syn z uwielbieniem.

Sprowadziłem Siegfrieda ze Wschodu oznajmił Kurzlinger konwersacyjnym tonem.

Nie miał dokąd pójść, więc...

teraz miesz ka ze mną.

McCready jadł dalej.

Podejrzewał, Ŝe kryje się w tym coś więcej.

Słyszałeś kiedyś powiedział Kurzlinger przy winogronach o Arbeitsgruppe Grenzen?

McCready słyszał.

Graniczna Grupa Pracy.

Głęboko w łonie Sicherstadtdienst, oprócz wszystkich Abteilungów oznaczonych rzymskimi cy frami, istniała niewielka jednostka, specjalizująca się w naprawdę niesa mowitych zadaniach.

JeŜeli Marcus Wolf chciał mieć agenta na Zachodzie, zwykle korzy stał z pośrednictwa jakiegoś neutralnego kraju, gdzie agent zatrzymy wał się po drodze i przyswajał sobie nową "legendę".

Ale czasami SSD lub HVA musiały przerzucić przez granicę agenta do "czarnej"

opera cji.

Wówczas wschodni Niemcy dosłownie wycinali dziurę we własnych umocnieniach.

Na ogół dziury wycinano od strony zachodniej, Ŝeby wy prowadzić ludzi szukających drogi ucieczki.

Kiedy SSD chciała wyciąć dziurę dla własnych celów, zatrudniała ekspertów z Arbeitsgruppe Gren zen.

Ci inŜynierowie, pracujący pod osłoną nocy (poniewaŜ Zachodnioniemiecka SłuŜba Graniczna równieŜ pilnowała granicy), czołgali się pod drutem kolczastym, oczyszczali wąskie przejście na polu minowym i nie zostawiali po sobie Ŝadnych śladów.

Pozostawał jeszcze szeroki na dwieście metrów pas zaoranej ziemi, te ren pod ostrzałem, gdzie uciekiniera natychmiast wykrywały reflektory i ka rabiny maszynowe.

Wreszcie po zachodniej stronie była siatka.

AGG wyci nała w siatce dziurę dla agenta, a potem łatała ją starannie.

W noc, kiedy przerzucano kogoś na Zachód, reflektory kierowano w drugą stronę, a pas zaoranej ziemi był porośnięty trawą, zwłaszcza pod koniec lata.

Do rana trawa prostowała się sama i zacierała wszelkie ślady biegnących stóp.

Wschodni Niemcy dokonywali przerzutów przy współpracy własnej straŜy granicznej.

Uciekinierzy mieli trudniejsze zadanie nikt im nie pomagał.

Siegfried pracował w AGG oświadczył Kurzlinger.

Dopóki nie uciekł kanałem przerzutowym, który sam przygotował.

Oczywiście Stasi natychmiast zamknęli ten kanał.

Siegfried, nasz przyjaciel chce przekroczyć granicę.

MoŜesz mu pomóc?

McCready zastanawiał się, czy trafnie ocenił tego człowieka.

Przypusz czał, Ŝe tak.

Kurzlinger nienawidził Vossa, który zamordował jego kochan95 .

ka, a rozpacz homoseksualisty po stracie partnera moŜe być motorem zemsty.

Siegfried milczał przez chwilę.

Było jedno przejście powiedział wreszcie.

Sam je zrobiłem.

Ale nie zgłosiłem go w raporcie.

Chciałem sam go uŜyć, dlatego nie zło Ŝyłem raportu.

W końcu wyszedłem inną drogą.

Gdzie to jest?

zapytał McCready.

Niedaleko stąd odparł Siegfried.

Pomiędzy Bad Sachsą a Ellrichem.

Przyniósł mapę i pokazał dwa miasteczka w południowym Harzu, Bad Sachsą w Niemczech Zachodnich, a Ellrich po wschodniej stronie.

Mogę zobaczyć dokumenty, których chcesz uŜyć?

Strona 67

forsyth Fa szerz.txt

zapytał Kurzlinger.

McCready podał mu papiery.

Siegfried teŜ obejrzał je dokładnie.

Są dobre orzekł ale będzie pan potrzebował darmowego biletu kolejowego.

Mam taki, jeszcze waŜny.

Kiedy najlepiej iść?

zapytał McCready.

O czwartej.

Przed świtem.

Wtedy jest najciemniej i straŜnicy są zmęczeni.

Nie tak często przeczesują reflektorami pas zoranej ziemi.

Będziemy potrzebowali peleryn maskujących na wypadek, gdyby światło nas dosięgło.

Maskowanie moŜe nas uratować.

Przez następną godzinę omawiali szczegóły.

Rozumie pan, Herr McCready mówił Siegfried minęło juŜ pięć lat.

Nie wiem, czy sobie przypomnę, gdzie to było.

Zostawiłem na ziemi Ŝyłkę w miejscu, gdzie wyciąłem ścieŜkę przez pole minowe.

MoŜe jej nie znajdę.

Wtedy wrócimy.

Wejść na pole minowe nie znając bez piecznej ścieŜki to śmierć.

Albo moi dawni koledzy znaleźli ją i zamknęli.

Wtedy równieŜ wrócimy...

jeśli będziemy mogli.

Rozumiem odparł McCready.

I jestem bardzo wdzięczny.

Siegfried i McCready wyszli o pierwszej w nocy.

Czekała ich powol na, dwugodzinna jazda po górach.

Kurzlinger stał na progu.

Opiekuj się moim chłopcem zaznaczył.

Robię to tylko dla innego chłopca, którego Voss odebrał mi dawno temu.

Jeśli pan się przedostanie powiedział Siegfried w samocho dzie niech pan pójdzie piechotą sześć mil do Nordhausen.

Niech pan ominie wieś Ellrich...

tam są posterunki i psy będą szczekać.

Z Nordhau sen pojedzie pan pociągiem na południe do Erfurtu, a potem autobu sem do Weimaru.

I w pociągu, i w autobusie będą robotnicy.

W milczeniu przejechali przez uśpione miasteczko Bad Sachsą i za parkowali na przedmieściu.

Siegfried stanął w ciemnościach z kompasem 96

i ślepą latarką.

Ustaliwszy namiary zagłębił się w sosnowy las, obierając kierunek na wschód.

McCready ruszył za nim.

Cztery godziny wcześniej major Wanawskaja rozmawiała z pułkowni kiem Vossem w jego gabinecie.

Według tego, co mówiła siostra, jest tylko jedno miejsce, gdzie on mógł

się ukryć w tej okolicy.

Opowiedziała o ewakuowaniu Brunona Morenza podczas wojny.

Farma?

zapytał Voss.

Jaka farma?

Tam są setki farm.

Siostra nie znała nazwiska.

Wiedziała tylko, Ŝe to było jakieś pięt naście kilometrów od Weimaru.

Zorganizujcie obławę, pułkowniku.

Wy ślijcie ludzi.

Złapiecie go w ciągu jednego dnia.

Pułkownik Voss zadzwonił do Abteilungu XIII wywiadu i słuŜby bezpieczeństwa Narodowej Armii Ludowej, czyli NVA.

PoniewaŜ obecnie całą operacją kierował bezpośrednio minister Erich Mielke, nie było sprze ciwów.

W kwaterze głównej NVA w Karlhorst rozdzwoniły się telefony i przed świtem cięŜarówki ruszyły na południe, w stronę Weimaru.

Krąg zamknięty oznajmił Voss o północy.

Oddziały wyru szą z Weimaru i będą przeczesywać kolejne sektory wokół miasta.

Prze szukają kaŜdą farmę, stodołę, oborę, szopę, chlew i kurnik w promieniu Strona 68

forsyth Fa szerz.txt

dwudziestu kilometrów.

Mam tylko nadzieję, Ŝe nie mylicie się, major Wa nawskaja.

W akcji bierze udział wielu ludzi.

Nad ranem pułkownik Voss wyjechał swoim słuŜbowym samochodem w kierunku południowym.

Towarzyszyła mu major Wanawskaja.

Akcja miała się rozpocząć o świcie.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Sobota

Siegfried leŜał na brzuchu pomiędzy ostatnimi drzewami i przyglą dał się ciemnym zarysom lasu odległego o trzysta jardów, naleŜącego juŜ do Niemiec Wschodnich.

McCready leŜał obok.

Pięć lat wcześniej, równieŜ po ciemku, Siegfried wyciął ścieŜkę, bie gnącą od pnia wyjątkowo wysokiej sosny po wschodniej stronie do błysz czącej białej skały na zboczu pagórka po zachodniej stronie.

Kłopot po legał na tym, Ŝe Siegfried zawsze oglądał skałę od wschodu, połyskującą blado w nikłym świetle przedświtu.

Nie przewidział, Ŝe będzie musiał podejść z drugiej strony.

Teraz skała znajdowała się wysoko nad jego 97 .

głową, przesłonięta drzewami.

Mógł ją zobaczyć jedynie z tamtego odle głego miejsca na Ziemi Niczyjej.

Starannie ocenił wzrokiem kierunek, przeczołgał się przez ostatnie dziesięć metrów Niemiec Zachodnich i za czął cicho rozcinać noŜycami drucianą siatkę.

Kiedy dziura była gotowa, zamachał do McCreadyego podniesionym ramieniem.

McCready wyczołgał się spod osłony drzew i popełznął w stronę siatki.

Przez ostatnie pięć minut obserwował wieŜe straŜnicze wschodnioniemieckich posterunków granicznych oraz oceniał zasięg reflektorów.

Siegfried dobrze wybrał miejsce w połowie drogi pomiędzy dwoma wieŜa mi.

Na dodatek sosny po drugiej stronie wypuściły przez lato gałęzie, które sterczały na kilka stóp nad polem minowym i częściowo przesłaniały świa tło przynajmniej jednego reflektora.

Dopiero jesienią zjawią się chirurdzy drzew i poprzycinają niepotrzebne gałęzie.

Drugi reflektor oświetlał dokładnie ich trasę, ale obsługujący go czło wiek był widocznie zmęczony albo znudzony, poniewaŜ wyłączał światło na długie minuty.

Po włączeniu reflektor zawsze był skierowany w bok.

Potem snop światła przesuwał się w ich stronę, zawracał i znowu gasł.

JeŜeli operator będzie trzymał się tego schematu, zostaną ostrzeŜeni kil ka sekund wcześniej.

Siegfried poderwał głowę i przełazi przez dziurę.

McCready przelazł jako drugi i przeciągnął przez otwór jutowy worek.

Niemiec odwrócił się i wsadził na miejsce wycięty kawałek siatki.

Rozcięcie było widoczne do piero z bliska, a straŜnicy nigdy nie sprawdzali siatki, chyba Ŝe zobaczyli dziurę.

Oni teŜ nie lubili wchodzić na pole minowe.

Kusiło, Ŝeby przebiec sto metrów zaoranej ziemi, teraz porośniętej gęstą trawą, pośród której rosły wybujałe pokrzywy, osty i dziki szczaw.

Ale w trawie mogły kryć się naciągnięte druty, podłączone do urządze nia alarmowego.

Bezpieczniej się czołgać.

Czołgali się.

W połowie drogi drzewa osłoniły ich przed reflektorem po lewej, ale reflektor po prawej włączył się.

Obaj męŜczyźni znieruchomieli i rozpłaszczyli się na ziemi w swoich zielonych pelerynach.

Obaj mieli uczernione twarze i dłonie.

Siegfried zrobił to pastą do butów, McCready przypalonym korkiem, który łatwiej będzie zmyć po drugiej stronie.

Jasne światło oblało ich, zawahało się, cofnęło i znowu zgasło.

Dzie sięć metrów dalej Siegfried znalazł drut pułapkę i gestem kazał McCreadyemu ominąć to miejsce.

Po następnych czterdziestu metrach dotarli do pola minowego.

Tutaj trawa i osty sięgały do piersi.

Nikt nie próbo wał orać na polu minowym.

Strona 69

forsyth Fa szerz.txt

Niemiec obejrzał się.

Wysoko ponad drzewami McCready widział białą skałę, plamę jasności na tle ciemnego sosnowego lasu.

Siegfried obrócił

98

głowę i spojrzał na ogromne drzewo naprzeciwko skały.

Zboczył dziesięć metrów w prawo od swojej linii.

Znowu zaczął się czołgać skrajem pola minowego.

Wreszcie zatrzymał się i zaczął delikatnie rozgarniać wysoką trawę.

Po dwóch minutach McCready usłyszał jego triumfalne syknięcie.

Pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym Niemiec trzymał cienką Ŝył kę.

Pociągnął ostroŜnie.

JeŜeli linka puści, misja będzie skończona.

Lin ka napięła się i trzymała mocno.

Niech pan pilnuje Ŝyłki szepnął Siegfried.

Zaprowadzi pana przez pole minowe do tunelu pod drutami.

ŚcieŜka ma tylko pół metra szerokości.

Kiedy pan wraca?

Za dwadzieścia cztery godziny szeptem odparł mu McCre ady.

Albo za czterdzieści osiem.

Po tym terminie zapomnijcie o mnie.

Kiedy będę wracał, dam sygnał ślepą latarką spod tego wielkiego drze wa.

Zostaw dla mnie otwartą dziurę.

Wpełznął na brzuchu na pole minowe.

Wysoka trawa i chwasty pra wie go zakryły.

Siegfried zaczekał, aŜ reflektor oświetli go po raz ostatni, i poczołgał się z powrotem na Zachód.

McCready posuwał się do przodu wzdłuŜ nylonowej linki.

Co jakiś czas sprawdzał, czy linka biegnie prosto.

Wiedział, Ŝe nie zobaczy Ŝad nych min.

Nie było tu wielkich min talerzowych, które mogły wysadzić w powietrze cięŜarówkę.

Tutaj były małe miny przeciwpiechotne, plasti kowe, a więc niewidzialne dla wykrywaczy metali, które próbowali stoso wać uciekinierzy.

Miny były zakopane i reagowały na nacisk.

Nie zabijały królika lub lisa, ale wybuchały pod cięŜarem ludzkiego ciała.

Dostatecz nie złośliwe, Ŝeby urwać nogę, wyszarpać wnętrzności albo rozerwać klatkę piersiową, czasami nie zabijały od razu.

Niedoszły uciekinier wrzeszczał nieraz przez całą noc i dopiero po wschodzie słońca przychodzili straŜ nicy z przewodnikami, Ŝeby zabrać ciało.

McCready zobaczył przed sobą, na końcu pola minowego, wysokie zasieki z drutu najeŜonego ostrzami.

Linka doprowadziła go do płytkiej jamy pod zasiekami.

Obrócił się na plecy, uniósł druty podpierając je workiem i wbił obcasy w ziemię.

Powoli przesuwał się pod drutami.

Nad sobą widział błyszczące ostrza, dzięki którym ten rodzaj drutu jest o tyle bardziej niebezpieczny od drutu kolczastego.

Zasieki były szerokie na dziesięć metrów, ale spiętrzone wysoko na dwa metry.

Kiedy McCready wyczołgał się po drugiej stronie, zobaczył, Ŝe nylonowa linka była przywiązana do nieduŜego kołka, który ledwo się trzymał w ziemi.

Jeszcze jedno szarpnięcie i wyciągnięty kołek uniemoŜ liwiłby całą wyprawę.

McCready przykrył kołek grubą warstwą sosnowych 99 .

igieł, dokładnie zapamiętał jego połoŜenie naprzeciwko wielkiej sosny i odczołgał się, trzymając kompas przed sobą.

Czołgał się pod kątem dziewięćdziesięciu stopni, póki nie dotarł do ścieŜki.

Tam zdjął pelerynę, owinął nią kompas i ukrył pod sosnowymi igłami dziesięć metrów w głębi lasu, Ŝeby psy przechodzące ścieŜką nie wywęszyły ubrania.

Na skraju ścieŜki złamał gałąź wysoko nad głową i zo stawił ją dyndającą na strzępku kory.

Nikt inny tego nie zauwaŜy oprócz niego.

Wracając będzie musiał znaleźć ścieŜkę, złamaną gałąź i ukrytą pele rynę z kompasem.

Skręt pod kątem 270 stopni zaprowadzi go z powro tem do olbrzymiej sosny.

Strona 70

forsyth Fa szerz.txt

Odwrócił się i ruszył na wschód.

Idąc zapamię tywał kaŜdy punkt orientacyjny zwalone drzewo, stos desek, ostry zakręt.

Po dwóch kilometrach marszu wyszedł na drogę i zobaczył przed sobą wieŜę luterańskiego kościoła w wiosce Ellrich.

Zgodnie z pouczeniem ominął wioskę idąc przez pola, z których ze brano pszenicę.

W końcu trafił na drogę do Nordhausen.

Była dokład nie piąta rano.

Trzymał się skraju drogi, gotów wskoczyć do rowu, gdyby zobaczył jakiś pojazd.

Miał nadzieję, Ŝe dalej na południu jego zniszczo na ortalionowa kurtka, sztruksowe spodnie, cięŜkie buty i czapka z dasz kiem, zwykły ubiór niemieckich chłopów, nie będą zwracały uwagi.

Ale tutaj społeczność była tak mała, Ŝe wszyscy znali wszystkich.

Wolał unik nąć pytań, skąd i dokąd idzie, zwłaszcza Ŝe mógł iść tylko z wioski Ell rich albo od granicy.

Niedaleko Nordhausen poszczęściło mu się.

Za płotem obok wiejskie go domu stał rower oparty o drzewo.

Zardzewiały, ale nadający się do uŜytku.

McCready ocenił przydatność roweru i postanowił go zabrać.

Jeśli kradzieŜ nie zostanie zauwaŜona w ciągu trzydziestu minut, warto zary zykować.

Prowadził rower przez blisko sto metrów, potem wsiadł i popedałowal na stację kolejową.

Była za pięć szósta.

Pierwszy pociąg do Erfurtu odchodził za piętnaście minut.

Na peronie czekało kilkudziesięciu robotników, jadących na połu dnie do pracy.

McCready pokazał swój bilet wolnej jazdy i otrzymał miej scówkę.

Pociąg wtoczył się na stację, buchając parą ze staroświeckiej lo komotywy, ale punktualnie.

McCready, przyzwyczajony do niedociągnięć brytyjskich kolei, przyjął to z zadowoleniem.

Nadał rower na bagaŜ i za jął swoje miejsce na drewnianej ławce.

Pociąg zatrzymywał się w Sonderhausen, Greussen i Straussfurcie, zanim dotarł do Erfurtu o szóstej czterdzieści jeden.

McCready odebrał rower i popedałował ulicami w stro nę wschodniego przedmieścia, gdzie zaczynała się szosa numer siedem do Weimaru.

100

TuŜ po wpół do ósmej, kilka kilometrów na wschód od miasta, dogo nił go traktor ciągnący otwartą przyczepę.

Za kierownicą siedział stary człowiek.

Wracał z Erfurtu, dokąd dostarczał buraki cukrowe.

Traktor zwolnił i zatrzymał się.

Steig mai rauf zawołał stary przekrzykując warkot zdezelowa nego silnika, który wypuszczał gęste kłęby czarnego dymu.

McCready z wdzięcznością pomachał mu ręką, załadował rower na przyczepę i wsiadł.

Hałas silnika uniemoŜliwiał rozmowę, na szczęście dla McCreadyego, który wprawdzie znał dobrze niemiecki, ale nie miał tego dziwacznego akcentu mieszkańców Dolnej Turyngii.

Zresztą stary chłop wolał w mil czeniu ssać pustą fajkę.

Piętnaście kilometrów przed Weimarem McCready zobaczył Ŝołnierzy.

Kilka ich grup zablokowało drogę, a reszta rozproszyła się po polach z obu stron.

Widział ich hełmy wśród kukurydzy.

Po prawej od drogi odchodziła polna ścieŜka.

Widać było na niej Ŝołnierzy rozstawionych co dziesięć jardów, zwróconych w stronę Weimaru.

Traktor zatrzymał się przed blokadą.

SierŜant krzyknął na kierowcę, Ŝeby zgasił silnik.

Stary odkrzyknął: jeśli to zrobi, silnik później nie za pali.

Czy Ŝołnierze go popchną?

SierŜant zastanowił się, wzruszył ramio nami i zaŜądał od starego dokumentów.

Obejrzał je, oddał właścicielowi i podszedł do McCreadyego.

Papiere powiedział.

McCready podał mu dowód osobisty.

Do kument, wydany przez okręg administracyjny Weimaru, opiewał na na zwisko Strona 71

forsyth Fa szerz.txt

Martina Kroiła, pracownika rolnego.

SierŜant, który pochodził z miasta Schwerin na północy, pociągnął nosem.

Co tam jest?

zapytał.

Buraki cukrowe odpowiedział McCready.

Nie przyznał się, Ŝe nic go nie łączy z kierowcą traktora, poniewaŜ nikt o to nie pytał.

Nie wspomniał równieŜ, Ŝe przed burakami cukrowymi przyczepa przewoziła znacznie bardziej pikantny ładunek.

SierŜant zmarszczył nos, oddał mu dokumenty i gestem kazał traktorowi odjeŜdŜać.

Od strony Weimaru zbliŜała się bardziej interesująca cięŜarówka, a jemu kazano szukać człowieka, siwowłosego męŜczyzny z nadreńskim akcentem, pró bującego wymknąć się z obławy, a nie śmierdzącego traktora, wjeŜdŜają cego na teren poszukiwań.

Traktor skręcił w bok pięć kilometrów przed Weimarem.

McCready zeskoczył, zdjął rower, pomachał staremu na podziękowanie i popedało wał do miasta.

JuŜ na przedmieściach musiał omijać cięŜarówki, które wypluwały z siebie potok Ŝołnierzy w szarozielonych mundurach NVA, Narodowej 101 .

Armii Ludowej, gęsto przetykanych jaśniejszą zielenią mundurów VOPO, Policji Ludowej.

Grupki weimarskich obywateli stały na rogach ulic, przy patrując się ciekawie.

Niektórzy twierdzili, Ŝe to manewry; nikt nie zaprze czał.

Manewry wojskowe to normalna rzecz, ale nie w centrum miasta.

McCready miał ochotę spojrzeć na plan miasta, ale wiedział, Ŝe nie moŜe tego robić publicznie.

Nie był turystą.

Przypomniał sobie trasę wytyczoną na planie, który poŜyczył z Wydziału Wschodnich Niemiec w Londynie i przestudiował w samolocie do Hanoweru.

Znajdował się na Erfurterstrasse.

Pojechał dalej prosto aŜ do centrum Starego Miasta i zo baczył przed sobą potęŜny gmach Teatru Narodowego.

Ulice były tu bru kowane kocimi łbami.

Skręcił w lewo w Heinrich-Heine-Strasse i poje chał w stronę Karl-Manc-Platz.

Tam zsiadł i popychał rower z opuszczoną głową, a samochody VOPO mijały go pędząc w obu kierunkach.

Na Rathenau Platz poszukał Brennerstrasse i znalazł ją po drugiej stronie placu.

Według planu Bockstrasse powinna być na prawo.

I rze czywiście była.

Stary budynek pod numerem czternastym od dawna wy magał remontu, jak niemal wszystko w raju Herr Honeckera.

Farba łusz czyła się, tynk odpadał, a osiem nazwisk lokatorów z trudem dawało się odczytać.

Na wizytówce mieszkania nr 3 McCready odcyfrował pojedyn cze nazwisko: Neumann.

Przepchnął rower przez wielkie frontowe drzwi, zostawił go w sieni wyłoŜonej kamiennymi płytami i wszedł na schody.

Na kaŜdym piętrze znajdowały się dwa mieszkania.

Numer 3 był piętro wyŜej.

McCready zdjął czapkę, poprawił marynarkę i nacisnął dzwonek.

Była za dziesięć dziewiąta.

Przez chwilę nic się nie działo.

Po dwóch minutach rozległo się szu ranie i drzwi otwarły się powoli.

Fraulein Neumann była bardzo stara.

Wyglądała na osiemdziesiątkę z okładem.

Miała czarną suknię, siwe wło sy i opierała się na dwóch laskach.

Podniosła wzrok na McCreadyego i zapytała: fa?

McCready uśmiechnął się szeroko, jak do kogoś znajomego.

Tak, to pani, Fraulein.

Zmieniła się pani.

Ale nie bardziej ode mnie.

Pani pewnie mnie nie pamięta.

Martin Kroił.

Uczyła mnie pani w szkole podstawowej, czterdzieści lat temu.

Popatrzyła na niego spokojnie bystrymi, błękitnymi oczami zza oku larów w złotych oprawkach.

Strona 72

forsyth Fa szerz.txt

Właśnie przyjechałem do Weimaru.

Z Berlina, wie pani.

I zastana wiałem się, czy pani jeszcze tu mieszka.

W ksiąŜce telefonicznej znalazłem pani nazwisko.

Pomyślałem, Ŝe powinienem panią odwiedzić.

Mogę wejść?

Odsunęła się na bok i wpuściła go do mieszkania.

Ciemny przedpo kój, cuchnący stęchlizną.

Kuśtykając zaprowadziła go do pokoju, które102

go okna wychodziły na ulicę.

Zaczekał, aŜ usiadła, po czym sam zajął miejsce.

A więc kiedyś pana uczyłam, w tej starej szkole podstawowej na Heinrich-Heine-Strasse.

Kiedy to było?

No, chyba w czterdziestym trzecim i czwartym.

Bomby wygoniły nas z Berlina.

Ewakuowano mnie razem z innymi.

To chyba było w lecie czterdziestego trzeciego.

Chodziłem do jednej klasy z...

ach, te nazwi ska...

juŜ wiem, z Brunonem Morenzem.

Był moim kolegą.

Przyglądała mu się przez chwilę, potem podniosła się z fotela.

McCre ady wstał.

Staruszka pokuśtykała do okna i wyjrzała na ulicę.

Z łoskotem przejechała cięŜarówka pełna VOPO.

Wszyscy siedzieli sztywno wyprosto wani, uzbrojeni w węgierskie pistolety AP9, tkwiące w kaburach u pasa.

Ciągle mundury rzuciła cicho Fraulein Neumann, jakby do siebie.

Najpierw naziści, teraz komuniści.

Ciągle mundury i broń.

Przedtem Gestapo, teraz SSD.

Och, Niemcy, za co nas spotyka to wszyst ko?

Odwróciła się od okna.

Pan jest Anglikiem, prawda?

Proszę usiąść.

McCready usiadł z wdzięcznością.

Uświadomił sobie, Ŝe mimo pode szłego wieku umysł starej nauczycielki wciąŜ jest bardzo bystry.

Dlaczego pani wygaduje takie rzeczy?

zapytał z oburzeniem.

Nie przestraszyła się jego gniewu.

Z trzech powodów.

Pamiętam kaŜdego chłopca, którego uczyłam w tej szkole podczas wojny i później.

Nie było wśród nich Ŝadnego Martina Kroiła.

A szkoła nie znajdowała się wtedy na Heinrich-Heine-Stras se.

Heine był śydem, naziści usunęli jego nazwisko ze wszystkich ulic i pomników.

McCready miał ochotę wymierzyć sobie kopniaka.

Powinien był wie dzieć, Ŝe nazwisko Heinego, jednego z największych niemieckich pisa rzy, zostało przywrócone do łask dopiero po wojnie.

Jeśli pani zacznie krzyczeć albo wzywać pomocy powiedział cicho nie zrobię pani nic złego.

Ale oni przyjdą po mnie, zabiorą mnie i zastrzelą.

Wybór naleŜy do pani.

Pokuśtykała do swojego fotela i usiadła.

W roku 1934 byłam profesorem na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie.

Najmłodszą i jedyną kobietą profesorem.

Naziści doszli do władzy.

Gardziłam nimi i nie ukrywałam tego.

Pewnie miałam szczęście, mogli wysłać mnie do obozu.

Ale potraktowali mnie łagodnie: wysłali mnie tutaj, Ŝebym uczyła chłopskie dzieci w szkole podstawowej.

Po woj nie nie wróciłam na uniwersytet.

Częściowo dlatego, Ŝe miejscowe dzieci mają takie samo prawo do nauki co zdolna berlińska młodzieŜ; częścio103 .

wo dlatego, Ŝe nie chciałam powtarzać komunistycznych kłamstw.

Czy to jest odpowiedź na pańskie pytanie?

Strona 73

forsyth Fa szerz.txt

A jeśli mimo wszystko mnie złapią i powiem im o pani?

Uśmiechnęła się po raz pierwszy.

Młody człowieku, kiedy skończy pan osiemdziesiąt osiem lat, nie będą mogli panu nic zrobić, czego i tak nie zrobi wkrótce dobry Bóg.

Po co pan przyszedł?

Po Brunona Morenza.

Pamięta go pani?

O tak, pamiętam go.

Czy on ma kłopoty?

Tak, Fraulein, duŜe kłopoty.

On jest tutaj, niedaleko stąd.

Wypeł niał misję...

dla mnie.

Wykończył się psychicznie.

Kompletne załamanie nerwowe.

Ukrywa się gdzieś tutaj.

Potrzebuje pomocy.

Policja, tylu Ŝołnierzy.

Wszyscy szukają Bruna?

Tak.

Jeśli znajdę go pierwszy, postaram się mu pomóc.

Wyciągnę go stąd, zanim będzie za późno.

Dlaczego przyszedł pan do mnie?

Rozmawiałem z jego siostrą w Londynie.

Bruno prawie nic jej nie powiedział o tych dwóch latach, które tu spędził w czasie wojny.

Tylko tyle, Ŝe był bardzo nieszczęśliwy, a jedyną jego przyjaciółką była nauczy cielka, Fraulein Neumann.

Stara nauczycielka w milczeniu bujała się w fotelu.

Biedny Bruno powiedziała wreszcie.

Biedny, przestraszo ny Bruno.

Zawsze tak się bał.

Krzyku i bólu.

Dlaczego on się bał, Fraulein Neumann?

Pochodził z socjaldemokratycznej rodziny w Hamburgu.

Jego oj ciec zginął podczas bombardowania, ale przed śmiercią widocznie wyra Ŝał

się niepochlebnie o Hitlerze.

Bruna wysłano na wieś do pewnego gospodarza, pijaka i brutala, a takŜe gorliwego nazisty.

Kiedyś Bruno powtórzył przy nim słowa ojca.

Gospodarz wychłostał go pasem.

Mocno.

Potem ciągle go bił.

Bruno zaczął uciekać z domu.

Gdzie się ukrywał, Fraulein?

Proszę, gdzie?

W stodole.

Raz mi pokazał.

Poszłam tam, Ŝeby przywołać do po rządku gospodarza.

Na skraju łąki stała stodoła, daleko od domu i po zostałych budynków.

Bruno wygrzebał sobie dziurę w sianie na strychu.

Właził tam i czekał, aŜ gospodarz upije się i zaśnie.

Gdzie dokładnie stała ta stodoła?

Wieś nazywała się Marionhain.

Nazwa chyba pozostała.

Tylko czte ry gospodarstwa.

Teraz oczywiście skolektywizowane.

LeŜy pomiędzy wioskami Ober i Nieder Grunstedt.

Pojedzie pan szosą na Erfurt.

Po sześciu kilometrach skręci pan na lewo w polną drogę.

Jest tam drogo104

wskaŜ.

Gospodarstwo nazywało się Farma Mullera, ale teraz pewnie ma tylko numer.

W kaŜdym razie niech pan szuka stodoły oddalonej o dwie ście metrów od innych budynków, na skraju łąki.

PomoŜe mu pan?

McCready wstał.

Jeśli on tam jest, Fraulein, spróbuję.

Strona 74

forsyth Fa szerz.txt

Przyrzekam, Ŝe spróbuję.

Dziękuję pani za pomoc...

Ruszył do drzwi.

Podobno odgadła pani, Ŝe jestem Anglikiem, z trzech powodów, ale wymieniła pani tyl ko dwa.

Ach tak.

Jest pan ubrany jak wieśniak, ale powiedział pan, Ŝe mieszka w Berlinie.

Berlin to nie wieś.

Więc jest pan szpiegiem.

Albo pracuje pan dla nich...

kiwnęła głową w kierunku okna, gdzie wła śnie przejeŜdŜała kolejna cięŜarówka albo dla drugiej strony.

Mogłem być agentem SSD.

Uśmiechnęła się ponownie.

Nie, mister Engldnder, pamiętam brytyjskich oficerów, którzy byli tutaj przez krótki okres w 1945 roku, zanim wkroczyli Rosjanie.

Pan był za uprzejmy.

Polna droga, zgodnie ze słowami nauczycielki, odchodziła od szosy w lewo, gdzie Ŝyzne pola leŜały pomiędzy szosą numer siedem a auto stradą E40.

Niewielki drogowskaz głosił: Ober Grunstedt.

McCready dojechał do skrzyŜowania odległego o dobry kilometr.

Droga rozgałęzia ła się.

Po lewej leŜało Nieder Grunstedt.

McCready widział mur zielo nych mundurów otaczających wioskę.

Po drugiej stronie na polu rosła ku kurydza, wysoka na pięć stóp.

McCready popedałował w prawo, pochylony nisko nad kierownicą.

Ominął Ober Griinstedt i wjechał na jeszcze węŜ szą ścieŜkę.

Kilometr dalej widział jakieś zabudowania, spiczaste dachy domów w turyńskim stylu, stodoły o wysokich i szerokich wrotach, do któ rych mogą wjechać wozy z sianem.

Marionhain.

Nie chciał przechodzić przez wioskę.

Wieśniacy natychmiast zauwa Ŝyliby obcego.

Schował rower w kukurydzy i wlazł na płot, Ŝeby się rozej rzeć.

Po prawej zobaczył samotną, wysoką stodołę z cegły i smołowanych desek, oddaloną od głównych budynków.

Zaczął obchodzić wioskę kryjąc się w kukurydzy, Ŝeby dotrzeć do stodoły.

Na horyzoncie fala zielonych mundurów wylewała się z Nieder Grunstedt.

Dr Lothar Herrmann równieŜ pracował tego ranka.

W soboty zwykle miał wolne, ale dzisiaj potrzebował jakiegoś zajęcia, Ŝeby zapomnieć o kło potach.

Poprzedniego wieczoru jadł kolację z dyrektorem naczelnym.

Nie był to przyjemny posiłek.

105 .

W sprawie zabójstwa Renaty Heimendorf nikogo nie aresztowano.

Policja nie rozesłała nawet listów gończych za podejrzanym, którego na leŜało przesłuchać.

Wydawało się, Ŝe komplet odcisków palców i dwa wystrzelone pociski zaprowadziły detektywów w ślepą uliczkę.

Przesłuchano dyskretnie wielu bardzo szacownych dŜentelmenów w sektorze prywatnym i publicznym.

Mimo zakłopotania kaŜdy z nich zgo dził się współpracować do pewnego stopnia.

Pobrano odciski palców, przetestowano posiadaną broń, sprawdzono alibi.

Bez rezultatu.

Naczelny dyrektor był współczujący, ale nieugięty.

NajwyŜszy czas skończyć z nieudolnością SłuŜby.

W poniedziałek rano on, dyrektor na czelny, wybiera się do Urzędu Kanclerza na spotkanie z sekretarzem sta nu, który jest odpowiedzialny za BND na szczeblu politycznym.

To bę dzie bardzo trudna rozmowa i naczelnemu wcale to się nie podoba.

Ani trochę.

Dr Herrmann otworzył gruby raport dotyczący zagranicznych prze kazów radiowych w okresie od środy do piątku.

ZauwaŜył, Ŝe było ich bardzo duŜo.

Jakieś zamieszanie wśród VOPO w rejonie Jeny.

Potem jego oczy natrafiły na zwrot uŜyty w rozmowie pomiędzy patrolowym samo chodem VOPO a centralą w Jenie.

Strona 75

forsyth Fa szerz.txt

"Wysoki, siwe włosy, nadreński ak cent..." Dr Herrmann zamyślił się.

Coś mu się kojarzyło...

Wszedł pomocnik i połoŜył przed szefem następną teczkę.

Skoro Herr Doktor upiera się przy pracy w sobotę, będzie otrzymywał bieŜące raporty.

Teczka zawierała grzecznościową przesyłkę od BfV z informacją, Ŝe pe wien bystrooki pracownik na lotnisku w Hanowerze zwrócił uwagę na człowieka, który przyleciał do Niemiec z Londynu pod nazwiskiem Maitland.

Pracownik BfV przytomnie sprawdził jego toŜsamość i przesłał informację do centrali w Kolonii.

Kolonia przekazała informację do Pullach.

Pod nazwiskiem Maitland krył się niejaki pan Samuel McCready.

Dr Herrmann był obraŜony.

To bardzo nieuprzejme, Ŝeby oficer wy wiadu wjeŜdŜał ukradkiem do zaprzyjaźnionego kraju.

To równieŜ bar dzo niezwykłe.

Chyba Ŝe...

Jeszcze raz popatrzył na raporty z Jeny i no tatkę z Hanoweru.

On nie miałby odwagi, pomyślał.

A inna część umysłu odpowiedziała: owszem, miałby cholernie duŜo odwagi.

Dr Herrmann podniósł słuchawkę telefonu i zaczął wydawać polecenia.

McCready wyszedł spod osłony kukurydzy, rozejrzał się w obie strony i pokonał ostatnie kilka jardów, dzielące go od stodoły.

Zardzewiałe za wiasy zaskrzypiały, kiedy pchnął wrota.

Drobne pyłki tańczyły w smugach światła, które wpadało do wnętrza przez liczne szczeliny, wydobywając

106

z mroku niewyraźne kształty starych wozów i beczek, uprzęŜy i rdzewie jących koryt.

McCready podniósł wzrok.

Na strych pełen siana prowa dziła drabina.

McCready wspiął się po drabinie i zawołał cicho: Bruno.

Nie usłyszał odpowiedzi.

Obszedł stos siana, wypatrując świeŜych śla dów poruszenia.

Na końcu stodoły pomiędzy dwiema belami zobaczył strzępek nieprzemakalnego materiału.

OstroŜnie podniósł jedną belę:

Bruno Morenz leŜał na boku w swoim schronieniu.

Oczy miał otwar te, ale nie poruszał się.

Zamrugał, kiedy światło wpadło do dziury.

Bruno, to ja, Sam.

Twój przyjaciel.

Spójrz na mnie, Bruno.

Morenz powoli podniósł wzrok na McCreadyego.

Był szary na twa rzy i nie ogolony.

Od trzech dni nic nie jadł i pił tylko stęchłą wodę z becz ki.

Próbował skupić puste spojrzenie na McCreadym.

Sam?

Tak, Sam.

Sam McCready.

Nie mów im, Ŝe tu jestem, Sam.

Nie znajdą mnie, jeśli im nie powiesz.

Nie powiem im, Bruno.

Nigdy.

Przez szparę w deskach zobaczył linię zielonych mundurów, przesu wającą się przez pole kukurydzy w stronę Ober Grunstedt.

Spróbuj usiąść, Bruno.

Pomógł Morenzowi podnieść się do pozycji siedzącej i oprzeć się ple cami o belę siana.

Musimy się pospieszyć, Bruno.

Wyciągnę cię stąd.

Morenz tępo potrząsnął głową.

Zostanę tutaj.

Sam.

Tutaj jest bezpiecznie.

Nikt mnie nigdy nie znajdzie.

Tak, pomyślał McCready, pijany chłop nigdy go nie znalazł.

Strona 76

forsyth Fa szerz.txt

Lecz pięciuset Ŝołnierzy znajdzie.

Próbował postawić Morenza na nogi, ale to było beznadziejne.

Morenz za duŜo waŜył.

Nie mógł się utrzymać na nogach.

Przycisnął ręce do piersi.

Miał coś pod płaszczem.

McCready opuścił go na siano.

Morenz znowu zwinął się w kłębek.

McCready wie dział, Ŝe nie moŜe zabrać tego człowieka do granicy obok Ellrich, prze prowadzić go przez druty i przez pole minowe.

To juŜ skończone.

Przez szparę, pomiędzy kolbami kukurydzy, widać było zielone mun dury otaczające domy i budynki gospodarskie w Ober Grunstedt.

Następ ne będzie Marionhain.

ZłoŜyłem wizytę Fraulein Neumann.

Pamiętasz Fraulein Neumann?

Jest bardzo miła.

Tak, miła.

Pewnie wie, Ŝe tu jestem, ale nic im nie powie.

107 .

Nigdy, Bruno.

Nigdy.

Mówiła, Ŝe masz dla niej pracę domową.

Chce ci wystawić ocenę.

Morenz wyciągnął spod płaszcza gruby maszynopis w czerwonej pla stikowej okładce, ozdobionej złotym sierpem i młotem.

Był bez krawata, w rozpiętej koszuli.

Z szyi zwisał mu klucz na sznurku.

McCready wziął maszynopis.

Pić mi się chce.

Sam.

McCready podał mu małą, srebrną kieszonkową flaszkę, którą wycią gnął z tylnej kieszeni spodni.

Morenz łapczywie wypił whisky.

McCready wyjrzał przez szparę.

śołnierze skończyli juŜ z Ober Grunstedt.

Jedni maszerowali drogą, inni rozsypali się po polach.

Ja tu zostanę.

Sam powiedział Morenz.

Tak odparł McCready zostaniesz tu.

śegnaj, stary przyja cielu.

Śpij spokojnie.

Nikt juŜ nigdy nie zrobi ci krzywdy.

JuŜ nigdy wymamrotał Morenz zasypiając.

McCready zdjął mu z szyi klucz na sznurku, wsadził maszynopis do worka, zszedł po drabinie i wśliznął się w kukurydzę.

Pierścień obławy zamknął się dwie minuty później.

Było południe.

Dwanaście godzin zabrał McCreadyemu powrót do wielkiej sosny na granicy opodal wioski Ellrich.

NałoŜył pelerynę i czekał w lesie do trze ciej trzydzieści.

Potem trzy razy błysnął ślepą latarką w kierunku białej skały po drugiej stronie granicy i przeczołgał się pod drutem, przez pole minowe i pas zoranej ziemi.

Siegfried czekał na niego przy ogrodzeniu.

Wracając samochodem do Goslaru McCready obejrzał klucz, który zabrał

Morenzowi.

Klucz był stalowy i miał z boku wyryte dwa słowa:

"Flughafen Koln".

Po obfitym śniadaniu McCready poŜegnał się z Kurzlingerem i Siegfriedem.

Następnie, zamiast wracać na północ do Hanoweru, ruszył na południe.

,

O pierwszej tego sobotniego popołudnia Ŝołnierze wezwali pułkow nika Vossa, który przyjechał słuŜbowym samochodem.

Towarzyszyła mu kobieta w cywilnym ubraniu.

Razem weszli po drabinie i obejrzeli ciało leŜące na sianie.

Przeprowadzono staranną rewizję, niemal rozebrano stodołę na kawałki, ale nie znaleziono ani jednej kartki papieru, nie mówiąc juŜ o grubym maszynopisie.

Strona 77

forsyth Fa szerz.txt

Poza tym nie wiadomo było, czego szukać.

śołnierz wyłuskał z dłoni zmarłego małą srebrną flaszkę i podał ją pułkownikowi.

Voss pociągnął nosem i mruknął: "Cyjanek".

Z kolei ma108

jor Wanawskaja obejrzała flaszkę.

Na denku znalazła napis: "Harrods, London".

Major Wanawskaja wyraziła się bardzo niecenzuralnie.

W uszach pułkownika Vossa zabrzmiało to jak "uprawianie miłości z własną matką".

Niedziela

W południe McCready zjawił się na lotnisku w Kolonii, skąd o pierw szej miał samolot.

Zmienił bilet powrotny z Hanoweru do Londynu na bilet z Kolonii do Londynu, wpisał się na listę pasaŜerów i ruszył w stro nę stalowych szafek na bagaŜe.

Wyciągnął stalowy klucz i włoŜył go do zamka szafki numer 47.

Wewnątrz znajdowała się czarna brezentowa tor ba.

Wyjął ją.

Pozwoli pan, Ŝe wezmę pański bagaŜ, Herr McCready.

McCready odwrócił się.

Dziesięć stóp dalej stał zastępca dyrektora Wydziału Operacyjnego BND.

Za nim stało dwóch dobrze zbudowanych dŜentelmenów.

Jeden oglądał sobie paznokcie, drugi wpatrywał się w sufit, jakby szukając dziur.

Doktorze Herrmann, jak miło pana widzieć...

Co pana sprowa dza do Kolonii?

Torba...

za pozwoleniem, panie McCready.

Torba przeszła z rąk do rąk.

Herrmann podał ją jednemu z goryli.

Tryskał dobrym humorem.

No, panie McCready, my, Niemcy, jesteśmy gościnnym narodem.

Odprowadzę pana do samolotu.

PrzecieŜ nie chce pan się spóźnić.

Razem ruszyli do kontroli paszportów.

Pewien mój kolega...

zaczął Herrmann.

On juŜ nie wróci, doktorze Herrmann.

Ach, biedaczysko.

Ale moŜe to i lepiej.

Podeszli do kontroli paszportów.

Dr Herrmann wyjął legitymację, pokazał ją oficerowi i obaj zostali przepuszczeni.

Kiedy ogłoszono lot, McCready został doprowadzony pod same drzwi samolotu.

Panie McCready.

Odwrócił się w drzwiach.

Dopiero teraz Herrmann się uśmiechnął.

My równieŜ potrafimy podsłuchiwać zagraniczne rozmowy radio we.

śyczę dobrej podróŜy.

Pozdrowienia dla Londynu.

Nowiny dotarły do Langley w tydzień później.

Generał Pankratin dostał przeniesienie.

W przyszłości będzie kierował kompleksem karnych obozów wojskowych w Kazachstanie.

109 .

Claudia Stuart dowiedziała się tego od agenta z moskiewskiej amba sady.

WciąŜ jeszcze zbierała oklaski, których jej nie szczędzono, odkąd wojskowi analitycy przestudiowali kompletne radzieckie plany ofensyw ne.

Potraktowała filozoficznie stratę swojego sowieckiego generała.

Jak powiedziała w kantynie do Chrisa Appleyarda: Uratował swoją skórę i pozycję.

Lepsze to niŜ kopalnia ołowiu wjakucji.

A dla nas to wyszło taniej niŜ blok mieszkalny w Santa Bar bara.

110

INTERLUDIUM

Przesłuchanie kontynuowano następnego ranka, we wtorek.

Timothy Edwards zachowywał się nadal z lodowatą kurtuazją w głębi ducha Ŝywił

nadzieję, Ŝe całą tę sprawę uda się zakończyć z minimalnym tylko opóźnieniem.

Strona 78

forsyth Fa szerz.txt

Podobnie jak dwaj siedzący po jego bokach kontrolerzy, miał co innego do roboty.

Dziękuję za przypomnienie nam tego, co wydarzyło się w roku osiemdziesiątym piątym powiedział trudno jednak oprzeć się wra Ŝeniu, Ŝe w kategoriach działalności wywiadowczej ten rok naleŜy do in nej, zamierzchłej epoki.

Denis Gaunt nie przejął się zbytnio tą uwagą.

Wiedział, Ŝe starając się przekonać radę, by ta zarekomendowała dyrektorowi zmianę decyzji, ma prawo powołać się na dowolny, wybrany przez siebie epizod z zawo dowej kariery swojego szefa.

Wiedział równieŜ, Ŝe nie ma co liczyć na przy chylność Timothyego Edwardsa.

Po zakończeniu przesłuchania decyzja miała jednak zapaść większością głosów i Gaunt liczył przede wszystkim na dwóch kontrolerów.

Wstał i podszedł do urzędnika archiwum, Ŝeby poprosić go o kolejną teczkę.

Samowi McCreadyemu było gorąco i zaczynało go to wszystko nu dzić.

W przeciwieństwie do Gaunta zdawał sobie sprawę, Ŝe jego szansę są znikome.

Domagał się tego przesłuchania z czystej przekory.

Oparł się o krzesło i pozwolił swobodnie płynąć myślom.

Denis Gaunt nie powie niczego, o czym by nie wiedział.

Trzydzieści lat, prawie całe swoje zawodowe Ŝycie, spędził w zamknię tym, małym kręgu Century House i Tajnej SłuŜby Wywiadowczej.

Zasta nawiał się, dokąd pójdzie, jeśli go teraz wywalą.

Dziwił się takŜe nie po raz pierwszy w jaki sposób udało mu się od razu trafić do tego

111 .

dziwnego, pozostającego w cieniu świata.

Jego robotnicze pochodzenie w niczym nie zapowiadało, Ŝe któregoś dnia zostanie wyŜszym oficerem SIS.

Urodził się wiosną 1939 w tym samym roku, kiedy wybuchła druga wojna światowa w rodzinie mleczarza, w południowym Londynie.

Tylko mgliście w jednym albo dwóch utrwalonych w pamięci obra zach przypominał

sobie swojego ojca.

Po upadku Francji w roku 1940, kiedy Luftwaffe rozpoczęła długie, wypełnione nalotami na brytyjską sto licę, gorące lato, został jako niemowlę ewakuowany razem ze swoją mat ką z Londynu.

Nie pamiętał nic z tego okresu.

Jesienią 1940 wrócili do małego domku z tarasem przy biednej, ale zadbanej uliczce w Norbury;

w tym samym mniej więcej czasie ojciec poszedł na wojnę.

Pamiętał bardzo wyraźnie ślubny portret swoich rodziców.

Ona była cała w bieli i trzymała w ręku bukiet; obok niej stał duŜy męŜczyzna, bardzo sztywny i nienaganny w swoim ciemnym garniturze i z goździ kiem w butonierce.

Oprawiona w srebrną ramkę fotografia stała na pół ce nad kominkiem; matka codziennie ją odkurzała.

Później, na drugim końcu półki pojawiło się kolejne zdjęcie uśmiechniętego, duŜego męŜczyzny w mundurze, z naszywkami sierŜanta na rękawie.

Matka wychodziła codziennie z domu i jechała autobusem do Croydon, gdzie szorowała schody i korytarze w domach zamoŜnej klasy śred niej.

Brała równieŜ do domu pranie; pamiętał, Ŝe w ich małej kuchence zawsze unosiła się para matka prała przez całą noc, Ŝeby zdąŜyć ze wszystkim do rana.

Któregoś dnia musiało to być w roku 1944 duŜy uśmiechnię ty męŜczyzna pojawił się w domu, złapał go i podniósł wrzeszczącego do góry.

A potem znowu zniknął, Ŝeby wziąć udział w lądowaniu na piaskach Normandii i zginąć podczas ataku na Caen.

Sam pamiętał, Ŝe jego mat ka duŜo tego lata płakała i Ŝe próbował jakoś ją pocieszyć, ale nie bar dzo wiedział jak, więc po prostu płakał razem z nią, sam nie wiedząc dlaczego.

W styczniu następnego roku poszedł do zerówki i jego matka mogła teraz codziennie jeździć do Croydon nie trzeba było go zostawiać pod opieką ciotki Vi.

śałował tego, poniewaŜ ciotka Vi prowadziła1 przy koń cu ulicy sklepik ze słodyczami i pozwalała mu czasami zanurzyć polizany palec w słoju z sorbetem.

Wiosną tego samego roku zaczęły spadać na Londyn rakiety V-1, odpalane z wyrzutni w Holandii.

Pamiętał bardzo wyraźnie ten dzień, tuŜ przed swoimi szóstymi uro dzinami, kiedy do szkoły przyszedł człowiek w mundurze obrony prze ciwlotniczej.

Na głowie miał blaszany hełm, z boku bujała mu się maska przeciwgazowa.

112

Strona 79

forsyth Fa szerz.txt

Wcześniej był nalot i dzieci spędziły cały ranek w piwnicy, co było o wiele zabawniejsze od lekcji.

Po obwieszczającej koniec nalotu syrenie wszyscy wrócili do klasy.

Człowiek w mundurze poszeptał o czymś przez chwilę z kierownicz ką; ta wzięła małego Sama za rękę, zabrała go z klasy, zaprowadziła do swego prywatnego saloniku na tyłach szkoły i poczęstowała makowcem.

Czekał tam, bardzo mały i zagubiony, aŜ przyszedł po niego sympatycz ny pan z sierocińca doktora Barnardo.

A potem powiedzieli mu, Ŝe nie ma juŜ ślubnego portretu w srebrnej ramce i fotografii duŜego, uśmiech niętego męŜczyzny z naszywkami sierŜanta.

W sierocińcu radził sobie dobrze, zdał wszystkie egzaminy i jako mło dy chłopak wstąpił do wojska.

Kiedy miał osiemnaście lat, wysłali go na Malaje, gdzie trwała nie wypowiedziana wojna między Brytyjczyka mi i komunistyczną partyzantką w dŜungli.

Przydzielono go w charak terze pisarza do korpusu wywiadu.

Któregoś dnia zameldował się u swojego pułkownika i przedstawił mu pewien plan.

Sporządź na ten temat notatkę polecił mu z miejsca pułkow nik, który był

zawodowym wojskowym.

Tak teŜ i zrobił.

Ludziom z kontrwywiadu udało się właśnie dzięki pomocy miejsco wego Chińczyka ująć jednego z przywódców partyzantki.

McCready za proponował, Ŝeby rozpuścić wśród Chińczyków plotkę, Ŝe więzień śpie wa jak z nut i Ŝe określonego dnia ma zostać przewieziony z Ipoh do Singapuru.

Kiedy terroryści zaatakowali konwój, więzienna karetka okazała się opancerzona od środka i zaopatrzona w ukryte za wąskimi otworami strzelniczymi, osadzone na trójnogach karabiny maszynowe.

Po skończo nej strzelaninie w buszu leŜało szesnastu zabitych i dwunastu cięŜko ran nych chińskich komunistów.

Z resztą uporali się strzelcy malajscy.

Sam McCready pozostał jeszcze przez rok na swoim stanowisku w Kuala Lumpur, a potem opuścił wojsko i wrócił do Anglii.

Notatka, którą sporzą dził dla swego pułkownika, została z pewnością złoŜona do akt, ale ktoś gdzieś musiał ją przeczytać.

Stał właśnie w kolejce do pośredniaka wtedy nie nazywano jesz cze tych instytucji biurami pracy kiedy poczuł, Ŝe ktoś klepie go po ramieniu.

Obrócił się.

Za nim stał facet w średnim wieku ubrany w tweedową marynarkę i brązowy kapelusz.

Zaproponował, Ŝe pójdą się cze goś napić w pobliskim pubie.

Po dwóch tygodniach i trzech kolejnych rozmowach został przyjęty do Firmy.

113 .

Od tamtej chwili przez trzydzieści lat Firma stanowiła jedyną rodzi nę, jaką miał kiedykolwiek w Ŝyciu.

Usłyszał wymienione przez kogoś swoje nazwisko i otrząsnął się z zamyślenia.

Mógłbyś lepiej uwaŜać, po myślał, mowa jest o twojej karierze.

To był Denis Gaunt.

W rękach trzymał opasłą teczkę.

Sądzę, panowie powiedział Ŝe nie od rzeczy będzie przyj rzeć się bliŜej pewnym wydarzeniom z roku tysiąc dziewięćset osiem dziesiątego szóstego, które same tylko stanowią wystarczający powód, by ponownie rozpatrzyć kwestię wcześniejszego odejścia na emeryturę Sama McCreadyego.

Wydarzeniom, które zapoczątkowane zostały, przy najmniej jeśli o nas chodzi, pewnego wiosennego ranka na nizinie Salisbury...

114

WIANO

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Po prawej stronie, nad noszącym nazwę Lisiej Nory zagajnikiem, wciąŜ

unosiły się strzępy mgły.

Zapowiadał się ciepły dzień.

Na szczycie rozległego wzniesienia, określanego przez kolejne Ŝołnier skie roczniki mianem śabiego Wzgórza, zajęła stanowiska grupa poubie ranych w róŜne mundury wojskowych.

W ramach obserwowanych przez nich manewrów miało się odbyć starcie dwóch oddziałów, kaŜdego w sile jednego batalionu.

Oba składały się z Ŝołnierzy brytyjskich, podzielonych jednak z przyczyn dyplomatycznych nie na "naszych" i "obcych", lecz na Niebieskich i Zielonych.

Strona 80

forsyth Fa szerz.txt

Ze względu na niektórych stojących na wzgórzu oficerów w grę nie wchodziło nawet normalne w takich razach oznacze nie jednego z oddziałów mianem Czerwonych.

Na całym otwartym terenie, stanowiącym północny skraj niziny Salisbury, którą tak upodobała sobie armia brytyjska z racji jej podobień stwa do Niziny Środkowoniemieckiej (gdzie, jak przewidywano, rozegra się prawdopodobnie trzecia wojna światowa), rozmieszczeni zostali ob serwatorzy.

Przydzielone przez nich punkty miały zadecydować o wyniku starcia.

Ludzi nie czekała tego dnia śmierć; mieli się tylko lepiej przygo tować do jej zadawania.

Z tyłu, za grupą oficerów, stały pojazdy, które ich tutaj przywiozły; kilka samochodów sztabowych i większa liczba mniej wygodnych land roverów, pomalowanych na matowy zielony kolor albo w typowe kamuflaŜowe pasy.

śołnierze z kwatermistrzostwa zaczęli rozpakowywać kanapki i usta wiać kuchnie polowe.

Trzeba było zagrzać wodę, Ŝeby zapewnić odpowied nio duŜo dzbanków z gorącą herbatą i kawą, które z pewnością będą się cieszyć powodzeniem w ciągu dnia.

115 .

Oficerowie przechadzali się albo stali w miejscu w wystudiowanych pozach, zachowując się dokładnie tak, jak to robią na całym świecie ob serwujący ćwiczenia wojskowi.

Część z nich studiowała umieszczone w pla stikowych okładkach mapy, na których naniesione zostaną później ołów kiem i zmazane gumką odpowiednie znaki.

Inni lustrowali przez potęŜne lornetki teren.

Jeszcze inni z powagą konferowali ze sobą.

W środku grupy znajdował się najwyŜszy rangą generał brytyjski, głów nodowodzący Okręgu Południowego.

TuŜ obok stał podejmowany przez niego osobiście, najstarszy rangą generał

reprezentujący gości.

Pomiędzy nimi, cofnięty trochę do tyłu, stał młody, błyskotliwy oficer, świeŜo po szkole języków obcych.

Stłumionym głosem tłumaczył na Ŝywo ich rozmowę.

Grupa oficerów brytyjskich była liczniejsza i składała się z ponad trzy dziestu osób.

Wszyscy zachowywali się z powagą, zdając sobie sprawę zarówno z niezwykłości, jak i znaczenia tej chwili.

Wydawali się równieŜ cokolwiek skrępowani, jakby trudno im było pozbyć się nawyków, których nabrali przez lata.

Był to bowiem pierwszy rok pieńestrojki i sowieccy ofi cerowie, chociaŜ

zapraszani byli juŜ wcześniej na brytyjskie manewry w Niemczech, po raz pierwszy pojawili się w sercu Anglii w charakterze gości armii brytyjskiej.

Trudno się pozbyć starych nawyków.

Rosjanie byli tak samo powaŜni jak Brytyjczycy, a moŜe nawet bardziej.

Było ich siedemnastu; kaŜdy został starannie wybrany i sprawdzony.

Kilku mówiło nie najgorzej po angielsku i nie robiło z tego tajemnicy; pięciu opanowało ten język bez zarzutu i udawało, Ŝe nie rozumie ani słowa.

NajwaŜniejszym kryterium ich doboru nie była jednak znajomość angielskiego.

Liczyła się przede wszystkim wiedza wojskowa.

KaŜdy so wiecki oficer był ekspertem w swojej dziedzinie dobrze zaznajomio nym z brytyjskim wyposaŜeniem, taktyką i strukturami dowodzenia.

Ka zano im nie tylko słuchać tego, co powiedzą gospodarze (a w jeszcze mniejszym stopniu brać to za dobrą monetę), ale bacznie się wszystkie mu przyglądać, niczego nie pominąć i złoŜyć po powrocie raport o tym, jaka naprawdę jest wartość bojowa Brytyjczyków, jakie mają wyposaŜenie i jak się nim posługują, a przede wszystkim, gdzie leŜą ich słabe punkty.

Po jednodniowym pobycie w Londynie przybyli do bazy wojskowej w Tidworth poprzedniego wieczoru, którego większą część spędzili we wła snej ambasadzie.

Podczas pierwszej kolacji w oficerskim kasynie pano wała dość oficjalna, moŜe nawet napięta atmosfera, nie doszło jednak do Ŝadnego incydentu.

Czas na Ŝarty i piosenki przyjdzie później, być moŜe drugiego albo trzeciego wieczoru.

Rosjanie zdawali sobie sprawę, Ŝe spo śród siedemnastu członków ich delegacji co najmniej pięciu obserwuje pozostałych i prawdopodobnie jeden drugiego.

116

śaden z gości nie wspomniał o tym grupie brytyjskiej, podobnie jak Ŝaden z Brytyjczyków nie uznał za stosowne wskazać, Ŝe w skład ich wła snej trzydziestoosobowej ekipy wchodzi czterech pracowników kontrwy wiadu, dokładnie Strona 81

forsyth Fa szerz.txt

rzecz biorąc, słuŜby obserwacyjnej.

Przynajmniej jed nak brytyjscy obserwatorzy byli tutaj wyłącznie po to, Ŝeby obserwować Rosjan, nie swoich rodaków.

Delegacja rosyjska składała się z dwóch generałów, z których jeden, sądząc po insygniach, reprezentował wojska zmotoryzowane, drugi pan cerne; dyplomowanego pułkownika sztabu generalnego; pułkownika, majora i kapitana z wywiadu wojskowego wszystkich "zgłoszonych", to znaczy nie ukrywających faktu, Ŝe są pracownikami wywiadu; dalej pułkownika wojsk desantowych, spod którego polowej, rozchylonej na szyi bluzy wyzierał trójkątny kawałek podkoszulka w niebieskie i białe pasy oznaka przynaleŜności do Specnazu, czyli Sił

Specjalnych; na stępnie pułkownika i kapitana z piechoty oraz dwóch oficerów tej sa mej rangi z wojsk pancernych.

Poza tym był jeszcze podpułkownik, major i dwóch kapitanów ze sztabu operacyjnego oraz pułkownik i major z wojsk łączności.

Sowiecki wywiad wojskowy znany jest jako GRU i trzech jego "zgło szonych" funkcjonariuszy miało przypięte właściwe insygnia.

Tylko oni wiedzieli, Ŝe do GRU naleŜą równieŜ choć nie zostali bynajmniej

"zgłoszeni" major łączności i jeden z dwóch kapitanów sztabowców.

Pozostali Rosjanie i Brytyjczycy nie mieli o tym pojęcia.

Brytyjczycy ze swej strony nie uwaŜali za konieczne poinformować Rosjan, iŜ do pilnowania kasyna w Tidworth wyznaczono dwudziestu funkcjonariuszy SłuŜby Bezpieczeństwa (Security Service), którzy mieli tu pozostawać aŜ do przewidzianego na ranek trzeciego dnia wyjazdu so wieckiej delegacji najpierw autokarem do Londynu, a stamtąd samo lotem do Moskwy.

Obserwatorzy zajmowali się teraz pielęgnowaniem trawników i rabatek, podawaniem do stołu i polerowaniem mosięŜnych klamek.

W nocy "luzowali" się wzajemnie, obserwując budynek kasyna z dogodnych, rozrzuconych wokół niego szerokim pierścieniem stanowisk.

Lepiej, Ŝeby nam się nie zgubił Ŝaden z tych palantów stwier dził przed kilkoma dniami szef sztabu generalnego w rozmowie z głów nodowodzącym Okręgu Południowego podczas odprawy w ministerstwie.

Manewry rozpoczęły się zgodnie z planem o dziewiątej rano i trwały przez cały dzień.

Zaraz po lunchu nastąpił desant poprowadzony siłami drugiego batalionu pułku komandosów.

Major drugiego batalionu od krył nagle, Ŝe stoi tuŜ obok sowieckiego pułkownika wojsk desantowych, bacznie przyglądającego się spadochroniarzom.

117 .

Widzę zauwaŜył Rosjanin Ŝe Wasze kompanie nadal zaopa trzone są w dwucalowe moździerze.

Przydatna broń zgodził się Brytyjczyk.

Skuteczna i wciąŜ niezawodna.

Zgadzam się odparł powoli i z wyraźnie obcym akcentem Ro sjanin.

UŜywałem ich w Afganistanie.

Faktycznie.

Ja uŜywałem ich na Falklandach oznajmił major z drugiego batalionu.

RóŜnica polega na tym pomyślał Ŝe my po radziliśmy sobie na Falklandach z palcem w nosie, a wy dostajecie w dupę w Afganistanie.

Rosjanin kwaśno się uśmiechnął.

Brytyjczyk odwzajemnił uśmiech.

Sukinsyn pomyślał Rosjanin uwaŜa pewnie, Ŝe dostajemy w dupę w Afganistanie.

Obaj nie przestawali się uśmiechać.

śaden 2 nich nie mógł przewi dzieć, Ŝe za dwa lata nowy, wybitny sekretarz generalny w Moskwie roz kaŜe sowieckiej armii zakończyć afgańską awanturę.

Nowy okres dopiero się zaczynał, a niełatwo jest zerwać ze starymi nawykami.

Tego wieczoru atmosfera przy kolacji nie była juŜ tak napięta.

Stru mieniami lało się wino; pokazała się takŜe rzadko pita w brytyjskiej ar mii wódka.

Mimo bariery językowej zaczęły się Ŝarty.

Rosjanie brali przy kład ze swego generała, dowódcy wojsk zmotoryzowanych, który cały promieniał rozmawiając (za pośrednictwem tłumacza) z brytyjskim gene rałem wolno się było zatem odpręŜyć.

Sowiecki major sztabowiec przysłuchiwał się opowiadanemu przez brytyjskiego czołgistę dowcipowi i juŜ miał wybuchnąć śmiechem, kiedy uświadomił sobie, Ŝe oficjalnie nie rozumie przecieŜ ani słowa po angielsku i musi poczekać na przekład.

Major z drugiego batalionu siedział tuŜ obok "zgłoszonego" majora z GRU.

Strona 82

forsyth Fa szerz.txt

Uznał, Ŝe nadarzyła się odpowiednia okazja, Ŝeby zaprezento wać swoją skromną znajomość rosyjskiego.

Goworitie wy po anglijski?

zapytał.

Rosjanin tryskał radością.

Oczeń maleńko odparł, po czym przerzucił się na łamaną an gielszczyznę.

Bardzo mało, obawiać się.

Próbować czytać ksiąŜki, ale mówić bardzo słabo.

Z pewnością lepiej niŜ ja po rosyjsku stwierdził spadochro niarz.

A propos, nazywam się Paul Sinclair.

Proszę, przepraszam oznajmił na to Rosjanin.

Obrócił się do niego podając rękę.

Paweł Kuczenko.

Kolacja była udana i zakończyła się zbiorowymi pieśniami przy ba rze.

O jedenastej obie grupy odmaszerowały do swoich pokojów.

Wielu biesiadników wdzięcznych było losowi za to, Ŝe nazajutrz będą mogli tro118

chę dłuŜej wylegiwać się w łóŜku ordynansom nakazano pojawić się z filiŜankami herbaty dopiero o siódmej rano.

W rzeczywistości jednak major Kuczenko wstał juŜ o godzinie piątej i całe dwie godziny przesiedział cicho przy zgaszonych światłach za ko ronkowymi firankami, które wisiały w oknach jego pojedynczej sypialni.

Przyglądał się alejce, która biegła od kasyna w stronę głównej bramy i da lej aŜ

do szosy prowadzącej do Tidworth.

W szarówce wczesnego poran ka dostrzegł, albo wydawało mu się, Ŝe dostrzegł, trzech męŜczyzn, któ rzy prawdopodobnie obserwowali dom.

ZauwaŜył równieŜ, punktualnie o godzinie szóstej rano, wychodzące go z kasyna frontowymi drzwiami, prawie dokładnie pod jego sypialnią, pułkownika Arbuthnota, który zamierzał najwyraźniej trochę sobie rano pobiegać.

Kuczenko miał powody wierzyć, Ŝe pułkownik robi to regular nie poprzedniego ranka równieŜ oglądał go podczas joggingu.

Pułkownika Arbuthnota nie było trudno poznać, nie miał bowiem lewej ręki.

Stracił ją przed wielu laty, dowodząc patrolem w owej dziw nej, na pół

zapomnianej wojnie, którą wspomagane kontyngentem omańskim brytyjskie siły specjalne toczyły w górach Dhofar przeciwko komu nistycznym partyzantom pragnącym obalić sułtana Omanu i przejąć kontrolę nad cieśniną Ormuz.

Komisja wojskowa, ulegając sentymentom, pozwoliła pułkownikowi pozostać w armii; od tamtej pory pełnił funkcję oficera zaopatrzeniowego kasyna w Tidworth.

Starał się zachować dobrą kondycję przebiegając kaŜdego ranka trasę do szosy i z powrotem sylwetka w kapturze i obszytym niebieską lamówką białym dresie, z pu stym lewym rękawem przypiętym elegancko do boku stała się popular na.

Major Kuczenko przyglądał się jej w zamyśleniu.

Drugi dzień manewrów minął bez Ŝadnego incydentu; po ich zakoń czeniu wszyscy oficerowie brytyjscy i sowieccy przyznali zgodnie, Ŝe ob serwatorzy nie pomylili się przyznając techniczne zwycięstwo Zielonym, którzy wyparli Niebieskich z ich pozycji na śabim Wzgórzu i zabezpie czyli Lisią Norę przed kontratakiem.

Podczas trzeciej kolacji panowała prawdziwie rodzinna atmosfera wznoszono liczne toasty, a młody sowiecki sztabowiec, który, jak się okazało, nie był wcale szpiegiem, lecz obdarzonym wspaniałym barytonem solistą, odśpiewał nagrodzoną rzę sistymi oklaskami Kalinkę.

Nazajutrz po śniadaniu Rosjanie mieli się zebrać o godzinie dziewiątej rano w głównym hallu i wsiąść do autoka ru, jadącego na Heathrow.

Autokarem miało przyjechać z Londynu dwóch pracowników ambasady, których zadaniem było dopilnowanie, by wszystko na lotnisku przebiegło jak naleŜy.

Podczas występu śpiewającego kapita na nikt nie zauwaŜył męŜczyzny, który wślizgnął się do nie zamkniętego

119 .

na klucz pokoju pułkownika Arbuthnota, po sześćdziesięciu sekundach wyszedł

stamtąd tak samo cicho, jak wszedł, a następnie dołączył do grupy przy barze, nadchodząc od strony męskiej toalety.

Za dziesięć szósta rano następnego dnia postać w obszytym niebie ską lamówką białym dresie, z kapturem i przypiętym do boku pustym lewym rękawem zbiegła truchtem schodkami kasyna i skierowała się ku głównej bramie.

ZauwaŜył ją obserwator siedzący za oknem oddalonego o dwieście jardów budynku.

Zanotował to w swoim zeszycie, ale nie pod jął Ŝadnej akcji.

Pełniący wartę przy bramie kapral wyszedł ze stróŜówki i zasalutował

Strona 83

forsyth Fa szerz.txt

biegaczowi, który pochylił się, Ŝeby przejść pod szlabanem.

Biegacz nie miał na głowie czapki, nie mógł więc prawidłowo oddać salutu, ale po zdrowił kaprala uniesioną dłonią, po czym skręcił w tę samą co zwykle stronę i oddalił się w kierunku Tidworth.

Dziesięć po szóstej kapral podniósł wzrok i wytrzeszczył oczy.

Właśnie zobaczyłem pułkownika Arbuthnota poinformował swojego sierŜanta.

I co z tego?

zapytał tamten.

Po raz drugi odparł kapral.

SierŜant był zmęczony.

Za dwadzieścia minut miała nastąpić zmiana warty.

Czekało na nich śniadanie.

Wzruszył ramionami.

Musiał czegoś zapomnieć powiedział.

Wkrótce miał gorzko poŜałować swojej niefrasobliwości.

Podczas przesłuchania przed komisją dyscyplinarną.

Po przebiegnięciu pół mili major Kuczenko skręcił między rosnące przy drodze drzewa, ściągnął z siebie skradziony biały dres i schował go w gęstych krzakach.

Kiedy z powrotem wyszedł na drogę, ub,rany był w szare flanelowe spodnie, tweedową marynarkę, koszulę i krawat.

Tylko adidasy na nogach nie pasowały trochę do jego nowego odzienia.

Podej rzewał, choć nie był tego pewien, Ŝe milę za nim biegnie podenerwowa ny pułkownik Arbuthnot, który straciwszy dziesięć minut na bezskutecz nych poszukiwaniach swego normalnego dresu, doszedł w końcu do wniosku, Ŝe musiał go zabrać do prania jego ordynans.

ZałoŜył więc swój zapasowy dres i na razie nie zorientował się jeszcze, Ŝe zniknęła równieŜ jego koszula, krawat, marynarka i spodnie.

Kuczenko mógł z łatwością zachować odpowiedni, dzielący go od pułkownika dystans aŜ do chwili, kiedy Arbuthnot będzie musiał zawró cić z powrotem do koszar, ale z kłopotu wybawił go samochód, który nadjechał z tyłu i zatrzymał

się na jego machnięcie.

Kuczenko nachylił się do okna od strony pasaŜera.

120

Strasznie mi przykro powiedział ale zepsuł mi się samo chód, Zostawiłem go tam, z tyłu.

Tak się zastanawiam, moŜe będą mogli mi pomóc w warsztacie w North Tidworth?

Trochę wcześnie stwierdził kierowca.

Ale mogę pana tam podrzucić.

Niech pan wsiada.

Major wojsk desantowych zdumiałby się, widząc, jak szybko Kuczen ko opanował w mistrzowskim stopniu język angielski.

WciąŜ jednak wy czuwalny był obcy akcent.

Pan nie z tych stron, prawda?

zapytał kierowca, Ŝeby nawią zać jakąś rozmowę.

Kuczenko roześmiał się.

Nie.

Jestem z Norwegii.

Zwiedzam wasze brytyjskie katedry.

Za dziesięć siódma uprzejmy kierowca zostawił Kuczenkę w centrum zaspanego miasteczka North Tidworth i pojechał dalej w kierunku Marlborough.

Nigdy nie uzna za stosowne wspomnieć komuś o przygodnym pasaŜerze; nikt go teŜ

nigdy o niego nie zapyta.

W centrum miasteczka Kuczenko znalazł budkę telefoniczną i dokład nie za minutę siódma wykręcił londyński numer wrzucając do automatu pięćdziesięciopensową monetę.

Słuchawka została podniesiona po pią tym dzwonku.

Chciałbym mówić z panem Rothem, panem Joem Rothem po wiedział Kuczenko.

Joe Roth przy telefonie odparł głos po drugiej stronie.

Szkoda odparł Rosjanin.

Widzi pan, tak naprawdę to mia łem nadzieję zamienić parę stów z Chrisem Hayesem.

Joe Roth zastygł bez ruchu w swoim małym, ale eleganckim aparta mencie w Mayfair.

Całe jego profesjonalne przygotowanie kazało mu zachować najwyŜszą czujność.

Był na nogach dopiero od dwudziestu minut, wciąŜ w piŜamie i nie ogolony.

Nalewał właśnie wody do wanny i przyrządzał sobie swoją pierwszą w ciągu dnia kawę.

Strona 84

forsyth Fa szerz.txt

Kiedy zadzwonił telefon, szedł z kuchni do salonu z sokiem w jednej i kawą w drugiej ręce.

Było wcześnie, nawet dla niego, a Joe Roth nie naleŜał do śpiochów, chociaŜ jako zastępca radcy prasowego w mieszczącej się w odległości ćwierci mili przy Grosvenor Square ambasadzie amerykańskiej nie mu siał meldować się w pracy przed godziną dziesiątą.

Joe Roth był pracownikiem CIA, nie pełnił jednakŜe funkcji szefa placówki londyńskiej.

Zaszczyt ten przypadł w udziale Williamowi Carverowi, który podobnie jak wszyscy szefowie placówek terenowych wcho dził w skład Wydziału Półkuli Zachodniej (Western Hemisphere Division).

Jako taki, działał jawnie, co oznaczało, Ŝe prawie kaŜdy wiedział, kim jest 121 .

i jaką wykonuje pracę.

Zasiadał takŜe ex officio jako przedstawiciel Kom panii w Londynie, w brytyjskim Komitecie Połączonych SłuŜb Wywiadu (Joint Intelligence Committee).

Roth naleŜał do Biura Zadań Specjalnych (Office ofSpecial Projects), komórki załoŜonej zaledwie przed sześciu laty, zajmującej się, jak sama nazwa wskazuje, przedsięwzięciami i akcjami, które uznawano w Langley za wystarczająco delikatne, by szef placówki mógł później z czystym sumieniem wyprzeć się jakiegokolwiek w nich udziału nawet wobec sojuszników Ameryki.

Wszyscy pracownicy CIA, niezaleŜnie od tego, do jakiego wydziału naleŜą, mają dwa nazwiska: prawdziwe oraz profesjonalne, czyli opera cyjne.

W zaprzyjaźnionych ambasadach prawdziwe nazwisko jest rzeczy wiście prawdziwe; Joe Roth nazywał się naprawdę Joe Roth i na takie nazwisko wystawiony był jego paszport dyplomatyczny.

W przeciwień stwie jednak do Carvera nie działał jawnie; o jego prawdziwej funkcji wiedziało najwyŜej trzech albo czterech kolegów z brytyjskiej Tajnej SłuŜby Wywiadowczej (SIS).

I tylko oni oraz parę osób w Ameryce zna ło jego nazwisko operacyjne.

Wymówione o siódmej rano przez telefon głosem o wyraźnie niebrytyjskim akcencie zabrzmiało niczym ostrzegaw czy brzęczyk.

Przykro mi powiedział ostroŜnie ale rozmawia pan z Joem Rothem.

Kto mówi?

Niech pan słucha uwaŜnie, panie Roth albo panie Hayes.

Nazy wam się Piotr Aleksandrowicz Orłów.

Jestem pułkownikiem KGB...

Niech pan posłucha.

Jeśli to ma być Ŝart...

To, Ŝe wymieniam pańskie nazwisko operacyjne, wcale pana nie powinno śmieszyć, panie Roth.

Podobnie jak mnie nie śmieszy przejście na stronę amerykańską, bo taka jest właśnie moja oferta.

Chcę się do stać do Ameryki, szybko.

Mam bardzo mało czasu.

Potem nie będę mógł się juŜ wycofać i wrócić do swoich.

Nie zaakceptują Ŝadnego wytłuma czenia.

Jestem w posiadaniu olbrzymiej liczby informacji o wielkiej war tości dla pańskiej Agencji, panie Roth.

Musi pan szybko podjąć decyzję, w przeciwnym razie wycofam się, póki jeszcze mogę...

Roth bazgrał szybko w notatniku, który ściągnął ze stojącego w salo nie stolika.

Na pierwszej stronie wciąŜ widniały wyniki rozegranej wczo raj późnym wieczorem z Samem McCreadym partyjki pokera.

Pamiętał później pierwszą myśl, która przeleciała mu przez głowę: Jezu kochany, gdyby to słyszał Sam, zesrałby się chyba z wraŜenia.

Gdzie pan się teraz dokładnie znajduje, pułkowniku?

zapytał.

W budce telefonicznej w małym miasteczku na skraju niziny Salisbury brzmiała odpowiedź.

Gramatycznie angielski był niemal bez

122

zarzutu.

Tylko akcent był wyraźnie obcy.

Rotha nauczono rozróŜniać ak centy, umiejscawiać je.

Ten był słowiański, najprawdopodobniej rosyjski.

Strona 85

forsyth Fa szerz.txt

WciąŜ bał się, Ŝe to jeden ze zwariowanych Ŝartów Sama McCreadyego, czekał na nagłą salwę śmiechu w słuchawce.

Do cholery pomyślał minął juŜ prima aprilis, dzień, w którym Anglicy płatają sobie kawały.

Był ranek trzeciego kwietnia.

Przez trzy dni ciągnął swoje głos obserwowałem wraz z gru pą sowieckich oficerów brytyjskie ćwiczenia wojskowe na nizinie Salisbury.

Zakwaterowano nas w koszarach w Tidworth.

Występowałem pod na zwiskiem majora Pawła Kuczenki z GRU.

Godzinę temu opuściłem koszary.

Jeśli nie znajdę się tam z powrotem w ciągu godziny, droga po wrotna jest dla mnie raz na zawsze zamknięta.

Powrót do koszar moŜe mi zająć około pół godziny.

Ma pan trzydzieści minut, Ŝeby udzielić mi odpowiedzi, panie Roth.

W porządku, pułkowniku.

To mi wystarczy.

Na razie.

Chcę, Ŝeby pan zadzwonił do mnie ponownie za piętnaście minut.

Linia będzie wolna.

Otrzyma pan wtedy odpowiedź.

Piętnaście minut.

Potem wracam odparł głos i połączenie zo stało przerwane.

Roth gorączkowo rozmyślał.

Miał trzydzieści dziewięć lat; dwanaście z nich spędził w Agencji.

Nigdy wcześniej nie zdarzyło mu się coś po dobnego.

CóŜ, są ludzie, którzy spędzili całe swoje Ŝycie w Agencji i ani razu nie poczuli zapachu sowieckiego zdrajcy.

Ale przecieŜ wiedział, Ŝe się pojawiają, wszyscy o nich wiedzieli, wszyscy pracownicy operacyjni przechodzili kursy i szkolenia, które miały ich przygotować na spotkanie z człowiekiem, który przybywał stamtąd.

Większość ucieczek, wiedział o tym, następowała po wstępnych, prób nych kontaktach.

Potencjalny dezerter długo się na ogół namyślał i sta rannie przygotowywał.

Do operujących na danym terenie pracowników Agencji docierała wiadomość.

Chcę się spotkać, chcę omówić warunki.

Zwykle proszono taką osobę, Ŝeby pozostała na miejscu i dostarczała przez jakiś czas informacji dopiero potem organizowano "przejście".

Jeśli Rosjanin odmawiał, nalegano, Ŝeby dostarczył przynajmniej przy uciecz ce jakieś wartościowe dokumenty.

Od tego, co udało mu się przekazać przed "przejściem" albo co zabrał ze sobą, zaleŜała jego późniejsza po zycja, jego wynagrodzenie i styl Ŝycia.

W tym fachu nazywało się to wia nem panny młodej.

Wyjątkowo, tylko wyjątkowo, dochodziło do czegoś, co określało się jako

"wejście z marszu".

Dezerter po prostu się pojawiał, spaliwszy za sobą wszystkie mosty, mając zamkniętą drogę powrotu.

Nie było w takich ra123 .

zach wielkiego wyboru: albo przyjmowało się go, albo odsyłało do obozu dla uchodźców.

To ostatnie zdarzało się rzadko; przyjmowano nawet bez uŜytecznych, zajmujących niskie stanowiska uciekinierów takich na przykład jak marynarz floty handlowej lub szeregowiec którzy napraw dę nie mieli nic do zaoferowania.

Odrzucano wyłącznie w jednym przy padku: kiedy wykrywacz kłamstw wykazał, Ŝe rzekomy uciekinier to w rze czywistości agent przeciwnika, a jego zadaniem jest prowadzenie akcji dezinformacyjnej.

Ameryka nie Ŝyczyła sobie mieć z kimś takim do czy nienia.

Rosjanie godzili się na ogół z poraŜką, docierali do swojego agenta i zabierali go do domu.

Z tego, co wiedział Roth, KGB wyśledziła raz odrzuconego uciekinie ra w obozie dla uchodźców i zlikwidowała go.

Doszło do tego, poniewaŜ facet został odrzucony przez wykrywacz kłamstw mimo Ŝe mówił praw dę.

Maszyna zinterpretowała jego nerwowość jako kłamstwa.

Przeklęty pech.

Ale zdarzyło się to dawno temu; wykrywacze są dzisiaj lepsze.

A teraz pojawia się facet, podający się za pułkownika KGB, który chce wejść z marszu.

Strona 86

forsyth Fa szerz.txt

Bez Ŝadnego uprzedzenia.

Bez Ŝadnych targów.

Bez walizki wypełnionej dokumentami z jego ostatniej rezydentury.

Chce przejść na drugą stronę akurat w sercu Anglii, nie na Środkowym Wscho dzie ani Ameryce Łacińskiej.

I oddać się w ręce Amerykanów, nie Bry tyjczyków.

A moŜe skontaktował się juŜ z Brytyjczykami?

I został odrzu cony?

Roth gorączkowo zastanawiał się nad róŜnymi moŜliwościami.

Mijały kolejne minuty.

Pięć po siódmej, pięć po drugiej w Waszyngtonie.

Wszyscy tam śpią.

Powinien zadzwonić do swojego szefa, Calvina Baileya, kierownika Za dań Specjalnych.

Na pewno śpi teraz snem sprawiedliwego w swoim domu, w Georgetown.

Ale czas...

nie było czasu.

Odsunął ściankę, za którą mieścił się jego osobisty komputer.

Szybko połączył się z głównym kom puterem zainstalowanym głęboko w podziemiach ambasady przy Grosvenor Square.

Uruchomił system kodujący i poprosił główny komputer o dane na temat znanych na Zachodzie wyŜszych oficerów KGB.

Kim jest Piotr Aleksandrowicz Orłów?

zapytał.

Jedną z osobliwości tajnego światka jest panująca w nim prawie klu bowa atmosfera.

Na owe szczególnego rodzaju koleŜeństwo pozwalają sobie równieŜ piloci, ale im wolno jest to czynić nieomal jawnie.

To samo moŜna powiedzieć o wojskach desantowych i siłach specjalnych.

Profesjonaliści obdarzają się wzajemnym szacunkiem, nawet mimo dzielących ich barier: wzajemnej rywalizacji, animozji, a nieraz otwartej wrogości.

W czasie drugiej wojny światowej piloci naleŜących do Luftwaffe i RAF-u myśliwców rzadko nienawidzili się wzajemnie, pozostawiając te 124

uczucia fanatykom i cywilom.

Profesjonaliści lojalnie słuŜą swoim moco dawcom i biurokratom, ale przy barze wolą na ogół napić się piwa z kimś, kto posiadł te same co oni rzadkie umiejętności nawet jeśli reprezen tuje akurat przeciwną stronę.

W tajnym światku zwraca się baczną uwagę na to, kto akurat zbiera cięgi w obozie przeciwnika.

Odnotowuje się starannie i umieszcza w ak tach wszelkie promocje i transfery w sojuszniczych, rywalizujących ze sobą, a takŜe wrogich tajnych słuŜbach.

W kaŜdej stolicy rezydent KGB wie prawdopodobnie, który z Amerykanów i Brytyjczyków pełni funkcję sze fa miejscowej placówki i vice versa.

Kiedyś, podczas przyjęcia dyplo matycznego w Dar-es-Salaam, szef KGB podszedł z whisky i wodą sodo wą do kierownika miejscowej placówki SIS.

Panie Child powiedział z namaszczeniem.

Pan wie, kim ja jestem, i ja wiem, kim pan jest.

Nasza profesja nie jest łatwa.

Nie powin niśmy się wzajemnie ignorować.

Wypili za to.

Główny komputer CIA w Londynie połączony jest bezpośrednio z cen tralą w Langley, -w stanie Wirginia, i w odpowiedzi na pytanie Rotha małe elektryczne impulsy zaczęły przebiegać wzdłuŜ listy znanych Centralnej Agencji Wywiadowczej funkcjonariuszy KGB.

Były tam setki "potwierdzo nych" i tysiące "podejrzanych".

Głównym źródłem tych informacji byli właśnie uciekinierzy, poniewaŜ jedną z dziedzin, którą oficerowie śled czy zawsze chętnie poruszają podczas przesłuchania świeŜo przybyłego na Zachód dezertera, są dane na temat, kto jest kim; kto został ostatnio przeniesiony, kto zdegradowany, kto awansowany i tak dalej.

Wiedza o tym rośnie wraz z kaŜdym zmieniającym klubowe barwy agentem.

Roth wiedział, Ŝe w ciągu ostatnich czterech lat bardzo pomocni oka zali się w tej dziedzinie Brytyjczycy, dostarczając setki nazwisk, z których wiele było nowych, a inne potwierdzały stare podejrzenia.

Informacje pochodziły częściowo z nasłuchu, częściowo z inteligentnej analizy da nych, częściowo zaś od uciekinierów, takich choćby jak Władimir Kuziczkin, Strona 87

forsyth Fa szerz.txt

pracownik Zarządu do Spraw Nielegalnych, którego udało się przeszmuglować z Bejrutu.

NiezaleŜnie, skąd pochodziły umieszczone w jego pamięci dane, kom puter w Langley nie tracił czasu.

Na małym ekranie Rotha rozbłysły zie lone litery.

PIO1R ALEKSANDROWICZ ORŁÓW.

KGB.

PUŁKOWNIK.

PRZEZ OSTAT NIE CZTERY ŁATA PRAWDOPODOBNIE W TRZECIM DEPARTAMENCIE.

ZAKAMUFLOWANY PRAWDOPODOBNIE JAKO MAJOR GRU W WYDZIA LE CENTRALNEGO PLANOWANIA SZTABU ARMII CZERWONEJ.

PO125 .

PRZEDNIO W WYDZIALE PLANOWANIA OPERACYJNEGO W MOSKWIE ORAZ W PIERWSZYM

DEPARLAMENCIE (ZARZĄD DO SPRAW NIELEGAL NYCH) W JAZIENIEWIE.

Roth wydał stłumiony gwizd, kiedy maszyna pokazała wszystko, co było jej wiadome o człowieku nazwiskiem Orłów.

Wyłączył komputer.

To, co usłyszał przez telefon, trzymało się kupy.

Zadaniem Trzeciego Depar tamentu, czyli Departamentu do Spraw Sił Zbrojnych KGB, było nieustan ne strzeŜenie lojalności Armii Czerwonej.

Jego pracownicy budzili głę boką niechęć, ale trzeba było godzić się z ich obecnością.

Funkcjonariusze Trzeciego Departamentu infiltrowali na ogół wojsko pod przykrywką ofi cerów GRU, czyli wywiadu wojskowego.

To wyjaśniało ich nagłe pojawia nie się i znikanie, zadawane przez nich pytania, ciągłą czujność.

JeŜeli Orłów rzeczywiście spędził ostatnie cztery lata zakamuflowany jako ma jor GRU, w Wydziale Centralnego Planowania w sowieckim Ministerstwie Obrony, będzie chodzącą encyklopedią.

Wyjaśniało to równieŜ jego obec ność w grupie sowieckich oficerów zaproszonych w ramach niedawnego porozumienia pomiędzy NATO a Paktem Warszawskim na odbywające się właśnie brytyjskie manewry.

Roth popatrzył na zegarek.

Siódma czternaście.

Za mało czasu na telefon do Langley.

Miał sześćdziesiąt sekund na podjęcie decyzji.

Zbyt wielkie ryzyko.

Trzeba kazać mu wracać do koszar, niech wślizgnie się z powrotem do pokoju i zaczeka na filiŜankę herbaty, którą przyniesie mu brytyjski steward.

Niech jedzie na lotnisko.

Trzeba namówić go, Ŝeby uciekł na Heathrow.

Wtedy będzie dość czasu, Ŝeby skontaktować się z Calvinem Baileyem w Waszyngtonie.

Zadzwonił telefon: Panie Roth, obok budki zatrzymał się autobus.

Pierwszy tego ranka.

Sądzę, Ŝe zabiera cywilów, którzy pracują przy sprzą taniu koszar.

Mogę jeszcze wrócić na czas.

Roth wziął głęboki oddech.

Od tego, co teraz zrobi, zaleŜała cała jego kariera.

W porządku, pułkowniku Orłów, przyjmiemy pana.

Skontak tuję się z moimi brytyjskimi kolegami.

Za trzydzieści minut będzie pan bezpieczny.

Nie.

Głos był twardy, nie dopuszczający sprzeciwu.

Oddam się wyłącznie w ręce Amerykanów.

Chcę wydostać się stąd i jak najszyb ciej znaleźć się w Ameryce.

Takie są moje warunki, panie Roth.

W prze ciwnym razie nici z umowy.

Niech pan zrozumie, pułkowniku...

Nie, panie Roth, chcę, Ŝeby przejął mnie pan osobiście.

Za dwie godziny.

Na parkingu przed stacją kolejową Abingdon.

A potem prosto

126

do amerykańskiej bazy lotniczej w Upper Heyford.

Wsadzi mnie pan tam do samolotu lecącego do Ameryki.

Tylko pod takim warunkiem godzę się do was przejść.

Strona 88

forsyth Fa szerz.txt

W porządku, pułkowniku.

Zgoda.

Będę tam za dwie godziny.

W ciągu dziesięciu minut Roth ubrał się, złapał paszport, legityma cję CIA, pieniądze oraz kluczyki do samochodu i zbiegł do podziemne go garaŜu, gdzie stał jego samochód.

Piętnaście minut po odłoŜeniu słuchawki skręcał juŜ w Park Lane, kierując się w stronę Marble Arch i Bayswater Road.

Wolał pojechać tędy, niŜ wlec się przez Knightsbridge i Kensington.

O ósmej minął Heathrow i skręcił na południe wjeŜdŜając na auto stradę M25.

następnie zaś na południowy zachód autostradą M3, która doprowadziła go do drogi A303, na Abingdon.

Zajechał przed stację dziesięć po dziewiątej.

Bez przerwy zatrzymywały się tutaj i po kilku se kundach odjeŜdŜały samochody podwoŜące podróŜnych, którzy raźnym krokiem podąŜali na peron.

Tylko jeden męŜczyzna nigdzie się nie spie szył.

Stał oparty o ścianę, w tweedowej marynarce i szarych spodniach, przeglądając poranną gazetę.

Roth podszedł do niego.

Sądzę, Ŝe pan jest człowiekiem, którego miałem tutaj spotkać powiedział

cicho.

Tamten podniósł wzrok znad gazety.

Miał spokojne szare oczy i twardą twarz.

Wyglądał na czterdzieści parę lat.

To zaleŜy od tego, czy ma pan właściwą legitymację odparł.

To był ten sam głos, który Roth słyszał przez telefon.

Pokazał swoją legitymację.

Orłów sprawdził ją i kiwnął głową.

Roth wskazał gestem swój blokujący podjazd samochód, który zostawił na chodzie.

Orłów rozejrzał się, jakby po raz ostatni mówił do widzenia światu, który znał.

Potem wsiadł do środka.

Roth kazał dyŜurnemu w ambasadzie zawiadomić Upper Heyford, Ŝe przybędzie tam w towarzystwie gościa.

Dojazd do połoŜonej w hrab stwie Oxfordshire bazy US Air Force zajął kolejne dwie godziny.

Roth podjechał prosto pod barak komendanta bazy.

Po dwóch telefonach do Waszyngtonu Langley wyjaśniło sprawę z Pentagonem, który przekazał odpowiednie instrukcje komendantowi.

Na pokładzie samolotu lecące go o trzeciej po południu z Upper Heyford do bazy sił powietrznych w Andrews, w stanie Maryland, miało się znaleźć dwóch dodatkowych pasaŜerów.

Pięć godzin wcześniej kręgi afery, która wybuchła rankiem w Tidworth, dotarły do Londynu.

Na długo przed odlotem samolotu odbyła się praw dziwa bitwa na słowa między armią brytyjską.

Ministerstwem Obrony, SłuŜbą Bezpieczeństwa a sowiecką ambasadą.

127 .

Około godziny ósmej grupa Rosjan zeszła na śniadanie.

W jadalni gawędzili swobodnie z brytyjskimi kolegami.

O ósmej dwadzieścia gru pa liczyła dokładnie szesnaście osób.

ZauwaŜono nieobecność majora Kuczenki, ale nikt nie podnosił alarmu.

Mniej więcej za dziesięć dziewiąta Rosjanie zebrali się ponownie w głównym hallu tym razem z bagaŜami i znowu brak było wśród nich majora Kuczenki.

Do jego pokoju wysłano ordynansa.

Miał go po prosić, Ŝeby się pospieszył.

Na zewnątrz czekał autokar.

Ordynans powrócił mówiąc, Ŝe pokój majora jest pusty, ale wciąŜ są tam jego rzeczy.

Dwóch oficerów brytyjskich i dwóch Rosjan udało się na górę, Ŝeby go poszukać.

Odkryli, Ŝe łóŜko było uŜywane tej nocy, Ŝe ręcz nik jest mokry i Ŝe w pokoju znajduje się całe ubranie Kuczenki, co wska zywało, Ŝe musi być gdzieś w pobliŜu ubrany w piŜamę i szlafrok.

Prze szukano łazienkę w korytarzu (tylko dwóch rosyjskich generałów miało do dyspozycji własne łazienki), bez Ŝadnych widocznych efektów.

Spraw dzono równieŜ toalety były puste.

Twarze dwóch Rosjan, z których jeden był pułkownikiem GRU, mocno się wydłuŜyły.

Strona 89

forsyth Fa szerz.txt

Brytyjczycy równieŜ zaczynali się niepokoić.

Przeszukano gruntownie cały budynek bez rezultatu.

Brytyjski kapitan wywiadu wyślizgnął się na zewnątrz, Ŝeby porozmawiać z cichociemnymi ze SłuŜby Bezpieczeń stwa.

Ich zapiski wskazywały, Ŝe dwóch oficerów w dresach wyszło tego ranka pobiegać, ale tylko jeden powrócił do bazy.

Czym prędzej zadzwo niono do budki wartowników przy bramie.

W ich nocnym raporcie była mowa wyłącznie o tym, Ŝe pułkownik Arbuthnot najpierw opuścił teren bazy, a potem przybiegł z powrotem.

śeby rozstrzygnąć zagadkę, obudzono kaprala, który pełnił tej nocy wartę.

Opowiedział o dwukrotnym pojawieniu się pułkownika Arbuthnota.

Ten ostatni, zapytany o to, stanowczo zaprzeczył, jakoby kiedykolwiek wybiegł

przez bramę, zawrócił i wybiegł ponownie.

Przeszukano jego pokój.

Okazało się, Ŝe zniknął gdzieś biały dres, a takŜe marynarka, ko szula, krawat i spodnie.

Kapitan wywiadu odbył szeptem rozmowę z naj wyŜszym rangą generałem brytyjskim, który z grobową miną zaprosił najstarszego rangą Rosjanina do swego gabinetu.

Kiedy Rosjanin pojawił się z powrotem w hallu, był blady z wściekło ści i zaŜądał, by natychmiast odwieziono go sztabowym samochodem do ambasady sowieckiej.

Złe wieści rozeszły się wśród pozostałych piętnastu Rosjan, którzy stali się nagle lodowato chłodni i nieprzystępni.

Była dzie siąta rano.

Zaczęły się telefony.

Brytyjski generał zadzwonił do szefa sztabu w Londynie i przedsta wił mu kompletny raport sytuacyjny.

Kolejny raport przekazał swoim

128

zwierzchnikom w siedzibie SłuŜby Bezpieczeństwa przy Curzon Street w Londynie dowódca obserwatorów.

Wiadomość wylądowała na biurku za stępcy dyrektora generalnego, który od razu zwietrzył w tym rękę orga nizacji TSAR.

(Tym przyjaznym akronimem obdarza się czasami w SłuŜ bie Bezpieczeństwa kolegów z Tajnej SłuŜby Wywiadowczej.

TSAR to skrót od "Those Shits Across the River", co w luźnym tłumaczeniu oznacza

"tych gnojków po drugiej stronie rzeki").

Po drugiej, południowej stronie Tamizy, w Century House, telefon z Curzon Street odebrał zastępca dyrektora, Timothy Edwards.

Zdecydo wanie zaprzeczył, jakoby w całej aferze maczała palce SIS.

Odkładając słuchawkę nacisnął brzęczyk na biurku.

Poproś do mnie zaraz Sama McCreadyego warknął.

Około południa rosyjski generał i pułkownik GRU zamknęli się w jed nym z pomieszczeń ambasady sowieckiej w Kensington Palące Gardens razem z attache wojskowym, który udawał generała piechoty, a w rzeczy wistości był generałem GRU.

śaden z nich nie zdawał sobie sprawy, Ŝe major Kuczenko to w rzeczywistości pułkownik Orłów z KGB wiedziało o tym zaledwie kilku sztabowców w Dziale Planowania w Moskwie.

Trzem oficerom w Londynie sprawiłoby to wielką ulgę; mało jest rzeczy, które ucieszyłyby rosyjskich wojskowych bardziej niŜ fakt, Ŝe KGB powinęła się noga.

Byli jednak przekonani, Ŝe stracili majora GRU i bardzo niepoko iła ich spodziewana reakcja Moskwy.

W Cheltenham, w siedzibie Kwatery Głównej Rządowych SłuŜb Łącz ności (GCHQ), gdzie znajduje się krajowy punkt nasłuchu elektronicz nego, odnotowano nagły wzrost łączności radiowej pomiędzy ambasadą sowiecką i Moskwą.

Komunikaty kodowane były za pomocą szyfru dyplo matycznego i wojskowego.

ZłoŜono na ten temat odpowiedni raport.

W porze lunchu ambasador sowiecki, Leonid Zamiatin, złoŜył stanow czy protest w brytyjskim Foreign Office, oskarŜając Brytyjczyków o kidnaping i Ŝądając natychmiastowego dostępu do majora Kuczenki.

O prote ście natychmiast poinformowano wszystkie tajne słuŜby, te jednak rozłoŜyły bezradnie ręce na znak swojej niewinności.

U nas go nie ma, oświadczyły zgodnie.

Na długo przed południem zdumienie Brytyjczyków dorównało wście kłości Rosjan.

Sposób, w jaki Kuczenko (wciąŜ go tak nazywano) dokonał swego przejścia, był

Strona 90

forsyth Fa szerz.txt

delikatnie mówiąc dziwaczny.

Uciekinierzy nie ury wają się po to, Ŝeby wstąpić do jakiegoś baru na piwo; zmierzają prostą drogą do celu, który na ogół wcześniej przygotowują.

Wiadomo było, Ŝe gdyby Kuczenko pojawił się na posterunku policji, ta natychmiast powia domiłaby Londyn.

A skoro udziału w sprawie wyparły się wszystkie słuŜ129 .

by brytyjskie, moŜliwość była tylko jedna: Kuczenko zwrócił się do jakiejś innej, działającej na brytyjskiej ziemi agencji.

Bili Carver, szef stacji CIA w Londynie, znajdował się w draŜliwej sytuacji.

Roth zmuszony był skontaktować się z Langley, Ŝeby dostać pozwolenie na lot USAF, a Langley poinformowało Carvera.

Ameryka nin wiedział, jak regulowało te sprawy odpowiednie porozumienie anglo-amerykańskie sprzątnięcie Anglikom prosto sprzed nosa rosyj skiego uciekiniera stanowiło powaŜny kamień obrazy.

Carverowi kazano jednak czekać z poinformowaniem sojuszników aŜ do momentu, kiedy wiozący Kuczenkę MATS opuści brytyjską przestrzeń powietrzną.

Zna lazł wyjście pozostając nieuchwytny przez cały ranek, a następnie pro sząc Timothyego Edwardsa o pilne spotkanie o godzinie trzeciej po po łudniu.

Prośba została przyjęta.

Carver spóźnił się do ostatniej chwili siedział w samochodzie trzy przecznice dalej, czekając na telefoniczne potwierdzenie startu samo lotu.

Zanim dotarł do gabinetu Edwardsa, było dziesięć po trzeciej amerykański odrzutowiec właśnie minął Bristol Channel i leciał teraz nad południową Irlandią.

Następny przystanek czekał go dopiero w Maryland.

Stając przed Edwardsem, Carver dysponował juŜ pełnym raportem od Rotha, dostarczonym mu z bazy lotniczej przez specjalnego posłańca na motocyklu.

Roth wyjaśniał, Ŝe nie miał innego wyjścia: mógł albo natychmiast przejąć Kuczenkę/Orłowa, który godził się oddać wyłącznie w ręce Amerykanów, albo pozwolić mu wracać do Rosjan.

Carver uŜył tego argumentu, starając się udobruchać Brytyjczyków.

Edwards był juŜ po rozmowie z McCreadym i wiedział doskonale, kim jest Orłów amerykańskie dane, z których nad ranem skorzystał Roth, pochodziły przede wszystkim z SIS.

Prywatnie Edwards zdawał sobie spra wę, Ŝe gdyby jemu samemu trafiła się taka gratka, postąpiłby podobnie jak Roth; na zewnątrz jednak pozostał chłodny i uraŜony.

Po formalnym przyjęciu raportu Carvera, natychmiast powiadomił swoje ministerstwo obrony, Foreign Office i siostrzaną słuŜbę, Security Seryice.

Kuczenko (Edwards nie widział na razie potrzeby, by informować wszystkich o praw dziwym nazwisku uciekiniera) znajduje się na suwerennym terytorium amerykańskim, poza zasięgiem brytyjskiej jurysdykcji.

Godzinę później do siedziby Foreign Office przy King Charles Street przybył pan Zamiatin.

Wprowadzony został bezpośrednio do gabinetu ministra.

ChociaŜ oficjalnie przyjął wyjaśnienie ze sceptycyzmem, prywat nie gotów był

uwierzyć sir Geoffreyowi Howeowi, którego uwaŜał za czło wieka honoru.

Udając zagniewanego, wrócił do ambasady i poinformo130

wał o wszystkim Moskwę.

Grupa sowieckich wojskowych odleciała tego wieczoru do domu, niezbyt uszczęśliwiona perspektywą nie kończących się przesłuchań, które z pewnością czekały ją po powrocie.

W Moskwie tymczasem rozgorzał zawzięty spór między KGB a GRU.

KGB oskarŜał wojskowych o niezachowanie odpowiednich środków nad zoru, ci z kolei zarzucali KGB, Ŝe hołubi w swoich szeregach zdrajców.

Przesłuchano odchodzącą od zmysłów i rozpaczliwie broniącą swej nie winności Ŝonę Orłowa, podobnie jak jego kolegów, zwierzchników, przy jaciół i łączników.

W Waszyngtonie dyrektor Centralnej Agencji Wywiadowczej odbył przez telefon przykrą rozmowę z sekretarzem stanu, który ze swej strony otrzymał w sprawie Orłowa nie mniej bolesny telegram od sir Geoffreya Howea.

Odkładając słuchawkę dyrektor Agencji spojrzał na siedzących za biurkiem dwóch męŜczyzn: zastępcę dyrektora do spraw operacyjnych oraz szefa Zadań Specjalnych, Calvina Baileya.

Ten twój młody Roth zwrócił się do tego drugiego nieźle namieszał z tym Rosjaninem.

Powiadasz, Ŝe działał na własną rękę?

Strona 91

forsyth Fa szerz.txt

Tak.

Z tego, co wiem, tamten nie dał mu czasu, Ŝeby załatwić to normalnymi kanałami.

Zagrał va banque.

Bailey był szczupłym, zamkniętym w sobie męŜczyzną; nie przyjaźnił się z Ŝadnym z pracowników Agencji.

Ludzie uwaŜali go za wyniosłego i chłodnego.

Ale był dobrym fachowcem.

Zagraliśmy na nerwach Brytyjczykom.

Czy ty teŜ podjąłbyś takie ryzyko?

zapytał dyrektor.

Nie wiem odparł Bailey.

Nie będziemy wiedzieć, dopóki nie porozmawiamy z Orłowem.

Nie porozmawiamy szczerze.

Dyrektor kiwnął głową.

W tajnym świecie, podobnie jak i gdzie in dziej, obowiązuje prosta reguła.

Jeśli podejmie się ryzyko, które się opłaci, jest się mądrym facetem, zasługującym na najwyŜsze stanowiska.

Jeśli gra się nie uda, idzie się na zieloną trawkę.

Dyrektor chciał uzyskać konkret ną odpowiedź.

Czy bierzesz odpowiedzialność za Rotha?

Na dobre i na złe?

Tak odparł Bailey.

Biorę.

I tak juŜ w to wdepnęliśmy.

Te raz musimy zobaczyć, co z tego wyniknie.

Kiedy zaraz po godzinie osiemnastej czasu waszyngtońskiego MATS

wylądował w bazie Andrews, na pasie startowym czekało juŜ pięć naleŜą cych do Agencji limuzyn z przyciemnionymi szybami.

Zanim zeszli na ziemię członkowie załogi, z samolotu wyprowadzono dwóch męŜczyzn, których nikt z bazy nie znał ani nie miał kiedykolwiek oglądać w przy szłości.

Wkrótce znaleźli się między oczekującymi na dole samochoda131 .

mi. Bailey skinął chłodno głową Orłowowi i poczekał, aŜ ten wsiądzie do drugiego wozu.

Oddaję go w twoje ręce, Joe zwrócił się do Rotha.

Ty go przejąłeś, ty go przesłuchasz.

Nie jestem oficerem śledczym zawahał się Roth.

Przesłu chania to nie moja specjalność.

Bailey wzruszył ramionami.

Ty go przejąłeś.

Ma wobec ciebie dług wdzięczności.

MoŜe będzie z tobą bardziej rozluźniony.

Zapewnimy ci pełne zaplecze: tłumaczy, ana lityków, specjalistów w kaŜdej dziedzinie, którą poruszy.

Zabierz go na Ranczo czekają tam na was.

I jeszcze jedno: chcę wiedzieć o wszyst kim.

Natychmiast, kiedy tylko coś od niego wyciągniesz, przekazuj to osobiście mnie.

Rozumiesz?

Roth kiwnął głową.

Zaledwie siedemnaście godzin wcześniej, zakła dając biały dres w angielskiej sypialni, Paweł Kuczenko vel Piotr Orłów był zaufanym sowieckim oficerem; miał

dom, Ŝonę, wysoką pozycję za wodową i ojczyznę.

Teraz był nikim łachmanem, rzuconym na tylne siedzenie limuzyny w obcym kraju, czekającym, aŜ przepuszczą go przez wyŜymaczkę, i z całą pewnością odczuwającym, jak wszyscy oni, pierwsze wątpliwości, być moŜe pierwsze oznaki paniki.

Roth nachylił się, Ŝeby wsiąść do samochodu obok Rosjanina.

Ostatnia rzecz, Joe.

JeŜeli Orłów, występujący od teraz pod kryp tonimem Minstrel, okaŜe się podstawiony, dyrektor wyrwie mi nogi z tył ka.

Mniej więcej trzydzieści sekund po tym, jak ja wyrwę je tobie.

Po wodzenia.

NaleŜące do CIA Ranczo było i jest nadal autentyczną farmą połoŜo ną w znanej z hodowli koni południowej Wirginii.

Niezbyt oddalone od Waszyngtonu, ale schowane pośród gęstych lasów, otoczone jest wysokim ogrodzeniem i strzeŜone przez wysportowanych młodych ludzi, którzy ukończyli z wyróŜnieniem kursy strzeleckie i szkolenie w zakresie wschod nich technik walki w Ouantico.

Strona 92

forsyth Fa szerz.txt

Orłów został wprowadzony do komfortowego, pomalowanego na spokojne kolory apartamentu, zaopatrzonego w łazienkę i wszystkie ak cesoria, które spotkać moŜna w porządnym pokoju hotelowym: telewi zor, wideo, magnetofon, fotele i wysoki stół.

Podano coś do zjedzenia pierwszy posiłek Orłowa w Ameryce.

Joe Roth zasiadł do stołu razem z nim.

Podczas lotu obaj męŜczyźni uzgodnili, Ŝe będą do siebie mówić Peter i Joe.

Teraz okazało się, Ŝe ich znajomość miała się pogłębić.

Nie zawsze będzie to łatwe, Peter powiedział Roth obserwu jąc, jak Rosjanin zmaga się z wielkim hamburgerem.

Miał na myśli nie

132

dające się otworzyć kuloodporne szyby, fałszywe lustra we wszystkich pokojach, nagrywanie kaŜdego wymówionego w apartamencie słowa.

Rosjanin skinął głową.

Jutro będziemy musieli zacząć, Peter.

Musimy porozmawiać, szcze rze porozmawiać.

Najpierw sprawdzimy cię za pomocą wykrywacza kłamstw.

JeŜeli przejdziesz pomyślnie test, będziesz musiał powiedzieć mi...

mnó stwo rzeczy.

Dokładnie rzecz biorąc, wszystko.

Wszystko, co wiesz albo podejrzewasz.

I będziemy do tego wracać bez końca.

Orłów odłoŜył widelec i uśmiechnął się.

Joe, obaj spędziliśmy w tym dziwnym świecie całe nasze Ŝycie.

Nie musisz...

poszukał odpowiedniego zwrotu owijać niczego w baweł nę.

Powinienem teraz okazać się godny ryzyka, które podjąłeś, Ŝeby mnie stamtąd wyciągnąć.

Nazywacie to wianem panny młodej, prawda?

Roth roześmiał się.

Tak, Peter, tego właśnie potrzebujemy.

Wiana panny młodej.

W Londynie Tajna SłuŜba Wywiadowcza nie siedziała bynajmniej z za łoŜonymi rękoma.

Timothy Edwards szybko odkrył, jak naprawdę nazy wa się zaginiony funkcjonariusz sowieckiego Ministerstwa Obrony, Paweł Kuczenko.

Jego własny bank danych niezwłocznie poinformował go, Ŝe pod tym nazwiskiem ukrywa się w rzeczywistości pułkownik Piotr Orłów z Trzeciego Departamentu KGB.

To wtedy właśnie wezwał do siebie Sama McCreadyego.

Ochrzaniłem amerykańskich kuzynów tak ostro, jak tylko potrafi łem.

UwaŜamy to za wyjątkową zniewagę, wszyscy są do Ŝywego dotknię ci, coś w tym rodzaju.

Bili Carver gryzie paznokcie; uwaŜa, Ŝe powaŜnie zagroŜona jest jego tutejsza pozycja.

Tak czy inaczej, będzie naciskał Langley, Ŝeby podzieliło się z nami wynikami, kiedy je uzyskają, o ile w ogóle cokolwiek z niego wyciągną.

Chcę powołać małą grupę, która przyjrzy się uzyskanym od Orłowa informacjom, kiedy do nas dotrą.

Chciałbym, Ŝebyś tym się zajął...

pod moim kierownictwem.

Dziękuję odparł Fałszerz.

Aleja poszedłbym jeszcze dalej.

Poprosiłbym o bezpośredni dostęp.

MoŜliwe, Ŝe Orłów wie o rzeczach, które mają dla nas olbrzymie znaczenie, a nie znajdują się wcale wysoko na liście zainteresowań Langley.

Wolałbym się z nim rozmówić osobiście.

To moŜe się okazać trudne zafrasował się Edwards.

Prawdo podobnie zamelinowali go gdzieś w Wirginii.

Ale zawsze mogę poprosić.

Ma pan do tego prawo naciskał McCready.

Dostali od nas ostatnio cholernie duŜo informacji.

133 .

Nie dopowiedział myśli do końca.

Obaj wiedzieli, skąd pochodziła większość materiałów, które docierały w ciągu tych ostatnich czterech lat.

W zeszłym roku przekazali między innymi do Langley pełny tekst sowiec kiej Strona 93

forsyth Fa szerz.txt

doktryny wojennej.

Jeszcze jedno dodał Sam.

Chciałbym zasięgnąć języka na temat Orłowa.

U Reepsakea.

Edwards popatrzył twardo na McCreadyego.

Agent, którego krypto nim brzmiał Keepsake, Pamiątka, był współpracującym z SIS

Rosjaninem.

Zajmował tak wysokie i kluczowe stanowisko, Ŝe tylko czterech ludzi w ca łym Century House wiedziało, kim jest, a mniej niŜ tuzin poinformowa nych było w ogóle o jego istnieniu.

Do tych pierwszych naleŜał Szef, następnie Edwards, kontroler bloku sowieckiego oraz McCready, oficer, który go "prowadził".

Czy to rozsądne?

zapytał Edwards.

Moim zdaniem usprawiedliwione.

Zachowaj ostroŜność.

Czarny samochód, następnego ranka, zaparkowany był wyraźnie przy podwójnej Ŝółtej linii i policjant z drogówki bez wahania zabrał się do wypisywania mandatu.

Właśnie skończył go pisać, wsadził do plastikowej koperty i wtykał pod wycieraczkę, kiedy z pobliskiego sklepu wyszedł szczupły, elegancko ubrany męŜczyzna w szarym garniturze, zobaczył mandat i zaczął protestować.

Scenka była na tyle banalna, Ŝe nikt nie zwrócił na nią uwagi, nawet na londyńskiej ulicy.

Przypadkowy widz spostrzegłby co najwyŜej gorączkową gestykulację kierowcy i niewzruszoną postawę policjanta.

Ciągnąc przedstawiciela wła dzy za rękaw kierowca skłonił go w końcu do obejścia samochodu i przyj rzenia się znakom rejestracyjnym.

Obok tablicy z numerami policjant ujrzał wiele mówiące literki CD, którymi oznacza się pojazdy naleŜące do korpusu dyplomatycznego.

Najwyraźniej uszły one przedtem jego uwagi, ale specjalnie się tym nie przejął.

Zagraniczni dyplomaci mogli być zwolnieni od płacenia grzywny, ale nie od wystawienia mandatu.

Odwrócił się, Ŝeby odejść.

Kierowca wyrwał mandat spod wycieraczki i zaczął machać nim przed nosem policjanta.

Ten zadał jakieś pytanie.

Chcąc udowodnić, Ŝe napraw dę jest dyplomatą, kierowca pogrzebał w kieszeni, wydostał z niej swoją legitymację i zmusił policjanta, Ŝeby ją sobie obejrzał.

Policjant rzucił okiem, wzruszył ramionami i odszedł.

Rozwścieczony cudzoziemiec zmiął mandat, wrzucił go przez otwartą szybę do środka swej limuzyny, wsiadł do niej i odjechał.

Przypadkowy widz nie spostrzegłby wcale wetkniętej do środka legitymacji kartki, na której widniał napis: Czytelnia British 134

Museum, jutro, godz.

14. Nie miał równieŜ szansy zobaczyć, Ŝe po przeje chaniu mili kierowca rozprostował mandat za nieprawidłowe parkowa nie i przeczytał po jego drugiej stronie: Pułkownik Piotr Aleksandrowie!

Orłów oddał się w ręce Amerykanów.

Czy coś o nim wiesz?

Fałszerz skontaktował się właśnie z Keepsakeem.

ROZDZIAŁ DRUGI

Traktowanie albo "obsługa" uciekiniera róŜni się znacznie w zaleŜności od jego stanu emocjonalnego i zwyczajów, jakie panują w tej dziedzinie w przesłuchującej go agencji.

Jedno wiadomo na pewno: sprawa jest za wsze delikatna i skomplikowana.

Przede wszystkim trzeba umieścić delikwenta w otoczeniu, które choć nie przypomina więziennej celi, jest w stanie uniemoŜliwić mu ucieczkę, często dla jego własnego dobra.

Dwa lata po Orłowie Amerykanie fatal nie pokpili sprawę z Witalijem Urczenko, innym uciekinierem, który przeszedł na ich stronę prosto "z marszu".

Starając się stworzyć normal ną atmosferę, zaprosili go do restauracji w Georgetown, w Waszyngto nie.

Facetowi nagle coś się odmieniło i zwiał przez okno w męskiej toa lecie.

Wrócił do ambasady sowieckiej i oddał się w ręce swoich rodaków.

Specjalnie na tym nie zyskał; wysłano go z powrotem do Moskwy, pod dano brutalnemu przesłuchaniu i rozstrzelano.

Strona 94

forsyth Fa szerz.txt

Uciekiniera trzeba zatem chronić przed nim samym; ale i przed moŜ

liwością zemsty.

ZSRS, a konkretnie KGB, znane jest z tego, Ŝe nigdy nie wybacza tym, których uwaŜa za zdrajców; jeśli to tylko moŜliwe, stara się do nich dotrzeć i zlikwidować.

Im wyŜsze stanowisko zajmował uciekinier, tym bardziej haniebna jego zdrada a wyŜszy oficer KGB to ktoś, kto doszedł do samych szczytów.

Do KGB naleŜą najlepsi z najlepszych, lu dzie, którzy w Ŝyjącym o głodzie i chłodzie kraju korzystają z wszelkich moŜliwych luksusów i przywilejów.

Odrzucenie tego stylu Ŝycia, najlepszej rzeczy, jaką ma do zaoferowania Związek Sowiecki, stanowi przejaw nie wdzięczności i zniewagi tak wielkiej, Ŝe zmazać ją moŜe tylko śmierć.

Ranczo zabezpiecza, oczywiście, przed moŜliwością odwetu.

Głównych komplikacji moŜe przysporzyć stan psychiczny samego ucie kiniera.

Po pierwszym, wspomaganym adrenaliną, gorączkowym okresie, wielu z nich zaczyna Ŝałować swojego kroku.

Dopiero teraz widzą całą potworność tego, czego się dopuścili, uświadamiają sobie, Ŝe nigdy juŜ nie zobaczą Ŝony, rodziny, przyjaciół, ojczyzny.

To prowadzi do depresji, podobnie jak po fazie euforii następuje faza załamania u narkomana.

135 .

śeby temu przeciwdziałać, wiele przesłuchań zaczyna się od niespiesz nego przypomnienia Ŝyciorysu uciekiniera, od pytań na temat jego dzie ciństwa i młodości.

Opowiadanie o tych odległych czasach, o rodzicach i kolegach ze szkoły, o parku, do którego przesłuchiwany zimą chodził na łyŜwy, o wycieczkach na wieś w lecie zamiast wpędzać go w jeszcze większą nostalgię i depresję, na ogół go uspokaja.

Wszystko najmniej szy szczegół i gest jest odnotowywane.

Rzeczą, która zawsze Ŝywo interesuje przesłuchujących, jest motywa cja.

Dlaczego zdecydowałeś się do nas przejść?

(Nigdy nie uŜywa się sło wa "zdradzić".

Kojarzy się ono z nielojalnością, a nie wynikającą z racjo nalnych przesłanek zmianą światopoglądu).

Czasami przesłuchiwany kłamliwie przedstawia swoje motywy.

Twier dzi, Ŝe nie mógł juŜ dłuŜej patrzeć na korupcję, cynizm i nepotyzm sys temu, któremu słuŜył i który zostawił za sobą.

W wielu przypadkach tak to rzeczywiście wygląda; taka jest w kaŜdym razie najczęstsza przyczyna.

Ale nie zawsze.

Zdarza się, Ŝe uciekinier zdefraudował pieniądze i wie, Ŝe dostanie za to po łapach od KGB.

Czasami wzywają go do Moskwy, Ŝeby ukarać za romans, w który się nieopatrznie uwikłał.

Prawdziwą przy czyną moŜe być takŜe degradacja albo nienawiść zwierzchnika.

Zdarza się, Ŝe gospodarze świetnie zdają sobie sprawę z prawdziwej przyczyny uciecz ki.

Przesłuchujący będzie się wtedy uwaŜnie i z sympatią przysłuchiwał temu, co facet ma do powiedzenia nawet wiedząc, Ŝe kłamie.

Wszyst ko zanotuje.

Uciekinier mógł z czystej próŜności kłamliwie przed stawić motywy swojej ucieczki, ale nie musi to zaraz oznaczać, Ŝe fałszy wy jest takŜe przedstawiony przez niego właściwy materiał wywiadowczy.

Nie musi, ale moŜe...

Inni kłamią, bo są zarozumiali; starają się wyolbrzymić swoje prze szłe znaczenie, wywrzeć wraŜenie na gospodarzach.

Wszystko zostanie sprawdzone; wcześniej czy później przesłuchujący będą znali prawdziwą przyczynę, prawdziwe stanowisko.

Na razie przysłuchują się wszystkiemu z zachęcającym uśmiechem.

Dopiero później przesłuchiwanego weźmie się w krzyŜowy ogień pytań tak jak w sądzie.

Kiedy przedmiotem rozmowy staną się w końcu tajne informacje, zastawia się na przesłuchiwanego liczne pułapki.

Zadane zostanie wiele pytań, na które przesłuchujący znają od dawna odpowiedź.

A jeśli nawet o czymś nie wiedzą, pracujący nocami analitycy i tak dojdą prawdy, spraw dzając i porównując róŜne fragmenty zeznań.

Na Zachód przeszło w końcu mnóstwo agentów i tutejsze tajne słuŜby zdołały Strona 95

forsyth Fa szerz.txt

zgromadzić olbrzymią wiedzę na temat KGB, GRU, sowieckiej armii, marynarki i lotnictwa, nawet samego Kremla.

Jest z czego korzystać.

136

JeŜeli uciekiniera złapie się na kłamstwie w kwestii, w której o ile rzeczywiście zajmował podane przez siebie stanowisko powinien się dobrze orientować, natychmiast nabiera się wobec niego podejrzeń.

MoŜe kłamać z czystej brawury i chęci zaimponowania albo dlatego, Ŝe nigdy nie miał dostępu do tego rodzaju informacji i tylko udaje dobrze poin formowanego; albo dlatego, Ŝe zapomniał; albo...

Nie jest łatwo okłamać gospodarzy podczas długiego i Ŝmudnego przesłuchania.

MoŜe ono trwać całymi miesiącami, nawet latami wszystko zaleŜy od tego, ile dostarczonych przez gościa informacji nie trzyma się kupy.

JeŜeli jakiś podany przez gościa fakt róŜni się od tego, co uwaŜa się za prawdę, zawsze moŜe się zdarzyć, Ŝe nieprawdziwe jest to, co dotych czas uwaŜano za prawdę.

Analitycy sprawdzają ponownie oryginalne źró dło informacji.

MoŜliwe, Ŝe to oni przez cały czas się mylili; Ŝe rację ma ten nowy.

Na razie, póki trwa sprawdzanie, sprawę odkłada się ad acta.

Powróci się do niej później.

A potem znów i raz jeszcze.

Zdarza się często, Ŝe przesłuchiwany nie zdaje sobie sprawy ze zna czenia jakiejś drobnej informacji, którą przekazuje nie przywiązując do niej Ŝadnej wagi.

To, co jemu wydaje się bagatelką, dla gospodarzy sta nowić moŜe czasem ostatni, brakujący fragment układanki, nad którym od dawna łamali sobie głowę.

Wśród pytań, na które odpowiedzi znane są juŜ od dawna, pojawiają się takie, na które rzeczywiście poszukuje się odpowiedzi.

To jakby przesiewanie złotonośnego piasku.

Czy ten nowy uciekinier jest w stanie powiedzieć nam coś, czegośmy dotąd nie wiedzieli;

a jeŜeli tak, to jak waŜne są te informacje?

W przypadku pułkownika Piotra Aleksandrowicz Orłowa CIA juŜ po czterech tygodniach doszła do wniosku, Ŝe trafiła w jego osobie na praw dziwy samorodek.

Facet dostarczał fantastycznego materiału.

Przede wszystkim od samego początku był bardzo chłodny i opano wany.

Opowiedział Joemu Rothowi swój Ŝyciorys poczynając od chwi li, kiedy urodził

się, zaraz po wojnie, w skromnej chacie niedaleko Mińska, aŜ po pewien dzień, przed sześcioma miesiącami, kiedy uznał, Ŝe nie moŜe dłuŜej tolerować społeczeństwa i systemu, którymi głębo ko gardzi.

Nigdy nie zaprzeczał, Ŝe nadal darzy głęboką miłością swoją ojczyznę, Rosję, i okazywał normalne w tych okolicznościach przygnę bienie, uświadamiając sobie, Ŝe nigdy juŜ jej nie zobaczy.

Stwierdził, Ŝe jego małŜeństwo z Gają odnoszącą sukcesy dyrek torką teatru w Moskwie od trzech lat było czysto fikcyjne.

Nie kryjąc normalnego w tych okolicznościach gniewu opowiedział o jej romansach z młodymi, przystojnymi aktorami.

137 .

Przeszedł pomyślnie trzy przeprowadzone za pomocą wykrywacza kłamstw testy, dotyczące jego pochodzenia, kariery, Ŝycia prywatnego i zmiany politycznych ideałów.

A potem zaczął przekazywać pierwszorzęd nej wagi informacje.

Przede wszystkim jego kariera była bardzo urozmaicona.

Cztery spę dzone w Trzecim Departamencie lata, podczas których pracował jako major Kuczenko z GRU w Wydziale Centralnego Planowania dowództwa armii, pozwoliły mu poznać dobrze wielu wyŜszych oficerów, a takŜe roz lokowanie róŜnych dywizji wojsk lądowych, lotnictwa i marynarki na morzu i w portach.

Fascynująca była jego analiza klęsk ponoszonych przez Armię Czer woną w Afganistanie; opowiadał o zaskakującej demoralizacji przebywa jących tam sowieckich oddziałów i rosnącym rozczarowaniu, które budzi w Moskwie marionetkowy afgański dyktator, Babrak Karmal.

Zanim przeszedł do Departamentu Sił Zbrojnych, spędził jakiś czas we wchodzącym w skład Departamentu Pierwszego Zarządzie do Spraw Nielegalnych.

Komórka ta odpowiedzialna jest za prowadzenie na całym świecie sieci nielegalnych agentów.

Działają oni w największym ukryciu i albo szpiegują przeciwko własnemu państwu Strona 96

forsyth Fa szerz.txt

(jeśli są jego obywatelami), albo Ŝyją głęboko zamaskowani w obcym kraju.

W przeciwieństwie do pracownika ambasady, któremu grozi co najwyŜej uznanie za persona non grata i wydalenie, agentów tych nie chroni immunitet dyplomatyczny; ich ujawnienie i ujęcie pociąga za sobą bardziej bolesną terapię w postaci aresztowania, brutalnego śledztwa, a czasami egzekucji.

ChociaŜ jego wiedza w tej dziedzinie pochodziła sprzed czterech lat, Orłów wydawał się mieć wprost encyklopedyczną znajomość dosłownie kaŜdej siatki, którą sam kiedyś pomagał montować i prowadzić, w więk szości w Ameryce Południowej i Środkowej, za który to obszar był odpo wiedzialny.

Teraz demaskował jedną po drugiej.

Kiedy informacje udzielone przez gościa okazują się kontrowersyjne, oficerowie przesłuchującej go agencji dzielą się zazwyczaj na dwa obo zy na tych, którzy wierzą i popierają nowego uciekiniera, oraz tych, którzy mają wątpliwości i zwalczają go.

W historii CIA najbardziej zna nym przypadkiem tego typu była sprawa Golicyna i Nosenki.

W roku 1960 przeszedł na Zachód Anatolij Golicyn, człowiek, które go ambicją stało się przekonanie CIA, Ŝe KGB maczała palce dokładnie w kaŜdej aferze, jaka miała miejsce na tej planecie od zakończenia dru giej wojny światowej.

Dla Golicyna nie było takiej podłości, przed którą cofnąłby się i której nie przygotowywałby sowiecki wywiad.

To była woda na młyn frakcji jastrzębi w CIA, której przewodził szef kontrwywiadu

138

James Angleton, od lat ostrzegający swoich zwierzchników mniej więcej o tym samym.

Golicyn stał się obsypywanym nagrodami gwiazdorem.

W listopadzie 1963 zamordowany został prezydent Kennedy.

Uzna no, Ŝe zamachowcem był oŜeniony z Rosjanką lewicowiec o nazwisku Lee Harvey Oswald, który wyjechał kiedyś do ZSRS i mieszkał tam przez ponad rok.

W styczniu 1964 przeszedł na Zachód Jurij Nosenko.

Zeznał, Ŝe w Rosji "opiekował się" Oswaldem, Ŝe KGB miała z Amerykaninem same kłopoty, zerwała z nim wszelkie kontakty i nic jej nie łączy z zama chem na Kennedyego.

Golicyn, popierany przez Angletona, natychmiast stwierdził, Ŝe jego rodak jest sowiecką wtyczką.

Nosenkę poddano wyjątkowo brutal nemu śledztwu, ten jednak uparcie trzymał się swojej wersji.

Spór na długie lata rozdarł Agencję na dwa zwalczające się obozy i ucichł do piero po dwóch dekadach.

W zaleŜności od odpowiedzi na pytanie: "Kto miał rację, a kto się mylił?

", rodziły się i załamywały kariery, tak to juŜ bowiem jest, Ŝe rosną akcje tych, których uznaje się za współautorów wielkiego sukcesu.

W przypadku Piotra Orłowa nie było mowy o Ŝadnych kontrowersjach, a cała chwała spłynęła na ramiona człowieka, który sprowadził go do Ameryki kierownika Zadań Specjalnych, Calvina Baileya.

Nazajutrz po tym,jakjoe Roth zamieszkał wspólnie z pułkownikiem Orłowem w południowej Wirginii, Sam McCready dyskretnie przekroczył podwoje British Museum mieszczącego się jeszcze podówczas w samym sercu Bloomsbury i skierował

się prosto do wielkiej, okrągłej, zwieńczo nej kopułą czytelni.

Towarzyszyło mu dwóch młodszych podwładnych Denis Gaunt, którego stopniowo obdarzał coraz większym zaufaniem, oraz drugi funkcjonariusz o nazwisku Patten.

śaden z członków ekipy ubez pieczającej nie miał oglądać twarzy Keepsakea nie było to potrzeb ne i mogło się okazać niebezpieczne.

Ich obowiązkiem było kręcić się koło wejścia, przeglądać wyłoŜone tam gazety i pilnować, Ŝeby Ŝaden intruz nie przeszkodził przypadkiem ich szefowi w kontakcie z agentem.

McCready podszedł do jednego ze stolików, zasłoniętego w duŜej części półkami na ksiąŜki i grzecznie zapytał siedzącego tam męŜczyznę, czy nie przeszkadza.

Tamten, nie podnosząc głowy znad tomu, z które go sporządzał notatki, wskazał mu bez słowa krzesło po drugiej stronie i czytał dalej.

McCready czekał w milczeniu.

Po kilku chwilach bezszelest nie podszedł do stolika bibliotekarz przynosząc mu ksiąŜkę, na którą złoŜył wcześniej zamówienie.

139 .

Strona 97

forsyth Fa szerz.txt

Człowiek po drugiej stronie stołu dalej nie unosił głowy.

Jak się masz, Witalij?

zapytał ledwo poruszając ustami McCready, kiedy zostali sami.

Dobrze mruknął męŜczyzna zapisując coś w swoim notesie.

Masz jakieś wiadomości?

Spodziewamy się w przyszłym tygodniu wizyty.

W rezydenturze.

Z centrali?

Tak.

Generał Drozdów we własnej osobie.

McCready nie dał po sobie nic poznać, skupiony na ksiąŜce.

Ktoś siedzący na zewnątrz utworzonej przez biblioteczne półki małej niszy nie byłby w stanie usłyszeć cichego szeptu i nie miał teŜ prawa wejść do środ ka.

Nie pozwoliliby na to Gaunt i Patten.

Ale nazwisko generała wywarło na McCreadym wraŜenie.

Drozdów, niski, krępy męŜczyzna, odznaczają cy się zadziwiającym podobieństwem do prezydenta Eisenhowera, był sze fem Zarządu do Spraw Nielegalnych i rzadko ośmielał się przekraczać granice ZSRS.

To, Ŝe wybierał się do jaskini lwa w Londynie, było w naj wyŜszym stopniu niezwykłe i mogło mieć wyjątkowe znaczenie.

To dobra czy zła wiadomość?

zapytał McCready.

Nie wiem odparł Keepsake.

Na pewno dziwna.

Nie jest moim bezpośrednim przełoŜonym, ale nie mógłby tu przyjechać bez zgody Kriuczkowa.

(Generał Władimir Kriuczkow, pełniący od roku 1988 stanowisko przewodniczącego KGB, kierował wówczas wywiadem zagranicznym, in nymi słowy Departamentem Pierwszym).

Czy będzie rozmawiał z tobą na temat zainstalowanych w Wiel kiej Brytanii "nielegalnych"?

Wątpię.

Lubi sam zajmować się swoimi "nielegalnymi".

To moŜe mieć coś wspólnego z Orłowem.

Cała ta sprawa potęŜnie śmierdzi.

Dwaj pozostali, wchodzący w skład delegacji oficerowie GRU, są juŜ przesłu chiwani.

W najlepszym wypadku postawieni zostaną przed sądem wojsko wym za karygodne zaniedbanie.

Albo...

Czy jest jakaś inna przyczyna przyjazdu Drozdowa?

Keepsake westchnął i po raz pierwszy uniósł oczy znad ksiąŜki.

McCre ady odwzajemnił jego spojrzenie.

Przez te kilka lat zaprzyjaźnił się z Ro sjaninem; ufał mu i wierzył w niego.

To tylko przeczucie powiedział Keepsake.

MoŜe chce spraw dzić naszą miejscową rezydenturę.

Nie wiem nic konkretnego; po prostu coś wisi w powietrzu.

MoŜe nabrali jakichś podejrzeń.

Witalij, to nie moŜe trwać wiecznie.

Obaj o tym wiemy.

Wcześniej czy później zaczną pasować do siebie wszystkie kawałki układanki.

Zbyt

140

wiele przecieków, zbyt wiele koincydencji.

Czy chcesz teraz przejść?

Mogę to zaaranŜować.

Powiedz tylko słowo.

Jeszcze nie teraz.

MoŜe juŜ niedługo, ale nie teraz.

Są jeszcze materiały, które powinienem wam przekazać.

Jeśli rzeczywiście zaczną rozmontowywać siatkę londyńską, zorientuję się, Ŝe mają na mnie jakie goś haka.

Z odpowiednim wyprzedzeniem, Ŝeby się wycofać.

Ale jeszcze nie teraz.

A swoją drogą, nie zatrzymujcie przypadkiem Drozdowa.

Jeśli mają jakieś podejrzenia, to będzie dla nich kolejny argument.

Lepiej powiedz mi, kiedy przylatuje i pod kogo się podszywa, na wypadek, gdyby miała mu się rzeczywiście przytrafić jakaś przygoda na Heathrow powiedział

Strona 98

forsyth Fa szerz.txt

McCready.

Jako szwajcarski biznesmen odparł Rosjanin.

Lotem British Airways z Zurychu, we wtorek.

Dopilnuję, Ŝeby się go nie czepiano.

Coś jeszcze o Orłowie?

Na razie nic stwierdził Keepsake.

Jego nazwisko obiło mi się o uszy, ale nigdy się z nim osobiście nie spotkałem.

Jego ucieczka trochę mnie dziwi.

Cieszył się jak najlepszą opinią.

Podobnie jak i ty odparł McCready.

Rosjanin uśmiechnął się.

Oczywiście.

Nie brali pod uwagę kwestii gustu.

Postaram się wy dobyć coś na jego temat.

Dlaczego tak cię to interesuje?

Nic konkretnego odparł McCready.

Tak jak sam powiedzia łeś, coś wisi w powietrzu.

Sposób, w jaki przeszedł, to, Ŝe nie dałjoemu Rothowi czasu na rozpoznanie.

Tak postępuje marynarz, który daje nogę z okrętu.

Ale nie pułkownik KGB.

Mógł ubić lepszy interes.

Zgadzam się odparł Rosjanin.

Zrobię, co będę mógł.

Rosjanin zajmował w ambasadzie tak kluczowe stanowisko, Ŝe spotka nia z nim twarzą w twarz stanowiły duŜe ryzyko i nie były z tej racji zbyt częste.

Następne miało się odbyć na początku maja, w małej, obskurnej kawiarence w Shoreditch, na londyńskim East Endzie.

W końcu kwietnia dyrektor Centralnej Agencji Wywiadowczej odbył w Białym Domu naradę z prezydentem.

Nie było w tym nic niezwykłe go, obaj panowie spotykali się bowiem wyjątkowo regularnie w ramach zebrań Krajowej Rady Bezpieczeństwa albo prywatnie.

Tym razem jed nak prezydent wyraŜał się o Agencji w samych superlatywach.

Podzięko wania, które przekazały CIA liczne instytucje i słuŜby korzystające z pły nącego z Rancza w południowej Wirginii strumienia informacji, dotarły aŜ do Gabinetu Owalnego.

141 .

Dyrektor CIA, twardy męŜczyzna, którego początki kariery sięgały czasów Office of Strategie Services (OSS) i drugiej wojny światowej, był oddanym przyjacielem Ronalda Reagana.

Znany z prostolinijności, nie widział powodu, by naleŜna część pochwał nie miała spłynąć na odpo wiedzialnego za sprowadzenie pułkownika Orłowa szefa Zadań Specjal nych.

Po powrocie do Langley wezwał Calvina Baileya.

Bailey zastał swego dyrektora stojącego przy szerokim panoramicz nym oknie, które wypełniało prawie całą ścianę mieszczącego się na naj wyŜszym piętrze gabinetu.

Wpatrywał się w dolinę, tam gdzie pasmo obsypanych świeŜymi wiosennymi liśćmi drzew skryło za sobą widoczną jeszcze niedawno w zimie wstęgę Potomacu.

Po chwili odwrócił się do Baileya z szerokim uśmiechem.

CóŜ ci mogę powiedzieć, Cal?

NaleŜą ci się gratulacje.

Marynar ka jest zachwycona; twierdzą, Ŝe czekają na więcej.

Meksykanie nie mogą się nacieszyć; zwinęli właśnie siatkę liczącą siedemnastu agentów, razem z kamerami, krótkofalówkami i mnóstwem innego sprzętu.

Dziękuję odparł ostroŜnie Calvin Bailey.

Znany był z powścią gliwości, z tego, Ŝe nie okazywał swoich uczuć.

Wszyscy wiemy stwierdził dyrektor Ŝe pod koniec roku przechodzi na emeryturę Frank Wright.

Będę potrzebował nowego za stępcy do spraw operacyjnych.

Być moŜe, Calvin, powtarzam, być moŜe, wiem juŜ, kogo powołam na to stanowisko.

Chłodna, nieprzenikniona fizjonomia Baileya rozjaśniła się w nagłym przypływie zadowolenia.

Dyrektorem Centralnej Agencji Wywiadowczej zostaje zawsze któryś z polityków; tak jest od trzydziestu lat.

Podlegają mu dwie główne części składowe Agencji: Wydział Operacyjny, kierowa ny przez zastępcę dyrektora do spraw operacyjnych, oraz Wydział do Spraw Analizy Informacji Wywiadowczych, kierowany przez zastępcę dy rektora do spraw wywiadu.

Strona 99

forsyth Fa szerz.txt

Są to najwyŜsze stanowiska, na które moŜe rozsądnie liczyć profesjonalista.

Zastępca do spraw operacyjnych kieruje zbieraniem danych, a zastępca do spraw wywiadu przetwarzaniem surowego materiału w zrozumiałe i uŜyteczne informacje.

Pozwoliwszy nacieszyć się swemu podwładnemu perspektywą świetla nej przyszłości, dyrektor przystąpił do spraw bardziej przyziemnych.

Słuchaj, chodzi o Brytyjczyków.

Jak wiesz, odwiedziła nas niedaw no Margaret Thatcher.

Calvin Bailey kiwnął głową.

Więzy przyjaźni łączące brytyjską panią premier i amerykańskiego prezydenta dla nikogo nie były tajemnicą.

Przywiozła ze sobą Christophera...

Dyrektor wymienił nazwi sko ówczesnego szefa brytyjskiej Tajnej SłuŜby Wywiadowczej.

Od142

byliśmy szereg udanych spotkań.

Przekazał nam naprawdę wartościowy materiał.

Mamy wobec nich dług.

Cal.

Chodzi po prostu o przysługę.

Chcę wyrównać rachunki.

Zwrócili się do nas z dwiema sprawami.

Są, jak twierdzą, bardzo wdzięczni za wszystkie przesyłane, pochodzące od Minstrela informacje, ale jak mówią na temat działających w Anglii sowiec kich agentów otrzymują na razie wyłącznie kryptonimy.

Czy Minstrel mógłby przypomnieć sobie jakieś prawdziwe nazwisko albo choćby zaj mowane przez któregoś z nich stanowisko...

coś, co pozwoliłoby im zi dentyfikować działających na ich własnym podwórku szpiegów.

Bailey zastanawiał się przez chwilę.

Pytaliśmy go juŜ wcześniej odparł.

Wysłaliśmy Brytyjczy kom wszystko, co choćby w odległy sposób ich dotyczy.

Zapytam go jesz cze raz, dopilnuję, Ŝeby Joe Roth spróbował wyciągnąć od niego jakieś prawdziwe nazwiska.

To da się załatwić.

To świetnie, to świetnie...

ucieszył się dyrektor.

Ale jest jeszcze coś.

Bez przerwy domagają się dostępu.

U siebie.

Tym razem jestem skłonny im ulec.

Myślę, Ŝe moŜemy sobie na to pozwolić.

Wolałbym, Ŝeby pozostał u nas.

Tutaj jest bezpieczny.

Tam równieŜ jesteśmy w stanie zapewnić mu bezpieczeństwo.

Mo Ŝemy umieścić go w amerykańskiej bazie powietrznej.

W Upper Heyford, Lakenheath, Alconbury.

Gdziekolwiek.

Mogą się z nim spotkać, pogadać z nim pod naszym nadzorem, a potem przywieziemy go z powrotem.

Nie podoba mi się to oświadczył Bailey.

Calvin...

w głosie dyrektora zabrzmiała stal.

JuŜ to uzgod niłem.

Po prostu tego dopilnuj.

Calvin Bailey wybrał się na Ranczo, by osobiście porozmawiać zjoem Rothem.

Przeszli do połoŜonego na pierwszym piętrze, nad centralnym portykiem, apartamentu Rotha.

Bailey zauwaŜył, Ŝe jego podwładny jest zmęczony i wymizerowany.

Przesłuchiwanie uciekiniera to męcząca robota; po długim dniu przychodzi długa noc, podczas której trzeba przygoto wać pytania na następną sesję.

W programie zajęć nie przewidziano cza su na odpoczynek, a kiedy na dodatek, jak to się często zdarza, gość nawiąŜe osobisty kontakt z przesłuchującym go oficerem, trudno jest udzielić temu ostatniemu urlopu i zastąpić go kimś innym.

Waszyngton jest zadowolony powiedział Bailey.

Bardziej niŜ zadowolony; uszczęśliwiony.

Wszystko, co mówi Orłów, okazuje się praw dziwe.

Strona 100

forsyth Fa szerz.txt

Rozmieszczenie jednostek armii, marynarki wojennej i sił powietrz nych potwierdzają inne źródła oraz dane satelitarne.

Stany uzbrojenia, poziomy gotowości, cały ten burdel w Afganistanie Pentagon jest tym wszystkim zachwycony.

Dobrze się spisałeś, Joe.

Bardzo dobrze.

143 .

Czeka nas jeszcze długa droga stwierdził Roth.

Jest jesz cze do przekazania mnóstwo materiałów.

Musi być.

Ten facet to istna encyklopedia.

Fenomenalna pamięć.

Czasami zdarza mu się jakaś drob na luka w pamięci, jednak wcześniej czy później wszystko sobie przypo mina.

Mimo to...

Co mimo to?

Posłuchaj, Joe, on obraca wniwecz długie lata ko ronkowej roboty KGB w Ameryce Południowej i Środkowej.

Nasi tamtej si przyjaciele likwidują jedną siatkę po drugiej.

Facet jest w porządku.

Wiem, Ŝe jesteś zmęczony.

Po prostu rób dalej to, co robisz.

Powtórzył Rothowi to, co usłyszał od dyrektora na temat zbliŜającego się wakatu na stanowisku zastępcy do spraw operacyjnych.

Nie lubił być niedyskretny, nie widział jednak powodu, Ŝeby Ŝałować swemu podwład nemu zachęty podobnej do tej, której udzielił mu dyrektor.

JeŜeli dostanę tę nominację, Joe, to otworzy się kolejny wakat: na stanowisku szefa Zadań Specjalnych.

DuŜo będzie zaleŜało od mojej re komendacji.

A ja widzę na tym stanowisku ciebie.

Chciałem, Ŝebyś o tym wiedział.

Roth podziękował, ale nie wpadł bynajmniej w zachwyt.

Był nie tylko zmęczony.

Coś po prostu nie dawało mu spokoju.

Czy on stwarza jakieś problemy?

zapytał Bailey.

Czy ma wszystko, czego chce?

MoŜe potrzebuje kobiecego towarzystwa?

A ty?

Jesteście tutaj tacy odizolowani.

Minął cały miesiąc.

MoŜna coś zorgani zować.

Wiedział, Ŝe liczący trzydzieści dziewięć lat Roth jest rozwiedziony i Ŝyje samotnie.

Agencja ma legendarny wskaźnik rozwodów.

To naleŜy do uroków tego zawodu mawia się w Langley.

Nie, juŜ mu to proponowałem.

Potrząsnął tylko głową.

Razem pracujemy.

To pomaga.

Biegamy po lesie tak długo, aŜ dosłownie pada my z nóg.

Nigdy nie byłem w tak dobrej kondycji.

Jest ode mnie starszy, ale bardziej wysportowany.

To jedna z rzeczy, które nie dają mi spokoju.

On nie ma Ŝadnej skazy, Ŝadnej słabości.

Gdyby się choć raz upił, naroz rabiał, uronił parę łez z tęsknoty za ojczyzną, wściekł się...

Próbowałeś go sprowokować?

zapytał Bailey.

Prowokacja próba wyprowadzenia uciekiniera z równowagi i wyzwolenia tłumionych w nim długo emocji miewa czasami pozytywny efekt terapeutyczny.

Tak przynajmniej twierdzą zatrudnieni w Firmie psychiatrzy.

Tak.

Zarzucałem mu, Ŝe jest konfidentem, chorągiewką na wietrze.

I nic.

Zagonił mnie niemal na śmierć i wyśmiał.

A potem powiedział, Ŝebyśmy się zabrali do powaŜnej roboty.

Strona 101

forsyth Fa szerz.txt

I zaczął denuncjować rozsianych na całym świecie agentów KGB.

To stuprocentowy profesjonalista.

144

Dlatego właśnie jest najlepszy ze wszystkich, których dotąd mieli śmy, Joe.

Nie zawal sprawy.

Bądź wdzięczny losowi...

Calvin, to nie jest jedyna rzecz, która nie daje mi spokoju.

Osobi ście go lubię.

Nawet szanuję.

Nigdy nie sądziłem, Ŝe będę szanował ucie kiniera.

Ale jest jeszcze inna sprawa.

On chowa coś w zanadrzu.

Calvin Bailey zastygł w bezruchu.

Testy za pomocą wykrywacza kłamstw wcale tego nie wykazały.

Nie, nie wykazały.

Dlatego właśnie nie mam ostatecznej pewno ści.

To tylko przeczucie.

Jest coś, co przed nami ukrywa.

Bailey pochylił się do przodu i wpatrywał się twardo w Rotha.

Cho lernie duŜo rzeczy zaleŜało od odpowiedzi na pytanie, które miał teraz zadać.

Joe, czy istnieje twoim zdaniem jakakolwiek moŜliwość, Ŝe pomi mo wszystkich zakończonych pozytywnym wynikiem testów facet moŜe być wtyczką KGB?

Roth westchnął.

Wyszło w końcu na jaw to, co spędzało mu sen z po wiek.

Nie wiem.

Nie wydaje mi się, ale nie dałbym sobie ręki uciąć.

Ist nieje według mnie dziesięcioprocentowy margines wątpliwości.

Szósty zmysł mówi mi, Ŝe on trzyma coś w zanadrzu.

Ale nie potrafię tego na razie racjonalnie wytłumaczyć.

Więc postaraj się, Joe.

Postaraj się dojść prawdy zaznaczył Calvin Bailey.

Nie potrzebował dodawać, Ŝe jeŜeli okaŜe się, iŜ coś jest nie tak z pułkownikiem Piotrem Orłowem, w odstawkę pójdzie prawdo podobnie dwóch funkcjonariuszy CIA.

Wstał.

Osobiście uwaŜam to za nonsens, Joe.

Ale rób to, co musisz.

Roth zastał Orłowa w jego apartamencie, leŜącego na sofie i słucha jącego swojej ulubionej muzyki.

ChociaŜ w gruncie rzeczy był tutaj kimś w rodzaju więźnia, Ranczo oferowało mu warunki niczym nie róŜniące się od ekskluzywnego klubu.

Oprócz biegów po lesie, w czasie których zawsze towarzyszyło mu czterech wysportowanych młodych ludzi z Quantico, pozwolono mu korzystać z sali gimnastycznej, sauny, basenu, doskonałej kuchni i barku, do którego jednak nie zaglądał zbyt często.

Wkrótce po przyjeździe zdradził swoje upodobania muzyczne; do jego ulubionych wykonawców naleŜeli balladziści z lat sześćdziesiątych i po czątku siedemdziesiątych.

Odtąd Roth przyzwyczaił się, Ŝe ilekroć od wiedza Rosjanina, z magnetofonu płynie muzyka Simona i Garfunkela, Seekersów albo powolne, przesłodzone tony Presleya.

Tego wieczoru, kiedy wszedł do pokoju, w powietrzu rozbrzmiewał czysty dziecinny głos Mary Hopkin.

To była jedna z jej najbardziej zna145 .

nych piosenek.

Orłów usiadł na sofie i z uśmiechem zadowolenia poka zał magnetofon.

Podoba ci się?

Posłuchaj...

Roth słuchał.

To byfy dni, mój mity, zdawało nam się, ze nigdy się nie skończą...

Tak, to ładne stwierdził Roth, który wolał jazz tradycyjny i mainstream.

Wiesz, co to jest?

Piosenkarka jest, zdaje się, Angielką?

rzucił Roth.

Nie, nie.

Nie piosenkarka, melodia.

Strona 102

forsyth Fa szerz.txt

Myślisz pewnie, Ŝe to angiel ska piosenka?

Skomponowana prawdopodobnie przez Beatlesów.

Chyba tak odparł z uśmiechem Roth.

Nieprawda stwierdził triumfalnie Orłów.

To stara rosyjska piosenka.

Dorogoj dlinnoju da noczkoj łunnoju.

Długą drogą przy świetle księŜyca.

Nie wiedziałeś o tym?

Nie, nie miałem pojęcia.

Skoczna piosenka dobiegła końca i Orłów wyłączył magnetofon.

Chcesz, Ŝebyśmy coś przedyskutowali?

zapytał.

Nie odparł Roth.

Tak tylko wpadłem, Ŝeby zobaczyć, czy wszystko u ciebie w porządku.

Idę spać.

To był długi dzień.

A propos, niedługo wracamy do Anglii.

Chcą z tobą porozmawiać Angole.

Trzeba dać im szansę.

Nie masz nic przeciwko?

Orłów zmarszczył brwi.

Umawialiśmy się, Ŝe przechodzę tutaj.

Tylko tutaj.

Wszystko będzie w porządku, Peter.

Zatrzymamy się tylko na krót ko w którejś z amerykańskich baz powietrznych.

Praktycznie biorąc na terytorium amerykańskim.

Ja teŜ tam będę, Ŝeby bronić cię przed duŜy mi złymi Angolami.

Orłów wcale się nie uśmiechnął.

Idziesz spać?

zapytał Roth.

Trochę jeszcze posiedzę.

Poczytam, posłucham muzyki odparł Rosjanin.

Światła w pokoju Orłowa rzeczywiście paliły się aŜ do wpół do drugiej.

Kiedy na Ranczo wtargnęła ekipa zabójców z KGB, dochodziła trzecia.

Orłowowi opowiedziano później, Ŝe uciszyli dwóch straŜników przy ogrodzeniu wystrzelonymi z potęŜnych kusz pociskami, przebiegli nie zauwaŜeni przez trawnik na tyłach domu i dostali się do środka przez kuchnię.

Pierwszą rzeczą, którą Roth lub Orłów usłyszeli na piętrze, były do biegające z parteru strzały z pistoletu maszynowego, a potem tupot wbie146

gających na górę stóp.

Orłów obudził się niczym kot, wyskoczył z łóŜka i przebiegł przez apartament w czasie nie dłuŜszym od trzech sekund.

Otworzył drzwi na korytarz i spostrzegł skręcającego w stronę schodów nocnego straŜnika z Ouantico.

Sylwetka w czarnym kombinezonie i ko miniarce zatrzymała się w połowie schodów i oddała krótką serię.

Ame rykanin oberwał prosto w pierś.

Zawisł na balustradzie, cały zalany krwią.

Orłów zatrzasnął drzwi i zawrócił do sypialni.

Wiedział, Ŝe okna w jego apartamencie się nie otwierają; ta droga była przed nim zamknięta.

Nie miał takŜe broni.

Znalazł się w sypialni w tej samej chwili, kiedy do apartamentu wbiegł ścigany przez kolejnego Ame rykanina człowiek w czerni.

Zanim zatrzasnął drzwi, zobaczył, jak zabój ca z KGB odwraca się i kładzie trupem straŜnika.

To dało mu czas na zamknięcie drzwi i zasunięcie zasuwki.

Ale odroczył tylko w ten sposób egzekucję.

Po kilku sekundach za machowiec odstrzelił zamek i otworzył na ościeŜ drzwi mocnym kopnię ciem.

W słabym, dobiegającym poprzez salon z korytarza świetle Orłów zobaczył, jak kagebista odrzuca od siebie pusty pistolet maszynowy i wy ciąga zza pasa pistolet makarov kaliber 9 milimetrów.

Nie widział ukry tej za maską twarzy Rosjanina, ale zrozumiał wypowiedziane po rosyjsku pojedyncze słowo i zawartą w nim pogardę.

Człowiek w czerni ujął pistolet w obie ręce i celując nim prosto w twarz Orłowa syknął: Priedatiel.

Zdrajca.

Strona 103

forsyth Fa szerz.txt

Na stoliku przy łóŜku stała kryształowa popielniczka.

Orłów nigdy jej nie uŜywał, poniewaŜ w odróŜnieniu od większości Rosjan nie palił tyto niu.

Mimo to nikt jej stamtąd nie zabrał.

Ostatnim obronnym odruchem złapał popielniczkę i cisnął ją podkręconą w twarz rosyjskiego zabójcy.

Padal zawołał.

Ścierwo.

Człowiek w czerni uchylił się przed szybującym w stronę jego twarzy cięŜkim przedmiotem.

Kosztowało go to ułamek sekundy.

W tym czasie do salonu wpadł szef ekipy straŜników z Ouantico i strzelił mu dwa razy w plecy ze swego cięŜkiego colta kaliber 44 magnum.

Rosjanina rzuciło do przodu, a pierś eksplodowała strugami krwi, które ochlapały narzutę i pościel.

Orłów zrobił krok do przodu, Ŝeby kopnięciem wytrącić pisto let z ręki padającego, ale nie było to juŜ potrzebne.

Nikt, kto oberwał dwoma pociskami wystrzelonymi z magnum, nie jest zdolny do dalszej walki.

Kroił, facet, który strzelał, wbiegł do sypialni.

Był zdyszany i blady z wściekłości.

Nic się panu nie stało?

sapnął.

Orłów pokręcił głową.

147 .

Ktoś spierdolił sprawę orzekł Amerykanin.

Było ich dwóch.

Załatwili dwóch moich ludzi, a moŜe jeszcze kogoś na zewnątrz.

Nadszedł Joe Roth, wciąŜ w piŜamie.

O BoŜe, Peter, przepraszam cię.

Musimy się stąd zabierać.

Natych miast.

I dokąd pojedziemy?

zapytał Orłów.

Wydawało mi się, iŜ mówiłeś, Ŝe to bezpieczny dom.

Był blady, ale spokojny.

Zgadza się, ale najwyraźniej nie jest juŜ bezpieczny.

I nigdy nie będzie.

Przeprowadzimy śledztwo i dowiemy się, jak do tego doszło.

Później.

Teraz ubieraj się.

I spakuj swoje rzeczy.

Kroił, zostań z nim.

W odległości zaledwie dwudziestu mil od Rancza znajdowała się baza wojskowa.

Langley ustaliło wszystko z jej komendantem.

W ciągu dwóch godzin Roth, Orłów i ci, którzy ocaleli z ekipy z Ouantico, zajęli całe piętro w miejscowych koszarach.

Budynek został otoczony przez Ŝandar merię.

Roth nie musiał nawet uŜywać samochodu; oddano do jego dys pozycji helikopter, który wylądował na trawniku obok klubu oficerskie go, wyrywając wszystkich ze snu

Było to tylko tymczasowe miejsce pobytu.

Przed nastaniem następ nej nocy przenieśli się do innej, naleŜącej do CIA kwatery, o wiele lepiej strzeŜonej i połoŜonej w Kentucky.

Kiedy grupa Rotha i Orłowa przebywała w bazie wojskowej, na Ranczo wrócił Calvin Bailey.

ZaŜądał pełnego raportu.

Rozmawiał juŜ przez telefon z Rothem, Ŝeby zapoznać się z jego wersją wydarzeń.

Najpierw wysłuchał Kroiła, ale człowiekiem, na którego relacji najbardziej mu za leŜało, był Rosjanin w czarnym kombinezonie, który trzymał Orłowa na muszce pistoletu.

Młody oficer Zielonych Beretów masował spuchnięty nadgarstek w miej scu, gdzie kopnął go Orłów, wytrącając z ręki pistolet.

Dawno juŜ zmyto z niego sztuczną krew; zdjął takŜe z siebie czarny kombinezon z dwiema dziurami z przodu oraz uprząŜ zawierającą dwa małe ładunki wybuchowe i woreczki z realistycznie wyglądającą krwią, która zachlapała łóŜko.

Strona 104

forsyth Fa szerz.txt

Werdykt?

zapytał Bailey.

To autentyczny uciekinier odparł mówiący po rosyjsku ofi cer.

Albo nie zaleŜy mu na Ŝyciu.

Ale w to raczej wątpię.

Większości ludzi jednak zaleŜy.

Nie zorientował się, Ŝe to bluff?

Nie, sir.

MoŜna to było poznać po jego oczach.

Uwierzył, Ŝe cze ka go śmierć.

Chciał umrzeć walcząc.

Twardy facet.

Co innego miał do wyboru?

zapytał Bailey.

Oficer wzruszył ramionami.

148

Tylko jedno.

Jeśli jest wtyczką i pomyślał, Ŝe likwiduje go jego własna strona, powinien krzyknąć coś na swoją obronę.

JeŜeli tego nie zrobił, to zakładając, Ŝe zaleŜy mu na Ŝyciu, jest najodwaŜniejszym face tem, jakiego w Ŝyciu spotkałem.

UwaŜam oświadczył później Rochowi przez telefon Bailey Ŝe uzyskaliśmy odpowiedź na nasze pytanie.

Facet jest w porządku i mo Ŝesz to traktować jako oficjalne stanowisko.

Postaraj się wydobyć z niego jakieś nazwisko, dla Brytyjczyków.

Lecicie w następny wtorek wojskowym odrzutowcem.

Do Alconbury.

Dwa następne dni Roth spędził razem z Orłowem w ich nowym miej scu zamieszkania, wracając do nielicznych informacji, które Rosjanin prze kazał juŜ

na temat działających w Wielkiej Brytanii sowieckich agentów.

W Zarządzie do Spraw Nielegalnych zajmował się głównie sprawami Ame ryki Południowej i Środkowej i nie orientował się w związku z tym zbyt dobrze w problematyce brytyjskiej.

Mimo to usiłował sobie coś przypo mnieć.

Wszystko, co przychodziło mu do głowy, to były kryptonimy.

Do piero pod koniec drugiego dnia zaczęło mu coś świtać.

WyŜszy urzędnik w Ministerstwie Obrony w Whitehall.

Pieniądze wpła cano zawsze na jego konto w Midland Bank przy Croydon High Street.

To niezbyt wiele oświadczył funkcjonariusz SłuŜby Bezpieczeń stwa, MI 5, kiedy został o tym poinformowany.

Siedział w gabinecie Timothyego Edwardsa, w siedzibie siostrzanej organizacji, SIS.

Dawno temu mógł je stamtąd podjąć.

Mógł załoŜyć konto pod fałszywym nazwi skiem.

Ale zbadamy sprawę.

Wrócił na Curzon Street w Mayfair i wydał odpowiednie polecenia.

W brytyjskich bankach nie obowiązuje nakaz całkowitej dyskrecji, ale nie oznacza to, Ŝe przekazują one informacje na temat prywatnych kont pierwszemu lepszemu facetowi z ulicy.

Jedyną instytucją, która zawsze, z mocy prawa, moŜe liczyć na ich współpracę, jest urząd podatkowy.

Fiskus zgodził się pomóc i wkrótce złoŜono poufną wizytę dyrektoro wi Midland Bank przy Croydon High Street, na dalekich peryferiach południowego Londynu.

Dyrektor był nowo mianowany, ale jego kom puter orientował się we wszystkim.

Rozmowę poprowadził funkcjonariusz SłuŜby Bezpieczeństwa towa rzyszący autentycznemu inspektorowi skarbowemu.

Miał ze sobą listę wszystkich zatrudnionych w ciągu ostatniej dekady urzędników Minister stwa Obrony.

Poszukiwania, co dziwne, trwały bardzo krótko.

Tylko je den urzędnik ministerstwa miał rachunek w Midland Bank przy Croy149 .

don High Street.

Posłano po wyciągi bankowe.

Facet wciąŜ mieszkał w oko licy.

Miał konto bieŜące i drugie, terminowe.

W ciągu kilku lat na konto depozytowe wpłacono łącznie 20 tysięcy Strona 105

forsyth Fa szerz.txt

funtów; zawsze gotówką, osobiście przez właściciela rachunku i w regu larnych odstępach czasu.

Nazwisko właściciela brzmiało Anthony Milton-Rice.

W naradzie, która odbyła się tego wieczoru w Whitehall, wzięli udział

dyrektor i zastępca dyrektora MI 5 oraz dowodzący Oddziałem Specjal nym zastępca komisarza londyńskiej policji.

SłuŜba Bezpieczeństwa w Wielkiej Brytanii nie moŜe samodzielnie dokonywać aresztowań.

LeŜy to w wyłącznych kompetencjach policji.

Kiedy MI 5 chce kogoś "zgar nąć", zaszczyt aresztowania przypada Oddziałowi Specjalnemu.

Nara dą kierował przewodniczący Komitetu Połączonych SłuŜb Wywiadu (JIC).

Zaczął od kilku pytań.

Kim dokładnie jest pan Milton-Rice?

Zastępca dyrektora generalnego MI 5 zerknął do swoich notatek.

Urzędnik drugiej rangi w dziale zaopatrzenia.

Dosyć nisko w hierarchii?

Ale w dość kluczowym miejscu.

Systemy obronne, dostęp do da nych na temat nowego uzbrojenia.

No tak...

zafrasował się przewodniczący.

Co chcecie te raz zrobić?

Rzecz w tym, Tony oznajmił dyrektor generalny Ŝe nie mamy na niego zbyt duŜo.

Nie wyjaśnione wpłaty w przeciągu wielu lat.

To nie wystarczy, Ŝeby go zatrzymać, nie mówiąc juŜ o uzyskaniu wyroku skazującego.

Facet moŜe zawsze powiedzieć, Ŝe grał na wyścigach i miał szczęście.

Oczywiście moŜe się teŜ przyznać.

Ale to wcale nie jest takie pewne.

Policjant pokiwał głową.

Nie dysponując przyznaniem się do winy nieźle się będzie musiał napocić, nim Prokuratura Królewska wyda na kaz wszczęcia śledztwa.

Kimkolwiek był człowiek, który zadenuncjował Milton-Ricea, wydawało się wątpliwe, czy pojawi się kiedykolwiek w cha rakterze świadka w sądzie.

Na początek roztoczymy nad nim obserwację powiedział dy rektor generalny.

Dwadzieścia cztery godziny na dobę.

Jeśli skontak tuje się z Rosjanami, jest nasz, niezaleŜnie od tego, czy się przyzna.

Na tym stanęło.

Postawiono w stan pogotowia obserwatorów, elitarny zespół agentów MI 5, którzy przynajmniej na swoim własnym terenie uwaŜani są przez wszystkie zachodnie agencje za najlepsze psy gończe na całym świecie.

Następnego ranka mieli rozpocząć trwającą dwadzie150

ścia cztery godziny na dobę obserwację Anthonyego Milton-Ricea dokładnie w chwili, gdy wejdzie do budynku Ministerstwa Obrony.

Anthony Milton-Rice, jak wiele osób mających stałą pracę, miał pewne stałe nawyki.

Był człowiekiem systematycznym.

W dni robocze dokładnie za dziesięć ósma wychodził ze swego domu w Addiscombe i przebywał pieszo odległość pół mili do stacji East Croydon.

Tylko kiedy padał rzęsi sty deszcz, stary kawaler decydował się na jazdę autobusem.

Wsiadał co dziennie do tego samego podmiejskiego pociągu, okazywał miesięczny i jechał do Londynu, gdzie wysiadał na Victoria Station.

Stamtąd autobu sem z Victoria Street podąŜał na połoŜony nie opodal Parliament Square.

Przecinał Whitehall i wkraczał do budynku ministerstwa.

Następnego ranka po naradzie, której główny temat stanowiła jego skromna osoba, trzymał się tego samego scenariusza.

Nie zwrócił uwagi na grupę wyrostków, którzy wsiedli na Norwood Junction.

ZauwaŜył ich dopiero, kiedy wkroczyli do zatłoczonego, pozbawionego przedziałów wagonu, w którym rozległy się zaraz piski kobiet i gniewne okrzyki męŜ czyzn.

Młodociani bandyci przystąpili z miejsca do tak zwanego "czysz czenia", wyrywając kobietom torebki i biŜuterię, domagając się portfeli od męŜczyzn i groŜąc noŜem kaŜdemu, kto ośmieliłby się im stawiać opór lub choćby zdobyć się na słowo sprzeciwu.

Strona 106

forsyth Fa szerz.txt

Kiedy pociąg zatrzymał się na następnej stacji, licząca dwudziestu kilku opryszków banda wyskoczyła na peron.

WciąŜ wykrzykując głośno swój gniew przeciwko całemu światu, przeskoczyli barierki i rozbiegli się po uliczkach Crystal Palące, zostawiając za sobą rozhisteryzowane kobiety, wstrząśniętych męŜczyzn i sfrustrowaną policję kolejową.

Nikogo nie udało się zatrzymać; wszystko wydarzyło się zbyt szybko i zbyt nie oczekiwanie.

Powodując zakłócenia w całym rozkładzie jazdy, zatrzymano pociąg na stacji; do wagonu wkroczyła policja kolejowa, Ŝeby zebrać zeznania.

Dopiero kiedy poklepano po ramieniu drzemiącego sobie spokojnie w ką cie podróŜnego w jasnoszarym płaszczu, ten pochylił się powoli do przodu i bezgłośnie osunął na podłogę.

Rozległy się ponowne piski kobiet; spod skurczonej postaci, z zadanej prosto w serce wąskim sztyletem rany za częła się sączyć krew.

Pan Anthony Milton-Rice nie dawał znaku Ŝycia.

Kawiarnia "U Iwana", sądząc po nazwie idealny lokal na spotkanie z Rosjaninem, mieściła się przy Crondall Street w Shoreditch.

Sam McCready, mimo Ŝe pierwszy zjawił się na miejscu spotkania, do środka wszedł

jak zwykle jako drugi.

151 .

Keepsake o wiele bardziej od niego naraŜony był na inwigilację i dla tego właśnie Sam przyjeŜdŜał zawsze pół godziny wcześniej i siedząc w sa mochodzie obserwował udającego się na miejsce spotkania Rosjanina, po czym czekał jeszcze kolejny kwadrans, Ŝeby sprawdzić, czyjego pracują cy w sowieckiej ambasadzie agent nie przyciągnął za sobą "ogona".

Po wejściu zamówił przy kontuarze herbatę i ruszył pod ścianę, tam gdzie stały zsunięte ze sobą dwa stoliki.

Przy jednym z nich siedział Keepsake zasłonięty płachtą "Sporting Life".

McCready rozłoŜył swój "Evening Standard" i zagłębił się w lekturze.

Jak minęła wizyta poczciwego generała Drozdowa?

zapytał cicho.

Jego głos zagłuszał szum ekspresu i syk imbryka z gotującą się herbatą.

Czarujący i enigmatyczny odparł Rosjanin studiując skład koni wystawionych do gonitwy w Sandown, o 15.30.

Obawiam się, Ŝe chciał nas skontrolować.

Będę wiedział więcej, jeśli odwiedzi nas ktoś z wydzia łu "K" albo uaktywnią się nagle moi ludzie z tego wydziału.

Wydział "K" zajmuje się w KGB kontrwywiadem i bezpieczeństwem wewnętrznym.

Jego pracownicy w o wiele większym stopniu niŜ szpiego stwem interesują się pilnowaniem swoich kolegów z KGB i wewnętrzny mi przeciekami.

A czy obiło ci się moŜe przypadkiem o uszy nazwisko Anthonyego Milton-Ricea?

Nie.

Nigdy.

Dlaczego pytasz?

Nie prowadziła go przypadkiem wasza rezydentura?

Był urzędni kiem w Ministerstwie Obrony.

Nigdy o nim nie słyszałem.

Nigdy nie miałem do czynienia z do starczanym przez niego materiałem.

Facet nie Ŝyje.

Za późno, Ŝeby zapytać, kto go zwerbował.

Jeśli w ogóle ktoś to zrobił.

Czy mógł być prowadzony bezpośrednio z Mo skwy przez Zarząd do Spraw Nielegalnych?

To jedyne wyjaśnienie, jeśli dla nas pracował mruknął Rosja nin.

Wydział "PR" w Londynie nie miał z nim nic wspólnego.

Jak juŜ powiedziałem, nigdy nie zetknęliśmy się z dostarczonymi przez niego informacjami.

Musiał komunikować się z Moskwą za pośrednictwem kon trolera spoza ambasady.

Dlaczego zginął?

McCready westchnął.

Nie wiem.

Wiedział jednak, Ŝe o ile nie doszło do wyjątkowego zbiegu okolicz ności, ktoś musiał to dokładnie zorganizować.

Strona 107

forsyth Fa szerz.txt

Ktoś, kto znał codzienny rozkład zajęć urzędnika, kto nadał opryszkom robotę w pociągu i kto im

152

zapłacił.

Całkiem moŜliwe, Ŝe Milton-Rice wcale nie pracował dla Rosjan.

Dlaczego zatem został zadenuncjowany?

Skąd wzięły się wpłaty na jego konto?

A moŜe Milton-Rice był rzeczywiście szpiegiem, a jego kontroler składał raporty bezpośrednio do Zarządu do Spraw Nielegalnych w Mos kwie, z pominięciem Keepsakea.

Całkiem niedawno był w mieście gene rał Drozdów.

A on właśnie kieruje Zarządem do Spraw Nielegalnych...

Zadenuncjowano nam go powiedział McCready.

I zaraz potem zginął.

Kto go zadenuncjował?

zapytał Keepsake.

Zamieszał swoją herbatę, chociaŜ nie miał wcale zamiaru pić słodkiej, zmieszanej z mle kiem mikstury.

Pułkownik Piotr Orłów odparł cicho McCready.

A właśnie...

mruknął Keepsake.

Mam dla was coś na jego temat.

Piotr Aleksandrowicz Orłów jest lojalnym i oddanym oficerem KGB.

Jego zdrada jest tak samo autentyczna jak trzydolarowy banknot.

To wtyczka, agent podrzucony wam w ramach akcji dezinformacyjnej.

Jest bardzo dobry i świetnie przygotowany do swego zadania.

No to teraz, pomyślał McCready, czeka nas niezły pasztet.

ROZDZIAŁ TRZECI

Timothy Edwards słuchał uwaŜnie trwającej pół godziny relacji McCreadyego.

Czy jesteś całkowicie pewien, Ŝe moŜemy wierzyć Keepsakeowi?

zapytał spokojnie, kiedy umilkł jego podwładny.

McCready spodziewał się tego.

Od dnia, kiedy Keepsake nawiązał w Danii kontakt z oficerem SIS i zaoferował swe usługi Brytyjczykom, mi nęły juŜ cztery lata, ale Ŝyli w świecie, gdzie nikt nie był wolny od podej rzeń.

Zawsze istniała moŜliwość znikoma, ale była Ŝe Keepsake jest podwójnym agentem, a jego właściwymi mocodawcami Rosjanie.

Świadczyć o tym mógł choćby jego obecny zarzut pod adresem Orłowa.

Korzystamy z jego usług przez cztery lata powiedział.

Przez cztery lata dostarczane przez Keepsakea informacje zostały sprawdzone według wszystkich znanych kryteriów.

Są prawdziwe.

Tak, oczywiście odparł łagodnie Edwards.

Ale gdyby choć jedno słowo z tego, o czym tutaj mówimy, dotarło do naszych kuzynów, powiedzieliby nam dokładnie coś odwrotnego Ŝe nasz człowiek kła mie, a ich jest czysty jak łza.

Podobno w Langley wszyscy są wręcz zako chani w tym Orłowie.

153 .

Nie sądzę, by trzeba im było mówić o Keepsakeu zaoponował McCready.

Starał się chronić, jak tylko mógł, pracującego w sowieckiej ambasadzie Rosjanina.

Poza tym Keepsake uwaŜa, Ŝe jego czas praw dopodobnie zbliŜa się do końca.

Instynkt podpowiada mu, Ŝe w Moskwie coraz bardziej podejrzewają istnienie przecieku.

Jeśli nabiorą pewności, umiejscowienie go w Londynie będzie tylko kwestią czasu.

MoŜemy wyja śnić wszystko z kuzynami, kiedy będziemy mieli Keepsakea u siebie.

W tym momencie poszerzenie kręgu tych, którzy wiedzą, mogłoby się okazać bar dzo niebezpieczne.

Edwards podjął decyzję: Zgadzam się, Sam.

Ale zamierzam spot kać się jeszcze w tej sprawie z Szefem.

Dzisiaj rano wezwano go do gabi netu premiera.

Złapię go później.

Bądź ze mną w kontakcie.

W tym samym czasie, kiedy w mieszczącym się na najwyŜszym pię trze Century House dyrektorskim apartamencie Edwards spoŜywał skrom ny lunch w towarzystwie sir Christophera, w połoŜonej na północ od targowego miasta Strona 108

forsyth Fa szerz.txt

Huntingdon, w hrabstwie Cambridgeshire, bazie po wietrznej Stanów Zjednoczonych w Alconbury wylądował przystosowany dla potrzeb wojska grunman gulfstream III.

Wystartował o północy z bazy przeciwlotniczej Trenton, New Jersey, a jego pasaŜerów przywieziono z Kentucky i wprowadzono na pokład pod osłoną nocy i w znacznej od ległości od zabudowań lotniska.

Decydując się na Alconbury, Calvin Bailey dokonał trafnego wybo ru.

W bazie tej stacjonuje 527 Szwadron "Agresorów" United States Air Force (USAF), którego latający na myśliwcach F-5 piloci mają do speł nienia bardzo specyficzne zadanie.

Nazywają ich "Agresorami", ponie waŜ F-5 mają charakterystykę bojową bardzo zbliŜoną do rosyjskiego miga 29 i w odbywanych razem z amerykańskimi i brytyjskimi pilota mi ćwiczeniach grają rolę atakujących sowieckich myśliwców.

Ich piloci pilnie studiują stosowaną przez Rosjan taktykę walk powietrznych i do tego stopnia wczuli się w swoją rolę, Ŝe w powietrzu porozumiewają się ze sobą wyłącznie po rosyjsku.

Ich zaprogramowane elektronicznie dział ka i rakiety trafiają i chybiają tylko

"na niby", ale insygnia, kombine zony, taktyka bojowa i Ŝargon niczym nie róŜnią się od rosyjskich.

Wysiadających z grunmana Rotha, Orłowa, Kroiła i towarzyszące im osoby zaopatrzono w kombinezony "Agresorów".

Nikt nie zwrócił na nich uwagi i wkrótce znaleźli się w przeznaczonym specjalnie dla nich, odda lonym od innych parterowym budynku, mieszczącym pokoje gościnne, kuchnię, sale konferencyjne oraz naszpikowane urządzeniami podsłucho wymi pomieszczenie, gdzie miało się odbyć przesłuchanie Minstrela.

Podczas rozmowy, którą odbył Roth z komendantem bazy, ustalono, Ŝe 154

ekipa brytyjska zostanie wpuszczona na jej teren następnego ranka.

Te raz zaś zmęczeni po podróŜy i z powodu zmiany czasu przybysze udali się na spoczynek.

Telefon McCreadyego zadzwonił o trzeciej po południu.

Edwards ponownie prosił go do siebie.

Wnioski zostały przyjęte oświadczył.

Nasza wersja jest na stępująca: Keepsake mówi prawdę, a Amerykanie padli ofiarą dezinfor macji.

Problem w tym, Ŝe nie wiemy na razie, po co został wysłany Or łów.

Wygląda na to, Ŝe dostarcza im wartościowych informacji i dlatego nasi kuzyni wcale nie będą skłonni nam uwierzyć, tym bardziej Ŝe, zda niem Szefa, nie moŜemy zdradzić im istnienia Keepsakea, nie mówiąc juŜ o jego toŜsamości.

Jak zatem według ciebie, powinniśmy to rozegrać?

Wezmę go w obroty powiedział McCready.

Mamy prawo z nim porozmawiać.

Wolno nam zadawać pytania.

Amerykanami kieruje Joe Roth, a ja go znam.

Nie jest głupi.

MoŜe uda mi się przycisnąć Or łowa, przycisnąć go naprawdę mocno, zanim Roth zdąŜy krzyknąć "do syć!

". Zasieję ziarno wątpliwości.

Sprawię, Ŝe kuzyni zaczną się zastana wiać, czy Orłów jest rzeczywiście tym, za kogo się podaje.

W porządku oznajmił Edwards.

Zajmij się tym.

Powiedział to tak, jakby decyzja naleŜała do niego; w rzeczywistości to Szef podczas lunchu zasugerował, by sprawą zajął się McCready.

Nazajutrz wczesnym rankiem McCready wyruszył samochodem do Alconbury.

Prowadził Denis Gaunt, na którego obecność podczas prze słuchania Edwards zgodził się na specjalną prośbę McCreadyego.

Z tyłu siedziała funkcjonariuszka MI 5.

SłuŜba Bezpieczeństwa domagała się, by do Orłowa dopuszczono równieŜ kogoś od nich palili się wprost, Ŝeby zadać mu bardzo waŜne pytania na temat działających w Wielkiej Brytanii sowieckich szpiegów.

Alice Daltry niedawno przekroczyła trzy dziestkę, była ładna, bardzo bystra i nadal czuła nieco przesadny re spekt przed McCreadym.

Mimo obowiązującej zasady, Ŝe kaŜdy powi nien wiedzieć dokładnie tyle, ile powinien i ani trochę więcej, w ich ciasnym, zamkniętym światku rozeszła się wieść o zeszłorocznej aferze Pankratina.

W samochodzie znajdował się równieŜ zabezpieczony przed podsłu chem telefon.

Wyglądał jak normalny telefon samochodowy, jednak ko munikując się z Londynem Strona 109

forsyth Fa szerz.txt

moŜna było uruchomić specjalne urządzenie kodujące.

Mogło się okazać potrzebne w celu skonsultowania z centralą wyników przesłuchania.

155 .

Przez większą część podróŜy McCready siedział w milczeniu, wpa trzony w wyłaniający się przed przednią szybą krajobraz letniego wcze snego poranka.

Kolejny raz podziwiał piękno angielskiej przyrody o tej porze roku.

Powrócił myślą do tego, co usłyszał od Keepsakea.

Rosjanin oświad czył, Ŝe przed wieloma laty zaangaŜowany był marginesowo w przygoto wywaniu pierwszego etapu wielkiej operacji dezinfbrmacyjnej, której ostatecznym urzeczywistnieniem mogła być wyłącznie misja pułkownika Orłowa.

Operację opatrzono kryptonimem Projekt Potiomkin.

Ironiczna nazwa, pomyślał McCready, charakterystyczna dla iście wi sielczego poczucia humoru KGB.

Z pewnością nie nazwano tej opera cji na cześć pancernika "Potiomkin" ani tym bardziej marszałka, który dał mu swoje imię.

Nazwa nawiązywała do tak zwanych potiomkinowskich wsi.

Dawno temu cesarzowa Katarzyna Wielka, jedna z najokrutniejszych władczyń, jakich zaznała udręczona Rosja, wyjeŜdŜała czasem dla kapry su z Petersburga, aby popatrzeć, jak Ŝyje się jej szczęśliwym włościanom.

W obawie, Ŝeby nie zobaczyła drŜących z zimna, gnieŜdŜących się w lo dowatych chałupach chłopów, jej minister Potiomkin wysyłał przodem stolarzy, tynkarzy i malarzy.

WzdłuŜ trasy przejazdu wznosili oni piękne fasady czystych zadbanych domków z wymalowanymi w oknach uśmiech niętymi i pozdrawiającymi imperatorową wieśniakami.

Krótkowzroczna cesarzowa wracała do pałacu pokrzepiona widokiem kwitnącego kraju.

Potem robotnicy demontowali fasady z powrotem odsłaniając stojące za nimi nędzne chałupy.

Te oszukańcze wsie nazywano potiomkinowskimi.

Ostrze operacji wymierzone jest w CIA mówił Keepsake.

Nie wiedział, jaki jest dokładny cel ani w jaki sposób zadane zostanie ude rzenie.

Przygotowania nie były prowadzone bezpośrednio przez jego departament, który poproszono tylko o niewielką pomoc.

To musi być coś w stylu potiomkinowskich wsi twierdził.

Świadczyć o tym będą dwa fakty.

Po pierwsze, Ŝadna z dostarczonych przez Orłowa informacji nie wyrządzi duŜych i nieodwracalnych szkód interesom Związku Sowiec kiego.

Po drugie, nastąpi ogromne załamanie się morale wewnątrz sa mego CIA.

O tym drugim z całą pewnością nie było na razie mowy, pomyślał McCready.

Dochodząc do siebie po niewątpliwej wpadce, jaką stanowiła zeszłoroczna afera Urczenki, jego amerykańscy przyjaciele znajdowali się obecnie w stanie prawdziwej euforii, w głównej mierze dzięki swojemu świeŜemu nabytkowi.

Postanowił skoncentrować się na pierwszym aspek cie sprawy.

156

Przy głównej bramie bazy McCready pokazał swoją wystawioną na inne nazwisko legitymację i poprosił, by pozwolono mu porozmawiać z Joem Rothem przez zakodowany telefon.

Po kilku minutach Roth podjechał do nich dŜipem sił powietrznych.

Cieszę się, Ŝe cię znowu widzę, Sam.

Miło zobaczyć cię z powrotem, Joe.

Na niezły urlop się wybrałeś.

Naprawdę mi przykro.

Nie miałem wyboru ani czasu, Ŝeby się wytłumaczyć.

Mogłem albo go przejąć, albo wysłać z powrotem.

W porządku, Joe odparł uspokajającym tonem McCready.

Wszystko zostało wyjaśnione.

I załagodzone.

Pozwól, Ŝe przedstawię ci dwójkę moich kolegów.

Roth wsadził głowę do samochodu i uścisnął dłonie Gaunta i Daltry.

Był rozluźniony i wylewny.

Nie przewidywał Ŝadnych kłopotów i cieszył się, Ŝe Brytyjczycy takŜe dostaną swoją porcję cukierków.

Załatwił z do wódcą straŜy wjazd całego towarzystwa na teren bazy, po czym podjechali do stojącego na uboczu bloku, w którym zakwaterowana była ekipa z Strona 110

forsyth Fa szerz.txt

CIA.

Jak wiele wojskowych budynków, nie stanowił on moŜe architektonicz nej perły, ale był całkiem funkcjonalny.

Z biegnącego przez całą jego długość korytarza wiodły drzwi do sypialni, kuchni, toalet i sal konferen cyjnych.

Na zewnątrz otaczało budynek kilkunastu funkcjonariuszy Ŝan darmerii sił

powietrznych, wszyscy uzbrojeni po uszy i, zdaniem McCreadyego, wyraźnie starający się zwrócić na to uwagę.

Roth zaprowadził ich do pomieszczenia pośrodku bloku.

Okna były tu zamknięte i zasłonięte okiennicami; światło wyłącznie sztuczne.

Pod ścianami stały krzesła i stoły dla ewentualnych stenografów; w środku ustawiono kilka wygodnych foteli.

Roth gestem gospodarza wskazał Brytyjczykom fotele i zamówił kawę.

Pójdę po Minstrela powiedział chyba Ŝe chcecie najpierw trochę pogadać.

McCready potrząsnął głową.

MoŜemy od razu przystąpić do rzeczy, Joe.

Kiedy Roth wyszedł, McCready dał znak Gauntowi i Daltry, Ŝeby zajęli miejsca za stołami pod ścianą.

Oznaczało to: obserwujcie i słuchajcie, nie pomińcie niczego.

Z korytarza dobiegała wpadająca w ucho melodia Bridge Over Troubled Waters.

Nagle urwała się; ktoś wyłączył magnetofon.

Po chwili zjawił się z powrotem Roth.

Wprowadził do pokoju krępego męŜ czyznę w sportowych butach, spodniach i bluzie polo.

Nowo przybyły spra wiał wraŜenie twardego faceta.

Sam, pozwól, Ŝe przedstawię ci pułkownika Piotra Orłowa.

Peter, to jest Sam McCready.

157 .

Rosjanin przyglądał się McCreadyemu pozbawionymi wyrazu oczy ma.

Musiał o nim słyszeć; wysocy rangą oficerowie KGB wiedzieli juŜ to i owo o McCreadym.

Ale nie dał po sobie nic poznać.

Stąpając po leŜą cym na środku pokoju dywanie McCready podszedł do niego z wycią gniętą ręką.

Drogi pułkowniku Orłów.

Jestem szczęśliwy mogąc pana poznać powiedział z ciepłym uśmiechem.

Podano kawę i wszyscy usiedli; McCready naprzeciwko Orłowa, Roth z boku.

Zaczęły się obracać szpule stojącego na stole magnetofonu.

Na stoliku do kawy nie stał ani jeden mikrofon.

To rozpraszałoby uwagę.

Magnetofon i tak wszystko zapisze.

McCready zaczął grzecznie, od pochlebstw, i nie zmieniał tonu przez pierwszą godzinę.

Orłów odpowiadał płynnie i z łatwością.

W miarę upły wu czasu McCready coraz bardziej się niecierpliwił albo takie tylko spra wiał wraŜenie.

To są wszystko znakomite, bardzo ciekawe materiały oświad czył w końcu.

Martwi mnie tylko jedno, to znaczy, jestem pewien, wszystkich nas to martwi.

Wszystko, czego się od pana dowiadujemy, to są kryptonimy.

Gdzieś w Ministerstwie Obrony działa agent o krypto nimie Wildfowl; inny agent o kryptonimie Kestrel jest prawdopodob nie oficerem marynarki wojennej albo pracującym na jej potrzeby cy wilem.

Mój problem, rozumie pan, pułkowniku, polega na tym, Ŝe Ŝadna tego rodzaju wiadomość nie pomoŜe nam nikogo ujawnić ani aresz tować.

Panie McCready, jak juŜ wielokrotnie tutaj i w Ameryce wyjaśnia łem, w Zarządzie do Spraw Nielegalnych pracowałem przeszło cztery lata temu.

I rejonem moich zainteresowań była Ameryka Południowa i Środ kowa.

Nie miałem dostępu do akt agentów działających w Europie Za chodniej, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych.

Były one ściśle chronione, podobnie jak, jestem tego pewien, ma to miejsce tutaj.

Tak, oczywiście, głupi byłem, Ŝe na to nie wpadłem odparł McCready.

Ale miałem na myśli przede wszystkim okres, który spę dził pan w Wydziale Planowania.

Z tego, co wiemy, przygotowywane są tam fałszywe Ŝyciorysy, "legendy" dla ludzi, którzy mają zostać przerzu ceni na Zachód albo po prostu być zwerbowani.

A takŜe metody nawią zywania kontaktu, przekazywania informacji...

Strona 111

forsyth Fa szerz.txt

i opłacania agentów.

W za kres tych spraw wchodzą informacje o wykorzystywanych w tym celu bankach, o wysokościach wpłat, okresach, w których się ich dokonuje, kosztach bieŜących.

Wygląda na to, Ŝe wszystko to...

umknęło panu z pa mięci.

158

W Wydziale Planowania pracowałem jeszcze wcześniej zaopo nował Orłów.

Osiem lat temu.

Numery kont bankowych to ośmiocyfrowe liczby, nie sposób ich wszystkich spamiętać.

W jego głosie zabrzmiało rozdraŜnienie.

Zaczynał się denerwować.

Roth zmarszczył brwi.

ChociaŜ jeden numer kontynuował McCready, jakby głośno myślał.

ChociaŜ jeden bank.

Sam...

Roth pochylił się nagle do przodu.

Do czego ty zmierzasz?

Próbuję tylko ustalić, czy którakolwiek z informacji, przekazanych nam w ciągu minionych sześciu tygodni przez pułkownika Orłowa, jest w stanie wyrządzić powaŜne i nieodwracalne szkody interesom Związku Sowieckiego.

O czym pan opowiada?

Orłów poderwał się z fotela nie kry jąc zdenerwowania.

Godzina po godzinie podaję wam szczegóły na temat sowieckiego planowania wojskowego, na temat dyslokacji, stanów uzbrojenia, poziomów gotowości, konkretnych osób.

Szczegóły na te mat Afganistanu.

Na temat siatek szpiegowskich w Ameryce Południo wej i Środkowej, które zostały teraz rozbite.

A pan traktuje mnie jak...

jak kryminalistę.

Roth takŜe wstał z fotela.

Sam, czy mógłbym zamienić z tobą stówko?

Na osobności.

Na zewnątrz.

Skierował się ku drzwiom.

Orłów usiadł i wpatrywał się ponurym wzrokiem w podłogę.

McCready wstał i podąŜył w ślad za Rothem.

Daltry i Gaunt nie ruszyli się zza swoich stołów, a młody funkcjonariusz CIA wyłączył magnetofon.

Roth zatrzymał się dopiero na trawniku, na ze wnątrz budynku.

Co ty sobie, do diabła, wyobraŜasz, Sam?

wsiadł na McCreadyego.

Ten wzruszył ramionami.

Próbuję sprawdzić bona fide Orłowa odparł.

Po to właśnie.

tu jestem.

Ustalmy to raz na zawsze stwierdził stanowczo Roth.

Nie zaproszono cię tutaj, Ŝebyś sprawdzał bona fide Orłowa.

To zostało juŜ zrobione.

Przez nas.

Wielokrotnie.

Ustaliliśmy, Ŝe Orłów jest autentycz nym uciekinierem i Ŝe w miarę swoich sił

próbuje sobie wszystko przypo mnieć.

Ty znalazłeś się tutaj w wyniku udzielonej przez dyrektora Agen cji koncesji wyłącznie po to, Ŝeby się czegoś od Minstrela dowiedzieć.

To wszystko.

159 .

McCready popatrzył sennym wzrokiem na falujące za ogrodzeniem pola owsa.

A twoim zdaniem, ile tak naprawdę są warte te jego informacje, J0

DuŜo.

Tak jak sam powiedział: ujawnia nam rozmieszczenie jed nostek wojskowych, stany uzbrojenia, plany...

Wszystko to moŜe zostać zmienione mruknął Sam szybko i bez większych trudności.

Zakładając, Ŝe wiedzą, co ci powiedział.

Strona 112

forsyth Fa szerz.txt

A Afganistan?

dodał Roth.

McCready milczał.

Nie mógł powtórzyć swojemu koledze tego, co powiedział mu przed dwudziestoma godzinami Keepsake, ale słyszał w uszach szept Rosjanina.

"Pomyśl o tym nowym człowieku w Moskwie, o Gorbaczowie mó wił Keepsake.

Na razie bardzo mało o nim wiecie.

Sam.

Ale ja go znam.

Byłem odpowiedzialny za jego ochronę, kiedy złoŜył tutaj wizytę Margaret Thatcher, jeszcze zanim został sekretarzem generalnym.

Roz mawialiśmy ze sobą.

Jest niezwykłym człowiekiem, bardzo otwartym, bardzo szczerym.

Ta cnłapieriestnyka, o której tyle mówi, ta głasnost.

Wiesz, co to wszystko oznacza, mój przyjacielu?

Za dwa lata, w roku 1988, moŜe 1989, wszystkie te szczegółowe dane nie będą miały Ŝadnego znaczenia.

On naprawdę nie ma zamiaru zaatakować was na polach Niziny Srodkowoniemieckiej.

Naprawdę chce i stara się przebudować całą sowiecką ekonomię i społeczeństwo.

Nie uda mu się to, oczywiście, ale będzie próbował.

Wycofa się z Afganistanu, wycofa z Europy.

Wszystko, co opo wiada wam teraz Orłów, za dwa lata będzie się nadawało tylko do archi wów.

Ale Wielkie Kłamstwo, kiedy juŜ je przedstawi, o tak, ono się bę dzie liczyć.

Przez całą dekadę.

Zaczekajcie na Wielkie Kłamstwo.

Cała reszta jest drobnym poświęceniem wkalkulowanym przez KGB w koszty całego przedsięwzięcia.

Oni dobrze grają w szachy, moi byli koledzy."

A siatki szpiegowskie w Ameryce Południowej?

upierał się Roth.

Do diabła, Meksyk, Chile i Peru są zachwycone.

Zwinęli całe mnóstwo sowieckich agentów.

Wszystko to zwerbowani na miejscu pomagierzy odparł McCre ady.

Nie ma wśród nich ani jednego etnicznego Rosjanina.

ZuŜyte, wyprztykane siatki, nienasyceni agenci, pośledniego sortu konfidenci.

Do jednorazowego uŜytku.

Roth bacznie mu się przyglądał.

Mój BoŜe szepnął bezgłośnie.

Ty myślisz, Ŝe to wtyczka, prawda?

śe to podwójny agent.

Skąd się o tym dowiedziałeś, Sam?

Czy macie jakieś źródło, jakiegoś agenta, o którym my nie wiemy?

160

SkądŜe odparł bez przekonania McCready.

Niechętnie okła mywał Rotha, ale rozkazy były rozkazami.

Prawdę mówiąc, CIA od sa mego początku otrzymywała uzyskane od Keepsakea materiały, ale w znie kształconej formie i przypisane siedmiu róŜnym informatorom.

Chcę go po prostu mocno przycisnąć.

Myślę, Ŝe facet trzyma coś w zanadrzu.

Nie jesteś przecieŜ głupcem, Joe.

Na pewno w głębi ducha gnębi cię dokładnie to samo.

To pchnięcie było celne.

Gdzieś głęboko gnębiły wciąŜ Rotha stare podejrzenia.

Kiwnął głową: W porządku.

Weźmiemy go ostro w ob roty.

Nie przyjechał tu zresztą na wakacje.

I jest twardy.

Wracajmy.

Dalszy ciąg przesłuchania zaczął się za kwadrans dwunasta.

McCre ady powrócił do pytania o sowieckich agentów w Wielkiej Brytanii.

Jednego juŜ wam dałem oświadczył Orłów.

Jeśli potraficie go wykryć.

Facet, którego nazywali agentem Juno.

Ten, który ma konto w Midland Bank, w Croydon.

Dotarliśmy do niego odparł spokojnie McCready.

Nazywa się, a raczej nazywał Anthony Milton-Rice.

Strona 113

forsyth Fa szerz.txt

No proszę powiedział Orłów.

Co masz na myśli mówiąc "nazywał się"?

zaniepokoił się Roth.

Facet nie Ŝyje.

Nie wiedziałem o tym odparł Orłów.

To było przed wielo ma laty.

Na tym polega moje kolejne zmartwienie oświadczył ze smut kiem McCready poniewaŜ on nie zmarł przed wieloma laty, lecz wczo raj rano.

Zamordowany, zlikwidowany zaledwie godzinę przed tym, nim mogła roztoczyć nad nim opiekę nasza ekipa obserwatorów.

Zapadło nagłe milczenie.

Po chwili Roth zerwał się znowu na nogi, skrajnie wyprowadzony z równowagi.

Po dwóch minutach znowu znaleźli się obaj na zewnątrz budynku.

Do czego ty, do cholery, zmierzasz.

Sam?

krzyknął.

Mo głeś mnie uprzedzić.

Chciałem zobaczyć reakcję Orłowa odparł bez osłonek Sam.

Obawiałem się, Ŝe jeśli ci wcześniej powiem, moŜesz sam się z tym wy rwać.

Widziałeś jego reakcję?

Nie.

Patrzyłem na ciebie.

Nie było Ŝadnej reakcji stwierdził McCready, Myślałem, Ŝe będzie zaskoczony.

Nawet zmartwiony.

śe będzie rozwaŜał w myśli kon sekwencje.

On ma nerwy ze stali odparł Roth.

To profesjonalista w kaŜdym calu.

Jeśli nie chce dać po sobie niczego poznać, to nic nie 161 .

zobaczysz.

A swoją drogą, czy to prawda?

Facet nie Ŝyje?

Czy tylko blefowałeś?

Och, facet nie Ŝyje, co do tego moŜesz nie mieć Ŝadnych wątpli wości.

Został zasztyletowany w drodze do pracy przez jednego z młodo cianych czarnych opryszków.

My nazywamy to "czyszczeniem", wy nazy wacie to "zdziczeniem".

Niezły pasztet, nieprawdaŜ?

Przeciek mógł nastąpić po waszej stronie.

McCready potrząsnął głową: Za mało czasu.

Przygotowanie takiego morderstwa trochę trwa.

Ustaliliśmy toŜsamość faceta przedwczoraj wie czorem po trwającej dwadzieścia cztery godziny policyjnej robocie.

Zała twili go wczoraj rano.

Za mało czasu.

Powiedz mi, jak wygląda obróbka uzyskanych od Minstrela materiałów?

Najpierw idą do Calvina Baileya, bezpośrednio, z ręki do ręki.

Potem do analityków.

Potem do klientów.

Kiedy Orłów poinformował was o szpiegu w naszym Ministerstwie Obrony?

Roth powiedział mu.

Pięć dni...

zadumał się McCready.

Zanim do nas dotarło.

Dosyć czasu...

Nie wyciągaj zbyt pochopnych wniosków...

zaprotestował Roth.

Co daje nam trzy moŜliwości ciągnął swoje McCready.

Albo jest to wyjątkowy zbieg okoliczności, ale w naszym fachu nie moŜemy wierzyć w nie zbyt często.

Albo ktoś puścił farbę pomiędzy tobą a ope ratorem teleksu.

Albo wszystko zostało z góry ukartowane.

To znaczy mor derstwo z góry wyznaczono na określony dzień i określoną porę.

Na ja kiś czas przed tym terminem Orłowowi nagle coś się przypomina.

Zadenuncjowany agent ginie jednak, zanim dobrzy faceci zdąŜą rozto czyć nad nim swoje opiekuńcze skrzydła.

Strona 114

forsyth Fa szerz.txt

Nie wierzę, Ŝebyśmy mieli przeciek w Agencji oświadczył zde cydowanym tonem Roth.

Nie wierzę takŜe, Ŝeby Orłów był wtyczką.

Więc dlaczego nie jest z nami szczery?

Wracajmy do niego za sugerował łagodnie McCready.

Kiedy pojawili się powtórnie w pokoju.

Orłów sprawiał wraŜenie przy gnębionego.

Wiadomość, Ŝe szpieg, którego zadenuncjował, został w krót ki czas potem zamordowany, najwyraźniej nim wstrząsnęła.

McCready zmienił ton.

Przemawiał teraz bardzo delikatnie.

Pułkowniku Orłów, jest pan cudzoziemcem na obcej ziemi.

Nie pokoi pana myśl o przyszłości.

Dlatego woli pan zachować pewne infor macje dla siebie; chce się pan zabezpieczyć.

Rozumiemy to.

Ja zachowy wałbym się tak samo, gdybym znalazł się w Moskwie.

Wszyscy musimy

162

się jakoś asekurować.

Ale obecny tutaj Joe twierdzi, Ŝe pańska pozycja w Agencji jest teraz tak wysoka, Ŝe nie potrzebuje pan się dłuŜej aseku rować.

Czy zna pan zatem jakieś prawdziwe nazwiska, które mógłby nam pan przekazać?

W pokoju zapadła grobowa cisza.

Orłów powoli skinął głową.

Wszy scy odetchnęli z ulgą.

Peter odezwał się przymilnie Roth naprawdę juŜ czas, Ŝe byś je ujawnił...

Riemianc oświadczył Piotr Orłów.

Giennadij Riemianc.

Roth nie krył rozdraŜnienia.

Wiemy o Riemiancu powiedział.

Działa w Waszyngtonie pod przykrywką przedstawiciela Aeroftotu poinformował

McCreadyego.

FBI zgarnęła go dwa lata temu i przeszedł na naszą stro nę.

Od tego czasu pracuje dla nas.

Nie powiedział podnosząc wzrok Orłów.

Mylicie się.

Jego wpadka została zaaranŜowana przez Moskwę.

Umyślnie dał się złapać.

Jego przejście na waszą stronę było udawane.

Wszystkie informacje, któ rych dostarcza, są starannie preparowane przez Moskwę.

Wyrządzone przez niego szkody będą jeszcze kosztować Amerykę grube miliony.

Rie mianc jest majorem w Zarządzie do Spraw Nielegalnych.

Kieruje cztere ma niezaleŜnymi od siebie siatkami w środkowych stanach i zna praw dziwe nazwiska wszystkich ich agentów.

Roth zagwizdał.

JeŜeli to prawda, w takim razie to kapitalna informacja.

JeŜeli to prawda...

Jest tylko jeden sposób, Ŝeby to sprawdzić oświadczył McCre ady.

Musicie zgarnąć Riemianca, nafaszerować go penthotalem i zo baczyć, co powie.

Z tego, co wiem, trwa u was właśnie przerwa na lunch.

To dwa wspaniałe pomysły w ciągu dziesięciu sekund przyznał Roth.

Chłopaki, muszę teraz jechać do Londynu, Ŝeby porozmawiać z Langley.

Zróbmy sobie przerwę na dwadzieścia cztery godziny.

Joe Roth połączył się z Calvinem Baileyem dokładnie o ósmej wie czorem czasu londyńskiego.

W Waszyngtonie była godzina trzecia.

Roth znajdował się w pokoju szyfrów, mieszczącym się głęboko w podziemiach amerykańskiej ambasady przy Grosvenor Square; Bailey siedział w swo im gabinecie.

Mimo Ŝe wyraźnie wymawiali kaŜde słowo, ich przepusz czone przez urządzenia szyfrujące głosy mogły się wydawać nieco cien kie.

Dzięki temu jednak bezpiecznie pokonywały Atlantyk.

Cały ranek spędziłem razem z Brytyjczykami w Alconbury po wiedział Roth.

To było ich pierwsze spotkanie z Minstrelem.

163 .

Strona 115

forsyth Fa szerz.txt

Jak poszło?

Fatalnie.

śartujesz.

Niewdzięczne sukinsyny.

Co poszło źle?

Do przesłuchania wyznaczono Sama McCreadyego.

Nie jest na stawiony źle do Amerykanów i nie jest głupi.

UwaŜa, Ŝe Minstrel to wtyczka.

Bzdura.

Powiedziałeś mu, ile razy sprawdzaliśmy Minstrela.

I Ŝe naszym zdaniem facet jest w porządku?

Tak, dokładnie.

Ale McCready upiera się przy swoim.

Czy przedstawił jakieś konkretne dowody na poparcie tej swojej fantazji?

Nie.

Powiedział, Ŝe to wynika z przeprowadzonej przez Brytyjczy ków analizy dostarczonych przez Minstrela informacji.

Jezu, to jakieś głupoty.

W ciągu tych sześciu tygodni Minstrel dostarczył fantastycznych materiałów.

Co w nich się nie podoba temu McCreadyemu?

Omawialiśmy trzy tematy.

W sprawie informacji wojskowych stwier dził, Ŝe Moskwa moŜe wszystko pozmieniać, o ile dokładnie wie, co prze kazał nam Minstrel.

A wie, jeśli to ona go wysłała.

Brednie.

Co dalej?

Na temat Afganistanu nie mówił wiele.

Aleja znam Sama.

Wy glądało na to, Ŝe wie coś, o czym nie wiem ja, ale nie chce tego powie dzieć.

Wszystko, co udało mi się z niego wyciągnąć, to "być moŜe".

Dał do zrozumienia, Ŝe Brytyjczycy są zdania, iŜ Moskwa moŜe wkrótce wycofać się z Afganistanu, a wtedy wszystkie informacje Minstrela na ten temat będą się nadawały tylko do archiwum.

Czy mamy jakieś po twierdzające to analizy?

Joe, nie mamy Ŝadnego dowodu, Ŝe Ruscy zamierzają opuścić Kabul ani jutro, ani pojutrze.

Co jeszcze nie podobało się panu McCreadyemu?

Oznajmił, Ŝe jego zdaniem sowieckie siatki, które zwinęliśmy w Ameryce Środkowej i Południowej, były zuŜyte i, jak określił, wyprztykane, a poza tym składały się wyłącznie ze zwerbowanych na miejscu pomagierów.

Nie było tam ani jednego etnicznego Rosjanina.

Zrozum, Joe.

Minstrel zdemaskował tuzin prowadzonych przez Moskwę siatek w czterech krajach.

To prawda, Ŝe wszyscy agenci byli zwerbowani na miejscu.

Przesłuchano ich, przyznaję, niezbyt delikatnie.

Okazało się naturalnie, Ŝe wszyscy mieli kontakty z sowiecką ambasadą.

Wydalono z wielkim szumem tuzin rosyjskich dyplomatów.

W diabły po szły lata koronkowej roboty KGB.

McCready pieprzy od rzeczy.

164

W jednym moŜe mieć słuszność...

Cały materiał, który Minstrel przekazał Brytyjczykom na temat działających na ich terenie sowieckich agentów, to były kryptonimy.

Z wyjątkiem jednego.

A ten jeden akurat nie Ŝyje.

Słyszałeś coś o tym?

Jasne.

Przeklęty pech.

Fatalny zbieg okoliczności.

Sam nie uwaŜa tego za zbieg okoliczności.

UwaŜa, Ŝe albo mamy u siebie przeciek, albo Minstrel wiedział z wyprzedzeniem, Ŝe facet zo stanie załatwiony określonego dnia o określonej godzinie i specjalnie zdradził nam jego toŜsamość za późno, Ŝeby mogli się nim zająć Bry tyjczycy.

I jedno, i drugie to bzdury.

UwaŜa, Ŝe bardziej prawdopodobna jest druga wersja.

Jego zda niem Minstrel pracuje dla Moskwy.

Czy cwany pan McCready przedstawił ci jakieś dowody na popar cie swojej Strona 116

forsyth Fa szerz.txt

wersji?

Nie.

Zapytałem go bez ogródek, czy ma w Moskwie jakiegoś agen ta, który zadenuncjował

Minstrela.

Zaprzeczył.

Oświadczył, Ŝe nie, Ŝe wszystko to są wnioski, które jego ludzie wyciągnęli z analizy dostarczo nych przez Minstrela materiałów.

Po drugiej stronie zapadła cisza, tak jakby Bailey usilnie się nad czymś zastanawiał.

Tak teŜ było w istocie.

Uwierzyłeś w te jego zaprzeczenia?

zapytał.

Szczerze mówiąc, nie.

Myślę, Ŝe kłamie.

Podejrzewam, Ŝe mają kogoś, o kim nic nie wiemy.

Więc dlaczego Brytyjczycy nie odsłonią przed nami wszystkich kart?

Nie wiem, Calvin.

JeŜeli nawet mają agenta, który zadenuncjował Minstrela, to nie chcą się do tego przyznać.

W porządku.

Teraz słuchaj, Joe.

PrzekaŜ ode mnie McCreadyemu, Ŝeby albo się przymknął, albo zabierał do domu.

W sprawie Minstrela odnieśliśmy olbrzymi sukces i nie zamierzam pozwolić, Ŝeby wszystko to diabli wzięli wskutek jakiejś podstępnej kampanii organizowanej w Century House.

Niech przedstawią konkretne dowody, naprawdę konkretne.

Zrozumiałeś, Joe?

Jasno i wyraźnie.

Jeszcze jedna sprawa.

Nawet jeśli rzeczywiście dostali cynk, Ŝe Orłów to wtyczka, to moŜe to być typowa zagrywka Rosjan.

Moskwa go straciła, my go przejęliśmy, a cała gratka przeszła Brytyjczykom koło nosa.

Więc teraz Rosjanie puszczają przeciek, Ŝe cały nasz triumf to wielka hucpa.

A Brytyjczycy łatwo dają się złapać na lep, bo mają nam za złe, 165 .

Ŝe podebraliśmy im Minstrela.

JeŜeli o mnie chodzi, to uwaŜam brytyj ski cynk za dezinformację.

Jeśli rzeczywiście mają jakiegoś informatora, to on jest wtyczką.

A nasz człowiek jest w porządku.

Zgadza się, Calvin.

Czy mogę powtórzyć to Samowi, jeśli znowu będzie robił kłopoty?

Absolutnie.

Taki jest oficjalny punkt widzenia Langley i będzie my go bronić.

śaden z rozmówców nie zdawał się juŜ pamiętać, Ŝe od oczyszczenia z zarzutów Orłowa zaleŜą teraz w powaŜnym stopniu ich kariery.

Sam odniósł jeden sukces dodał Roth.

Wsiadł na Minstrela bardzo ostro.

Dwa razy musiałem go stamtąd wyciągać...

Ale w rezulta cie Orłów przypomniał sobie nowe nazwisko.

Giennadij Riemianc.

To nasz agent zaoponował Bailey.

Jego informacje od dwóch lat przechodzą przez moje biurko.

Roth wyjaśnił, kim, zdaniem Orłowa, są prawdziwi mocodawcy Riemianca.

Przekazał takŜe sugestię McCreadyego, Ŝe najlepszym sposobem wyjaśnienia całej sprawy będzie zatrzymanie przedstawiciela Aeroflotu i nafaszerowanie go penthotalem.

Bailey milczał.

Być moŜe odpowiedział w końcu.

Przemyślimy to sobie.

Porozmawiam z zastępcą do spraw operacyjnych i z FBI.

JeŜeli zdecydu jemy, Ŝe trzeba go sprawdzić, dam ci znać.

Tymczasem trzymaj McCreadyego z daleka od Minstrela.

Daj im obu trochę od siebie odpocząć.

Następnego ranka Sam z chęcią przyjął zaproszenie Joego Rotha na śniadanie.

Mieli je zjeść w apartamencie Rotha.

Strona 117

forsyth Fa szerz.txt

Nie musisz się obawiać uspokajał go Amerykanin.

Wiem, Ŝe jest tutaj w okolicy kilka znakomitych hoteli, a Wuja Sama stać byłoby na śniadanie dla dwóch osób, aleja sam jestem całkiem niezłym kucha rzem.

Co powiesz na jajka na szynce, wafle, sok i kawę?

McCready roześmiał się przez telefon.

Wystarczy sok i kawa.

Zastał Amerykanina w kuchni, w załoŜonym na koszulę fartuszku, z dumą demonstrującego swój talent w dziedzinie przyrządzania jajek na szynce.

McCready zmiękł i nałoŜył sobie trochę.

Sam, chciałbym, Ŝebyś zrewidował swoją opinię na temat Min strela oświadczył Roth przy kawie.

Wczoraj wieczorem rozmawia łem z Langley.

Z Calvinem?

Tak.

Jak zareagował?

166

Zmartwiła go twoja postawa.

Zmartwiła, powiadasz?

ZałoŜę się, Ŝe mówiąc o mnie uŜył jakie goś miłego staroświeckiego anglo-saksońskiego epitetu.

W porządku, zrobił to.

Nie był zadowolony.

Jego zdaniem byliśmy i tak bardzo wielkoduszni dopuszczając cię do Minstrela.

Mam ci coś prze kazać.

Punkt widzenia Langley jest następujący: przejęliśmy Minstrela; Moskwa jest wściekła jak jasna cholera.

Próbuje go zdyskredytować pod rzucając Londynowi umiejętnie spreparowane kłamstwo o tym, Ŝe w rze czywistości Minstrel jest sowiecką wtyczką.

Tak to widzi Langley.

Przykro mi, Sam, ale w tej sprawie jesteś w błędzie.

Orłów mówi prawdę.

Joe, nasi ludzie nie są przecieŜ kompletnymi głupcami.

Nie dali byśmy się nabrać jakiemuś świeŜemu uciekinierowi.

Gdybyśmy nawet dysponowali jakąś informacją, źródła której nie moglibyśmy ujawnić, co w tym wypadku nie ma oczywiście miejsca, pochodziłaby ona od kogoś, z kim rozpoczęliśmy współpracę na długo przed ucieczką Orłowa.

Roth odstawił filiŜankę i wpatrywał się w McCreadyego z otwartymi ustami.

Pokrętny język nie zdołał go ogłupić.

Jezus, Sam, wy macie jakiegoś agenta w Moskwie!

Na litość bo ską, graj w otwarte karty...

Nie mogę odparł Sam.

A zresztą i tak nie mamy.

Nie mamy w Moskwie nikogo, o kim byście nie wiedzieli.

Dokładnie rzecz biorąc, wcale nie kłamał.

Keepsake nie znajdował się w Moskwie.

W takim razie przykro mi, Sam, ale Orłów mówi prawdę.

Jest w porządku.

Naszym zdaniem wtyczką jest wasz człowiek.

Ten, który nie istnieje.

To wy, a nie my, dajecie się wodzić za nos.

Taki jest nasz oficjal ny punkt widzenia.

Na litość boską.

Orłów przeszedł trzy testy za pomo cą wykrywacza kłamstw.

To chyba wystarczy.

Zamiast odpowiedzi McCready wyciągnął z kieszonki na piersi zapi saną kartkę papieru i połoŜył ją przed Rothem.

Amerykanin rzucił na nią okiem.

"Doszliśmy do wniosku przeczytał Ŝe są wśród wschodnich Europejczyków osobnicy, którzy potrafią, kiedy tylko chcą, przejść pozy tywnie test za pomocą wykrywacza kłamstw.

Amerykanie nie potrafią dobrze kłamać, poniewaŜ wychowuje się ich w atmosferze poszanowania dla prawdy i kiedy kłamią, łatwo to stwierdzić.

Okazuje się jednak, Ŝe wobec licznych Europejczyków wykrywacz kłamstw okazuje się bezradny.

W tej części świata łatwo natknąć się na ludzi, którzy przez całe swoje Ŝycie kłamali w tej lub innej sprawie i nabrali w tym takiej wprawy, Ŝe potrafią oszukać wykrywacz kłamstw."

Strona 118

forsyth Fa szerz.txt

167 .

Roth odsunął od siebie kartkę z prychnięciem.

To jakieś profesorskie gadanie.

Facet nie ma pojęcia, jak wygląda naprawdę praca w Langley stwierdził.

Prawdę mówiąc oświadczył łagodnie McCready powiedział to przed dwoma laty Richard Holmes.

Richard Holmes, człowiek-legenda, pełnił przed laty funkcję dyrek tora Centralnej Agencji Wywiadowczej.

Roth sprawiał wraŜenie wstrzą śniętego.

McCready wstał.

Joe, Moskwa od dawna marzy o tym, Ŝeby Brytyjczycy i jankesi zaczęli ze sobą walczyć niczym koty na targu w Kilkenny.

Do tego do kładnie zmierzamy, a Orłów jest tutaj dopiero od czterdziestu ośmiu godzin.

Przemyśl to sobie.

W Waszyngtonie dyrektor CIA i Federalne Biuro Śledcze doszli do wniosku, Ŝe jedynym sposobem ustalenia, czy Riemiancjest rzeczywiście podwójnym agentem, będzie jego zatrzymanie.

Szczegółami operacji zajęto się tego samego dnia, kiedy Roth i McCready zjedli wspólnie śnia danie.

Aresztowanie miało się odbyć wieczorem, w chwili gdy Riemianc wyjdzie z połoŜonego w centrum Waszyngtonu biura Aerofłotu mniej więcej o piątej po południu czasu lokalnego i grubo po zmierzchu w Lon dynie.

Kilka minut po piątej Rosjanin wyszedł z budynku i ruszył w dół uli cy, tam gdzie zostawił swój samochód.

Po drodze musiał przejść przez nieduŜy skwerek.

Biuro Aerofłotu było pod obserwacją; Riemianc nie zdawał sobie spra wy z obecności podąŜających za nim przez skwerek sześciu uzbrojonych agentów FBI.

Zamierzali oni dokonać aresztowania w chwili, kiedy Ro sjanin będzie wsiadał do samochodu.

Wszystko miało się odbyć szybko i dyskretnie, tak Ŝeby nikt niczego nie zauwaŜył.

Przy przecinających zaśmiecony i podeptany skwerek alejkach stały tu i ówdzie ławki, na których zgodnie z intencjami ojców miasta powinni się wygrzewać na słońcu i zajadać swoje drugie śniadania porządni oby watele Waszyngtonu.

Zapobiegliwi urzędnicy nie przewidzieli jednak, Ŝe placyk obiorą sobie za miejsce spotkań handlarze narkotyków i ich klienci.

W chwili gdy Riemianc przecinał skwerek, na jednej z ławek dobijali właśnie targu Latynos i Murzyn.

Obu im towarzyszyła liczna obstawa.

Sygnał do rozpoczęcia sporu dał Latynos zrywając się z krzykiem z miejsca i dobywając noŜa.

Jeden z goryli Murzyna wyciągnął pistolet i wypalił do Latynosa.

Rozpętała się strzelanina, w której wzięło udział co najmniej ośmiu członków obu band.

Kilku postronnych przechodniów rzuciło się z krzykiem do ucieczki.

Agenci FBI, zaskoczeni w pierwszej

168

chwili nagłością wydarzeń, zareagowali tak, jak nauczono ich na kursach w Quantico: padając na ziemię, dokonując przepisowego obrotu i wycią gając broń.

Riemianc dostał pojedynczym, płasko ściętym nabojem w tył głowy i upadł

na twarz.

Jego zabójcę natychmiast zastrzelił agent FBI.

Obie ban dy, czarnych i Kubańczyków, rozpierzchły się w róŜnych kierunkach.

Cała strzelanina nie trwała dłuŜej niŜ siedem sekund; na placu boju pozosta ło dwóch poległych: Kubańczyk i Rosjanin.

Amerykanie zbyt wielką moŜe wiarę pokładają w technice i często są z tego powodu krytykowani; nikt jednak nie zaprzeczy, Ŝe kiedy nie pła ta im ona figli, osiągają czasami wspaniałe rezultaty.

Dwóch zabitych przetransportowano do najbliŜszej kostnicy, gdzie sprawą zajęło się FBI.

Pistolet uŜyty przez Kubańczyka oddano do ana lizy, ale nie przyniosła ona Ŝadnych rewelacji.

Był to nie notowany cze ski star, importowany prawdopodobnie z Ameryki Południowej lub Środ kowej.

Ciekawsze okazały się odciski palców.

Zabójca zidentyfikowany został jako Gonzalo Appio, mający swoje dossier w Strona 119

forsyth Fa szerz.txt

archiwach FBI.

Kom puter podał takŜe, Ŝe interesowała się nim Agencja do Zwalczania Nar kotyków oraz policja w Miami.

Zarabiał na Ŝycie jako handlarz narkotyków i morderca do wynajęcia.

Wcześniej był w swym Ŝałosnym Ŝyciu jednym z Marielitos Kubańczy ków, których wspaniałomyślnie "uwolnił" w swoim czasie Fidel Castro wy prawiając na Florydę z portu Mariel wszelkich kryminalistów, psychopa tów, pederastów i wykolejeńców zapełniających kubańskie więzienia i domy wariatów.

Ameryka dała się wywieść w pole i wszystkich ich przyjęła.

FBI podejrzewało równieŜ chociaŜ w przeciwieństwie do innych przewinień Appia nie miało w tej kwestii ostatecznej pewności Ŝe jest on w rzeczywistości agentem od mokrej roboty pozostającym na usługach DGI, czyli kubańskiej, zdominowanej przez KGB, tajnej policji.

Podej rzewano, iŜ maczał palce w zamordowaniu dwóch znanych antycastrowskich dziennikarzy pracujących w radiostacji w Miami.

FBI przekazało dossier Appia do Langley, gdzie wywołało ono głę boką konsternację.

Zastępca dyrektora do spraw operacyjnych.

Frank Wright, postanowił nie korzystać z pośrednictwa Baileya i odbył rozmo wę telefoniczną z pozostającym w Londynie Rothem.

Musimy wiedzieć, Joe.

Teraz, szybko.

JeŜeli istnieją jakieś konkret ne powody, dla których Brytyjczycy są nieufni wobec Minstrela, musimy je znać.

Nie cackaj się z nim, Joe.

Zastosuj wykrywacz kłamstw, wszystko, co masz do dyspozycji.

Jedź tam i dowiedz się, dlaczego umoczyliśmy sprawę.

169 .

Przed wyjazdem do Alconbury Roth ponownie zobaczył się z Samem McCreadym.

Nie było to przyjemne spotkanie.

Roth był rozgoryczony i wściekły.

Sam, jeśli coś wiesz, coś naprawdę waŜnego, powinieneś odkryć przede mną karty.

JeŜeli popełnimy jakiś błąd dlatego, Ŝe coś przed nami zataiłeś, ty poniesiesz za to odpowiedzialność.

My nic przed wami nie kryjemy.

Powiedz, co trzymacie w zanadrzu.

McCready spoglądał na swego przyjaciela z kamiennym wyrazem twa rzy.

Był zbyt wytrawnym pokerowym graczem, by dać po sobie coś po znać, coś, czego nie chciał zdradzić.

Osobiście wolałby powiedzieć Joemu Rothowi o istnieniu Keepsakea, dać Amerykaninowi niezbity dowód pod waŜający jego wiarę w Orłowa.

Ale sam Keepsake równieŜ stąpał po bar dzo cienkiej linie, a sowiecki kontrwywiad kaŜdego dnia wysupływał z niej kolejne nitki, czekając na coś konkretnego, coś, co pomogłoby umiejsco wić przeciek w Europie Zachodniej.

McCready nie mógł, nie ośmieliłby się zdradzić nawet samego istnienia Keepsakea, nie mówiąc o jego ran dze i stanowisku.

To wasz problem, Joe odparł.

Ja nie ponoszę tu Ŝadnej winy.

Posunąłem się tak daleko, jak mogłem.

Sądzę, Ŝe obaj zgodzimy się, Ŝe przypadkowa mogła być śmierć Milton-Ricea, ale nie obie.

Przeciek moŜe być gdzieś tutaj powiedział Roth i zaraz tego poŜałował.

NiemoŜliwe oświadczył chłodno McCready.

Musielibyśmy wiedzieć, kiedy i gdzie uderzyć w Waszyngtonie.

Nie wiedzieliśmy.

Albo wystawia ich Orłów zgodnie z ustalonymi przedtem uzgodnieniami, albo przeciek jest po waszej stronie.

Znasz moje zdanie: to Orłów.

A swoją drogą, ile osób ma u was dostęp do materiałów Orłowa?

Szesnaście odparł Roth.

Jezus.

Równie dobrze moglibyście dać ogłoszenie w "New York Timesie".

Ja, dwóch asystentów, ludzie zajmujący się aparaturą, analitycy trochę się tego uzbierało.

FBI wiedziało o Riemiancu, ale nie o MiltonRisie.

Szesnaście osób dowie się o nich obu w odpowiednim czasie.

Strona 120

forsyth Fa szerz.txt

Obawiam się, Ŝe mamy przeciek gdzieś na niskim szczeblu: jakiś urzęd nik, szyfrant, moŜe sekretarka.

A ja uwaŜam, Ŝe macie fałszywego uciekiniera.

Cokolwiek to jest, mam zamiar to odkryć.

Czy mogę z tobą pojechać?

zapytał Sam.

Przykro mi, kolego, ale nie tym razem.

To jest teraz wewnętrzna sprawa CIA.

Do zobaczenia.

Sam.

170

Kiedy Roth pojawił się z powrotem w Alconbury, pułkownik Piotr Orłów natychmiast odczuł zmianę w zachowaniu otaczających go osób.

W ciągu kilku minut ulotniła się gdzieś rodzinna atmosfera.

Przebywają cy wewnątrz budynku personel CIA zaczął się do niego odnosić z oficjal nym chłodem.

Orłów cierpliwie czekał.

Kiedy Roth zasiadł naprzeciwko Rosjanina w pokoju przesłuchań, dwóch asystentów wtoczyło maszynę na kółkach.

Orłów rzucił na nią okiem.

Oglądał ją juŜ przedtem.

Wykrywacz kłamstw.

Jego oczy powę drowały z powrotem do Rotha.

Coś poszło źle, Joe?

zapytał cicho.

Tak, Peter, bardzo źle.

W kilku zwięzłych zdaniach poinformował Rosjanina o Fiasku w Wa szyngtonie.

Coś zabłysło w oczach Orłowa.

Strach?

Poczucie winy?

Od powie na to maszyna.

Orłów nie protestował, kiedy technicy mocowali dyski na jego piersi, przegubach i czole.

Roth nie obsługiwał maszyny; miał do tego specjal nego asystenta.

Ale znał pytania, które chciał zadać.

Wykrywacz kłamstw wygląda i działa podobnie jak elektrokardiograf, który znaleźć moŜna w kaŜdym szpitalu.

Odnotowuje bicie serca, puls, wydzielanie się potu wszystkie symptomy, które zdradza normalnie ktoś poddawany psychicznej presji, kiedy kłamie.

Presję wywołuje się poprzez samo poddanie delikwenta testowi.

Roth zaczął od prostych pytań, których rolą było ustalenie "normy odpowiedzi".

Cienki pisak leniwie biegł po wstędze papieru, łagodnie wznosząc się i opadając.

Trzykrotnie Orłów poddawany był temu testowi i trzykrotnie nic nie świadczyło o tym, by kłamał.

Roth zapytał go o jego młodość, lata spędzone w KGB, przejście na Zachód, o informacje, któ rych do tej pory udzielił.

Dopiero potem przeszedł do właściwych pytań.

Czy jesteś podwójnym agentem pracującym dla KGB?

Nie.

Cienki pisak leniwie unosił się i opadał.

Czy informacje, których dostarczyłeś do tej pory, są prawdziwe?

Tak.

Czy jest jakaś waŜna informacja, której nam nie przekazałeś?

Orłów milczał.

Zacisnął dłonie na poręczach krzesła.

Nie.

Pisak skoczył gwałtownie do góry, a potem w dół, kreśląc wyraźne zygzaki, zanim powrócił do normy.

Roth spojrzał na operatora, który kiwnął potakująco głową.

Wstał, podszedł do wykrywacza, przyjrzał się wstędze papieru i kazał technikowi wyłączyć maszynę.

171 .

Przykro mi, Peter, ale to kłamstwo.

W pokoju zapadła cisza.

Pięć osób wpatrywało się w Rosjanina, który wbił wzrok w podłogę.

Strona 121

forsyth Fa szerz.txt

W końcu podniósł oczy.

Joe, przyjacielu, czy mogę z tobą porozmawiać?

Sam na sam?

Naprawdę, w cztery oczy?

Bez Ŝadnych mikrofonów, tylko ty i ja?

To było wbrew przepisom i stanowiło powaŜne ryzyko.

Roth zastana wiał się.

Dlaczego?

Co takiego coś, czego nie mogli wysłuchać nawet sprawdzeni wielokrotnie technicy CIA chciał mu zakomunikować ten enigmatyczny męŜczyzna, który po raz pierwszy dał się złapać na kłam stwie?

Gwałtownie kiwnął głową.

No więc?

zapytał, kiedy zostali sami, a cała aparatura wyłą czona.

Rosjanin westchnął głęboko.

Czy zastanawiałeś się kiedyś, Joe, nad sposobem, w jaki do was przeszedłem?

Nad szybkością.

Nad tym, Ŝe nie dałem ci czasu na skon taktowanie się z Waszyngtonem?

Tak, myślałem o tym.

Pytałem cię o to.

Szczerze mówiąc, nigdy nie zadowalały mnie do końca twoje odpowiedzi.

Dlaczego uciekłeś w ten sposób?

PoniewaŜ nie chciałem skończyć tak jak Wołków.

Roth usiadł, jakby ktoś zdzielił go prosto w brzuch.

Wszyscy w tym fachu znali tragiczną historię Wołkowa.

Na początku września 1945 Konstantin Wołków, pełniący funkcję sowieckiego wicekonsula w Stambule, skontaktował się z brytyjskim Konsulatem Generalnym i oświadczył zdu mionemu urzędnikowi, Ŝe w rzeczywistości jest zastępcą szefa tureckiej placówki KGB i chce przejść na Zachód.

Zaoferował ujawnienie 314 so wieckich agentów w Turcji i 250 w Wielkiej Brytanii.

Co najwaŜniejsze, oświadczył, Ŝe zna nazwiska pracujących dla Rosjan dwóch dyplomatów z Foreign Office i jednego wysokiego oficera brytyjskiej Tajnej SłuŜby Wywiadowczej.

Wiadomość wysłana została do Londynu, a Wołków wrócił do swoje go konsulatu.

W Londynie sprawę oddano w ręce szefa sekcji rosyjskiej.

Oficer ten podjął niezbędne kroki, po czym poleciał do Stambułu.

Po raz ostatni widziano Wołkowa, kiedy wpychano go, całego w bandaŜach, na pokład sowieckiego, lecącego do Moskwy samolotu transportowego.

Nie doszły uciekinier zmarł po okrutnych torturach na Łubiance.

Brytyjski szef sekcji rosyjskiej przybył zbyt późno.

Nic dziwnego poniewaŜ najpierw musiał poinformować z Londynu o wszystkim Moskwę.

Nazy wał się Kim Philby i był tym samym sowieckim szpiegiem, którego chciał

ujawnić Wołków.

17.2

Co dokładnie chcesz przez to powiedzieć, Peter?

Musiałem uciec w ten sposób, poniewaŜ wiedziałem, Ŝe mogę ci ufać.

Nie zaszedłeś jeszcze dość wysoko.

Dość wysoko, Ŝeby co?

Dość wysoko, Ŝeby być nim.

Nie nadąŜam za tobą, Peter stwierdził Roth, chociaŜ nie była to prawda.

Rosjanin mówił wolno i wyraźnie, jakby zrzucał z barków długo do skwierające mu brzemię.

Od siedemnastu lat KGB ma w CIA swojego człowieka.

Sądzę, Ŝe w tym czasie zaszedł tam bardzo wysoko.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Joe Roth leŜał na łóŜku w swojej sypialni w stojącym na uboczu bu dynku bazy Alconbury i zastanawiał się, co robić.

Fascynująca sprawa, dzięki której zaledwie przed sześcioma tygodniami spodziewał

się zrobić oszałamiającą karierę, okazała się ponurym koszmarem.

Przez całe czterdzieści lat, od czasu jej powołania w roku 1948, CIA obsesyjnie starała się chronić własne szeregi przed sowiecką infiltracją.

W ramach podejmowanych przez kontrwywiad środków bezpieczeństwa wydane zostały na ten cel miliardy dolarów.

Cały zatrudniony personel poddawano nie kończącym się testom za pomocą Strona 122

forsyth Fa szerz.txt

wykrywaczy kłamstw;

sprawdzano, badano, przesłuchiwano i na nowo sprawdzano.

Efekty były niepodwaŜalne.

Podczas gdy Wielką Brytanią wstrząsnęła we wczesnych latach pięćdziesiątych zdrada Philbyego, Burgessa i Macleana, Agencja pozostała czysta.

Kiedy wyrzucony z SIS Philby najpierw zaszył się w Bejrucie, a potem, powodując kolejny skandal, ostatecznie zrejterował do Moskwy, Agencja pozostała nie naruszona.

We wczesnych latach sześćdziesiątych, gdy we Francji doszło do afe ry Georgesa Paquesa, a w Wielkiej Brytanii wykryto kolejnego sowieckie go szpiega, Georgea Blakea, do CIA nie przeniknęła ani jedna wtyczka przeciwnika.

Przez cały ten okres wewnętrznym Urzędem Bezpieczeń stwa (Office ofSecurity) Agencji kierował Jamesjesus Angleton, człowiek niezwykły, lecz zarazem samotny i ogarnięty skrytymi obsesjami.

Jego je dynym Ŝyciowym celem było uchronienie Agencji przed sowiecką infil tracją.

W końcu Angleton padł ofiarą własnej wrodzonej podejrzliwości.

Doszedł do wniosku, Ŝe podejmowane przezeń wysiłki okazały się nie173 .

skuteczne.

Uwierzył, Ŝe mimo ciągłych kontroli i testów w szeregi orga nizacji zakradł się jednak szpieg.

Rozumowanie Angletona było nastę pujące: nawet jeśli nie ma wewnątrz CIA wrogiego agenta, to przecieŜ powinien tu być.

A więc musi być; a więc jest.

Polowanie na wyimagi nowanego "Saszę" zajmowało coraz więcej czasu i starań.

Cierpiący na paranoję rosyjski uciekinier, Golicyn, wedle którego KGB

ponosiło odpowiedzialność za wszelkie zło popełnione na tej planecie, zgodził

się, Ŝe wtyczka istnieje.

To była woda na młyn Angletona.

Polowanie na "Saszę" weszło w ko lejną fazę.

Rozeszła się plotka, Ŝe nazwisko zdrajcy zaczyna się na literę K.

Oficerowie, których nazwiska zaczynały się na tę literę, stwierdzali nagle, Ŝe z dnia na dzień diabli biorą ich kariery.

Jeden, ogarnięty nie smakiem, złoŜył rezygnację; dwóch innych zostało zwolnionych, ponie waŜ nie umieli udowodnić swojej niewinności.

Było to moŜe przejawem chwalebnej ostroŜności, ale powaŜnie podkopało morale organizacji.

Polowanie trwało przez dziesięć kolejnych lat od roku 1964 do 1974.

W końcu dyrektor William Colby stwierdził, Ŝe ma tego dosyć.

Wysłał Angletona na emeryturę.

Urząd Bezpieczeństwa objął ktoś inny.

Do jego zadań nadal naleŜała ochrona Agencji przed sowiecką penetracją, ale spełniał je w sposób o wie le mniej hałaśliwy i agresywny.

Ironia losu sprawiła, Ŝe po uporaniu się ze swymi starymi, "ideolo gicznymi" zdrajcami Brytyjczycy nie mieli u siebie więcej afer szpiegow skich, przynajmniej w szeregach słuŜb tajnych.

W Ameryce natomiast, która tak dzielnie opierała się szpiegom od późnych lat czterdziestych, nagle odkryto całe ich mrowie w dodatku nie byli to Ŝadni komu niści, lecz kanalie gotowe zdradzić swój kraj dla pieniędzy.

Wahadło od wróciło się w drugą stronę.

Kolejno dowiadywano się o Boycie, Lee, Harperze, Walkerze i na koniec Howardzie, pracowniku CIA, który ujaw nił Rosjanom nazwiska działających w Związku Sowieckim amerykań skich agentów.

Zadenuncjowany przez Urczenkę, jeszcze przed Ŝałosnym powrotem Rosjanina do własnej ambasady, Howard zdołał zbiec przed aresztowaniem i przedostał się do Moskwy.

Poprzedzające o rok uciecz kę Orłowa perypetie z Howardem i z Urczenko powaŜnie nadszarpnęły reputację Agencji.

Ale wszystko to było niczym w porównaniu z następstwami, jakie mogło pociągnąć za sobą oświadczenie Orłowa.

Jeśli było ono prawdzi we, straszliwe spustoszenia przyniesie samo polowanie na szpiega.

Jeśli było ono prawdziwe, ocena poniesionych strat potrwa lata, a sprawdze nie tysięcy agentów oraz odtworzenie zagranicznych siatek, szyfrów i so174

juszów zajmie całą dekadę i kosztować będzie miliony dolarów.

Wszystko to przez długie lata kłaść się będzie cieniem na reputacji Agencji.

Pytanie, które gnębiło w tę bezsenną noc Rotha, było następujące: Strona 123

forsyth Fa szerz.txt

do kogo się zwrócić?

TuŜ przed świtem znalazł na nie odpowiedź.

Wstał, ubrał się i spakował neseser.

Zanim wyszedł, rzucił okiem na śpiącego smacznie Orłowa.

Pilnuj go dobrze przykazał Krollowi.

Nikogo tu nie wpusz czaj i nikogo nie wypuszczaj.

Ten facet stał się dla nas niesłychanie waŜny.

Kroił nie miał pojęcia dlaczego, ale kiwnął potakująco głową.

Był człowiekiem, który wykonuje rozkazy i nigdy nie zadaje pytań.

Mówiąc słowami poety: spełnia swą powinność lub ginie.

Roth pojechał do Londynu.

Nie zachodząc do ambasady wstąpił do swojego mieszkania i zabrał stamtąd paszport wystawiony na cudze na zwisko.

Udało mu się dostać jedno z ostatnich miejsc w samolocie pry watnej brytyjskiej linii do Bostonu; na bostońskim lotnisku Logan prze siadł się do Waszyngtonu.

Mimo Ŝe zaoszczędził pięć godzin na zmianie czasu, w Georgetown pojawił się dopiero o zmierzchu.

Zaparkował wy najęty samochód przy krawęŜniku i ruszył w dół ulicy, docierając prawie do jej końca, tam gdzie zaczynał się campus Uniwersytetu Georgetown.

Dom, którego szukał, był eleganckim budynkiem z czerwonej cegły od innych, stojących w sąsiedztwie, róŜnił się wyłącznie rozbudowanym systemem bezpieczeństwa, umoŜliwiającym obserwowanie całej ulicy i wszystkich, którzy się do niego zbliŜali.

Agenci ochrony zaczepili Ro tha, kiedy przechodził ulicę, kierując się w stronę portyku.

Okazał im swoją legitymację CIA, a przy drzwiach poprosił o spotkanie z osobą, do której przyjechał.

Odpowiedziano mu, Ŝe dŜentelmen ów właśnie je ko lację i prosi o przekazanie wiadomości.

Po kilku minutach wpuszczono Rotha do środka i wprowadzono do wyłoŜonej boazerią biblioteki.

Uno sił się w niej zapach cygar i oprawnych w skórę ksiąŜek.

Roth usiadł i cze kał.

Po jakimś czasie drzwi otworzyły się i do pokoju wszedł dyrektor Centralnej Agencji Wywiadowczej.

Nie zwykł przyjmować w swoim prywatnym domu młodych i stosun kowo niskich rangą funkcjonariuszy CIA chyba Ŝe sam ich tu we zwał zasiadł jednak w skórzanym, klubowym fotelu, wskazał Rothowi siedzenie naprzeciwko i cichym głosem zapytał o powód wizyty.

Roth opowiedział mu o wszystkim, starannie dobierając słowa.

Dyrektor przekroczył siedemdziesiątkę.

To niezwykły wiek, jak na to stanowisko, ale teŜ zajmował je niezwykły człowiek.

Podczas drugiej woj ny światowej słuŜył w OSS, wysyłając agentów do okupowanej przez nazistów Francji, Belgii i Holandii.

Po wojnie, kiedy zlikwidowano OSS,

175 .

wrócił do interesów, przejmując od swego ojca niewielką fabryczkę i prze kształcając jaw potęŜny koncern.

Kiedy na miejsce OSS utworzono Cen tralną Agencję Wywiadowczą, odrzucił ofertę współpracy, złoŜoną mu przez jej pierwszego dyrektora, Allana Dullesa.

Po wielu latach, juŜ jako bogaty człowiek i czołowy sponsor Partii Republikańskiej, zwrócił uwagę i związał swe losy z robiącym polityczną karierę byłym aktorem, który kandydował właśnie do urzędu gubernato ra stanu Kalifornia.

Kiedy Ronald Reagan wprowadził się do Białego Domu, poprosił swego zaufanego przyjaciela, by pokierował CIA.

Dyrektor był katolikiem, długoletnim wdowcem i zagorzałym moral nym purytaninem.

Za plecami określano go w Langley jako "starego, twardego sukinsyna".

Nagradzał talent i inteligencję, ale w największej cenie była u niego lojalność.

Miał kiedyś dobrych przyjaciół, którzy zgi nęli w kaźniach gestapo, a trafili do nich, poniewaŜ ktoś ich zdradził.

Zdrada była jedyną rzeczą, której nie wybaczał nigdy, niezaleŜnie od okoliczności.

Zdrajcy budzili w nim fizyczny wstręt.

Według dyrektora CIA nie zasługiwali nawet na cień litości.

Wysłuchał uwaŜnie tego, co miał mu do powiedzenia Roth, wpatru jąc się w wygaszony z powodu ciepłej nocy gazowy kominek.

Strona 124

forsyth Fa szerz.txt

Nie dał po sobie nic poznać, zacisnął tylko mocno dolną szczękę z charakterystycz nym lekko obwisłym podbródkiem.

Przyjechałeś prosto tutaj?

zapytał, kiedy Roth skończył.

Z nikim na ten temat nie rozmawiałeś?

Roth wyjaśnił, w jaki sposób odbył całą podróŜ, zakradając się niczym złodziej do własnego kraju okręŜną drogą i uŜywając fałszywego pasz portu.

Starzec skinął głową: sam podróŜował kiedyś podobnie do opa nowanej przez Hitlera Europy.

Wstał, podszedł do stojącego przy ścianie stylowego stolika, podniósł stojącą na nim karafkę i nalał brandy do kie liszka.

Wracając poklepał Rotha uspokajająco po ramieniu.

Sprawiłeś się dobrze, mój chłopcze.

Podał kieliszek Rothowi, ten jednak potrząsnął głową.

Siedemnaście lat, powiadasz?

Według Orłowa.

Wszyscy moi zwierzchnicy, wliczając w to Franka Wrighta, pracują w Agencji co najmniej od siedemnastu lat.

Nie wiedzia łem, do kogo innego się zwrócić.

Tak, oczywiście, nie miałeś wyboru.

Dyrektor usiadł z powrotem w fotelu i pogrąŜył się w rozmyślaniach.

Roth nie przerywał mu.

Musi się tym zająć Urząd Bezpieczeństwa oznajmił w końcu starzec.

Ale nie jego szef.

Jest całkowicie lojalny, co do tego nie mam najmniejszych wątpliwości, ale pracuje w Agencji od dwudziestu pięciu

176

lat. Wyślę go na urlop.

Ma zastępcę, bardzo bystrego chłopaka.

Nie wy daje mi się, Ŝeby był u nas dłuŜej niŜ piętnaście lat.

Dyrektor wezwał swego sekretarza i zlecił mu przeprowadzenie kilku rozmów.

Potwierdzono, Ŝe zastępca szefa Urzędu Bezpieczeństwa ma lat czterdzieści jeden i wstąpił do Agencji jako absolwent prawa dokładnie przed piętnastu laty.

Został wezwany ze swego domu w Alexandrii.

Na zywał się Max Kellogg.

Nigdy nie pracował pod Angletonem zauwaŜył dyrektor.

Jego nazwisko zaczyna się od K.

Max Kellogg, zaintrygowany i trochę wystraszony, zjawił się na krót ko przed północą.

Właśnie miał kłaść się do łóŜka, kiedy zadzwonił tele fon; ku swojemu zdumieniu usłyszał w słuchawce głos szefa Agencji.

Opowiedz mu powiedział dyrektor.

Roth powtórzył swoją re lację.

śydowski adwokat wysłuchał jej bez mrugnięcia okiem, nie opuścił niczego, zadał

dwa dodatkowe pytania i nie zrobił Ŝadnych notatek.

Dlaczego wezwał pan mnie?

zapytał na koniec.

Harryjest w mieście.

Jesteś u nas dopiero od piętnastu lat odpowiedział dyrektor.

Aha.

Postanowiłem zatrzymać na razie Orłowa...

Minstrela, czy jakkol wiek go jeszcze nazwiemy, w Alconbury oświadczył dyrektor.

Jest tam prawdopodobnie tak samo bezpieczny jak tu, a moŜe nawet bardziej.

Spław jakoś Brytyjczyków, Joe.

Powiedz im, Ŝe Minstrel udzielił właśnie waŜnych nowych informacji, które dotyczą wyłącznie interesów Stanów Zjednoczonych.

Powiedz im, Ŝe odzyskają do niego dostęp, kiedy tylko je sprawdzimy.

Polecicie z samego rana...

spojrzał na zegarek spe cjalnym lotem prosto do Alconbury.

Wszystkie metody dozwolone.

Za późno, Ŝeby działać w rękawiczkach.

Stawka jest zbyt wysoka.

Orłów zro zumie.

Będzie tylko do waszej dyspozycji.

Chcę znać wszystkie wyniki.

Ale przede wszystkim chcę znać jak najszybciej odpowiedź na dwa pyta nia.

Czy to prawda, a jeŜeli tak, kto to jest.

Strona 125

forsyth Fa szerz.txt

Od tej chwili wy dwaj pracu jecie dla mnie, tylko dla mnie.

Bezpośrednie raporty.

śadnych kopii.

Nie odpowiadajcie na Ŝadne pytania.

Odsyłajcie wszystkich do mnie.

Ja zaj mę się sprawami tutaj, na miejscu.

W oczach starego człowieka zapaliły się ogniki.

Jak wtedy, podczas wojny.

Roth i Kellogg próbowali zdrzemnąć się trochę na pokładzie grunmana lecącego z bazy Andrews z powrotem do Alconbury.

Po wylądowa niu wciąŜ byli niewyspani i zmęczeni.

Przelot z zachodu na wschód jest zawsze najgorszy.

Na szczęście obaj męŜczyźni nie ratowali się alkoho177 .

lem; pili jedynie wodę.

W bazie umyli się tylko, trochę ogarnęli i zaraz zapukali do drzwi pułkownika Orłowa.

Roth usłyszał znajomy, dobiega jący z taśmy głos Arta Garfunkela.

Pasuje, pomyślał ponuro Roth, rzeczywiście przyszliśmy porozmawiać z tobą znowu.

Tym razem nie będzie juŜ jednak brzmienia ciszy.

Ale Orłów nie krył teraz przed nimi niczego.

Pogodził się juŜ chyba z utratą ostatniej, chowanej w zanadrzu informacji, która miała stanowić jego "ubezpieczenie".

Zaoferował całe swoje "wiano".

Nie wiadomo było tylko, czy przyjmie je pan młody.

Nigdy nie znałem jego nazwiska oświadczył w pokoju prze słuchań.

Kellogg kazał wyłączyć wszystkie zamontowane tutaj mikrofo ny i sprzęt nagrywający.

Miał swój własny przenośny magnetofon, które go zapis uzupełniał sporządzanymi własnoręcznie notatkami.

Nie Ŝyczył sobie, by ktokolwiek inny był obecny przy przesłuchaniu i by kopiowa no taśmę.

Techników oddalono; za dźwiękoszczelnymi drzwiami sta nął Kroił wraz z dwoma innymi straŜnikami.

Ostatnią rzeczą, którą zle cono technikom, było sprawdzenie, czy w pokoju nie są zamontowane jakieś dodatkowe "pluskwy".

Nie kryli swego zdumienia z powodu no wych reguł.

Przysięgam.

Znany był tylko pod kryptonimem Sparrowhawk, Krogulec, i prowadzony bezpośrednio przez generała Drozdowa.

Gdzie i kiedy został zwerbowany?

Sądzę, Ŝe w Wietnamie, w roku 1968 albo 1969.

Sądzisz?

Nie, wiem na pewno, Ŝe to było w Wietnamie.

Pracowałem wtedy w Wydziale Planowania.

Prowadziliśmy duŜą operację, głównie w Sajgonie i jego okolicach.

Posługiwaliśmy się oczywiście zwerbowanymi na miejscu pomocnikami z Vietcongu, ale mieliśmy tam równieŜ naszych własnych ludzi.

Jeden z nich doniósł, Ŝe Vietcong skontaktował go z Amerykaninem, który zraził

się do swoich.

Nasz miejscowy rezydent zaopiekował się face tem i namówił go do współpracy.

W końcu 1969 roku generał Drozdów osobiście poleciał do Tokio, Ŝeby porozmawiać z Amerykaninem.

Wtedy właśnie nadano mu kryptonim Krogulec.

Skąd o tym wszystkim wiesz?

Trzeba było poczynić przygotowania, ustalić sposoby kontaktowa nia się, przekazać fundusze.

Byłem za to wszystko odpowiedzialny.

Przesłuchanie trwało tydzień.

Orłów przypomniał sobie banki, do których przez wszystkie te lata wpłacano pieniądze, oraz miesiące (a cza sami nawet dni), w których dokonywano wpłat.

Z biegiem lat wpłaty sta wały się coraz większe, co prawdopodobnie wiązało się z coraz wyŜszym

178

zajmowanym przez agenta stanowiskiem i jakością dostarczanych przez niego informacji.

Po przesunięciu mnie do Zarządu do Spraw Nielegalnych i przej ściu pod Strona 126

forsyth Fa szerz.txt

bezpośrednie rozkazy generała Drozdowa nadal zajmowałem się sprawą Krogulca.

Tym razem nie interesowały mnie transfery pieniędzy.

Zadania miały bardziej operacyjny charakter.

JeŜeli Krogulec demaskował jakiegoś pracującego przeciwko nam agenta, informowałem o tym odpo wiedni departament na ogół Wykonawczy, znany równieŜ

jako depar tament "mokrej roboty" który albo likwidował szpiega, jeśli działał

poza naszym terytorium, albo aresztował go, jeśli był na miejscu.

Załatwiliśmy w ten sposób czterech Kubańczyków, którzy zwalczali reŜim Castra.

Max Kellogg notował wszystko, a w nocy przesłuchiwał taśmy.

Istnieje tylko jeden człowiek, do którego moŜna dopasować wszyst kie te zarzuty oświadczył w końcu Rothowi.

Nie wiem jeszcze, kim jest, ale to uda się znaleźć w archiwach.

Teraz to juŜ tylko kwestia spraw dzenia dokumentów.

Długiego, mozolnego wgryzania się w akta.

Mogę tego dokonać tylko w Waszyngtonie.

Muszę wracać.

Poleciał następnego dnia.

Pięć godzin spędził u dyrektora Agencji wjego domu w Georgetown, a potem zamknął

się w archiwum.

Otrzy mał carte blanche na mocy osobistego polecenia dyrektora.

Nikt nie oś mielał się czegokolwiek odmówić Kelloggowi.

Mimo Ŝe obowiązywał na kaz dyskrecji, w Langley zaczęły rozchodzić się plotki.

Coś się działo.

Jakaś afera związana z bezpieczeństwem wewnętrznym.

Zaczęło szwan kować morale.

Takich rzeczy nigdy nie da się utrzymać w całkowitej ta jemnicy.

Niedaleko Golders Hill, w północnym Londynie, obok rozległych wrzosowisk Hampstead Heath, znajduje się niewielki zwierzyniec, w któ rym znalazły schronienie jelenie, łosie oraz kaczki i inne dzikie ptactwo.

Tutaj właśnie, tego samego dnia, kiedy Max Kellogg odleciał do Waszyng tonu, McCready spotkał się z Keepsakeem.

W ambasadzie nie dzieje się zbyt dobrze stwierdził Rosjanin.

Człowiek z wydziału "K" zaczął na rozkaz Moskwy wyciągać akta sprzed wielu lat.

Sądzę, Ŝe wszczęto dochodzenie we wszystkich zachodnioeuro pejskich ambasadach.

Wcześniej czy później dojdą, Ŝe przeciek ma miej sce w Londynie.

Czy moŜemy coś zrobić, Ŝeby ci pomóc?

Chyba tak.

Co?

179 .

Dobrze byłoby, gdybym mógł przekazać im coś naprawdę war tościowego; na przykład jakąś dobrą wiadomość o Orłowie.

Kiedy tajne słuŜby zwerbują jakiegoś podwójnego agenta, podejrzane byłoby, gdyby od tej chwili nie dostarczył juŜ swoim poprzednim mo codawcom ani jednej uŜytecznej informacji.

Jego nowi zwierzchnicy zaopatrują go więc od czasu do czasu w autentyczne materiały wywia dowcze, które wysyła do domu, Ŝeby pokazać, jakim to jest zdolnym szpiegiem.

Keepsake zdąŜył juŜ poinformować McCreadyego o wszystkich zna nych mu, działających w Wielkiej Brytanii sowieckich szpiegach, a wie dział o znakomitej większości.

Brytyjczycy Ŝadnego naturalnie nie aresz towali w ten sposób wydałaby się cała gra.

Niektórym odebrano dostęp do zastrzeŜonych informacji nie od razu, lecz powoli, w trakcie zmian "administracyjnych".

Niektórych nawet awansowano odsuwając zara zem od spraw o tajnym charakterze.

Innym podsuwano na biurka spe cjalnie spreparowany materiał, który bardziej mógł

zaszkodzić Rosjanom aniŜeli pomóc.

Keepsakeowi pozwolono nawet "zwerbować" kilku nowych agentów, Ŝeby mógł

w ten sposób udowodnić swoją przydatność dla Moskwy.

Jed nym z nich był archiwista w Centralnym Rejestrze samej SIS, człowiek w rzeczywistości bezgranicznie lojalny wobec swojej ojczyzny, który jed nak przekazywał to, co kazano mu przekazać.

Moskwa była wprost za chwycona materiałem dostarczanym przez agenta Volverine, czyli Roso maka.

Uzgodniono, Ŝe za dwa dni Rosomak przekaŜe Keepsakeowi kopię sporządzonego ręką Denisa Gaunta memorandum, w którym mowa bę dzie o tym, Ŝe Orłów znajduje się obecnie w Alconbury, gdzie Ameryka nie próbują wyciągnąć z niego wszystko, co Strona 127

forsyth Fa szerz.txt

wie; podobnie zresztą jak Bry tyjczycy.

Co słychać w sprawie Orłowa?

zapytał Keepsake.

Amerykanie nabrali wody w usta odparł McCready.

Mia łem do niego dostęp przez pół dnia i do niczego nie doszedłem.

Sądzę, Ŝe zasiałem jednak jakieś ziarno wątpliwości w duszy Joego Rotha, za równo gdy byliśmy tam, jak i potem w Londynie.

On pojechał z powro tem do Alconbury, rozmawiał z Orłowem, a następnie wybrał

się do Sta nów legitymując się fałszywym paszportem.

Na razie nie wrócił, przynajmniej Ŝadną regularną linią.

Mógł przylecieć bezpośrednio do Alconbury samolotem wojskowym.

Keepsake przestał rzucać okruszki kaczkom i odwrócił się do McCreadyego: Czy rozmawiali z tobą od tego czasu, czy zaprosili cię na dalszy ciąg przesłuchań?

180

Nie.

Minął juŜ cały tydzień.

Absolutne milczenie.

W takim razie przedstawił im swoje Wielkie Kłamstwo, to, z któ rym przyjechał.

Dlatego nie dopuszczają do niego nikogo spoza CIA.

Czego ono moŜe dotyczyć?

Keepsake westchnął.

Na miejscu generała Drozdowa rozumowałbym jak typowy funk cjonariusz KGB.

Są dwie rzeczy, o których KGB zawsze śniło po nocach.

Pierwsza to wszczęcie wojny pomiędzy CIA i SIS.

Czy zaczęli moŜe was atakować?

Wprost przeciwnie, są uprzedzająco grzeczni.

Ale niekomunika tywni.

W takim razie chodzi o to drugie.

Ich drugim marzeniem jest rozbicie CIA od wewnątrz.

Zniszczenie morale.

Spowodowanie wewnętrz nych tarć.

Orłów oskarŜy któregoś z funkcjonariuszy CIA, Ŝe jest agen tem KGB.

To oskarŜenie wywrze spodziewany skutek.

Ostrzegałem cię:

operacja Potiomkin zakrojona jest na długi okres.

Skąd moŜemy wiedzieć, o kogo chodzi, jeŜeli nam nie powiedzą?

Keepsake ruszył w drogę powrotną do swego samochodu.

Zwróćcie uwagę, kto w CIA znajdzie się nagle w niełasce za wołał

obracając się przez ramię.

To będzie ten człowiek.

I będzie nie winny.

Edwards był skonsternowany.

Poinformować Moskwę, Ŝe Orłów znajduje się teraz w bazie w Al conbury?

Gdyby Langley kiedykolwiek się o tym dowiedziało, z miejsca wypowiedzieliby nam wojnę.

Dlaczego, na litość boską, mamy to zrobić?

To będzie test.

Wierzę w Keepsakea.

Jest moim przyjacielem.

Ufam mu.

I w związku z tym uwaŜam Orłowa za wtyczkę.

JeŜeli Moskwa nie zareaguje, nie będzie starała się zlikwidować Orłowa, będziemy mieli dowód.

Uwierzą nam nawet Amerykanie.

Będą oczywiście wściekli, ale przemówi do nich sama logika faktów.

A jeŜeli jakimś cudem Rosjanie zaatakują i zabiją Orłowa?

Czy zgodzisz się opowiedzieć o wszystkim CaMnowi Baileyowi?

Nie zaatakują odparł McCready.

To pewne jak to, Ŝe po nocy przychodzi dzień.

A propos, właśnie do nas przyjeŜdŜa.

Kto?

Calvin.

Z Ŝoną i córką.

Przesłałem jego akta na twoje biurko.

Chciałbym, Ŝeby Firma odpowiednio go przyjęła.

Strona 128

forsyth Fa szerz.txt

Kilka kolacji z ludźmi,

181 .

z którymi miałby ochotę się spotkać.

Przez wszystkie te lata był wypró bowanym przyjacielem Wielkiej Brytanii.

Przynajmniej tyle mu się od nas naleŜy.

Naburmuszony McCready zszedł na dół i rzucił okiem na leŜącą na jego biurku teczkę.

Naprzeciwko niego zasiadł Denis Gaunt.

Jest miłośnikiem opery powiedział Sam czytając akta.

Chy ba moŜemy mu załatwić bilety do Covent Garden, Glyndenbourne, tego rodzaju rzeczy.

Jezus, ja od lat nie mogę dostać się do Glyndenbourne oświad czył z zazdrością w głosie Gaunt.

Mają tam siedmioletnią listę ocze kujących.

Wizyta w letni wieczór we wspaniałym, połoŜonym wśród zielonych pagórków hrabstwa Sussex pałacu, mieszczącym w swym wnętrzu jeden z najlepszych w kraju teatrów operowych, stanowiła nadal najbardziej wy marzoną ucztę duchową dla kaŜdego miłośnika opery.

Lubisz operę?

zapytał McCready.

Jasne.

To świetnie.

MoŜesz zaopiekować się Calvinem i panią Bailey podczas ich pobytu.

Załatw bilety do Garden i do Glyndenbourne.

Po słuŜ się nazwiskiem Timothyego.

Nie zapomnij o Ŝadnym z jego tytu łów.

W tej nieszczęsnej robocie naleŜą nam się w końcu jakieś przywileje, chociaŜ

niech mnie diabli wezmą, jeśli kiedykolwiek ja z któregoś sko rzystałem!

Wstał i ruszył do wyjścia.

ZbliŜała się pora lunchu.

Gaunt wziął do ręki teczkę.

Kiedy moŜemy się go spodziewać?

zapytał.

Za tydzień zawołał od drzwi McCready.

Zadzwoń do nie go.

Powiedz, co przygotowujesz.

Zapytaj, co lubi.

JeŜeli juŜ mamy się tym zająć, zróbmy to dobrze.

Max Kellogg zamknął się w archiwum i nie wychodził stamtąd przez dziesięć dni.

Jego Ŝonie w Alexandrii powiedziano, Ŝe wyjechał z miasta.

Uwierzyła.

Kelloggowi przysyłano posiłki, ale przetrwał głównie dzięki diecie składającej się z kawy i zbyt wielu papierosów z filtrem.

Do jego dyspozycji postawiono dwóch archiwistów.

Nie wiedzieli nic o prowadzonym przez niego śledztwie; po prostu przynosili mu kolejne akta, których zaŜądał.

Wyciągali fotografie z wetkniętych głęboko te czek które dawno temu uznano za prawie bezwartościowe.

Jak wszyst kie tajne słuŜby, CIA nigdy niczego nie wyrzuca, niezaleŜnie od tego, jak

182

bardzo niejasne lub zdezaktualizowane byłyby to materiały; nigdy nie wiadomo, czy któregoś dnia nie będzie potrzebny jakiś mały szczegół, wycinek gazety albo fotografia.

Kellogg potrzebował ich teraz bardzo duŜo.

W połowie prowadzonego przez niego dochodzenia do Europy wy słano dwóch agentów.

Jeden odwiedził Wiedeń i Frankfurt, drugi Sztok holm i Helsinki.

KaŜdy zaopatrzony był w legitymację funkcjonariusza Agencji do Spraw Zwalczania Narkotyków i osobisty list od amerykań skiego sekretarza skarbu z prośbą o udzielenie daleko idącej pomocy.

Zaniepokojeni podejrzeniem, Ŝe ich bank został uŜyty do prania brud nych, pochodzących z handlu narkotykami pieniędzy, dyrektorzy kaŜde go z nich pokonferowali ze sobą i otworzyli swoje archiwa.

Wezwano kasjerów i pokazano im fotografię.

Przytoczono daty i nu mery rachunków; jeden kasjer nie potrafił sobie Strona 129

forsyth Fa szerz.txt

przypomnieć; trzech pozostałych skinęło głowami.

Agenci zabrali fotokopie rachunków, asygnat i przekazów.

Wzięli równieŜ do analizy grafologicznej próbki złoŜo nych na róŜne nazwiska podpisów.

Kiedy udało im się zgromadzić wszyst ko to, po co przyjechali, wrócili do Waszyngtonu i złoŜyli swoje trofea na biurku Maxa Kellogga.

Z początkowej grupy około dwudziestu oficerów CIA, którzy słuŜyli w Wietnamie w interesującym Kellogga okresie a rozszerzył on po dane przez Orłowa ramy czasowe o dwa lata w kaŜdą stronę szybko udało się wyeliminować pierwszą dwunastkę.

A potem kolejno odpadali następni.

Albo nie znajdowali się w odpowiednim czasie w odpowiednim miej scu; albo nie mogli udzielić określonej informacji, poniewaŜ nie mieli do niej dostępu; albo nie mogli uczestniczyć w określonym spotkaniu, ponie waŜ

przebywali akurat w innym rejonie świata.

Wszyscy oprócz jednego.

Jeszcze zanim agenci powrócili z Europy, Kellogg wiedział, Ŝe zna lazł

winnego.

Wyciągi bankowe tylko potwierdziły jego przypuszczenia.

Kiedy był gotów, kiedy miał w ręku wszystkie dowody, udał się ponownie do domu dyrektora w Georgetown.

Trzy dni wcześniej Calvin Bailey wraz ze swoją Ŝoną i córką Clarą przylecieli z Waszyngtonu do Londynu.

Bailey uwielbiał Londyn; w grun cie rzeczy był zagorzałym anglofilem.

Fascynowała go zwłaszcza widocz na tu na kaŜdym kroku historia.

Uwielbiał odwiedzać wzniesione w odległych epokach stare zamki i majestatyczne rezydencje, błądzić po wiejących chłodem kruŜgankach staroŜytnych opactw i uniwersytetów.

Zainstalował się w apartamencie w Mayfair, wynajmowanym przez CIA specjalnie dla waŜnych osobisto183 .

ści, wypoŜyczył samochód i wybrał się do Oksfordu.

Zamiast autostradą wolał jechać bocznymi drogami, a lunch zjadł na świeŜym powietrzu w Bisham, w gospodzie "Pod Bykiem", której dębowe belki pamiętały czasy sprzed narodzin królowej ElŜbiety I.

Następnego wieczoru wpadł na drinka Joe Roth.

Po raz pierwszy miał okazję spotkać nie wyróŜniającą się specjalną urodą panią Bailey oraz Clarę, trochę niezdarne, ośmioletnie dziecko w okularach, z prostymi, rudymi warkoczykami i wystającymi zębami.

Nigdy przedtem nie widział rodziny swego szefa; niełatwo było wyobrazić sobie Baileya w roli opo wiadającego bajeczki do poduszki taty albo piekącego kiełbaski na roŜ nie gospodarza pikniku.

Ale tym razem normalna powściągliwość Calvina gdzieś się ulotniła Roth nie potrafił powiedzieć, czy ma to coś wspólnego z perspektywą awansu czy teŜ

rozpoczynającymi się właśnie wakacjami, których wspaniałe urozmaicenie stanowić miały wizyty w ope rze, na koncertach i w galeriach sztuki miejscach, które jego szef tak uwielbiał.

W wieku trzydziestu dziewięciu lat Roth nie zestarzał się jeszcze na tyle, by nie odczuwać potrzeby zwierzenia się komuś z dręczących go kłopotów.

Kusiło go, Ŝeby powiedzieć Baileyowi o zamęcie, jaki wywoła ło sensacyjne oświadczenie Orłowa rozkazy dyrektora Agencji były jednak wyraźne.

Na razie nie wolno było informować nikogo nawet Calvina Baileya, szefa Zadań Specjalnych, lojalnego i zaufanego funk cjonariusza Agencji z długoletnim i wzorowym przebiegiem słuŜby.

Kie dy oskarŜenie Orłowa potwierdzone zostanie przez niezbite dowody bądź teŜ

kiedy okaŜe się fałszywe dyrektor osobiście zapozna najwyŜsze kierownictwo Agencji z całą sprawą.

Do tego czasu cisza.

Nie wolno było odpowiadać na Ŝadne pytania, a tym bardziej informować o czymkolwiek z własnej inicjatywy.

Joe Roth musiał więc kłamać.

Powiedział Baileyowi, Ŝe przesłuchanie Orłowa rozwija się pomyślnie, ale Ŝe postępy nie są juŜ tak szybkie.

Zebrano juŜ naturalnie wszystkie informacje, które utkwiły Minstrelowi wyraźnie w pamięci.

Teraz chodzi ło o to, Ŝeby uzyskać od niego bardziej szczegółowy materiał.

Orłów jest chętny do współpracy i Brytyjczycy są z niego bardzo zadowoleni.

W tej chwili powraca się po wielokroć do tematów, które zostały juŜ poruszone Strona 130

forsyth Fa szerz.txt

wcześniej.

Zajmuje to trochę czasu, ale kaŜde takie cofnięcie się przynosi kilka nowych, drobnych szczegółów drobnych, lecz wartościowych.

Kiedy Roth popijał swego drinka, w drzwiach pokazał się Sam McCready.

Towarzyszył mu Denis Gaunt; dokonano zaraz niezbędnych prezen tacji.

Roth nie mógł opanować podziwu, kiedy obserwował zachowanie swego brytyjskiego kolegi.

McCready bez zmruŜenia powiek pogratulo184

wał Baileyowi wspaniałego sukcesu z Orłowem i zaprezentował "menu"

przygotowanych przez SIS atrakcji, które miały uprzyjemnić Amerykani nowi jego wizytę w Wielkiej Brytanii.

Bilety do Covent Garden i Glyndenbourne wprawiły Baileya w wy śmienity humor.

Oba spektakle miały stanowić ukoronowanie dwunastodniowego pobytu jego rodziny w Londynie.

A potem z powrotem do Stanów?

zapytał McCready.

Nie.

Zamierzamy jeszcze na krótko zatrzymać się w ParyŜu, Salzburgu i Wiedniu.

Dopiero potem wracamy do domu odparł Bailey.

McCready skinął głową.

Teatry w Salzburgu i Wiedniu naleŜą do czo łowych scen operowych świata.

Wieczór okazał się całkiem udany.

Korpulentna pani Bailey krzątała się wokół nich dolewając alkoholu; zaproszono Clarę, Ŝeby mogła poŜe gnać się przed pójściem spać.

Trzej goście wyszli po dziewiątej.

Jak idzie śledztwo, Joe?

mruknął McCready do Rotha, kiedy znaleźli się na ulicy.

Macie fałszywe informacje odparł Roth.

Bądźcie ostroŜni powiedział McCready.

Nie dajcie się wy wieść w pole.

Według nas to wy właśnie dajecie się wodzić za nos.

Kogo on zadenuncjował, Joe?

Odwal się warknął Roth.

Od teraz Minstrelem zajmuje się wyłącznie Kompania.

Nie macie tu czego szukać.

Odwrócił się i ruszył szybkim krokiem w stronę Grosvenor Square.

Dwie noce później Max Kellogg zasiadł razem z dyrektorem Agencji w bibliotece tego ostatniego.

Ze sobą miał akta, własne notatki, kopie wyciągów bankowych i fotografie.

Był ledwo Ŝywy ze zmęczenia, wyczerpany pracą, której wykonanie w normalnych okolicznościach zajęłoby i powinno było zająć dwa razy tyle czasu całemu zespołowi ludzi.

Pod oczyma miał ciemne kręgi.

Dyrektor siadł po drugiej stronie starego dębowego stołu, który kazał tu specjalnie wstawić, Ŝeby było gdzie rozłoŜyć papiery.

Łysa pomarszczo na głowa zgarbionego w swojej welwetowej podomce starca rzucała reflek sy światła.

Spod krzaczastych brwi obserwowały Kellogga, rzucając co jakiś czas szybkie spojrzenia na leŜące dokumenty, oczy starej jaszczurki.

Nie moŜe być Ŝadnych wątpliwości?

zapytał dyrektor, kiedy Kellogg zakończył swoją relację.

Ten potrząsnął głową.

Minstrel dostarczył nam dwadzieścia siedem punktów, na których moŜna było oprzeć oskarŜenie.

Dwadzieścia sześć potwierdziło się.

185 .

Wszystko to są poszlaki?

W tego rodzaju sprawie to nieuniknione.

Z wyjątkiem zeznań trzech kasjerów.

Dokonali pozytywnej identyfikacji oczywiście na podstawie fotografii.

Czy moŜna skazać kogoś wyłącznie na podstawie dowodów poszla kowych?

Tak jest, sir.

Istnieją udokumentowane precedensy.

Nie zawsze potrzebne są zwłoki ofiary, Ŝeby skazać kogoś za morderstwo.

Czy potrzebne jest przyznanie się do winy?

Niekoniecznie.

Strona 131

forsyth Fa szerz.txt

Wątpię poza tym, czy moŜemy się go spodziewać w tym wypadku.

Mamy do czynienia z przebiegłym, utalentowanym, twar dym i bardzo doświadczonym agentem.

Dyrektor westchnął.

Jedź do domu, Max.

Wracaj do swojej Ŝony.

Nic nikomu nie mów.

Kiedy będę cię znów potrzebował, poślę po ciebie.

Dopóki nie dam ci znać, nie pokazuj się w biurze.

Zrób sobie urlop.

Odpocznij.

Wskazał ręką drzwi.

Max Kellogg wstał i wyszedł.

Starzec wezwał se kretarza i polecił mu wysłać zaszyfrowany telegram, skierowany osobiście i przeznaczony tylko dla oczu Joego Rotha w Londynie.

Treść jego była prosta: Wracaj natychmiast.

Tą samą trasą.

Ztói mi raport.

W tym samym miej scu.

Zamiast podpisu pod treścią telegramu widniało specjalne hasło, po którym Roth miał poznać, Ŝe wiadomość pochodzi bezpośrednio od dy rektora Agencji.

Nad Georgetown zapadał owej letniej nocy coraz głębszy mrok; po dobnie mroczne myśli opanowały umysł starego człowieka.

Dyrektor sie dział samotnie w bibliotece i rozmyślał o starych czasach, o przyjaciołach i kolegach, młodych, bystrych męŜczyznach i kobietach, których wysłał za Wał Atlantycki i którzy zginęli podczas śledztwa, poniewaŜ wydał ich zdrajca.

W tamtych czasach nie było wybaczenia, nie było Maxów Kelloggów, którzy zbadaliby dokładnie sprawę i zebrali niezbite dowody.

Nie było wtedy takŜe litości nie dla konfidenta.

Popatrzył na leŜącą przed nim fotografię.

Ty łajdaku powiedział cicho ty zdradziecki, farbowany lisie.

Następnego dnia do gabinetu Sama McCreadyego w Century House wkroczył posłaniec z wiadomością z sali szyfrów.

McCready był aku rat zajęty; dał znak Gauntowi, Ŝeby otworzył kopertę.

Gaunt przeczytał, gwizdnął i podał swemu szefowi.

Telegram wysłany został z centrali CIA w Langley.

Proszono w nim, Ŝeby nie udostępniać Calvinowi Baileyowi Ŝadnych zastrzeŜonych informacji podczas jego wakacji w Europie.

Orłów?

zapytał Gaunt.

186

ZałoŜę się, Ŝe to on odparł McCready.

Co mam, do dia bła, zrobić, Ŝeby ich przekonać?

Podjął w tej sprawie szybką decyzję.

UŜywając działającego tylko w jed ną stronę kanału łącznościowego poprosił

Keepsakea o niezwłoczne spo tkanie.

W porze lunchu dotarła do niego rutynowa notatka od podlegającej MI 5

słuŜby obserwacyjnej na Heathrow.

Dowiedział się z niej, Ŝe legity mujący się tym samym co przedtem fałszywym paszportem Joe Roth ponownie opuścił Londyn udając się do Bostonu.

Tego samego wieczoru, zarabiając pięć godzin na zmianie czasu, Joe Roth przemierzył Atlantyk i zasiadł za dębowym stołem w prywatnym domu dyrektora CIA.

Naprzeciw niego usiadł dyrektor, po prawej stro nie Max Kellogg.

Z twarzy starego człowieka wyzierała zawziętość; Kel logg był tylko trochę podenerwowany.

W swoim domu w Alexandrii przespał większość dwudziestu czterech godzin, które upłynęły od jego powrotu do telefonu wzywającego go z powrotem do Georgetown.

Zo stawił swoje dokumenty u dyrektora, ale teraz wszystkie ponownie le Ŝały przed nim.

Zacznij od początku, Max.

Tak jak opowiedziałeś to mnie.

Kellogg popatrzył na Rotha, poprawił okulary i podniósł kartkę le Ŝącą na szczycie sterty papierów.

W maju 1967 roku Calvin Bailey został wysłany jako oficer tereno wy, G-12, do Wietnamu.

Tu jest jego nominacja.

Przydzielono go, jak wi dzisz, do Programu Phoenix.

Strona 132

forsyth Fa szerz.txt

Słyszałeś chyba, co to był za program, Joe.

Roth skinął głową.

W szczytowym okresie wojny wietnamskiej Ame rykanie przystąpili do operacji, której celem było przeciwdziałanie dra stycznym efektom osiągniętym przez Vietcong poprzez wybiórcze, publicz ne i okrutne egzekucje miejscowej ludności.

Chodziło o zastosowanie terroru wobec samych terrorystów, o zidentyfikowanie i likwidację agen tów Vietcongu.

Na tym właśnie polegał Program Phoenix.

Nigdy nie ustalono, ilu podejrzanych o przynaleŜność do Vietcongu wysłano w ten sposób do ich Stwórcy bez zapewnienia im godziwego procesu i zebra nia dowodów winy.

Niektórzy szacują ich liczbę na dwadzieścia tysięcy; CIA twierdzi, Ŝe było ich tylko osiem tysięcy.

Jeszcze bardziej problematyczne jest ustalenie, ilu podejrzanych na leŜało rzeczywiście do Vietcongu.

Wietnamczycy zaczęli bowiem wkrótce oskarŜać o to wszystkich, do których mieli jakąś zadrę.

Wydawano ludzi Amerykanom z powodu waśni rodzinnych, kłótni o ziemię, nawet nie uiszczonych długów choć przecieŜ śmierć wierzyciela w sposób nie odwołalny uniemoŜliwiała ich spłacenie.

187 .

Zadenuncjowane osoby przekazywane były na ogół w ręce tajnej wiet namskiej policji, AVRN.

Tortury, jakim ich tam poddawano, i sposób, w jaki umierali, były dość wyszukane, nawet jeśli weźmie się pod uwagę tradycyjną w tej dziedzinie wschodnią pomysłowość.

Młodzi Amerykanie, świeŜo ze Stanów, widzieli tam rzeczy, któ rych nikomu nie powinno się kazać oglądać.

Niektórzy wystąpili ze słuŜ by, inni wymagali potem specjalistycznego leczenia.

Jeden z nich nawró cił się na filozofię wyznawaną przez ludzi, z którymi przyjechał tu walczyć.

Tym człowiekiem był Calvin Bailey.

Zmienił zapatrywania, podobnie jak uczynił to George Blake w Korei.

Nie moŜemy tego udowodnić, ponie waŜ nikt nie wie, co dzieje się w ludzkim umyśle, ale poszlaki, które zgro madziłem, czynią to przypuszczenie całkiem prawdopodobnym...

To w marcu sześćdziesiątego ósmego nastąpiło coś, co moŜemy uznać za prze łomowe doświadczenie.

Bailey był obecny w wiosce My Lai w parę go dzin po dokonanej tam masakrze.

Pamiętasz My Lai?

Roth ponownie skinął głową.

Wszystko to było częścią historii.

16 mar ca 1968 roku amerykańska kompania piechoty weszła do małej wioski o nazwie My Lai.

Podejrzewano, Ŝe mogą się tam ukrywać bojownicy Vietcongu lub ich sympatycy.

Nie udało się później dokładnie ustalić, kiedy Amerykanie stracili nad sobą panowanie i wpadli w morderczy szał.

Nie mogąc uzyskać odpowiedzi na swoje pytania, zaczęli strzelać, a kiedy juŜ

zaczęli, strzelali tak długo, aŜ w wielkich stosach legły poskręcane trupy co najmniej czterystu pięćdziesięciu bezbronnych cywilów męŜczyzn, kobiet i dzieci.

Osiemnaście miesięcy trwało, zanim wiadomość o tym dotarła do amerykańskiej opinii publicznej.

I prawie trzy lata, zanim porucznik William Calley został skazany przez sąd wojskowy.

Ale Calvin Bailey był tam w cztery godziny po masakrze i wszystko widział.

Oto jego raport z tamtego okresu oświadczył Kellogg wydo bywając kilka kartek papieru.

Pisany jego własną ręką.

Jak łatwo za uwaŜyć, pisany był przez człowieka do głębi wstrząśniętego.

Niestety, wydaje się, Ŝe to właśnie doświadczenie uczyniło z Baileya skrytego sym patyka komunistów.

Sześć miesięcy później Bailey doniósł, Ŝe udało mu się zwerbować dwóch Wietnamczyków, kuzynów, Nguyen Van Troca i Vo Nguyen Cana, a następnie umieścić ich w organizacji wywiadowczej Vietcongu.

Był to powaŜny sukces, pierwszy z wielu.

Wedle relacji Baileya prowadził tych dwóch agentów przez dwa lata.

Według Orłowa było do kładnie na odwrót.

Strona 133

forsyth Fa szerz.txt

To oni byli kontrolerami Baileya.

Spójrz na to...

Podał Rothowi dwie fotografie.

Pierwsza z nich przedstawiała dwóch Wietnamczyków na tle dŜungli.

Twarz jednego była przekreślona krzyŜy kiem, co oznaczało, Ŝe juŜ nie Ŝyje.

Na drugim, wykonanym duŜo póź188

niej zdjęciu, widać było grupę wietnamskich oficerów siedzących wygod nie w trzcinowych fotelach na werandzie.

Podający im herbatę kelner uśmiechał się do obiektywu.

Kelner skończył jako jeden z boat-people, w brytyjskim obozie dla uchodźców w Hongkongu.

Bardzo był dumny z tej fotografii, ale Brytyj czyków zainteresowali przedstawieni na niej oficerowie i odebrali mu ją.

Przyjrzyj się facetowi po lewej stronie kelnera.

Roth spojrzał.

To był Nguyen Van Troc, dziesięć lat starszy, ale ten sam.

Na ramieniu miał insygnia wyŜszego oficera.

Jest teraz zastępcą szefa wietnamskiego kontrwywiadu.

Punkt dla nas.

oświadczył Kellogg.

Następnie mieliśmy stwierdzenie Minstrela, Ŝe Bailey juŜ tam w Sajgonie przeszedł pod bezpośredni nadzór KGB.

Minstrel wymienił z nazwiska nieŜyjącego juŜ szwedzkiego biznes mena, który pełnił w roku 1970 w Sajgonie funkcję rezydenta KGB.

Wiemy juŜ od roku 1980, Ŝe biznesmen nie był tym, za kogo się poda wał, a szwedzki kontrwywiad dawno juŜ rozpracował jego legendę.

Facet nigdy w Ŝyciu nie był w Szwecji, przybył więc prawdopodobnie prosto z Moskwy.

Bailey mógł się z nim spotykać, kiedy tylko chciał.

Potem było Tokio.

Minstrel twierdzi, Ŝe w 1970 roku Drozdów osobiście poleciał tam i przejął

kontrolę nad Baileyem nadając mu kryptonim Krogulec.

Nie moŜemy udowodnić, czy rzeczywiście był tam Drozdów, ale Minstrel pa mięta daty z duŜą dokładnością, a Bailey był w Tokio w podanych termi nach.

Oto jest jego rozkaz przeniesienia potwierdzony przeZAir America, linię lotniczą, która obsługuje CIA.

Wszystko pasuje.

Wrócił do Ameryki w 1971 roku jako oddany sprawie agent KGB.

Następnie Ca lvin Bailey pełnił słuŜbę na dwóch placówkach w Ameryce Środkowej i Południowej i trzech w Europie, kontynencie, który później, kiedy wspiął się na wyŜszy szczebel w hierarchii, wielokrotnie odwiedzał w ramach inspekcji.

Nalej sobie drinka, Joe mruknął dyrektor.

Teraz będzie

najgorsze.

Minstrel wymienił cztery banki, do których jego wydział w Mo skwie wysyłał pieniądze dla zdrajcy.

Podał nawet dokładnie daty transfe rów.

Oto wyciągi z czterech kont prowadzonych w wymienionych przez Minstrela bankach; we Frankfurcie, Helsinkach, Sztokholmie i Wiedniu.

A to potwierdzenia wpłat, na duŜe sumy i w gotówce.

Wszystkie wpłaty następowały w ciągu miesiąca od dnia otwarcia konta.

Czterem kasjerom pokazano fotografię; trzej potwierdzili, Ŝe przedstawia ona człowieka, który otworzył rachunki.

Oto ta fotografia.

Kellogg podsunął Rotho wi zdjęcie Calvina Baileya.

189 .

Roth spoglądał na twarz swojego zwierzchnika tak, jakby naleŜała do kogoś obcego.

Nie mógł w to uwierzyć.

Tak niedawno jadł i pił z tym człowiekiem, tak niedawno spotkał się z jego rodziną.

Twarz z fotografii wpatrywała się weń martwym wzrokiem.

Minstrel podał nam pięć posiadanych przez K.GB informacji, które nigdy nie powinny dotrzeć do Rosjan.

Oraz daty, kiedy je uzyskali.

KaŜ da z nich znana była Calvinowi Baileyowi i tylko kilku innym oso bom...

Strona 134

forsyth Fa szerz.txt

Nawet triumfy Baileya, sukcesy, dzięki którym awansował, aran Ŝowane były przez KGB.

Przekazywano mu prawdziwe informacje, Ŝeby podnieść jego pozycję w naszych szeregach.

Minstrel wymienił cztery zakończone sukcesem operacje Baileya.

Zgodnie z prawdą.

Tyle Ŝe on twierdzi, iŜ wszystkie zostały przeprowadzone za zgodą Moskwy.

I oba wiam się, Ŝe ma rację, Joe...

To daje razem dwadzieścia cztery punkty, wszystkie sporządzone na podstawie informacji Minstrela.

Dwadzie ścia trzy zostały potwierdzone.

Są jeszcze trzy, znacznie świeŜszej daty.

Kiedy Orłów zadzwonił do ciebie tamtego dnia w Londynie, jakiego nazwiska uŜył?

Hayes.

Twojego nazwiska operacyjnego.

Skąd je znał?

Roth wzruszył ramionami.

Przyjrzyjmy się na koniec zabójstwom dwóch wymienionych przez Orłowa agentów.

Bailey kazał przekazywać sobie w pierwszej kolejności cały materiał uzyskiwany od Orłowa, prawda?

Tak.

Ale to normalna praktyka.

Operacja prowadzona była przez Biuro Zadań Specjalnych, a uzyskiwany materiał

wydawał się mieć pierw szorzędne znaczenie.

Bailey chciał mu się przyjrzeć, zanim trafi do ko goś innego.

Kiedy Orłów wskazał tego Brytyjczyka, Milton-Ricea, Bailey do wiedział

się pierwszy?

Roth kiwnął głową..

Angole dopiero trzy dni później?

Tak.

A Milton-Rice zginął, zanim zdąŜyli się nim zająć Brytyjczycy.

To samo z Riemiancem.

Przykro mi, Joe.

To pewne, jak amen w pacierzu.

Po prostu za duŜo mamy dowodów.

Kellogg zamknął ostatnią teczkę.

Przed Rothem leŜał cały zgromadzo ny materiał dowodowy: fotografie, wyciągi bankowe, bilety lotnicze, roz kazy przeniesienia.

Przypominało to złoŜoną do końca układankę.

Nie brakowało ani jednego fragmentu.

Był nawet logiczny motyw: owe strasz liwe doświadczenia w Wietnamie.

190

Kellogg został odprawiony.

Dyrektor spojrzał na Rotha przez stół.

Co o tym myślisz, Joe?

Wie pan, Ŝe Brytyjczycy uwaŜają Minstrela za wtyczkę?

rzucił w odpowiedzi Roth.

Mówiłem o tym panu podczas mojej pierwszej wizyty...

Dyrektor machnął niecierpliwie ręką.

Dowody, Joe.

Prosiłeś ich o niezbite dowody.

Czy dali ci jakieś?

Roth potrząsnął głową.

Czy twierdzą, Ŝe mają w Moskwie wysoko umiejscowionego agen ta, kogoś, kto podwaŜa wiarygodność Minstrela?

Nie, sir.

McCready zaprzeczył, Ŝeby mieli kogoś takiego.

Więc opowiadają bzdury stwierdził dyrektor.

Nie mają Ŝad nego dowodu, Joe.

Powoduje nimi po prostu rozgoryczenie, Ŝe Minstrel nie oddał się w ich ręce.

Tu masz dowody, Joe.

Całe strony dowodów.

Roth przyglądał się bez słowa papierom.

Uświadomienie sobie, Ŝe przez długie lata pracował razem z człowiekiem, który stale i z premedy tacją zdradzał swój kraj, było niczym uderzenie w przeponę.

Zrobiło mu się niedobrze.

Co chce pan, Ŝebym zrobił, sir?

Strona 135

forsyth Fa szerz.txt

zapytał cicho.

Jestem dyrektorem Centralnej Agencji Wywiadowczej.

Miano wał mnie na to stanowisko sam prezydent.

Moim zadaniem jest chro nić ten kraj najlepiej, jak potrafię i jak mogę.

Chronić przed wrogami zewnętrznymi i wewnętrznymi.

Nie mogę i nie zamierzam pójść do prezydenta i powiedzieć mu, Ŝe grozi nam kolejny kolosalny skandal, przy którym wszystkie poprzednie afery to małe piwo.

Nie zrobię tego po ostatniej serii niepowodzeń w dziedzinie bezpieczeństwa.

Nie wy stawię prezydenta na bezlitosne ataki prasy i na pośmiewisko innych narodów.

Nie będzie aresztowania i procesu, Joe.

Proces odbył się tutaj, werdykt został przedstawiony, a wyrok z BoŜą pomocą muszę wydać ja.

Co chce pan, Ŝebym zrobił?

powtórzył Roth.

W ostatecznym rozrachunku, Joe, mógłbym nie martwić się z po wodu naduŜytego zaufania, sprzedanych tajemnic, nadszarpniętego mo rale, grzebiącej się w brudach prasy i wyśmiewających się z nas cudzoziem ców.

Ale nie mogę nie pomyśleć o zadenuncjowanych agentach, o wdowach i sierotach.

Dla zdrajcy moŜe być tylko jeden wyrok, Joe...

On nigdy juŜ tutaj nie wróci.

Nie skala juŜ tej ziemi swoją stopą.

Na zawsze pozosta nie w mroku zapomnienia.

Wrócisz do Anglii i zanim uda mu się umknąć do Wiednia i stamtąd przez granicę do Węgier, do czego z całą pewno ścią przygotowuje się, odkąd pojawił się u nas Minstrel, zrobisz to, co trzeba zrobić.

191 .

Nie jestem pewien, czy potrafię, sir.

Dyrektor Agencji pochylił się przez stół i ujął w dłoń podbródek Rotha tak, Ŝe patrzył teraz prosto w oczy młodemu oficerowi.

Jego własne były twarde jak obsydian.

Zrobisz to, Joe.

PoniewaŜ jako twój dyrektor daję ci taki rozkaz, poniewaŜ w imieniu prezydenta reprezentuję to państwo i poniewaŜ wy maga tego dobro tego kraju.

Wracaj do Londynu i zrób to, co trzeba zrobić.

Tak jest, sir odpowiedział Joe Roth.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Statek odbił od przystani westminsterskiej dokładnie o godzinie trze ciej i wypłynął w kolejny wycieczkowy rejs w dół Tamizy, w kierunku Greenwich.

Za relingiem tłoczyli się japońscy turyści; pstrykanie ich apa ratów, którymi uwieczniali obraz oddalającego się gmachu parlamentu, przypominało stłumiony terkot karabinów maszynowych.

Kiedy statek wypłynął na środek rzeki, męŜczyzna w lekkim szarym garniturze dyskretnie wstał i przeszedł na rufę, gdzie stanął za relingiem i obserwował spieniony kilwater.

Po kilku minutach z innej ławki wstał ubrany w letni deszczowiec tu rysta i dołączył do stojącego na rufie.

Jak się mają sprawy w ambasadzie?

zapytał cicho McCready.

Niezbyt dobrze odparł Keepsake.

Wiadomo juŜ, Ŝe trwa zakrojona na szeroką skalę operacja kontrwywiadowcza.

Jak na razie sprawdza się tylko niŜszy personel.

Ale intensywnie.

Kiedy tamci okaŜą się czyści, podejrzenia skierują się wyŜej, to znaczy w moją stronę.

Zacie ram za sobą ślady najlepiej, jak umiem, ale nie mogę po prostu zlikwi dować pewnych teczek, przyniosłoby to więcej szkody niŜ poŜytku.

Ile ci jeszcze, twoim zdaniem, zostało czasu?

NajwyŜej kilka tygodni.

Bądź ostroŜny, przyjacielu.

Dmuchaj na zimne.

Pod Ŝadnym po zorem nie chcemy kolejnego Pienkowskiego.

Na początku lat sześćdziesiątych pułkownik GRU, Oleg Pienkowski, przez wspaniałe dwa i pół roku współpracował z Brytyjczykami.

Był naj bardziej wartościowym sowieckim agentem, jakiego do tego czasu i dłu go potem udało się zwerbować zachodnim słuŜbom; jego działalność przyniosła największe szkody interesom Związku Sowieckiego.

Strona 136

forsyth Fa szerz.txt

W tym krótkim okresie zdołał przekazać ponad pięć tysięcy ściśle tajnych doku192

mentów, z których największą wartość miały materiały na temat sowiec kich rakiet na Kubie w roku 1962 informacje, które pozwoliły prezy dentowi Kennedyemu wyciągnąć asa z rękawa w sporze z Chruszczowem.

Ale Pienkowski nie wyczuł w porę, Ŝe kończy się jego czas.

Przynaglany do ucieczki, uparł się, Ŝe pozostanie na miejscu jeszcze przez kilka ostat nich tygodni.

Został zdemaskowany, poddany śledztwu, osądzony i roz strzelany.

Keepsake uśmiechnął się.

Nie martw się.

Afera Pienkowskiego juŜ się więcej nie powtórzy.

A co słychać u ciebie?

Niedobrze.

Orłów zadenuncjował, według naszych danych, Calvina Baileya.

Keepsake gwizdnął cicho.

Tak wysoko.

No, no.

Samego Calvina Baileya.

A więc to on był celem Operacji Potiomkin.

Sam, musisz ich przekonać, Ŝe się mylą, Ŝe Orłów kłamie.

Nie potrafię odparł McCready.

JuŜ próbowałem.

Chwycili kość w zęby.

Musisz spróbować jeszcze raz.

Stawką jest tutaj Ŝycie człowieka...

Nie myślisz chyba...

O tak, stary przyjacielu, właśnie tak myślę powiedział Rosja nin.

Dyrektor Agencji to zawzięty człowiek.

Nie sądzę, Ŝeby na tym etapie kariery swego prezydenta zamierzał pozwolić na rozpętanie kolej nego olbrzymiego skandalu, większego niŜ wszystkie pozostałe razem wzięte.

Będzie chciał zapewnić sobie milczenie.

Na zawsze.

Ale to się oczywiście nie uda.

On myśli, Ŝe jeŜeli to zrobi, sprawa nigdy nie wyj dzie na jaw.

Ale my wiemy lepiej, prawda?

Bardzo szybko zaczną krąŜyć plotki, zadba juŜ o to KGB.

Jest w tym przecieŜ bardzo dobre.

A para doksalne jest to, Ŝe Orłów właściwie osiągnął juŜ swój cel.

JeŜeli Bailey zostanie aresztowany, jego procesowi towarzyszyć będzie druzgocąca kampania środków przekazu.

JeŜeli zostanie załatwiony po cichu i to się rozejdzie, morale CIA obniŜy się jak jeszcze nigdy w historii.

JeŜeli wy rzucą go z Agencji bez emerytury, odwoła się i cały spór będzie się to czył przez długie lata.

W kaŜdym przypadku górą jest Orłów.

Musisz ich przekonać...

Próbowałem.

WciąŜ uwaŜają, Ŝe materiały Orłowa są niezwykle wartościowe i oczywiście autentyczne.

Wierzą mu.

Rosjanin wpatrywał się w spienioną wodę za rufą.

Mijali właśnie prze budowywane doki w tamtym okresie wciąŜ wznosił się tam gęsty las dźwigów i przeznaczone do rozbiórki, opuszczone portowe składy.

193 .

Czy opowiadałem ci kiedyś o mojej teorii popielniczki?

Nie odparł McCready.

Nie sądzę.

Kiedy wykładałem w szkole KGB, opowiadałem ją swoim kursan tom.

Bierze się kryształową popielniczkę i rozbija na trzy kawałki.

Jeśli odzyskasz jeden z nich, wiesz tylko, Ŝe masz kawałek szkła.

Jeśli odzy skasz dwa, wiesz, Ŝe masz dwie trzecie kryształowej popielniczki, ale na dal nie moŜesz w niej zgasić papierosa.

śeby móc z niej skorzystać, mu sisz mieć wszystkie trzy kawałki.

Co z tego wynika?

To, Ŝe wszystkie dostarczone przez Orłowa informacje stanowią w istocie jeden albo dwa kawałki popielniczki.

Strona 137

forsyth Fa szerz.txt

Nigdy nie zaoferował Ame rykanom wszystkich trzech kawałków.

Jakiejś tajemnicy, której Rosjanie rzeczywiście strzegliby jak źrenicy oka i nie chcieli zdradzić nikomu.

Po proś, Ŝeby poddali go testowi prawdy.

Nie przejdzie go.

Ale ja, przycho dząc do was, dostarczę całą popielniczkę.

Wtedy nam uwierzą.

McCready zamyślił się.

Czy Orłów zna nazwisko Piątego?

zapytał w końcu.

Keepsake przez chwilę się zastanawiał.

Prawie na pewno, mimo Ŝe ja go nie znam powiedział.

Orłów spędził długie lata w Zarządzie Nielegalnych.

Ja nigdy tam nie pracowałem.

Moje miejsce było zawsze w Dziale "PR"; działałem z tere nu ambasady.

Obaj odwiedziliśmy Izbę Pamięci to wchodzi w skład rutynowego szkolenia.

Ale tylko on mógł oglądać Czarną Księgę.

Tak, on będzie znał nazwisko...

W samym sercu mieszczącej się w Moskwie przy placu DzierŜyńskiego numer dwa siedziby KGB znajduje się Izba Pamięci, stanowiąca w tym pozbawionym Boga gmachu coś w rodzaju kaplicy, w której czci się wiel kich prekursorów organizacji.

Wiszą tam między innymi portrety Arnol da Deutscha, Teodora Małego, Anatolija Górskiego i Jurija Modina, lu dzi, którzy zwerbowali, a następnie poprowadzili najbardziej szkodliwą siatkę, jaką kiedykolwiek zmontowało spośród Brytyjczyków KGB.

Kaptowano przyszłych współpracowników przewaŜnie spośród mło dych studentów Uniwersytetu Cambridge w połowie i pod koniec lat trzy dziestych.

Wszyscy flirtowali wtedy z komunizmem, w przeciwieństwie jednak do innych pięć osób pozostało mu wiernych do końca Ŝycia i słu Ŝyło Moskwie tak znakomicie, Ŝe po dziś dzień określa się ich mianem Wspaniałej Piątki albo Pięciu Gwiazd.

Pierwszy był Donald Maclean, który po opuszczeniu Cambridge wstą pił do słuŜby dyplomatycznej.

W końcu lat czterdziestych znalazł się w am basadzie brytyjskiej w Waszyngtonie i to właśnie dzięki niemu do Mo194

skwy dotarły sekrety na temat nowej bomby atomowej, które Ameryka nie przekazywali Brytyjczykom.

Następny, Guy Burgess, to nałogowy palacz, pijak i rozpasany homo seksualista, któremu długo o wiele za długo udawało się uniknąć wydalenia ze słuŜby.

Spełniał funkcje łącznika pomiędzy Macleanem a je go moskiewskimi mocodawcami.

Obaj zostali w końcu "spaleni" w roku 1951, ale zdołali, po ostrzeŜeniu, uniknąć aresztowania i zbiec do Mo skwy.

Trzeci to Anthony Blunt, równieŜ pedał, wspaniały łowca talentów i intelektów, które podsuwał jak na tacy Moskwie.

Dzięki swojej wiedzy w dziedzinie historii sztuki został kustoszem osobistej kolekcji królowej i zyskał tytuł szlachecki.

To on właśnie uprzedził w 1951 Burgessa i Macleana o groŜącym im aresztowaniu.

Po całej serii przesłuchań, podczas których bezwstydnie chełpił się swymi sukcesami, ujawniono w końcu jego rolę, pozbawiono tytułu i okryto hańbą ale stało się to dopiero w la tach osiemdziesiątych.

Najwięcej sukcesów z nich wszystkich odniósł Kim Philby, funkcjona riusz SIS, który doszedł do stanowiska szefa działu sowieckiego.

Uciecz ka Burgessa i Macleana postawiła go w kręgu podejrzanych; podczas przesłuchania nie przyznał się do niczego, zwolniono go jednak ze słuŜ by.

W roku 1963 uciekł do Moskwy z Bejrutu.

Portrety wszystkich czterech wiszą w Izbie Pamięci.

Oprócz nich był jeszcze piąty, ale w miejscu, gdzie powinien wisieć jego portret, znajduje się tylko czarny kwadrat.

Prawdziwe nazwisko Piątego moŜna odnaleźć wyłącznie w Czarnej Księdze.

A przyczyna jest prosta.

Wywołanie zamętu i demoralizacja przeciwnika stanowi jeden z głów nych celów ukrytej wojny i jeden z powodów, dla których zbyt póź no, co prawda powołano prowadzony przez McCreadyego wydział.

Od początku lat pięćdziesiątych Brytyjczycy zdawali sobie sprawę, Ŝe w zmontowanej przed laty siatce był jeszcze ktoś piąty, ale nigdy nie udało im się odkryć jego toŜsamości.

Wszystko to było na rękę Moskwie.

Strona 138

forsyth Fa szerz.txt

Przez wszystkie te lata a było ich dokładnie licząc trzydzieści pięć zagadka doprowadzała do obłędu brytyjskie tajne słuŜby.

Oli wy do ognia dolewały polujące jak zawsze na sensację środki przekazu i kolejne ksiąŜki.

Rosjanie zacierali ręce z radości.

W kręgu podejrzanych znalazło się ponad tuzin lojalnych, długolet nich pracowników wywiadu; ich kariery legły w gruzach, a Ŝycie zamie niło się w koszmar.

Głównym podejrzanym był nieŜyjący juŜ były dyrek tor MI 5, sir Roger Hollis.

Szczególnie uwziął się na niego Peter Wright, przeraŜający człowiek, ogarnięty podobną do Angletona obsesją.

Posta195 .

nowił on zbić fortunę pisząc śmiertelnie nudną ksiąŜkę, w której po raz któryś z rzędu prezentuje swe egocentryczne skargi na zbyt niską emery turę jej wysokość nie róŜni się od innych) oraz przeświadczenie, Ŝe to Roger Hollis był Piątą Gwiazdą.

Podejrzewano równieŜ innych, w ich liczbie dwóch zastępców Hollisa oraz wybitnego patriotę lorda Victora Rothschilda.

Wszystko to były za rzuty bez pokrycia, ale tajemnica wciąŜ domagała się wyjaśnienia.

Czy Piąty wciąŜ Ŝyje, piastując być moŜe wysokie stanowisko w słuŜbie rządo wej bądź w wywiadzie?

JeŜeli to prawda, konsekwencje byłyby katastro falne.

Sprawę moŜna było odłoŜyć na półkę dopiero z chwilą ostateczne go odkrycia toŜsamości zwerbowanego przed wielu laty Piątego.

Przez całe trzydzieści pięć lat KGB strzegło oczywiście zazdrośnie swego sekretu.

Poproś Amerykanów, Ŝeby zapytali Orłowa o jego nazwisko powiedział

Keepsake.

Nie zdradzi go.

Ale ja odkryję, kim był Piąty, i powiem wam, kiedy do was przejdę.

Jest jeszcze kwestia czasu orzekł McCready.

Ile to potrwa?

Nie dłuŜej niŜ kilka tygodni, a moŜe nawet krócej.

Mogą nie czekać tak długo, jeśli prawidłowo odgadłeś reakcję dyrektora.

Czy nie ma innego sposobu, Ŝeby ich powstrzymać?

zapytał Rosjanin.

Jest.

Ale muszę mieć twoją zgodę...

Keepsake słuchał przez kilka minut.

Skinął głową.

JeŜeli ten Roth da słowo.

A ty jesteś przekonany, Ŝe go dotrzyma.

Tylko w takim przypadku się zgadzam.

Kiedy następnego ranka, po nocnym locie z Waszyngtonu, Joe Roth wyszedł

z budynku lotniska, kręciło mu się lekko w głowie i nie był w naj lepszym nastroju.

Za duŜo wypił w samolocie i wcale nie rozśmieszyło go, gdy ktoś zaskrzeczał mu prosto do ucha, parodiując irlandzki akcent: Dzieńdoberek, panie Casey.

Witamy z powrotem!

Odwrócił się.

Przy jego łokciu stał Sam McCready.

Sukinsyn naj wyraźniej wiedział o jego wystawionym na nazwisko Caseya paszpor cie i sprawdził listy pasaŜerów w Waszyngtonie, Ŝeby mieć pewność, Ŝe trafi na właściwy samolot.

Wskakuj powiedział McCready, kiedy zbliŜyli się do krawęŜ nika.

Podrzucę cię do Mayfair.

Roth wzruszył ramionami.

Czemu nie?

Zastanawiał się, co jeszcze wie McCready albo czego się domyśla.

Brytyjczyk gawędził z nim niezobo196

wiązujące aŜ do chwili, kiedy znaleźli się na przedmieściach Londynu.

Nagle, bez ostrzeŜenia, przeszedł do sedna sprawy.

Jaka była reakcja dyrektora?

zapytał.

Nie wiem, o czym mówisz.

Strona 139

forsyth Fa szerz.txt

Daj spokój, Joe, Orłów zadenuncjował przecieŜ Calvina Baileya.

To bzdura.

Nie bierzecie chyba tego powaŜnie?

Mówisz od rzeczy, Sam.

Dostaliśmy od was notę w Century House.

Mamy trzymać Baileya z dala od wszelkich zastrzeŜonych informacji.

Jest więc podejrzany.

Twier dzisz, Ŝe to nie dlatego, iŜ Orłów oskarŜył go o szpiegostwo na rzecz Rosjan?

To rutynowe środki bezpieczeństwa, na litość boską.

Doszło do nas, Ŝe ma zbyt wiele przyjaciółek.

Niech mnie kule biją odparł McCready.

DuŜo moŜna o Calvinie powiedzieć, ale nie to, Ŝe jest rozpustnikiem.

Spróbuj czegoś innego.

Nie naciskaj mnie.

Sam.

Nie wystawiaj na próbę naszej przyjaźni.

JuŜ ci mówiłem: to jest teraz wyłącznie sprawa Kompanii.

Nie mieszaj się w to.

- Joe, na miłość boską.

To zaszło juŜ za daleko.

Sprawa wymyka wam się t rąk.

Orłów okłamuje was i boję się, Ŝe gotowi jesteście zrobić coś strasznego.

Joe Roth stracił nad sobą panowanie.

Zatrzymaj samochód wrzasnął.

Zatrzymaj ten cholerny sa mochód!

McCready zaparkował jaguara przy krawęŜniku.

Roth sięgnął do tyłu, odblokował zamek i otworzył drzwi.

McCready złapał go za ramię.

Joe, jutro o wpół do trzeciej.

Muszę ci coś pokazać.

Zabiorę cię spod twojego bloku o wpół do trzeciej.

Puszczaj odparł Amerykanin.

Tylko kilka minut.

Czy proszę o zbyt wiele?

Przystań na to, Joe, w imię starej przyjaźni.

Roth wysiadł z samochodu i ruszył ulicą, rozglądając się za taksówką.

Ale następnego dnia stał o wpół do trzeciej na chodniku przed swo im blokiem.

McCready zaczekał w jaguarze, aŜ Roth wsiądzie, i nie mó wiąc ani słowa ruszył z miejsca.

Jego przyjaciel był wciąŜ rozdraŜniony i podejrzliwy.

Nie przejechali nawet pół mili.

Roth pomyślał nawet przez chwilę, Ŝe McCready wiezie go do jego własnej ambasady, tak blisko zna leźli się Grosvenor Square.

Jaguar zatrzymał się jednak przy Mount Street, jedną przecznicę bliŜej.

197 .

W połowie Mount Street mieści się "Scotts" jedna z najlepszych rybnych restauracji w Londynie.

Dokładnie o godzinie trzeciej w jej drzwiach pojawił się elegancki męŜczyzna w jasnoszarym garniturze i za trzymał się przy wejściu.

Prawie natychmiast ruszyła ku niemu stojąca nie opodal, naleŜąca do sowieckiej ambasady limuzyna.

Pytałeś mnie dwukrotnie, czy mamy jakiegoś agenta w KGB w Mo skwie powiedział cicho McCready.

Aja dwukrotnie zaprzeczyłem.

W gruncie rzeczy wcale nie kłamałem.

Nie mamy go w Moskwie, mamy go tutaj, w Londynie.

Właśnie na niego patrzysz.

Nie wierzę własnym oczom szepnął Roth.

To Nikołaj Gorodow.

Jest szefem całej pieprzonej rezydentury KGB w Wielkiej Brytanii.

Zgadza się.

I pracuje dla nas, robi to od czterech lat.

Przekazywa liśmy wam wszystkie uzyskane od niego materiały, zacierając źródło, ale nic poza tym.

To on twierdzi, Ŝe Orłów kłamie.

Udowodnij to powiedział Roth.

Strona 140

forsyth Fa szerz.txt

Zawsze powtarzasz, Ŝe Orłów powinien przedstawić jakieś dowody.

Teraz tyje przedstaw.

Udo wodnij, Ŝe to wasz człowiek.

JeŜeli Gorodow podrapie się prawą ręką w lewe ucho, zanim wsią dzie do samochodu, jest nasz odparł McCready.

Czarna limuzyna stanęła przed wejściem.

Gorodow ani razu nie spoj rzał w stronę jaguara.

Podniósł tylko prawą rękę, pogładził palcami pła tek lewego ucha i wsiadł do naleŜącego do ambasady samochodu, który natychmiast odjechał.

Roth pochylił się do przodu i schował twarz w dłoniach.

Odetchnął kilka razy głęboko, po czym podniósł głowę: Muszę poinformować dyrektora powiedział.

Osobiście.

Muszę lecieć z powrotem.

Nie ma mowy odparł McCready.

Dałem Gorodowowi sło wo, a dziesięć minut temu ty dałeś mi swoje.

Muszę poinformować dyrektora.

W przeciwnym razie klamka za padła.

Nie mamy teraz odwrotu.

W takim razie graj na zwłokę.

MoŜe uda ci się znaleźć jakiś inny dowód albo przynajmniej przyczynę opóźnienia.

Chcę ci przedstawić teo rię popielniczki...

Powtórzył Rothowi to, co przed dwoma dniami opowiedział mu pod czas rejsu Tamizą Keepsake.

Zapytaj Orłowa o nazwisko Piątego.

Zna je, ale ci nie powie.

Ale Keepsake je zdobędzie i przekaŜe nam, kiedy do nas przejdzie.

Kiedy to nastąpi?

JuŜ niedługo.

NajwyŜej za parę tygodni.

Moskwa nabrała podej rzeń.

Zaciskają wokół niego sieć.

198

Mam tylko tydzień stwierdził Roth.

Za tydzień Bailey wy jeŜdŜa do Salzburga i Wiednia.

Nie moŜe dostać się do Wiednia.

Dyrek tor uwaŜa, Ŝe zamierza stamtąd zbiec na Węgry.

Wezwijcie go w pilnej sprawie.

Wezwijcie go do Waszyngtonu.

Je Ŝeli posłucha, spowoduje to dalszą zwłokę.

JeŜeli odmówi, poddaję się.

Roth zastanowił się nad propozycją.

Spróbuję powiedział.

Najpierw pojadę do Alconbury.

Ju tro wrócę tutaj i jeśli Orłów nie wymieni nazwiska Piątego, wyślę tele gram do dyrektora.

Poinformuję go, Ŝe Brytyjczycy zaprezentowali nowe dowody świadczące o tym, iŜ

Orłów moŜe kłamać, i poproszę o pilne wezwanie Baileya do Langley.W charakterze testu.

Sądzę, Ŝe dyrektor się zgodzi, przynajmniej na to.

Spowoduje to kilkutygodniową zwłokę.

To wystarczy, stary przyjacielu odparł McCready.

To wię cej, niŜ potrzebujemy.

Do tego czasu Keepsake przejdzie na naszą stronę i będziemy mogli odkryć karty przed dyrektorem.

Zaufaj mi.

Roth zjawił się w Alconbury tuŜ po zachodzie słońca.

Odnalazł Orło wa w jego pokoju, leŜącego na łóŜku, pogrąŜonego w lekturze i słuchają cego muzyki.

Nasycił się juŜ Simonem i Garfunkelem Kroił twierdził, Ŝe członkowie ochrony nauczyli się na pamięć wszystkich dwudziestu największych przebojów duetu i przerzucił na The Seekers.

Kiedy do pokoju wszedł Roth, Rosjanin wyłączył Morningtown i usiadł z uśmie chem na łóŜku.

Wracamy do Stanów?

zapytał.

Zanudzę się tutaj na śmierć.

Nawet na Ranczu było lepiej, mimo ryzyka.

Strona 141

forsyth Fa szerz.txt

Przybrał na wadze od ciągłego leŜenia; nie było tutaj gdzie pobiegać.

Uwaga na temat Rancza była Ŝartem.

Po sfingowanej próbie zamachu Roth przez jakiś czas nie wyprowadzał Orłowa z błędu utrzymując, Ŝe akcję przeprowadziło KGB i Ŝe Moskwa dowiedziała się o lokalizacji Rancza od Urczenki, którego poddawano tutaj przesłuchaniom, zanim nieopatrz nie oddał siew ręce KGB.

Potem jednak przyznał, Ŝe zamach sfingowała Agencja i Ŝe jego celem było sprawdzenie reakcji Orłowa.

Z początku Rosjanin był wściekły.

"Ale z was sukinsyny krzyczał myślałem, Ŝe juŜ ze mną koniec!

" Później jednak Ŝartował sobie z całego incydentu.

Wkrótce odpowiedział Roth.

Wkrótce stąd wyjedziemy.

Tego wieczoru wspomniał podczas wspólnej kolacji o Izbie Pamięci w Moskwie.

Orłów kiwnął głową.

Jasne, byłem tam.

Zwiedzają ją wszyscy zaprzysięŜeni oficerowie.

śeby przyjrzeć się bohaterom i podziwiać ich.

Roth tak pokierował rozmową, Ŝeby zagadnąć Rosjanina o portrety Pięciu Gwiazd.

Orłów przeŜuwał akurat kawałek steku.

Potrząsnął głową.

199 .

Czterech sprostował.

Są tam tylko cztery portrety.

Burgessa, Philbyego, Macleana i Blunta.

Czterech Gwiazd.

Ale jest tam teŜ i piąta rama, a w niej po prostu czarny kwadrat?

drąŜył dalej Roth.

Szczęki Orłowa nie poruszały się juŜ tak szybko.

Tak przyznał połykając kęs.

Pusta rama, bez portretu.

A więc istniał takŜe ktoś piąty?

Na to wygląda.

Roth nie zmieniał tonu luźnej pogawędki, obserwując zarazem Orło wa przez zęby widelca.

Ale ty byłeś przecieŜ dyplomowanym majorem w Zarządzie Nie legalnych.

Musiałeś widzieć jego nazwisko w Czarnej Księdze.

Coś błysnęło w oczach Orłowa.

Nigdy nie pokazywali mi Ŝadnej Czarnej Księgi odparł spo kojnie.

Peter, kim był Piąty Agent?

Jego nazwisko, proszę.

Nie wiem, przyjacielu.

Przysięgam.

Uśmiechnął się ponow nie, szeroko i ujmująco.

Chcesz to sprawdzić za pomocą wykrywa cza kłamstw?

Roth odwzajemnił uśmiech.

O, nie, Peter, pomyślał, obawiam się bo wiem, Ŝe kiedy tylko chcesz, potrafisz sobie świetnie poradzić z wykry waczem.

Postanowił wrócić rano do Londynu i wysłać telegram z proś bą o odroczenie akcji.

Niech wezwą Baileya do Waszyngtonu.

To będzie test.

JeŜeli istniała jakakolwiek wątpliwość a mimo niezbitych, zgro madzonych przez Kellogga dowodów właśnie zaczynał ją Ŝywić nie wykona rozkazu.

Nie wykona go, nawet gdyby oznaczało to nieposłu szeństwo wobec dyrektora i kres jego własnej, dobrze zapowiadającej się kariery.

Czasami cena jest po prostu za wysoka.

Następnego ranka w baraku pojawiły się sprzątaczki.

Były to miesz kanki Huntingdon, te same, które sprzątały pozostałe zabudowania bazy.

KaŜda została skontrolowana i otrzymała przepustkę uprawniającą do wejścia na otoczony kordonem teren.

Roth jadł śniadanie w stołówce, siedząc naprzeciwko Orłowa i stara jąc się przekrzyczeć hałas pracującej na korytarzu froterki.

Natarczywy jazgot maszyny podnosił się i opadał, w miarę jak obracały się polerują ce podłogę szczotki.

Strona 142

forsyth Fa szerz.txt

Orłów otarł kawę z ust, mruknął, Ŝe musi iść do toalety, i wyszedł.

W przyszłości Roth nigdy juŜ nie zlekcewaŜy wysyłanego mu przez szósty zmysł

sygnału.

Kilka sekund po wyjściu Orłowa ucho Amerykanina wy czuło zmianę tonu w warkocie froterki.

Wyszedł ze stołówki, Ŝeby zoba200

czyć, co się dzieje.

Nie obsługiwana przez nikogo froterka stała pośrod ku korytarza; jej szczotki obracały się w powietrzu, a silnik emitował wysoki, jednostajny ton.

Widział tę sprzątaczkę, kiedy szedł na śniadanie, szczupłą kobietę w kolorowym kombinezonie i osłoniętymi chustką lokówkami na głowie.

Odsunęła się, Ŝeby pozwolić mu przejść, a potem nie podnosząc oczu sprzątała dalej.

Teraz zniknęła.

W końcu korytarza wciąŜ poruszały się lekko wahadłowe drzwi do męskiej toalety.

Kroił!

wrzasnął Roth, ile miał sił w płucach, i pobiegł koryta rzem.

Kobieta klęczała na środku męskiej toalety, wśród wysypanych z pla stikowego wiadra ścierek i proszków do czyszczenia.

W ręku trzymała przemycony pod ścierkami pistolet sig sauer z tłumikiem.

W przeciwle głym kącie pomieszczenia otworzyły się drzwi do kabiny i wyłonił się zza nich Orłów.

Klęcząca postać podniosła broń.

Roth nie mówił po rosyjsku, ale znał kilka słów w tym języku.

Stój!

wrzasnął tak głośno, jak tylko potrafił.

Kobieta nie wsta jąc z klęczek odwróciła się, Roth padł na podłogę, rozległo się głośne "fut" i poczuł nad głową podmuch powietrza.

WciąŜ leŜał na kafelkach, kiedy doszedł go z tyłu ogłuszający grzmot i poczuł

rozchodzące się wokół kolejne fale powietrza.

Zamknięte toalety nie absorbują dobrze fal ude rzeniowych powstałych przy strzale z magnum kaliber 44.

Za nim stał w progu Kroił trzymając w obu dłoniach swojego colta.

Nie trzeba było strzelać ponownie.

Kobieta leŜała na plecach; zakwitają ca na jej piersiach czerwona plama konkurowała z róŜami, w które po malowany był jej kombinezon.

Prawdziwą sprzątaczkę znaleziono potem związaną i zakneblowaną w jej własnym domu w Huntingdon.

Orłów wciąŜ stał w drzwiach kabiny, z pobladłą jak płótno twarzą.

To wasza kolejna zagrywka!

krzyknął.

Dość juŜ tych waszych numerów!

To nie jest Ŝadna zagrywka odparł mu Roth wstając z po dłogi.

To nie było sfingowane.

To KGB.

Orłów przyjrzał się ponownie rozlewającej się po kaflach, ciemnoczer wonej kałuŜy.

To nie była sztuczna krew z hollywoodzkiej charakteryzatorni.

Nie tym razem.

Dwie godziny zabrało Rothowi załatwienie samolotu, którym Orłów i reszta ekipy mieli wrócić do Ameryki, oraz przygotowanie ich natych miastowego transportu na Ranczo.

Orłów wyjeŜdŜał zadowolony, zabie rając ze sobą swoją bezcenną kolekcję ballad.

Kiedy samolot transporto wy MATS wystartował do Stanów, Roth wsiadł do samochodu i ruszył do Londynu.

Wypełniała go złość i rozgoryczenie.

201 .

Częściowo winił samego siebie.

Powinien wiedzieć, Ŝe po wyjściu na jaw zdrady Baileya baza w Alconbury nie moŜe dalej stanowić bezpiecz nego schronienia dla Orłowa.

Ale tak go zaabsorbowała interwencja Bry tyjczyków, Ŝe wyleciało mu to po prostu z głowy.

Nikt nie jest nieomylny.

Zastanawiał się, dlaczego Bailey nie skontaktował się z Moskwą wcze śniej Ŝeby zaaranŜować zamach na Orłowa, zanim ten zdąŜy go wy dać.

MoŜe miał nadzieję, Ŝe pułkownik KGB nigdy go nie zadenuncjuje, Ŝe nie dysponuje odpowiednimi informacjami.

Strona 143

forsyth Fa szerz.txt

Błąd Baileya.

Nikt nie jest nieomylny.

Kiedy dojechał do ambasady, wiedział juŜ, co powinien robić.

Kolejny krok naleŜał teraz do McCreadyego.

Jeśli dalej upierał się, Ŝe Gorodow mówi prawdę, a Orłów jest sowieckim agentem, który z premedytacją wrabia niewinnego Baileya, istniał tylko jeden sposób, by to sprawdzić.

McCready powinien ewakuować Gorodowa natychmiast Langley będzie wte dy mogło z nim bezpośrednio porozmawiać i ostatecznie rozstrzygnąć zagadkę.

Ruszył do swego pokoju, Ŝeby zadzwonić do Century House, do McCreadyego.

Na korytarzu spotkał szefa placówki.

Dobrze, Ŝe cię widzę powiedział Bili Carver.

Właśnie przy szła wiadomość z Century House.

Wygląda na to, Ŝe u naszych przyjaciół w Kensington Palące Gardens trwa jakieś większe przemeblowanie.

Ich rezydent, Gorodow, wyleciał dzisiaj rano do Moskwy.

Zostawiłem ci to na biurku.

RothjuŜ nie zadzwonił.

Siadł za biurkiem.

Był oszołomiony.

Okazało się, Ŝe rację ma on, jego dyrektor i jego Agencja.

Właściwie w głębi serca trochę mu było nawet Ŝal McCreadyego.

To musiał być dla niego dru zgocący cios kiedy wyszło na jaw, jak bardzo się myli, jak bardzo dawał się wodzić za nos przez te cztery lata.

On sam odczuwał jednak dziwny spokój i odpręŜenie mimo tego, co musiał

teraz zrobić.

Nie miał juŜ nawet cienia wątpliwości.

Usunęły je ostatecznie dwa wydarzenia tego jednego poranka.

Dyrektor Agencji miał rację.

Trzeba zrobić to, co trzeba zrobić.

WciąŜ Ŝal mu było McCreadyego.

W Century House musieli mu się teraz nieźle dobierać do skóry.

Roth nie mylił się.

Dokładnie rzecz biorąc do skóry dobierał się Fał szerzowi Timothy Edwards.

Przykro mi, Ŝe muszę ci to powiedzieć, Sam, ale sprawa wygląda wyjątkowo paskudnie.

Właśnie rozmawiałem z Szefem, który twierdzi, Ŝe powinniśmy całkiem serio rozwaŜyć moŜliwość, iŜ Keepsake był od samego początku sowiecką wtyczką.

Nie był zaprzeczył stanowczo McCready.

202

To ty tak mówisz, ale to, co się stało, wydaje się wskazywać, Ŝe rację mogą mieć nasi amerykańscy kuzyni, a my daliśmy się nabrać.

Wiesz, jakie będą tego konsekwencje?

Domyślam się.

Będziemy musieli na nowo ocenić kaŜdy strzęp informacji, jaki uzyskaliśmy w ciągu tych czterech lat od Keepsakea.

To olbrzymia pra ca.

Co gorsza, przekazywaliśmy wszystko kuzynom, ich więc równieŜ musimy poprosić o dokonanie ponownej oceny.

Oszacowanie strat zaj mie nam całe lata.

Poza tym to duŜa afera.

Szef nie jest zadowolony.

Sam westchnął.

Tak to zawsze bywa.

Kiedy uzyskiwane od Keepsakea materiały były atrakcją sezonu, zasługę przypisywano całej Firmie.

Teraz wszystkiemu winien był Fałszerz.

Czy dał ci w jakikolwiek sposób do zrozumienia, Ŝe wybiera się do Moskwy?

Nie.

Kiedy miał się wycofać i przejść do nas?

Za dwa, trzy tygodnie odparł McCready.

Zamierzał zawia domić mnie, kiedy jego sytuacja stanie się beznadziejna, i dopiero wte dy się ewakuować.

Ale nie zrobił tego.

Pojechał do domu.

Najprawdopodobniej do browolnie.

SłuŜba obserwacyjna podaje, Ŝe przeszedł przez kontrolę na Heathrow przez nikogo Strona 144

forsyth Fa szerz.txt

nie przymuszany.

Musimy teraz zakładać, Ŝe to Moskwa jest jego prawdziwym domem.

Na dodatek mamy na głowie tę historię w Alconbury.

Co cię, na litość boską, opętało?

Mówiłeś, Ŝe to test.

No i świetnie, Orłów zdał go celująco.

Te sukinsyny próbowały go zabić.

Mieliśmy wyjątkowe szczęście, Ŝe nie zginął nikt oprócz samej zabójczyni.

Na ten temat kuzyni nie mogą się dowiedzieć ani słowa.

Ni gdy.

Zatuszuj to.

Nadal nie wierzę, Ŝeby Keepsake był "nasłany".

Dlaczego się upierasz?

PrzecieŜ wrócił do Moskwy.

MoŜe po to, Ŝeby przywieźć nam ostatnią walizkę dokumentów.

To cholernie niebezpieczne.

Musi być niespełna rozumu.

W jego sytuacji?

To prawda.

Być moŜe popełnił błąd.

Ale on juŜ taki jest.

Dawno temu obiecał, Ŝe przy ewakuacji dostarczy nam coś ekstra.

Jestem prze świadczony, Ŝe właśnie po to pojechał.

Czy masz jakieś dowody, aby poprzeć to twoje przeświadczenie?

Przeczucie.

Przeczucie powtórzył z przekąsem Edwards.

Do niczego nie dojdziemy, opierając się wyłącznie na przeczuciach.

203 .

Kolumbowi się udało.

Nie pogniewasz się, jeśli utnę sobie poga wędkę z Szefem?

Chcesz zwrócić się do samego Cezara?

Proszę bardzo.

Nie sądzę, Ŝeby udało ci się coś zmienić.

Ale McCreadyemu się udało.

Sir Christopher uwaŜnie przysłuchiwał się jego propozycji.

A jeśli okaŜe się, Ŝe facet jest jednak lojalny wobec Moskwy?

zapytał w końcu.

Zorientuję się po paru sekundach.

Mogą cię zgarnąć zauwaŜył Szef.

Nie sądzę.

Panu Gorbaczowowi nie zaleŜy w tej chwili na dyplo matycznej wojnie.

Nie będziemy toczyć o ciebie Ŝadnej wojny zapewnił go zde cydowanym tonem Szef.

Jedziesz tam na swoją odpowiedzialność.

McCready gotów był jechać i na takich warunkach.

śywił tylko na dzieję, Ŝe nie zna ich pan Gorbaczow.

Przygotowanie całej operacji zaję ło mu trzy dni.

Drugiego z nich Joe Roth zadzwonił do Calvina Baileya.

Cześć, Calvin.

Właśnie wróciłem z Alconbury.

Sądzę, Ŝe powinni śmy porozmawiać.

Jasne, Joe, moŜesz zaraz wpaść.

Właściwie to nie ma wielkiego pośpiechu.

Co byś powiedział na wspólną kolację jutro wieczorem?

Ja zapraszam.

No cóŜ, to bardzo miło z twojej strony, Joe.

Ale Gwen i ja mamy dość przeładowany rozkład zajęć.

Dzisiaj na przykład jadłem lunch w Izbie Lordów.

Serio?

śebyś wiedział.

Z szefem Ministerstwa Obrony.

Roth nie wierzył własnym uszom.

W Langley Bailey był oschły, chłod ny, sceptyczny.

W Londynie zachowywał się jak dziecko wpuszczone do sklepu ze słodyczami.

Nic dziwnego.

Za sześć dni znajdzie się bezpiecz ny w Budapeszcie.

Wiesz co, Calvin, znam taką fantastyczną knajpę nad Tamizą w Eton.

Strona 145

forsyth Fa szerz.txt

Podają tam frutti di marę, kuchnia jest wspaniała.

Powiadają, Ŝe Henryk VIII kazał przywozić tam łodzią na potajemne schadzki Annę Boleyn.

Naprawdę?

Taka stara knajpa?

... Dobrze, Joe, niech pomyślę.

Ju tro wieczorem idziemy do Covent Garden.

Ale czwartek mam wolny.

Dobrze.

W takim razie we czwartek, Calvin.

Załatwione.

Będę na ciebie czekał przed twoim blokiem o ósmej.

We czwartek.

204

Następnego dnia Sam McCready zakończył przygotowania.

Wreszcie miał szansę porządnie się wyspać, chociaŜ ta noc mogła się okazać jego ostatnią, spędzoną w Londynie.

Rankiem przyleciało do Moskwy róŜnymi samolotami trzech męŜ czyzn.

Pierwszym z nich był rabbi Birnbaum.

Przybył z Zurychu na po kładzie Swissairu.

Oficer sprawdzający paszporty na Szeremietiewie, mło dy człowiek z lodowatymi błękitnymi oczyma i włosami koloru pszenicy, był funkcjonariuszem Departamentu StraŜy Granicznej KGB.

Długo przy glądał się rabinowi, a potem zainteresował się jego paszportem.

Doku ment był amerykański, wystawiony na niejakiego Normana Birnbauma, liczącego sobie 56 wiosen.

Gdyby oficer kontroli paszportowej był starszy, pamiętałby czasy, kiedy Moskwę i całą Rosję zamieszkiwało wielu ortodoksyjnych śydów, wyglą dających kubek w kubek tak jak rabbi Birnbaum tęgi męŜczyzna w czarnym garniturze, białej koszuli i czarnym krawacie, z gęstą siwą bro dą i wąsami.

Twarz rabina kryła się pod szerokim rondem czarnego ka pelusza i soczewkami okularów tak grubymi, Ŝe łzawiły mu oczy.

Spod kapelusza wystawały po obu stronach twarzy kręcone siwe pejsy.

Twarz na zdjęciu w paszporcie była taka sama, tyle Ŝe bez kapelusza.

Wiza teŜ była w porządku, wystawiona przez sowiecki konsulat generalny w No wym Jorku.

Oficer ponownie podniósł wzrok.

W jakim celu przyjechał pan do Moskwy?

śeby odwiedzić syna.

Pracuje tutaj w amerykańskiej ambasadzie.

Chwileczkę powiedział oficer wstając z krzesła.

Przez szklaną szybę widać było, jak konsultuje się ze swym zwierzchnikiem.

Tamten bacznie przyjrzał się paszportowi.

Ortodoksyjni śydzi nie są częstym wi dokiem w kraju, w którym ostatnią szkołę rabinacką zlikwidowano przed dziesiątkami lat.

Młodszy funkcjonariusz powrócił na swoje miejsce.

Proszę zaczekać powiedział, wskazując następnemu w kolejce, Ŝeby podał

swój paszport.

Zadzwoniono do kogo trzeba.

Ktoś w Moskwie skontrolował listę dy plomatów.

Starszy oficer wrócił z paszportem do swego podwładnego i szepnął mu coś do ucha.

Na liście personelu dyplomatycznego rzeczy wiście Figurował Roger Birnbaum, pracownik sekcji ekonomicznej amba sady amerykańskiej.

Nie odnotowano tam jednak ani słowem, Ŝe jego prawdziwy ojciec przebywa na emeryturze na Florydzie, a synagogę od wiedził po raz ostatni przed dwudziestu laty z okazji bar-micwy swego syna.

Rabina przepuszczono.

205 .

Czekała go jeszcze kontrola celna.

W torbie miał normalną ilość ko szul, skarpetek i szortów na zmianę, drugi czarny garnitur, przybory do mycia i Siddur w języku hebrajskim.

Celnik podejrzliwie przerzucił kart ki i pozwolił rabinowi przejść.

Przyciągając przez cały czas zaciekawione lub rozbawione spojrzenia, pan Birnbaum zajął miejsce w autobusie Aerofłotu jadącym do centrum Moskwy.

Z budynku terminalu udał się na plac ManeŜowy do hotelu "Nacjonal", wszedł do męskiej toalety, uŜył pisuaru dopiero, kiedy wy szli wszyscy pozostali, a Strona 146

forsyth Fa szerz.txt

następnie wślizgnął się do kabiny.

Spirytusowy rozpuszczalnik znajdował się we flakonie z wodą kolońską.

Kiedy rabin wyszedł na zewnątrz, nadal miał na sobie ciemną mary narkę, ale odwrócone na drugą stronę spodnie były teraz koloru szare go.

Kapelusz spoczywał na dnie torby razem z krzaczastymi brwiami, brodą, wąsami, koszulą i krawatem.

Siwe włosy rabina były teraz kaszta nowate, a tors okrywała kanarkowoŜółta koszulka polo, którą przemycił pod koszulą.

Nie zauwaŜony przez nikogo opuścił hotel i złapał taksów kę, która zawiozła go tuŜ pod bramę ambasady brytyjskiej, mieszczącej się przy bulwarze naprzeciwko Kremla.

Przed wejściem, jeszcze na sowieckim terytorium, stało na straŜy dwóch milicjantów.

Kazali mu się wylegitymować.

Pokazał swój brytyjski pasz port młodemu straŜnikowi i zaczął się do niego wdzięczyć.

Poirytowany i zakłopotany milicjant szybko oddał dokument i rzucając porozumiewaw cze spojrzenie swemu koledze, wskazał angielskiemu pedałowi bramę, za którą rozciągał się teren jego ambasady.

Po kilku sekundach Anglik znik nął za zamkniętymi drzwiami.

W rzeczywistości rabbi Birnbaum nie był ani rabinem, ani Amerykani nem, ani pedałem.

Jego prawdziwe nazwisko brzmiało David Thornton i był jednym z najlepszych charakteryzatorów w brytyjskim przemyśle filmowym.

RóŜnica między charakteryzacją teatralną a tą, której wymaga film, pole ga na tym, Ŝe na scenie światła są ostre, ale odległość od publiczności dość znaczna.

W filmie oświetlenie jest takŜe intensywne, ale kamera operuje nieraz w duŜym zbliŜeniu, w odległości kilku cali od twarzy.

Charakteryza cja filmowa musi być w związku z tym bardziej subtelna, bardziej realistycz na.

David Thornton pracował w Pinewood Studios, gdzie od wielu lat ist niało niezmiennie wysokie zapotrzebowanie na jego usługi.

Zaliczał się równieŜ do owego przedziwnego zespołu ekspertów, do których, kiedy tylko zachodzi taka potrzeba, zawsze mogą się zwrócić z prośbą o pomoc brytyj skie tajne słuŜby.

Drugi męŜczyzna przyleciał bezpośrednio z Londynu na pokładzie British Airways.

Był nim Denis Gaunt, który wyglądał dokładnie tak jak 206

Denis Gaunt, jeśli nie brać pod uwagę postarzających go o jakieś piętna ście lat siwych włosów.

Do jego lewego przegubu przypięta była dyskret nie łańcuszkiem wąska dyplomatka, a na błękitnym krawacie widniał motyw charta, oznaka przynaleŜności do SłuŜby Kurierskiej Jej Królew skiej Mości.

Wszystkie kraje mają swoich dyplomatycznych kurierów, którzy spę dzają Ŝycie w podróŜy woŜąc dokumenty z ambasady do ambasady i z po wrotem do domu.

Na mocy ustaleń Traktatu Wiedeńskiego traktowani są jako dyplomaci, a ich bagaŜ

nie podlega kontroli.

Paszport Gaunta wystawiono na inne nazwisko, ale był brytyjski, autentyczny i waŜny.

Okazał go i przeszedł na drugą stronę.

Na zewnątrz czekał na niego brytyjski jaguar, który natychmiast za brał

go do ambasady.

Gaunt pojawił się tam w godzinę po Thorntonie i mógł mu zaraz oddać przywiezione we własnej walizce narzędzia jego pracy.

Trzecim przybyszem był Sam McCready.

Przyleciał z Helsinek na po kładzie Fmnair.

On równieŜ legitymował się wystawionym na cudze nazwi sko, waŜnym brytyjskim paszportem i równieŜ był zmieniony nie do po znania.

Ale coś złego musiało się stać w nagrzanym wnętrzu samolotu.

Jego ruda peruka przekrzywiła się lekko na bok i wyjrzał spod niej kosmyk ciemniejszych włosów.

Guma arabska, którą przymocowane były rude wąsy, w jednym miejscu najwyraźniej się rozpuściła i od górnej wargi odstawa!

fragment wąsika.

Oficer kontroli paszportowej wpatrywał się w zdjęcie w paszporcie i oblicze stojącego przed nim cudzoziemca.

Twarze były takie same włosy, wąsy i wszystko.

Strona 147

forsyth Fa szerz.txt

Noszenie peruki nie jest zabronione, nawet w Rosji; uŜywa jej wielu łysych męŜczyzn.

Ale odlepiające się wąsy?

Oficer inny niŜ ten, który odprawiał rabbiego Birnbauma, Szeremietiewojest bowiem duŜym lotniskiem takŜe skonsultował się ze swoim zwierzchnikiem, który zerknął na McCreadyego przez jednostronne lustro.

Pstryknęła kilkakrotnie migawka umieszczonego za tym samym lu strem aparatu.

Wydano odpowiednie rozkazy i kilka czekających w po gotowiu osób przeszło w pełny status operacyjny.

Kiedy McCready poja wił się na zewnątrz, czekały tam juŜ dwa moskwicze na cywilnych znakach.

RównieŜ po niego przyjechał samochód z ambasady, ale nie tak dobrej marki jak jaguar.

W drodze deptały mu po piętach dwa lotne patrole, których załogi złoŜyły następnie odpowiedni raport swoim zwierzchni kom w Drugim Departamencie KGB.

Późnym popołudniem fotografie dziwnego przybysza dotarły do wio ski Jazieniewo, gdzie mieści się siedziba zajmującego się wywiadem za207 .

granicznym Pierwszego Departamentu KGB.

Wylądowały w końcu na biurku zastępcy dyrektora, generała Wadima W.

Kirpiczenki.

Ten przyj rzał im się uwaŜnie, przeczytał dołączony raport o peruce i odlepiają cym się skraju wąsa, po czym zabrał zdjęcia na dół, do laboratorium.

Zobaczcie, czy nie uda wam się usunąć peruki i wąsów pole cił.

Technicy uŜyli specjalnego sprayu.

Kiedy zobaczył efekt ich pracy, o mało nie wybuchnął śmiechem.

Niech mnie kule biją mruknął.

To Sam McCready.

Poinformował Departament Drugi, Ŝe od tej chwili sprawę przejmu ją jego ludzie.

Wydał odpowiednie rozkazy.

Dwadzieścia cztery godziny na dobę.

JeŜeli z kimś się skontaktu je, zgarnijcie obu.

Zatrzymajcie go takŜe, jeśli odbierze coś ze skrytki albo gdyby się zbliŜał do Mauzoleum Lenina.

OdłoŜył słuchawkę i odczytał ponownie dane spisane z paszportu McCreadyego.

Występował on jako przybyły z Londynu przez Helsinki technik elektronik, który w ramach rutynowej kontroli ma sprawdzić, czy w budynku ambasady nie działają urządzenia podsłuchowe.

Ale jaka jest, u diabła, twoja prawdziwa misja?

zapytał gene rał leŜącą na biurku fotografię.

W ambasadzie nad rzeką Moskwa McCready, Gaunt i Thornton zje dli tego wieczoru kolację sami.

Wizyta trzech gości nie przypadła szcze gólnie do gustu ambasadorowi, ale depesza w ich sprawie nadeszła pro sto z biura rządu, a poza tym miał nadzieję, Ŝe całe zamieszanie nie potrwa dłuŜej niŜ dwadzieścia cztery godziny.

Zdaniem Jego Ekscelen cji, im szybciej wyniosą się stąd te podejrzane typki, tym lepiej.

Mam nadzieję, Ŝe nam się uda oświadczył przy kawie Gaunt.

Rosjanie są mistrzami w grze w szachy.

To prawda odparł ze spokojem McCready.

Jutro zobaczy my, czy są tak samo dobrzy w grze w trzy karty.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Był ciepły lipcowy poranek.

Dokładnie za pięć ósma z bramy amba sady brytyjskiej w Moskwie wynurzył się nie oznakowany austin montego.

Przejechał przez most na rzece Moskwa i ruszył w stronę centrum miasta.

Według późniejszego raportu KGB za kierownicą siedział Sam McCre ady; oprócz niego w samochodzie nie było nikogo.

Jego ruda peruka i wą sy były tym razem idealnie przymocowane; siedzący w kilku samocho208

dach obserwatorzy widzieli je wyraźnie przez przednie szyby swoich po jazdów.

Wycelowali teleobiektywy i wykonali kilka zdjęć; później, w cią gu dnia zrobiono dalsze.

Brytyjski agent przejechał ostroŜnie przez centrum Moskwy, po czym skierował się w stronę połoŜonej na północy Wystawy Osiągnięć Gospo darczych Strona 148

forsyth Fa szerz.txt

ZSRS.

Po drodze wykonał kilka manewrów mających na celu pozbycie się ewentualnego

"ogona".

Bezskutecznie.

Nie zorientował się równieŜ, Ŝe jest śledzony.

KGB dysponowało sześcioma pojazdami; Ŝa den z nich nie trzymał się za austinem dłuŜej niŜ przez kilkaset jardów.

Agent SIS zostawił swój samochód na skraju rozległych terenów wy stawowych i wybrał się na spacer.

Dwa naleŜące do KGB pojazdy pozo stały na posterunku przy zaparkowanym austinie.

Ludzie z czterech po zostałych wysiedli i rozproszyli się między róŜnymi eksponatami, otaczając Anglika ze wszystkich stron niewidoczną zasłoną.

On tymczasem kupił sobie loda i większą część poranka przesiedział na ławce udając, Ŝe czyta gazetę, i często spoglądając na zegarek, tak jakby na kogoś czekał.

Nikt się jednak nie pojawił oprócz pewnej starszej pani, która zapytała go o godzinę.

Nie mówiąc ani słowa, pokazał jej tarczę zegarka; przyjrzała się jej, podziękowała i odeszła.

Zabrano ją zaraz na posterunek, zrewidowano i przesłuchano.

Po dwudziestu czterech godzinach oficerowie KGB zmuszeni byli uznać, Ŝe zatrzymana jest po prostu starszą panią, która chciała się dowiedzieć, jaki jest dokładny czas.

Zatrzymano równieŜ sprzedawcę lodów.

Krótko po dwunastej agent z Londynu wyjął z kieszeni owinięte w pa pier drugie śniadanie i nie spiesząc się zjadł przyniesione kanapki.

Na stępnie wstał, wrzucił papier do kosza na śmieci, kupił sobie następnego loda i z powrotem usiadł na ławce.

Wzięto pod obserwację kosz na śmieci, ale nikt nie usiłował z niego nic wyjąć aŜ do chwili, kiedy przybyła ze swym wózkiem ekipa śmieciarzy.

Zanim zdąŜyli opróŜnić kosz, opakowanie zostało zarekwirowane przez agentów KGB

i przesłane do drobiazgowej analizy.

Szukano śla dów sympatycznego atramentu, mikropunktów oraz ukrytych między dwoma warstwami papieru mikrofilmów.

Niczego takiego nie stwierdzo no.

Znaleziono natomiast ślady chleba, masła, ogórka i jajka.

Na długo przed tym odkryciem, bo juŜ kilka minut po godzinie pierw szej, agent z Londynu wstał, wrócił do samochodu i opuścił teren wysta wy.

Jego pierwsze rendez-vous najwyraźniej nie doszło do skutku.

Wszyst ko wskazywało, Ŝe drugie albo awaryjne spotkanie wyznaczone zostało w walutowym sklepie "Bieriozka", do którego udał się po opuszczeniu te renów wystawowych.

Dwaj agenci KGB weszli za nim do sklepu i kręcili 209 .

się między półkami, wypatrując, czy Anglik nie kładzie przypadkiem ja kiejś paczuszki między oferowanymi w tym miejscu luksusowymi towara mi albo czy niczego nie zabiera.

Gdyby dokonał jakiegokolwiek zakupu, zostałby zgodnie z otrzymanymi rozkazami aresztowany; zarzucono by mu, Ŝe nabyty przez niego towar kryje w sobie prawdopodobnie materiały szpiegowskie; a cały sklep słuŜy jako skrzynka kontaktowa.

Anglik nie kupił jednak niczego i samotnie opuścił sklep, po czym wsiadł do samo chodu i wrócił do ambasady brytyjskiej.

Dziesięć minut później wyjechał z niej ponownie.

Siedział teraz na tylnym siedzeniu jaguara prowadzonego przez szofera ambasady.

Kiedy jaguar wyjechał z miasta i znalazł się niedaleko lotniska, szef ekipy ob serwatorów połączył się bezpośrednio z generałem Kirpiczenko.

Obserwowany zbliŜa się do portu lotniczego, towarzyszu generale.

Czy nawiązał z kimś jakiś kontakt?

Jakikolwiek kontakt?

Nie, towarzyszu generale.

Oprócz starszej kobiety i sprzedawcy lodów, którzy zostali zatrzymani, nie rozmawiał z nikim; nikt równieŜ nie powiedział do niego ani słowa.

W naszym posiadaniu jest wyrzucona przez niego gazeta i papier, w który miał

opakowane kanapki.

Poza tym nicze go nie dotykał.

Misja spaliła na panewce, pomyślał Kirpiczenko.

Strona 149

forsyth Fa szerz.txt

Ale McCready jesz cze tu wróci.

A my będziemy na niego czekali.

Wiedział, Ŝe udający technika z Foreign Office brytyjski agent legity muje się dyplomatycznym paszportem.

Nie zatrzymujcie go powiedział.

UwaŜajcie na sztuczny tłok w hali dworcowej.

JeŜeli nie dojdzie do Ŝadnego przelotnego kontaktu, śledźcie go aŜ do chwili, kiedy wejdzie do samolotu.

Później generał zbada uwaŜnie dostarczone mu przez jego ekipę, zro bione przez teleobiektyw zdjęcia, kaŜe sobie przynieść duŜy mikroskop, spojrzy ponownie i wyprostuje się, czerwony ze złości.

Wy głupie dupki wrzaśnie.

To nie jest McCready!

Dziesięć po ósmej tego samego ranka z bramy ambasady wyjechał jaguar, za którego kierownicą siedział szef moskiewskiej placówki SIS, Barry Martins.

Auto potoczyło się dostojnie w stronę starego Arbatu, wzdłuŜ którego wąskich uliczek stoją eleganckie domy dawno juŜ nieŜy jących zamoŜnych kupców.

Ruszył za nim, w ramach rutynowej akcji, pojedynczy moskwicz.

"Jedenasty garnitur" tak określali Brytyjczycy agentów KGB, którzy uganiali się za nimi po całej Moskwie wypełniając najbardziej Ŝmudną, jaką moŜna sobie wyobrazić, czarną robotę.

Jaguar kręcił się bez celu po Arbacie; kierowca co jakiś czas zatrzymywał się przy krawęŜniku i spoglądał na plan miasta.

210

Dwadzieścia po ósmej z ambasady wyjechał mercedes.

Prowadził go ubrany w niebieską kurtkę i czapkę z daszkiem szofer.

Nikt nie przyjrzał się dokładnie tylnemu siedzeniu i nie zauwaŜył skulonej i przykrytej kocem postaci, która leŜała na podłodze.

W ślad za mercedesem ruszył kolejny moskwicz.

Mercedes wjechał na Arbat i minął zaparkowanego jaguara.

W tej samej chwili Martins, który wciąŜ biedził się nad planem miasta, zde cydował się wreszcie, gdzie chce jechać, odbił od krawęŜnika i zajął miejsce pomiędzy mercedesem i śledzącym go moskwiczem.

Konwój składał się teraz z mercedesa, jaguara i dwóch podąŜających za nimi moskwiczy.

Jaguar wjechał w ślad za mercedesem w wąską jednokierunkową ulicz kę i nagle coś złego stało się z jego silnikiem.

Zakaszlał, strzelił i zgasł.

Dwa moskwicze zatrzymały się z tyłu; ze środka wysypali się agenci KGB.

Martins pociągnął za dźwignię, wysiadł i otworzył maskę.

Natychmiast otoczyła go sfora rozjuszonych męŜczyzn w skórzanych marynarkach.

Mercedes oddalał się szybko i za chwilę zniknął za rogiem.

Na wą skich chodnikach przysłuchiwali się awanturze rozbawieni moskwianie.

Słuchaj no, mój dobry człowieku oświadczył dowódcy ekipy kie rowca jaguara jeśli taki z ciebie chojrak, to zasuwaj na piechotę.

Nic nie cieszy moskwian bardziej niŜ widok czekistów, którym coś poszło nie po myśli.

Jeden z funkcjonariuszy wrócił do samochodu i po łączył się przez radio ze swoimi zwierzchnikami.

Opuściwszy Arbat, siedzący za kierownicą mercedesa David Thornton odwrócił się do tyłu, Ŝeby dowiedzieć się, jak ma dalej jechać.

Wska zówek udzielił mu Sam McCready, który wynurzył się spod koca, za ni kogo nie przebrany i wyglądający dokładnie tak, jak Sam McCready.

Po dwudziestu minutach mercedes zatrzymał się na opustoszałej, wysadzanej drzewami alei w środku parku Gorkiego.

McCready oderwał umocowaną z tyłu na specjalnych zatrzaskach tabliczkę ze znaczkiem CD, a na miejsce brytyjskich znaków rejestracyjnych umieścił nowe, opatrzo ne od wewnętrznej strony silną warstwą samoprzylepną.

Thornton zro bił to samo z przodu.

McCready wyjął z bagaŜnika pudełko z przybora mi do charakteryzacji i usiadł z powrotem na tylnym siedzeniu.

Thornton zamienił swoje błękitne nakrycie głowy na bardziej typową w Rosji skó rzaną czarną czapkę i zajął miejsce za kierownicą.

Osiemnaście minut po godzinie dziewiątej pułkownik Nikołaj Gorodow wyszedł ze swego mieszkania przy ulicy Szabołowskiej i ruszył pie szo w stronę placu DzierŜyńskiego i mieszczącej się tam siedziby KGB.

Był blady i wymizerowany; rychło ujawniła się tego przyczyna.

Z klatki

Strona 150

forsyth Fa szerz.txt

211 .

schodowej wynurzyli się dwaj męŜczyźni i ruszyli w ślad za nim, nie kry jąc bynajmniej, Ŝe go śledzą.

Pułkownik przeszedł juŜ około dwustu jardów, kiedy do krawęŜnika podjechał i zwolnił dotrzymując mu kroku czarny mercedes.

Usłyszał szelest otwieranej elektrycznie szyby.

Dzień dobry, pułkowniku powiedział do niego ktoś po angiel sku.

Nie idzie pan przypadkiem w moją stronę?

Gorodow przystanął i wytrzeszczył oczy.

Osłonięty tylnymi zasłonami od dwóch funkcjonariuszy KGB patrzył na niego z okna samochodu Sam McCready.

Gorodow był zdumiony, ale w jego oczach nie było ani śladu triumfu.

Taki wyraz twarzy, pomyślał McCready, spodziewałem się zobaczyć.

Gorodow doszedł do siebie.

Dziękuję, towarzyszu, bardzo to miło z waszej strony powie dział

wystarczająco głośno, Ŝeby usłyszeli go dwaj szpicle.

Wsiadł do samochodu, który natychmiast odjechał.

Dwaj funkcjona riusze KGB stali bez ruchu przez trzy sekundy...

i zbaranieli.

Przyczyna była prosta: na tablicach rejestracyjnych mercedesa widniały literki MOC i dwie cyfry.

Ekskluzywne, opatrzone literami MOC tablice naleŜą wyłącznie do członków Komitetu Centralnego; nie kaŜdy szeregowy pracownik KGB ośmieli się zadzierać z taką grubą rybą.

Dwaj szpicle zapisali niemniej numery i uŜywając swoich podręcznych krótkofalówek czym prędzej po łączyli się z centralą.

Martins dobrze wybrał.

Te konkretne numery naleŜały do zastępcy członka Biura Politycznego, który przebywał akurat na Dalekim Wscho dzie, gdzieś koło Chabarowska.

Minęły cztery godziny, zanim go odna leziono i ustalono, Ŝe posiadanym przez niego samochodem jest czajka, a nie mercedes, i Ŝe bezpiecznie garaŜuje ona w Moskwie.

Wtedy było juŜ za późno; mercedes stał z powrotem na parkingu ambasady, z bez trosko powiewającym na drąŜku Union Jackiem.

Gorodow oparł się o tylne siedzenie.

Spalił teraz za sobą wszystkie mosty.

JeŜeli pracujesz dla Rosjan stwierdził McCready zapłacę za to gardłem.

Gorodow przemyślał to sobie: AjeŜeli ty pracujesz dla Rosjan odparł ja jestem juŜ martwy.

Dlaczego wróciłeś?

zapytał McCready.

Popełniłem, jak się okazało, błąd oświadczył Gorodow.

Obiecałem ci coś kiedyś.

Okazało się, Ŝe nie mogę tego odkryć w Londy212

nie, a ja lubię dotrzymywać słowa.

Rosjanie wezwali mnie na pilne kon sultacje.

Nieposłuszeństwo oznaczałoby konieczność natychmiastowego przejścia na Zachód.

W Ŝaden sposób nie mógłbym usprawiedliwić swego dalszego pozostawania w ambasadzie.

Doszedłem do wniosku, Ŝe mogę przyjechać na tydzień do Moskwy.

Odszukam, myślałem, to, czego potrze buję, a potem pozwolą mi wrócić do Londynu.

śe jest juŜ za późno, zo rientowałem się dopiero po przyjeździe.

Podejrzewają mnie.

W moim miesz kaniu i gabinecie załoŜony jest podsłuch; nie pozwolono mi wyjechać do Jazieniewa, skazany jestem na bezsensowne przekładanie papierów w mo skiewskiej centrali.

A propos, tak się składa, Ŝe coś dla ciebie mam.

Otworzył dyplomatkę i podał McCreadyemu cienką tekturową tecz kę.

W środku było pięć kartek, kaŜda opatrzona zdjęciem i nazwiskiem.

Pod pierwszą fotografią widniało nazwisko Donalda Macleana, pod dru gą Guya Burgessa.

W tym czasie obaj juŜ nie Ŝyli, pochowani w stolicy swej przybranej ojczyzny.

Na trzecim arkuszu widniała znajoma twarz i nazwisko Kima Philbyego, doŜywającego wówczas swoich dni w Mo skwie.

Czwarte zdjęcie przedstawiało wąskie, ascetyczne rysy Anthonyego Blunta, Ŝyjącego wtedy w niełasce w Anglii.

McCready odwrócił kolejną kartkę.

Strona 151

forsyth Fa szerz.txt

Piąta fotografia była bardzo stara.

Widniała na niej twarz szczupłego młodego męŜczyzny ze zmierzwioną falującą czupryną, w duŜych, sowich okularach na nosie.

Pod zdjęciem moŜna było przeczytać dwa słowa: John Cairncross.

McCready odchylił się do tyłu i westchnął.

Niech to diabli.

To był cały czas on.

Znał to nazwisko.

W czasie wojny i zaraz po niej Cairncross pełnił mimo młodego wieku wysokie funkcje państwowe.

Zajmował wiele róŜ nych stanowisk pracował jako prywatny sekretarz ministra lorda Hankeya; potem w wywiadzie łączności w Bletchly Park, a następnie w Mini sterstwie Skarbu i Wojny.

W późnych latach czterdziestych miał dostęp do tajemnic broni atomowej.

Na początku pięćdziesiątych nabrano wo bec niego podejrzeń.

Do niczego się nie przyznał i został zwolniony.

Nie sposób było mu nic udowodnić, pozwolono mu zatem na przeprowadzkę do Rzymu, gdzie podjął pracę w Organizacji WyŜywienia i Rolnictwa (FAO).

W roku 1986 przebywał na emeryturze we Francji.

Zakończyło się trwające trzydzieści pięć lat polowanie.

Nikomu nie groziły juŜ niesłusz ne oskarŜenia.

Powiedz mi, Sam zapytał nieśmiało Gorodow dokąd do kładnie jedziemy?

Mój horoskop odparł McCready mówi mi, Ŝe dzisiaj wy jeŜdŜam na Zachód.

Twój twierdzi to samo.

213 .

Thornton ponownie zatrzymał samochód między drzewami Parku Gorkiego, zamienił

się miejscami z jednym ze swoich pasaŜerów i zabrał do pracy.

Siedzący z przodu udawał szofera.

Nikt nie powinien się inte resować limuzyną członka Komitetu Centralnego, nawet gdyby ją przy padkiem tutaj zobaczył.

WyŜsi działacze partyjni zawsze kryją się w swo ich samochodach za wewnętrznymi zasłonami; te w mercedesie równieŜ zostały zasunięte.

Thornton pracował nad swoim klientem tych, któ rym robił make-up, zawsze określał jako klientów przy przyćmionym, prześwitującym przez zasłony świetle dnia.

Kamizelka ratunkowa dodała szczupłemu męŜczyźnie tuszy upodab niając go do korpulentnego rabbiego Birnbauma.

Potem doszła biała koszula, czarne spodnie, krawat i marynarka.

Thornton przykleił klien towi gęstą siwą brodę i wąsy, ufarbował mu na ten sam kolor czuprynę i przymocował do skroni kręcone siwe pejsy ortodoksyjnego rabina.

Gdyby dodać czarny kapelusz i neseser, stworzony przez Thorntona rabin niczym nie róŜniłby się od tego, który wylądował poprzedniego dnia w Moskwie.

Tyle tylko, Ŝe był nim zupełnie ktoś inny.

Na koniec zajęto się samochodem przywracając mu wygląd pojazdu ambasady brytyjskiej.

Rabbiego podwieziono pod hotel "Nacjonal", gdzie spoŜył suty posi łek, płacąc zań amerykańskimi dolarami.

Po lunchu pojechał taksówką na lotnisko.

Po południu miał zarezerwowany lot do Londynu.

Na bile cie zaznaczono, Ŝe przesiada się tam na samolot do Nowego Jorku.

Thornton wrócił mercedesem na teren ambasady brytyjskiej i natych miast zabrał się do pracy przy drugim kliencie, którego przemycił skur czonego pod kocem za przednim siedzeniem.

Do dyspozycji miał rude wąsy i perukę, kremy podkładowe, koloranty, barwione szkła kontakto we i farbę do zębów.

W tym czasie dotarł do ambasady swoim austinem montego Denis Gaunt cały spocony i ze swędzącą skórą pod iden tycznymi rudymi wąsami i peruką, które nosił przez cały boŜy dzień spe cjalnie po to, Ŝeby zrobić przyjemność KGB.

Dziesięć minut po jego przyjeździe autentyczny szofer odwiózł drugiego męŜczyznę na lotnisko, tym razem jaguarem.

Po godzinie Barry Martins zawiózł na Szeremietiewo Thorntona przeobraŜonego dla odmiany w Kuriera Jej Królew skiej Mości.

Postać rabina przyciągała jak zwykle zaciekawione spojrzenia, ale jego papiery były w porządku i po trwających piętnaście minut formalnościach przepuszczono go do hali odlotów.

Usiadł i zaczął czytać Siddur, mru cząc co jakiś czas niezrozumiałe modlitwy.

Wąsaty rudzielec został odprowadzony prawie do samych drzwi hali odlotów Strona 152

forsyth Fa szerz.txt

tak liczna była ekipa funkcjonariuszy KGB, którzy starali się 214

upewnić, Ŝe nikomu nie przekazał ani od nikogo nie otrzymał Ŝadnej paczki ani wiadomości.

Ostatni przybył Kurier Jej Królewskiej Mości, z dyplomatką przymo cowaną łańcuszkiem do przegubu ręki.

Tym razem bezcenny warsztat pracy Thorntona znajdował się we własnej walizce; nikt nie musiał go za niego nosić, poniewaŜ jego bagaŜ nie podlegał kontroli.

Denis Gaunt pozostał w ambasadzie.

Odzyska zdolność ruchów do piero po trzech dniach, kiedy do Moskwy zawita kolejny udający kurie ra pracownik SIS, niejaki Mason, i wręczy mu paszport wystawiony na to samo nazwisko.

Dokładnie w tym samym momencie dwóch róŜnych Masonów przejdzie przez dwa róŜne punkty kontroli paszportowej na lotnisku Szeremietiewo, a British Airways przewiezie ich obu za cenę jednego biletu.

Tego popołudnia samolot brytyjski wystartował zgodnie z rozkładem i opuścił sowiecką przestrzeń powietrzną dokładnie o 17.15.

Krótko po tem rabin podniósł się ocięŜale z fotela, przeszedł do kabiny dla palą cych i pochylił się nad męŜczyzną z rudymi wąsami.

Nikołaj, mój przyjacielu, jesteś juŜ na Zachodzie powiedział, po czym kupił szampana, którego wypili wspólnie z Kurierem Jej Kró lewskiej Mości.

Cała sztuczka udała się, poniewaŜ McCready uprzytom nił sobie, Ŝe wszyscy on sam, Gaunt i Gorodow są tego samego wzrostu i budowy ciała.

Zyskując na czasie lecieli bowiem na zachód wylądowali na Heathrow kilka minut po siódmej.

Czekała juŜ tam na nich specjalna ekipa z Century House, zaalarmowana przez Martinsa z Moskwy.

Zaraz po wyjściu z samolotu zostali odtransportowani w bezpieczne miejsce.

Tego wieczoru Timothy Edwards w drodze specjalnego wyjątku po zwolił

McCreadyemu zabrać Nikołaja Gorodowa do prywatnego miesz kania Sama w Abingdon Villas.

Obawiam się, pułkowniku, Ŝe jutro rano będzie się musiało zacząć prawdziwe przesłuchanie.

Przygotowano w tym celu bardzo przyjemny domek na wsi.

Nie będzie ci tam niczego brakowało, zapewniam cię.

Dziękuję.

Rozumiem odparł Gorodow.

Kilka minut po dziesiątej zjawił się wezwany telefonicznie przez McCreadyego Joe Roth.

W hallu ujrzał dwóch osiłków z SIS; dwóch ko lejnych okupowało korytarz przed drzwiami prowadzącymi do skrom nego mieszkanka McCreadyego.

Trochę go to zdziwiło.

McCready otworzył drzwi, ubrany w spodnie i sweter, ze szklaneczką whisky w dłoni.

Dzięki, Ŝe przyszedłeś, Joe.

Wchodź.

Jest u mnie ktoś, kogo chciałem ci od dawna przedstawić.

Nie wyobraŜasz sobie jak bardzo.

215 .

Zaprowadził go do salonu.

Stojący tam przy oknie męŜczyzna odwró cił się i uśmiechnął.

Dobry wieczór, panie Roth powiedział Gorodow.

Dobrze, Ŝe się w końcu spotykamy.

Roth stanął w miejscu jak sparaliŜowany.

Potem opadł cięŜko na krze sło i przyjął oferowaną mu przez McCreadyego whisky.

Gorodow usiadł naprzeciwko niego.

Lepiej ty mu wszystko opowiedz zwrócił się McCready do Ro sjanina.

Znasz sprawę lepiej ode mnie.

Gorodow upił trochę swojego drinka, zastanawiając się, od czego zacząć.

Opracowywanie Operacji Potiomkin rozpoczęło się osiem lat temu oświadczył.

Na jej pomysł wpadł pewien młodszy oficer, ale potem zajął się tym osobiście generał Drozdów.

Operacja stała się jego, jak wy to mówicie, oczkiem w głowie.

Jej celem było zadenuncjowanie jakiegoś wyŜszego oficera CIA jako sowieckiej wtyczki w sposób tak przekonywający i za pomocą tak wielu na pierwszy rzut oka niezbitych dowodów, Ŝe nikt rozsądnie myślący nie mógłby ich odrzucić.

Strona 153

forsyth Fa szerz.txt

Celem długoterminowym było sprowokowanie trwającego lata mor derczego sporu wewnątrz Agencji, a co za tym idzie podkopanie na całą dekadę morale jej pracowników i popsucie stosunków, jakie łączą ją z SIS w Wielkiej Brytanii.

Z początku nie mieliśmy na uwadze Ŝadnego kon kretnego oficera, ale po rozwaŜeniu kilku kandydatur wybór padł na Calvina Baileya.

Przyczyny były dwie.

Po pierwsze wiedzieliśmy, Ŝe nie jest specjalnie lubiany w Agencji z powodu swojego oschłego sposobu bycia.

Po drugie słuŜył w Wietnamie, a tam łatwo go było zwerbować.

Calvin Bailey został rozpoznany jako agent CIA w Wietnamie w wy niku czystej rutyny.

Jak wiecie, wszyscy staramy się zidentyfikować funk cjonariuszy przeciwnika, a kiedy juŜ nam to się uda, bacznie obserwuje my, w jaki sposób przebiega ich kariera.

Czasami brak awansów powoduje rozgoryczenie, a to moŜe wykorzystać sprytny werbownik.

Wszyscy to robimy, wiecie o tym.

Podobnie jak CIA, KGB nigdy niczego nie wyrzuca.

Zatrzymujemy i archiwizujemy kaŜdy najmniejszy skrawek informacji, kaŜdy mikrosko pijny fragment.

Przełom w sprawie nastąpił, kiedy Drozdów przejrzał ponownie materiał, który otrzymaliśmy od Wietnamczyków po ostatecz nym upadku Sajgonu w roku 1975.

Większość waszych papierów zosta ła spalona, ale niektóre ocalały w panującym wtedy chaosie.

W jednym z nich była mowa o niejakim Nguyen Van Trocu, który pracował dla Amerykanów.

216

Ten dokument stanowił wyrok na Van Troca.

On i jego kuzyn zostali zatrzymani; nie udało im się uciec.

Kuzyna rozstrzelano, ale Van Troc, choć brutalnie przesłuchiwany, przeŜył i wysłany został po kilku miesią cach do połoŜonego w północnym Wietnamie obozu pracy niewolniczej.

Tam właśnie, wciąŜ Ŝywego, odnalazł go w roku 1980 Drozdów.

Poddany torturom Troc przyznał, Ŝe pracował dla Calvina Baileya jako jego wtyczka w Vietcongu.

Rząd w Hanoi zgodził się na współpracę i zaaranŜowana została se sja fotograficzna.

Van Troca zabrano z obozu, porządnie odkarmiono i ubrano w mundur pułkownika wietnamskiego wywiadu.

Zaraz po agre sji na KambodŜę zrobiono mu szereg zdjęć, na których razem z innymi oficerami beztrosko popija herbatę.

PosłuŜono się trzema róŜnymi kel nerami wszyscy byli agentami Hanoi a potem wysłano ich razem z fotografiami na Zachód.

Kiedy wszystko było gotowe, Van Troc został zlikwidowany.

Jeden z kelnerów udawał uciekiniera, który przedostał się do Hong kongu łodzią.

Tak długo pokazywał z dumą swoją fotografię kaŜdemu brytyjskiemu oficerowi, który miał ochotę na nią spojrzeć, aŜ w końcu została skonfiskowana i wysłana do Londynu tak jak zaplanowano.

Przesłaliśmy kopię do Langley stwierdził McCready w ra mach zwykłej uprzejmości.

Rzecz wydawała nam się pozbawiona większej wartości.

Drozdów wiedział juŜ wtedy, Ŝe Bailey uczestniczył w Programie Phoenix ciągnął swoją opowieść Gorodow.

Został rozpoznany przez naszego rezydenta w Sajgonie, którym był rzekomy Szwed zaopa trujący tutejszą cudzoziemską kolonię w napoje wyskokowe.

O fakcie zaś, Ŝe Bailey był w My Lai, Drozdów dowiedział się z zeznań, które składał podczas procesu tego młodego oficera.

Publiczne archiwa są w Ameryce otwarte prawie dla kaŜdego.

KGB stale w nich myszkuje.

Tak czy owak, wyglądało na to, Ŝe znaleźliśmy odpowiedni motyw zdrady Baileya.

Wiedzieliśmy takŜe o jego wyjeździe do Tokio w roku 1970 odnotowano to w ramach czystej rutyny.

Drozdów musiał tylko poinstruować Orłowa, Ŝe sam zjawił się określonego dnia w Tokio, Ŝeby osobiście przejąć prowadzenie amerykańskiego renegata z CIA.

Kiedy to błyskawicznie sprawdziliście, okazało się, Ŝe daty się zgadzają.

Oczywi ście Drozdowa w ogóle tam nie było w roku 1970.

Strona 154

forsyth Fa szerz.txt

Ten element dodano później.

Od tej chwili klocek po klocku budowano sprawę przeciwko Baileyowi.

Piotr Orłów został wyznaczony do całej operacji około roku 1981; od tego czasu szkolono go i przeprowadzano ciągłe próby symulacyjne.

217 .

Urczenko, który tak głupio do nas wrócił, dostarczył przed swoją śmier cią wartościowych informacji na temat tego, w jaki sposób wy, Amery kanie, traktujecie uciekinierów.

Orłów mógł się dokładnie przygotować;

wiedział, jak unikać pułapek i jak dawać sobie radę z wykrywaczem kłamstw.

A przede wszystkim Ŝe zawsze powinien mówić wam to, co chcecie słyszeć.

Nie za wiele, ale wystarczająco duŜo, Ŝebyście to spraw dzili i Ŝeby pasowało.

Kiedy Drozdów wybrał juŜ swoją ofiarę, Bailey poddany został inten sywnej obserwacji.

Odnotowywano kaŜdą podróŜ, w którą się udawał.

Kiedy awansował i zaczął odbywać inspekcje w Europie i gdzie indziej, zaczęły się rachunki w bankach.

Kiedy tylko Bailey pojawiał się w jakimś europejskim mieście, natychmiast zakładano tam rachunek w banku, zawsze na nazwisko, które mógłby wybrać, na przykład jego zamęŜnej szwagierki albo babki od strony matki.

Drozdów przygotował aktora, do złudzenia przypominającego Baileya, który na kaŜde wezwanie leciał zakładać te rachunki, tak Ŝeby potem kasjer mógł

rozpoznać Baileya jako swego klienta.

Później wpłacane były na te konta duŜe sumy pieniędzy zawsze gotówką i przez człowieka z silnym środkowoeuropejskim akcentem.

Informacje pochodziły z najróŜniejszych źródeł: luźnej rozmowy, na słuchów radiowych, podsłuchu telefonicznego, publikacji technicznych (nie do wiary, ile moŜna się dowiedzieć z niektórych waszych amerykań skich publikacji technicznych).

Wszystkie przypisano Baileyowi.

Podsłu chujemy nawet rozmowy w waszej własnej ambasadzie w Moskwie wie dzieliście o tym?

Nie?

Dobrze, o tym później.

Drozdów zmienił tylko daty.

Fragmenty materiałów wywiadowczych, które dotarły do nas we wczesnych latach osiemdziesiątych, zostały, we dług Orłowa, uzyskane w połowie lat siedemdziesiątych od Calvina Ba ileya.

Wszystko to było kłamstwem, ale bardzo sprytnym.

I wszystkiego nauczył się na pamięć Orłów.

Przypisano Baileyowi triumfy, jakie udało się odnieść KGB w walce z CIA.

A takŜe te przeprowadzone przez CIA operacje, które zakończyły się fiaskiem.

I zawsze zmieniano daty, tak Ŝeby wywołać wraŜenie, Ŝe wiedzieliśmy o czymś wcześniej niŜ w rzeczywistości co było oczywi ście niemoŜliwe bez sowieckiej, ulokowanej w CIA wtyczki.

Jednak jeszcze dwa lata temu Drozdów nie dysponował pełnym ma teriałem.

Brakowało mu wewnętrznych plotek, pseudonimów znanych tylko wewnątrz organizacji, takich chociaŜby jak pańskie operacyjne na zwisko Hayes, panie Roth.

Wtedy właśnie przeszedł do Rosji Edward Howard i Drozdów miał nareszcie wszystko, czego potrzebował.

Dowie

218

dział się o nie znanych do tej pory prawdziwych sukcesach odniesio nych przez Baileya i mógł poinstruować Orłowa, Ŝeby przedstawił je jako ustępstwa ze strony Moskwy poczynione specjalnie dla zapewnienia awansu jej agentowi Sparrowhawkowi.

Oczywiście te sukcesy nie były Ŝadnym ustępstwem Bailey zapracował na nie w pocie czoła.

Na koniec pozwolono przejść na Zachód Orłowowi i to specjal nie w tak nietypowy sposób, Ŝeby mógł później twierdzić, iŜ obawiał się, Ŝe jeŜeli rozegra to inaczej, Sparrowhawkowi uda się go zatrzymać i zdra dzić.

Z tego samego powodu zwrócił się do Amerykanów, a nie do Bry tyjczyków.

Ci ostatni pytaliby go o inne sprawy, i

Pojawił się więc i zadenuncjował dwóch agentów KGB na chwilę przed tem, nim zostali zlikwidowani.

Strona 155

forsyth Fa szerz.txt

Wszystko zostało naturalnie wcześniej zaaranŜowane.

Ale moŜna było odnieść wraŜenie, Ŝe ktoś w Waszyngto nie przekazuje do Moskwy szczegóły jego przesłuchań.

Dopiero kiedy jego słuchacze byli gotowi połknąć przynętę, zaserwował im wiadomość o ulo kowanej wysoko w CIA sowieckiej wtyczce.

Czy nie tak?

Roth kiwnął głową.

Wyglądał na załamanego.

A próba zamachu w Alconbury?

zapytał.

Dlaczego do niej doszło?

Dodatkowa asekuracja Drozdowa.

Nie wiedział oczywiście o mnie.

Chciał po prostu dostarczyć wam kolejnego dowodu.

Zabójczyni była jed ną z jego najlepszych agentek, bardzo niebezpieczna profesjonalistka.

Kazano jej ranić, nie zabić; a potem uciec.

W pokoju zapadła cisza.

Joe Roth utkwił wzrok w swojej whisky.

Po jakimś czasie wstał.

Muszę iść powiedział krótko.

McCready odprowadził go po schodach.

W hallu poklepał Ameryka nina po plecach.

Rozchmurz się, Joe.

Do diabła, kaŜdy czasem popełnia błąd w tej grze.

Moja Firma dała niejedną plamę w przeszłości.

Spójrz na to od jaśniejszej strony.

MoŜesz wrócić do ambasady i wysłać telegram do dy rektora, Ŝe wszystko się wyjaśniło.

Bailey jest niewinny.

Chyba polecę tam sam i powiem mu to osobiście mruknął Roth i ruszył do wyjścia.

McCready eskortował go aŜ na ulicę, ale Roth nie wykrztusił juŜ z sie bie ani słowa.

Dwaj członkowie obstawy rozstąpili się przed wracającym do swego mieszkania Samem, przepuścili go, po czym zamknęli drzwi od zewnątrz.

W salonie siedział Gorodow wpatrując się w rozpostarty na stole "Eve Standard", do którego lektury zabrał się czekając na McCreadyego.

nim

219 .

Bez słowa posunął gazetę w stronę Brytyjczyka i wskazał na notatkę na stronie piątej.

Policyjni nurkowie wydobyli dzisiaj z Tamizy przy śluzie Teddington ciało amerykańskiego turysty.

Według informacji uzyskanych od rzecznika policji, tu rysta ów zatonął wczoraj wieczorem w okolicy Eton.

Zmarłego zidentyfikowano jako Calvina Baileya, amerykańskiego urzędnika, przebywającego na waka cjach w Londynie.

Według informacji uzyskanych w ambasadzie Stanów Zjednoczonych, pan Bailey był w Eton na kolacji razem ze swoim przyjacielem, drugim sekretarzem ambasady.

Po obiedzie panu Baileyowi zrobiło się słabo i wyszedł, Ŝeby zaczerp nąć świeŜego powietrza.

Jego przyjaciel został trochę dłuŜej, zęby zapłacić ra chunek.

Kiedy wyszedł, nie mógł nigdzie odnaleźć pana Baileya.

Po godzinie doszedł do wniosku, ze pan Bailey postanowił samotnie wracać do Londynu.

Kiedy po odbyciu rozmowy telefonicznej okazało się, ze tak nie jest, przyjaciel zawiadomił policję w Eton.

W mieście zarządzono nocne poszukiwania, ale nie dały one Ŝadnego rezultatu.

Dzisiaj rano rzecznik policji w Eton oświadczył, iŜ pan Bailey wybrał się prawdopodobnie po ciemku na przechadzkę ścieŜką flisacką, poślizgnął się i wpadł

do wody.

Pan Bailey nie umiał pływać.

Nie udało nam się skontaktować z panią Gwen Bailey.

Po zaŜyciu środków uspo kajających przebywa ona w wynajętym przez państwa Bailey w Londynie apar tamencie.

Strona 156

forsyth Fa szerz.txt

McCready odłoŜył gazetę i spojrzał w stronę drzwi.

Ty sukinsynie szepnął.

Ty cholerny, nieszczęsny sukinsynie.

Joe Roth udał się pierwszym porannym samolotem do Waszyngtonu, a stamtąd prosto do willi w Georgetown.

Wręczył tam swoją rezygnację, która weszła w Ŝycie dwadzieścia cztery godziny później.

Pozostawił dyrek tora człowiekiem mądrzejszym o kolejne bolesne doświadczenie.

Przed wyjściem Roth miał do niego tylko jedną prośbę.

Dyrektor wyraził zgodę.

Roth dotarł na Ranczo bardzo późno tej samej nocy.

Pułkownik Orłów jeszcze nie spał.

Siedział samotnie w swoim pokoju grając w szachy z komputerem.

Był całkiem niezłym szachistą, ale kom puter okazał się lepszy.

Komputer grał białymi; figury Orłowa nie były czarne, lecz ciemnoczerwone.

Z magnetofonu sączyła się muzyka Seekersów z roku 1965.

Kroił wszedł pierwszy, odsunął się na bok i zajął pozycję przy ścianie.

W ślad za nim wkroczył Roth i zamknął za sobą drzwi.

Zaskoczony Orłów podniósł na nich wzrok.

220

Kroił wpatrywał się w niego pozbawionymi wyrazu oczyma; niczego nie moŜna było wyczytać z jego twarzy.

Pod lewą pachą kurtki widniało charakterystyczne wybrzuszenie.

Orłów zauwaŜył je i spojrzał na Rotha;

Ten patrzył na niego lodowatym wzrokiem.

W miejsce zdumienia na twarzy Orłowa pojawiło się zrozumienie i rezygnacja.

Nikt nie wymówił ani słowa.

Pokój wypełnił czysty, dźwięczny głos Judith Durham: śegnam cię, mój jedyny prawdziwy kochanku, Po raz ostatni mówimy sobie do widzenia...

Dłoń Kroiła powędrowała w kierunku magnetofonu.

Skończył się czas karnawału...

Palec Kroiła nacisnął przycisk "stop" i z powrotem zapadła cisza.

Orłów powiedział tylko jedno słowo, drugie słowo w języku rosyjskim, jakie wymówił od czasu przyjazdu do Ameryki.

Kto?

zapytał.

Gorodow odpowiedział Roth.

Było to niczym uderzenie w splot słoneczny.

Orłów przymknął oczy i potrząsnął głową, jakby nie chciał w to uwierzyć.

Spojrzał na leŜącą przed nim klawiaturę i dotknął czubkiem wska zującego palca korony swojego króla.

Nacisnął i zwolnił klawisz.

Czer wony król przechylił się i upadł; w ten sposób gracz przyznaje się do poraŜki.

Wesela nie będzie mimo Ŝe wiano panny młodej zostało wręczone i przyjęte.

Czerwony król obrócił się raz wokół swojej osi i legł nieruchomo.

A pułkownik Piotr Aleksandrowicz Orłów, bardzo dzielny człowiek i patriota, wstał i dał krok w ciemność na spotkanie potęŜnego Boga, który go stworzył.

221 .

INTERLUDIUM

Wszystko to bardzo piękne, Denis powiedział Timothy Edwards, kiedy zarząd zebrał się ponownie we środę rano.

Musimy jednak za dać sobie pytanie: czy te wybitne talenty będą kiedyś w przyszłości po trzebne?

Niezupełnie cię rozumiem, Timothy przyznał Denis Gaunt.

Sam McCready usadowił się wygodnie, na ile mu pozwalało proste oparcie krzesła, i pozwolił im szemrać dalej.

Rozmawiali o nim, jakby był meblem, czymś minionym, tematem do pogawędki w klubie przy

winie.

Wyjrzał na jaskrawy błękit lipcowego nieba za oknami.

Był tam cały świat, inny świat, w który miał juŜ wkrótce wejść torując sobie drogę bez udziału małej grupki równych sobie pracowników wywiadu, wśród któ rych spędził większą część swego dorosłego Ŝycia.

Pomyślał o Ŝonie; gdyby jeszcze Ŝyła, chciałby wraz z nią przejść na Strona 157

forsyth Fa szerz.txt

emeryturę i osiąść w jakimś małym domku nad morzem w Devon lub w Kornwalii.

Czasem marzył o własnej łódce rybackiej: kołysałaby się na wodzie w przystani o kamiennych ścianach, bezpieczna od zimowych wichrów i gotowa do letnich rejsów, z których wracałby na kolację z dor szem, płastugą albo gładką, błyszczącą makrelą.

W swoich marzeniach występował jako pan McCready z tego domu nad przystanią albo po prostu Sam, który siadywał przy piwie w zaciszu miejscowej gospody z rybakami i poławiaczami krabów z miasteczka.

Ale były to oczywiście tylko marzenia, które go nachodziły czasami w ciem nych, zasnutych deszczem zaułkach Czechosłowacji lub Polski, gdy cze kał na "kontakt"

lub gdy obserwował skrzynkę kontaktową, by sprawdzić, czy nie została namierzona, zanim sięgnął po wiadomość.

222

Lecz May odeszła, a on został sam na świecie, zdany jedynie na bra terstwo najmniejszego z małych światków, tych innych ludzi, którzy zde cydowali się słuŜyć swoim krajom Ŝyjąc w miejscach mrocznych, gdzie śmierć przychodzi nie w blasku chwały, lecz w błysku latarki w twarz i ło mocie Ŝołnierskich butów na bruku.

PrzeŜył to wszystko, lecz wiedział, Ŝe mandarynów nie przeŜyje.

Poza tym tam, na południowym zachodzie, będzie samotny z dala od innych weteranów wojny, którzy popijają swój dŜin w Klubie SłuŜb Spe cjalnych na końcu Herbert Crescent.

Jak większość ludzi, którzy spędzili Ŝycie w cieniu, w duchu był samotnikiem, z trudem zawierał nowe przy jaźnie, jak stary lis przedkładający znajome kryjówki nad otwarte prze strzenie.

Mam po prostu na myśli mówił Timothy Edwards Ŝe cza sy, gdy trzeba było wślizgiwać się do Niemiec Wschodnich i z powrotem to juŜ przeszłość.

W październiku Niemcy Wschodnie przestaną istnieć, a juŜ dzisiaj istnieją właściwie tylko z nazwy.

Stosunki z ZSRS zmieniły się w sposób zasadniczy; nie będzie juŜ uciekinierów, tylko honorowi goście.

O BoŜe, pomyślał McCready, musiał się uczepić akurat tego.

A co się stanie, mój drogi Timothy, gdy w Moskwie zapanuje głód i beton przyci śnie osaczonego Michaiła Gorbaczowa?

Mniejsza z tym, zobaczysz...

Przestał uwaŜać i pomyślał o swoim synu.

Udany, fajny chłopak, wła śnie skończył szkołę i chciał zostać architektem.

No i dobrze.

Miał ślicz ną blondynkę, z którą Ŝył oni chyba teraz wszyscy tak robią...

śliczne dziewczyny nie potrzebują sprawdzania resortu.

A Dań przyjeŜdŜał go od czasu do czasu odwiedzać.

To było miłe.

Ale chłopiec miał własne Ŝycie, przyszłość, ku której zmierzał, przyjaźnie, które miał zawrzeć, i róŜne miejsca, które go czekały, piękniejsze i bezpieczniejsze, jak się spodzie wał, niŜ te, w których sam bywał.

śałował, Ŝe nie poświęcał chłopcu więcej czasu, Ŝe nie baraszkował z nim po dywanie w living-roomie i nie czytał mu bajek na dobranoc.

Zbyt często pozostawiał to May, bo był akurat gdzieś daleko na jakiejś zapomnianej przez Boga i ludzi granicy, wpatrzony w drut kolczasty, cze kając, aŜ przeczołga się przezeń jego agent lub nasłuchując klaksonów, które znaczyły, Ŝe juŜ go więcej nie zobaczy.

Tyle było rzeczy, które zrobił i widział, i miejsc, w których był, a o któ rych istotnie nie mógł rozmawiać z tym młodym człowiekiem, ciągle jesz cze nazywającym go tatą.

Timothy, jestem ci bardzo wdzięczny za tę sugestię, która w pew nym sensie wyprzedziła moją.

223 .

Denis Gaunt dokazywał cudów skłaniając sukinsynów do słuchania i miarę jak mówił, nabierał pewności siebie.

Był dobry; prawdziwy facet z centrali, ale dobry.

PoniewaŜ ciągnął Gaunt Sam zdaje sobie sprawę równie dobrze jak kaŜdy z nas, Ŝe nie moŜemy tkwić ciągle w przeszłości, prze Ŝuwając w kółko zimną wojnę.

Chodzi o to, Ŝe są inne niebezpieczeństwa, które zagraŜają naszemu krajowi i które stale narastają.

Jak na przykład rozprzestrzenianie nowoczesnej broni wśród bardzo niestabilnych tyra nów Trzeciego Świata.

Doskonale wiemy, co Francja sprzedała Irakowi...

Strona 158

forsyth Fa szerz.txt

No i jest oczywiście kwestia terroryzmu.

W związku z tym wziął burą teczkę od pracownika kancelarii i otworzył chciałbym przypomnieć wam o aferze, która zaczęła się w kwietniu tysiąc dziewięćset osiemdzie siątego szóstego roku i skończyła, jeśli w ogóle moŜna mówić o jakim kolwiek zakończeniu w odniesieniu do problemu irlandzkiego, późną wiosną osiemdziesiątego siódmego.

Takie afery prawdopodobnie będą się dalej zdarzały, a zadaniem Firmy będzie je dalej likwidować.

Pozbyć się Sama McCreadyego?

Byłoby to, szczerze mówiąc, bardzo głupie, proszę panów.

Inspektorzy Półkuli Zachodniej i Operacji Krajowych skinęli, gdy Edwards łypnął w ich stronę.

Ten rodzaj potwierdzenia nie był mu nawet potrzebny.

Gaunt jednak uprzejmie czytał o wypadkach z kwietnia 1986 roku, jakie zapoczątkowały sprawę, która ciągnęła się przez większą część wiosny 1987.

Szesnastego kwietnia osiemdziesiątego szóstego roku samoloty myśliwskie startujące z lotniskowców amerykańskich w zatoce Syrta i my śliwce bombardujące operujące z baz brytyjskich zniszczyły prywatną re zydencję pułkownika Kadafiego pod Trypolisem.

Sypialnie kochanego pułkownika zostały trafione przez myśliwiec startujący z okręgu Stanów Zjednoczonych Exeter, znak wywoławczy Lodziarz Cztery.

Kadafi ocalał, ale doznał załamania nerwowego.

Kiedy przyszedł do siebie, zaprzysiągł zemstę zarówno Stanom, jak i Wielkiej Brytanii, a to dlatego, Ŝe zezwo liliśmy bombowcom F-111 startować z naszych baz w Upper Heyford i Lakenheath.

Wczesną wiosną osiemdziesiątego siódmego roku dowie dzieliśmy się, w jaki sposób Kadafi zamierzał wywrzeć tę zemstę na An glii, i sprawa została powierzona Samowi McCreadyemu...

224

OFIARA WOJNY

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Ojciec Dermot 0Brien otrzymał wiadomość z Libii normalną dla takiego pierwszego kontaktu drogą pocztą.

Był to najzwyczajniejszy list i gdyby go ktoś otworzył czego nikt nie zrobił, poniewaŜ w Republice Irlandii nie przechwytuje się poczty nie znalazłby w nim nic ciekawego.

Stempel pocztowy wskazywał, Ŝe przy szedł z Genewy, co było prawdą, a znaki graficzne obok znaczka infor mowały, Ŝe nadawca pracuje w Światowej Radzie Kościołów, co prawdą nie było.

Ojciec 0Brien znalazł list w swojej skrytce w głównej sieni obok re fektarza pewnego ranka wczesną wiosną 1987, kiedy wstał od śniadania.

Przejrzał pozostałe cztery listy, które do niego przyszły, lecz wzrok jego wrócił do tego z Genewy.

Delikatny znaczek zrobiony ołówkiem na od wrocie koperty powiedział mu, Ŝe nie powinien otwierać listu publicznie ani zostawiać go na wierzchu.

Kapłan Ŝyczliwie skinął głową dwu kolegom, którzy właśnie mieli wejść do refektarza, i wrócił do swojej sypialni na pierwszym piętrze.

List został napisany na zwykłym bibułkowym papierze lotniczym.

Treść była ciepła i przyjazna i zaczynała się od słów: "Mój drogi Dermocie..." w tonie, w jakim zwracają się do siebie starzy przyjaciele zaangaŜowani w pracę duszpasterską.

ChociaŜ Światowa Rada Kościołów jest organiza cją protestancką, przypadkowy obserwator nie dopatrzyłby się niczego dziwnego w tym, Ŝe luterański duchowny pisze do przyjaciela, który jest akurat kapłanem katolickim.

Były to dni ostroŜnego ekumenizmu, szcze gólnie w stosunkach międzynarodowych.

Przyjaciel w Genewie Ŝyczył Dermotowi dobrze, wierzył, Ŝe zdrowie mu dopisuje, i plotkował o pracy ŚRK w Trzecim Świecie.

Rodzynek był

225 .

w trzecim ustępie maszynopisu.

Autor listu informował, Ŝe jego biskup mile wspominał poprzednią rozmowę z ojcem 0Brienem i wyraŜał chęć ponownego spotkania.

Podpis brzmiał po prostu "Twój serdeczny przy jaciel Harry".

Ojciec 0Brien odłoŜył list w zamyśleniu i spojrzał przez okno po nad zielonymi polami hrabstwa Wicklow w kierunku Bray i dalej na sza re fale Morza Irlandzkiego.

Wody były przesłonięte przez fałdy wzgórz, a nawet spiczaste dachy Bray wydawały Strona 159

forsyth Fa szerz.txt

się zamglone i dalekie od stare go dworu w Sandymount, w którym mieściła się główna siedziba zako nu.

Lecz słońce świeciło jasno na zielone łąki, które ojciec 0Brien uko chał tak bardzo, jak bardzo nienawidził wielkiego wroga za morzem.

List zaintrygował zakonnika.

Było to dawno, prawie dwa lata temu, kiedy przyjechał do Trypolisu na prywatną audiencję do pułkownika Muammara Kadafiego, Wielkiego Wodza Libijskiej DŜamahirii, StraŜni ka Słowa Allacha, człowieka, którego w liście nazywano

"biskupem".

Był to rzadki przywilej, lecz mimo kwiecistego języka, modulowane go głosu i przesadnych obietnic ostatecznie nic z tego nie wynikło.

Ani pieniędzy, ani broni dla Irlandii.

Spotkanie zakończyło się rozczarowa niem, a człowiek, który je zorganizował, Hakim al-Mansur, szef Zagra nicznego Wydziału Libijskiej Tajnej Policji, Muchabaratu, który podpisał się "Harry", musiał przepraszać.

A teraz znów wezwanie, no bo do tego się list sprowadzał.

I mimo Ŝe nie podano Ŝadnego terminu spotkania z biskupem, ojciec 0Brien wie dział, Ŝe nie ma takiej potrzeby.

Harry miał na myśli "bezzwłocznie".

I chociaŜ Arabowie potrafią zwlekać latami, kiedy jest im to na rękę, to przecieŜ na takie wezwanie Kadafiego po prostu się szło, zwłaszcza gdy się potrzebowało jego hojności.

A ojciec 0Brien wiedział, Ŝe jego zaufani przyjaciele w Sprawie na prawdę tej hojności potrzebowali.

Fundusze z Ameryki kończyły się, a cią głe apele rządu w Dublinie ludzi, których ojciec 0Brien uwaŜał za zdrajców Ŝeby nie przysyłać do Irlandii broni ani pieniędzy, odnosi ły skutek.

Byłoby rzeczą niemądrą zignorować wezwanie z Trypolisu.

Sęk w tym, aby znaleźć dobre usprawiedliwienie dla ponownej podróŜy.

W normalnych warunkach ojcu 0Brienowi przydałby się parotygodniowy urlop.

Zaledwie trzy dni temu wrócił z Amsterdamu, oficjalnie z seminarium poświęconego Wojnie z Niedostatkiem.

Podczas pobytu w Europie zdołał się wymknąć z Amsterdamu i uŜy wając funduszu, który wcześniej przytaił w Utrechcie, podpisał dwie dłu goterminowe umowy najmu na fałszywe nazwiska jedną na mieszka nie w Roermond w Holandii, drugą w Mimster w Niemczech Zachodnich.

226

Te mieszkania miały się stać w przyszłości miejscami azylu dla młodych bohaterów, którzy poniosą wojnę tam, gdzie wróg się tego najmniej spo dziewał.

PodróŜe były częścią Ŝycia Dermota 0Briena.

Jego zakon prowadził prace misyjne i ekumeniczne, on zaś pełnił funkcję Sekretarza do Spraw Międzynarodowych.

Był to doskonały kamuflaŜ dla wojny; nie dla Wojny z Niedostatkiem, lecz wojny przeciw Anglikom, która stała się jego po wołaniem i treścią Ŝycia od chwili, gdy przed laty w Derry trzymał w rę kach głowę umierającego młodego człowieka z pękniętą czaszką i widział brytyjskich spadochroniarzy biegnących ulicą, a następnie udzielił kona jącemu ostatniego namaszczenia i złoŜył inne, własne ślubowanie, o któ rym jego zakon i jego biskup nic nie wiedzieli.

Odtąd Ŝywił i pielęgnował swoją Ŝywiołową nienawiść do ludzi zza morza i oddał swe usługi Sprawie.

Zostały one chętnie przyjęte i przez dziesięć lat ojciec 0Brien był głównym międzynarodowym "ochronia rzem" Tymczasowej IRA.

Zbierał fundusze, przenosił pieniądze z jedne go głęboko zakonspirowanego konta bankowego na drugie, załatwiał fał szywe paszporty, organizował bezpieczny transport i magazynowanie semteksu i detonatorów.

Za jego sprawą bomby w Regents Parku i Hyde Parku rozerwały młodych członków orkiestry wojskowej i ich konie; za jego sprawą ostre bolce autokaru na ulicy przed Harrodsem wybebeszały ludzi ucinając im ręce i nogi.

śałował, Ŝe było to konieczne, lecz nie wątpił, Ŝe sprawiedliwe.

Czy tał potem reportaŜe w gazetach i oglądał telewizję z przeraŜonymi konfratrami; poproszony przez któregoś z braci o pomoc w pracy duszpa sterskiej, poszedł i z czystym sumieniem odprawił mszę świętą.

Owego wiosennego poranka jego problem został przypadkowo roz wiązany przez mały anons w "Dublin Press", której egzemplarz leŜał jesz cze na łóŜku Dermota, gdzie czytał gazetę pijąc poranną herbatę.

Pokój ojca 0Briena był zarazem jego biurem, z własnym telefonem.

Zadzwonił w dwa miejsca i w drugim usłyszał ciepłe zaproszenie do wzię cia Strona 160

forsyth Fa szerz.txt

udziału w zbliŜającej się pielgrzymce, anonsowanej w gazecie.

Następ nie poszedł do swego superiora.

Jest mi to potrzebne, Frank powiedział.

Kiedy siedzę w biu rze, telefon się urywa.

Muszę mieć trochę spokoju i czasu na modlitwę.

Jeśli się beze mnie obejdziesz, to chciałbym jechać.

Superior spojrzał na plan pielgrzymki i skinął głową.

Błogosławię ci na drogę, Dermot.

Pomódl się za nas wszystkich, jak tam będziesz.

227 .

Do pielgrzymki był jeszcze tydzień.

Ojciec 0Brien wiedział, Ŝe nie musi porozumiewać się z Radą Armii w sprawie zezwolenia na wyjazd.

Jak po powrocie będzie miał jakąś wiadomość, to tym lepiej.

Jeśli nie po co Radzie zawracać głowę?

Wysłał list do Londynu z dodatkową opła tą zapewniającą dostarczenie w ciągu dwudziestu czterech godzin, wie dząc, Ŝe dojdzie do Libijskiego Biura Ludowego (ambasada) w ciągu trzech dni.

To da czas ludziom w Trypolisie na przygotowania.

Pielgrzymka rozpoczęła się mszą i modłami w irlandzkiej świątyni w Knock, a stamtąd przeszła na lotnisko w Shannon do czarterowego odrzutowca lecącego do Lourdes u stóp francuskich Pirenejów.

Tutaj ojciec 0Brien wymknął się z tłumu pielgrzymów, świeckich, zakonnic i księŜy i wsiadł do zaczarterowanego małego samolotu, który czekał na niego na lotnisku w Lourdes.

W ciągu czterech godzin samolot dostar czył go do Valletty na Malcie, gdzie przejęli go Libijczycy.

Ich nie ozna czony odrzutowiec rządowy wylądował w małej bazie wojskowej pod Syrtą w dwadzieścia cztery godziny od chwili, kiedy irlandzki ksiądz opuścił

Shannon.

Czekał tam na niego układny i grzeczny jak zwykle Hakim al-Mansur.

Z powodu pilności powrotu do Lourdes i dołączenia do pielgrzymów, nie było spotkania z pułkownikiem Kadafim.

W gruncie rzeczy nie zo stało ono zapowiedziane.

Była to operacja powierzona al-Mansurowi do załatwienia we własnym zakresie.

MęŜczyźni rozmawiali w bazie, w pokoju dla nich wydzielonym i oto czonym osobistą ochroną al-Mansura.

Gdy skończyli, Irlandczyk uciął sobie parogodzinną drzemkę i wyjechał z powrotem na Maltę i do Lour des.

Był podniecony.

Gdyby zaowocowało to, czego się dowiedział, sta nowiłoby to olbrzymi przełom dla Sprawy.

Hakim al-Mansur załatwił sobie osobiste widzenie z Wielkim Wodzem w trzy dni później.

Został wezwany jak zawsze do natychmiastowego sta wienia się w miejscu, w którym Kadafi akurat tego dnia przebywał.

Od czasu ubiegłorocznego bombardowania przywódca libijski skrupulatniej niŜ

poprzednio przenosił się z miejsca na miejsce, spędzając coraz wię cej czasu na pustyni, o godzinę jazdy od Trypolisu.

Był tego dnia w nastroju, jak to al-Mansur po cichu nazywał,

"beduińskim".

Spoczywał wygodnie na stercie poduszek w wielkim ozdobnym namiocie w swym pustynnym obozie, ubrany tylko w biały kaftan.

Robił wraŜenie ospałego jak zwykle, gdy słuchał sprawozdań dwóch zdenerwo wanych ministrów, którzy siedzieli przed nim po turecku.

Ministrowie, urodzone mieszczuchy, woleliby oczywiście siedzieć za swoimi biurkami.

Lecz jeŜeli taki był kaprys Wielkiego Wodza, siedzieli na poduszkach.

228

Kadafi gestem dłoni przyjął do wiadomości pojawienie się al-Mansu ra i wskazał mu miejsce z boku, by tam poczekał na swoją kolej.

Po od prawieniu ministrów wypił łyk wody i spytał o sprawozdanie z postępów.

Młodszy oficer przekazał sprawozdanie bez zbędnych ozdobników i bez przesady.

Jak wszyscy w otoczeniu przywódcy, bał się Muammara Kadafiego.

Ten człowiek był zagadką, a ludzie zawsze boją się zagadek, szczególnie zaś takich, które jednym skinieniem ręki mogą nakazać na tychmiastową egzekucję.

Strona 161

forsyth Fa szerz.txt

Al-Mansur wiedział, Ŝe wielu cudzoziemców, zwłaszcza wśród Ame rykanów wysokiego szczebla, uwaŜało Kadafiego za szaleńca.

On sam nie wątpił, Ŝe w Muammarze Kadafim nic z szaleńca nie było.

Gdyby był pomylony, nie przeŜyłby osiemnastu lat sprawując najwyŜszą i niekwes tionowaną władzę nad swoim niesfornym, podzielonym i gwałtownym narodem.

W gruncie rzeczy był subtelnym i wykształconym politykiem.

Owszem, popełniał błędy i Ŝywił iluzje, szczególnie dotyczące świata poza jego własnym krajem i swojej pozycji w tym świecie.

Autentycznie wierzył, Ŝe jest samotną gwiazdą pierwszej wielkości w centralnym punkcie sceny politycznej.

Rzeczywiście wierzył, Ŝe jego długie nie trzymające się kupy przemówienia przyjmowane są z czcią przez milionowe "masy" poza gra nicami jego kraju, które zachęcał do obalenia ich przywódców i oddania się pod jego niekwestionowane przywództwo w sprawie oczyszczenia is lamu zgodnie z jego osobistym posłannictwem.

Nikt z najbliŜszego oto czenia Kadafiego nie ośmielił się temu sprzeciwić.

Jednak na terenie Libii nie miał konkurencji i jego pozycja była prak tycznie nie zagroŜona.

Polegał na radach małego grona zaufanych.

Mi nistrowie zmieniali się, lecz jego osobiste grono najbliŜszych, o ile nie podejrzewał któregoś z nich o zdradę, cieszyło się zaufaniem wodza i prak tycznie sprawowało władzę.

Niewielu z nich wiedziało o tym dziwnym miejscu "za granicą".

W tej sprawie wychowany w angielskiej szkole Ha kim al-Mansur był specjalistą.

Al-Mansur wiedział, Ŝe Kadafi ma do niego słabość.

Było to uzasadnione; jako szef słuŜby zagranicznej Muchabaratu w dawnych czasach dowiódł swej lojalności osobiście dokonując egze kucji na trzech przeciwnikach politycznych Kadafiego w ich europejskich kryjówkach.

Mimo to beduiński dyktator wymagał delikatnego obchodzenia się z nim.

Niektórzy załatwiali to kwiecistymi pochlebstwami.

Al-Mansur po dejrzewał, Ŝe Kadafi traktował je z odrobiną sceptycyzmu.

Sam zachowy wał się z szacunkiem, ale nie upiększał prawdy.

Formułował ją starannie i na pewno nie podawał w całości byłoby to samobójcze sądził

229 .

jednak, Ŝe pod pozorami sennego uśmiechu i niemal zniewieściałych gestów rąk Muammara Kadafiego kryje się pragnienie prawdy.

Tego dnia, w kwietniu 1987, Hakim al-Mansur powiedział swemu przywódcy o wizycie irlandzkiego księdza i ich rozmowach.

Kiedy mó wił, jeden z osobistego zespołu lekarzy Kadafiego ten, który przy stole w rogu mieszał jakieś lekarstwo zbliŜył się i podał wodzowi małą fili Ŝankę.

Kadafi przełknął napój i gestem oddalił lekarza, który spakował swoje medykamenty i po chwili opuścił namiot.

ChociaŜ od czasu, kiedy bombowce amerykańskie zniszczyły jego prywatną rezydencję, minął juŜ rok, Muammar Kadafi nie całkiem przy szedł do siebie.

Ciągle jeszcze trapiły go zmory nocne i skutki nadmier nego napięcia.

Doktor podał mu łagodny środek uspokajający.

Podział materiału pół na pół.

Akceptują?

spytał.

Ksiądz przedstawi im ten warunek powiedział al-Mansur.

Jestem pewien, Ŝe Rada Armii wyrazi zgodę.

A sprawa ambasadora amerykańskiego?

To teŜ.

Kadafi westchnął jak ktoś, na czyich barkach spoczywa zbyt wielki cięŜar.

Mało rzucił sennie.

Musi być więcej.

Na kontynencie amerykańskim.

Prowadzimy poszukiwania.

Ekscelencjo.

Problem pozostaje ciągle ten sam.

W Wielkiej Brytanii istnieje Tymczasowa IRA, która wywrze za pana sprawiedliwą zemstę.

Niewierni zniszczą niewiernych z pana roz kazu.

To był wspaniały pomysł...

Pomysł uŜycia Tymczasowej IRA jako narzędzia zemsty Kadafiego na Wielkiej Strona 162

forsyth Fa szerz.txt

Brytanii zrodził się właści wie w głowie al-Mansura, lecz Kadafi wierzył teraz, Ŝe była to jego idea powstała z inspiracji Allacha.

Al-Mansur mówił dalej: W Ameryce nie ma, niestety, miejscowej sieci partyzanckiej, którą moŜna by się posłuŜyć w ten sam sposób.

Ale poszukiwania trwają.

I narzędzia pańskiej zemsty zostaną znalezione.

Kadafi kilkakrotnie skinął głową, po czym gestem ręki dał znać, Ŝe to koniec rozmowy.

Dopilnuj tego mruknął cicho.

Zbieranie informacji wywiadowczych jest dziwnym zajęciem.

Rzadko kiedy za jednym zamachem da się uzyskać odpowiedzi na wszystkie py tania, nie mówiąc juŜ o rozwiązaniu wszystkich problemów.

Szukanie ja kiegoś jednego cudownego rozwiązania jest cechą specyficznie amerykań ską.

Najczęściej obraz wyłania się jak w starannie układanej łamigłówce 230

obrazkowej po kawałku.

Zazwyczaj ostatni tuzin elementów nie poja wia się nigdy; dobry analityk poradzi sobie na podstawie dostępnych mu fragmentów.

Czasami kawałki nie naleŜą do tej szczególnej łamigłówki, tylko do innej.

Czasem są po prostu sfałszowane.

I nie pasują tak dobrze jak praw dziwe, o dokładnie powycinanych brzegach.

W Century House, siedzibie brytyjskiej Tajnej SłuŜby Wywiadowczej, są wysokiej klasy specjaliści od takich łamigłówek.

Rzadko odchodzą od swoich biurek; to zbieracze, agenci terenowi dostarczają im elementów.

Analitycy próbują je złoŜyć w całość.

Przed końcem kwietnia do Century House przybyły dwa kawałki nowej łamigłówki.

Jeden nadszedł od libijskiego lekarza, który był w namiocie, kiedy Kadafi zaŜywał lekarstwo.

Facet miał kiedyś syna, którego bardzo kochał.

Chłopak studiował w Anglii i miał zostać inŜynierem, gdy pewnego dnia zgłosił

się do niego Muchabarat sugerując, Ŝeby jeśli kocha swego ojca wykonał dla Wielkiego Wodza pewne zadanie.

Bomba, którą mu dali do podłoŜenia, wybuchła przedwcześnie.

Ojciec ukrył swój smutek głęboko, lecz jego serce wypełniła nienawiść i zaczął

przekazywać Brytyj czykom wszelkie moŜliwe informacje, jakie zawdzięczał swojej pozycji na dworze Muammara Kadafiego.

Jego sprawozdania z części rozmowy usłyszanej w namiocie, zanim został

odprawiony, nie przesłano przez ambasadę brytyjską w Trypolisie, bo była ona dzień i noc pod nadzorem.

Przekazano je do Kairu, dokąd doszło w tydzień później.

Z Kairu poleciało do Londynu, gdzie uznano je za dostatecznie waŜne, by je natychmiast przesłać prosto na samą górę.

I co on zamierza?

zastanawiał się Szef, po otrzymaniu ra portu.

Wygląda na to, Ŝe prezent w postaci materiałów wybuchowych i broni dla IRA powiedział Timothy Edwards, który w tym miesiącu został awansowany z asystenta szefa na zastępcę szefa.

A w kaŜdym razie to chyba jedyne wytłumaczenie podsłuchanej rozmowy.

Jak ta propozycja została przekazana?

Najwyraźniej przez irlandzkiego księdza, który poleciał do Libii.

Czy wiemy, który to był?

Nie, sir.

Wcale nie musiał być prawdziwym księdzem.

Mógł to być przebrany facet z Rady Armii.

Ale wszystko wskazuje na to, Ŝe propozy cja wyszła od Kadafiego.

Aha.

Musimy ustalić, kim jest ten tajemniczy duchowny.

Zwrócę się do Boksu i zobaczę, czy coś mają.

Jeśli jest na Północy, naleŜy do nich.

Jeśli jest na Południu czy gdzieś indziej, my go bierzemy.

231 .

Boks Pięćset to w wewnętrznym Ŝargonie nazwa MI 5, Brytyjskiej SłuŜ by Bezpieczeństwa, wydział kontrwywiadu, którego zadaniem jest prze ciwdziałać terroryzmowi w Irlandii Północnej jako terytorium brytyjskim.

Strona 163

forsyth Fa szerz.txt

Do Tajnej SłuŜby Wywiadowczej naleŜał wywiad lub ofensywne operacje kontrwywiadowcze gdzie indziej, włącznie z Republiką Irlandii, czyli "Po łudniem".

Tego dnia szef zjadł obiad ze swoim kolegą, dyrektorem generalnym MI 5.

Trzecim uczestnikiem obiadu był przewodniczący Komitetu Połą czonych SłuŜb Wywiadowczych; jego sprawą było zaalarmować Urząd Gabinetu Rządowego.

W dwa dni później pewna operacja MI 5 dostarczyła drugiego ele mentu łamigłówki.

Nie było w tym nic przewidzianego z góry; był to po prostu jeden z tych szczęśliwych trafów, które czasami ułatwiają Ŝycie.

Pewien młody członek IRA, wiozący w bagaŜniku samochodu armalit, wjechał

niespodziewanie na posterunek drogowy obsadzony przez Królewską Policję Ulsterską.

Nasto latek zawahał się, myśląc o broni w samochodzie, której odkrycie gwaran towało mu wiele lat w więzieniu MaŜe, i próbował rozbić szlaban.

Prawie mu się udało.

Gdyby miał więcej doświadczenia, pewnie by to zrobił.

SierŜant i dwóch policjantów przy szlabanie musiało odskoczyć na bok, kiedy skradziony wóz nagle runął do przodu.

Ale trzeci policjant stojący w pewnym oddaleniu wyciągnął broń i oddał do przyspieszające go samochodu cztery strzały.

Jeden z nich odstrzelił chłopakowi wierzch głowy.

Był to tylko kurier, lecz IRA zadecydowała, Ŝe zasługuje na pogrzeb z honorami wojskowymi.

Uroczystość odbyła się w rodzinnej wiosce chło paka, małej miejscowości w południowym Armagh.

PogrąŜonej w Ŝało bie rodzinie złoŜył wyrazy współczucia Gerry Adams, przewodniczący Sinn Fein2, i poprosił o wyświadczenie pewnej grzeczności.

Czy zgodzą się, aby zamiast miejscowego proboszcza pogrzeb odprawił ksiądz przyjezdny, przedstawiony jako wieloletni przyjaciel rodziny?

Rodzina zakamieniali republikanie z drugim synem odsiadującym doŜywocie za morder stwo zgodziła się bez wahania.

Pogrzeb został odprawiony naleŜycie przez ojca Dermota 0Briena.

Armagh Irlandia Północna.

Od V w.

ośrodek religijny Irlandii; katedra ufundowana przez św.

Patryka w V w.

, odbudowywana w XIII -XV w.

(przyp.

tłum.).

2 "Sinn Fein" w języku irlandzkim znaczy "my sami".

Była to tajna organiza cja powstała na terenie południowej Irlandii w roku 1905.

Celem jej była walka o niepodległość Irlandii.

W roku 1917 organizacja wyszła częściowo z podziemia i przekształcił się w partię republikańską (przyp.

tłum.).

232

Mało kto wie, Ŝe pogrzeby członków IRA chowanych w Irlandii Pół nocnej stanowią stałe miejsce spotkań i narad przywódców tej organiza cji.

I Ŝe są ściśle nadzorowane przez bojówkarzy IRA.

KaŜdy spośród Ŝałobników, czy to męŜczyzn, kobiet czy dzieci, jest z reguły zagorzałym zwolennikiem IRA.

W niektórych wioskach południowego Armagh i Fermanagh,jak równieŜ południowego Tyrone, wszyscy co do jednego miesz kańcy są dosłownie fanatykami ruchu.

Mimo Ŝe uroczystości te są często pod ostrzałem kamer telewizyjnych, schowani w tłumie przywódcy IRA mrucząc pod nosem odbywają całe konferencje decydują, przekazują informacje lub układają plany przy szłych operacji, co nie jest łatwe dla ludzi pod stałym nadzorem.

Gdyby się bowiem brytyjski Ŝołnierz lub policjant ośmielił zbliŜyć do pogrzebu, stałoby się to od razu sygnałem do rozruchów lub do zamordowania Ŝołnierza, jak to się juŜ zdarzało.

Tak więc obserwacji dokonywano za pomocą kamer z długimi obiektywami, które jednak nie są w stanie za rejestrować rozmów prowadzonych pod nosem.

W ten sposób IRA wyko rzystuje nawet majestat śmierci, by planować dalsze jatki.

Gdy się o tym Brytyjczycy przekonali po raz pierwszy, nie zwlekali długo.

Ktoś kiedyś powiedział, Ŝe najwaŜniejszą rzeczą, której uczy się angielski dŜentelmen, jest rozpoznanie momentu, kiedy naleŜy prze stać być dŜentelmenem.

Strona 164

forsyth Fa szerz.txt

Tak więc Brytyjczycy zakładali podsłuchy w trum nach.

W nocy przed pogrzebem w Ballycrane dwóch Ŝołnierzy Specjalnych Sił

Lotniczych, działając po cywilnemu, wdarło się do zakładu pogrzebo wego, gdzie czekała pusta trumna.

Ciało, zgodnie z irlandzką tradycją, spoczywało jeszcze w salonie, w rodzinnym domu na tej samej ulicy.

Je den z Ŝołnierzy był elektronikiem, drugi, Francuz, wysoko wykwalifiko wanym lakiernikiem meblowym i stolarzem.

W ciągu godziny w drewnie trumny został załoŜony podsłuch.

śywot jego miał być krótki, jako Ŝe juŜ nazajutrz przed południem miał się znaleźć sześć stóp pod ziemią.

Z tajnej kryjówki na zboczu wzgórza ponad wioską faceci ze Specjal nych Sił Lotniczych obserwowali pogrzeb, fotografując twarze wszystkich obecnych kamerą, której obiektyw przypominał lufę działka bezodrzutowego.

Ktoś inny nagrywał dźwięki dochodzące z urządzenia znajdujące go się w trumnie, gdy ją niesiono przez ulicę wioski do kościoła.

Urzą dzenie zarejestrowało przebieg całego pogrzebu i Ŝołnierze patrzyli, jak trumna wyłania się z kościoła i zmierza w kierunku otwartego grobu.

Ksiądz w sutannie powiewającej na porannym wietrze wygłosił ostat nie słowa i sypnął garść ziemi na zjeŜdŜającą w dół trumnę.

Łomot zie mi uderzającej w jej drewniane wieko był tak głośny, Ŝe podsłuchujący 233 .

Ŝołnierze aŜ drgnęli.

Nad otwartym grobem ojciec Dermot 0Brien stał obok człowieka znanego Anglikom jako zastępca szefa sztabu Rady Ar mii IRA.

Spuściwszy głowy, ukrywając usta, męŜczyźni zaczęli szeptać.

To, co mówili, znalazło się na taśmie na zboczu pagórka.

Stamtąd poszło do Lurgan, z Lurgan na lotnisko Aldergrove i do Londynu.

Była to tylko operacja rutynowa, lecz obrodziła szczerym złotem.

Ojciec 0Brien infor mował Radę Armii o szczegółach oferty pułkownika Kadafiego.

Ile?

zapytał w dwa dni później w Londynie sir Anthony, prze wodniczący Komitetu Połączonych SłuŜb Wywiadowczych.

Dwadzieścia ton.

Tony.

Taka jest oferta.

Dyrektor generalny MI 5 zamknął segregator, który jego kolega do piero co skończył przeglądać, i włoŜył go z powrotem do swojej teczki.

Właściwej taśmy nie było.

Sir Anthony, człowiek bardzo zajęty, zadowolił się pisemnym streszczeniem.

Taśma była w MI 5 w Londynie przez ponad jeden dzień, a oni pra cowali szybko.

Jakość dźwięku w oczywisty sposób nie mogła być dobra.

Po pierwsze, urządzenie podsłuchowe wysilało się, by usłyszeć słowa przez półcentymetrową warstwę drewna, a poza tym szło w dół do grobu, gdy rozpoczęła się rozmowa.

Po drugie, występowały zakłócenia w postaci innych dźwięków: pobliskiego zawodzenia matki młodego terrorysty, szu mu wiatru nad otwartym grobem, łopotu obfitych szat księdza i huku trzech salw ślepych nabojów oddanych w powietrze przez honorową eskor tę IRA w czarnych kominiarkach.

Radiowiec uznałby tę taśmę za złom.

Ale to nagranie nie było prze znaczone do celów audycji radiowych.

Co więcej, technika wzmocnienia elektronicznego jest bardzo zaawansowana.

InŜynier dźwięku starannie wyeliminował zakłócenia, "przenosząc" słowa mówione na inny poziom częstotliwości i oddzielając je od wszystkiego innego.

Celebrujący kapłan i stojący obok niego członek Rady Armii nie zdobyliby nagrody za dyk cję, lecz to, co mówili, było wystarczająco wyraźne.

A warunki?

spytał sir Anthony.

śadnych wątpliwości co do warunków?

śadnych odparł dyrektor generalny.

W ramach tych dwu dziestu ton będą jak zwykle karabiny maszynowe i zwyczajne, granaty, wyrzutnie, moździerze, pistolety, bomby zegarowe i działka bezodrzutowe, prawdopodobnie czeskie RPG-7.

Plus dwie metryczne tony semteksu-H.

Z tego połowa musi być uŜyta do celów kampanii bombowej na terenie właściwej Anglii, wliczając w to poszczególne zabójstwa, łącznie z ambasadorem Strona 165

forsyth Fa szerz.txt

amerykańskim.

Najwyraźniej Libijczycy bardzo na to nastawali.

234

Bobby, chciałbym, Ŝebyś zaniósł to wszystko do Tajnej SłuŜby Wywiadowczej orzekł w końcu sir Anthony.

I bardzo proszę: Ŝad nej rywalizacji między słuŜbami.

Całkowita współpraca, cały czas.

Wyglą da, Ŝe będzie to operacja międzynarodowa ich Sprawa.

Od Libii do jakiejś zakazanej zatoczki na wybrzeŜu Irlandii to będzie operacja zagra niczna.

Chcę, Ŝebyś im zapewnił wszelką moŜliwą pomoc, poczynając od ciebie w dół.

Bez problemu powiedział dyrektor generalny.

Współpra ca będzie.

Przed zmrokiem szef Tajnej SłuŜby Wywiadowczej i jego zastępca Timothy Edwards wzięli udział w pełnym i długim spotkaniu informacyjnym w siedzibie ich siostrzanej słuŜby na Curzon Street.

Szef wyjątkowo gotów był przyznać, Ŝe po części moŜe potwierdzić informację z Ulsteru za po mocą raportu libijskiego lekarza.

Normalnie za Ŝadne pieniądze nie wy raziłby nawet w najbardziej powściągliwych słowach uznania dla działań Tajnej SłuŜby Wywiadowczej za granicą, ale ta sytuacja nie była normalna.

Poprosił i uzyskał współpracę, jakiej się domagał.

MI 5 zaostrzy in wigilację, bezpośrednią i elektroniczną, nad członkiem Rady Armii IRA.

Dopóki ojciec 0Brien pozostaje na Północy, dotyczy to równieŜ i jego.

Kiedy wróci do Republiki Irlandii, przyjmie go Tajna SłuŜba Wywiadow cza.

Inwigilacja zostanie podwojona w odniesieniu do pewnego innego człowieka wspomnianego w rozmowie nad grobem, dobrze znanego bry tyjskim siłom bezpieczeństwa, ale nigdy nie oskarŜonego ani nie uwię zionego.

Szef kazał swoim własnym siatkom w Republice Irlandii obserwować powrót ojca 0Briena, śledzić go i nade wszystko zaalarmować Londyn, gdyby wyjechał

drogą lotniczą lub morską za granicę.

Ujęcie będzie znacz nie łatwiejsze na kontynencie europejskim.

Po powrocie do Century House szef wezwał Sama McCreadyego.

Zatrzymaj to, Sam powiedział w końcu.

Zatrzymaj to u sa mego źródła w Libii albo w drodze.

Te dwadzieścia ton nie moŜe dojść do celu przeznaczenia.

Sam McCready siedział wiele godzin w przyciemnionym pokoju oglą dając film z pogrzebu.

Po zarejestrowaniu całego naboŜeństwa w kościele kamera powędrowała na zewnątrz cmentarza, wybierając grupę z obsta wy IRA, której zadanie polegało na niedopuszczeniu nikogo w pobliŜe konduktu.

Wszyscy oni byli nie do zidentyfikowania w czarnych wełnia nych kominiarkach.

Kiedy orszak wyłonił się znów z portyku kościoła, by przejść do otwar tego grobu, z sześcioma zamaskowanymi Ŝałobnikami niosącymi trum235 .

nę, poprosił techników, by zsynchronizowali dźwięk i wizję.

Nie mówio no nic, co mogłoby w najmniejszym choćby stopniu wydać się podejrza ne, aŜ do chwili, kiedy ksiądz z pochyloną głową stanął przy grobie obok członka Rady Armii IRA.

Raz tylko podniósł głowę, by wyrazić współ czucie płaczącej matce chłopaka.

Klatka stop.

ZbliŜenie.

Wzmocnić.

Kiedy twarz ojca 0Briena wypełniła ekran, McCready wpatrywał się w nią przez dwadzieścia minut, zapamiętując kaŜdy rys, dopóki się nie upewnił, Ŝe rozpozna tę twarz wszędzie.

Czytał transkrypcję tej części taśmy, w której ksiądz zdawał sprawę ze swej wizyty w Libii, raz i jeszcze raz.

Później siedział sam w swoim biurze i gapił się na fotografie.

Na jednej był Muammar Kadafi, z niesfornymi czarnymi włosami, które wystawały spod wojskowej czapki, z ustami na wpół otwartymi, po niewaŜ akurat mówił.

Na drugiej był Hakim al-Mansur, wysiadający z sa mochodu w ParyŜu, w szykownym ubraniu z Savile Rów, gładki, wytwor ny, dwujęzyczny, z angielskim jako drugim językiem, płynnie mówiący po francusku, wykształcony, czarujący, kosmopolityczny i całkowicie, do szpiku kości, śmiercionośny.

Trzeci był szef sztabu Rady Armii IRA, prze mawiający na publicznym zebraniu w Strona 166

forsyth Fa szerz.txt

Belfaście w swej drugiej roli jako przestrzegający prawa i odpowiedzialny radny miejscowego samorządu z ramienia partii politycznej Sinn Fein.

Było jeszcze czwarte zdjęcie przedstawiało ono człowieka wzmiankowanego przy grobie jako tego, którego Rada Armii prawdopodobnie wybierze do przejęcia i przepro wadzenia operacji, tego, którego ojciec 0Brien miał przedstawić i po lecić listem Hakimowi al-Mansurowi.

Brytyjczycy wiedzieli, Ŝe jest on byłym dowódcą brygady IRA południowego Armagh, obecnie przenie sionym ze Spraw Lokalnych do Zadań Specjalnych, bardzo inteligent nym, wysoce doświadczonym i bezwzględnym zabójcą.

Nazywał się Kevin Mahoney.

McCready godzinami studiował fotografie, próbując dowiedzieć się jak najwięcej o umysłach, jakie się kryły za tymi twarzami.

Jeśli miał wygrać, musiał się z nimi zmierzyć na umysły.

Na razie oni byli górą.

Przypuszczalnie wiedzieli nie tylko, co zamierzają zrobić, ale i jak.

I kie dy.

Wiedział pierwsze, ale nie miał pojęcia o drugim ani trzecim.

Miał dwa atuty.

Wiedział, co oni planują; oni nie wiedzieli, Ŝe on wie.

On ich rozpoznawał, oni go nie znali.

Czy moŜe al-Mansur znał jego twarz?

Libijczyk współpracował z KGB, a Rosjanie znali McCreadyego.

Czy opisali Libijczykom twarz Fałszerza?

Szef nie był przygotowany na podjęcie takiego ryzyka.

236

Przykro mi.

Sam, ale ty w to osobiście w Ŝadnym razie wejść nie moŜesz.

Nawet gdyby istniał tylko jeden procent szansy, Ŝe mają twoją twarz w kartotece, odpowiedź brzmi: nie.

Nie ma w tym nic osobistego.

Po prostu ciebie w Ŝadnym wypadku nie mogą wziąć Ŝywcem.

Nie chcę nowej afery Buckleya.

Richard Buckley, szef placówki CIA w Bejrucie, został wzięty Ŝywcem przez Hezbollah.

Umierał powoli i straszliwie.

Fanatycy przesłali w koń cu do CIA taśmę wideo, z wizją i fonią, pokazującą, jak go Ŝywcem ob dzierają ze skóry.

I oczywiście mówił, powiedział wszystko.

Musisz znaleźć kogoś innego powiedział Szef.

I niech Bóg ma go w swojej opiece.

Tak więc McCready dzień w dzień wertował teczki, w tę i z powro tem, przesiewając i sortując dane, rozwaŜając i odrzucając.

Ostatecznie wybrał jedno nazwisko, jedną "moŜliwość".

I przyniósł Timothyemu Edwardsowi.

Zwariowałeś, Sam odparł mu na to Edwards.

Wiesz, Ŝe on jest absolutnie nie do przyjęcia.

MI 5 go nie cierpi.

Staramy się z nimi współpracować, a ty przychodzisz z tym...

zdrajcą.

PrzecieŜ to łobuz ką sający rękę, która go wykarmiła.

W Ŝyciu go nie weźmiemy.

Ale o to tu chodzi powiedział Sam spokojnie.

Edwards zaczął z innej beczki.

W kaŜdym razie nigdy nie będzie dla nas pracował.

Ale mógłby...

Podaj chociaŜ jeden powód.

McCready podał.

No cóŜ stwierdził Edwards z punktu widzenia kartoteki fa cet po prostu nie istnieje.

Nie wolno takiego uŜywać.

Oczywiście...

wyjrzał przez okno pewnie i tak zrobisz, jak uwaŜasz.

Takie słowa tworzą długie i błyskotliwe kariery.

Czubkiem palca Edwards wyłączył przed ostatnim zdaniem magnetofon pod biurkiem.

McCready nie miał złudzeń co do Tymczasowej IRA.

Ci dziennikarze z prasy brukowej, co to określali terrorystów irlandzkich jako kupę idio tów, którym się czasem udaje, po prostu nie wiedzieli, o czym mówią.

Tak mogło być w dawnych czasach, pod koniec lat sześćdziesiątych i na Strona 167

forsyth Fa szerz.txt

początku siedemdziesiątych, gdy kierownictwo IRA stanowiła garst ka ideologów, ludzi w średnim wieku chodzących w trenczach, z małoka librowymi pistoletami i robiących w garaŜach przy bocznych uliczkach bomby ze sztucznego nawozu do ogródków.

Wtedy moŜna ich było "wy jąć" i z miejsca zatrzymać.

Lecz jak zwykle politycy się mylili, nie doce nili niebezpieczeństwa, uznali, Ŝe zamachy bombowe to przejaw działal237 .

ności ekstremalnej grupy ruchu praw obywatelskich.

Dni te dawno juŜ minęły.

W połowie lat osiemdziesiątych IRA dojrzała, stając się w opinii wielu najsprawniejszą ze wszystkich grup terrorystycznych.

Odznaczali się czterema cechami, bez których Ŝadna grupa terrory styczna na świecie nie utrzymałaby się przez dwadzieścia lat tak jak oni.

Po pierwsze, mieli szerokie poparcie plemienne i stały dopływ mło dzieŜy gotowej zapełniać luki powstałe po poległych i "nieobecnych" przebywających w więzieniu.

I chociaŜ nigdy nie mieli więcej niŜ stu pięć dziesięciu terrorystów czynnych, a prawdopodobnie i nie więcej niŜ dwa razy tyle "czynnych" zwolenników, gotowych udzielić schronienia lu dziom, kryjówek dla broni i technicznego wsparcia a takŜe mimo Ŝe stracili dobrze ponad stu zabitych i kilkuset "nieobecnych", stale na pływali młodzi rekruci ze sfanatyzowanych społeczności republikańskich Północy i Południa, aby zająć ich miejsce.

Rezerwuar nowych sił nigdy nie wysychał.

Po drugie, mieli bezpieczną kryjówkę w postaci Południa, Republiki Irlandii, z której mogli przeprowadzać operacje na rządzonej przez Bry tyjczyków Północy.

Południe było teŜ zawsze dostępnym miejscem ucieczki dla wielu mieszkających na Północy terrorystów, gdzie mogli łatwo znik nąć w razie potrzeby.

Gdyby sześć hrabstw Północnej Irlandii stanowiło wyspę, od lat by juŜ problem IRA nie istniał.

Po trzecie, dzięki poświęceniu i bezwzględności nie cofali się przed Ŝadnym okrucieństwem.

Z czasem weterani z późnych lat sześćdziesiątych, z ich idealistycznym zapałem do zjednoczenia wyspy w demokratyczny sposób w jedną Zjednoczoną Irlandię zostali odsunięci.

Zastąpili ich twar dzi zapaleńcy, dobrze wyszkoleni i sprytni, z wykształceniem i inteligencją maskującymi okrucieństwo.

Nowy narybek był oczywiście oddany sprawie Zjednoczonej Irlandii, ale pod ich rządami i według zasad marksistow skich oddany w sposób, który naleŜało ukrywać przed amerykańskimi dobroczyńcami.

I wreszcie zorganizowali stały dopływ pieniędzy, tej prawdziwie Ŝycio dajnej krwi zasilającej akcje terrorystyczne lub rewolucyjne.

Początkowo były to darowizny barów z Bostonu lub przypadkowe napady na miejsco we banki.

W połowie lat osiemdziesiątych Tymczasowa IRA opanowała krajową sieć klubów z wyszynkiem, gangi parające się "ochroną" i zwy kłą działalność kryminalną, które dawały olbrzymi dochód roczny, wystar czający na finansowanie kampanii terrorystycznej.

Tak jak się nauczyli zdobywać pieniądze, tak samo nauczyli się zasad bezpieczeństwa we wnętrznego, niezbędnych reguł i ścisłych podziałów.

Dawno minęły cza sy, kiedy za duŜo mówili i za duŜo pili.

238

Ich piętą achillesową była sprawa broni.

Mieć bowiem pieniądze na jej zakup to jeszcze nie wszystko.

Trzeba je było zamieniać na karabiny maszynowe N-60, moździerze, działa bezodrzutowe lub pociski ziemiapowietrze.

Mieli w tej dziedzinie sukcesy, ale mieli i poraŜki.

Nieraz pró bowali sprowadzać broń z Ameryki, lecz zazwyczaj FBI było szybsze.

Dostawali teŜ broń z bloku komunistycznego, przez Czechosłowację, za przyzwoleniem KGB.

Ale od czasu Gorbaczowa poparcie Sowietów dla terroryzmu na Zachodzie wydatnie zmalało, aŜ w końcu ustało zu pełnie.

McCready wiedział, Ŝe potrzebują broni i Ŝe jak juŜ jest okazja, wyślą po nią najinteligentniejszych i najlepszych.

O tym myślał jadąc samocho dem z małego miasteczka Cricklade przez nie oznaczone granice hrab stwa do Gloucestershire.

Przerobiona stodoła była tam, gdzie mu powiedziano, przy bocznej drodze: Strona 168

forsyth Fa szerz.txt

stary budynek z kamienia Cotswold, który kiedyś słuŜył za schro nienie dla bydła i skład siana.

Ktokolwiek przebudował stodołę na cichy wiejski dom, odwalił kawał dobrej roboty.

Otoczony kamiennym murem ozdobionym kołami od wozu, dom stał w ogrodzie mieniącym się wio sennymi kwiatami.

McCready wjechał przez bramę i zatrzymał się na wprost drewnianych drzwi.

Ładna młoda kobieta, która pełła kwietną rabatkę, odłoŜyła łubiankę i wstała.

Słucham pana powiedziała pan w sprawie kilimu?

Aha, pomyślał, jako zajęcie uboczne handluje kilimami.

Z tego wyni ka, iŜ wiadomość o tym, Ŝe ksiąŜki nie idą zbyt dobrze, była prawdziwa.

Nie, niestety nie odparł.

Właściwie przyjechałem do Toma.

Uśmiech jej przygasł, w oczach pojawił się cień podejrzenia, jakby juŜ wcześniej widziała takich męŜczyzn, którzy wchodzili w Ŝycie jej męŜa, a to z reguły oznaczało kłopoty.

On pisze.

W swojej altanie w głębi ogrodu.

Skończy za jakąś go dzinę.

Poczeka pan?

Oczywiście, Ŝe poczekam.

Podała mu kawę w jasnym pokoju z perkalowymi zasłonami i czekali.

Rozmowa się nie kleiła.

Po godzinie usłyszeli w kuchni kroki.

Kobieta podskoczyła.

Nikki...

W drzwiach ukazał się Tom Rowse; na widok gościa przystanął.

Jego uśmiech nie drgnął, ale oczy stały się bardzo czujne.

Kochanie, pan przyjechał do ciebie.

Czekaliśmy.

Napijesz się kawy?

Nie patrzył na nią, wzrok miał skierowany na McCreadyego.

Pewnie, marzę o kawie.

239 .

Kobieta wyszła.

McCready przedstawił się.

Rowse usiadł.

Z kartoteki wynikało, Ŝe ma trzydzieści trzy lata.

Nie podali, Ŝe jego kondycja fizycz na jest wspaniała.

Nie było potrzeby.

Tom Rowse słuŜył jako kapitan w pułku Specjalnych Sił Lotniczych.

Trzy lata temu wystąpił z wojska, oŜenił się z Nikki i kupił walącą się sto dołę na zachód od Cricklade.

Przebudowy dokonał sam, wyładowując swoją pasję w ciągu długich dni wypełnionych walką z cegłami i zapra wą, belkami i krokwiami, oknami i rurami wodociągowymi.

Dziką łąkę skopał zamieniając ją w gładki trawnik, załoŜył kwietne rabatki, zbudo wał mur.

To w dzień; w nocy pisał.

Miała to być oczywiście powieść; literatura faktu byłaby zakazana przez ustawę o tajemnicy państwowej.

Nawet jako powieść jego pierwsza ksiąŜ ka wywołała wściekłość w siedzibie MI 5

na Curzon Street.

Traktowała o Północnej Irlandii z punktu widzenia Ŝołnierza tajnej słuŜby i szargała opinię MI 5 jako kontrwywiadu.

Brytyjska administracja potrafi być nadzwyczaj lojalna w stosunku do tych, którzy są lojalni wobec niej, i bardzo mściwa w stosunku do tych, którzy się przeciwko niej obrócą.

Powieść Toma Rowsea znalazła w koń cu wydawcę i nawet odniosła skromny sukces, jak na pierwszą powieść nie znanego autora.

Wydawca zawarł z nim umowę na drugą ksiąŜkę, nad którą właśnie pracował.

Lecz z Curzon Street poszedł cynk, Ŝe Tom Rowse, były kapitan Specjalnych Sił

Lotniczych, jest na indeksie, poza nawiasem, Ŝe naleŜy się trzymać od niego z daleka i w Ŝaden sposób mu nie poma gać.

Rowse wiedział o tym i miał to w nosie.

Stworzył sobie nowy świat, z nowym domem i nową Ŝoną.

Nikki podała kawę, wyczuła atmosferę i znikła.

Strona 169

forsyth Fa szerz.txt

Była pierwszą Ŝoną Rowsea, lecz on nie był jej pierwszym męŜem.

Przed czterema laty Rowse, skulony za furgonetką na głównej ulicy zachodniego Belfastu, obserwował Nigela Quaida, jak sunie chwiejnie niby olbrzymi opancerzony krab w kie runku czerwonego forda sierra zaparkowanego w odległości stu jardów.

Rowse podejrzewał, Ŝe w bagaŜniku samochodu jest bomba.

Wybuch kontrolowany załatwiłby sprawę, lecz starszyzna chciała, aby bombę w miarę moŜności rozbroić.

Brytyjczycy znają prawie wszystkich produ centów bomb IRA w Irlandii; kaŜdy z nich zostawia swój osobisty "pod pis" w sposobie wykonania bomby.

"Podpis" ten zostaje zniweczony w przypadku jej zdetonowania, lecz jeśli się ją uda zachować po usu nięciu zapalnika, staje się dosłownie skarbnicą informacji: skąd pocho dzą materiały wybuchowe, spłonki, detonator, nie mówiąc o odciskach palców.

Ale nawet i bez odcisków palców łatwo zidentyfikować ręce, które wykonały bombę.

240

Tak więc Quaid, przyjaciel Rowsea z czasów szkolnych, szedł zakuty w pancerz, cięŜki, Ŝe ledwie się ruszał, aby otworzyć bagaŜnik i próbować rozbroić bombę.

Nie udało mu się.

Maska bagaŜnika otworzyła się, ale urządzenie zapłonowe było przyklejone pod klapą.

Quaid patrzył w dół o pół sekundy za długo.

Gdy światło padło na fotokomórkę, bomba wy buchła.

Mimo pancerza urwało mu głowę.

Rowse pocieszał młodą wdowę.

Pocieszanie przeszło w sympatię, a sym patia w miłość.

Gdy się oświadczył, postawiła jeden warunek.

Wyjechać z Irlandii, wystąpić z armii.

Kiedy zobaczyła McCreadyego, zaczęła coś po dejrzewać; juŜ wcześniej widywała takich ludzi.

Cichych, zawsze cichych.

Tamten, który przyszedł wtedy do Nigela i zaŜądał, Ŝeby poszedł na głów ną ulicę zachodniego Belfastu, teŜ był cichy.

Nikki ze złością wyrywała chwasty w ogrodzie, kiedy jej mąŜ rozmawiał z cichym.

McCready mówił przez dziesięć minut.

Rowse słuchał.

Gdy starszy męŜczyzna skończył, były Ŝołnierz powiedział: Niech pan wyjrzy przez okno.

McCready spojrzał.

AŜ po horyzont ciągnęła się Ŝyzna ziemia.

Śpie wał ptak.

Stworzyłem tu sobie nowe Ŝycie.

Z dala od tego brudu, od szu mowin.

Jestem poza nawiasem, panie McCready.

Dokładnie poza nawia sem.

Czy na Curzon Street panu tego nie mówili?

Jestem trędowaty.

Nowe Ŝycie, Ŝona, dom, który nie jest wilgotną ruderą tonącą w irlandzkim bagnie, nawet skromne utrzymanie z ksiąŜek.

Po cholerę miałbym się znów w to ładować?

Szukam człowieka.

Tom.

Kogoś znającego teren.

Kto by mógł jeź dzić po Środkowym Wschodzie z dobrą legendą.

Twarzy, której nie znają.

Niech pan poszuka innej.

JeŜeli to eksploduje, ta tona metryczna semteksu-H, tutaj, w An glii, podzielona na pięćset dwukilowych paczek, to będziemy mieli nową setkę Nigeli Quaidów.

Nowy tysiąc Marych Feeney.

Próbuję przeszkodzić w dostarczeniu tego.

ładunku.

Nie, panie McCready.

To nie ja.

Po cholerę mi to?

Z ich strony będzie tym kierował taki jeden facet.

Myślę, Ŝe pan go zna.

Strona 170

forsyth Fa szerz.txt

Kevin Mahoney...

Rowse zesztywniał, jakby dostał cios.

To będzie on?

spytał.

Sądzimy, Ŝe będzie tym kierował.

JeŜeli mu się nie uda, to koniec z nim.

Rowse gapił się długo na widok za oknem.

Ale przed oczyma miał inną wieś, bardziej zieloną, lecz nie tak zadbaną; i podwórze z garaŜami;

241 .

i małe ciałko przy drodze, które kiedyś było dziewczynką, Mary Feeney.

Wstał i wyszedł na dwór.

McCready usłyszał ciche głosy i płacz Nikki.

Rowse wrócił i poszedł spakować neseser.

ROZDZIAŁ DRUGI

Wprowadzenie Rowsea w sprawę trwało tydzień i McCready zajął się tym osobiście.

Zapoznawać go z otoczeniem Century House, nie mówiąc juŜ o Curzon Street, nie było potrzeby.

McCready wypoŜyczył jeden z trzech cichych wiejskich domów niecałą godzinę jazdy z Lon dynu, które Tajna SłuŜba Wywiadowcza ma do takich celów, i kazał nie zbędne materiały przysłać z Century House.

Były materiały na piśmie i film, w większości niewyraźny, kręcony z duŜej odległości albo przez dziurę w ścianie furgonetki, albo pośród krzaków i z duŜej odległości.

Ale twarze były dosyć wyraźne.

Rowse widział film i przesłuchał taśmę ze sceną z cmentarza w Ballycrane tydzień wcześniej.

Studiował twarze irlandzkiego księdza, który słuŜył jako łącznik, i członka Rady Armii, który stał przy nim.

Ale gdy patrzył na leŜące obok siebie fotografie, spojrzenie jego zawsze wracało ku chłodnej, przystojnej twarzy Kevina Mahoneya.

Przed czterema laty mało nie zabił bojówkarza IRA.

Mahoney ukry wał się i operacja wyśledzenia go kosztowała tajniaków tygodnie Ŝmud nej pracy.

W końcu dał się podstępem zwabić do Irlandii Północnej, dokąd przybył ze swojej kryjówki w okolicy Dundalk na Południu.

Wiózł go drugi człowiek IRA i zatrzymali się, Ŝeby zatankować na stacji benzynowej koło Moira.

Rowse jechał za nim, spory kawał z tyłu, informowany przez ob serwatorów wzdłuŜ

drogi i z powietrza.

Kiedy usłyszał, Ŝe Mahoney bie rze paliwo, zdecydował się zbliŜyć.

W chwili gdy dojechał do podjazdu stacji benzynowej, szofer z IRA zdąŜył

juŜ zatankować i siedział w samochodzie.

Nie było przy nim niko go.

Przez chwilę Rowse myślał, Ŝe mu ofiara umknęła.

Partnerowi kazał pilnować szofera IRA, a sam wysiadł.

Kiedy był zajęty przy dystrybuto rze, otworzyły się drzwi od męskiej toalety i wyszedł Mahoney.

Rowse miał swojego trzynastostrzałowego słuŜbowego browninga 13

wetkniętego z tyłu za pasek, pod granatowym waciakiem.

Byle jaka weł niana czapka zasłaniała mu znaczną część głowy, a kilkudniowy zarost maskował twarz.

Wyglądał jak irlandzki robotnik, którego udawał.

Gdy pojawił się Mahoney, Rowse przykucnął obok pompy benzyno wej, wyciągnął broń, wycelował trzymając ją oburącz i ryknął: 242

Mahoney, nie ruszaj się!

Mahoney był szybki.

JuŜ kiedy Rowse wyciągał browninga, sięgnął po swoją broń.

Zgodnie z prawem Rowse mógł go załatwić na miejscu.

śa łował, Ŝe tego nie zrobił, Ŝe krzyknął raz jeszcze: Rzuć broń albo zginiesz!

Mahoney wyjął broń, ale trzymał ją jeszcze nisko.

Spojrzał na czło wieka na wpół ukrytego za pompą benzynową, zobaczył browninga i zro zumiał, Ŝe nie wygra.

Upuścił swojego colta.

Strona 171

forsyth Fa szerz.txt

W tej chwili na betonowy podjazd wjechały dwie starsze kobiety w volkswagenie.

Nie mając pojęcia, co się dzieje, wpakowały się prosto między Rowsea przy pompie i Mahoneya przy murze.

Człowiekowi z IRA to wy starczyło.

Schylił się błyskawicznie i podniósł rewolwer.

Jego towarzysz próbował podjechać mu na pomoc, lecz partner Rowsea był juŜ przy nim z pistoletem, który wsadził przez okno samochodu i przytknął mu do skroni.

Rowse nie mógł otworzyć ognia z powodu dwóch pań, które wyłączy ły silnik i zaczęły krzyczeć.

Mahoney wyszedł zza volkswagena, pochylony obiegł tył zaparkowa nej cięŜarówki i w jednej chwili juŜ był na drodze.

W chwili gdy Rowse minął cięŜarówkę, znajdował się na środku szosy.

Starszawy kierowca morrisa minora nacisnął hamulce, by nie przeje chać biegnącego.

Mahoney, mając między sobą a Rowseem morrisa, wyszarpnął starego za marynarkę z samochodu, ogłuszył coltem, wsko czył na miejsce kierowcy i odjechał.

W samochodzie był jeszcze pasaŜer.

Stary człowiek wiózł wnuczkę do cyrku.

Rowse stał na drodze i patrzył, jak drzwi od strony pasaŜera się otwierają i dziecko zostaje wyrzucone.

Usłyszał cienki krzyk, zobaczył, jak mała uderza o asfalt i jak ją potrąca nadjeŜdŜająca cięŜarówka.

Tak orzekł McCready miękko wiemy, Ŝe to był on.

Mimo osiemnastu świadków, którzy stwierdzili, Ŝe w tym czasie był w barze w Dundalk.

Nadal pisuję do matki tej małej powiedział Rowse.

Rada Armii teŜ pisała dodał McCready.

Wyrazili ubolewa nie.

Napisali, Ŝe wypadła przypadkowo.

Została wyrzucona powtórzył Rowse.

Widziałem jego rękę.

Rzeczywiście on ma tym kierować?

Tak sądzimy.

Nie wiemy, czy będzie to transport lądem, morski czy lotniczy, ani gdzie się Mahoney pokaŜe.

Sądzimy jednak, Ŝe będzie dowodził akcją.

Słuchałeś taśmy.

McCready przedstawił Rowseemu jego legendy.

Miał mieć dwie, nie jedną.

Pierwsza miała być umiarkowanie przejrzysta.

Przy odrobinie szczę243 .

ścia ci, co ją będą badali, poznają się na oszustwie i odkryją drugą le gendę.

I znów przy odrobinie szczęścia zadowolą się tą drugą.

Gdzie zaczynam?

spytał Rowse, gdy tydzień zbliŜał się do końca.

A gdzie chciałbyś zacząć?

spytał McCready.

KaŜdy, kto śledzi międzynarodowy handel bronią na potrzeby swojej następnej powieści, szybko stwierdzi, Ŝe są dwie bazy europejskie tego handlu: Antwerpia i Hamburg powiedział Rowse.

Racja zgodził się McCready.

Masz jakieś kontakty w któ rymś z tych miast?

Znam takiego faceta w Hamburgu odparł Rowse.

Jest nie bezpieczny, zwariowany, ale moŜe mieć powiązania z międzynarodowym podziemiem.

Nazywa się?

Kleist.

Ulrich Kleist.

Jezu, ty znasz róŜnych dziwnych sukinsynów, Tom!

Ocaliłem mu tyłek wyjaśnił Rowse.

W Mogadiszu.

Wtedy nie był jeszcze wariatem.

To się stało później, gdy ktoś wpędził jego syna w narkotyki.

Chłopak umarł.

No tak przyznał McCready.

MoŜna od tego zwariować...

Strona 172

forsyth Fa szerz.txt

Racja, to przecieŜ Hamburg.

Będę z tobą cały czas.

Nie zobaczysz mnie, i te łobuzy teŜ nie.

Ale ja będę gdzieś w pobliŜu.

Jeśli sprawy pójdą źle, znajdę się blisko, z dwoma twoimi dawnymi kolegami z pułku.

Nic ci się nie stanie; pomoŜemy ci w razie potrzeby.

Musimy się od czasu do czasu kontaktować, Ŝeby stale być w kursie.

Rowse skinął głową.

Wiedział, Ŝe to bujda, ale miła.

McCreadyemu potrzebne były stałe kontakty, by w razie nagłej wpadki Rowsea Tajna SłuŜba Wywiadowcza wiedziała, co osiągnął.

Albowiem Rowse miał tę wła ściwość tak cenioną u superszpiegów: był do zastąpienia.

Przyjechał do Hamburga w środku maja.

Nie zapowiedziany i sam.

Wiedział, Ŝe McCready i dwóch "opiekunów" pojechali wcześniej.

Nie widział ich i nie szukał.

Zdawał sobie sprawę z tego, Ŝe prawdopodobnie zna tych dwóch ludzi ze Specjalnych Sił Lotniczych, ale nie znał ich na zwisk.

Nie miało to Ŝadnego znaczenia; oni go znali i ich rzeczą było trzymać się blisko, lecz w ukryciu.

To była ich specjalność.

Obaj musieli płynnie mówić po niemiecku.

Musieli być na lotnisku w Hamburgu, na ulicach, w pobliŜu jego hotelu, obserwując jego ruchy i informując McCreadyego, który był jeszcze głębiej ukryty.

Rowse unikał hoteli luksusowych, jak "Vier Jahrzeiten i "Atlantik", wybierając skromniejszy hotel koło dworca kolejowego.

Wynajął mały

244

samochód w Avisie, odpowiadający skromnym środkom średnio prospe rującego pisarza zabiegającego o materiały do swojej następnej ksiąŜki.

Po dwóch dniach znalazł Ulricha Kleista, który pracował jako opera tor wózka widłowego w porcie.

Wielki Niemiec wyłączył silnik i wychodził właśnie z kabiny, gdy Rowse go zawołał.

W jednej chwili Kleist zakręcił się, gotów do obrony, ale szybko rozpoznał

Rowsea.

Jego surowa twarz rozjaśniła się w uśmiechu.

Tom!

Witaj, stary przyjacielu.

Rowse zginął w miaŜdŜącym niedźwiedzim uścisku.

Gdy został uwol niony, cofnął się i spojrzał na byłego Ŝołnierza Sił

Specjalnych, którego widział ostatnio cztery lata temu, a po raz pierwszy spotkał na rozpraŜonym lotnisku w Somalii w 1977.

Rowse miał wtedy dwadzieścia cztery lata, a Kleist był o sześć lat starszy.

Ale teraz wyglądał na więcej niŜ czterdzie ści, znacznie więcej.

Trzynastego października 1977 roku czterech palestyńskich terrory stów porwało samolot Lufthansy lecący z Majorki do Frankfurtu z osiemdziesięcioma sześcioma pasaŜerami i pięcioosobową załogą.

Obserwowa ny przez władze porwany samolot lądował kolejno w Rzymie, Larnace, Bahrajnie, Dubaju i Adenie, zanim wreszcie usiadł, po wyczerpaniu pa liwa, w Mogadiszu, ponurej stolicy Somalii.

Tutaj, w parę minut po północy z siedemnastego na osiemnasty paź

dziernika, został wzięty szturmem przez niemieckie siły specjalne GSG9, które współzawodniczyły z brytyjskimi Specjalnymi Siłami Lotniczymi i zostały przez nie w znacznym stopniu wyszkolone.

Była to pierwsza zagraniczna "wycieczka" oddziałów uderzeniowych pułkownika Ulricha Wegenera.

Byli dobrzy, bardzo dobrzy, mimo to pojechało z nimi dwóch sierŜantów ze Specjalnych Sił Lotniczych.

Jednym z nich okazał się Tom Rowse zanim jeszcze awansował na oficera.

Przyczyny zabrania Brytyjczyków były dwojakie.

Mieli doświadcze nie w zdobywaniu zamkniętych drzwi samolotu pasaŜerskiego w ułam ku sekundy; wiedzieli równieŜ, jak się obchodzić z opracowanymi przez Brytyjczyków granatami ogłuszającymi, które poprzez trzy róŜne efekty potrafiły obezwładnić terrorystę na dwie najwaŜniejsze sekundy.

Strona 173

forsyth Fa szerz.txt

Jednym był błysk, który oślepiał gołe oko, drugim fala uderzeniowa, która po wodowała dezorientację, trzecim huk, który za pośrednictwem bęben ków wstrząsał

mózgiem i paraliŜował reakcję.

Po szczęśliwym uwolnieniu samolotu kanclerz Helmut Schmidt ustawił w szeregu swoich wojowników i wszystkim dał medale w imieniu wdzięcz nego narodu.

Brytyjczycy zdematerializowali się, zanim politycy i prasa zdąŜyli się pojawić.

245 .

ChociaŜ dwaj sierŜanci Specjalnych Sił Lotniczych byli tam tylko jako doradcy techniczni na co brytyjski rząd labourzystowski twardo nastawał to naprawdę było tak: Brytyjczycy pierwsi weszli po drabi nie, aby odjąć tylne drzwi pasaŜerskie, do których podchodzili od tyłu i pod samolotem dla uniknięcia wykrycia przez terrorystów.

PoniewaŜ zmiana połoŜenia na szczycie aluminiowej drabinki w kom pletnych ciemnościach była niemoŜliwa, ludzie ze Specjalnych Sił Lot niczych weszli pierwsi przez otwór i rzucili granaty ogłuszające.

Następ nie odstąpili na bok, by przepuścić zespół GSG-9, który miał skończyć robotę.

Pierwszymi dwoma Niemcami byli Uli Kleist i jakiś drugi Ŝoł nierz.

Doszli do środkowego przejścia i zgodnie z rozkazem rzucili się plackiem na ziemię z bronią wymierzoną w przód, tam gdzie, jak im powiedziano, mieli być terroryści.

I byli tam, pod przednią ścianą, dochodząc do siebie po wybuchu.

ZohairYussefAkache, alias kapitan Mahmud, który zdąŜył juŜ zamordo wać kapitana Lufthansy Jiirgena Schumanna, podnosił się właśnie z pi stoletem maszynowym.

Obok niego jedna z dwu kobiet, Nadia Hind Alameh, wstawała z granatem w ręce, drugą ręką sięgając do zawleczki.

Uli Kleist nigdy tego nie robił z tak bliska, więc Rowse wyszedł na przej ście między fotelami z korytarzyka przy toalecie i załatwił to za niego.

Następnie zespół GSG-9 skończył robotę, rozwalając drugiego męŜczy znę, terrorystę Nabiego Ibrahima Harba, i raniąc drugą kobietę Suheilę Saleh.

W sumie zajęło im to osiem sekund.

Dziesięć lat później Uli Kleist stał w słońcu na kei w Hamburgu i uśmie chał się do szczupłego młodego męŜczyzny, który tak dawno temu wypalił dwa razy nad jego głową w ciasnej kabinie samolotu.

Co cię sprowadza do Hamburga, Tom?

Postawię ci obiad i wtedy ci powiem.

Zjedli pieprzne danie węgierskie w czardzie przy jednej z bocznych uliczek w Sankt Pauli, z daleka od jaskrawych świateł i wysokich cen Reeperbahn, popijając to Byczą Krwią.

Rowse mówił, Kleist słuchał.

Ja, to wygląda na dobry pomysł orzekł w końcu.

Jeszcze nie czytałem twoich ksiąŜek.

Są przetłumaczone na niemiecki?

Jeszcze nie przyznał Rowse.

Mój agent ma nadzieję na podpisanie umowy z niemieckim wydawcą.

Byłoby dobrze; Niemcy to wielki rynek.

To co, moŜna się utrzymać pisząc takie sensacyjne ksiąŜki?

Rowse wzruszył ramionami: Starczy na komorne.

A ta nowa, ta o terrorystach, handlarzach bronią i o Białym Domu, masz juŜ dla niej tytuł?

246

Jeszcze nie.

Niemiec zastanowił się.

Spróbuję zdobyć dla ciebie trochę informacji, tylko w celach ba dawczych, prawda?

Zaśmiał się i potarł nos, jakby mówił: oczywiście, wiem, Ŝe to nie tylko to, ale przecieŜ kaŜdy z nas musi zarobić na Ŝy cie.

Daj mi dwadzieścia cztery godziny, porozmawiam z pewnymi moimi przyjaciółmi i zorientuję się, gdzie mógłbyś znaleźć tego rodzaju materiały.

To co, nieźle sobie radziłeś po wyjściu z wojska.

Ja...

trochę gorzej.

Słyszałem o twoich kłopotach powiedział Rowse.

Ach, dwa lata w hamburskim mamrze.

Pestka.

Jeszcze dwa i mo głem tym wszystkim kierować.

Tak czy owak, było warto.

Strona 174

forsyth Fa szerz.txt

Kleist, choć rozwiedziony, miał syna, którego w wieku zaledwie szesna stu lat ktoś namówił na kokainę, a potem na crack.

Chłopak przedawko wał i umarł.

Wściekłość uczyniła Uli Kleista mało delikatnym.

Odszukał nazwiska kolumbijskiego hurtownika i niemieckiego detalisty odpowiedzial nych za partię, która zabiła mu syna, wszedł do restauracji, gdzie jedli kolację, i obu im rozwalił łby.

Kiedy weszła policja, Kleist nawet się nie opierał.

Sędzia ze starej szkoły, który miał własne zdanie o handlarzach narkotyków, wysłuchał głosu obrony o prowokacji i dał Kleistowi cztery lata.

Kleist odsiedział dwa i wyszedł przed sześciu miesiącami.

Mówiło się, Ŝe wyznaczono cenę na jego głowę.

Kleista to ni cholery nie obchodziło.

Nie którzy twierdzili, Ŝe zwariował.

Rozstali się o północy i Rowse wziął taksówkę do hotelu.

Przez całą drogę jechał za nim ktoś na motocyklu.

Motocyklista dwukrotnie mówił przez radiotelefon.

Kiedy Rowse zapłacił za taksówkę, z cienia wynurzył się McCready.

Nie śledzili cię powiedział.

W kaŜdym razie jeszcze nie.

Masz ochotę na jednego?

Pili piwo w całonocnym barze koło dworca i Rowse wprowadził go w sprawę.

UwaŜa twoją opowieść o zbieraniu materiałów do ksiąŜki za bzdu rę?

spytał McCready.

Podejrzewa.

Dobrze, miejmy nadzieję, Ŝe puści ją dalej.

Wątpię, czy z tą legen dą dobierzesz się do prawdziwych drani.

To raczej oni przyjdą do ciebie.

Rowse powiedział, Ŝe czuje się jak serw pułapce na myszy, i zlazł z ba rowego stołka.

Bardzo mocny, silnie uzaleŜniający narkotyk, syntetyczna kokaina.

247 .

W dobrej pułapce zauwaŜył McCready, gdy wychodzili z baru ser jest nie ruszony.

Ta wiem, ty wiesz, ale powiedz to serowi skwitował Rowse i poszedł spać.

Z Kleistem spotkał się nazajutrz wieczorem.

Niemiec potrząsnął

głową.

Rozpytywałem dokoła powiedział ale to, o czym mówisz, jest za mądre na Hamburg.

Tego typu materiały robi się w laboratoriach państwowych i w fabrykach broni.

Na czarnym rynku ich nie ma.

Ale jest pewien facet, a przynajmniej takie chodzą słuchy.

Tu w Hamburgu?

Nie, w Wiedniu.

Tamtejszy ruski attache wojskowy, niejaki major Witalij Koriagin.

Jak z pewnością wiesz, Wiedeń to główne okno na świat dla Omnipolu, czeskiego producenta.

Gros swojego eksportu mogą za łatwiać na własne konto, ale część towarów i niektórzy nabywcy muszą być akceptowani przez Moskwę.

Agentem, przez którego idą te zezwole nia, jest Koriagin.

Dlaczego miałby pomóc?

Mówią, Ŝe lubi dobre rzeczy.

Jest oczywiście w GRU, ale nawet oficerowie sowieckiego wywiadu wojskowego mają swoje prywatne gu sty.

Wygląda na to, Ŝe lubi panienki, drogie panienki, takie, którym trze ba dawać kosztowne prezenty.

A więc i on bierze prezenty, prezenty go tówkowe, w kopertach.

Rowse zastanowił się.

Wiedział, Ŝe przekupstwo to raczej reguła niŜ wyjątek w społeczeństwie sowieckim, ale Ŝeby brał major GRU?

Świat broni jest bardzo dziwaczny; wszystko jest w nim moŜliwe.

A tak przy okazji rzucił Kleist w tej...

w tej twojej powieści będzie coś o IRA?

Czemu pytasz?

Rowse nie wspomniał mu o IRA.

Kleist wzruszył ramionami.

Mają tu grupę.

Strona 175

forsyth Fa szerz.txt

Działa poprzez bar, który prowadzą Palestyńczycy.

Są łącznikami z innymi grupami terrorystycznymi w skali międzynaro dowej i kupują broń.

Chcesz się z nimi zobaczyć?

Po co, na miłość boską?

Kleist roześmiał się odrobinę za głośno.

MoŜe być śmiesznie powiedział.

A ci Palestyńczycy wiedzą, Ŝe odstrzeliłeś czterech z nich?

spytał Rowse.

Prawdopodobnie.

W naszym świecie kaŜdy zna kaŜdego.

Zwłasz cza wrogów.

Ale mimo to chodzę do ich baru.

248

Dlaczego?

Dla zabawy.

Lubię czasem pociągnąć tygrysa za ogon.

Naprawdę jesteś wariat pomyślał Rowse.

Sądzę, Ŝe powinieneś tam pójść stwierdził McCready póź niej, wieczorem.

Mógłbyś się czegoś dowiedzieć, coś zobaczyć.

Albo oni cię mogą zobaczyć, zastanawiać się, po co tu jesteś.

Jeśli zaczną roz pytywać, nadzieją się na historię o zbieraniu materiałów do powieści.

Nie uwierzą, dojdą do wniosku, Ŝe naprawdę kupujesz broń do uŜytku w Ame ryce.

I fama idzie.

A my chcemy, Ŝeby szła.

Wypij sobie tylko parę piw i siedź cicho.

Potem trzymaj się z daleka od tego zwariowanego Niemca.

McCready nie uwaŜał za konieczne wspominać, Ŝe sam znał ten lo kal.

Bar nazywał się "Mysia Dziurka" i krąŜyły pogłoski, Ŝe w zeszłym roku niemiecki tajny agent pracujący dla Brytyjczyków został zdemaskowany i zastrzelony w pokoju na piętrze.

Facet zniknął bez śladu.

Było to za mało dla policji niemieckiej, Ŝeby przetrząsnąć to miejsce, a niemiecki kontrwywiad wolał zostawić Palestyńczyków i Irlandczyków w spokoju.

Zniszczenie ich ośrodka dyspozycyjnego oznaczałoby po pro stu, Ŝe załoŜyliby go gdzieś indziej.

Mimo to pogłoski utrzymywały się nadal.

Następnego wieczoru Uli Kleist zapłacił za taksówkę na Reeperbahn i poprowadził Rowsea Davidstrasse, obok stalowych wrót wejściowych do Herbertstrasse, gdzie dniem i nocą siedziały w oknach prostytutki, obok bram browarów i w dół na sam koniec ulicy, gdzie w księŜycowym blasku połyskiwała Łaba.

Skręcił w prawo w Bernhard Nochtstrasse i po przej ściu dwustu metrów zatrzymał

się przed nabijanymi ćwiekami drewnia nymi drzwiami.

Przycisnął dyskretnie ukryty z boku dzwonek, na co odsunęła się nie wielka kratka.

Spoczęło na nim jakieś oko, odbyła się jakaś szeptana konferencja wewnątrz i drzwi się otworzyły.

Portier i stojący koło niego męŜczyzna w stroju wieczorowym byli Arabami.

Dobry wieczór, panie Abdallah rzucił ochoczo po niemiecku Kleist.

Umieram z pragnienia i chciałbym się czegoś napić.

Abdallah spojrzał na Rowsea.

On jest w porządku, to przyjaciel zaznaczył Kleist.

Arab skinął głową w stronę portiera, który otworzył drzwi, by mogli wejść.

Kleist wydawał się wielki, ale portier był zwalisty, ogolony na zero, i widać było, Ŝe nie ma z nim Ŝartów.

Przed laty, jeszcze w obozach libań skich, był "egzekutorem" PLO.

Pozostał nim, w pewnym sensie.

Abdallah poprowadził ich do stolika, kiwnięciem dłoni wezwał kel nera i zarządził po arabsku, Ŝeby się zająć jego gośćmi.

Dwie cycaste

249 .

dziewczyny przy barze, obie Niemki, odeszły od baru i siadły przy ich stoliku.

Kleist uśmiechnął się.

Mówiłem ci.

Nie ma sprawy.

Strona 176

forsyth Fa szerz.txt

Siedzieli i pili.

Od czasu do czasu Kleist tańczył zjedna z dziewczyn.

Rowse bawił się swoją szklanką i przyglądał się sali.

Mimo marnej ulicy, przy której się znajdowała, "Mysia Dziurka" była obficie udekorowana, miała prawdziwą orkiestrę i alkohole nie rozcieńczone wodą.

Nawet dziew czyny były ładne i dobrze ubrane.

Część klienteli stanowili Arabowie z zagranicy, resztę Niemcy.

Wyglą dali na bogatych i nastawionych wyłącznie na dobrą zabawę.

Rowse wło Ŝył garnitur; tylko Kleist został w swojej brązowej skórzanej kurtce i roz piętej pod szyją koszuli.

Gdyby nie był tym, kim był, ze swoją reputacją, pan Abdallah mógłby go z powodzeniem nie wpuścić z powodu stroju.

Nie licząc groźnego portiera, Rowse nie dostrzegł nic, co by wskazy wało, Ŝe jest to coś innego niŜ miejsce spotkań biznesmenów, gotowych pozbyć się duŜych pieniędzy w nadziei niemal z pewnością płonnej Ŝe uda im się jedną z dziewczyn zabrać do domu.

Większość piła szam pana; Kleist zamówił piwo.

Nad barem wisiało ogromne lustro, w którym odbijały się stoliki.

Za lustrem znajdowało się biuro kierownika.

Dwaj ludzie stali i patrzyli w dół.

Kim jest twój facet?

cicho spytał jeden szorstkim akcentem z Belfastu.

Niemiec, nazywa się Kleist.

Wpada tu czasami.

Kiedyś był w GSG9.

Teraz juŜ nie, wyszedł z tego.

Odsiedział dwa lata za morderstwo i...

Nie o Niemca mi chodzi przerwał mu pierwszy o tego dru giego, tego, co jest z nim.

O tego Brytyjczyka.

Nie mam pojęcia, Seamus.

Po prostu, przyszedł z nim.

Sprawdź go powiedział pierwszy.

Ja juŜ go gdzieś widziałem.

Weszli, gdy Rowse był w ubikacji.

Skorzystał z pisuaru i mył ręce, gdy weszli dwaj męŜczyźni.

Jeden z nich podszedł do pisuaru, stanął przed nim i zaczął majstrować przy rozporku.

To ten wielki.

Szczuplejszy, przy stojny Irlandczyk, został przy drzwiach.

Wyjął z kieszeni marynarki mały drewniany klin, upuścił go na ziemię i bokiem stopy wsunął pod drzwi.

Nie było mowy choćby o chwili nieuwagi.

Rowse dostrzegł ten gest w lustrze, ale udawał, Ŝe nie widzi.

Gdy ol brzym odwrócił się od pisuaru, był gotów.

Obrócił się, zrobił unik przed pierwszym ciosem wielkiej pięści wymierzonym w jego głowę i dał face-1 towi kopniaka we wraŜliwe ścięgno pod rzepką lewego kolana.

Olbrzym zaskoczony, jęknął z bólu.

Jego lewa noga ugięła się, przez co głowa znalazła się na poziomie talii.

Kolano Rowsea uderzyło mocno i

250

w szczękę.

Zachrzęściły wybijane zęby i trysnęła krew ze zranionych ust.

Rowse czuł, jak ból kontuzjowanego kolana idzie w górę do uda.

Walkę zakończył trzeci cios cztery nastawione kłykcie, które Rowse wpako wał

przeciwnikowi w gardło.

Następnie zwrócił się do faceta przy drzwiach.

Spokojnie, przyjacielu odezwał się facet imieniem Seamus.

On chciał tylko z tobą pogadać.

Miał szeroki rozbrajający uśmiech, który musiał robić cuda z dziew czynami.

Jego oczy pozostały chłodne i czujne.

Quest-ce qui se passę?

spytał Rowse.

Wchodząc przedstawił się jako przyjezdny Szwajcar.

Niech pan da spokój, panie Rowse rzucił Seamus.

fo pierw sze, ma pan napisane na czole, Ŝe jest pan Brytyjczykiem.

Strona 177

forsyth Fa szerz.txt

Po drugie, pana zdjęcie jest na okładce pańskiej ksiąŜki, którą przeczytałem z wielkim za interesowaniem.

Po trzecie, przed laty w Belfaście był pan w Specjalnych Siłach Lotniczych.

Przypomniałem sobie, Ŝe juŜ pana gdzieś widziałem.

No i co z tego odparł Rowse.

Ja juŜ z tego wyszedłem.

Na dobre.

śyję z pisania powieści.

To wszystko.

Seamus 0Keefe przemyślał tę informację.

MoŜliwe przyznał.

Gdyby Anglicy przysyłali agenta do mo jego pubu, to chybaby nie wzięli faceta, którego twarzą jest wytapetowane tyle ksiąŜek.

A zresztą moŜe?

Owszem, mogliby powiedział Rowse ale nie mnie.

Ja bym juŜ więcej dla nich nie pracował.

Rozeszły nam się drogi.

TeŜ to słyszałem.

No dobrze, chodź pan się napić.

Prawdziwego drinka.

Za dawne czasy.

Wykopał klin spod drzwi, a następnie je otworzył.

Olbrzym dźwigał się z posadzki na czworakach.

Rowse wyszedł.

0Keefe zatrzymał się, by szepnąć coś do ucha wielkiemu męŜczyźnie.

W barze Uli Kleist dalej siedział przy stoliku.

Dziewczyny poszły.

Kie rownik i zwalisty portier stali obok niego.

Gdy Rowse przechodził, Kleist uniósł brew.

Gdyby Rowse mu kazał, biłby się, nawet nie mając szans.

Rowse potrząsnął głową.

W porządku.

Uli powiedział.

Spokojnie.

Idź do domu.

Skon taktuję się z tobą.

0Keefe wziął go do swojego mieszkania.

Pili jamesona z wodą.

Powiedz mi o tym "zbieraniu materiałów", pisarzu zaŜądał spokojnie 0Keefe.

Rowse wiedział, Ŝe w korytarzu, w zasięgu głosu, są jeszcze dwaj face ci.

Dalsza szarpanina nie miałaby sensu.

Naszkicował 0Keefemu intry gę swojej następnej powieści.

251 .

A więc to nie będzie o chłopakach z Belfastu?

0Keefe był zaskoczony.

Nie mogę powtarzać tego samego pomysłu przyznał Rowse.

Wydawcy by nie wzięli.

To będzie o Ameryce.

Rozmawiali przez całą noc.

I pili.

Rowse miał mocną głowę do whi sky; i całe szczęście.

0Keefe puścił go o świcie.

Rowse poszedł do hotelu pieszo, bo mu się kurzyło ze łba.

Tamci pracowali nad Kleistem w opuszczonym magazynie, do którego zabrali go, gdy Rowse opuścił klub.

Trzymał go wielki portier; drugi Pale styńczyk operował narzędziami.

Uli Kleist był twardy, ale Palestyńczycy nauczyli się sporo o bólu w południowym Bejrucie.

Wytrzymał, ile mógł, ale przed świtem zaczął mówić.

O wschodzie słońca pozwolili mu umrzeć.

Była to upragniona ulga.

Irlandczyk z męskiej toalety patrzył i słuchał, co jakiś czas dotykając krwawiących ust.

Gdy było po wszystkim, uzyskane informacje przekazał 0Keefemu.

Szef placówki IRA skinął głową.

Strona 178

forsyth Fa szerz.txt

Przypuszczałem, Ŝe jest w tym coś więcej niŜ powieść powie dział.

Następnie wysłał telegram do faceta w Wiedniu.

Telegram był bar dzo starannie sformułowany.

Kiedy Rowse opuścił mieszkanie 0Keefea i poszedł przez budzące się miasto do hotelu przy stacji kolejowej, jeden z jego opiekunów spo kojnie ruszył

za nim.

Drugi pilnował opuszczonego magazynu, ale nie interweniował.

W porze lunchu Rowse zjadł wielką Bratwurst obficie udekorowaną słodką niemiecką musztardą.

Kupił ją w Schnellimbiss, jednym z naroŜ nych kiosków, które handlują pysznymi kiełbaskami przeznaczonymi dla tych, którzy się spieszą.

Jedząc kątem ust rozmawiał z człowiekiem stoją cym obok.

Myślisz, Ŝe 0Keefe ci uwierzył?

spytał McCready.

Mógł.

Jest to dość prawdopodobne wyjaśnienie.

Autorzy powieści sensacyjnych muszą, mimo wszystko, grzebać się w róŜnych dziwnych rzeczach w róŜnych dziwnych miejscach.

Ale mógł mieć wątpliwości.

Nie jest głupi.

A sądzisz, Ŝe Kleist ci uwierzył?

Rowse roześmiał się.

Nie, nie Uli.

Uli musi być przekonany, Ŝe jestem pewnego rodza ju renegatem, który został

najemnikiem i rozgląda się w sprawie zakupu broni dla jakiegoś klienta.

Był zbyt uprzejmy, Ŝeby mi to powiedzieć, ale historii o zbieraniu materiałów do powieści nie kupił z pewnością.

Rozumiem rzucił McCready.

To chyba ubiegła noc była dodatkową premią.

Na pewno zaczynają cię zauwaŜać.

Zobaczymy, czy

252

F

Wiedeń puści cię dalej tym tropem.

Przy okazji, zabukowałeś się na lot jutro rano.

Zapłać gotówką na lotnisku.

Lot do Wiednia był przez Frankfurt i samolot wystartował o czasie.

Rowse leciał klasą klubową.

Po starcie stewardesa rozniosła gazety.

Po niewaŜ były to linie krajowe, nie miała prasy angielskiej.

Rowse doga dywał się łamaną niemczyzną i potrafił odcyfrować tytuły.

Ten, który obejmował dolną połowę pierwszej strony "Morgenpost", nie wymagał

odcyfrowywania.

Twarz na zdjęciu miała oczy zamknięte i otaczały ją śmieci.

Tytuł gło sił: "Zabójca magnatów narkotykowych zamordowany".

Tekst podawał, Ŝe dwaj śmieciarze znaleźli ciało koło pojemnika na śmieci w zaułku w po bliŜu nabrzeŜa.

Policja uwaŜa to zabójstwo za wynik porachunków gang sterskich.

Rowse wstał i minąwszy zasłony ruszył przejściem prowadzącym do toalet klasy ekonomicznej.

Prawie na samym końcu samolotu opuścił gazetę na kolana wymiętego faceta czytającego magazyn linii lotniczej.

Ty skurwysynu syknął.

Ku niejakiemu zdumieniu Rowsea major Koriagin odebrał jego te lefon w ambasadzie sowieckiej juŜ za pierwszą próbą.

Rowse mówił po rosyjsku.

śołnierze Specjalnych Sił Lotniczych, a szczególnie oficerowie, mu szą być osobnikami wszechstronnie utalentowanymi.

PoniewaŜ podstawo wa jednostka bojowa Specjalnych Sił Lotniczych liczy tylko czterech lu dzi, wymaga to szerokiego zakresu sprawności.

W czteroosobowej grupie wszyscy przechodzą szkolenie sanitarne wyŜszego stopnia, potrafią obsłu giwać radio i znają jako zespół kilka języków, nie mówiąc o umiejętności walki.

PoniewaŜ pułk, niezaleŜnie od swej roli w NATO, działał na Mala jach, w Indonezji, Omanie i Środkowej oraz Południowej Ameryce, naj większą wagę przykładano do malajskiego, arabskiego i hiszpańskiego.

Ze względu na rolę w NATO preferowano oczywiście rosyjski i jeden lub dwa języki krajów sojuszniczych.

Strona 179

forsyth Fa szerz.txt

Rowse mówił po francusku i rosyjsku i posługiwał się teŜ irlandzkim galickim.

Telefon kogoś zupełnie obcego do majora Koriagina w ambasadzie nie był

niczym specjalnie dziwnym.

NiezaleŜnie od swojej oficjalnej funkcji attache wojskowego, jako człowiek GRU Koriagin miał równieŜ za zadanie pilnować napływają cych strumieniem zgłoszeń do czeskiej agencji handlującej bronią Omnipolu.

253 .

Zgłoszenia rządowe były kierowane do rządu Husaka w Pradze.

Nie dotyczyły Koriagina.

Inne, ze źródeł bardziej wątpliwych, przychodziły do zagranicznego biura Omnipolu, z siedzibą w neutralnym Wiedniu.

Te wszystkie trafiały do Koriagina.

Niektóre zatwierdzał, inne odsyłał do Moskwy do decyzji, jeszcze inne stopował

od ręki.

Nie mówił jednak Moskwie, Ŝe jego ocena mogła zaleŜeć od szczodrej łapówki.

Zgodził się na wieczorne spotkanie z Rowseem u Sachera.

Nie wyglądał na Rosjanina z karykatur.

Był gładki, zadbany, ogolony i dobrze ubrany.

I znany w tej słynnej restauracji.

Główny kelner wskazał mu stolik w rogu z dala od orkiestry i wrzawy głosów innych gości.

Dwaj męŜczyźni usiedli i zamówili sznycle z lekkim wytrawnym austriackim czerwonym winem.

Rowse wyjaśnił potrzebę zbierania informacji do swojej następnej ksiąŜki.

Koriagin słuchał grzecznie.

Ci amerykańscy terroryści westchnął, gdy Rowse skończył.

Terroryści powieściowi uściślił Rowse.

Naturalnie, ci amerykańscy terroryści powieściowi, czego oni mają szukać?

Rowse podał mu arkusz maszynopisu, który wyjął z wewnętrznej kie szeni.

Rosjanin przeczytał listę, uniósł brew i zwrócił kartkę.

To niemoŜliwe orzekł rozmawia pan z niewłaściwym czło wiekiem.

Po co pan się ze mną umawiał?

Pewien przyjaciel z Hamburga powiedział mi, Ŝe pan jest nadzwy czaj dobrze poinformowany.

Zmienię pytanie: po co w ogóle spotykać się z kimkolwiek?

Dla czego sobie tego nie wymyślić?

To w końcu przecieŜ tylko powieść.

Chodzi o autentyczność zaznaczył Rowse.

Nowoczesny au tor nie moŜe sobie pozwolić na pisanie rzeczy całkowicie niezgodnych z rzeczywistością.

Czytelnicy nie dadzą się dziś nabrać na szkolne błędy w tekście.

Przykro mi, ale ciągle pan nie rozumie, o co chodzi, panie Row se.

Niektóre pozycje tej listy nie mieszczą się w definicji broni konwen cjonalnej.

Teczki-pułapki, miny Claymorea...

po prostu blok socjali styczny tego nie dostarcza.

Czemu nie uŜyć prostszych broni w pana...

powieści?

PoniewaŜ terroryści...

Terroryści powieściowi mruknął Koriagin.

Oczywiście, powieściowi terroryści...

to znaczy zamierzam ich w tej ksiąŜce...

chcę, Ŝeby dokonali zamachu dotyczącego Białego Domu.

Zwy kłe strzelby dostępne w kaŜdym sklepie z bronią w Teksasie nie wystarczą.

254

Nie mogę panu pomóc stwierdził Rosjanin wycierając usta.

Mamy czasy głasnosti.

Broń w rodzaju min Claymorea, które i tak są ame rykańskie i nieosiągalne...

Mają kopię w Bloku Wschodnim powiedział Rowse.

Po prostu się ich nie dostarcza, z wyjątkiem zamówień międzyrzą dowych, i to tylko dla legalnych celów obronnych.

Mój kraj nie śniłby nawet o dostarczaniu takich materiałów czy tolerowaniu ich dostaw przez kraj zaprzyjaźniony.

Jak Czechosłowacja.

No właśnie, jak na przykład Czechosłowacja.

Ajednak broń ta trafia do rąk pewnych grup terrorystycznych rzucił

Strona 180

forsyth Fa szerz.txt

Rowse.

Powiedzmy Palestyńczyków.

MoŜliwe, ale nie mam zielonego pojęcia jak oświadczył Rosja nin i zaczął

wstawać.

A teraz, jeśli pan pozwoli...

Wiem, Ŝe to śmiałe pytania powiedział Rowse ale poszu kując autentyczności rozporządzam skromnym funduszem na te cele...

Uniósł róg złoŜonej gazety, która leŜała na trzecim krześle, ukazując wąską białą kopertę.

Koriagin usiadł z powrotem, wyciągnął kopertę i spoj rzał na marki niemieckie.

Popatrzył na nie w zamyśleniu, następnie wsu nął kopertę do wewnętrznej kieszeni.

Gdybym ja był na pana miejscu i gdybym chciał zdobyć pewne materiały, aby je następnie sprzedać jakiejś grupie amerykańskich terro rystów, całkowicie fikcyjnych oczywiście, to wybrałbym się do Trypolisu i próbował się zobaczyć z niejakim pułkownikiem Hakimem al-Mansurem.

A teraz naprawdę muszę się spieszyć.

Dobranoc, panie Rowse.

Dobre i to powiedział McCready, gdy stali obok siebie w toa lecie męskiej nędznego baru w pobliŜu rzeki.

Myślę, Ŝe powinieneś tam jechać.

A co z wizą?

Najlepiej spróbuj Libijskiego Biura Ludowego w Valletcie.

Jeśli ci udzielą wizy bez czekania, to znaczy, Ŝe zostałeś zapowiedziany.

Myślisz, Ŝe Koriagin da znać do Trypolisu?

spytał Rowse.

Jasne.

Inaczej po co by ci radził tam jechać?

Tak, Koriagin daje swemu przyjacielowi al-Mansurowi szansę, by mógł cię zobaczyć i nie co głębiej wejrzeć w twoją śmieszną historię.

No bo oczywiście przynaj mniej w tę historię o zbieraniu materiałów do powieści nikt juŜ nie wierzy.

Wziąłeś pierwszą przeszkodę.

Te łobuzy naprawdę zaczynają myśleć, Ŝe jesteś zdrajcą, który próbuje zrobić szybkie pieniądze pra255 .

cując dla jakiejś szemranej grupy amerykańskich szaleńców.

Al-Mansur będzie chciał znacznie więcej niŜ to, oczywiście.

Z Wiednia Rowse poleciał do Rzymu, a stamtąd do stolicy Malty.

Dwa dni później nie ma potrzeby ich poganiać, stwierdził McCready złoŜył w Biurze Ludowym podanie o wizę na przyjazd do Trypolisu.

Jako powód podał badania do ksiąŜki o zdumiewającym postępie Ludowej DŜamahirii.

Wiza przyszła w ciągu dwudziestu czterech godzin.

Nazajutrz rano Rowse poleciał Libijskimi Liniami Lotniczymi z Valletty do Trypolisu.

Gdy za połyskliwie błękitnym Morzem Śródziemnym pojawiło się brązowe jak ochra wybrzeŜe Trypolitanii, pomyślał o puł kowniku Dawidzie Stirlingu i innych, o Paddym Maynie, Jocku Lewisie, Reillym, Almondsie, Cooperze i całej reszcie ludzi ze Specjalnych Sił Lotniczych, którzy tuŜ po utworzeniu grupy zaatakowali i powysadzali niemieckie bazy wzdłuŜ wybrzeŜa z górą dziesięć lat przed jego urodzeniem.

I pomyślał o słowach McCreadyego wypowiedzianych na lotnisku wValletcie, gdy dwaj opiekunowie czekali w samochodzie: "Obawiam się, Ŝe Trypolis jest jednym z tych miejsc, w które nie mogę za tobą poje chać.

Tam nie będziesz miał wsparcia.

Będziesz sam..."

Jak jego poprzednicy z roku 1941, z których część dalej leŜała po chowana w piaskach pustyni, Rowse miał się przekonać, Ŝe w Libii bę dzie całkowicie samotny.

Samolot opuścił jedno skrzydło i zaczął tracić wysokość zbliŜając się do lotniska w Trypolisie.

ROZDZIAŁ TRZECI

Początkowo wydawało się, Ŝe nie będzie problemu.

Rowse leciał klasą ekonomiczną i był jednym z ostatnich, którzy wysiedli z samolotu.

Scho dził za innymi pasaŜerami po schodkach w pałające słońce libijskiego poranka.

Z tarasu obserwacyjnego nowoczesnego budynku dworca lotni czego wyłowiła go para Strona 181

forsyth Fa szerz.txt

beznamiętnych oczu, a lornetka na krótko skie rowała się na niego, gdy przez pole startowe szedł w stronę drzwi "Dla przyjeŜdŜających".

Po chwili lornetkę odłoŜono i ktoś wymruczał cicho parę słów po arabsku.

Rowse wszedł w klimatyzowany chłód terminalu dla przyjeŜdŜających i zajął miejsce na końcu kolejki do kontroli paszportowej.

Ciemnoocy urzędnicy imigracyjni działali bez pośpiechu: przeglądali kaŜdy paszport

256

strona po stronie, wpatrując się w twarze pasaŜerów i porównując je dłu go z fotografiami, a następnie zaglądając do listy trzymanej poza zasię giem wzroku innych pod pulpitem.

Posiadacze paszportów libijskich cze kali w oddzielnej kolejce.

Dwaj amerykańscy inŜynierowie naftowi, którzy siedzieli w części dla palących i byli za Rowseem, zamykali kolejkę.

Dojście do okienka zajęło Rowseowi dwadzieścia minut.

Oficer w zielonym mundurze wziął od niego paszport, otworzył i spoj rzał

w dół na notatkę.

Z pozbawioną wyrazu twarzą podniósł wzrok i ski nął do kogoś za Rowseem.

Ten ktoś pociągnął Rowsea za łokieć.

Rowse obrócił się.

Inny mundurowy, młodszy, grzeczny, lecz stanowczy.

Nie opo dal stało dwóch uzbrojonych Ŝołnierzy.

Pan pozwoli ze mną odezwał się młody oficer w znośnej angielszczyźnie.

Czy coś jest nie w porządku?

spytał Rowse.

Dwaj Amerykanie zamilkli.

W krajach dyktatury wyjęcie pasaŜera z ko lejki paszportowej skutecznie wstrzymuje rozmowy.

Młody oficer obok niego sięgnął pod kratką i odebrał jego paszport.

Tędy, proszę powiedział.

Dwaj Ŝołnierze podeszli z tyłu, po jednym z kaŜdej strony.

Prowadził oficer, za nim szedł Rowse, Ŝołnierze z tyłu.

Skręcili z głównej hali i poszli długim białym korytarzem.

Na końcu, z lewej, oficer otworzył drzwi i gestem kazał Rowseowi wejść.

śołnierze zajęli miejsce po obu stronach drzwi.

Oficer wszedł za Rowseem do pokoju i zamknął drzwi.

Był to biały nagi pokój z okratowanymi oknami.

Pośrodku stał stół i dwa krzesła na przeciwko siebie; to wszystko.

Ze ściany wdzięczył się portret Muammara Kadafiego.

Rowse usiadł na jednym z krzeseł; oficer na drugim i zaczął studiować jego paszport.

Nie rozumiem, o co chodzi powiedział Rowse.

Moja wiza została wydana wczoraj przez wasze Biuro Ludowe w Valletcie.

Chyba jest w porządku?

Oficer ospałym gestem ręki zwyczajnie dał mu znak, Ŝe ma być ci cho.

Był cicho.

Bzyczała mucha.

Minęło pięć minut.

Z tyłu Rowse usłyszał, Ŝe ktoś otwiera drzwi.

Młody oficer spojrzał, zerwał się na nogi i zasalutował.

Następnie bez słowa opuścił pokój.

A więc jest pan w końcu, panie Rowse.

Głos był głęboki i modulowany, a angielszczyzna rodem z jednej z lep szych prywatnych szkół średnich w Wielkiej Brytanii.

Rowse obrócił się.

Nie dał po sobie poznać, Ŝe cokolwiek kojarzy, ale godzinami studiował zdję cia tego faceta podczas rozmów wprowadzających z McCreadym.

257 .

"Jest gładki, układny i wykształcony, przez nas mówił mu McCready.

Jest równieŜ całkowicie pozbawiony skrupułów i bardzo niebez pieczny.

UwaŜaj z Hakimem al-Mansurem..."

Szef zagranicznego wydziału libijskiego wywiadu był młodszy, niŜ to wynikało z jego zdjęć, a niewiele starszy od Rowsea.

Trzydzieści cztery lata, według dossier.

W 1969 Hakim al-Mansur był piętnastoletnim chłopcem, uczniem prywatnej szkoły średniej w Harrow pod Londynem, synem i spadko biercą nadzwyczaj bogatego człowieka, zaufanego i bliskiego królowi Libii Idrysowi.

Strona 182

forsyth Fa szerz.txt

To właśnie w tym roku grupa młodych radykalnie nastawionych ofi cerów z nieznanym pułkownikiem, Beduinem z pochodzenia, o nazwi sku Kadafi na czele, przeprowadziła zamach stanu, gdy król był za gra nicą, i go obaliła.

Natychmiast ogłosili utworzenie Ludowej DŜamahirii, republiki socjalistycznej.

Król i jego dwór schronili się ze swymi znacz nymi zasobami w Genewie i zwrócili się do Zachodu o pomoc w przy wróceniu ich do władzy.

Nikt na tę prośbę nie zareagował.

Poza świadomością ojca młody Hakim zachwycił się biegiem wypad ków we własnym kraju.

ZdąŜył się juŜ wyrzec i ojca, i całej jego polityki, zaledwie rok wcześniej bowiem jego młoda wyobraźnia została rozpalo na przez rozruchy i niemal rewolucję radykalnych studentów i robotni ków w ParyŜu.

Radykalne poglądy często urzekają rozbudzonych młodych ludzi, a uczeń Harrow przeszedł metamorfozę na duszy i ciele.

Zaczął bombardować podaniami ambasadę Libii w Londynie domagając się zezwolenia na opuszczenie Harrow i powrót do kraju, by wziąć udział w socjalistycznej rewolucji.

Jego listy były dostrzegane i odrzucane.

Lecz jeden z dyplomatów, zwolennik starego reŜimu, dał znać al-Mansurowi seniorowi w Genewie.

Odbyła się gwałtowna kłótnia między ojcem i synem.

Chłopak odmówił pokajania się.

W wieku siedemnastu lat, bez środków do Ŝycia, Hakim al-Mansur opuścił

przedwcześnie Harrow.

Przez rok jeździł po Europie, próbując przekonać Trypolis o swej lojalności, stale odrzucany.

W roku 1972 udał, Ŝe zmienił poglądy, pojednał się z ojcem i pojechał do Gene wy na dwór królewski na wygnaniu.

Przebywając tam poznał szczegóły spisku byłych oficerów Brytyjskich Sił

Specjalnych, finansowanego przez ministra skarbu króla Idrysa dla przeprowadzenia zamachu przeciw Kadafiemu przez atak komandosów na wybrzeŜe libijskie ze statku "Leonardo da Vinci" z Genui.

Mieli wyła mać bramę głównego więzienia w Trypolisie, tak zwanego Hiltona Tripoli, i uwolnić wszystkich szefów klanów pustynnych, którzy popierali 258

króla Idrysa i nienawidzili Kadafiego.

I którzy mieli się następnie rozje chać, poderwać swoje plemiona do walki i obalić uzurpatora.

Hakim alMansur natychmiast ujawnił cały plan libijskiej ambasadzie w ParyŜu.

W rzeczywistości plan ten był juŜ "spalony" (przez CIA, która póź niej tego Ŝałowała) i został zlikwidowany przez włoskie siły bezpieczeń stwa na Ŝądanie Amerykanów.

Lecz gest al-Mansura zaowocował długą rozmową w paryskiej ambasadzie.

Al-Mansur zdąŜył juŜ sobie przyswoić większość niezbornych prze mówień Kadafiego i jego poronionych idei, a entuzjazm chłopaka zrobił takie wraŜenie na przesłuchującym go urzędniku ambasady, Ŝe zafundo wano młodemu zapaleńcowi podróŜ do kraju.

Dwa lata później udzielo no mu poparcia na wstąpienie do Korpusu Wywiadowczego Muchabarat.

Kadafi osobiście przyjął i z miejsca poczuł sympatię do młodego czło wieka, awansując go bardziej, niŜby to usprawiedliwiał jego wiek.

W okre sie 1974-1984 al-Mansur wykonał dla Kadafiego szereg "mokrych robót" za granicą, bez trudu poruszając się po Wielkiej Brytanii, Ameryce i Fran cji, gdzie jego płynna angielszczyzna i układność robiły bardzo dobre wraŜenie, jak równieŜ po ośrodkach terroryzmu na Środkowym Wscho dzie, gdzie umiał być stuprocentowym Arabem.

Dokonał osobiście trzech zabójstw na politycznych przeciwnikach Kadafiego za granicą i będąc wszechstronnie powiązany z PLO stał się bliskim przyjacielem i wielbi cielem stratega i mózgu Czarnego Września, Abu Hassana Salameha, którego sam bardzo przypominał.

Jedynie zimna krew powstrzymała go przed wspólną z Salamehem grą w squasha o świcie tego dnia w 1979 roku, gdy izraelski Mossad osta tecznie dopadł

człowieka, który odpowiadał za masakrę ich zawodników podczas Igrzysk Olimpijskich w Monachium, i rozwalił go na kawałki.

Zespół "kidon" z Tel Awiwu nigdy się nie dowiedział jak blisko był tego, by jedną bombą załatwić dwa podobne ptaszki.

W roku 1984 Kadafi awansował al-Mansura na szefa wszystkich za granicznych akcji terrorystycznych, a w dwa lata później amerykańskie bomby i Strona 183

forsyth Fa szerz.txt

rakiety zrobiły z dyktatora wraka nerwowego.

Kadafi chciał odwetu i rzeczą al-Mansura było sprawę załatwić, i to szybko.

Od strony Brytyjczyków nie było problemu; ludzie IRA (których prywatnie uwaŜał

za zwierzęta), będą znaczyć swój ślad krwią i śmiercią na terenie całej Anglii, jeśli im się dostarczy niezbędnych środków.

Problem polegał na znalezieniu grupy, która robiłaby to samo w Ameryce.

I tu pomyślano o tym młodym Brytyjczyku, który mógł być, ale równie dobrze mógł

nie być renegatem.

259 .

Moja wiza, powtarzam, jest w zupełnym porządku powiedział Rowse z rozdraŜnieniem więc czy mogę wiedzieć, o co chodzi?

Oczywiście, panie Rowse, odpowiedź jest prosta.

Odmawia się panu wjazdu do Libii.

,

Al-Mansur przeszedł przez pokój, aby wyjrzeć przez okno na hanga- ry remontowe linii lotniczych.

Ale dlaczego?

zapytał Rowse.

Moja wiza została wydana wczoraj w Valletcie.

Jest w porządku.

Przyjechałem tylko zebrać materia- i ły do paru fragmentów mojej następnej powieści.

Panie Rowse, niech pan sobie daruje pozę skrzywdzonej niewin ności.

Jest pan byłym Ŝołnierzem Brytyjskich Sił Specjalnych, który, jak i utrzymuje, przeszedł na pisanie powieści.

I zjawia się pan tutaj twierdząc, Ŝe chce opisać nasz kraj w swojej najnowszej ksiąŜce.

Szczerze mówiąc wątpię, czy ten pański opis byłby szczególnie pochlebny, a naród libijski, niestety, nie podziela waszej brytyjskiej skłonności do autoironii.

Nie, pa nie Rowse, nie moŜe pan zostać.

Proszę ze mną, odprowadzę pana z po wrotem do samolotu na Maltę.

Wydał rozkaz po arabsku i drzwi się otworzyły.

Weszli dwaj Ŝołnierze. Jeden z nich złapał walizkę Rowsea.

Al-Mansur wziął ze stołu jego pasz port.

Drugi Ŝołnierz stanął z boku, by przepuścić cywilów.

Al-Mansur.

wyprowadził Rowsea innym przejściem na dwór, w słońce.

Libijski samo lot pasaŜerski stał gotowy do odlotu.

Moja walizka rzucił Rowse.

Jest juŜ na pokładzie, panie Rowse.

Czy mogę wiedzieć, z kim mam przyjemność?

spytał Rowse.

W tej chwili nie, mój przyjacielu.

Po prostu proszę mnie nazywać...

panem Azizem.

No a dokąd pan się zamierza stąd udać w sprawie tych swoich poszukiwań?

Nie wiem wyznał Rowse.

Chyba utknąłem w martwym punkcie.

To niech pan zrobi przerwę doradził mu al-Mansur.

I je dzie na krótki urlop.

A co by pan powiedział na Cypr?

Śliczna wyspa.

Osobiście cenię sobie chłodne powietrze gór Troodos o tej porze roku.

TuŜ za Pedhoulas w dolinie Marathassa jest uroczy stary hotel "Apollonia".

Naprawdę polecam.

Interesujący ludzie się tam zatrzymują...

Bez piecznej podróŜy, panie Rowse.

Szczęśliwym zbiegiem okoliczności jeden z sierŜantów Specjalnych Sił

Lotniczych zauwaŜył przechodzącego Rowsea na lotnisku w Vallet cie.

Nie spodziewali się go tak szybko z powrotem.

SierŜanci dzielili pokój w hotelu lotniskowym, pełniąc na zmianę czterogodzinne dyŜury

260

w hali przylotów.

Facet mający akurat słuŜbę czytał magazyn sportowy, kiedy zauwaŜył Rowsea wychodzącego z odprawy celnej, z neseserkiem w jednej i z walizką w drugiej ręce.

Strona 184

forsyth Fa szerz.txt

Nie podnosząc głowy pozwolił mu przejść i obserwował go, gdy Rowse zbliŜył się do stanowiska z napi sem "Cypryjskie Linie Lotnicze".

Następnie uŜył telefonu ściennego, by poderwać kolegę w hotelu.

Kolega poderwał McCreadyego w śród mieściu Valletty.

Cholera zaklął McCready dlaczego, u diabła, tak prędko /wrócił?

Nie wiem, szefie powiedział sierŜant ale Danny mówi, Ŝe rozmawiał na stanowisku linii cypryjskich.

McCready myślał z wściekłością.

Miał nadzieję, Ŝe Rowse zostanie w Trypolisie przez kilka dni, Ŝe jego legenda o poszukiwaniu wymyślnej broni dla grupy powieściowych amerykańskich terrorystów doprowadzi w końcu do aresztowania i przesłuchania przez samego al-Mansura.

A wy gląda na to, Ŝe go wyrzucili.

Ale dlaczego Cypr?

CzyŜby Rowse wymknął im się spod kontroli?

Musi się do niego dostać i sprawdzić, co się zda rzyło w Trypolisie.

Lecz Rowse nie przyjechał do hotelu, gdzie moŜna było w tajny sposób uzyskać od niego raport sytuacyjny.

Jechał dalej.

MoŜe myślał, Ŝe te łobuzy mają go teraz na oku...

Bili polecił do telefonu powiedz Dannyemu, Ŝeby go pil nował.

A jak będzie odpowiedni moment, podejdź do stanowiska linii cypryjskich i spróbuj się dowiedzieć, dokąd poszedł.

Następnie bukuj Dannyego na ten sam lot, a nas na następny.

Ja tam zaraz będę.

Ruch w śródmieściu Valletty jest ostry o zachodzie słońca i zanim McCready dotarł na lotnisko, wieczorny samolot do Nikozji juŜ odle ciał z Rowseem i Dannym na pokładzie.

Następny lot był dopiero nazajutrz.

McCready równieŜ zatrzymał się w hotelu lotniskowym.

O pół nocy miał telefon od Dannyego.

Halo, wujku.

Jestem w hotelu na lotnisku w Nikozji.

Ciocia po szła spać.

Musi być zmęczona powiedział McCready.

Czy to ładny hotel?

Tak, bardzo dobry.

Mamy pokój super.

Sześć dziesięć.

To świetnie.

Prawdopodobnie po przyjeździe teŜ się tam zatrzy mam.

Jak tam wakacje?

Wspaniale.

Ciocia wypoŜyczyła na jutro samochód.

Myślę, Ŝe po jedziemy w góry.

MoŜe być cudownie rzucił jowialnie McCready do swojego ..siostrzeńca"

poprzez wschodnią część Morza Śródziemnego.

Wiesz

261 .

co, zarezerwuj dla mnie pokój.

Przyjadę do ciebie i do cioci, jak tylko będę mógł.

Dobranoc, drogi chłopcze.

OdłoŜył słuchawkę.

Skurwysyn wybiera się jutro w góry mruknął ponuro.

Cze go on się tam dowiedział w tym Trypolisie?

Wyjaśni się jutro, szefie uspokoił go Bili.

Danny zostawi wiadomość w zwykłym miejscu.

Bili nie widział powodu, dla którego nie miałby wykorzystać czasu na spanie, gdy była taka moŜliwość, obrócił się więc na bok i w ciągu trzy dziestu sekund spał mocno.

W jego zawodzie nigdy nie wiadomo, kiedy nadarzy się następna okazja.

Samolot McCreadyego z Valletty lądował na lotnisku stolicy Cypru tuŜ po jedenastej, tracąc godzinę z powodu róŜnicy czasu.

Trzymali się z Billem oddzielnie, chociaŜ wysiedli z tego samego samolotu i skorzy stali z tego samego autobusu dowoŜącego pasaŜerów do hotelu lotnisko wego.

McCready rozsiadł się w barze w hotelowym hallu, podczas gdy Bili poszedł do pokoju 610.

Strona 185

forsyth Fa szerz.txt

Zastał tam sprzątaczkę.

Skinął jej głową, uśmiechnął się i wyjaśnił, Ŝe zapomniał brzytwy.

Wszedł do łazienki, gdzie Danny zostawił swój raport przyklejony taśmą do spodu pokrywy zbiornika klozetu.

Wyszedł z łazienki i trzymając brzytwę, którą wyjął z kieszeni, powtórnie skinął

głową sprzą- ;

taczce, co zostało odwzajemnione pełnym zrozumienia uśmiechem, a na stępnie zszedł na dół.

i

Przekazali to sobie w męskiej toalecie w pobliŜu hallu.

McCready ;

zamknął się w kabinie i przeczytał raport.

Całe szczęście, Ŝe Rowse nie ;

próbował się kontaktować.

Według Dannyego, krótko po wyjściu Rów-:, sea z sali odpraw celnych w Valletcie ruszył za nim jego "ogon", młody ; człowiek o ziemistej cerze i w beŜowym ubraniu.

Agent libijski szedł za , Rowseem do chwili, gdy samolot linii cypryjskich wystartował do Niko- j zji, ale sam nie poleciał.

Inny "ogon", prawdopodobnie wezwany z Libij- j skiego Biura Ludowego w Nikozji, czekał na lotnisku i szedł za Rowseem do hotelu, gdzie spędził noc w hallu.

Rowse mógł zauwaŜyć kaŜdego z nich, ale nie dał Ŝadnego znaku.

Danny wypatrzył obu i trzymał się

z daleka.

(

A

Rowse poprosił w recepcji, Ŝeby mu zamówili na siódmą rano samo- j chód.

Znacznie później to samo zrobił Danny.

Rowse poprosił równieŜ o mapę wyspy i radził się szefa recepcji, jak najlepiej dojechać do Troodos.

;

W ostatniej części swego raportu Danny podawał, Ŝe zamierza wyjść j z hotelu o piątej, zaparkować tam, gdzie znajdzie jedyną drogę wyjazdo-262

wą z parkingu, i czekać na pojawienie się Rowsea.

Nie mógł naturalnie wiedzieć, czy rezydent libijski pojedzie za Rowseem aŜ na samo miejsce, w góry, czy teŜ po prostu tylko zobaczy, jak będzie wyjeŜdŜał.

On, Dan ny, będzie się trzymał jak najbliŜej i zadzwoni do recepcji hotelu, kiedy ustali cel podróŜy Rowsea i znajdzie automat telefoniczny.

Poprosi pana Meldruma.

McCready wrócił do hallu i odbył z jednego z automatów krótką roz mowę z ambasadą brytyjską.

Parę minut później rozmawiał z szefem Tajnej SłuŜby Wywiadowczej na Cypr waŜne stanowisko, biorąc pod uwagę tutejsze bazy brytyjskie i bliskość Libanu, Syrii i Izraela oraz pa lestyńskie ośrodki za morzem.

McCready znał go z czasów londyńskich i szybko uzyskał to, co chciał: nie oznaczony wóz z szoferem, który płyn nie mówił po grecku.

Samochód miał podjechać w ciągu godziny.

Telefon do pana Meldruma był dziesięć po drugiej.

McCready wziął słuchawkę z rąk szefa recepcji.

Jeszcze raz zastosowali schemat wujek-siostrzeniec.

Cześć, chłopcze, jak się masz.

Miło, Ŝe dzwonisz.

Cześć, wujku.

Zjedliśmy z ciocią lunch w ślicznym hotelu wysoko w górach w pobliŜu wsi Pedhoulas.

Nazywa się "Apollonia".

Myślę, Ŝe ciocia będzie chciała się tam zatrzymać, jest tak pięknie.

Pod koniec mie liśmy pewne problemy z samochodem, więc go zostawiłem w warsztacie w Pedhoulas, prowadzonym przez niejakiego pana Demetriau.

Nie szkodzi.

Jak tam oliwki?

Tu nie ma oliwek, wujku.

Tylko sady jabłkowe i wiśniowe.

Oliwki rosną na nizinach.

McCready odłoŜył słuchawkę i poszedł do męskiej toalety.

Bili ruszył za nim.

Poczekali, aŜ wyszedł jedyny gość poza nimi, sprawdzili kabiny i zaczęli Strona 186

forsyth Fa szerz.txt

rozmawiać.

Czy wszystko w porządku z Dannym, szefie?

Jasne.

Jechał za Rowseem aŜ do hotelu wysoko w górach Troodos.

Wygląda na to, Ŝe Rowse się tam zatrzymał.

Danny jest we wsi, w warsz tacie samochodowym Demetriou.

Będzie tam na nas czekał.

Libijczyk, ten ciemnoskóry facet, został tutaj, widocznie zadowolony, Ŝe Rowse po jechał, gdzie miał pojechać.

Za chwilę będzie samochód.

Weź walizkę i wyjdź.

Czekaj na nas jakąś milę dalej przy drodze.

Pół godziny później rzeczywiście podjechał samochód pana Meldru ma, ford orion z wieloma wgnieceniami stanowiącymi jedyny znak roz poznawczy nie oznaczonego samochodu na Cyprze.

Kierowcą był młody czujny facet, pracownik komórki wywiadowczej w Nikozji.

Nazywał się

263 .

Bertie Marks i mówił płynnie po grecku.

Zabrali Billa spod drzewa przy drodze i skierowali się na południowy zachód w stronę gór.

Jazda była długa.

Zapadł juŜ zmierzch, kiedy przyjechali do malowniczej wioski Pedhoulas w samym sercu zagłębia wiśniowego gór Troodos.

Danny czekał na nich w kawiarni naprzeciwko garaŜu.

Biedny pan Demetriou nie zdołał jeszcze naprawić wynajętego samochodu, który Danny uszkodził tak, by naprawa potrwała nie krócej niŜ pół dnia.

Wskazał na hotel "Apollonia", po czym obaj z Billem objęli całe oto czenie w zapadającym zmroku profesjonalnym spojrzeniem.

Skoncentro wali się na zboczu górskim po przeciwległej stronie doliny patrząc ze wspaniałej jadalni hotelowej na tarasie, złapali walizeczki i w milczeniu zniknęli w wiśniowych sadach.

Jeden z nich niósł ręczny radiotelefon, który Marks przywiózł z Nikozji.

Drugi radiotelefon miał zostać u McCreadyego.

Dwaj ludzie z Tajnej SłuŜby Wywiadowczej znaleźli sobie mniej szą i skromniejszą tawernę w wiosce i tam się zatrzymali.

Rowse przyjechał w porze lunchu po przyjemnej i wygodnej jeździe z hotelu lotniskowego.

Zakładał, Ŝe jest pilnowany przez swoich opieku nów ze Specjalnych Sił

Lotniczych, a nawet miał nadzieję.

Poprzedniego wieczora na Malcie świadomie guzdrał się przy załatwianiu formalności paszportowych i celnych.

Wszyscy pasaŜerowie, z wyjątkiem jednego, odprawili się przed nim.

Tylko młody facet o śniadej cerze z libijskiego Muchabaratu się ociągał.

W ten sposób Rowse się dowiedział, Ŝe Hakim al-Mansur posłał za nim człowieka.

Nie rozglądał się za sierŜantami ze Specjalnych Sił Lotniczych na dworcu lotniczym na Malcie, spodziewa jąc się, Ŝe będą się trzymali z daleka.

Wiedział, Ŝe "ogon" z Trypolisu nie poleciał za nim do Nikozji, i dla tego przyjmował, Ŝe inny będzie tam na niego czekał.

I rzeczywiście.

Rowse zachowywał się w sposób całkowicie naturalny i spał dobrze.

Zo baczył, Ŝe zgubił Libijczyka po drodze z lotniska w Nikozji i miał nadzie ję, Ŝe gdzieś z tyłu jest facet ze Specjalnych Sił Lotniczych.

Nie spieszył się, ale teŜ się i nie rozglądał.

Tym bardziej nie czekał w ukryciu ani nie próbował kontaktu.

Gdzieś wśród wzgórz mógł być ulokowany inny Libijczyk.

W "Apollonii" mieli wolny pokój, więc go wziął.

MoŜe zorganizował to al-Mansur, a moŜe nie.

Był to przyjemny pokój z fantastycznym wido kiem poprzez dolinę na zbocza wzgórz pokryte drzewami wiśniowymi, obecnie tuŜ po okresie kwitnienia.

Zjadł skromny, lecz smaczny lunch, duszone jagnię z lekkim czerwo nym winem Omhodos, a potem świeŜe owoce.

Hotel był starą tawerną, przebudowaną i zmodernizowaną, z takimi udogodnieniami, jak wysu

264

nięty nad dolinę taras jadalny na palach, ze stolikami ustawionymi z da leka od siebie pod pasiastymi markizami.

Strona 187

forsyth Fa szerz.txt

NiezaleŜnie od tego, ile gości bytów hotelu, niewielu przyszło na lunch.

Był jakiś starszawy jegomość o lśniących, czarnych włosach, sam przy stoliku w rogu, który mamrotał do kelnera po angielsku, i kilka par, najwyraźniej miejscowych, które mogły po prostu przyjść coś zjeść.

Gdy Rowse wszedł na taras, wychodzi ła właśnie bardzo ładna młoda kobieta.

Rowse obejrzał się za nią; rzeczy wiście zwracała uwagę urodą, a ze swą grzywą pszenicznozłotych włosów /prawie na pewno nie była Cypryjką.

Rowse zauwaŜył, Ŝe wszyscy trzej gnący się w ukłonach kelnerzy odprowadzali ją pełnymi zachwytu spoj rzeniami, zanim jeden z nich wskazał mu stolik.

Po lunchu Rowse poszedł do swego pokoju na krótką drzemkę.

Jeśli zawiła aluzja al-Mansura znaczyła, Ŝe jest "w grze", to nie pozostawało mu nic innego, jak tylko patrzeć i czekać.

Zrobił, co mu radzono.

Na stępny ruch, jeŜeli w ogóle istniał jakiś następny ruch, był w bramce libijskiej.

Miał tylko nadzieję, Ŝe jeśli sprawy pójdą źle, to moŜe liczyć na wsparcie swoich, którzy gdzieś tutaj czuwają.

Do czasu, kiedy się obudził z drzemki, "wsparcie" było juŜ na poste runku.

Dwaj sierŜanci znaleźli mały kamienny domek wśród drzew wi śniowych na zboczu wzgórza na wprost tarasu hotelowego.

Dzięki ostroŜ nemu wysunięciu jednego z kamieni w ścianie od strony doliny powstała dobra szczelina umoŜliwiająca obserwację hotelu z odległości siedmiuset jardów.

Ich silne lornetki przybliŜyły taras jadalny na odległość, jak się wydawało, bliską dwudziestu stóp.

Zmierzch gęstniał, gdy odezwali się do McCreadyego i dali mu wska zówki, by się zbliŜył do ich kryjówki z drugiej strony góry.

Zgodnie z tą instrukcją Marks wyjechał z Pedhoulas i dalej jechał po śladach, aŜ

zoba czyli stojącego na drodze Dannyego.

Wysiadłszy z samochodu, McCready idąc za Dannym okrąŜył górę, aŜ

zniknęli obaj w wiśniowym sadzie, skąd mogli dostać się do chatki nie zauwaŜeni z drugiej strony doliny.

Bili wręczył McCreadyemu swoją nocną lornetkę.

Na tarasie jadalnym zapalały się światła wianek kolorowych Ŝaró wek otaczający jadalnię dokoła; na kaŜdym stoliku świece w lichtarzach.

Będą nam potrzebne ubrania cypryjskich chłopów, szefie mruk nął Danny.

Nie mogę na dłuŜszą metę tak się kręcić po tym zboczu ubrany po naszemu.

McCready w duchu zrobił notatkę, Ŝe trzeba Marksa wysłać do jakiejś odległej o milę wioski, Ŝeby kupił coś w rodzaju płóciennych fartuchów i spodni, jakie widzieli po drodze u robotników rolnych.

Przy odrobinie

265 .

szczęścia do szopy nikt nie przyjdzie w maju było za późno na opry ski kwiatów, a za wcześnie na zbiory.

Szopa stała najwidoczniej opusz czona i miała na wpół zawalony dach.

Wszystko pokrywał kurz; opartych o ścianę stało kilka połamanych motyk i oskardów.

Dla sierŜantów Spe cjalnych Sił Lotniczych, którzy tygodniami leŜeli w wilgotnych kryjówkach na zboczach pagórków Ulsteru, był to hotel czterogwiazdkowy.

No, no mruknął Bili, który wziął z powrotem lornetkę.

Smakowita...

Podał lornetkę McCreadyemu.

Z głębi hotelu wyszła na taras jakaś młoda kobieta.

Rozpromieniony kelner prowadził ją do stolika.

Miała na sobie prostą, -lecz elegancką białą suknię, która ładnie kontrastowała ze złocistą opalenizną.

Jasne blond włosy opadały jej na ramiona.

Usiadła i najwyraźniej zamówiła coś do picia.

Skupcie się na swojej robocie warknął McCready.

Gdzie jest Rowse?

SierŜanci uśmiechnęli się.

A, Rowse...

Rząd okien nad tarasem.

Trzecie okno w prawo.

McCready przesunął lornetkę.

Strona 188

forsyth Fa szerz.txt

W Ŝadnym z okien zasłony nie były zaciągnięte.

W wielu paliło się światło.

McCready zobaczył nagą postać, z wyjątkiem ręcznika na biodrach, która wyłoniła się z łazienki, i prze szła przez sypialnię.

Był to Rowse.

Na razie było w porządku.

Ale Ŝaden z łobuzów się nie pokazał.

Na taras przybyło dwóch innych gości: opasły kupiec lewantyński z pierścieniami połyskującymi na obu rękach i starszawy jegomość, który siedział samotnie w rogu tarasu i studiował menu.

Westchnął.

W jego Ŝyciu było bardzo duŜo czekania, a on ciągle nie mógł tego polubić.

Oddał lornetkę i spojrzał na zegarek.

Siódma piętnaście.

Jeszcze dwie godziny, zanim weźmie Marksa do wioski na kolację.

Sier Ŝanci będą czuwać całą noc.

Byli w tym najlepsi pomijając akcje wy magające przemocy fizycznej.

Rowse ubrał się i spojrzał na zegarek.

Siódma dwadzieścia.

Zamknął pokój i zszedł na taras na drinka przed kolacją.

Słońce chowało się za góry, zatapiając drugą stronę doliny w głębokim mroku, podczas gdy sylwetki wzgórz były wspaniale podświetlone od tyłu.

Na brzegu Pafos miało się jeszcze przez godzinę aŜ do zachodu słońca cieszyć cie płym wieczorem późnej wiosny.

Na tarasie było trzech ludzi: grubas o wyglądzie śródziemnomorskim, stary człowiek o nieprawdopodobnie czarnych włosach i ta kobieta.

Sie działa plecami do niego, podziwiając widok rozciągający się za doliną.

Zjawił się kelner.

Rowse skinął w kierunku stolika obok kobiety, pod ba lustradą tarasu.

Kelner uśmiechnął się i pospiesznie go tam zaprowadził.

Rowse zamówił uzo i karafkę miejscowej wody mineralnej.

266

Gdy siadał, dziewczyna rzuciła okiem w bok.

Skłonił się i mruknął:

"Wieczór".

Odkłoniła się i w dalszym ciągu wpatrywała się w ciemniejącą dolinę.

Podano mu uzo.

I Rowse spojrzał w dolinę.

Po chwili rzucił:

Czy mogę zaproponować toast?

Była zdumiona.

Toast?

Szklanką wskazał spowite cieniem szczyty gór otaczające ich niby wartownicy i czerwoną łunę pomarańczowego zachodu za nimi.

Za spokój.

I olśniewające piękno.

/ Uśmiechnęła się lekko.

Za spokój powtórzyła i wypiła łyk swego wytrawnego białe go wina.

Kelner przyniósł dwie karty.

Studiowali je przy oddzielnych stolikach.

Dziewczyna zamówiła pstrąga górskiego.

Sam bym lepiej nie wybrał.

Dla mnie teŜ pstrąg powiedział Rowse do kelnera.

A gdy ten wyszedł, Rowse spytał od niechcenia: Pani sama?

Tak, sama odpowiedziała ostroŜnie.

Ja teŜ przyznał.

I to mnie gniewa, poniewaŜ jestem bogo bojnym człowiekiem.

Zmarszczyła brwi.

A co do tego ma Bóg?

Uświadomił sobie, Ŝe jej wymowa nie jest brytyjska, jakby lekko nosowa; amerykańska?

Machnął ręką poza taras.

Widok, spokój, wzgórza, zachodzące słońce, wieczór.

On to wszyst ko stworzył, ale przecieŜ nie po to, Ŝebyśmy samotnie jedli kolację.

Roześmiała się błysk czystych białych zębów w słonecznozłotej twarzy.

Staraj się je rozśmieszać, mówił mu ojciec, one to lubią.

Czy mogę się dosiąść?

Strona 189

forsyth Fa szerz.txt

Tylko na kolację?

Czemu nie.

Na kolację, proszę.

Wziął szklankę i usiadł naprzeciwko niej.

Tom Rowse powiedział.

Monika Browne.

Rozmawiali, prowadząc zwykłą pogawędkę.

Wyjaśnił, Ŝe jest autorem ksiąŜek cieszących się średnim powodzeniem i Ŝe prowadzi w tej okolicy pewne badania do swojej następnej powieści, która ma się obracać wo kół spraw polityki lewantyńskiej i środkowowschodniej.

Zdecydował się zakończyć swoją podróŜ po wschodniej części Morza Śródziemnego krót kim odpoczynkiem w tym hotelu, poleconym mu przez przyjaciela ze względu na dobre jedzenie i spokój.

A pani?

spytał.

267 .

Nic aŜ tak interesującego.

Zajmuję się hodowlą koni.

Byłam tu w okolicy, Ŝeby zakupić trzy ogiery czystej krwi.

Czasem długo się czeka na papiery.

Więc...

Wzruszyła ramionami.

Trzeba coś robić.

Po myślałam, Ŝe lepiej posiedzieć tu, niŜ tracić czas w porcie.

Ogiery?

Na Cyprze?

Nie.

W Syrii.

Aukcja roczniaków w Hama.

Czyste araby.

Najlep sze.

Czy pan wie, Ŝe kaŜdy koń wyścigowy w Wielkiej Brytanii pochodzi od trzech koni arabskich?

Akurat trzech?

Nie, nie wiedziałem.

Dziewczyna entuzjazmowała się swoimi końmi.

Dowiedział się, Ŝe jest Ŝoną znacznie starszego od siebie majora Erika Brownea i Ŝe są właścicie lami i wspólnie prowadzą stadninę w Ashford.

Pochodzi z Kentucky, gdzie zdobyła swoją wiedzę o hodowli i wyścigach konnych.

Znał Ashford mgli ście małe miasteczko w Kencie przy drodze z Londynu do Dover.

Podano pstrąga z rusztu na węgiel drzewny, smakowicie przypieczo nego.

A do tego miejscowe wytrawne białe wino z doliny Marathassa.

Wewnątrz hotelu, za otwartymi na taras drzwiami patio, weszła do baru grupa trzech męŜczyzn.

Jak długo będzie pani musiała czekać?

spytał Rowse.

Na ogiery?

Lada dzień, mam nadzieję, to czekanie się skończy.

Martwię się o konie.

MoŜe powinnam była zostać z nimi w Syrii.

Są bardzo ostre.

W transporcie robią się nerwowe.

Ale tutejszy spedytor jest bardzo dobry.

Zawiadomi mnie, jak tylko przyjadą, i wtedy osobiście dopilnuję wysyłki.

W barze męŜczyźni skończyli whisky i wskazano im miejsce przy sto liku na tarasie.

Rowse pochwycił w ich akcencie coś szczególnego.

Pewną ręką podniósł do ust kęs pstrąga na widelcu.

Powiedz swojemu facetowi, Ŝeby dostarczył jeszcze raz to samo rzucił

jeden z męŜczyzn.

Po drugiej stronie doliny Danny odezwał się spokojnym głosem: Szefie...

McCready zerwał się na równe nogi i podszedł do wąskiej szczeliny w kamiennej ścianie.

Danny podał mu lornetkę i odstąpił do tyłu.

McCre ady wyregulował szkła i wydał długie westchnienie.

Tak!

Strona 190

forsyth Fa szerz.txt

powiedział.

Oddał lornetkę.

Obserwuj cały czas, ja idę z Marksem pilnować frontu hotelu.

Bili, chodź ze mną.

Było juŜ wtedy tak ciemno na zboczu, Ŝe mogli iść do samochodu bez obawy, Ŝe zostaną dostrzeŜeni z tamtej strony doliny.

Na tarasie Rowse skupił się całkowicie na Monice Browne.

Jedno spojrzenie powiedziało mu wszystko, co chciał wiedzieć.

Dwóch z tych

268

Irlandczyków nigdy do tej pory nie widział.

Trzeci, najwyraźniej szef grupy, to był Kevin Mahoney.

Rowse i Monika Browne odmówili deseru i poprosili o kawę.

Wraz z kawą przyniesiono im małe klejące cukierki.

Niedobre na figurę i niedobre w ogóle orzekła.

A pani figura nie powinna doznać uszczerbku, jest oszołamiają ca- Zbyła śmiechem ten komplement, lecz nie bez zadowolenia.

Na chyliła się do przodu.

W blasku świecy mignął Rowseowi rowek między jej pełnymi piersiami przyprawiając go o zawrót głowy.

/ Zna pan tych ludzi?

spytała powaŜnie.

Nie, nigdy ich nie widziałem odparł Rowse.

Jeden z nich gapi się ciągle na pana.

Rowse wolał się nie obracać, ale po tej uwadze byłoby podejrzane, gdyby tego nie zrobił.

Oczy w ciemnej przystojnej twarzy Kevina Mahoneya, Ŝującego właśnie kotlet z jagnięcia, były w niego wlepione.

Ich spojrzenia się spotkały.

Rowse znał te oczy.

Było w nich zaskoczenie i za kłopotanie.

Spojrzenie kogoś, kto nie moŜe sobie przypomnieć, gdzie tę osobę widział.

Rowse odwrócił się z powrotem.

Pojęcia nie mam, kto to moŜe być.

Jakieś prymitywy.

I to raczej z daleka.

CzyŜby rozpoznała pani ich akcent?

spytał Rowse.

Irlandzki powiedziała.

Północnoirlandzki.

Gdzie się pani nauczyła odróŜniać irlandzkie akcenty?

Oczywiście wyścigi konne.

Było mi bardzo miło, Tom, ale juŜ pój dę, jeśli pan pozwoli.

Wstała.

Rowse teŜ się podniósł.

Pozwalam odparł z uśmiechem.

Była to cudowna kolacja.

Mam nadzieję, Ŝe uda nam się jeszcze zjeść coś razem.

Czekał na znak, Ŝe ma jej towarzyszyć, ale się nie doczekał.

Mogła mieć trzydzieści parę lat, robiła wraŜenie niezaleŜnej i niegłupiej.

Gdyby chciała, okazałaby mu w jakiś delikatny sposób, Ŝe Ŝyczy sobie jego to warzystwa.

Skoro nie, głupio byłoby wszystko popsuć.

Obdarzyła go pro miennym uśmiechem i znikła.

Rowse zamówił jeszcze jedną kawę i od wrócił się od trzech Irlandczyków, by patrzeć na ciemne góry.

Wkrótce usłyszał, Ŝe wracają do baru i do swojej whisky.

Mówiłem panu, Ŝe to czarujące miejsce odezwał się głęboki kulturalny głos za nim.

Hakim al-MansurJak zwykle nienagannie ubrany, wsunął się na opróŜ nione krzesło i skinieniem zamówił kawę.

Po drugiej stronie doliny Dan ny odłoŜył lornetkę i szybko zamruczał do radiotelefonu.

W Orionie zapar269 .

kowanym na drodze wiodącej do głównego wejścia "Apollonii" McCready słuchał.

Nie widział, jak Libijczyk wchodził do hotelu, lecz al-Mansur mógł być tam juŜ

od wielu godzin.

Strona 191

forsyth Fa szerz.txt

Informuj mnie na bieŜąco powiedział do Dannyego.

Rzeczywiście tak pan mówił, panie Aziz rzucił Rowse spokoj nie.

I tak jest.

Ale jeśli chciał pan ze mną porozmawiać, to czemu wydalił mnie pan z Libii?

O, proszę, tylko nie wydalił wycedził al-Mansur.

Po prostu odmówił panu prawa wjazdu.

A przyczyna była taka, Ŝe chciałem rozma wiać z panem zupełnie prywatnie.

Nawet w mojej ojczyźnie bywają for malności, akta, trzeba zaspokajać ciekawość przełoŜonych.

Tu...

nic, tyl ko spokój i cisza.

I moŜliwość przeprowadzenia cichej likwidacji zostawiając władze cypryjskie ze zwłokami Brytyjczyka i koniecznością wyjaśnień pomyś lał Rowse, a głośno powiedział: A więc, muszę panu podziękować za pańską uprzejmość, Ŝe się pan jednak zgodził pomóc mi w moich po szukiwaniach.

Hakim al-Mansur roześmiał się cicho.

Myślę, Ŝe darujemy sobie juŜ tę błazenadę, panie Rowse.

Widzi pan, zanim pewne...

stworzenia...

wyciągnęły go z tarapatów, pański zmarły przyjaciel Herr Kleist był całkiem rozmowny.

Rowse obrócił się do al-Mansura ze złością.

Gazety podały, Ŝe został zabity przez handlarzy narkotyków z ze msty za to, co im zrobił.

Niestety nie.

Ludzie, którzy zrobili z nim to, co zrobili, rzeczywi ście pracują w narkotykach.

Ale głównie zajmują się lokowaniem bomb w miejscach publicznych, szczególnie w Wielkiej Brytanii.

Ale dlaczego?

Dlaczego ci cholerni Irlandczycy mieli się intereso wać Ulrichem?

Oni się nie interesowali Ulrichem, drogi panie Rowse.

Ich inte resowało, po co pan naprawdę przyjechał do Hamburga, i uznali, Ŝe pański przyjaciel moŜe to wiedzieć.

Albo podejrzewać.

I tak teŜ było.

Przypuszczał, Ŝe pańskie opowiastki o powieściowych terrorystach ame rykańskich kryją zupełnie inne cele.

Informacja ta, w połączeniu z dal szymi wiadomościami, które otrzymaliśmy z Wiednia, skłoniła mnie do tego, Ŝeby z panem pogadać.

Mam nadzieję, Ŝe nasza rozmowa okaŜe się owocna, panie Rowse; dla pańskiego dobra, naprawdę mam taką nadzieję.

I właśnie przyszedł czas, Ŝeby pogadać.

Ale nie tutaj.

Za Rowseem pojawiło się dwóch ludzi.

Byli wielcy i mieli oliwkową cerę.

Wybierzemy się na małą przejaŜdŜkę powiedział al-Mansur.

270

Czy to jest ten rodzaj przejaŜdŜki, z której się wraca?

spytał Rowse.

Hakim al-Mansur wstał.

ZaleŜy to w duŜej mierze od tego, czy jest pan w stanie odpowie dzieć satysfakcjonujące na kilka prostych pytań odparł.

Kiedy samochód wyłonił się z portyku "Apollonii" na drogę, McCready juŜ

na n-iego czekał; był uprzedzony przez Dannyego z drugiej stro ny doliny.

Widział, jak wóz Libijczyka, z Rowseem na tylnym siedzeniu między dwoma gorylami, skręca oddalając się od hotelu.

/ Jedziemy za nimi, szefie?

spytał Bili, który siedział na tylnym siedzeniu Oriona.

Nie odparł McCready.

Jechać za nimi bez świateł byłoby samobójstwem na tych agrafkach.

A włączyć reflektory, to jakby się zdra dzić.

Al-Mansur dobrze wybrał teren.

JeŜeli Rowse wróci, powie nam, o co idzie.

Jeśli nie...

no, przynajmniej gra siew końcu zaczęła.

Sprawdzanie przynęty.

Rano będziemy wiedzieli, czy została wzięta, czy nie.

Strona 192

forsyth Fa szerz.txt

Przy oka zji, Bili, dasz radę wejść do hotelu tak, Ŝeby cię nikt nie widział?

Bili spojrzał, jakby został cięŜko obraŜony.

Wsuń mu to pod drzwi powiedział McCready i podał sierŜan towi folder turystyczny.

Jazda trwała godzinę.

Rowse z trudem powstrzymał się przed rozglą daniem na boki.

Jednak dwa razy, kiedy libijski szofer pokonywał ostre zakręty, mógł spojrzeć do tyłu na drogę, którą jechali.

Nie było smugi reflektorów Ŝadnego innego samochodu za nimi.

Dwa razy kierowca zje chał na bok, zgasił światła i czekał przez pięć minut.

Nikt ich nie wy przedził.

TuŜ przed północą przyjechali do sporej willi i wjechali przez bramę z kutego Ŝelaza.

Rowsea wepchnięto przez drzwi, które otworzył inny libijski osiłek.

Razem z al-Mansurem było ich pięciu.

Marne szansę.

W wielkim salonie, do którego wepchnięto Rowsea, czekał jeszcze jeden męŜczyzna, zwalisty, o wydatnych szczękach, z brzuchem, grubo po czterdziestce, o brutalnej, pospolitej twarzy i wielkich czerwonych rękach.

Z całą pewnością nie-Libijczyk.

I rzeczywiście, Rowse zidentyfikował go bez trudu, choć nie dał tego po sobie poznać.

Twarz ta naleŜała do Galerii Bandziorów McCreadyego; pokazano mu jąjako jedną z tych, które moŜe ujrzeć pewnego dnia, jeśli zgodzi się dać nura w świat terroryzmu i Środ kowego Wschodu.

Frank Terpil był renegatem CIA, wyrzuconym przez Agencję w 1971 roku.

Krótko potem poświęcił się swemu ulubionemu i bardzo lukratyw271 .

nemu zajęciu polegającemu na dostarczaniu narzędzi tortur i pułapek terrorystycznych oraz na doradztwie dla Idi Amina w Ugandzie.

Kiedy potwór z Ugandy został obalony i jego tajne Państwowe Biuro Śledcze się rozleciało, Amerykanina przedstawiono Muammarowi Kadafiemu.

Od tamtej pory Terpil, nieraz wspólnie z innym renegatem Edem Wilsonem, specjalizował się w dostawach szerokiego asortymentu urządzeń terrory stycznych i technologii dla najbardziej ekstremistycznych grup na Środ kowym Wschodzie, zawsze pozostając sługą libijskiego dyktatora.

I choć od ponad piętnastu lat przebywał poza środowiskiem zachod niego wywiadu, ciągle uwaŜano go w Libii za "amerykańskiego eksper ta".

Bardzo mu to ułatwiało ukrycie faktu, Ŝe juŜ pod koniec lat osiem dziesiątych był zupełnie nie zorientowany.

Rowseowi kazano siąść na krześle pośrodku pokoju.

Niemal wszyst kie meble okrywały pokrowce.

Niewątpliwie willa była domem letnim jakiejś bogatej rodziny, zamkniętym na zimę.

Libijczycy po prostu objęli ją na tę noc, co było powodem, dla którego nie zawiązano Rowseowi oczu.

Al-Mansur zdjął pokrowiec i okazując wybredny gust usadowił się w fotelu obitym brokatem.

Nad Rowseem wisiała pojedyncza Ŝarówka.

Dobra, chłopcze, pogadajmy.

Jeździsz po Europie szukając broni.

Broni bardzo specjalnej.

O co ci, do diabła, naprawdę chodzi?

Prowadzę badania do nowej powieści.

Mówiłem to juŜ dziesiątki razy.

To jest moja praca, tym się zajmuję.

Piszę powieści sensacyjne.

O Ŝołnierzach, szpiegach, terrorystach terrorystach fikcyjnych.

Terpil uderzył go raz, z boku twarzy, niezbyt mocno, ale wystarczają co, by pokazać, Ŝe w kaŜdej chwili moŜe dostać więcej.

Przestań pieprzyć powiedział bez wrogości.

Chcę poznać prawdę, obojętne w jaki sposób.

MoŜe być równie dobrze bezbolesny, dla mnie bez róŜnicy.

Dla kogo pracujesz naprawdę?

Rowse starał się ciągnąć opowieść długo, tak jak go uczono, czasem przypominając sobie wszystko dokładnie, czasem szukając w pamięci szczegółów.

Co za pismo?

"Soldier of Fortunę".

Strona 193

forsyth Fa szerz.txt

Który numer?

Kwietniowy...

majowy z ubiegłego roku.

Nie, majowy, nie kwiet niowy.

Co było w tym ogłoszeniu?

"Potrzebny ekspert do spraw broni, na terenie Europy, praca in teresująca..." coś w tym rodzaju.

Numer skrytki.

Bzdura.

Dostaję to pismo co miesiąc.

Nie było takiego ogłoszenia.

272

Było.

MoŜe pan sprawdzić.

O, sprawdzimy, sprawdzimy mruknął al-Mansur w rogu poko ju.

Robił notatki cienkim złotym piórem w notatniku od Gucciego.

Rowse wiedział, Ŝe Terpil blefuje.

Było takie ogłoszenie w piśmie.

Zna lazł je McCready, a parę telefonów do jego przyjaciół w CIA i FBI spra wiło, Ŝe a przynajmniej Rowse mocno w to wierzył ten, kto dał ogłoszenie, nie będzie osiągalny, aby zaprzeczyć, Ŝe kiedykolwiek otrzy mał odpowiedź od pana Thomasa Rowsea z Anglii.

/ A więc odpowiedziałeś na ogłoszenie.

/ Tak.

Na zwykłym papierze.

Adres zwrotny.

Podałem moje dane, zakres doświadczeń.

Instrukcję w sprawie odpowiedzi, gdyby miała być.

Jaką instrukcję?

Drobne ogłoszenia w londyńskim "Daily Telegraph".

Przyto czył treść.

Nauczył się jej na pamięć.

Ogłoszenie się ukazało?

Skontaktowali się?

Tak.

Kiedy?

Rowse podał datę.

Październik.

McCready wynalazł równieŜ i to ogło szenie.

Wybrane zostało na chybił trafił, autentyczne drobne ogłoszenie niewinnego brytyjskiego obywatela, ale o treści, która mogła pasować.

Ludzie z "Telegraph" zgodzili się zmienić papiery tak, by wskazywały, Ŝe zostało zamieszczone przez kogoś z Ameryki i zapłacone gotówką.

Przesłuchanie toczyło się dalej.

Telefon otrzymał z Ameryki po za mieszczeniu następnego ogłoszenia w "New York Times".

(To takŜe zna leziono po wielogodzinnych poszukiwaniach prawdziwe ogłoszenie podające brytyjski numer telefonu.

Numer Rowsea został zmieniony tak, Ŝeby pasował).

Po co to całe kręcenie z kontaktowaniem się?

Pomyślałem, Ŝe trzeba zachować dyskrecję na wypadek, gdyby fa cet dający pierwsze ogłoszenie okazał się wariatem.

A poza tym uznałem, Ŝe moja tajemniczość moŜe zrobić dobre wraŜenie, ktokolwiek to będzie.

I tak się stało?

Najwidoczniej.

Facet powiedział przez telefon, Ŝe mu się to podo ba.

Ustalił spotkanie.

Kiedy?

W zeszłym roku w listopadzie.

Gdzie?

W Georges Cinq w Pa ryŜu.

Co za facet?

Raczej młody, dobrze ubrany, poprawnie mówiący.

Nie zameldo wany w hotelu.

Sprawdziłem.

Przedstawił się jako Galvin Pollard.

Oczy wiście lipne nazwisko.

Strona 194

forsyth Fa szerz.txt

Facet jakby z kręgu yuppies.

Terpil nie zrozumiał.

273 .

Jaki facet?

Młody, pręŜny, z łbem wycedził al-Mansur.

Nie nadąŜasz.

Terpil poczerwieniał.

Co mówił?

Powiedział, Ŝe reprezentuje grupę ultraradykałów, któ rzy mają powyŜej uszu administracji Reagana, z jej wrogością do So wietów i Trzeciego Świata, a szczególnie im się nie podobało uŜycie ame rykańskich samolotów i pieniędzy podatników do bombardowania kobiet i dzieci w Trypolisie w kwietniu ubiegłego roku.

I przedstawił listę tego, co chce?

Tak.

Tę liStę?

Rowse spojrzał.

Była to kopia listy, którą pokazał Koriaginowi w Wied niu.

Facet musiał mieć nadzwyczajną pamięć.

Tak.

Miny Claymorea, na miłość boską.

Semteks-H.

Teczki-pułapki.

To najwyŜsza technika.

Do czego im to, u diabła, było?

Mówił, Ŝe jego ludzie szykują cios.

Prawdziwy cios.

Wspomniał o Bia łym Domu.

I Senacie.

Robił wraŜenie szczególnie zawziętego na Senat.

Pozwolił, Ŝeby wyciągnęli z niego sprawy finansowe.

Konto w Kreditanstalt w Akwizgranie na pół miliona dolarów.

(Dzięki McCreadyemu rzeczywiście było takie konto, antydatowane na odpowiedni okres.

A ta jemnica bankowa nie jest wcale taka pewna.

Libijczycy to sprawdzą, jak będą chcieli).

No i za ile to wszystko?

Ustalono dwadzieścia procent prowizji.

Sto tysięcy dolarów.

Pestka.

Nie dla mnie.

Pamiętaj, Ŝe piszesz powieści sensacyjne.

Które wcale tak dobrze nie idą.

Mimo reklamy wydawcy.

Chcia łem zarobić trochę szmalcu.

Szmalcu?

Forsy mruknął al-Mansur.

O czwartej rano Terpil i al-Mansur poszli się naradzić.

Rozmawiali cicho w sąsiednim pokoju.

Czy rzeczywiście moŜe być w Stanach radykalna grupa gotowa do konać powaŜnego zamachu na Biały Dom i Senat?

spytał al-Mansur.

Z pewnością odparł tęgi Amerykanin, który nienawidził swo jej ojczyzny.

W tak wielkim kraju moŜna spotkać wszelkiego rodzaju świrów.

O Jezu, jedna mina Claymorea w teczce na trawniku przed Bia łym Domem.

MoŜesz sobie to wyobrazić?

274

Al-Mansur mógł.

Mina Claymorea to jedna z najbardziej śmiercio nośnych antypiechotnych min, jakie kiedykolwiek zostały wynalezione.

jest w kształcie tarczy i po zdetonowaniu skacze w górę, po czym rozrzu ca ze swego obwodu tysiące łoŜysk kulkowych na wysokości pasa człowie ka.

Strumień tych pocisków moŜe poprzecinać setki ludzkich ciał.

Odpa lona w przeciętnej hali dworcowej mina Claymorea, niewielu spośród tysięcy dojeŜdŜających do pracy pozostawi przy Ŝyciu.

Z tego powodu Amerykanie ostro zaprotestowali przeciwko uŜywaniu tych min.

Ale za/ wsze są naśladownictwa...

Strona 195

forsyth Fa szerz.txt

O wpół do piątej dwaj męŜczyźni wrócili do salonu.

ChociaŜ Rowse o tym nie wiedział, los uśmiechnął się do niego tej nocy.

Al-Mansur po trzebował bezzwłocznie dostarczyć swemu wodzowi coś, co by zaspokoiło jego pragnienie zemsty na Ameryce; Terpil musiał potwierdzić wobec swoich mocodawców, Ŝe jest nadal człowiekiem, o którego im chodzi: doradcą w sprawach Ameryki i Zachodu.

Wreszcie uwierzyli mu ze wzglę dów, dla których wierzy większość ludzi poniewaŜ

chcieli uwierzyć.

MoŜe pan jechać, panie Rowse powiedział al-Mansur łagod nie.

Oczywiście sprawdzimy, co trzeba, i będziemy w kontakcie.

Niech pan zostanie w "Apollonii", dopóki ja albo ktoś z moich ludzi się z pa nem nie skontaktuje.

Dwóch osiłków, którzy go przywieźli, odwiozło go z powrotem i zo stawiło przed bramą hotelu.

Po wejściu do pokoju Rowse zapalił światło, poniewaŜ po zachodniej stronie było jeszcze nie dość widno.

Na drugim brzegu doliny Bili, na którego akurat wypadła zmiana, uruchomił radio telefon i obudził McCreadyego w Pedhoulas.

Rowse schylił się, by podnieść coś z dywanu.

Był to folder zaprasza jący do odwiedzenia historycznego monasteru Kykko ze złotą ikoną Matki Boskiej.

Obok tej informacji ktoś dopisał flamastrem: "10 rano".

Rowse nastawił budzik na trzy godziny snu.

Pieprzony McCready mruknął zasypiając.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Kykko, największy monaster na Cyprze, został załoŜony w dwunastym wieku przez cesarzy bizantyjskich.

Wybrali to miejsce dobrze, jeśli wziąć pod uwagę, Ŝe Ŝycie mnichów powinno upływać w odosobnieniu, na me dytacjach i w samotności.

Przestronny budynek wznosi się wysoko na szczycie góry na zachód od doliny Marathassa, w miejscu tak odosobnionym, Ŝe wiodą do niego 275 .

tylko dwie drogi, po jednej z kaŜdej strony.

PoniŜej klasztoru te dwie drogi łączą się w jedną, która prowadzi do bramy.

Wzorem cesarzy bizantyjskich McCready równieŜ dobrze wybrał miej sce.

Danny został w kamiennej szopie po drugiej stronie doliny obser wując hotel i zasłonięte okna pokoju, w którym spał Rowse, podczas gdy Bili, na motocyklu wynajętym tu na miejscu przez mówiącego po grecku Marksa, pojechał do Kykko.

O świcie sierŜant Specjalnych Sił Lotniczych był juŜ dobrze ukryty wśród sosen powyŜej wąskiej drogi wiodącej do monasteru.

Widział, jak przyjechał McCready z Marksem za kierownicą, i obser wował, kto jeszcze przyjedzie.

Gdyby pojawił się ktoś z irlandzkiej trójki albo samochód Libijczyków (zapisali jego numer), McCready zostałby zaalarmowany przez trzy ostrzegawcze piśnięcia przez radiotelefon i ulot niłby się.

Lecz tego majowego poranka sunął w górę jedynie zwykły wąŜ turystów, głównie Greków i Cypryjczyków.

W ciągu nocy szef placówki w Nikozji wysłał jednego ze swoich mło dych ludzi do Pedhoulas z kilkoma informacjami z Londynu i z trzecim radiotelefonem.

KaŜdy z sierŜantów miał swój, nie licząc aparatu McCreadyego.

O wpół do ósmej Danny zawiadomił, Ŝe Rowse pojawił się na tarasie i jadł

lekkie śniadanie składające się z bułeczek i kawy.

Nie było śladu Mahoneya i jego dwóch przyjaciół ani "lalki" Rowsea z poprzedniego wieczoru, jak teŜ Ŝadnego innego gościa hotelowego.

Robi wraŜenie zmęczonego powiedział Danny.

Nikt nie mówił, Ŝe to będą wakacje dla któregokolwiek z nas warknął

McCready ze swego stanowiska na podwórzu klasztoru o dwa dzieścia mil dalej.

Dwadzieścia po dziewiątej Rowse wyjechał informował Danny.

Opuścił Pedhoulas mijając wielki malowany kościół Świętego Michała Archanioła, wznoszący się ponad górską wioską, i skierował się na pół nocny zachód na drogę do Kykko.

Danny w dalszym ciągu obserwował hotel.

O wpół do dziesiątej do pokoju Rowsea weszła sprzątaczka i od sunęła zasłony.

Ułatwiając tym Dannyemu Ŝycie.

Jednocześnie zostały rozsunięte inne zasłony od strony doliny.

Mimo Ŝe miał wschodzące słońce prosto w oczy, sierŜant został nagrodzony wspaniałym widokiem: przez dziesięć minut Monika Browne ćwiczyła na wprost okna Strona 196

forsyth Fa szerz.txt

całkiem naga.

To lepsze od południowego Armagh mruknął wdzięczny we teran.

Za dwadzieścia dziesiąta Bili zawiadomił, Ŝe Rowse jest w zasięgu wzroku i Ŝe się wspina stromą i krętą drogą do Kykko.

McCready wstał

276

i wszedł do wnętrza podziwiając pracę tych, którzy wwindowali te potęŜ

ne bloki skalne tak wysoko na szczyt góry, i kunszt artystów, którzy ma lowali freski pokrywając je złotą blaszką, szkarłatem i błękitem i upięk szając w ten sposób przesycone kadzidlaną wonią wnętrze.

Rowse znalazł go przed sławną Złotą Ikoną Przenajświętszej Panny.

Na zewnątrz Bili zapewnił, Ŝe za Rowseem nie idzie Ŝaden "ogon", i dał

McCreadyemu sygnał polegający na dwóch podwójnych piśnięciach te lefonu w wewnętrznej kieszeni starszego agenta.

/ Wygląda, Ŝe jesteś czysty mruknął McCready, gdy Rowse po jawił się obok niego.

Nie było nic dziwnego w tym, Ŝe rozmawiali po cichu; wszędzie do koła nich turyści mówili szeptem, jakby się bali zakłócić spokój świątyni.

To co, zaczniemy chyba od początku orzekł McCready.

Od chwili, kiedy cię Ŝegnałem na lotnisku w Valletcie przed twoją krót ką wizytą w Trypolisie.

Od tego momentu wszystkie szczegóły, jeśli łaska.

Rowse zaczął od początku.

Spotkałeś się więc z tym osławionym Hakimem al-Mansurem powiedział

McCready po chwili.

Właściwie nawet nie marzyłem, Ŝe sam się pojawi na lotnisku.

Wiadomość od Koriagina z Wiednia musiała rzeczywiście rozpalić jego wyobraźnię.

Dalej.

Część opowieści Rowsea McCready mógł potwierdzić z obserwacji własnej lub sierŜantów młody agent o śniadej cerze, który śledził Rowsea do Valletty i odprowadził aŜ na cypryjski samolot; drugi agent w Nikozji, który szedł za nim, dopóki Rowse nie wyjechał w góry.

Widziałeś moich dwóch sierŜantów?

Twoich dawnych kolegów?

Nie, nigdy.

Powinniście mnie przekonać, Ŝe w ogóle są powie dział Rowse.

Patrzyli razem na Madonnę, której spokojne i współczujące oczy spoglądały na nich z góry.

Naturalnie, Ŝe są zapewnił go McCready.

Jeden jest w tej chwili na zewnątrz, pilnuje, Ŝeby nikt nie śledził ani ciebie, ani mnie.

W gruncie rzeczy bawi ich branie udziału w twoich przygodach.

Jak juŜ będzie po wszystkim, moŜecie sobie razem wypić.

Teraz nie.

No więc...

kiedy przyjechałeś do hotelu...

Rowse przeszedł do momentu, gdy po raz pierwszy zobaczył Ma honeya i jego dwóch kumpli.

Chwileczkę, a ta dziewczyna?

Co ona za jedna?

Po prostu podryw wakacyjny.

Hoduje konie, czeka na dostawę trzech arabskich ogierów, które kupiła w zeszłym tygodniu na aukcji źre biąt roczniaków w Harna w Syrii.

Urodzona w Ameryce.

Monika Browne.

Przez "e" na końcu.

Nic takiego, po prostu ładna towarzyszka kolacji.

277 .

ZauwaŜyliśmy to mruknął McCready.

Dalej.

Rowse opowiedział o przybyciu Mahoneya i podejrzliwych spojrze niach, jakie dziewczyna pochwyciła na tarasie.

Myślisz, Ŝe cię poznał?

Po tym spotkaniu na podjeździe stacji benzynowej?

Nie mógł odparł Rowse.

Miałem wełnianą czapkę nacią gniętą głęboko na oczy, zarost na całej twarzy i byłem na wpół ukryty za dystrybutorem.

Nie, gapił się jak na kaŜdego Anglika, bo usłyszał akcent.

Strona 197

forsyth Fa szerz.txt

Wiesz, Ŝe on nienawidzi nas wszystkich.

MoŜliwe.

Dalej.

Nagłe pojawienie się Hakima al-Mansura i całonocne przesłucha nie przez Franka Terpila było tym, co naprawdę zainteresowało McCreadyego.

Wiele razy przerywał Rowseowi, Ŝeby wyjaśnić szczególiki.

Miał ze sobą ksiąŜkę w twardej oprawie o kościołach i klasztorach bizantyj skich na Cyprze.

Gdy Rowse mówił, robił wyczerpujące notatki pisząc na greckim tekście.

Jego ołówek nie pozostawiał Ŝadnych znaków miały ukazać się dopiero później po zastosowaniu chemikaliów.

Dla kaŜdego z postronnych był po prostu turystą robiącym uwagi o tym, co widzi dokoła siebie.

Jak dotąd moŜe być rozmyślał McCready.

Wysyłka broni jest chyba gotowa i tylko czeka na sygnał.

Mahoney i al-Mansur w tym sa mym hotelu na Cyprze to zbyt wiele, Ŝeby mogło znaczyć cokolwiek in nego.

Naszą sprawą jest dowiedzieć się tylko, kiedy, gdzie i jak.

Lądem, morzem, powietrzem?

Skąd i dokąd.

I przewoźnik.

TIR, fracht lotniczy, statek?

Jesteś nadal pewny, Ŝe to zrobią?

Nie odwołają całej historii?

Jestem pewny.

Nie było potrzeby mówić Rowseowi.

Nie musiał wiedzieć.

Ale do stali nową wiadomość od lekarza z Libii, który opiekował się Muammarem Kadafim.

Będzie to dostawa dla kilku adresatów.

Część broni dla separatystów baskijskich w Hiszpanii, dla ETA.

Więcej dla francu skich ultralewackich grup Action Directe.

Osobna przesyłka dla małej, lecz niebezpiecznej organizacji terrorystów belgijskich CCC.

Hojny dar dla niemieckiej Frakcji Czerwonej Armii; bez wątpienia co najmniej w połowie do wykorzystania w barach uczęszczanych przez Ŝołnierzy amerykańskich.

Więcej niŜ połowa całej dostawy dla IRA.

Informowano, Ŝe jednym z zadań IRA ma być zabójstwo amerykań skiego ambasadora w Londynie.

McCready podejrzewał, Ŝe IRA mając na względzie zbiórki pienięŜne w Ameryce, sceduje tę sprawę na Niem ców z Frakcji, spadkobierców gangu Baader-Meinhof, grupę skromniej278

szą liczebnie, lecz ciągle bardzo niebezpieczną i gotową wykonywać za dania na zamówienie w zamian za broń.

Czy pytali, gdzie chcesz tej dostawy dla amerykańskich terrory stów, jeśli zgodzą się sprzedać broń?

Tak.

I powiedziałeś?

Gdziekolwiek w Europie Zachodniej.

I plany przesłania do Stanów?

/ Powiedziałem im, co chciałeś.

Odbieram przesyłkę, małą co do objętości, stamtąd gdzie ją dostarczą, i lokuję w wynajętym garaŜu, który tylko ja będę znał.

PrzyjeŜdŜam ponownie wozem kempingowym lub małym karawanem z tajnymi skrytkami między ścianami.

Jadę mikrobu sem na północ przez Danię, promem do Szwecji, do Norwegii i ładuję się na jeden z wielu frachtowców idących do Kanady.

Po prostu jeszcze jeden turysta spędzający wakacje na podglądaniu dzikiej przyrody.

I to im się spodobało?

Terpilowi tak.

Powiedział, Ŝe to rzecz zgrabna i czysta.

Al-Mansur miał zastrzeŜenia, Ŝe to oznacza przekraczanie wielu granic.

Zwróciłem uwagę, Ŝe w okresie wakacyjnym wozy kempingowe płyną strumieniem przez całą Europę i Ŝe za kaŜdym razem będę mówił, Ŝe odbieram Ŝonę i dzieciaki na lotnisku następnej stolicy, jak tylko przylecą.

Kilka razy przytaknął.

Dobrze.

Strona 198

forsyth Fa szerz.txt

Zrobiliśmy, cośmy mogli.

Teraz musimy czekać.

Zobaczy my, czy ich przekonaliśmy.

Albo czy ich Ŝądza zemsty na Białym Domu weźmie górę nad zwykłą ostroŜnością.

To się czasem zdarza.

Co będzie potem?

spytał Rowse.

Wracasz do hotelu.

Jeśli kupią ten plan amerykański i włączą twoją przesyłkę w dostawę, to al-Mansur da ci znać albo osobiście, albo przez kuriera.

Działaj dokładnie według jego wskazówek.

Ja się zgłoszę do cie bie po raport sytuacyjny, jeśli grunt będzie pewny.

A jeśli nie?

Jeśli nie kupią?

To spróbują cię uciszyć.

Prawdopodobnie poproszą Mahoneya i je go chłopców, Ŝeby to za nich załatwili jako akt dobrej woli.

Wtedy bę dziesz miał szansę załatwić Mahoneya.

A sierŜanci będą w pobliŜu.

I cię z tego wyciągną.

Akurat, wyciągną pomyślał Rowse.

Korzyść z tego, Ŝe Londyn wie o spisku, zostanie zaprzepaszczona.

Irlandczycy rozproszą się, a cała do stawa pójdzie inną trasą w innym czasie i w inne miejsce.

Jeśli al-Man sur po niego sięgnie, pośrednio czy bezpośrednio, to będzie zdany wy łącznie na siebie.

279 .

Czy chcesz mieć sygnalizator ostrzegawczy?

spytał McCready.

Coś takiego, Ŝeby nas pilnie wezwać?

Nie powiedział Rowse krótko.

Nie było sensu mieć sygnaliza tora.

Nikt by nie przyszedł.

To wracaj do hotelu i czekaj rzucił na koniec McCready.

I nie trać kondycji na śliczną panią Browne.

Z "e" na końcu.

MoŜesz po trzebować sił na później.

Zmieszał się z tłumem.

Prywatnie McCready wiedział równie dobrze jak Rowse, Ŝe nie będzie mógł

interweniować, gdyby Libijczycy lub Ir landczycy dopadli Rowsea.

No, ale nikt nie mówił, Ŝe to będą wczasy.

Jedyne, co zamierzał zrobić, gdyby libijski lis nie uwierzył Rowseowi, to sprowadzić znacznie większy zespół obserwatorów i mieć na oku Mahoneya.

Jak on się ruszy, to pójdzie w ruch irlandzka przesyłka broni.

Te raz, gdy znalazł Mahoneya przez Rowsea, członek IRA był lepszy jako ślad prowadzący do przesyłki.

Rowse skończył zwiedzanie monasteru i wyszedł w pełne słońce do samochodu.

Bili ze swej kryjówki pod piniami na wzgórzu poniŜej gro bowca zmarłego prezydenta Makariosa zobaczył, jak odjeŜdŜa, i zaalar mował Dannyego, Ŝe ich człowiek jest w drodze powrotnej.

Dziesięć minut później wyjechał McCready z Marksem za kierownicą.

ZjeŜdŜając z góry podwieźli jakiegoś cypryjskiego wieśniaka stojącego przy drodze i w ten sposób przywieźli do Pedhoulas Billa.

W piętnastej minucie czterdziestominutowej jazdy radiotelefon McCreadyego zatrzeszczał.

Był to Danny.

Mahoney i jego ludzie weszli właśnie do pokoju naszego faceta.

Przetrząsają go.

Bardzo dokładnie.

Czy mam wyjść na drogę i go ostrzec?

Nie orzekł McCready.

Nic nie rób.

Bądź w kontakcie.

Jak dodam gazu, to moŜemy go prześcignąć rzucił Marks.

McCready spojrzał na zegarek.

Pusty gest.

Strona 199

forsyth Fa szerz.txt

Nawet nie obliczał mil ani prędkości do Pedhoulas.

Za późno powiedział.

Nie złapiemy go.

Biedny poczciwy Tom odezwał się z tyłu Bili.

Jak nigdy w stosunku do podwładnych, Sam McCready stracił pano wanie nad sobą: JeŜeli nawalimy, jeŜeli ten ładunek gówna przejdzie, to biedni poczciwi klienci Harrodsa, biedni poczciwi turyści w Hyde Parku, biedne poczciwe kobiety i dzieci w całym naszym cholernym kraju!

Zapadło milczenie na całą resztę drogi do Pedhoulas.

Klucz Rowsea wisiał ciągle na haczyku w recepcji.

Wziął go sam nikogo nie było za kontuarem i poszedł na górę.

Zamek nie był uszko dzony; Mahoney uŜył klucza i oddał go w recepcji.

Ale drzwi zostały nie

280

zamknięte.

Rowse pomyślał, Ŝe moŜe to sprzątaczka robi jeszcze łóŜka, i po prostu wszedł do środka.

Zaraz po wejściu trafiony potęŜnym ciosem człowieka ukrytego za drzwiami poleciał do przodu.

Drzwi zamknęły się z trzaskiem i zataraso wał je sobą krępy męŜczyzna.

Fotografie robione obiektywem telesko powym Dannyego zawiózł przed świtem kurier do Nikozji, skąd zostały przesłane faksem do Londynu i zidentyfikowane.

Krępy męŜczyzna to był Tim 0Herlihy, facet od mokrej roboty z brygady Derryego, ryŜy osi łek przy kominku Eamonn Kane, "egzekutor" z zachodniego Belfa"stu.

Mahoney siedział na jedynym w tym pokoju krześle, tyłem do okna, którego zasłony były zaciągnięte dla przyćmienia jaskrawego światła dziennego.

Kane bez słowa złapał słaniającego się Anglika, obrócił go i ustawił pod ścianą.

Wprawnymi dłońmi szybko przejechał po jego koszuli z krót kimi rękawami i po nogawkach spodni.

Gdyby Rowse miał sygnalizator, który mu proponował McCready, znaleźliby go natychmiast i zabawa zakończyłaby się raz na zawsze.

W pokoju panował bałagan; kaŜda szuflada została otwarta i opróŜ niona, a zawartość szafy rozrzucona po podłodze.

Jedyną pociechą Rowsea było to, Ŝe nie miał nic, czego by nie mógł mieć pisarz zbierający materiały do ksiąŜki, a więc: notatniki, plan powieści, mapy turystyczne, broszury, walizkową maszynę do pisania, ubranie i przybory toaletowe.

Kane wyciągnął mu z tylnej kieszeni paszport i rzucił Mahoneyowi.

Ma honey przekartkował go, ale paszport nie powiedział mu nic więcej poza tym, co juŜ wiedział.

MoŜe mi teraz powiesz, pisarzu, co tu, do cholery, robisz na prawdę?

Na twarzy miał zwykły czarujący uśmiech, który jednak nie sięgał oczu.

Nie wiem, u diabła, o czym pan mówi rzucił Rowse z oburze niem.

Kane wysunął pięść, która trafiła go w splot słoneczny.

Rowse mógł uniknąć ciosu, ale za nim stał 0Herlihy, a z boku Kane.

Szansę były ni kłe, nawet bez Mahoneya.

Ci ludzie nie byli nauczycielami z niedzielnej szkółki.

Rowse jęknął, złoŜył się we dwoje i oparł o ścianę cięŜko dysząc.

Nie wiesz?

Nie wiesz?

Mahoney nawet nie wstał.

Normal nie mam inne sposoby, nie słowa, by wyjaśnić, o co mi chodzi, ale dla ciebie, pisarzu, zrobię wyjątek.

Pewien mój przyjaciel z Hamburga ziden tyfikował cię parę tygodni temu.

Tom Rowse, były kapitan pułku Spe cjalnych Sił Lotniczych, znanego klubu kibiców ludu irlandzkiego, zada je jakieś bardzo śmieszne pytania.

Ma za sobą dwie tury na Emerald Isle, a teraz zjawia się w samym środku Cypru akurat, kiedy ja i moi przyja281 .

ciele przyjechaliśmy tu na parę dni spokojnego wypoczynku.

A więc py tam raz jeszcze: co tu robisz?

No cóŜ...

odezwał się po chwili Rowse.

Byłem w pułku.

Ale rzuciłem to.

Nie mogłem znieść tego dłuŜej.

OdŜegnałem się od tych su kinsynów.

Strona 200

forsyth Fa szerz.txt

Trzy lata temu.

Rzuciłem to na dobre.

Władze brytyjskie nie kiwnęłyby palcem, gdyby mi się coś stało.

Teraz utrzymuję się z pisania ksiąŜek.

Sensacyjnych powieści.

To wszystko...

Mahoney skinął ku 0Herlihyemu.

Uderzenie z tyłu trafiło Rowsea w nerki.

Krzyknął i upadł na kolana.

Mimo braku szans mógł się bić i wy kończyć przynajmniej jednego z nich, a moŜe i dwóch, zanimby sam zgi nął.

Ale przyjął cios i osunął się na ziemię.

Mimo bezczelnego zachowa nia Mahoneya podejrzewał, Ŝe szef terrorystów był

zaskoczony.

Musiał zauwaŜyć Rowsea z Hakimem al-Mansurem podczas rozmowy na tarasie tamtej nocy przed odjazdem.

Rowse wrócił z całonocnego przesłuchania.

A Mahoney miał właśnie doznać wielkiej uprzejmości od al-Mansura.

Nie, ten człowiek IRA nie zada ciosu śmiertelnego jeszcze nie teraz.

Po prostu się bawi.

ŁŜesz, pisarzu, a ja tego nie lubię.

Słyszałem juŜ te historie o zbie raniu materiałów.

Widzisz, my, Irlandczycy, jesteśmy bardzo literaccy.

A część pytań, które zadajesz, nie ma nic wspólnego z literaturą.

No więc co tu robisz?

Powieści sensacyjne wyrzęził Rowse.

Sensacje muszą być dzisiaj bardzo wiarygodne.

Mętne ogólniki nie wystarczą.

Niech pan spojrzy na Le Carrego, Clancyego...

Myśli pan, Ŝe oni nie sprawdzają kaŜdego najmniejszego szczegółu?

Dzisiaj moŜna tylko w ten sposób.

Rzeczywiście?

A pewien dŜentelmen zza wielkiej wody, z którym rozmawiałeś wczoraj wieczorem, to jeden z twoich współautorów?

To sprawa między nami.

Jego niech pan pyta.

O, spytałem, pisarzu, spytałem.

Dziś rano, telefonicznie.

I on po prosił, Ŝebym miał na ciebie oko.

Jeśli o mnie chodzi, to kazałbym chło pakom spuścić cię z bardzo wysokiej góry.

Ale mój przyjaciel prosił, Ŝe bym miał na ciebie oko.

Więc będę miał, dzień i noc, póki nie wyjedziesz.

O nic więcej nie prosił.

A to taki drobiazg, od nas dla ciebie za dawne czasy.

Kane i 0Herlihy zabrali się do dzieła.

Mahoney patrzył.

Gdy nogi odmówiły Rowseowi posłuszeństwa, zgięty wpół, osłaniając podbrzusze i genitalia, padł na ziemię.

LeŜał zbyt nisko, by mogli go wygodnie bić, więc załatwiali to nogami.

Odsunął głowę, by uniknąć uszkodzenia mó zgu; czuł wbijające mu się w plecy, barki, piersi i Ŝebra czubki butów, czuł obezwładniającą falę bólu, dopóki po kopniaku w tył głowy nie ogarnęła go miłosierna ciemność.

282

Przyszedł do siebie w taki sposób, jak ludzie po wypadkach drogo wych; najpierw niejasno zdał sobie sprawę z tego, Ŝe Ŝyje, a potem, Ŝe go wszystko boli.

Pod koszulą i w spodniach jego ciało było jednym wiel kim bólem.

LeŜał twarzą w dół i przez chwilę wpatrywał się we wzór dywanu.

Odwrócił się: błąd.

Przysunął rękę do twarzy.

Jeden guz na policzku pod lewym okiem, poza tym mniej więcej ta sama twarz, którą golił latami.

Próbował usiąść, ale skrzywił się z bólu.

Jakieś ramię objęło go z tyłu i po mogło zająć pozycję siedzącą.

Co tu się, u diabła, działo?

spytała.

Obok niego klęczała Monika Browne, obejmując go ramieniem.

Chłod ne palce jej prawej ręki dotknęły guza pod jego lewym okiem.

Strona 201

forsyth Fa szerz.txt

Przechodziłam, zobaczyłam otwarte drzwi...

Musiałem zemdleć i walnąłem się upadając powiedział.

Czy to było przedtem, czy potem, jak zdemolowałeś pokój?

Rozejrzał się.

Zapomniał o powyciąganych szufladach i porozrzuca nym ubraniu.

Rozpięła mu koszulę.

Jezu, nie widziałam jeszcze takiego upadku.

To było wszyst ko, co powiedziała.

Potem pomogła mu wstać i zaprowadziła do łóŜka.

Usiadł.

Pchnęła go do tyłu, uniosła mu nogi i ułoŜyła na materacu.

Nie wychodź powiedziała niepotrzebnie.

Mam u siebie w pokoju jakąś maść.

Wróciła po paru minutach, zamykając za sobą drzwi na klucz.

Zsunę ła mu koszulę z ramion, cmokając na widok czterech siniaków nabierają cych teraz koloru granatowego, które zdobiły jego piersi i Ŝebra.

Czuł się bezsilny, ale Monika Browne najwyraźniej wiedziała, co robi.

Wyjęła korek z małej butelki i delikatnie palcami wtarła maść w posinia czone miejsca.

Zapiekło go.

Powiedział: Ou.

Dobrze ci to zrobi, zmniejszy opuchliznę, zlikwiduje przebarwie nia.

Obróć się...

PołoŜyła więcej maści na jego ramionach i plecach.

Jakim cudem masz przy sobie taką maść?

wymamrotał.

Czy wszyscy, którzy jedzą z tobą kolację, w ten sposób kończą?

To dla koni wyjaśniła.

Dziękuję bardzo.

Nie denerwuj się, tak samo działa na głupich męŜczyzn.

Obróć się.

Usłuchał.

Stała nad nim, ze złotymi włosami opadającymi na ramiona.

Bili cię i po nogach?

Wszędzie.

Odpięła mu pasek spodni, potem zamek błyskawiczny, a następnie zdjęła mu spodnie bez zaŜenowania.

Była to rzecz codzienna dla mło283 .

dej Ŝony, której mąŜ za duŜo pije.

Oprócz guza na prawym goleniu było jeszcze pół tuzina niebieskawych plam na udach.

Wmasowała w nie maść.

Po chwili pieczenia była to czysta przyjemność.

Zapach przypo mniał mu o czasach, kiedy grywał w szkole w rugby.

Przerwała i posta wiła butelkę.

Czy to teŜ guz?

spytała.

Spojrzał w dół na swoje slipy.

Nie, to nie był guz.

Dzięki Bogu mruknęła.

Odwróciła się i sięgnęła do zamka błyskawicznego z tyłu sukni z kremowego szantungu.

Światło sączące się przez zasłony pogrąŜało pokój w chłodnym mroku.

Gdzie się nauczyłaś o guzach?

spytał.

Po pobiciu i masaŜu czuł się senny.

A w kaŜdym razie dotyczyło to jego głowy.

Kiedyś, w Kentucky, mój młodszy brat był dŜokejem amatorem powiedziała.

Parę razy łatałam mu skórę.

Jej kremowa suknia zsunęła się na podłogę tworząc rodzaj kałuŜy.

Miała na sobie cieniutkie majteczki Janet Roger.

śaden stanik nie prze cinał jej pleców.

Mimo duŜych piersi nie był jej potrzebny.

Odwróciła się.

Rowse przełknął ślinę.

Ale tego zaznaczyła nie uczyłam się od Ŝadnego brata.

Pomyślał przelotnie o Nikki w Gloucestershire.

Strona 202

forsyth Fa szerz.txt

Od czasu ich ślubu nie robił tego z Ŝadną inną kobietą.

Ale, tłumaczył sobie, wojownik cza sem potrzebuje pociechy, a kiedy mu ją ktoś przynosi, byłoby rzeczą nie ludzką taką pociechę odtrącić.

Wyciągnął do niej ręce, gdy go dosiadała, ale chwyciła go za przegu by dłoni i przycisnęła je do poduszki.

LeŜ spokojnie szepnęła.

Jesteś o wiele za słaby, Ŝeby brać w tym czynny udział.

Ale przez następną godzinę czy coś koło tego robiła wraŜenie całkiem zadowolonej, Ŝe dowiódł jej pomyłki.

TuŜ przed czwartą wstała i przeszła przez pokój, by odsunąć zasłony.

Słońce minęło juŜ zenit i chyliło się ku górom.

Po drugiej stronie doliny sierŜant Danny poprawił ostrość lornetki i powiedział: Rany, Tom, ty bezczelny sukinsynu.

Romans trwał trzy dni.

Ani konie nie przybywały z Syrii, ani Ŝadna wiadomość dla Rowsea od Hakima al-Mansura.

Monika Browne regu larnie kontaktowała się ze swoim agentem na wybrzeŜu, lecz odpowiedź brzmiała niezmiennie: "Jutro".

Chodzili więc po górach, urządzali sobie

284

pikniki wysoko nad sadami wiśniowymi, gdzie rosły drzewa iglaste, i ko chali się wśród szpilek sosnowych.

Jadali śniadania i kolacje na tarasie, podczas gdy Danny i Bili obser wowali ich w milczeniu z drugiej strony doliny, a Mahoney i jego kum ple rzucali im od baru ponure spojrzenia.

McCready i Marks mieszkali w swoim pensjonacie w Pedhoulas i McCready próbował zorganizować więcej ludzi z komórki na Cyprze i jeszcze paru z Malty.

Jak długo Hakim al-Mansur nie kontaktował się z Rowseem, Ŝeby mu dać znać, Ŝe jego spreparowana opowieść została lub nie zosta ła przyjęta, sedno sprawy stanowił Irlandczyk Mahoney i jego dwóch towarzyszy.

Kierowali sprawą od strony IRA i dopóki tu pozostawali, było wiadomo, Ŝe operacja nie przeszła w fazę dostawy.

Dwóch sierŜantów Specjalnych Sił Lotniczych miało kryć Rowsea; reszta miała przez cały czas pilnować ludzi z IRA.

Na drugi dzień po tym, jak Rowse i Monika zaczęli ze sobą sypiać, grupa była na posterunku: z rozrzuconych po wzgórzach punktów ob serwacyjnych pilnowali wszystkich dróg dojazdowych i wyjazdowych w re jonie.

Na linii telefonicznej do hotelu został załoŜony podsłuch.

Monitoro wanie odbywało się w sąsiednim hotelu.

Niewielu spośród przybyłych mówiło po grecku, lecz na szczęście było dostatecznie duŜo turystów, by dodatkowy tuzin nie wzbudzał podejrzeń.

Mahoney i jego ludzie nigdy nie opuszczali hotelu.

I oni na coś cze kali; na wizytę, telefon albo wiadomość doręczoną przez posłańca.

Trzeciego dnia Rowse wstał jak zwykle tuŜ po świcie.

Monika spała i to on odebrał tacę z poranną kawą od kelnera przy drzwiach.

Kiedy podniósł dzbanek, by wlać sobie pierwszą filiŜankę, zobaczył pod nią zło Ŝony świstek papieru.

WłoŜył go między filiŜankę i spodek, nalał kawy i poszedł z tym do łazienki.

Wiadomość była krótka: "Klub Rosalina, Pafos, 23.00, Aziz".

Stwarza to pewien problem, pomyślał spuszczając kawałki papieru w klozecie.

Wyrwanie kilku godzin, które zajmie wyjazd do Pafos i z po wrotem w środku nocy, nie będzie łatwe ze względu na Monikę.

Problem został rozwiązany koło południa przez los w postaci spedy tora Moniki, który zadzwonił, by powiedzieć, Ŝe ogiery przybędą z Latakiji do portu w Limassol wieczorem i Ŝe moŜe byłaby łaskawa przyjechać, podpisać odbiór i dopilnować umieszczenia ich w boksach stajennych poza portem.

Gdy pojechała o czwartej, Rowse ułatwił Ŝycie swoim opiekunom w ten sposób, Ŝe poszedł do Pedhoulas i zadzwonił do kierownika "Apollonii"

285 .

mówiąc, Ŝe musi jechać na kolację do Pafos i moŜe by mu powiedzieli, którędy się tam najlepiej dostać.

Wiadomość ta została przejęta przez podsłuch i przekazana McCreadyemu.

Klub "Rosalina" okazał się kasynem gry w sercu starego miasta.

Rowse wszedł tam tuŜ przed jedenastą i wkrótce ujrzał smukłą, elegancką postać Hakima al-Mansura, siedzącego przy jednym ze stołów ruletki.

Strona 203

forsyth Fa szerz.txt

Obok niego było wolne krzesło.

Rowse usiadł na nim.

Dobry wieczór, panie Aziz, co za miła niespodzianka.

Al-Mansur powaŜnie skinął głową.

Faites vos jeux wezwał krupier.

Libijczyk postawił parę sztonów o duŜych nominałach na kombina cje wysokich numerów.

Koło zawirowało, roztańczona kulka zdecydowała się na numer cztery.

Al-Mansur nie okazał gniewu, gdy jego sztony zo stały zgarnięte.

Jeden rzut dałby utrzymanie libijskiemu chłopu wraz z ro dziną na cały miesiąc.

Miło, Ŝe pan przyszedł powiedział równie powaŜnie.

Mam dla pana wiadomości.

Dobre, ucieszy się pan.

To zawsze miło przynosić dobre wiadomości.

Rowse poczuł ulgę.

Sam fakt, Ŝe Libijczyk przysłał wiadomość, zamiast kazać Mahoneyowi "zgubić"

Anglika na zawsze gdzieś w górach, napa wał otuchą.

Teraz wyglądało to jeszcze lepiej.

Patrzył, jak al-Mansur stracił nowy stos sztonów.

Znał pokusę hazar du i uwaŜał koło ruletki za najgłupszy i najnudniejszy przedmiot, jaki kiedykolwiek wynaleziono.

Lecz Arabów jako graczy moŜna porównać tylko z Chińczykami i nawet chłodny al-Mansur nie spuszczał oka z krę cącego się krąŜka.

Cieszę się, Ŝe mogę panu powiedzieć oznajmił al-Mansur po rozłoŜeniu następnych sztonów Ŝe nasz sławny Wódz przystał na pań ską prośbę.

WyposaŜenie, którego pan potrzebuje, zostanie dostarczone, w pełnym zakresie.

Co pan na to?

Jestem zachwycony powiedział Rowse.

Nie wątpię, Ŝe moi szefowie uŜyją go...

w dobrym celu.

Wszyscy musimy gorąco w to wierzyć.

Bo taki jest, jak to wy, Ŝoł nierze brytyjscy, mówicie, cel ćwiczenia.

Jaką przyjmiemy formę płatności?

spytał Rowse.

Libijczyk machnął ręką z przyganą.

Potraktujcie to jako dar od Ludowej DŜamahirii, panie Rowse.

Jestem bardzo wdzięczny.

A i moi szefowie teŜ z pewnością będą.

Wątpię, poniewaŜ byłby pan głupi, gdyby pan im to powiedział.

A pan nie jest głupi.

Najemnik, moŜe, ale nie głupi.

Jeśli więc zarobi pan

286

na tym nie sto tysięcy dolarów, tylko pół miliona, to chyba się pan ze rnną podzieli?

Powiedzmy pół na pół?

Na fundusz walki, oczywiście...

Oczywiście.

Raczej fundusz emerytalny pomyślał Rowse, a głośno rzucił: Szanowny panie Aziz, interes ubity.

Kiedy otrzymam pieniądze od klientów, połowa idzie do pana.

Mam nadzieję mruknął al-Mansur.

Tym razem wygrał i stos sztonów został popchnięty w jego stronę.

Mimo swego obycia nie ukry\ał zachwytu.

Moje ramię jest długie.

Proszę mi zaufać odparł Rowse.

No, no, bo się obraŜę, w naszym świecie...

Muszę coś wiedzieć o dostawie.

Gdzie odbiór.

Kiedy.

I będzie pan wiedział.

Wkrótce.

Prosił pan, Ŝeby to był port euro pejski.

Myślę, Ŝe moŜna to będzie zorganizować.

Teraz wróci pan do "Apollonii", a ja się z panem skontaktuję w najbliŜszym czasie.

Wstał i wręczył Rowseowi pozostały stos swych sztonów.

Niech pan nie wychodzi z kasyna przez najbliŜsze piętnaście mi nut Strona 204

forsyth Fa szerz.txt

powiedział.

Proszę, niech się pan zabawi.

Rowse poczekał piętnaście minut, potem wymienił sztony na gotów kę.

Wolał kupić coś ładnego dla Nikki.

Wyszedł z kasyna i ruszył w kierunku samochodu.

Z powodu wąskich uliczek starego miasta miejsca do parkowania były tu na wagę złota, nawet późno w nocy.

Zostawił więc samochód dwie ulice dalej.

Nie zauwaŜył Dannyego ani Billa, którzy stali w bramach w obu kierunkach ulicy.

Gdy zbliŜył się do swego wozu, stary człowiek w niebieskim drelichu i fura Ŝerce wymiatał miotłą śmieci z rynsztoka.

Kali spera wychrypiał stary zamiatacz.

Kali spera odpowiedział Rowse.

Zatrzymał się.

Stary był jednym z tych Ŝyciowych rozbitków, którzy wykonują czarną robotę na całym świe cie.

Przypomniał sobie harmonię pieniędzy od al-Mansura, wyciągnął duŜy banknot i wetknął go staremu do górnej kieszeni.

Poczciwy Tom odezwał się wtedy zamiatacz zawsze wiedzia łem, Ŝe masz dobre serce.

Co tu, u diabła, robisz, McCready?

Majstruj kluczykami od samochodu i mów mi, co było polecił mu McCready suwając miotłą.

Rowse opowiedział.

Dobrze.

Wygląda, Ŝe to będzie statek.

Prawdopodobnie wyśle twój nieduŜy ładunek razem ze znacznie większym dla IRA.

Miejmy nadzieję.

Jeśli twój zostanie nadany oddzielnie i pójdzie inną trasą i w innym kon287 .

tenerze, to wrócimy do punktu wyjścia.

Zostaniemy z Mahoneyem.

Ale poniewaŜ twój ładunek jest tylko na furgonetkę, to mogą zapakować wszystko razem.

Wiesz, który port?

Nie, tylko tyle, Ŝe Europa.

Wracaj do hotelu i rób, co ci facet powiedział polecił McCready.

Rowse odjechał.

Danny ruszył za nim na motocyklu.

Wtedy podje chał samochodem Marks z Billem, Ŝeby zabrać McCreadyego, który potem siedząc na tylnym siedzeniu cały czas rozmyślał.

Statek, o ile to ma być statek, nie będzie w rejestrze pod flagą libij ską.

To zbyt oczywiste.

Prawdopodobnie zaczarterowany frachtowiec z ka pitanem i załogą, którzy nie zadają pytań.

Są tłumy takich w całej wschod niej części Morza Śródziemnego, a Cypr jest wymarzonym krajem do wpisania w rejestry.

Jeśli zostanie zaczarterowany na miejscu, będzie musiał popłynąć do portu libijskiego, Ŝeby wziąć broń, prawdopodobnie całkowicie przykry tą normalnym ładunkiem, takim jak skrzynki oliwek lub daktyli.

Ludzie IRA pojadą pewnie razem z ładunkiem.

Kiedy opuszczą hotel, trzeba będzie ich śledzić aŜ do nabrzeŜa zaokrętowania, Ŝeby poznać nazwę statku dla późniejszego przechwycenia.

Raz zauwaŜony statek będzie śledzony przez łódź podwodną na głę bokości peryskopowej.

Łódź stała w pogotowiu na wodach Malty.

Samo lot typu Nimrod z brytyjskiej bazy lotniczej na Akrotiri na Cyprze miał ją doprowadzić do płynącego frachtowca, a potem zniknąć.

Łódź miała załatwić resztę, dopóki okręty nawodne Marynarki Królewskiej nie prze chwycą go w kanale La Manche.

Potrzebna mu była nazwa statku albo chociaŜ port przeznaczenia.

Znając port mógł kazać swym przyjaciołom z wywiadu towarzystwa ubez pieczeniowego Lloyda ustalić, które statki mają zarezerwowane nabrzeŜa i na które dni.

To by ograniczyło moŜliwości.

Mógłby juŜ nie potrzebo wać Mahoneya, gdyby tylko Libijczycy powiedzieli Rowseowi.

Strona 205

forsyth Fa szerz.txt

Wiadomość dla Rowsea przyszła w dwadzieścia cztery godziny później przez telefon.

Nie był to głos al-Mansura, lecz czyjś inny.

Później ludzie McCreadyego wytropili go aŜ do Libijskiego Biura Ludowego w Nikozji.

Niech pan jedzie do domu, panie Rowse.

Ktoś się tam z panem skontaktuje bardzo prędko.

Pańskie oliwki przyjdą statkiem do któregoś z europejskich portów.

Otrzyma pan osobiście wiadomość wraz ze szcze gółami w sprawie terminu dostawy i odbioru.

McCready studiował sprawę przechwycenia w swoim pokoju hotelo wym.

Czy al-Mansur coś podejrzewa?

Czy przejrzał Rowsea, ale zdecy

288

dował się na podwójny blef?

Jeśli podejrzewał rzeczywistych mocodaw ców Rowsea, to wiedziałby, Ŝe Mahoney i jego grupa teŜ są pod obser wacją.

Hm, wysyła więc Rowsea do Anglii, Ŝeby zdjąć nadzór z Maho neya?

MoŜliwe.

W razie gdyby ta wersja była nie tylko moŜliwa, ale i prawdziwa, McCready zdecydował się grać na dwa fronty.

Wyjedzie z Rowseem do Londynu, ale zostawi ludzi, Ŝeby dalej pilnowali Mahoneya.

Rowse postanowił powiedzieć Monice rano.

Wrócił do hotelu z Pafos przed nią.

Przyjechała z Limassol zarumieniona i podniecona.

Jej ogie"ry były w świetnej kondycji, obecnie w stajni poza Limassolem.

Jeszcze tylko formalności związane z transportem i moŜe je przewieźć do Anglii.

Rowse obudził się wcześnie po swojej rozmowie telefonicznej, ale ona była szybsza.

Spojrzał na puste miejsce w łóŜku obok siebie, potem po szedł korytarzem, Ŝeby sprawdzić w jej pokoju.

Wiadomość czekała w re cepcji, krótki list w hotelowej kopercie.

"Kochany Tomie, było cudownie, ale juŜ się skończyło.

Wracam do mego męŜa, mego Ŝycia i moich koni.

Myśl o mnie ciepło, tak jak ja będę myślała o tobie.

Monika."

Westchnął.

Miała rację, oczywiście.

KaŜde z nich ma własne Ŝycie; on w swoim wiejskim domu ze swoim pisaniem i z Nikki.

Nagle bardzo mocno zapragnął zobaczyć Nikki.

Jadąc z powrotem na lotnisko w Nikozji domyślał się, Ŝe dwaj sier Ŝanci są gdzieś za nim.

Byli.

Ale bez McCreadyego.

Z pomocą szefa komórki wywiadu w Nikozji złapał lot komunikacyjny RAF do Lyneham, Wiltshire, który przylatywał przed planowym lotem Brytyjskich Linii Lotniczych.

TuŜ przed południem Rowse spojrzał przez okienko samolotu i zo baczył

zielony masyw gór Troodos umykający spod skrzydła.

Pomyślał o Monice i o Mahoneyu stale podpierającym bar, i o al-Mansurze i był

rad, Ŝe wraca do domu.

Przynajmniej zielone pola Gloucestershire będą o wiele bezpieczniejsze od całego tego lewantyńskiego kotła.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Rowse wylądował tuŜ po lunchu zyskując na czasie, poniewaŜ leciał z Cypru na zachód.

McCready wyprzedził go o godzinę, chociaŜ Rowse tego nie wiedział.

Kiedy wyszedł z kabiny samolotu do rękawa łączącego go z terminalem, zobaczył

elegancką dziewczynę w uniformie Brytyjskich Linii Lotniczych trzymającą w ręku kartkę z napisem: "Pan Rowse".

289 .

Zgłosił się.

Jest dla pana wiadomość w informacji lotniska, tuŜ za halą od- praw celnych powiedziała.

Podziękował jej, zaskoczony, i poszedł w kierunku kontroli paszpor-; towej.

Strona 206

forsyth Fa szerz.txt

Nie mówił Nikki, Ŝe wraca, chciał jej zrobić niespodziankę.

Wia- domość brzmiała: "U Scotta.

Ósma wieczór.

Homary na koszt firmy." ;

Zaklął.

To znaczy, Ŝe do domu pojedzie najwcześniej rano.

Jego sa mochód stał na parkingu długoterminowym gdyby nie wrócił, ta naj-; solidniejsza z firm zwróci go wdowie po nim.

Pojechał autobusem linii lotniczej, odebrał samochód i zameldował,,!

się w jednym z hoteli lotniskowych.

Zyskał czas na kąpiel, golenie, sen, i przebranie się w garnitur.

PoniewaŜ nie zamierzał Ŝałować sobie wina, jako Ŝe miała stawiać firma, postanowił wziąć taksówkę do londyńskiego!

West Endu i z powrotem.

3

Przede wszystkim jednak zadzwonił do Nikki.

Była w siódmym nie-j bie, w jej głosie pochwycił ostrą nutkę radości pomieszanej z ulgą.

Cały i zdrowy, kochanie?

Tak, w porządku.

I juŜ po wszystkim?

Tak, zbieranie materiałów zakończyłem, z wyjątkiem paru szcze gółów, ale to juŜ mogę załatwić tu w Anglii.

A co u ciebie?

Och, cudownie.

Wszystko gra.

Zgadnij, co się stało?

Niech to będzie niespodzianka.

Kiedy cię nie było, przyjechał pewien facet.

Powiedział, Ŝe urzą dza w Londynie wielkie mieszkanie dla firmy i Ŝe się rozgląda za dy-1 wanami i chodnikami.

Kupił bardzo duŜo, praktycznie wszystko, co mie liśmy.

Zapłacił gotówką.

Szesnaście tysięcy funtów.

Kochanie, jesteśmy bogaci.

Rowse trzymając słuchawkę, patrzył na reprodukcję Degasa na ścianie.

A ten facet, skąd on był?

Pan Da Costa?

Portugalczyk.

A bo co?

Ciemnowłosy, śniady?

Tak, chyba tak.

Arab, pomyślał Rowse.

Libijczyk.

Co znaczyło, Ŝe gdy Nikki była w stodole, gdzie trzymała wszystkie dywany i chodniki, których sprze daŜ traktował jako dodatkowe źródło dochodu, ktoś wszedł

do domu i prawdopodobnie załoŜył podsłuch telefoniczny.

Pan al-Mansur najwy raźniej chciał się zabezpieczyć na wszystkie ewentualności.

A zresztą powiedział wesoło wszystko jedno, skąd był.

Skoro płacił gotówką, to jest cudowny.

290

Kiedy wracasz do domu?

spytała z podnieceniem w głosie.

Jutro rano.

Będę około dziewiątej.

Stawił się we wspaniałej restauracji rybnej na Mount Street dziesięć po ósmej i wskazano mu stolik w rogu, przy którym siedział Sam McCre ady.

McCready lubił stoliki w rogu.

W ten sposób kaŜdy z jedzących moŜe siedzieć tyłem do ściany, pod kątem prostym jeden do drugiego; nie tylko łatwiej rozmawiać niŜ siedząc obok siebie, ale jeszcze kaŜdy moŜe patrzeć na restaurację.

"Pamiętaj, Ŝebyś zawsze miał za plecami ścianę" ma wiał jeden z jego oficerów szkoleniowych przed laty.

Facet został później zdradzony przez Georgea Blakea i ściana, którą miał za plecami, była ścianą celi przesłuchań KGB.

McCready znaczną część swego Ŝycia spę dził plecami do ściany.

Rowse zamówił homara i poprosił go a la Neuberg.

McCready jadł swojego na zimno w majonezie.

Strona 207

forsyth Fa szerz.txt

Rowse poczekał, aŜ im naleją po szklan ce meursault i aŜ zniknie sommelier, i dopiero potem wspomniał o tajem niczym amatorze dywanów.

McCready pogryzł homara Benbecula, którego miał właśnie pełne usta, połknął i powiedział po prostu:

Cholera.

Czy często dzwoniłeś z Cypru do Nikki?

Miał na myśli: "zanim załoŜyłem podsłuch telefoniczny w hotelu", ale nie powie dział tego.

Nie było potrzeby.

Wcale odparł Rowse.

Pierwszy raz zadzwoniłem z hotelu "Post House" parę godzin temu.

Dobrze.

Dobrze i źle.

Dobrze, bo nie było mimowolnych potknięć.

Złe, Ŝe al-Mansur posuwa się aŜ tak daleko.

Mówi się trudno orzekł Rowse.

Nie mogę być pewien, ale zdaje mi się, Ŝe zauwaŜyłem motocykl.

Na długoterminowym parkingu, kiedy odbierałem swój samochód, i w hotelu "Post House".

Nie widzia łem go z taksówki jadąc do Londynu, ale ruch był wielki.

Cholera jasna zaklął McCready z uczuciem.

Chyba masz rację.

Na końcu baru jest parka, która cały czas tu na nas zerka.

Nie roz glądaj się, jedz.

MęŜczyzna i kobieta, młodzi?

Tak.

Poznajesz któreś?

Tak mi się zdaje.

W kaŜdym razie męŜczyznę.

Obróć głowę i za wołaj kelnera od win.

Zobacz, czy poznasz faceta.

Proste, gładkie włosy, obwisłe wąsy.

291 .

Rowse odwrócił się, Ŝeby przywołać kelnera.

Para siedziała na końcu baru, oddzielonego u Scotta od głównej części restauracji ekranem.

Rowse odbył intensywne szkolenie antyterrorystyczne.

Oznaczało to przejrzenie setek albumów fotograficznych, nie wszystkich z IRA.

Odwrócił się z po wrotem do McCreadyego.

Mam go.

Niemiecki prawnik.

Ultraradykalny.

Bronił członków grupy Baader-Meinhof, potem do nich przystał.

Oczywiście.

Wolfgang Ruetter.

A dziewczyna?

Nie wiem.

Ale Frakcja Czerwonej Armii ma wielu sympatyków.

Chodzi o nowe twarze.

Obserwatorzy al-Mansura?

Bardziej prawdopodobne, Ŝe to na prośbę twojego kumpla Mahoneya.

Istnieje duŜa współpraca między Frakcją a IRA.

Boję się, Ŝe nasza miła kolacyjka wzięła w łeb.

Widzieli mnie z tobą.

Jeśli ta informacja stąd wyjdzie, to koniec z całą operacją i z tobą teŜ.

A nie moŜesz być moim agentem albo wydawcą?

McCready potrząsnął głową.

To nic nie da powiedział.

Jeśli wyjdę tylnymi drzwiami, to oni tylko na to czekają.

Jeśli wyjdę frontowymi, jak zwykły gość, to jest powaŜne niebezpieczeństwo, Ŝe zostanę sfotografowany.

Gdzieś we Wschod niej Europie to zdjęcie zostanie-zidentyfikowane.

Rozmawiaj w sposób naturalny, ale uwaŜaj.

Nic więcej od ciebie nie chcę.

Podczas kawy Rowse wezwał kelnera i spytał o męską toaletę.

Toaleta była z obsługą; McCready to wiedział.

Napiwek dla babki klozetowej był bardziej niŜ hojny był horrendalny.

Strona 208

forsyth Fa szerz.txt

Tylko za telefon?

Proszę bardzo, panie prezesie.

Telefon był do Wydziału Specjalnego, do przyjaciela McCreadyego.

Rowse odbył tę rozmowę w chwili, gdy McCready podpisywał rachunek na kartę kredytową.

Dziewczyna opuściła restaurację, jak tylko poprosił o rachunek.

A gdy Rowse i McCready wychynęli spod oświetlonego szyl du restauracji, dziewczyna stała na wpół ukryta w zaułku obok sklepu z drobiem.

Złapała w obiektyw twarz McCreadyego i strzeliła dwa szyb kie zdjęcia.

Flesza nie było, oświetlenie szyldu wystarczyło.

McCready zauwaŜył ruch, ale nie dał po sobie poznać.

Obaj z Rowseem poszli z wolna w kierunku zaparkowanego jaguara McCreadyego.

Ruetter w tym czasie wyszedł z restauracji i przeszedł do swego motocykla.

Wyjął z kosza hełm i załoŜył, opuszczając wizor.

Dziew czyna wyszła z zaułka i siadła na motorze za nim.

Mają, czego chcieli powiedział McCready.

Mogą się teraz urwać w kaŜdej chwili.

Miejmy jednak nadzieję, Ŝe ciekawość zatrzyma ich jeszcze przez jakiś czas...

292

Zabrzęczał telefon w samochodzie McCreadyego.

McCready odebrał.

Terroryści, prawdopodobnie uzbrojeni.

Park Battersea, w pobliŜu pagody poinformował przyjaciela z Wydziału Specjalnego i odłoŜył słuchawkę.

Spojrzał w lusterko.

Są ciągle dwieście metrów za nami.

Poza nerwowym napięciem jazda do rozległego parku Battersea, nor malnie zamkniętego o zmierzchu na cztery spusty, upłynęła bez przygód.

Gdy zbliŜyli się do pagody, McCready spojrzał za siebie i przed siebie: nic. I nic dziwnego park został otwarty na skutek telefonu Rowsea.

Zasady ochrony dyplomatów, pamiętasz?

Yhm mruknął Rowse i sięgnął do hamulca ręcznego.

Szarpnął ostro za hamulec, gdy jednocześnie McCready gwałtownie skręcifjaguara o sto osiemdziesiąt stopni.

Tył samochodu zarzucił, opo ny zaprotestowały piskiem.

W ciągu dwóch sekund limuzyna zawróciła jadąc w przeciwną stronę.

McCready grzał prosto na zbliŜające się świa tło motocykla.

Dwa zaparkowane w pobliŜu nie oznaczone samochody włączyły reflektory, a ich silniki zaczęły pracować.

Ruetter skręcił, by uniknąć zderzenia z jaguarem, co mu się udało.

PotęŜna honda zboczyła z drogi i pokonując krawęŜnik wjechała do par ku, prawie omijając ławkę ale niezupełnie.

Siedzącemu na miejscu pasaŜera Rowseowi mignął wyskakujący w górę motocykl i jego padają cy w trawę pasaŜerowie.

Podjechały pozostałe dwa samochody i wysiadło z nich trzech męŜczyzn.

Ruetter stracił oddech, ale nic mu się nie stało.

Usiadł i sięgnął pod kurtkę, ale w tym momencie jakiś głos koło niego powiedział: Policja z bronią.

Nie ruszać się.

Ruetter obrócił się i spojrzał w lufę słuŜbowego webleya kaliber 0.38.

Twarz nad nim uśmiechała się.

Ruetter, który teŜ widział film "Brudny Harry", postanowił nikomu zbytnio nie ułatwiać Ŝycia.

Cofnął rękę.

Sier Ŝant Wydziału Specjalnego odstąpił do tyłu, mierząc oburącz w czoło Niemca.

W tym czasie jeden z jego kolegów wyjął z kurtki motocyklisty parabellum walthera P.38.

Dziewczyna była nieprzytomna.

Wielki męŜczyzna w lekkim, szarym płaszczu przeszedł od jednego z samochodów w stronę McCreadyego.

Co masz, Sam?

Frakcja Czerwonej Armii.

Uzbrojeni, groźni.

Dziewczyna nie jest uzbrojona powiedział bardzo wyraźnie po angielsku Ruetter.

To skandal.

Dowódca grupy specjalnej wyjął z kieszeni mały rewolwer, podszedł do dziewczyny, wetknął jej broń w prawą rękę, po czym wrzucił spluwę do woreczka i Strona 209

forsyth Fa szerz.txt

dodał spokojnie: Teraz juŜ jest.

293 .

Protestuję rzucił się Ruetter.

To jawne pogwałcenie naszych praw obywatelskich.

To prawda przyznał ze smutkiem dowódca grupy.

Masz jakieś Ŝyczenia, Sam?

Mają moje zdjęcie, mogą znać moje nazwisko.

I widzieli mnie z nim.

Kiwnął głową w stronę Rowsea.

Jeśli to wyjdzie na jaw, uli ce Londynu pogrąŜą się w wielkiej Ŝałobie.

Trzeba ich zatrzymać bez moŜ liwości porozumiewania.

śadnych śladów, Ŝadnego pokazywania się.

Mu szą być cięŜko ranni po takim wypadku.

MoŜe jakiś pewny szpital...

Tylko izolatka.

Bo co z takimi biedakami zrobić?

Nieprzytomni, bez papierów, samo zidentyfikowanie ich potrwa kilka tygodni...

Nazywam się Wolfgang Ruetter powiedział Niemiec.

Je stem prawnikiem z Frankfurtu i Ŝądam, by mi umoŜliwiono widzenie z ambasadorem.

To zabawne, jak głuchym moŜna być w średnim wieku po skarŜył się dowódca.

Do samochodu z nimi, chłopcy.

Jak tylko zdo łam ich zidentyfikować, staną przed sądem.

Ale to moŜe potrwać.

Bę dziemy w kontakcie, Sam.

Z reguły, zgodnie z ustawą o zapobieganiu terroryzmowi, nawet uzbrojony i zidentyfikowany członek grupy terrorystycznej aresztowa ny na terytorium Wielkiej Brytanii nie moŜe być przetrzymywany bez sądu dłuŜej niŜ siedem dni.

Ale od wszystkich reguł bywają wyjątki, nawet w państwie demokratycznym.

Nazajutrz rano Rowse wrócił do Gloucestershire do swego Ŝycia i cze kania na obiecaną przez Hakima al-Mansura wiadomość.

Tak jak sobie to wyobraŜał, po otrzymaniu informacji co do czasu i miejsca przybycia statku z bronią da znać McCreadyemu.

Tajna SłuŜba Wywiadowcza wy śledzi wtedy statek w drodze, ustali jego toŜsamość na Morzu Śródziem nym i dopadnie na wschodnim Atlantyku lub w kanale La Manche z Mahoneyem i jego ludźmi na pokładzie.

Nic prostszego.

Wiadomość nadeszła w siedem dni później.

Na podwórze domu Row se zajechał wolno czarny porsche, z którego wysiadł młody męŜczyzna.

Rozglądał się przez chwilę wśród zielonej trawy i grządek kwiatowych w promieniach późnego majowego słońca.

Miał ciemne włosy, był chmur ny i przybywał ze znacznie bardziej suchego i surowego kraju.

Tom!

zawołała Nikki ktoś do ciebie.

Tom przyszedł zza domu.

Jego twarz nie zdradzała nic poza grzecz nym pytaniem, mimo Ŝe rozpoznał faceta od razu.

Był to "ogon", który

294

jechał za nim z Trypolisu do Valletty, a potem odprowadził go do samo lotu na Cypr dwa tygodnie temu.

Słucham pana?

powiedział.

Pan Rowse?

Tak.

Mam wiadomość od pana Aziza.

Jego angielski był nie naj gorszy, ale niepewny, zbyt staranny, Ŝeby mógł być płynny.

Wyrecytował tekst tak, jak się go nauczył.

Pańskie cargo przyjdzie do Bremerhaven.

Trzy skrzynie, wszystko oznaczone jako maszyny biurowe.

Pański podpis zapewni ich zwolnienie.

NabrzeŜe zero dziewięć.

Magazyn Neuberg.

Strona 210

forsyth Fa szerz.txt

Rossmannstrasse.

Musi pan odebrać skrzynki w ciągu dwudziestu czterech godzin.

W przeciwnym razie znikną.

Czy to jest jasne?

Rowse powtórzył dokładny adres, utrwalając go sobie w pamięci.

Młody człowiek wsiadł z powrotem do samochodu.

Jeszcze jedno.

Kiedy?

Którego?

A, racja.

Dwudziestego czwartego.

Przychodzą dwudziestego czwar tego w południe.

Odjechał, pozostawiając Rowsea z rozdziawionymi ustami.

W parę minut później Rowse pędził do miasteczka do publicznego telefonu.

Jego telefon ciągle był na podsłuchu, co potwierdzili fachowcy, ale musiał jeszcze przez jakiś czas pozostać.

Co to, u diabła, znaczy, ten dwudziesty czwarty?

szalał juŜ po raz dziesiąty McCready.

To znaczy za trzy dni.

Trzy cholerne dni!

Mahoney ciągle jest na miejscu?

spytał Rowse.

Pojechał do Londynu na nalegania McCreadyego, by się spotkali w jednym z bez piecznych miejsc Firmy, w pewnym mieszkaniu w Chelsea.

Nie byłoby bezpiecznie sprowadzać Rowsea do Century House oficjalnie był persona non grata.

Tak, ciągle podpiera bar w "Apollonii", zawsze w otoczeniu swo jej druŜyny, cały czas czeka na wiadomość od al-Mansura i w dalszym ciągu pod nadzorem moich ludzi.

McCready doszedł do wniosku, Ŝe są tylko dwie moŜliwości.

Albo Libijczycy kłamali co do dwudziestego czwartego, jeszcze raz sprawdza jąc Rowsea i chcąc się przekonać, czy do magazynu Neuberg przyjdzie policja.

W tym przypadku al-Mansur miałby czas skierować statek gdzie indziej.

Albo został nabrany on, McCready, a Mahoney i jego ludzie są tylko przynętą, o czym prawdopodobnie sami nie wiedzą.

Jednego był pewien: Ŝaden statek nie moŜe dopłynąć z Cypru do Bremerhaven przez Trypolis lub Syrtę w ciągu trzech dni.

Gdy Rowse Jechał do Londynu, McCready porozumiał się ze swoim przyjacielem 295 .

z Dibben Place w Colchester, gdzie mieści się wywiad Lloyda.

Facet nie ;

miał wątpliwości.

Jeden dzień zajmie podróŜ z, powiedzmy, Pafos do Try- ; polisu lub Syrty.

Jeden dzień czy raczej jedna noc na załadunek.

Dwa :

dni do Gibraltaru i jeszcze cztery do pięciu do północnych Niemiec.

Się- ;

dem dni co najmniej, a bardziej prawdopodobne, Ŝe osiem.

Tak więc albo był to test na Rowsea, albo statek jest juŜ na morzu.

Według faceta od Lloyda, aby cumować w Bremerhaven dwudziestego czwartego, statek musiałby być gdzieś na zachód od Lizbony i płynąć na i północ, by ominąć Finisterre.

Lloyd sprawdzał nazwy statków wychodzą cych z portów Morza Śródziemnego, a oczekiwanych w Bremerhaven;

dwudziestego czwartego.

Zadzwonił telefon.

Był to ekspert Lloyda.

Nic takiego nie ma powiedział.

śaden statek z Morza i Śródziemnego nie jest oczekiwany dwudziestego czwartego.

Musiałeś zo stać źle poinformowany.

I to jeszcze jak pomyślał McCready.

W osobie Hakima al-Mansu- j ra trafił na drugiego mistrza gry.

Zwrócił się do Rowsea: s,

Czy w hotelu był jeszcze ktoś, kto mógłby chociaŜ trochę śmier-1 dzieć IRA?

Rowse potrząsnął głową.

Strona 211

forsyth Fa szerz.txt

Obawiam się, Ŝe musimy wrócić do albumów fotograficznych - stwierdził

McCready.

Przeglądaj je na okrągło.

JeŜeli znajdziesz ja kąś twarz, w ogóle cokolwiek, co zauwaŜyłeś podczas swego pobytu w Trypolisie, na Malcie lub na Cyprze, to daj mi znać.

Zostawiam cię z nimi.

Mam coś do załatwienia.

Nawet nie porozumiewał się z Century House w sprawie zwrócenia się do Amerykanów o pomoc.

Było za mało czasu, aby iść zwykłymi ka nałami.

Dotarł do szefa komórki CIA na Grosvenor Square.

Nadal był nim Bili Carver.

Rany, nie wiem, Sam.

Skierowanie satelity nie jest takie proste.

Nie moŜecie uŜyć nimroda?

Nimrody Królewskich Sił Lotniczych mogą robić zdjęcia statków na morzu z duŜą precyzją, ale muszą lecieć tak nisko, Ŝe same są widoczne.

W tej sytuacji muszą teŜ wielokrotnie powtarzać te loty, by objąć znaczną część oceanu.

McCready przedłoŜył plan zamordowania amerykańskiego ambasado ra w Londynie.

Obaj wiedzieli, Ŝe Charles i Carol Priceowie byli najbar dziej popularnymi amerykańskimi dyplomatami w ciągu ostatnich kilku-, dziesięciu lat.

Pani Thatcher niełatwo wybaczyłaby organizacji, która by pozwoliła, aby wyrządzono krzywdę Charliemu Priceowi.

Carver skinął.

To ułatwia sprawę...

przynajmniej mnie.

296

Była prawie północ, gdy znuŜony Rowse wrócił do albumu pierwsze go, z dawnych czasów.

Siedział z ekspertem od fotografii z Century House.

Projektor i ekran zainstalowano tak, Ŝe zdjęcia moŜna było rzucać na ekran i wprowadzać zmiany na twarzy.

TuŜ przed pierwszą Rowse przerwał.

Tego powiedział moŜesz rzucić tego na ekran?

Twarz wypełniła po chwili prawie całą ścianę.

Nie bądź głupi wtrącił się McCready.

Ten juŜ od lat w tym nie jest.

\ Twarz patrzyła na nich zmęczonymi oczyma zza okularów w grubej oprawce; nad zmarszczonym czołem sterczały siwe włosy.

Usunąć okulary Rowse obstawał przy swoim.

Dać mu brą zowe szkła kontaktowe.

Technik dokonał zmian.

Okulary znikły, oczy z niebieskich stały się brązowe.

Jak dawne jest to zdjęcie?

Około dziesięciu lat.

Proszę go postarzyć o dziesięć lat.

Rzadsze włosy, więcej zmarsz czek, obwisły podbródek.

Technik zrobił, co mu kazano.

Facet wyglądał teraz na siedemdzie siątkę.

A teraz włosy czarne, lśniące.

Farbowane.

Rzadkie siwe włosy stały się kruczoczarne.

Rowse gwizdnął.

Siedział sam w kącie tarasu powiedział w "Apollonii".

Z ni kim nie rozmawiał, trzymał się na uboczu.

Stephen Johnson był szefem sztabu IRA, d a w n e j IRA, dwadzie ścia lat temu stwierdził McCready.

Porzucił organizację dziesięć lat temu po piekielnej awanturze z młodym pokoleniem w sprawie polityki.

Ma teraz sześćdziesiąt pięć lat.

Handluje maszynami rolniczymi w hrab stwie Clare, na miłość boską!

Był asem, miał awanturę, odszedł zdegustowany, wiadomo, Ŝe jest poza resortem.

Dla tych, którzy pozostali: trędowaty.

Czy to ci moŜe ko goś przypomina?

podsunął mu Rowse.

Strona 212

forsyth Fa szerz.txt

Widzę, Ŝe z wiekiem nawet i ty potrafisz być dowcipny przy znał

McCready.

Zadzwonił do przyjaciela w irlandzkiej policji.

Garda Siochana.

Ofi cjalnie kontakty między irlandzką Garda i jej brytyjskimi partnerami w walce z terroryzmem powinny być formalne, lecz na odległość.

W rze297 .

czywistości między profesjonalistami stosunki te są często cieplejsze i bliŜ

sze, niŜby sobie niektórzy z twardych polityków Ŝyczyli.

Tym razem facet z irlandzkiego Wydziału Specjalnego, obudzony u siebie w domu w Ranelagh, spisał się jak trzeba.

Jest na urlopie powiedział potem McCready.

Według miejscowej Garda gra w golfa i od czasu do czasu wyjeŜdŜa sobie pograć, zwykle do Hiszpanii.

Do południowej Hiszpanii?

MoŜliwe.

A dlaczego?

Pamiętasz aferę gibraltarską?

Obaj pamiętali ją aŜ nadto dobrze.

Trzech zabójców z IRA planują cych podłoŜenie ogromnej bomby w Gibraltarze zostało "wyjętych" przez grupę Specjalnych Sił Lotniczych przedwcześnie, lecz na dobre.

Po licja hiszpańska i kontrwywiad okazały wielką pomoc terroryści przy jechali z Costa del Soi do Gibraltaru w charakterze turystów.

Ciągle chodziły pogłoski, Ŝe był jeszcze czwarty, który został w Hiszpanii przypomniał Rowse.

A w okolicach Marbelli jest gę sto od pól golfowych.

Skurwysyn warknął McCready.

Stary skurwysyn.

Znowu działa.

Rankiem McCready otrzymał telefon od Billa Carvera i obaj z Rowseem pojechali do ambasady amerykańskiej.

Carver przyjął ich w głównym hallu, podpisał ich wejście i zabrał do swego biura w sutere nie, gdzie równieŜ miał pomieszczenie do oglądania fotografii i gdzie wszystko było przygotowane.

Satelita dobrze się spisał, kołysząc się łagodnie wysoko w przestrze ni nad wschodnim Atlantykiem i celując swymi kamerami o długich obiektywach w dół, tak by za jednym zamachem objąć pas wody szero kości ponad stu mil wzdłuŜ

wybrzeŜy portugalskich, hiszpańskich i fran cuskich.

Działając zgodnie z sugestią informatora od Lloyda, McCready po prosił o przestudiowanie prostokąta wody od Lizbony na północ do Za toki Biskajskiej.

Stały strumień fotografii, który płynął do stacji od biorczej Państwowego Biura Zwiadowczego pod Waszyngtonem, został podzielony na zdjęcia poszczególnych statków znajdujących się w tym prostokącie.

Ptaszek zrobi zdjęcie wszystkiego, co jest większe od pływającej puszki po coca-coli zauwaŜył z dumą Carver.

Chcecie zaczynać?

298

Było ponad sto dwadzieścia statków w tym prostokącie wody.

Prawie połowę stanowiły statki rybackie.

McCready pominął je, chociaŜ nie wy kluczał, Ŝe jeszcze do nich wróci.

Bremerhaven miało port i dla statków rybackich, ale były to jednostki niemieckie; obcy statek wpływający, by yyładować nie ryby, lecz zwykłe cargo, wyglądałby dziwnie.

McCready skoncentrował się na frachtowcach i kilku duŜych prywatnych jachtach, pomijając równieŜ cztery duŜe liniowce pasaŜerskie.

Lista uzyskana w dro dze eliminacji liczyła pięćdziesiąt trzy jednostki.

Jedno po drugim oglądał powiększenia małych metalowych skorupek na wielkim przestworzu wody, które zajmowały cały ekran.

Szczegół po szczególe oglądali je wraz z nim znajdujący się w pokoju ludzie.

Część płynęła nie w tę stronę; tych, które zmierzały na północ w kierunku ka nału La Manche, było razem trzydzieści jeden.

O wpół do trzeciej poprosił, by zatrzymano projektor.

Ten facet zwrócił się do technika Billa Carvera.

Ten, któ ry stoi z boku na mostku.

MoŜe go pan przybliŜyć?

Proszę powiedział Amerykanin.

Strona 213

forsyth Fa szerz.txt

Frachtowiec był na wysokości Finisterre tuŜ przed zachodem słońca poprzedniego dnia.

Jeden z członków załogi wykonywał jakieś rutynowe czynności na pokładzie dziobowym, podczas gdy drugi stał z boku na mostku i przyglądał mu się.

McCready i Rowse patrzyli, jak na ekranie statek robi się coraz więk szy i większy, a mimo to ostrość jest ciągle dobra.

W pewnym momencie dziób i rufa znikły i tylko postać samotnie stojącego męŜczyzny rosła coraz bardziej.

Na jakiej wysokości jest satelita?

spytał Rowse.

Sto dziesięć mil.

To jest technika.

Łapie bezbłędnie numer samochodu przyznał Amerykanin z dumą.

Było ponad dwadzieścia klatek tylko tego jednego frachtowca.

Kiedy stojący na mostku człowiek wypełnił całą ścianę, Rowse poprosił, aby wszystkie je rzucić na ekran w tym samym powiększeniu.

Gdy obrazy się zmieniały, człowiek wydawał się poruszać sztywno jak postać na wikto riańskim biogramie.

Odwrócił się od marynarza i spojrzał na morze, następnie zdjął czapkę i przejechał ręką po rzadkich włosach.

Być moŜe zaskrzeczał nad nim jakiś ptak, obojętne zresztą co, w kaŜdym razie podniósł twarz.

Zatrzymać!

zawołał Rowse BliŜej.

Technik powiększył twarz, aŜ zaczęła się rozmazywać.

299 .

Tak szepnął McCready nad ramieniem Rowsea.

To on.

Johnson.

Zmęczone stare oczy pod rzadkimi czarnymi włosami spoglądały na nich z ekranu.

Stary człowiek z rogu tarasu w "Apollonii".

Były.

Nazwa statku rzucił McCready potrzebna jest nam nazwa statku.

Była na dziobie, a satelita, kiedy statek znikał za horyzontem na północy, ciągle jeszcze Filmował.

Jedno ze zdjęć zrobione pod małym kątem chwyciło słowo obok kotwicy.

"Regina IV".

McCready sięgnął po telefon i zadzwonił do swojego człowieka z wywiadu Lloyda.

To niemoŜliwe powiedział facet z Colchester, kiedy oddzwonił w trzydzieści minut później.

"Regina IV" ma powyŜej dziesięciu tysięcy ton i jest na wysokości Wenezueli.

Musieliście źle odczytać.

Wykluczone odparł McCready.

Ma dwa tysiące ton i pły nie na północ; w tej chwili na wysokości Bordeaux.

Chwileczkę zabrzmiał wesoły głos z Colchester.

Czy jest moŜe "niegrzeczna"?

Prawie na pewno przyznał McCready.

Zadzwonię za chwilę powiedział facet od Lloyda.

Zadzwonił prawie za godzinę.

McCready spędził większą część tego czasu telefonu jąc do pewnych ludzi, którzy mają swoją bazę w Poole, w Dorset.

"Regina" wyjaśnił facet od Lloyda to bardzo częsta nazwa.

Jak "Stella Maris".

Dlatego po nazwie dają dodatkowe litery albo rzym skie cyfry.

śeby odróŜnić jeden od drugiego.

Tak się składa, Ŝe jest teŜ "Regina VI", port macierzysty Limassol, obecnie, jak się przypuszcza, stoi w Patos.

Około dwóch tysięcy ton.

Niemiecki szyper, cypryjska załoga.

Nowi właściciele firma zarejestrowana w Luksemburgu.

Rząd libijski, pomyślał McCready.

Był to prosty fortel.

Opuścić Mo rze Śródziemne jako "Regina VI"; na Atlantyku zamalować pałkę za piątką i namalować drugą przed.

Ktoś zręczny zmienia papiery statku tak, aby pasowały.

Agenci zabukują bardzo szacowną "Reginę IV" w Bremerhaven z ładunkiem maszyn Strona 214

forsyth Fa szerz.txt

biurowych i z drobnicą z Kanady, a kto spraw dzi, Ŝe "Regina IV" jest naprawdę na wysokości Wenezueli?

O świcie trzeciego dnia kapitan Holst wyjrzał przez przednie okno swego mostka na powoli rozjaśniające się morze.

Bez wątpienia była to rakieta: rozprysnęła się na niebie na wprost niego, zawisła na chwilę i opa dła do wody.

Rakieta alarmowa.

Wpatrując się w mrok świtu odróŜnił coś jeszcze na milę lub dwie przed sobą migotanie Ŝółtego płomienia.

300

Nakazał maszynowni zredukowanie prędkości do połowy, podniósł we wnętrzny telefon i zadzwonił do jednego ze swych pasaŜerów śpiącego w koi na dole.

MęŜczyzna przyszedł w niespełna minutę.

Kapitan Holst wskazał w milczeniu przez szybę.

Na spokojnej wodzie przed nimi kołysał się jak pijany motorowy statek rybacki.

Musiał mieć eksplozję w maszynowni; spod pokładu snuła się smuga czarnego dymu, mieszając się z pomarańczowymi błyskami ognia.

Burty były opalone i okryte sadzą.

Gdzie jesteśmy?

spytał Stephen Johnson.

Na Morzu Północnym, między Yorkshire i wybrzeŜem holender skim wyjaśnił

Holst.

\ Johnson wziął lornetkę kapitana i skierował na mały statek rybacki.

"Fair Maid, Whitby" moŜna było przeczytać na dziobie.

Musimy się zatrzymać, udzielić im pomocy powiedział Holst po angielsku.

Takie jest prawo morza.

Nie wiedział dokładnie, co wiezie, i nie chciał wiedzieć.

Dostał od swoich szefów rozkazy i niewiarygodnie wysoką premię.

O załodze teŜ nie zapomniano.

Skrzynki oliwek z Cypru zostały dostarczone na pokład w Patos i były całkowicie legalne.

Podczas dwudniowego postoju w Syrcie na wybrzeŜu libijskim część ładunku została zabrana i potem zwrócona.

Wyglądała tak samo.

Zdawał sobie sprawę, Ŝe gdzieś tam musi być ładu nek niedozwolony, ale nie wiedział gdzie i nie zamierzał go szukać.

Do wodem na to, Ŝe ładunek jest szczególnie niebezpieczny, było sześciu pasaŜerów dwóch z Cypru i jeszcze czterech z Syrty.

I zmiana nume ru, jak tylko minęli Słupy Herkulesa.

W ciągu dwunastu godzin miał się tego wszystkiego pozbyć.

Popłynie z powrotem przez Morze Północne, na wodzie zamieni się znów w "Reginę VI" i spokojnie wróci do swojego macierzystego portu w Limassol jako człowiek znacznie bogatszy.

Potem pójdzie na emeryturę.

Lata przewoŜenia dziwnych ładunków, ludzi i skrzyń do Afryki Zachodniej, zagadkowe rozkazy przychodzące do niego obecnie od nowych właścicieli z Luksemburga wszystko to będzie naleŜało do przeszłości.

Pójdzie na emeryturę w wieku pięćdziesięciu lat z oszczędnościami, które pozwolą jemu i jego greckiej Ŝonie Marii otwo rzyć małą restauracyjkę na wyspach greckich i w spokoju doŜyć swoich dni.

Johnson popatrzył niepewnie.

Nie moŜemy się zatrzymać orzekł.

Musimy.

Robiło się coraz jaśniej.

Zobaczyli jakąś postać, poparzoną i osmalo ną, która wyszła ze sterówki statku rybackiego i powlokła się na przedni Pokład.

Bolesna próba pomachania skończyła się upadkiem na twarz.

301 .

Za Holstem pojawił się drugi człowiek IRA.

Kapitan poczuł lufę pi stoletu na Ŝebrach.

Mijaj go usłyszał nie znoszący sprzeciwu głos.

Holst nie zlekcewaŜył broni, lecz spojrzał na Johnsona.

Jeśli tak zrobimy, a im potem udzieli pomocy inny statek, jak to się prędzej czy później stanie, to złoŜą na nas raport.

Zostaniemy zatrzy mani i będą nas pytać, dlaczego tak się zachowaliśmy.

Johnson kiwnął głową.

Strona 215

forsyth Fa szerz.txt

To go staranuj powiedział ten, który trzymał broń.

Nie za trzymujemy się.

MoŜemy udzielić im pierwszej pomocy i wezwać holenderską straŜ

przybrzeŜną podsunął Holst.

Nikt nie wejdzie na pokład.

Jak się zjawi kuter holenderski, odpłyniemy.

Pomachają nam z wdzięczności i za pomną.

Johnson został przekonany.

Kiwnął głową.

OdłóŜ broń rozkazał.

Holst ustawił telegraf maszynowy w pozycji na CAŁA WSTECZ i "Re gina"

zwolniła gwałtownie.

Wydając po grecku rozkaz sternikowi Holst opuścił mostek i zanim przeszedł na pokład dziobowy, zszedł na śródo kręcie.

Spojrzał w dół na zbliŜający się statek rybacki, a następnie poma chał ręką do sternika.

Maszyny stanęły "Regina" siłą bezwładności szła ku dotkniętej nieszczęściem jednostce.

Ahoj, "Fair Maid"!

zawołał Holst, wpatrując się w statek rybac ki widoczny juŜ pod dziobem.

LeŜący na pokładzie człowiek próbował się poruszyć, lecz zemdlał ponownie.

"Fair Maid" podskakiwała na fali przy burcie większej od siebie "Reginy", aŜ

doszła do śródokręcia, gdzie reling był niŜszy.

Holst przeszedł kawałek i krzyknął po grecku do jednego z człon ków załogi, by rzucił linę na pokład "Fair Maid".

Nie było potrzeby.

Gdy statek rybacki przesuwał się wzdłuŜ śródokręcia "Reginy", czło wiek leŜący na pokładzie dziobowym odzyskał przytomność, z zadziwia jącą jak na kogoś tak cięŜko poparzonego szybkością skoczył, porwał hak i cisnął za reling

"Reginy" mocując linę haka do kołka na dziobie "Fair Maid".

Z kabiny statku wybiegł drugi męŜczyzna i to samo zrobił na ru fie.

"Fair Maid" przestała dryfować.

Z kabiny wybiegło jeszcze czterech ludzi, skoczyło na dach i przesa dziło reling "Reginy".

Wszystko to odbyło się tak szybko i w sposób tak zgrany, Ŝe kapitan Holst zdąŜył

tylko krzyknąć:

Was zum Teufel ist denn dasf\

MęŜczyźni byli ubrani jednakowo, w czarne jednoczęściowe kombi nezony, gumowe buty i czarne wełniane czapki.

Twarze ich były równieŜ

302

poczernione, ale nie sadzą.

Bardzo twarda pięść ugodziła Holsta w splot słoneczny i kapitan osunął się na kolana.

Miał później powiedzieć, Ŝe nigdy przedtem nie widział ludzi ze Specjalnej Eskadry Okrętowej morski odpowiednik Specjalnych Sił Lotniczych w akcji i nigdy nie chce ich więcej widzieć.

Na pokładzie było w tym momencie czterech Cypryjczyków z załogi.

Jeden z ludzi w czerni krzyknął do nich jakiś rozkaz po grecku.

Usłucha li go; połoŜyli się plackiem na pokładzie, twarzą na dół, wszyscy, poza czterema ludźmi z IRA, którzy wysypali się przez boczne drzwi nadbu dówki.

Wszyscy mieli pistolety.

Dwaj zorientowali się szybko, Ŝe wobec pistoletów maszynowych MP5

heckler and koch ze swoją bronią nie mają szans, rzucili ją więc na po kład i podnieśli ręce do góry.

Dwóch próbowało strzelać.

Jeden miał szczę ście: dostał krótką serię w nogi i przeŜył, by resztę Ŝycia spędzić na wóz ku.

Drugi nie miał tyle szczęścia dostał cztery kule w pierś.

Po pokładzie "Reginy" kręciło się sześciu ubranych na czarno ludzi.

Trzecim w kolejności, który dostał się na pokład, był Tom Rowse.

Pobiegł do schodów wiodących na mostek.

Na górze wyłonił się z wnętrza Stephen Johnson.

Na widok Rowsea podniósł ręce do góry.

Nie strzelaj, pisarzu.

To juŜ koniec!

krzyknął.

Rowse odstąpił na krok i skierował lufę pistoletu maszynowego w stro nę schodów.

Strona 216

forsyth Fa szerz.txt

Na dół!

powiedział.

Gdy Johnson zaczął schodzić na główny pokład, za Rowseem coś się poruszyło, ktoś stał w drzwiach sterówki.

Na wpół obrócony Rowse wyczuł ruch i usłyszał trzask broni.

Kula rozdarła mu kombinezon na ramieniu.

Nie było czasu zastanawiać się czy krzyczeć.

Strzelił, jak go uczyli szybki podwójny strzał, potem jeszcze raz: dwie pary dziewięciomilimetrowych pocisków w ciągu niespełna pół sekundy.

Pochwycił obraz tej postaci w drzwiach, gdy brała w piersi wszystkie cztery kule.

Najpierw odrzuciło ją na framugę drzwi, a potem zamiata jąc pszenicznozłotą burzą włosów poleciała do przodu.

W jednej chwili leŜała na stalowym pokładzie, zupełnie martwa.

Z ust, które całował, są czył się cienki strumyk krwi.

No, no rzucił jakiś głos z boku.

Monika Browne.

Z "e" na końcu.

Rowse odwrócił się.

Ty skurwysynu powiedział wolno wiedziałeś.

Nie wiedziałem, podejrzewałem odparł McCready.

Po ustaniu strzelaniny przeszedł sobie spokojnie w cywilnym ubraniu ze statku ry303 .

backiego.

Widzisz, Tom, po kontaktach z tobą musieliśmy ją spraw dzić.

Jest...

była naprawdę Moniką Browne, ale urodzoną i wychowaną w Dublinie.

Po pierwszym zamąŜpójściu, w wieku dwudziestu lat, poje chała na osiem lat do Kentucky.

Po rozwodzie wyszła za majora Eryka Brownea, znacznie od siebie starszego, lecz bogatego, który w swoim alkoholowym zamroczeniu nawet nie podejrzewał

fanatycznego oddania sprawie IRA swojej młodej Ŝony.

Owszem, prowadziła stadninę, ale nie w Ashford w Kencie, w Anglii, tylko w Ashford, w hrabstwie Wicklow w Ir landii...

Zespół spędził dwie godziny na "porządkach".

Kapitan Holst okazał się chętny do współpracy.

Przyznał, Ŝe był przeładunek skrzyń na statek rybacki na wysokości Rnisterre.

Podał nazwę tej jednostki, a McCready przekazał ją do Londynu dla władz hiszpańskich.

Mogli dzięki temu mieć broń przeznaczoną dla ETA bardzo szybko, póki jeszcze była na pokła dzie trawlera.

W ten sposób Tajna SłuŜba Wywiadowcza dziękowała Hisz panom za pomoc w aferze gibraltarskiej.

Kapitan Holst zgodził się równieŜ co do tego, Ŝe znajdował się aku rat na brytyjskich wodach terytorialnych, gdy dokonano abordaŜu.

Po tem miała to juŜ być sprawa dla prawników, o ile w grę wchodziła brytyj ska jurysdykcja.

McCready nie chciał, by ludzie IRA zostali przekazani do Belgii i natychmiast uwolnieni jak ojciec Ryan.

Dwa ciała przyniesiono z kabin na dole na główny pokład i ułoŜono obok siebie, zawinięte w prześcieradła.

Z pomocą cypryjskich członków załogi zdjęto pokrywy luków i przejrzano ładunek.

Zrobili to komandosi Specjalnej Eskadry Okrętowej.

Po dwóch godzinach porucznik, który nimi dowodził, zgłosił się do McCreadyego.

Nic nie ma, sir.

Co znaczy: nic?

DuŜo oliwek, sir.

Same oliwki?

Parę skrzyń oznaczonych jako maszyny biurowe.

A zawierają?

Maszyny biurowe, sir.

I trzy ogiery.

Bardzo zdenerwowane, sir.

Pieprzyć konie, jeśli o mnie chodzi powiedział McCready po-1 nuro.

PokaŜ.

Porucznik oprowadził go po czterech lukach statku.

W jednym z nich przez boki rozbitych skrzyń widać było kopiarki i maszyny do Strona 217

forsyth Fa szerz.txt

pisania z Japonii.

W drugim z porozwalanych skrzyń sypały się puszki cypryjskich oliwek.

Nie było ani jednej całej skrzyni.

Czwarty luk zawierał trzy duŜe boksy dla koni.

W kaŜdym z nich rŜał ogier wspinając się ze strachu.

304

McCready doznał w Ŝołądku przykrej sensacji, jak wtedy, kiedy wie my, Ŝe nas nabrano, Ŝeśmy przyjęli niewłaściwy kierunek działania i Ŝe trzeba będzie słono za to zapłacić.

W luku zawierającym konie był z nimi teraz młody komandos.

Robił wraŜenie, Ŝe zna się na koniach; przema wiał do nich łagodnie, uspokajająco.

Sir?

spytał.

Tak?

Dlaczego one są transportowane?

To araby.

Czystej krwi, przeznaczone do stadniny.

Nie, to nie są araby sprostował młody komandos.

To są szkapy ze szkółki jeździeckiej.

Ogiery, ale zwykłe szkapy.

\ Przeszukanie zostało praktycznie zakończone, kiedy zerwano pierw sze deski z zewnętrznej ściany pierwszego boksu.

Między wewnętrzną i ze wnętrzną ścianą specjalnie zbudowanych boksów było bowiem miejsca na dobrą stopę, a oczom zebranych ukazały się stosy bloków semteksu-H, zwarte szeregi wyrzutni rakietowych RPG-7 i ręcznych pocisków ziemiapowietrze.

Pozostałe boksy dla koni zawierały cięŜkie karabiny maszyno we, amunicję, granaty, miny i moździerze.

Myślę powiedział McCready Ŝe moŜemy teraz wezwać Ma rynarkę Wojenną.

Opuścili luk i wrócili na ciepłe słońce głównego pokładu.

Marynarka doprowadzi "Reginę" do Harwich.

Tam statek zostanie formalnie prze jęty, a jego załoga i pasaŜerowie aresztowani.

"Fair Maid" wypompowano dla dokonania reperacji.

Granaty dymne do wytwarzania specjalnych efektów, które nadały jej wygląd płonącego statku, dawno juŜ wrzucono do morza.

Facet z IRA z roztrzaskanym kolanem, którego krwawienie zostało zatamowane przez prymitywny, lecz prawidłowy opatrunek załoŜony przez komandosów, siedział z twarzą szarą jak popiół, plecami oparty o grodź i czekał

na chirurga marynarki, który miał przybyć fregatą odległą zale dwie o pół mili.

Pozostałych dwóch przykuto do podpory dalej na po kładzie, a McCready miał

klucze do kajdanek.

Kapitan Holst i jego załoga bez szemrania zeszli do jednego z lu ków nie tego z bronią i siedzieli tam wśród oliwek, dopóki ludzie z marynarki nie spuścili im drabiny.

Stephen Johnson został zamknięty w swojej kabinie pod pokładem.

Po zakończonej akcji pięciu ludzi ze Specjalnej Eskadry Okrętowej wskoczyło na dach kabiny "Fair Maid" i po chwili zniknęło wewnątrz.

Silnik zastartował.

Dwaj komandosi wyszli ponownie i zrzucili cumy.

Po rucznik pomachał do McCreadyego w geście poŜegnania i statek rybac305 .

ki odpłynął.

Byli to cisi wojownicy; zrobili, co do nich naleŜało, i nie mieli powodu dłuŜej czekać.

Tom Rowse usiadł przygarbiony na krawędzi luku obok wspaniałego ciała Moniki Browne.

Po drugiej stronie pokładu "Reginy" stała przy burcie fregata; jej załoga rzucała rzutki i pierwsi ludzie wchodzili na pokład.

Rozmawiali z McCreadym,

Wiatr zerwał róg prześcieradła z twarzy, którą przykrywało.

Rowse patrzył na tę piękną twarz, tak spokojną po śmierci.

Bryza dmuchnęła w pszenicznozłote włosy, których pukiel zatrzymał się na czole.

Rowse się- gnał, by go odsunąć.

Ktoś usiadł przy nim i objął go ramieniem.

No juŜ.

Tom.

PrzecieŜ nie mogłeś wiedzieć.

Strona 218

forsyth Fa szerz.txt

Nie twoja wina.

Wie działa, co robi.

Gdybym wiedział, Ŝe tu była, to jej bym nie zabił powiedział Rowse tępo.

Ale wtedy ona zabiłaby ciebie.

Taka była.

Dwóch marynarzy wypuściło ludzi IRA i poprowadziło w stronę fre gaty.

Dwóch sanitariuszy pod nadzorem chirurga połoŜyło rannego na noszach i wyniosło.

Co dalej?

spytał Rowse.

McCready spojrzał na morze i niebo i westchnął.

Teraz, Tom, sprawą zajmą się prawnicy.

Prawnicy zawsze zajmują się takimi sprawami sprowadzając wszystko, co jest Ŝyciem i śmiercią, namiętnością, chciwością, odwagą, poŜądaniem i sławą do suchych ter-1 minów swojego zawodowego Ŝargonu.

,

A ty?

j

O, ja wracam do Century House i zaczynam na nowo.

A co wie czór idę do mojego małego mieszkanka, słucham muzyki i pogryzam palone pestki.

A ty wrócisz do Nikki, mój przyjacielu.

Przytul ją mocno, pisz dalej swoje ksiąŜki i zapomnij o tym wszystkim.

Hamburg, Wiedeń, Malta, Trypolis, Cypr, zapomnij o tym.

To masz juŜ za sobą.

Przyjdą po mnie?

;

Nie, nie sądzę.

Nasi ludzie zdejmą podsłuch z twojego telefonu i przeszukają cały dom.

Ale al-Mansurjest fachowcem.

Zrobi to, co ja bym:

zrobił: postawi grubą kreskę; spisze to na straty.

Akcja, która prawie się powiodła.

Zacznie od nowa.

Następnym razem być moŜe mu się uda;

i rzeczywiście bomby IRA zaczną wybuchać w całej Anglii.

Ale ciebie to nie dotyczy.

Ty masz to z głowy.

Właśnie prowadzono Stephena Johnsona.

Zatrzymał się, by rzucić okiem na dwóch Anglików: Jeszcze przyjdzie nasz dzień powie dział.

Było to hasło Tymczasowej IRA.

306

McCready spojrzał i potrząsnął głową.

Nie, panie Johnson, pana dzień juŜ dawno się skończył

Dwóch sanitariuszy połoŜyło zwłoki zabitego członka IRA na noszach i wyniosło.

Dlaczego to zrobiła, Sam?

Dlaczego to, u diabła, zrobiła?

spy tał Rowse.

"

McCready nachylił się i zasłonił prześcieradłem twarz Moniki Brow ne.

Sanitariusze wrócili po jej ciało.

PoniewaŜ wierzyła, Tom.

W złą sprawę, oczywiście.

Ale wierzyła McLreadypodniósł się, pociągając Rowsea za sobą.

Chodź, chłopie, idziemy do domu.

Daj spokój, Tom.

Daj spokój Odeszła tak, jak chciała, na własne Ŝyczenie.

Jest jeszcze jedną ofiarą wojny.

Tak jak ty, Tom; jak my wszyscy.

307 .

INTERLUDIUM

W czwartek przypadał czwarty dzień rozprawy, czyli zgodnie z pla nem Timothyego Edwardsa dzień ostatni.

Denis Gaunt nie zdąŜył jeszcze zabrać głosu i Edwards postanowił pokrzyŜować jego zamiary.

Zorientował się, Ŝe jego dwaj koledzy za stołem Kontrolerzy Ope racji na Strona 219

forsyth Fa szerz.txt

Kraj i Półkulę Zachodnią wykazują pewne złagodzenie kur su: gotowość do wyjątkowego potraktowania sprawy Sama McCreadyego i zatrzymania go pod takim czy innym pretekstem.

To się absolutnie nie mieściło w scenariuszu Edwardsa.

W przeciwień stwie do pozostałych wiedział, Ŝe decyzja urządzenia "pokazówki" na oko liczność przejścia Fałszerza na wcześniejszą emeryturę wyszła od stałego podsekretarza w Ministerstwie Spraw Zagranicznych; ten człowiek z czwór-1 ką innych zbierze się pewnego dnia na naradzie i zadecyduje, kto bę dzie następnym szefem SIS.

Przeciwstawiać się takiej figurze to idiotyzm.

Dziękuję, Denis, z wielkim zainteresowaniem wysłuchaliśmy twe-; go przypomnienia licznych zasług Sama i wszyscy tu jesteśmy pod wrą-) Ŝeniem.

Jednak liczy się fakt, Ŝe musimy obecnie stawić czoło wyzwaniom j lat dziewięćdziesiątych, kiedy pewne...

jak by to nazwać?

... powiedzmy: aktywne działania, godzące w uzgodniony porządek, zostaną wyelimino- -j wane.

Nie muszę tu chyba przypominać wrzawy wywołanej przebiegiem akcji, jaką nasz drogi Sam przedsięwziął ostatniej zimy na Karaibach?

Nie trudź się, Timothy przerwał Gaunt.

Właśnie miałem zamiar przypomnieć tamte zdarzenia jako ostatni przykład, Ŝe Sam zna komicie nadaje się do naszej słuŜby.

Bardzo proszę zachęcił go Edwards zadowolony, Ŝe będzie to ostatnia mowa obrończa, jakiej wysłucha przed wydaniem nieodwołalne go wyroku.

Podejrzewał poza tym, Ŝe dwaj koledzy z komisji na pewno 308

przychylą się do opinii, iŜ McCready poczynał sobie jak jakiś kowboj, a nie miejscowy przedstawiciel Jej Majestatu.

Bardzo pięknie, Ŝe młodsi pra cownicy powitali Sama wybuchem entuzjazmu, kiedy ten po powrocie, tuŜ przed Nowym Rokiem, zajrzał do baru "Dziura w Murze".

Ale nikt inny tylko Edwards musiał przerwać wtedy własne świętowanie, Ŝeby ugła skać nabzdyczony Scotland Yard, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i peł ne oburzenia Foreign Office.

Denis Gaunt z ociąganiem przeszedł pod przeciwległą ścianę do pul pitu protokolanta otworzył podsuniętą mu teczkę.

Pomimo tego, co przed chwilą mówił, afera karaibska stanowiła temat, który najchętniej by przemilczał.

śywił głęboki podziw dla szefa swojej komórki, lecz wie dział jednocześnie, Ŝe Sam o mało nie połamał sobie na tym zębów.

AŜ za dobrze pamiętał wszystkie te noty i pisma, którymi zasypano Century House zaraz po Nowym Roku, oraz długą rozmowę w cztery oczy z Szefem, który objął kierownictwo SłuŜby zaledwie czternaście dni wcze śniej i na biurku zastał noworoczny prezent w postaci raportu z wyprawy karaibskiej Sama.

Na szczęście sir Mark i Fałszerz sięgnęli do przeszłości i podobno Szef, po burzliwych fajerwerkach części oficjalnej, wydobył sześć puszek ulubionego piwa McCreadyego, by wznieść toast noworoczny i zawrzeć umowę: koniec z łamaniem przepisów.

Gaunt mylił się przypuszczając, Ŝe Szef czekał tylko na odpowiedni moment i gdy nadeszło lato, pozbywa się McCreadyego.

Nie miał poję cia, z jak wysokiego szczebla przyszedł rozkaz.

McCready wiedział.

Nikt nie musiał mu o tym mówić ani przedsta wiać dowodów.

On znał Szefa.

Jak kaŜdy dobry dowódca, sir Mark mó wił kaŜdemu wprost o niedociągnięciach, nie patyczkował się, kiedy ktoś podpadł, potrafił nawet wyrzucić z roboty, jeśli miał powody.

Ale zrobił by to osobiście.

W przeciwnym razie walczył o swoich ludzi jak lew, bro niący przed atakami z zewnątrz.

Dlatego ta sprawa najprawdopodobniej przyszła z góry, skoro sam Szef musiał się podporządkować.

Kiedy Denis Gaunt wrócił z teczką na miejsce, Timothy Edwards napotkał

wzrok McCreadyego i uśmiechnął się.

Z ciebie jest nieobliczalny typ.

Sam pomyślał.

Masz wspaniały talent, ale tu nie pasujesz.

Szkoda, serio.

Strona 220

forsyth Fa szerz.txt

Gdybyś trochę zmądrzał i nie łamał przepisów, znalazłoby się dla ciebie miejsce.

Ale juŜ za późno.

ZdąŜyłeś narazić się ludziom w rodzaju Roberta Inglisa.

Lata dziewięć dziesiąte to będzie nowa rzeczywistość, mój świat, świat ludzi podobnych do mnie.

Za trzy, moŜe cztery lata zasiądę przy biurku Szefa, a dla ta kich jak ty zabraknie miejsca tak czy owak.

MoŜesz równie dobrze odejść juŜ teraz, Sam, przyjacielu.

My tu sobie stworzymy całkiem nowy zespół

309 .

oficerów: zdolnych, młodych pracowników, którzy wykonują polecenia, : przestrzegają przepisów i nie naraŜają się ludziom.

Sam McCready odpowiedział uśmiechem.

Z ciebie jest patentowany dupek, Timothy pomyślał.

Ty napraw dę uwaŜasz, Ŝe zbieranie informacji wywiadowczych polega na odbywa niu konferencji, czytaniu wydruków z komputera i całowaniu tyłka tym z Langley, Ŝeby udostępniali nam swoje dane.

Jasne, Amerykanie mają świetny wywiad elektroniczny.

Najlepszy na świecie, dzięki technologii, satelitom, nasłuchom.

Ale technikę moŜna wywieść w pole, Timothy, przy jacielu.

Nie słyszałeś pewnie o czymś, co się nazywa "maskirowka".

To po rosyjsku, Timothy, sztuka budowania fałszywych lotnisk, hangarów, mostów, całych dywizji czołgów z blachy i tektury, które mogą zmylić amerykańskie cuda techniki.

Dlatego czasem trzeba wejść tam po ziemi, wprowadzić agenta w sam środek twierdzy, zwerbować niezadowolonego, zatrudnić miejscowego informatora.

Ty nigdy nie zostałbyś agentem z ty mi twoimi krawatami z ekskluzywnych klubów i Ŝoną arystokratką.

KGB by cię capnęło za jaja najdalej po dwóch tygodniach.

Gaunt rozpoczął ostatnią mowę obrończą, próbując usprawiedliwić to, co zdarzyło się na Karaibach, nie tracąc przy tym sympatii obu Kontrole rów, którzy ostatnio byli skłonni zmienić zdanie i zalecić odroczenie kary.

McCready gapił się w okno.

Jasne, Ŝe czasy się zmieniały, ale nie tak, jak wyobraŜał sobie Timo thy Edwards.

Świat po wyjściu z zimnej wojny wariował po cichu ha-; łaś rozlegnie się później.

W Rosji rekordowe plony zostały na polach ze względu na brak sprzętu Ŝniwnego, jesienią zaś zgnije to, co czekało na bocznicach, gdyŜ taboru kolejowego takŜe nie wystarczy.

Głód przyjdzie w grudniu, moŜe w stycz niu, rzucając Gorbaczowa z powrotem w ramiona KGB i WyŜszego Do-;

wództwa, a oni juŜ wyegzekwują zapłatę za herezje lata 1990.

Rok 1991 zapowiadał się mało zabawnie.

Bliski Wschód był wielką beczką prochu, a najlepiej poinformowany wywiad w tym regionie izraelski Mossad w Waszyngtonie trakto wano pogardliwie, Timothy Edwards zaś czerpał swoje dane od Amery-i kanów.

McCready westchnął.

MoŜe rejs łodzią rybacką w zaciszu Devonl stanowi właściwe rozwiązanie.

:

Wszystko tak naprawdę zaczęło się rozpoczął Gaunt otwiera jąc teczkę w początkach grudnia na małej wysepce północnego Mo rza Karaibskiego.

Wyrwany z zamyślenia McCready wrócił do rzeczywistości Century: House.

No tak, Karaiby pomyślał pieprzone Karałby.

310

PODARUJ Ml TROCHĘ SUNSHINE

ROZDZIAŁ PIERWSZY

"Panna Zatoki" wracała do portu wśród migoczących blaskiem mor skich fal na godzinę przed zachodem słońca.

Julio Gomez przysiadł pochylony do przodu, sporych rozmiarów siedzenie wsparł o dach kabi ny, a obute w mokasyny stopy o pokład dziobowy.

Z zadowoleniem za ciągał się swoją portorykańską cygaretką, której paskudny zapach rozwie wał się ponad cierpliwą tonią Morza Karaibskiego.

Niczego nie brakowało mu w owej chwili do szczęścia.

Dziesięć mil za rufą został podwodny uskok, gdzie Wielka Ławica Bahamska opada w Rów Santaren; tam ryby królewskie ścigają się z makrelami, a tuńczyk goni Strona 221

forsyth Fa szerz.txt

bonito, który poluje z kolei na drobnicę, czasem zaś wszystkie na raz przegoni Ŝaglica albo wielki marlin.

W starej dziurawej skrzyni na otwartym pokładzie od strony rufy le Ŝały dwie piękne dorady, jedna dla niego, druga dla szypra, który z rumplem steru w dłoni odwoził zapalonego wędkarza z powrotem do Port Plaisance.

Nie znaczy to wcale, Ŝe przez cały dzień udało się złowić zaledwie dwie ryby; trafiła się piękna Ŝaglica, którą po oznakowaniu wypuścili do mo rza, cała masa nieduŜych bonito zuŜytych na przynętę, Ŝółtopłetwy tuń czyk, którego przed wypuszczeniem ocenił na jakieś trzydzieści pięć kilo, a potem musiał odciąć linkę, gdy ryba dała nura tak gwałtownie w głąb, Ŝe w przeciwnym razie urwałaby kołowrotek jak nic, wreszcie dwie ogrom ne seriole z kaŜdą z nich walczył dobre pół godziny.

Wszystkie wypu ścił do morza, zatrzymując tylko dwie dorady, poniewaŜ są to jedne z naj smaczniejszych ryb tropikalnych.

Julio Gomez nie lubił zabijać; na coroczną pielgrzymkę do ciepłych wód przywiodły go emocje chwili, kiedy zgina się wędzisko, a linka w za311 .

wrotnym tempie ucieka z terkoczącego kołowrotka i rozpoczyna się eks cytujący pojedynek pomiędzy wdychającą powietrze istotą ludzką i po twornie silną, szamoczącą się rybą.

To był wspaniały dzień.

W oddali, po jego lewej ręce, za wyspą Dry Tortugas niewidoczną poniŜej zachodniego horyzontu, wielka czerwona kula słońca spadała ku morzu, gubiąc po drodze swój ognisty Ŝar i ustępując miejsca chłodnej wieczornej bryzie, która zwiastuje nadejście nocy.

Przed dziobem "Panny Zatoki" górowała nad wodą odległa o trzy mile wyspa.

Za dwadzieścia minut przybiją do brzegu.

Gomez pstryknął bru natnym niedopałkiem cygaretki w wodę i pomasował sobie ramiona.

Mimo swej naturalnie ciemnej karnacji i oliwkowej skóry będzie musiał wieczorem posmarować się grubą warstwą kremu.

Jimmy Dobbs przy ste rze nie miał takich problemów; był rodowitym wyspiarzem, właścicielem łodzi, którą udostępniał turystom amatorom wędkarstwa, i jego hebano wej skórze słońce nie zagraŜało.

Julio Gomez przerzucił nogi z pokładu dziobowego i zsunął się z da chu kabiny na rufę.

Wyręczę cię, Jim.

MoŜesz się brać do szorowania.

Jimmy Dobbs odpowiedział uśmiechem od ucha do ucha, oddał ster, wziął

wiadro i szczotkę, po czym zaczął wyrzucać rybie łuski i inne od padki przez luki odpływowe.

Całkiem znikąd pojawiło się z pół tuzina mew, by natychmiast wyławiać kołyszące się na wodzie resztki.

W oceanie nic się nie zmarnuje, to znaczy nic organicznego.

Po Morzu Karaibskim oczywiście kursowały równieŜ bardziej nowo czesne łodzie do wynajęcia, wyposaŜone w specjalny wąŜ do zmywania pokładu, łodzie z koktajlbarem, telewizją, a nawet wideo, z mnóstwem elektronicznego sprzętu do wyszukiwania ryb i z urządzeniami nawiga cyjnymi, jak w podróŜy dookoła świata.

"Panna Zatoki" nie miała Ŝad nych podobnych bajerów, była starą obdartą łajbą z drewna na nakład kę, napędzaną dymiącym dieslem Perkinsa, bywała jednak na szerszych wodach niŜ snoby na jachtach z Florydy oglądają na swoich radarach.

Z przodu miała nieduŜą kabinę, zwoje linek i wędzisk z zapachem ryb i tłuszczu, z tyłu zaś otwarty pokład rufowy z dziesięcioma uchwytami do wędek i pojedynczym dębowym siedziskiem domowej produkcji do zmagań z duŜą sztuką poduszki na Ŝyczenie.

Jimmy Dobbs nie zapewniał krzemowych dyskietek do szukania ryb.

Sam je wynajdywał, tak jak nauczył go ojciec: trzeba wypatrywać prawie niedostrzegalnych zmian koloru głębiny, nieoczekiwanego zmarszczenia tafli wody, nurkujących mew hen, daleko i trzeba mieć wewnętrzny in stynkt, który podpowie, dokąd one płyną w tym tygodniu i czym się 312

poŜywią.

Dlatego teŜ Julio Gomez spędzał z nim kaŜdy urlop na łowie niu ryb.

Odpowiadała mu swoista prostota Ŝycia na wyspach i prymityw łodzi pozbawionej nowoczesnych urządzeń.

Sporą część Ŝycia zawodowego spędzał na korzystaniu z najnowszej amerykańskiej technologii, wystu kując pytania na komputerowej klawiaturze albo prowadząc Strona 222

forsyth Fa szerz.txt

samochód przez zatłoczone ulice centrum Miami.

Na wakacjach potrzebował mo rza, słońca i wiatru, nie licząc ryb, albowiem Julio Gomez miał w Ŝyciu tylko dwie pasje: swoją pracę i wędkarstwo.

Temu drugiemu zajęciu od dawał się juŜ piąty dzień i zostały mu zaledwie dwa piątek i sobota.

W niedzielę będzie musiał odlecieć do domu na Florydę i stawić się przed Eddiem w robocie w poniedziałek rano.

Na myśl o tym westchnął.

Jimmyemu Dobbsowi równieŜ niczego nie brakowało do szczęścia.

Spędził dobry dzień ze swym zaprzyjaźnionym klientem, miał w kieszeni parę dolarów na kieckę dla starej i do tego pyszną rybę na kolację dla nich dwojga i czeredy dzieci.

CzegóŜ więcej myślał moŜna ocze kiwać od Ŝycia?

Parę minut po piątej przybili do zbutwiałego drewnianego pomostu dla rybaków, który dawno temu powinien się zawalić, ale jakoś się trzy mał.

Poprzedni gubernator obiecał wystarać się w Londynie o dotację na zbudowanie nowego nabrzeŜa, lecz wkrótce władzę objął nowy guberna tor, sir Marston Moberley, którego nie interesowało łowienie ryb.

Rów nie mało obchodzili go sami wyspiarze, jeśli wierzyć plotkom z barów w Shantytown a tam zawsze powiedzą prawdę.

Jak zwykle zbiegły się dzieciaki, Ŝeby zobaczyć, co przyniósł połów, i pomóc zanieść ryby na brzeg, wśród zwykłej wrzawy i przekomarzań ze śpiewnym akcentem wyspiarskim, "Pannę Zatoki" zaś przycumowano na noc.

Wolny jesteś jutro, Jimmy?

zapytał Gomez.

Pewno, Ŝe tak.

Wypływamy znowu?

Po to tu jestem.

Do zobaczenia o ósmej.

Julio Gomez zapłacił chłopaczkowi dolara za przeniesienie ryby i obaj wyszli z doku wprost w mroczniejące uliczki Port Plaisance.

Nie mieli daleko: Ŝadna odległość w Port Plaisance nie jest zbyt wielka.

Osada nie przypominała duŜego miasta, prędzej juŜ wieś.

Takie miasteczka spotkać moŜna na większości karaibskich wysepek: natłok krytych gontem, kolorowo pomalowanych domków przewaŜ nie z drewna oddzielonych alejkami wysypanymi stłuczką z muszli.

WzdłuŜ morskiego brzegu, wokół małej przystani okolonej molem z ko ralowych bloków, do którego przybijał co tydzień handlowy parowiec, 313 .

wznosiły się bardziej okazałe, jasne budowle: urząd celny, budynek sądu oraz pomnik upamiętniający wojnę.

Wszystkie wzniesiono z pociętych i sklejonych zaprawą bloków koralowca w dawnych czasach.

Trochę bardziej w głębi miasteczka znajdował się ratusz, mały kośció łek anglikański, komisariat policji oraz główny hotel o nazwie "Quarter Deck".

Oprócz nieciekawie wyglądającego baraku z blachy falistej, gdzie mieścił się portowy skład, budynki były przewaŜnie drewniane.

Nad brze giem morza, tuŜ za miastem, stała rezydencja gubernatora, zwana Do mem Rządowym, cała biała za białym murem, z dwoma armatami z cza sów napoleońskich przy frontowej bramie i masztem pośrodku zielonego, j wypielęgnowanego trawnika.

W ciągu dnia na maszcie łopotała brytyj-, ska flaga i kiedy Julio Gomez wędrował

przez miasteczko do pensjona-;

tu, gdzie wynajmował pokój, trwał właśnie ceremoniał opuszczania flagi, przez funkcjonariusza policji, w obecności adiutanta gubernatora, j Gomez mógł zamieszkać w "Quarter Decku", lecz wolał domową at mosferę pensjonatu pani Macdonald.

Właścicielka była wdową, miała j koronę bielusieńkich kręconych włosów i podobnie obfite kształty jak Gomez, poza tym przyrządzała najlepszą na świecie zupę rybną.

Skręcił w jej uliczkę, nie zwracając uwagi na krzykliwe plakaty wybor cze przytwierdzone do większości ścian i płotów, zaraz teŜ dostrzegł ją, zajętą wieczornym zamiataniem schodków swej zadbanej willi odby wała ten rytuał kilka razy dziennie.

Powitała go i jego rybę rozpromienionym jak zwykle uśmiechem.

O, pan Gomez, a cóŜ to za wspaniała ryba!

To nasza kolacja, pani Macdonald.

Myślę, Ŝe starczy dla wszystkich.

Strona 223

forsyth Fa szerz.txt

Gomez odprawił chłopca, który umknął z nowo nabytą fortuną, a sam j wszedł na górę do swego pokoju.

Pani Macdonald zniknęła w kuchni, by j przyprawić doradę przed upieczeniem na ruszcie.

Gomez umył się, ogo- j lił i przebrał w kremowe spodnie i jaskrawą koszulę plaŜową z krótkim rękawem.

Uznał, Ŝe dobrze mu zrobi bardzo duŜe bardzo zimne piwo, powędrował wobec tego z powrotem przez miasteczko do baru hotelo wego w "Quarter Decku".

Była dopiero siódma, lecz zapadł juŜ zmrok i ulice były całkiem ciem-; ne, jeŜeli nie padał na nie blask świateł w oknach.

Gomez wynurzył się z bocznej uliczki, by znaleźć się wreszcie na Parliament Square z ładnie ogrodzoną malowniczą kępą palm pośrodku, zwieńczonym z trzech stron przez kościół anglikański, komisariat policji i hotel "Quarter Deck".

Minął siedzibę stróŜów porządku, gdzie jeszcze paliły się elektryczne światła zasilane z miejskiego generatora, którego brzęczenie rozlegało się w ciszy doku.

W tym niewielkim budynku z bloków koralowca główny 314

inspektor Brian Jones i wspaniale umundurowane siły policji, składające się z dwóch sierŜantów oraz ośmiu funkcjonariuszy, reprezentowali pray/o i porządek w społeczeństwie o najniŜszym wskaźniku przestępczości na całej półkuli zachodniej.

Jako przybysz z Miami Gomez nie mógł się nadziwić społeczności, w której nie istnieją narkotyki, gangi, napady, pro stytucja, gwałty, za to jest jeden bank (dlatego nigdy go nie obrabowano) i notuje się moŜe pół tuzina kradzieŜy rocznie.

Westchnął, mijając fasadę pogrąŜonego w mroku kościoła, i wkroczył do hotelu

"Quarter Deck".

Bar znajdował się po lewej stronie.

Gomez usiadł na wysokim stołku przy samym końcu i zamówił swoje duŜe zimne piwo.

Zanim ryba się upiecze, minie pewnie godzina, starczy więc czasu, by drugie piwo do trzymało towarzystwa pierwszemu.

Bar był juŜ w połowie zapełniony, gdyŜ stanowił dla miasta ulubiony wodopój, przy którym zbierali się teŜ tury ści i inni przyjezdni.

Wesoły barman Sam, ubrany w białą marynarkę, rozdzielał wieczorne porcje koktajli rumowych, piwa, soków, coca-coli i na pojów z wodą sodową do popijania ognistych łyków rumu mount gay.

Dochodziła ósma i Julio Gomez sięgnął do kieszeni po parę dolarów dla uregulowania rachunku.

Kiedy podniósł wzrok znieruchomiał, wpatrzony w męŜczyznę, który właśnie wszedł

i zamawiał coś do picia przy przeciwległym końcu baru.

Po dwóch sekundach Julio odchylił się na stołku tak, by postać sąsiada przy barze przesłaniała mu widoczność.

Oczom nie wierzył, lecz wiedział, Ŝe się nie myli.

Nie moŜna spędzić czterech dni i nocy swego Ŝycia naprzeciwko człowieka, patrzeć mu w oczy pełne nienawiści i pogardy, następnie zapomnieć jego twarz, nawet po upływie ośmiu lat.

Nie zapomniał twarzy człowieka, z którego przez cztery dni i noce usiłował

wydobyć choćby jedno słowo i nie udało się; z braku nazwiska musiał nadać mu pseudonim, Ŝeby cokolwiek wpisać do akt.

Gomez dał znak Samowi, Ŝe powtarza kolejkę, zapłacił za swoje trzy piwa i przeniósł się na miejsce w kącie, w półmroku.

JeŜeli ten człowiek tutaj jest, to nie bez powodu.

MoŜe zameldował się w hotelu podając nazwisko?

Gomez chciał je zdobyć.

Czekał i obserwował więc ze swego kąta.

O dziewiątej tamten człowiek, który pił bez towarzystwa wyłącznie rum mount gay, wstał i wyszedł.

Gomez opuścił swój kąt i podąŜył za nim.

Na Parliament Square tamten wskoczył do odkrytego dŜipa produk cji japońskiej, zapalił silnik i odjechał.

Gomez rozglądał się rozpaczli wie.

Nie miał własnego środka lokomocji.

Koło wejścia do hotelu stał zaparkowany skuter z kluczykiem w stacyjce.

Z niebezpiecznym przechy łem Gomez ruszył śladem dŜipa.

Ścigany pojazd opuścił miasteczko i z równą prędkością sunął wzdłuŜ

brzegu morza po jedynej drodze, która biegła wokół całej wyspy.

Do

Strona 224

forsyth Fa szerz.txt

315 .

posiadłości leŜących na wzgórzach części centralnej prowadziły osobne piaszczyste ścieŜki łączące się w dole z główną szosą.

DŜip przejechał przez następną większą osadę wioskę tubylców zwaną Shantytown po tem minął lotnisko z porośniętym trawą pasem startowym.

Zwolnił dopiero na drugim końcu wyspy.

Tutaj droga okrąŜała prze strzeń zatoki Teach, noszącej nazwisko Edwarda Teacha Czarnobro dego Pirata, który kiedyś zarzucił tu kotwicę, by się zaopatrzyć przed dalszą drogą.

DŜip skręcił z nadmorskiej szosy na biegnący w górę krót ki podjazd pod bramę z kutego Ŝelaza, za którą leŜała rozległa, otoczo na murem posiadłość.

Nawet jeśli kierowca zauwaŜył pojedyncze świateł ko podskakującego reflektorka, które przebyło za nim całą drogę z hotelu "Quarter Deck", nie dał tego poznać po sobie.

Ale zauwaŜył je z całą pewnością.

Z cienia przy bramie wyszedł jakiś człowiek, by wpuścić kie rowcę dŜipa, lecz ten przyhamował i stanął.

Ze schowka nad głową wyjął silny przenośny reflektor.

Kiedy Gomez mijał wylot podjazdu, prześliznął się po nim snop światła, który wrócił i oświetlał go rzęsiście, dopóki Ju lio nie zniknął z pola widzenia na szosie.

W pół godziny później Gomez odstawił skuter na miejsce przed ho telem i poszedł piechotą do domu.

Był głęboko zamyślony i równie głę boko zaniepokojony.

Widział tego właśnie człowieka i wiedział, Ŝe wzrok go nie myli.

Dowiedział się takŜe, gdzie tamten mieszka.

Ale jego teŜ widziano.

Mógł się jedynie modlić, by po upływie ośmiu lat, w mrokach karaibskiej nocy, nie został rozpoznany podczas tych paru sekund, kiedy przemykał na skuterze.

Pani Macdonald była wzburzona z powodu jego spóźnionego powro tu na kolację i to prawie pełne dwie godziny po czasie, o czym zresztą nie omieszkała mu powiedzieć.

Tak czy inaczej, podała do stołu i pa trzyła, jak jej gość połyka doradę bez apetytu.

W zamyśleniu raz tylko się odezwał.

Ale co pan opowiada ofuknęła go.

U nas na wyspach nie ma czegoś podobnego.

Julio Gomez spędził bezsenną noc na rozwaŜaniu, co wybrać.

Nie miał \ pojęcia, jak długo ten człowiek zamierza pozostać na wyspie.

Lecz o jego obecności powinni dowiedzieć się Brytyjczycy, a zwłaszcza poznać miejsceij jego pobytu.

To przecieŜ niezwykle istotne.

MoŜna udać się z tym do gu- j bernatora, ale co właściwie moŜe urzędnik?

Prawdopodobnie nie ma zad-1 nego powodu, by dokonać aresztowania.

Tamten nie przebywa juŜ na te rytorium Stanów Zjednoczonych.

Gomez nie wierzył równieŜ, Ŝe główny inspektor Jones i jego policja na miarę tego miniaturowego miasteczka zdziała więcej niŜ gubernator.

Potrzebny będzie nakaz z Londynu na oso

316

bistą prośbę Wuja Sama.

MoŜna by co prawda jutro zatelefonować lecz odrzucił tę myśl.

Połączenia telekomunikacyjne z wyspy jak za dawnych czasów biegły otwartą linią telefoniczną do Nassau na Bahamach i dopie ro stamtąd do Miami.

Nic z tego musi rano wrócić na Florydę.

Tego samego wieczoru samolot linii lotniczych Delta z Waszyngtonu wylądował na lotnisku w Miami.

Wśród pasaŜerów znajdował się pewien zmęczony brytyjski urzędnik państwowy, a z jego paszportu wynikało, iŜ jest to pan Frank Dillon.

Miał przy sobie takŜe inne papiery, których nie potrzebował okazywać po zakończeniu lotu wewnątrz kraju, a wynikało z nich, Ŝe zatrudnia go brytyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych i uprasza niniejszym wszystkie osoby i instytucje, by okazywały mu wszelką moŜliwą pomoc.

Ani paszport, którego zresztą nie musiał okazywać, ani inne papiery nie ujawniały, Ŝe jego prawdziwe nazwisko brzmi Sam McCready.

O tym wiedziała tylko grupka oficerów wyŜszego szczebla CIA w Langley, stan Wirginia, poniewaŜ właśnie w ich towarzystwie spędził pracowity tydzień, uczestnicząc w seminarium na temat roli współpracy wywiadów państw WolnegoŚwiata Strona 225

forsyth Fa szerz.txt

w nadchodzącej dekadzie lat dziewięćdziesiątych.

Ozna czało to konieczność wysłuchiwania gromady profesorów i innych uczo nych, z których kaŜdy zamiast jednego prostego słowa wolał uŜyć dzie sięciu skomplikowanych.

McCready przywołał taksówkę czekającą przy wyjściu z terminalu lot niska i kazał się zawieźć do hotelu "Sonesta Beach" na Key Biscayne.

Tam, po załatwieniu formalności meldunkowych, zjadł wykwintną kolację z ho mara, by następnie zapaść w głęboki, wolny od trosk sen.

Miał w per spektywie przynajmniej tak mu się zdawało siedem dni na leŜa ku przy basenie, które spędzi na lekturze zajmujących powieści szpiegowskich, podnosząc od czasu do czasu wzrok znad szklanki kok tajlu, by rzucić okiem na opalone dziewczyny.

Century House odpłynął w dal, a cały kram dezinformacji, pozorowania i operacji psychologicz nych został w dobrych rękach jego świeŜo mianowanego zastępcy, Denisa Gaunta.

Czas, Ŝeby troszkę się poopalać myślał zasypiając.

W piątek rano Julio Gomez zwolnił pokój u pani Macdonald bez Ŝądania rabatu za dwie nie wykorzystane doby, za to z wylewnymi prze prosinami.

Chwycił swoją torbę i udał się na Parliament Square, gdzie wynajął jedną z dwóch miejskich taksówek, by go zawiozła na lotnisko.

317 .

Miał bilet z rezerwacją na regularny lot liniami BWIAw niedzielę rano do Miami, z przesiadką w Nassau.

ChociaŜ w linii prostej do Miami od ległość była mniejsza, rozkład nie przewidywał lotów bezpośrednich, tyl ko przez Nassau.

W miasteczku nie istniała Ŝadna agencja turystyczna rezerwacji dokonywano wprost na pasie startowym mógł więc jedynie Ŝywić na dzieję, Ŝe BWIA lata w piątek rano.

Nie zauwaŜył, iŜ ktoś go obserwował, jak odjeŜdŜa z placu taksówką.

Na miejscu czekało go rozczarowanie.

Budynek lotniska, czyli poje dynczy długi barak, mieszczący ławę do odprawy celnej i niewiele prócz niej, był otwarty, lecz właściwie pusty.

Samotny oficer paszportowy sie dział sobie w porannym słońcu czytając gazetę

"Miami Herald" sprzed tygodnia, którą ktoś zostawił, moŜe nawet Gomez.

Nie dziś, przyjacielu rzucił z uśmiechem W piątki nie ma lotów.

Gomez potoczył wzrokiem po pasie startowym.

Na zewnątrz jedyne go blaszanego hangaru stała awionetka navajo chief, przy której coś maj strował biały człowiek w drelichowych spodniach i bluzie.

Gomez ruszył w jego stronę i po chwili zapytał: Leci pan dzisiaj?

Lecę potwierdził pilot, równieŜ Amerykanin.

MoŜna pana wyczarterować?

Mowy nie ma odparł pilot.

To samolot prywatny.

Właści ciel mnie zatrudnia.

Dokąd pan leci?

Do Nassau?

spytał Gomez.

Nie.

Na Key West.

Gomez nabrał otuchy.

Z Key West są częste połączenia do Miami.

MoŜna jakoś pogadać z właścicielem?

To pan Klinger.

Będzie tu za godzinę.

Zaczekam stwierdził Gomez.

Pod ścianą hangaru znalazł zacienione miejsce, gdzie się usadowił.

Za kępą krzewów natomiast ktoś się podniósł, wyprowadził na drogę motocykl i odjechał nadmorską szosą.

Sir Marston Moberley spojrzał na zegarek, po czym wstał od śniada nia w ogrodzie na tyłach Domu Rządowego i wolnym krokiem ruszył w stronę schodów prowadzących na werandę, do swego gabinetu.

Lada chwila miała przybyć ta uciąŜliwa delegacja.

Wielka Brytania zachowała bardzo niewiele swych kolonii na Morzu, Karaibskim.

Czasy kolonialne naleŜą do przeszłości.

A jednak nadal ist-,

318

Strona 226

forsyth Fa szerz.txt

nieje ich pięć, niczym urocza pamiątka minionej epoki.

Obecnie nie nazywa się juŜ ich koloniami określenie jest nie do przyjęcia.

Dziś noszą miano Terytoriów Podległych.

Jednym z nich są Kajmany, wyspy raczej znane dzięki licznym i bardzo dyskretnym instytucjom bankowym.

podczas referendum, które miało zadecydować o przyznaniu niepodle głości, ludność wszystkich trzech Wysp Kajmańskich przytłaczającą więk szością wybrała przynaleŜność do Wielkiej Brytanii.

Odtąd prosperują kwitnąco, w przeciwieństwie do niektórych sąsiadów.

Inny archipelag to Brytyjskie Wyspy Dziewicze, przystań Ŝeglarzy i ry baków.

Do Terytoriów Podległych naleŜy teŜ mało znana wyspa Anguilla, której mieszkańcy przeprowadzili jedyną w historii kolonializmu rewolu cję o to, by pozostać pod panowaniem brytyjskim, a przeciw narzucone mu połączeniu z dwoma sąsiednimi wyspami, gdyŜ ich premier budził gwałtowne i uzasadnione podejrzenia.

Jeszcze mniej znane są archipelagi Turks i Caicos, gdzie Ŝycie toczy się ospale w cieniu palm i flagi brytyjskiej, nie zakłócane przez handla rzy narkotyków, oddziały tajnej policji, zamachy stanu bądź próby fałszo wania wyborów.

We wszystkich czterech terytoriach Londyn sprawuje rządy bez narzu cania się; w przypadku ostatnich trzech przejmuje tylko z końcem roku ich deficyt budŜetowy.

Z kolei lokalna społeczność wydaje się zadowolo na z ceremonii codziennego wciągania flagi, z wizerunku królowej ElŜ biety na banknotach i policyjnych kasków.

Zimą roku 1989 piąte i ostatnie terytorium stanowiły Barclaye, ko lekcja ośmiu wysepek leŜących przy zachodnim uskoku Wielkiej Ławicy Bahamskiej, na zachód od wyspy Andros, na północny wschód od Kuby i wprost na południe od Floryda Keys.

Dlaczego Barclayów nie włączono do archipelagu Bahama prawie nikt nie pamięta.

W Foreign Office Ŝartowano, Ŝe ktoś o nich po prostu zapomniał, co jest całkiem prawdopodobne.

Maleńki archipelag liczył niecałe dwadzieścia tysięcy mieszkańców, tylko dwie wysepki były w ogó le zamieszkane, a główna wyspa i zarazem siedziba władz nosiła słonecz ną nazwę Sunshine, jak przystało na raj dla wędkarzy.

Wyspy nie były bogate.

Miały przemysł równy zeru i niewiele wyŜszy dochód.

Większość środków pochodziła z zarobku młodych ludzi, którzy wyjeŜdŜali, by pracować jako kelnerzy, pokojówki i boye w róŜnych ele ganckich hotelach, gdzie szybko stali się ulubieńcami turystów z Europy i Ameryki dzięki swej słonecznej dobroduszności i promiennym uśmie chom.

Dochód przynosili równieŜ trafiający się z rzadka turyści, amatoRy wędkowania pielgrzymujący z przesiadką w Nassau, a takŜe licencje 319 .

na lądowanie samolotów, sprzedaŜ bardzo mało znanych znaczków, tu dzieŜ homarów i muszli.

Skromne dochody pozwalały importować, w ła downiach zawijającego co tydzień parowca, podstawowe artykuły, których nie zapewniało morze.

Hojny ocean dostarczał większości poŜywienia, były teŜ owoce z gajów i ogrodów uprawiane na zboczach dwóch wzgórz: Spyglass i Sawbones.

Wreszcie na początku 1989 roku ktoś w Foreign Orfice uznał, Ŝe Barclaye dojrzały do niepodległości.

Pierwsza "notatka" na ten temat zyskała rangę "opinii" i przekształciła się w decyzję polityczną.

Brytyjski rząd zmagał się tego roku z potęŜnym deficytem handlowym, spadającą po pularnością w ankietach oraz kłótnią z powodu róŜnic w podejściu do polityki europejskiej.

Taki drobiazg, jak sprawa niepodległości nie zna nego nikomu, maleńkiego archipelagu na Morzu Karaibskim, przeszedł bez dyskusji.

Ówczesny gubernator złoŜył jednak protest, został więc w porę odwo łany i zastąpiony osobą sir Marstona Moberleya.

Wysoki, pełen próŜno ści męŜczyzna, który chlubił się podobieństwem do nieŜyjącego aktora, Georgea Sandersa, został wysłany na Sunshine po jednej z sesji z zastęp cą sekretarza generalnego Departamentu Karaibów, który mu krótko rzecz wyłoŜył.

Barclaye mają przyjąć niepodległość.

Strona 227

forsyth Fa szerz.txt

Trzeba zachęcić do kandy dowania na stanowisko premiera i wyznaczyć dzień wyborów.

Po dokona niu demokratycznego wyboru pierwszego premiera Barclayów uzgodni się z nim i jego gabinetem dogodny termin (powiedzmy po upływie trzech , miesięcy), w którym pełna niepodległość zostanie nader chętnie przyzna na.

Sir Marston miał dopilnować realizacji tego planu, by uwolnić skarb państwa od kolejnego obciąŜenia.

Po przybyciu wraz z małŜonką, lady ;

Moberley, na Sunshine pod koniec lipca, sir Marston ochoczo przystąpił \

do wypełniania swoich obowiązków.

;

Zgłosili się wkrótce dwaj potencjalni kandydaci na urząd premiera.

Pan { Marcusjohnson zamoŜny miejscowy człowiek interesu i zarazem filan- i trop, który powrócił na rodzinną wyspę po zrobieniu fortuny w Ameryce ; Środkowej i zamieszkał w okazałej posiadłości po drugiej stronie wzgórza l Sawbones był twórcą Sojuszu na Rzecz Dobrobytu Barclayów i obiecy wał rozwój gospodarczy wysp oraz pomnaŜanie bogactwa obywateli.

Hasła bardziej chwytliwe i populistyczne głosił pan Horatio Livingstone, załoŜyciel Frontu Niepodległości Barclayów, który mieszkał w Shantytown, będąc właścicielem sporego kawałka wioski.

Wybory miały się odbyć juŜ za trzy tygodnie: termin wyznaczono na piątego stycznia.

Sir Marston z zadowoleniem obserwował oŜywiony prze bieg kampanii wyborczej, podczas której obaj kandydaci zachęcali wyśpią-!

320

rŜy do poparcia za pomocą przemówień na wiecach, ulotek i plakatów na kaŜdej ścianie czy drzewie.

Tylko jedna sprawa spędzała sir Marstonowi sen z powiek tak zwany Komitet ZaangaŜowanych Obywateli pod przywództwem bardzo uciąŜliwego człowieka, wielebnego Waltera Drakea, miejscowego dusz pasterza baptystów.

Delegację tegoŜ komitetu sir Marston zgodził się przyjąć owego ranka o godzinie dziewiątej.

Przyszło osiem osób.

Anglikański pastor, blady, nijaki i nieudolny Anglik, z którym umiałby sobie poradzić.

Kolejna szóstka wywodziła się z miejscowej śmietanki: lekarz, dwaj sklepikarze, rolnik, właściciel baru i prowadząca pensjonat niejaka pani Macdonald.

Wszyscy byli raczej w po deszłym wieku i z wykształceniem podstawowym.

Nie dorównywali mu pod względem łatwości wysławiania się po angielsku czy siły perswazji.

Na miejsce kaŜdej z tych osób mógłby znaleźć tuzin innych, które opo wiedziałyby się za niepodległością.

Marcusjohnson, kandydat partii "dobrobytu", zyskał poparcie dyrek tora lotniska, właścicieli doków (Johnson obiecał im wybudowanie tam nadmorskiego kurortu) oraz większości przedsiębiorców, którzy wzboga ciliby się dzięki planom rozwojowym.

Livingstone natomiast szukał po pleczników wśród proletariatu: biedoty, której obiecywał cudowne pod niesienie poziomu Ŝycia wskutek nacjonalizacji.

Problem stanowił przywódca delegacji, wielebny Walter Drakę po tęŜny jak byk męŜczyzna w czarnym garniturze który ocierał sobie właśnie pot z czoła.

Był urodzonym kaznodzieją, mówił głośno i przeko nywająco, wykształcenie zaś zdobył w Ameryce.

W klapie nosił mały zna czek ryby, jako narodzony powtórnie chrześcijanin.

Sir Marston zastana wiał się czasem, z jakiej formy Ŝycia on się powtórnie narodził, lecz jakoś nigdy o to nie zapytał.

Wielebny Drakę zamaszyście połoŜył plik papie rów na biurku gubernatora.

Sir Marston dopilnował, by nie starczyło krzeseł dla wszystkich; będą musieli rozmawiać na stojąco.

On sam równieŜ stał.

W ten sposób spo tkanie potrwa krócej.

Przyjrzał się plikowi papierów.

Panie gubernatorze, oto petycja zagrzmiał wielebny Drakę.

Tak, petycja.

Podpisana przez ponad tysiąc naszych obywateli.

Chcemy, by wysłał pan tę petycję do Londynu, do rąk własnych pani Margaret Thatcher.

Albo nawet królowej.

Wierzymy, Ŝe szacowne damy poświęcą nam chwilę uwagi, nawet jeśli pan tego nie Strona 228

forsyth Fa szerz.txt

robi.

Sir Marston westchnął.

Wszystko wskazywało, Ŝe będzie to...

(tu poszu kał swego ulubionego określenia)...

bardziej uciąŜliwe, niŜ przypuszczał.

- Rozumiem odparł.

A czegóŜ domaga się owa petycja?

321 .

Chcemy referendum, tak samo jak Brytyjczycy w sprawie Wspól nego Rynku.

śądamy referendum.

Nie Ŝyczymy sobie niepodległości narzuconej siłą.

Chcemy Ŝyć jak dotychczas, jak zawsze Ŝyliśmy.

Nie od powiada nam objęcie władzy przez pana Johnsona lub pana Livingstonea.

Odwołujemy się do Londynu.

Na lotnisko zajechała taksówka i wysiadł z niej pan Barney Klinger.

Był niskim, pękatym męŜczyzną, zamieszkałym w Coral Gables, w Mia mi, gdzie miał

wielką rezydencję w stylu hiszpańskim.

Towarzysząca mu tancerka rewiowa nie była ani niska, ani pękata; była olśniewająca i tak młoda, Ŝe mogła być jego córką.

Pan Klinger utrzymywał dom na zbo czu wzgórza Spyglass, gdzie od czasu do czasu przyjeŜdŜał na dyskretny i wypoczynek z dala od pani Klingerowej.

Zamierzał lecieć na Key West,;

odesłać przyjaciółkę rejsowym samolotem do Miami, następnie wrócić do domu własną awionetką całkiem samotnie, jak zmęczony człowiek inte-1 resu po podróŜy słuŜbowej związanej z omawianiem jakiegoś nudnego kontraktu, l Pani Klinger miała spotkać go na lotnisku w Miami i przekonać się, Ŝe jest sam.

Nadmiar ostroŜności nigdy nie zawadzi.

Pani Klinger znała kilku bardzo zręcznych adwokatów.

Julio Gomez dźwignął się na nogi i podszedł.

Przepraszam, czy pan Klinger?

Klinger zdrętwiał.

Prywatny detektyw?

Kto pyta?

Widzi pan, mam problem.

Spędzałem tu urlop i właśnie zadzwo-1 niła do mnie Ŝona.

Nasze dziecko miało wypadek.

Muszę natychmiast wracać.

Koniecznie.

Dziś nie ma lotów.

śadnych, nawet czarterów.

Pomy ślałem sobie, Ŝe moŜe pan zgodziłby się podrzucić mnie do Key West?

Będę panu wdzięczny do końca Ŝycia.

Klinger wahał się.

To jednak moŜe być prywatny detektyw wynajęty przez panią Klinger.

Oddał torbę bagaŜowemu, który wpakował ją wraz z resztą jego walizek do komory bagaŜowej navajo chiefa.

CóŜ...

bo ja wiem...

zastanawiał się Klinger głośno.

Przy samolocie zgromadziło się sześć osób: oficer paszportowy, Go mez, bagaŜowy, Klinger, jego dziewczyna i jeszcze jeden człowiek, który pomagał ładować walizy.

BagaŜowy sądził, Ŝe szósty męŜczyzna jest od Klingera, towarzystwo Khngera zaś myślało, Ŝe naleŜy on do obsługi lot niska.

Pilot siedział w kabinie i niczego nie słyszał, a kierowca taksówki; załatwiał potrzebę w krzakach parę metrów dalej.

322

Ojej, skarbie, to straszne.

Musimy mu pomóc zawołała tancer ka rewiowa do Klingera.

Dobrze odparł.

Pod warunkiem, Ŝe zaraz wystartujemy.

Oficer paszportowy szybko podstemplował paszporty, zamknięto ko morę bagaŜu, pasaŜerowie wsiedli, pilot uruchomił oba silniki i trzy mi nuty później navajo chief wystartował z Sunshine, z przewidzianym lą dowaniem na Key West po siedemdziesięciu minutach lotu.

Drodzy przyjaciele.

Myślę, Ŝe wolno mi tak się do was zwrócić zaczął sir Marston Moberley.

Strona 229

forsyth Fa szerz.txt

Proszę was, byście spróbowali zrozumieć stanowisko rządu Jej Królewskiej Mości.

W obecnej sytuacji referendum jest rzeczą absolutnie niewskazaną.

Spowoduje nieobliczalne komplika cje administracyjne.

Nie na darmo robił karierę w dyplomacji: na licznych placówkach w krajach Wspólnoty Brytyjskiej świetnie opanował protekcjonalny ton.

Proszę wyjaśnić huknął Drakę dlaczego referendum jest czymś bardziej skomplikowanym niŜ wybory powszechne.

Domagamy się prawa decydowania, czy w ogóle chcemy wyborów.

Wyjaśnienie było nader proste, lecz nie nadawało się na argument.

Za zorganizowanie referendum musiałby płacić rząd brytyjski, kampanię wyborczą zaś finansowali sami kandydaci i sir Marston nie wnikał, w jaki sposób.

Zmienił temat.

JeŜeli takie są pańskie odczucia, dlaczego nie zgłosi pan w wybo rach własnej kandydatury?

Zgodnie z tym, co pan twierdzi, powinien pan zwycięŜyć.

Siedmioro delegatów wyglądało na zbitych z tropu.

Wielebny Drakę natomiast wycelował w jego kierunku paluch wielkości serdelka.

Doskonale pan wie dlaczego, gubernatorze.

Tamci kandydaci ko rzystają z ulotek, nagłośnienia, a nawet z usług menedŜerów przywiezio nych z zewnątrz.

Do tego wcale się nie patyczkują, tłuką ludzi...

W tej sprawie nie mam Ŝadnych dowodów, kompletnie Ŝadnych przerwał

gubernator lekko czerwieniejąc.

PoniewaŜ pan nie chodzi do miasta, Ŝeby zobaczyć, co się właści wie dzieje ryknął duszpasterz baptystów.

Ale my wiemy.

To się zdarza za kaŜdym rogiem.

A zastraszanie opozycji...

Kiedy dostanę raport od głównego inspektora Jonesa, podejmę stosowne działania wycedził sir Marston.

AleŜ nie musimy się kłócić łagodził pastor anglikański.

Chodzi o jedno: czy pan gubernator wyśle naszą petycję do Londynu?

323 .

Ą

Oczywiście, Ŝe wyślę odrzekł gubernator.

Przynajmniej tyle ] mogę tu uczynić.

Obawiam się jednak, Ŝe nic ponadto.

Niestety, mamj związane ręce.

Wobec tego państwo wybaczą...

l

Wyszli razem uzyskawszy to, po co przyszli.

Kiedy opuszczali budynek, lekarz, a zarazem wuj szefa policji, spytał: Myślicie, Ŝe on to zrobi?

Och, z pewnością odparł pastor.

PrzecieŜ nam obiecał.

Tak, wyśle to zwykłą pocztą warknął wielebny Drakę.

Po- winno dojść do Londynu koło połowy stycznia.

Musimy pozbyć się tego gubernatora i postarać się o kogoś nowego, j Obawiam się, Ŝe to niemoŜliwe stwierdził pastor.

Sir Mar- ston nie złoŜy rezygnacji.

W ramach długotrwałej wojny z inwazją przemytu narkotyków od stro ny południowych wybrzeŜy rząd amerykański sięgnął do kosztownych i po myślowych technik obserwacyjnych.

Między innymi rozmieszczono seri zamaskowanych balonów, które umocowano w miejscach na uboczu, gdzie, teren jest własnością Waszyngtonu, został wykupiony bądź wynajęty.

W podwieszonych do balonów gondolach znajduje się zestaw ultra-nowoczesnego sprzętu radarowego oraz radio-monitorów, który obejmuje swym zasięgiem cały basen Morza Karaibskiego, od Jukatanu na zacho dzie do Anegady na wschodzie i od Florydy na północy aŜ po wybrzeŜa Wenezueli.

KaŜdy samolot, bez względu na wielkość, który wystartuje w obrębie tego akwenu, jest natychmiast dostrzeŜony.

Urządzenie poda- je jego kurs, prędkość i wysokość.

KaŜdy jacht, frachtowiec, krąŜowniM czy transatlantyk jest po wyjściu z portu natychmiast odszukany i śledzona z nieba przez dalekie, niewidzialne oczy i uszy.

WyposaŜenie technolo-1 giczne gondoli pochodzi głównie z firmy Westinghouse Inc.

Strona 230

forsyth Fa szerz.txt

j

Awionetka piper navajo chief została namierzona w momencie startu z wyspy Sunshine przez Westinghousea cztery-zero-cztery.

Rutynowd obliczono jej kurs na Key West, gdyŜ trzysta dziesięć stopni z poprawka na siłę wiatru od południa dawało kierunek wprost na wieŜę kontrolni tamtejszego lotniska.

Pięćdziesiąt mil od Key West samolot rozerwał si w powietrzu i zniknął z ekranów monitora.

Na miejsce wysłano jednost kę straŜy przybrzeŜnej Stanów Zjednoczonych, lecz nie udało się znaleźi Ŝadnych szczątków.

W poniedziałek Julio Gomez, śledczy w Wydziale Policji Metro-Dade nie pojawił się w pracy.

Jego najbliŜszy współpracownik, śledczy Eddii Favaro, był wyjątkowo poirytowany.

Rano mieli obaj stawić się w sądzi i Favaro musiał iść sam.

Sędzina rzucała cięte uwagi i Favaro w pojedyn 324

te zmuszony był znosić jej ironię.

Późnym rankiem wrócił do siedziby \Vydziału przy ulicy Czternastej Północno-Zachodniej numer 1320 (mieli się niedługo przenieść do nowego kompleksu w dzielnicy Doral District) i zajrzał do swego przełoŜonego, porucznika Brodericka.

Co się dzieje z Juliem?

spytał Favaro.

Nie był w sądzie.

Mnie o to pytasz?

To wy razem pracujecie rzucił Broderick.

Nie zgłaszał się?

. Nie do mnie odparł Broderick.

Poradzisz sobie bez niego?

A skąd.

Prowadzimy dwie sprawy i Ŝaden z oskarŜonych nie zna innego języka prócz hiszpańskiego.

Dla odzwierciedlenia przekroju etnicznego na swoim terenie Wydział

Metro-Dade, któremu podlega większa część tak zwanego Wielkiego Mia mi, zatrudnia przedstawicieli róŜnych narodowości.

Połowę populacji w obrębie działania Metro-Dade stanowi ludność hiszpańsko]

ęzyczna; nie którzy mieszkańcy bardzo słabo znają angielski.

Julio Gomez był z po chodzenia Portorykańczykiem, wychował się zaś w Nowym Jorku, gdzie wstąpił do policji.

Przed dziesięcioma laty przeniósł się na południe i pod jął pracę w Metro-Dade.

Tutaj nikt mu nie wytykał pochodzenia.

W ta kiej wspólnocie etnicznej byłoby to niemądre.

Jego płynna znajomość hiszpańskiego była wprost bezcenna.

Od dziewięciu lat pracował razem z Eddiem Favaro, Amerykaninem włoskiego pochodzenia, którego rodzice wyemigrowali z Katanii zaraz po ślubie, szukając lepszego Ŝycia.

Porucznik Clay Broderick był czar ny.

Teraz wzruszył ramionami.

Miał zbyt wiele pracy i za mało ludzi, do tego mnóstwo zaległości w prowadzeniu spraw.

Odszukaj go powiedział.

Znasz przepisy.

Pewnie, Ŝe Favaro znał przepisy.

JeŜeli w Wydziale Metro-Dade ktoś spóźnił się po urlopie o trzy dni bez waŜnego powodu i bez zawiadomie nia, traktowano to jak zwolnienie na własną prośbę.

Favaro sprawdził mieszkanie kolegi, ale nic nie wskazywało, Ŝe w ogóle powrócił z wakacji.

Wiedział, dokąd Gomez się udał zawsze jeździł na Sunshine sprawdził więc listy pasaŜerów wieczornych lotów z Nassau.

Komputer linii lotniczych potwierdził rezerwację i opłacony bilet, Jak się okazało nie wykorzystany.

Favaro wrócił do Brodericka.

On mógł mieć wypadek przekonywał.

Wędkowanie na mo rzu bywa niebezpieczne.

Są przecieŜ telefony odparł Broderick.

On ma nasz numer.

A moŜe jest nieprzytomny.

LeŜy w szpitalu.

Strona 231

forsyth Fa szerz.txt

Albo poprosił kogoś o wykonanie telefonu i ten ktoś się nie pofatygował.

Tam na tych wyspach ają kiepski kontakt ze światem.

Moglibyśmy przynajmniej sprawdzić.

325 .

Broderick westchnął.

Jeszcze mu brakowało kłopotu z zaginionym śledczym.

Dobra powiedział.

Znajdź mi numer wydziału po licji na tej wyspie.

Jak tyją nazywasz?

Sunshine?

Fajna nazwa.

Sprawdź, kto jest miejscowym szefem policji, to do niego zadzwonię.

Favaro zdobył potrzebne dane w pół godziny.

Nie figurowały nawet w spisie międzynarodowego biura numerów.

Podał mu je konsulat brytyj ski, skąd wykonano telefon do Domu Rządowego na Sunshine i dopiero przekazano informację.

Następne trzydzieści minut zajęło porucznikowi Broderickowi uzyskiwanie połączeń.

Miał szczęście, zastał głównego inspek tora Jonesa w jego biurze.

Wybiło południe.

Panie inspektorze, tu porucznik z sekcji dochodzeniowej, CIay s Broderick.

Dzwonię z Miami.

Halo?

Czy pan mnie słyszy?

... Pomyślałem, l Ŝe jako kolega po fachu mógłby pan mi wyświadczyć przysługę...

Jeden z moich ludzi spędzał urlop na Sunshine i nie zameldował się z powro- J

tero.

Mamy nadzieję, Ŝe nie zanotowaliście Ŝadnego wypadku...

Tak, Amerykanin.

Nazywa się Julio Gomez.

Nie, nie wiem, gdzie się zatrzy mał.

Pojechał tam na ryby.

Inspektor Jones bardzo powaŜnie potraktował tę prośbę.

Co prawda.

jego siły są znikome, a Metro-Dade to pewnie potęga, ale on pokaŜe Amerykanom, Ŝe inspektor Jones czuwa.

Postanowił osobiście zająć się tą sprawą i wezwał funkcjonariusza z land royerem.

Całkiem słusznie rozpoczął od hotelu "Quarter Deck", lecz bez po wodzenia.

Następnie udał się na rybackie molo, gdzie znalazł Jimmyega Dobbsa majstrującego przy łodzi, gdyŜ nie nadarzył mu się klient.

Dobbs?

opowiedział, jak to Gomez nie pokazał się w piątek, chociaŜ zamówił rejs, i to jest raczej dziwne, mieszkał zaś u pani Macdonald.

Właścicielka pensjonatu zeznała, Ŝe w piątek rano Julio Gomez udał się w pośpiechu na lotnisko.

Jones tam pojechał i zobaczył się z kierow nikiem.

Ten wezwał oficera paszportowego, który potwierdził, Ŝe pan Gomez zabrał się okazją z panem Klingerem na Key West w piątek rano.

Podał inspektorowi Jonesowi rejestrację samolotu.

O czwartej po połu-i dniu Jones oddzwonił do Brodericka.

Porucznik Broderick znów zasiadł do telefonowania, tym razem nss policję Key West, gdzie sprawdzono miejscowe lotnisko.

Eddiego Favar( porucznik wezwał parę minut po szóstej.

Twarz miał posępną.

J

Eddie, przykro mi.

Julio podjął nagłą decyzję powrotu w piąte rano.

Nie było Ŝadnych lotów w rozkładzie, wobec tego zabrał się pr} watnym samolotem na Key West.

I nie doleciał.

Samolot spadł z wysoko ści pięciu tysięcy metrów do morza o pięćdziesiąt mil od Key West.

Stra przybrzeŜna twierdzi, Ŝe nikt nie przeŜył.

326

Strona 232

forsyth Fa szerz.txt

Favaro opadł na krzesło.

Potrząsnął głową.

Nie wierzę.

Ja teŜ nie mogę w to uwierzyć.

Słuchaj, Eddie, bardzo mi przy kro.

Wiem, Ŝe byliście przyjaciółmi.

Dziewięć lat wyszeptał Favaro.

Przez dziewięć pieprzonych lat razem nadstawialiśmy karku.

I co teraz?

Według procedury odparł Broderick.

Sam powiem dyrek torowi.

Znasz zasady.

Skoro nie moŜemy wyprawić pogrzebu, będzie uro czyste poŜegnanie.

Z wszelkimi honorami.

Masz moje słowo.

Podejrzenia pojawiły się dopiero w nocy i nazajutrz rano.

Wynajętą na niedzielny rejs łodzią szyper Joe Fanelli zabrał na ryby dwóch angielskich chłopców z ośrodka wypoczynkowego Budn Marys na Islamoradzie, spory kawałek na północ od Key West.

Sześć mil od brzegu, za Rafą Aligatora, kiedy łowili na błyszczkę, jeden z chłopców złapał swoją wędką coś duŜego.

Obaj bracia, Stuart i Shane, zaczęli cią gnąć coś, co zgodnie z ich nadzieją miało okazać się rybą królewską, makrelą bądź tuńczykiem.

Kiedy zdobycz pojawiła się tuŜ za rufą, Joe Fanelli nachylił się i wciągnął ją na pokład.

Okazało się, Ŝe.

jest to strzęp kamizelki ratunkowej z widocznymi numerami samolotu, z którego po chodziła, i ze śladami przypalenia.

Miejscowa policja wysłała znalezisko do Miami, gdzie Laboratorium Dowodów Rzeczowych ustaliło, Ŝe kamizelka pochodzi z awionetki navajo chief naleŜącej do Barneya Klingera, w miejscach wypalonych zaś nie stwierdzono śladów benzyny, lecz cząsteczki eksplodującego plastiku.

Śledztwo przejął Wydział Zabójstw.

Przede wszystkim sprawdzono inte resy prowadzone przez pana Klingera.

Dokonane odkrycie narzuciło je den wniosek: Ŝe nie rozwiąŜą tej zagadki.

W końcu nie mieli Ŝadnej wła dzy na brytyjskim terytorium Sunshine.

We wtorek rano Sam McCready wyciągnął się na swoim leŜaku przy basenie hotelu "Sonesta" na Key Biscayne, postawił sobie drugą juŜ od śniadania kawę na stoliczku obok i rozpostarł "Miami Herald".

Bez więk szego zainteresowania przeleciał wiadomości ze świata zresztą było ich tyle, co kot napłakał i zabrał się do lektury reportaŜy lokalnych.

Drugi dłuŜszy artykuł dotyczył najnowszych odkryć w sprawie zagi nięcia lekkiego samolotu gdzieś na południowy wschód od Key West w ubiegły piątek.

Dociekliwi dziennikarze "Heralda" odkryli nie tylko, Ŝe samolot mógł zostać zniszczony przez wybuch bomby na pokładzie, lecz równieŜ, Ŝe pan Barney Kłinger zasłynął jako nie koronowany król czarRorynkowych transakcji kradzionymi i

"oszukanymi" częściami zapaso327 .

wymi dla potrzeb lotnictwa w południowej Florydzie.

Po handlu narko tykami ta ciemna dziedzina nielegalnej działalności przynosi prawdopo dobnie największy zysk.

Floryda aŜ się roi od samolotów pasaŜerskich liniowców, transportowców i prywatnych awionetek.

Jest równieŜ siedzi bą kilku wiodących światowych firm, które dostarczają (legalnie) nowych lub zregenerowanych części, w odpowiedzi na stałe zapotrzebowanie.

Przedsiębiorstwa AVIOL i Instrument Locator Service rozsyłają części zamienne na cały świat.

Nielegalny "przemysł" natomiast specjalizuje się w zleceniach kradzieŜy takich części, by je następnie odsprzedawać bez Ŝadnych pytań innym pośrednikom (zwykle w krajach Trzeciego Świata), lub uprawia jeszcze bardziej niebezpieczny proceder dostarczania części niemal całkiem zuŜytych jako zregenerowanych, które długo jeszcze po słuŜą.

Przy tej drugiej metodzie podrabia się papiery.

PoniewaŜ cena sprzedaŜy niektórych części wynosi ćwierć miliona dolarów, zysk takiego pośrednika bez skrupułów moŜe być ogromny.

Po śmierci Barneya Klingera wyszło na jaw, Ŝe był on jednym z pośredników.

KrąŜyły podejrze nia, Ŝe ktoś postanowił usunąć pana Klingera ze sceny.

Strona 233

forsyth Fa szerz.txt

W kwiecie wieku mruknął McCready i przerzucił się na pro gnozę pogody.

Było słonecznie.

W tenŜe wtorek porucznik Broderick wezwał do siebie Eddiego Fava ro.

Był jeszcze bardziej posępny.

Eddie, zanim dojdzie do uroczystego poŜegnania Julia z honora mi, musimy rozwaŜyć pewien niepokojący fakt.

Dlaczego, u diabła, Julio leciał razem z takim szemranym typem jak Klinger?

Próbował wrócić do kraju odparł Favaro.

Na pewno?

A co on robił na tej wyspie?

Łowił ryby.

Na pewno?

Dlaczego akurat w tygodniu, kiedy był tam Klinger?

MoŜe rozmawiali o interesach?

Clay, posłuchaj mnie uwaŜnie.

Nigdy, ale to nigdy w świecie Julio Gomez nie dałby się przekupić.

Nie uwierzę w to.

On chciał wracać do domu.

Zobaczył awionetkę, poprosił o podwiezienie i tyle.

Obyś miał rację orzekł Broderick powaŜnym tonem.

Dla czego on próbował wrócić na dwa dni przed czasem?

To właśnie mnie dziwi przyznał Favaro.

On uwielbiał węd kowanie, cały rok się na to szykował.

Nigdy nie pozbawiłby się dwóch dni z wędką bez przyczyny.

Chcę tam polecieć i znaleźć odpowiedź dla-; czego, j

Nie moŜesz z trzech powodów odparł porucznik.

Wydział j ma mnóstwo pracy, jesteś tu potrzebny, a bomba, jeŜeli w ogóle ktoś ją 328

podłoŜył, to z myślą o Klingerze.

Dziewczyna i Julio zginęli przypadkiem.

przykro mi, Wydział Spraw Wewnętrznych będzie musiał zbadać sytuację finansową Julia.

Nie da się tego uniknąć.

JeŜeli on nigdy nie spotkał Klingera przed tamtym piątkiem, znaczy, Ŝe to był

tragiczny wypadek.

NaleŜy mi się urlop oświadczył Favaro.

Chcę pójść na urlop, Clay.

I to od zaraz.

Owszem, naleŜy ci się urlop.

I nie mogę ci go odmówić.

Ale wiesz, ze jesteś tam prywatnie.

To terytorium brytyjskie, nie mamy uprawnień.

I poproszę o twoją broń.

Favaro wręczył mu policyjny pistolet samopowtarzalny i wyszedł.

O trzeciej po południu tego samego dnia wylądował na trawiastym lot nisku Sunshine, zapłacił za wynajętą awionetkę i patrzył, jak odlatuje z po wrotem do Miami.

Następnie zabrał się okazją do Port Plaisance z pra cownikiem obsługi lotniska.

Nie wiedząc, dokąd jeszcze moŜna pójść, wmeldował się do "Quarter Decku".

Sir Marston Moberley siedział w wygodnym fotelu w swoim okolo nym murem ogrodzie i sączył whisky z wodą sodową.

Odbywał swój ulu biony codzienny rytuał.

Ogród na tyłach Domu Rządowego nie był roz legły, lecz za to dawał poczucie prywatności.

Prawie całą jego powierzchnię zajmował wypielęgnowany trawnik, a bugenwille ijacarandy zdobiły mury jaskrawymi kolorami kwiatów.

Mur, który otaczał ogród z trzech stron - czworobok zamykała ściana domu miał

dwa i pół metra wysokości i na szczycie tłuczone szkło.

Z jednej strony w murze osadzono stalową furtkę dwumetrowej wysokości, lecz dawno nikt jej nie otwierał.

Za furtką bie gła ścieŜka wprost do centrum Port Plaisance.

Wiele lat temu wejście zabezpieczono na stałe i od zewnątrz, na dwóch półkolistych uchwytach tkwiła kłódka wielkości talerza.

Wszystko razem dawno zardzewiało.

Sir Marston rozkoszował się chłodem wieczoru.

Jego adiutant prze bywał w swojej kwaterze po.

drugiej stronie domu, Ŝona wybrała się na jakąś eskapadę odwiedzając miejscowy Strona 234

forsyth Fa szerz.txt

szpital, Jefferson szef kuchni, steward i portier w jednej osobie przygotowywał

kolację w kuchni.

Sir Marston popijał sobie whisky i niemal się zakrztusił, gdy uszy zaata kował

mu przeraźliwy dźwięk rozrywanej stali.

Odwrócił się.

Starczyło mu czasu, by powiedzieć: Co tu się, u diabła...

Zaraz, chwileczkę...

Huk pierwszej kuli wprawił go w szok i ogłuszył.

Pocisk przeszył fał dę materiału w rękawie jego bawełnianej koszuli.

Uderzył w ścianę domu z bloków koralowca za jego plecami i rykoszetem wylądował

na ścieŜce, pogięty i odkształcony.

Drugi pocisk trafił go prosto w serce.

329 .

ROZDZIAŁ DRUGI

Na podwójny wystrzał w ogrodzie z początku nikt wewnątrz domu nie zareagował.

O tej godzinie przebywały tam tylko dwie osoby.

Jefferson był we wnęce pod schodami, przygotowywał napój owoco wy do kolacji (pani Moberley nie brała alkoholu do ust) i powie potem, Ŝe kuchnię wypełniał warkot miksera, wtedy gdy rozległ się huk.

Adiutantem gubernatora był porucznik Jeremy Haverstock, młody gołowąs przeniesiony z Królewskiej Gwardii Dragonów.

Siedział w swo im pokoju, w drugim końcu Domu Rządowego, przy zamkniętym oknie i z klimatyzacją na cały regulator.

Twierdził równieŜ, Ŝe miał włączone radio, bo słuchał muzyki z Radia Nassau.

On teŜ niczego nie słyszał.

Kiedy wreszcie Jefferson udał się do ogrodu, Ŝeby zasięgnąć opinii sir Marstona na temat sposobu przyrządzenia kotletów cielęcych, zama chowiec najwyraźniej wycofał się przez stalową furtkę i umknął.

Jeffer son miał właśnie zejść po schodkach do ogrodu, gdy zobaczył swego chlebodawcę leŜącego bezwładnie na plecach z rozrzuconymi rękami, tak jak go rzucił drugi strzał; na granatowej koszuli z przodu nadal rozlewa ła mu się ciemna plama.

W pierwszej chwili Jefferson pomyślał, Ŝe jego pan na pewno zemdlał, podbiegł więc, Ŝeby pomóc mu wstać.

Kiedy z bliska zobaczył dziurę w piersi, stanął i patrzył z niedowierzaniem, wreszcie w panice pognał sprowadzić porucznika Haverstocka.

Młody oficer przybiegł kilka sekund później, w samych spodenkach.

Haverstock nie wpadł w popłoch.

Obejrzał ciało nie dotykając nicze go, ustalił, Ŝe sir Marston jest wybitnie nieŜywy, po czym usiadł w fotelu eks-gubernatora zastanawiając się, co robić.

Poprzedni dowódca napisał młodszemu oficerowi Haverstockowi na stępującą opinię: "wspaniałe maniery, lecz niezbyt bystry" jak gdyby chodziło o konia, nie zaś o oficera kawalerii.

Lecz kawaleria ma swoje priorytety: dobry koń jest niezastąpiony, w przeciwieństwie do oficera.

Haverstock siedział w fotelu tuŜ koło zwłok i rozmyślał, podczas gdy Jefferson patrzył szeroko otwartymi oczami ze schodków werandy.

Mło dy oficer ustalił, Ŝe: a) ma na swojej głowie nieŜywego gubernatora, b) ktoś go zastrzelił i uciekł, c) powinno się poinformować o tym wyŜsze władze.

Problem polegał na tym, Ŝe najwyŜszą władzą był gubernator.

Akurat wtedy wróciła pani Moberley.

Jefferson usłyszał chrzęst Ŝwiru pod kołami oficjalnej limuzyny jagu ara na podjeździe od frontu i ruszył przez hali, Ŝeby zastąpić gubernato330

rowej drogę.

Jego relacja z wydarzeń była nawet do rzeczy, choć niezbyt taktowna: Proszę pani...

Pan gubernator zabity.

On nie Ŝyje.

Lady Moberley pobiegła na werandę, by zajrzeć do ogrodu, i napo tkała Haverstocka wchodzącego po schodkach.

Adiutant odprowadził ją do sypialni i pocieszał, gdy się juŜ połoŜyła.

Zdawała się bardziej przera Ŝona niŜ zmartwiona, jak gdyby obawiała się, Ŝe Foreign Office nie do ceni naleŜycie kariery jej męŜa.

Uspokoiwszy panią Moberley, porucznik wysłał Jeffersona po jedy nego na wyspie lekarza, który był jednocześnie jedynym koronerem, oraz po głównego inspektora Jonesa.

Strona 235

forsyth Fa szerz.txt

Pouczył oszołomionego słuŜącego, Ŝe nie naleŜy niczego wyjaśniać, tylko poprosić obu panów o natychmiastowe przybycie do Domu Rządowego.

Polecenie okazało się bezowocne.

Poczciwy Jefferson wypaplał nowinę inspektorowi Jonesowi w obecności trzech funkcjonariuszy, którzy słuchali z zapartym tchem, oraz doktorowi Caractacusowi Jonesowi w obecności jego gospodyni.

Wiadomość rozprzestrzeniała się niczym poŜar w buszu, mimo Ŝe wuj z siostrzeńcem od razu pospieszyli do Domu Rządowego.

Czekając na nich porucznik Haverstock zastanawiał się, jak zawiado mić Londyn.

Rezydencja nie została wyposaŜona w najnowocześniejsze systemy telekomunikacji.

Nigdy dotąd nie widziano takiej potrzeby.

Wia domości od gubernatora wędrowały otwartą linią telefoniczną lub za pośrednictwem znaczniejszej placówki: Wysokiej Komisji Brytyjskiej w Na ssau na Bahamach.

UŜywano w tym celu starego systemu C2.

Aparat znajdował się na bocznym stoliku w prywatnym gabinecie gubernatora.

Na pierwszy rzut oka był to zwykły teleks starego typu, który świetnie poznali i zdąŜyli znienawidzić zagraniczni korespondenci na całym świe cie.

Połączenie z Nassau uzyskiwano przez wystukanie zwykłego kodu z po twierdzeniem drugiej strony.

Wówczas moŜna było przełączyć teleks na przekaz szyfrowany przez specjalną skrzynkę umieszczoną obok.

Wówczas wysyłana wiadomość pojawiała się na papierze w postaci nie zaszyfrowanej, dla wysyłającego, oraz po automatycznym rozszyfrowaniu, dla odbiorcy w Nassau.

Pomiędzy tymi dwoma punktami przesyłana była jako szyfr.

Kłopot polegał na tym, Ŝe maszynę szyfrującą uruchamiało się przez włoŜenie Ŝłobionej płytki, przewidzianej na dany dzień miesiąca.

Płytki znajdowały się w sejfie gubernatora, oczywiście zamkniętym.

Prywatna sekretarka zmarłego, Myrtle, znała kombinację otwierającą sejf, lecz prze bywała właśnie w odwiedzinach u rodziców na Tortoli, jednej z Wysp Dziewiczych.

Podczas jej nieobecności gubernator miał zwyczaj osobiście wysyłać wiadomości.

Znał kombinację sejfu, nie znał jej natomiast Ha verstock.

331 .

Na koniec porucznik zwyczajnie zatelefonował do Wysokiej Komisji w Nassau przez centralę i ustnie przekazał, co się stało.

Po dwudziestu minutach rozwścieczony pierwszy sekretarz oddzwonił, Ŝeby się upew nić, wysłuchał wyjaśnień i szorstkim tonem nakazał zaplombować Dom Rządowy i bronić go jak twierdzy, dopóki nie nadejdą posiłki z Nassau lub Londynu.

Następnie sekretarz nadał przez radio zaszyfrowaną wia domość z nagłówkiem

"Ściśle tajne" do Foreign Office w Londynie.

Na Karaibach minęła juŜ szósta i zapadł mrok.

W Londynie była jedenasta wieczorem i wiadomość odebrał pracownik z nocnego dyŜuru.

Zadzwo nił do urzędnika wysokiej rangi z Wydziału Karaibów przebywającego w domu, w Chobham i kółka zaczęły się kręcić.

Na Sunshine wiadomość rozeszła się w Port Plaisance w ciągu dwóch godzin i pewien krótkofalowiec amator podczas swej codziennej zabawy z radiem opowiedział o wszystkim koledze krótkofalowcowi z Waszyng tonu.

Radioamator ze stolicy Stanów Zjednoczonych miał poczucie misji społecznej, zadzwonił więc do agencji Associated Press.

Jego rewelacje przyjęto z powątpiewaniem, lecz w końcu wypuszczono depeszę, która zaczynała się następująco:

"Gubernator karaibskiego Terytorium Podległego Wielkiej Brytanii, noszącego nazwę Barclayów, został prawdopodobnie dziś wieczorem za strzelony przez nieznanego zamachowca, według nie potwierdzonych doniesień z maleńkiego archipelagu..."

W dalszym ciągu depeszy opracowanej przez młodszego redaktora z nocnej zmiany, który najpierw przestudiował wielką mapę z pomocą jeszcze większej lupy, znajdowały się objaśnienia, czym są owe wyspy i gdzie ich szukać.

W Londynie Agencja Reutera przechwyciła depeszę z doniesień ry wala i próbowała uzyskać potwierdzenie z Foreign Office w środku nocy.

Dopiero przed świtem ministerstwo przyznało, Ŝe istotnie otrzymało ra port tej treści i Ŝe zostały podjęte odpowiednie kroki.

Do "odpowiednich kroków" zaliczało się obudzenie imponującej liczby Strona 236

forsyth Fa szerz.txt

ludzi w ich domach rozrzuconych po całym Londynie i na obrzeŜach miasta.

Satelity obsługujące amerykańskie Krajowe Biuro Nasłuchu od notowały wzmoŜoną łączność radiową między Londynem i jego Wysoką Komisją w Nassau, co posłuszne urządzenia przekazały dalej, do Agencji Bezpieczeństwa Narodowego w Fort Meade.

Stamtąd powiadomiono CIA, która i tak wiedziała, bo tam czytają serwis Associated Press.

Cuda techno logii rozpracowały rzecz w trzy godziny po tym, jak krótkofalowiec ama tor, przez swoje własnoręcznie zmajstrowane radio w szopie na zboczu wzgórza Spyglass, przekazał wiadomość kumplowi z Chevy Chase.

332

W Londynie Ministerstwo Spraw Zagranicznych zawiadomiło Home Office, a ci z kolei zbudzili sir Petera Imberta, komisarza Policji Miej skiej, z prośbą o doświadczonego detektywa, którego moŜna by zaraz wysłać w podróŜ.

Komisarz obudził Simona Crawshawa z Wydziału Ope racji Specjalistycznych, który dotarł do komendanta stojącego na czele Sekcji CięŜkich Przestępstw.

Komendant zatelefonował do czynnego całą dobę Biura Rezerwy i spy tał: Kogo macie na rozkładzie?

SierŜant dyŜurny z Biura Rezerwy w Nowym Scotland Yardzie zajrzał do swego wykazu.

Biuro przy Yardzie jest nieduŜą komórką, do której obowiązków naleŜy prowadzenie na bieŜąco listy oficerów śledczych bę dących do dyspozycji w krótkim czasie na wypadek wezwania do pomocy siłom policyjnym poza obrębem działania Policji Miejskiej.

Na pierwszym miejscu listy figuruje detektyw gotów stawić się w godzinę od wezwania.

Drugi z kolei ma na to sześć godzin, trzeci zaś dwadzieścia cztery.

Pierwszy jest główny inspektor śledczy Craddock odparł sier Ŝant dyŜurny.

Lecz zaraz zauwaŜył kartkę przypiętą do wykazu.

Nie, przepraszam.

On musi o jedenastej rano złoŜyć zeznanie w Old Bailey.

Kto jest następny?

warknął komendant do słuchawki w swoim domu w West Drayton, niedaleko lotniska Heathrow.

Nadinspektor Hannah, panie komendancie.

A kto jest jego pomocnikiem?

Weatherall, panie komendancie.

Niech nadinspektor Hannah zadzwoni do mnie do domu.

I to zaraz polecił komendant.

Oto dlaczego w Croydon, w mroczny i nieprzyjemny grudniowy po ranek, zadzwonił telefon na nocnym stoliku, budząc głównego nadinspektora śledczego, Desmonda Hannaha.

Detektyw wysłuchał instrukcji z Biura Rezerwy i następnie, tak jak go poproszono, wykręcił numer do West Drayton.

Bili?

Mówi Des Hannah.

Co się dzieje?

Słuchał przez pięć minut, wreszcie spytał: Bili, gdzie, u diabła, leŜy to Sunshine?

Na wyspie zaś doktor Caractacus Jones obejrzał ciało i orzekł, iŜ jest bardzo nieŜywe.

Ogród pogrąŜył się w mroku i doktor pracował przy la tarce.

Co prawda niewiele miał do roboty.

Był małomiasteczkowym leka rzem, nie zaś specjalistą od medycyny sądowej.

Dbał o zdrowie wyspiarzy, Jak umiał, w swym małym gabinecie operował nawet głębsze skaleczenia.

Przyjął na ten świat więcej dzieci, niŜ zdołał spamiętać, a usunął dziesięć razy tyle haczyków na ryby.

Jako lekarz mógł wystawić świadectwo zgonu 333 .

i jako koroner wydać zezwolenie na pogrzeb.

Nigdy jednak nie kroił nieboszczyka gubernatora i nie miał zamiaru robić tego teraz.

PowaŜne przypadki zranień lub chorób, wymagające skomplikowanych operacji, wysyłano samolotem do Nassau, gdzie mają wspaniały nowo czesny szpital z pełnym wyposaŜeniem do dokonywania operacji bądź sekcji.

A on nie ma nawet kostnicy.

Strona 237

forsyth Fa szerz.txt

Kiedy skończył oględziny, z gabinetu gubernatora wrócił porucznik Haverstock.

Nasza placówka w Nassau zawiadomiła, Ŝe przyślą tu wyŜszego oficera Scotland Yardu oznajmił.

Do tego momentu musimy wszystko zostawić jak jest.

Główny inspektor Jones ustawił policjanta od frontu, Ŝeby odstra szyć gapiów, którzy zaczęli się gromadzić przy bramie.

Rozejrzał się po ogrodzie i odkrył stalową furtkę, przez którą najwyraźniej dostał się za machowiec, a potem tamtędy uciekł.

Furtka została zamknięta przez wy cofującego się zabójcę, dlatego Haverstock nie zwrócił na nią uwagi.

In spektor zaraz ustawił tam drugiego policjanta i kazał mu nikogo nie dopuszczać.

MoŜe zachowały się odciski palców, których będzie szukał człowiek ze Scotland Yardu.

Za murem funkcjonariusz usiadł sobie w ciemności i wkrótce zasnął.

W ogrodzie inspektor Jones oświadczył: Do rana niczego nie wolno dotykać.

Zwłoki muszą tu zostać.

Nie rób z siebie durnia, chłopcze odparł jego wuj.

Nastą pi rozkład.

JuŜ następuje.

Miał rację.

W karaibskim upale zwłoki zazwyczaj się grzebie najwyŜej po upływie doby.

W przeciwnym razie szkoda gadać.

Nad klatką piersio wą i oczami zmarłego gubernatora juŜ brzęczał rój much.

Trzej męŜczyź ni rozpatrywali problem.

Jefferson zajmował się panią Moberley.

W takim razie lodownia powiedział z namysłem doktor Jo nes.

Nie ma innej rady.

Musieli przyznać mu rację.

Chłodnia, napędzana z miejskiego gene ratora, znajdowała się w pobliŜu doków.

Haverstock złapał nieboszczyka pod pachy, a główny inspektor Jones za nogi.

Z niejakim trudem udało się im wmanewrować wraz z bezwładnym ciałem na górę po schodkach, i potem przez salon, obok gabinetu, do hallu.

Lady Moberley wystawiła głowę zza drzwi swojej sypialni, popatrzyła znad balustrady na drogę swego męŜa przez hali, wydała serię jęków i zniknęła za drzwiami.

Przed wyjściem zorientowali się, Ŝe nie dotargają sir Marstona aŜ do doków.

Chwilę zastanawiali się nad bagaŜnikiem jaguara, lecz pomysł został odrzucony, gdyŜ bagaŜnik był za mały i niezbyt odpowiedni.

334

Okazało się, Ŝe problem rozwiąŜe policyjny land rover.

Z tyłu zrobio no miejsce i usadowiono tam byłego gubernatora.

Ręce załoŜono mu na oparcia przednich siedzeń, lecz nogi zwisały.

Doktor Jones wepchnął je do środka i zamknął tylne drzwi.

Sir Marston osunął się ze zwieszoną głową, jak ktoś powracający z długiego, suto zakrapianego przyjęcia.

Z inspektorem Jonesem za kierownicą i porucznikiem Haverstockiem obok land rover odjechał w stronę doków, a w ślad za nim udała się więk szość mieszkańców Port Plaisance.

Na miejscu, juŜ z większą ceremonią, sir Marston został złoŜony w chłodni, gdzie panowała temperatura gru bo poniŜej zera.

Gubernator Jej Królewskiej Mości na Barclayach spędził swą pierw szą noc w zaświatach wciśnięty pomiędzy wielkiego marlina i przepięk nego czarnopłetwego tuńczyka.

Rano cała trójka miała prawie identycz ny wyraz twarzy.

Świt w Londynie nastał oczywiście o pięć godzin wcześniej niŜ na Sunshine.

O siódmej rano, kiedy pierwsze promienie nowego dnia dotknęły dachów Westminster Abbey, nadinspektor śledczy Hannah siedział za mknięty z komendantem Braithwaite w gabinecie tego ostatniego, w No wym Scotland Yardzie.

Lecisz przed samą dwunastą rejsowym lotem British Airways z Heathrow do Nassau oświadczył komendant.

Załatwiliśmy bile ty w pierwszej klasie.

Ten lot miał pełną rezerwację, co oznaczało wypi sanie z tego samolotu dwóch osób.

Strona 238

forsyth Fa szerz.txt

A zespół?

spytał Hannah.

Lecą w klasie Club czy Economy?

Ach tak, zespół.

Jest taki układ, Des, Ŝe zespół dostaniesz z Na ssau.

Foreign Ofilce to załatwia.

Desmond Hannah nabrał złych przeczuć.

Miał pięćdziesiąt jeden lat i był staroświeckim łapaczem złodziei, który szczebel po szczeblu wspinał się od zwykłego policjanta "krawęŜnika", który na ulicach Londynu spraw dza zamki u drzwi, przeprowadza staruszki przez jezdnię i wskazuje drogę turystom aŜ do rangi głównego nadinspektora.

Został mu jeszcze rok do emerytury, potem tak jak inni przyjmie pewnie spokojniejszą posadę oficera do spraw bezpieczeństwa w jakiejś duŜej firmie.

Wiedział, Ŝe nigdy nie dojdzie do stopnia komendanta, juŜ za póź no.

A cztery lata wcześniej przeniesiono go, w obrębie tego samego wy działu, do ekipy wykrywania morderstw w Sekcji CięŜkich Przestępstw, czyli na tak zwany cmentarz słoni.

Człowiek tam przychodził potęŜny jak byk, a wychodził chudy jak szczapa.

335 .

Ale on lubił dokładność.

Przy kaŜdym zadaniu, nawet w zamorskiej ; ekspedycji, detektyw ma prawo oczekiwać przynajmniej czteroosobowe- i go wsparcia: badacza miejsca zbrodni co najmniej w stopniu sierŜan ta, kogoś z laboratorium teŜ sierŜanta, fotografa i speca od daktyloskopii.

Materiał dowodowy moŜe mieć kluczowe znaczenie i zazwyczaj ma.

Ja chcę mieć zespół stąd, Bili.

Nie da rady, Des.

Obawiam się, Ŝe to Foreign Office pociąga tu za sznurki.

Oni za wszystko płacą, tak twierdzi Ministerstwo Spraw We wnętrznych.

I zdaje się, Ŝe to dusigrosze.

Wysoka Komisja w Nassau za łatwiła z policją bahamską, Ŝe oni wystawią grupę dochodzeniową.

To na pewno będą fachowcy.

A sekcja zwłok?

To teŜ ich zadanie?

Nie pocieszył go komendant.

Wysyłamy do Nassau lana;

Westa.

Zwłoki są na razie na wyspie.

Jak juŜ rzucisz okiem, wyślij je do, Nassau w pojemniku, łan poleci dwadzieścia cztery godziny po tobie, i Zjawi się akurat w momencie, kiedy dostarczysz mu zwłoki, i będzie mógł od razu wziąć się do roboty.

Hannah odchrząknął.

Był nieco udobruchany.

Przynajmniej w oso- \ bie doktora lana Westa będzie miał jednego z najlepszych specjalistów od medycyny sądowej na świecie.

,

Dlaczego łan nie moŜe przylecieć na to całe Sunshine i tam zro bić sekcji?

zapytał.

Oni tam nie mają kostnicy wyjaśnił cierpliwie komendant.

Gdzie w takim razie są zwłoki?

Nie mam pojęcia.

Cholera, przecieŜ zanim przyjadą, będą w stadium rozkładu - zawołał

Hannah.

Nie mógł wiedzieć, Ŝe sir Marston o tej porze nie roz kładał się.

Przeciwnie, był zwarty jak kamienny blok.

Doktor West nie;

dałby rady go wyszczerbić.

Analizę balistyczną będziemy robić tutaj ciągnął.

JeŜeli odnajdę pocisk lub pociski, chcę, Ŝeby dostał je Alan.

Te kule mogą wyjaśnić całą sprawę.

W porządku zgodził się komendant.

Powiedz tym z Wyso kiej Komisji, Ŝeby je podesłali w bagaŜu dyplomatycznym.

A teraz moŜe byś zjadł przyzwoite śniadanie?

Samochód przyjedzie tu po ciebie o dzie wiątej.

Twój pomocnik dostarczy sprzęt.

Strona 239

forsyth Fa szerz.txt

Spotkacie się przy samochodzie.

A jak tam dziennikarze?

spytał Hannah zbierając się do wyjścia.;

Obawiam się, Ŝe stają na głowie.

Na razie nie było nic w gazetach.

Wiadomość nadeszła w nocy.

Ale cytowały ją wszystkie agencje.

Bóg wie, skąd wywęszyli sprawę tak szybko.

Na lotnisku moŜe kręcić się paru gry;

zipiórków, będą chcieli się załapać na ten lot.

336

Parę minut przed dziewiątą Desmond Hannah pojawił się z teczką pa wewnętrznym dziedzińcu, gdzie czekał na niego land rover z umun durowanym sierŜantem za kierownicą.

Hannah rozglądał się za Harrym Weatherallem, inspektorem śledczym, z którym pracował od trzech lat.

Nigdzie go nie zauwaŜył.

Za to zbliŜył się do niego pospiesznie młody, moŜe trzydziestoletni człowiek, zaróŜowiony na twarzy.

Miał ze sobą ze staw, to znaczy nieduŜą walizkę zawierającą pełny wybór tamponów, szmatek, kapsułek, fiolek, plastikowych torebek, skrobaków, buteleczek, pincetek i probówek, czyli podstawowe narzędzia do odkrywania, po zyskiwania i przechowywania materiału dowodowego.

Nadinspektor Hannah?

spytał młody człowiek.

Kim pan jest?

Śledczy Parker, melduję posłusznie.

Gdzie jest Weatherall?

Niestety, chory.

Grypa azjatycka czy coś.

Biuro Rezerwy prosiło

mnie o zastępstwo.

Zawsze trzymam paszport w szufladzie, na wszelki wypadek.

Jak to miło, Ŝe będę z panem pracował.

Szlag by trafił Weatheralla pomyślał Hannah a niech go...

Dojechali do Heathrow prawie w milczeniu.

Przynajmniej Hannah się

nie odzywał.

Parker ("na imię mi Peter") rozwlekle prezentował swoją wiedzę o Karaibach.

Dwa razy tam jeździł z Klubu Mediterranee.

Czy pan kiedyś był na Karaibach, nadinspektorze?

zapytał.

Nie odparł Hannah i milczał dalej.

Na Heathrow juŜ oczekiwano jego i Parkera.

Sprawdzanie paszpor tów było krótką formalnością.

Walizka z zestawem nie przechodziła przez komorę prześwietlającą, gdzie mogła wzbudzić zainteresowanie.

Zamiast tego urzędnik przeprowadził ich obu dookoła, z pominięciem odprawy, wprost do poczekalni pierwszej klasy.

Rzeczywiście, pojawiło się wielu dziennikarzy, lecz Hannah spostrzegł

ich dopiero w samolocie.

Dwie bogate instytucje potrafiły przekonać pasaŜerów z rezerwacją, Ŝeby zwolnili miejsca i polecieli kiedy indziej.

Inni reporterzy próbowali dostać się na któryś z dwóch porannych lotów do Miami, podczas gdy ich szefowie załatwiali czartery z Florydy na Sun shine.

Całe ekipy z telewizji BBC, ITV i Brytyjskiej Telewizji Satelitarnej wybierały się na Barclaye, wraz ze swymi popularnymi komentatorami na czele.

W tłumie obecni byli takŜe reporterzy i fotograficy z pięciu najbardziej poczytnych gazet.

W poczekalni odnalazł Desmonda Hannaha młody wymoczek, który przedstawił

się jako wysłannik Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Miał sobą grubą teczkę.

337 .

Opracowaliśmy dla pana materiały wprowadzające oświadczył wręczając teczkę.

Geografia, ekonomika, ludność Barclayów, tego typu sprawy.

Strona 240

forsyth Fa szerz.txt

I oczywiście zarys obecnej sytuacji politycznej.

Hannah zdrętwiał.

Zwyczajne, powszednie morderstwo wyjaśniłoby się w parę dni.

Ale jeśli to sprawa polityczna...

Przez megafon wywołano numer lotu.

Zaraz po starcie ten nieopanowany Parker przyjął od stewardesy szam pana i z duŜą przyjemnością zaczął opowiadać o sobie.

Ma dwadzieścia dziewięć lat, jest młody jak na oficera śledczego i ma Ŝonę, pośredniczkę handlu nieruchomościami, imieniem Elaine.

Mieszkają w nowym eleganc kim osiedlu w modnej dzielnicy doków, zaraz obok Canary Wharf.

Jego pasją jest wóz sportowy morgan, Elaine zaś jeździ fordem escortem GTI.

To oczywiście kabriolet wyjaśnił Parker.

Oczywiście mruknął Hannah.

Beztroskie Ŝycie: dwie pensje, dzieci nie ma.

Tacy sobie nie Ŝałują.

Prosto ze szkoły Parker dostał się na szacowny uniwersytet, gdzie zrobił

;

dyplom zaczynając od wydziału polityki, filozofii i ekonomii, skąd póź

niej przerzucił się na prawo.

Potem od razu wstąpił do Policji Miejskiej ; i po odbyciu obowiązkowego szkolenia pracował przez rok w dzielnicy i podmiejskiej, zanim poszedł na kurs specjalny w policyjnym Bramshill College.

Następnie cztery lata przepracował w Jednostce Planowania przy ] Komendanturze.

(

Lecieli nad County Cork, kiedy Hannah zamknął teczkę z Foreign Offlce i spytał:

A ile razy brałeś udział w śledztwie o morderstwo?

Właśnie to będzie mój pierwszy raz.

Dlatego tak się ucieszyłem, Ŝe mnie wyznaczyli.

Ale w wolnych chwilach studiuję kryminologię.

My ślę, Ŝe to niezwykle waŜne: zrozumieć mentalność przestępcy.

Desmond Hannah całkiem załamany odwrócił twarz do okna.

Ma na głowie gubernatora denata tuŜ przed wyborami, a do pomocy gru- pę dochodzeniową z Wysp Bahama i tego harcerzyka, który pragnie zro zumieć mentalność przestępcy.

Po posiłku zapadł w drzemkę i przespał cały lot.

Udało mu się nawet zapomnieć o dziennikarzach.

W Nassau sobie przypomniał.

Depesza Associated Press z wczorajszego wieczoru wyszła za późno; dla gazet brytyjskich w Londynie, z powodu pięciogodzinnej róŜnicy cza-; su na ich niekorzyść, lecz w sam raz dla "Miami Heralda", który jesz-.

cze nie spał.

338

O siódmej rano Sam McCready siedział akurat na balkonie nad pierw szą kawą przed śniadaniem i spoglądał na lazurowe morze, kiedy usły szał znajomy szelest "Heralda" wsuwanego przez szparę pod drzwiami.

Wszedł do pokoju i z gazetą wrócił na balkon.

Wiadomość z AP widniała u dołu pierwszej strony, gdzie zdjęto tekst o homarze rekordowej wiel kości, Ŝeby zrobić miejsce.

Był to przedruk depeszy powołującej się na nie potwierdzone doniesienia.

Tytuł brzmiał: Brytyjski gubernator zabity ?

McCready przeczytał notatkę kilkakrotnie.

Bardzo nieładnie mruknął i poszedł do łazienki, Ŝeby się umyć.

ogolić i ubrać.

O dziewiątej odprawił taksówkarza pod brytyjskim konsulatem, wszedł do środka i przedstawił się jako pan Frank Dillon z Foreign Office.

Musiał poczekać pół godziny na przybycie konsula, potem odbył z nim prywatne spotkanie.

I zdobył to, po co przyszedł:

bezpieczne połączenie z ambasadą w Waszyngtonie.

Przez dwadzieścia minut rozmawiał z szefem komórki SIS, z którym znali się jeszcze z Lon dynu i u którego mieszkał przez tydzień podczas seminarium CIA.

Kolega z Waszyngtonu potwierdził wiadomość i dodał parę szczegółów, które właśnie dotarły z Londynu.

Pomyślałem sobie, Ŝe mógłbym tam wpaść na chwilę powie dział McCready.

Ale to niezupełnie nasza działka, prawda?

zauwaŜył szef ko mórki.

Strona 241

forsyth Fa szerz.txt

MoŜe i nie, ale czasem warto sprawdzić.

Będę potrzebował trochę funduszy i muszę mieć jakiś środek łączności.

Załatwię to z konsulem.

MoŜesz go dać do słuchawki?

Godzinę później McCready opuścił konsulat z plikiem dolarów, otrzy manych za pokwitowaniem, oraz ze skórzanym neseserem zawierającym przenośny radiotelefon z przystawką kodującą.

Jego zasięg miał mu umoŜ liwić bezpieczne połączenia z konsulatem w Miami, skąd wiadomości prze syłano by do Waszyngtonu.

Wrócił do hotelu "Sonesta Beach", spakował się, zapłacił rachunek i zadzwonił na lotnisko, Ŝeby zamówić powietrzną taksówkę.

Uzgodnił start o drugiej do dziewięćdziesięciominutowego lotu na Sunshine.

Eddie Favaro równieŜ wstał wcześnie.

Zdecydował juŜ, Ŝe jedynym miej scem, od którego naleŜy zacząć, jest nabrzeŜe, gdzie rybacy trzymają swo je łodzie.

Lwią część urlopu Julio Gomez z pewnością spędzał właśnie tam.

Nie mając Ŝadnego środka lokomocji poszedł piechotą.

Odległość nie była duŜa.

Prawie na kaŜdym mijanym drzewie czy murze wisiał plakat 339 .

nawołujący mieszkańców wyspy do głosowania na tego lub na tamtego kandydata.

Z plakatów uśmiechały się twarze obu męŜczyzn.

Jeden gład ki, wytworny, z klasą, drugi zaś okrągły, pyzaty i dobroduszny.

Niektóre plakaty zerwano bądź zamazano.

Nie umiał powiedzieć, czy zrobiły to dzieciaki, czy teŜ zwolennicy rywala.

Same plakaty były facho wo wydrukowane.

Ale na ścianie magazynu nie opodal doków widniało nowe hasło, wymalowane niezbyt starannie.

Napis brzmiał: Chcemy refe rendum.

Kiedy je mijał, zjawił się nagle dŜip z czterema męŜczyznami.

DŜip zahamował gwałtownie.

Czterej męŜczyźni mieli gniewny wygląd;

wszyscy nosili kolorowe koszule i ciemne okulary.

Cztery ciemnowłose głowy zwróciły się w stronę napisu, a potem w kierunku Favara, jak gdy by to była jego sprawka.

Favaro wzruszył ramionami, dając do zrozumie- ; nią, Ŝe nie ma z tym nic wspólnego.

Cztery twarze bez wyrazu lustrowały :

go, dopóki nie zniknął za rogiem.

Usłyszał, jak dŜip rusza z piskiem opon i odjeŜdŜa.

Na nabrzeŜu ludzie w grupkach omawiali tę samą nowinę, która do starczała tematu do rozmów gościom hotelowym.

Przeszkodził w oŜywio nej wymianie zdań, by spytać, kto zabiera turystów na ryby.

Wskazano mu trochę dalej człowieka majstrującego przy łodzi.

Favaro przykucnął na brzegu i zasięgnął informacji.

Pokazał rybako wi zdjęcie Julia Gomeza.

MęŜczyzna potrząsnął głową, j

Na pewno tu był w zeszłym tygodniu.

Ale pływał z Jimmym Dób- i bsem.

Tamta łódka jest Jimmyego, "Panna Zatoki".

..

Na pokładzie "Panny Zatoki" nie było nikogo.

Przysiadł więc na pa-1 chołku i czekał.

Jak wszyscy gliniarze, znał wagę cierpliwości.

Informacje zdobywa się w kilka sekund tylko w telewizyjnym dreszczowcu.

W Ŝyciu większość czasu spędza się na czekaniu.

Jimmy Dobbs zjawił się o dziesiątej.

Czy pan Dobbs?

To ja.

Szanowanie, nazywam się Eddie.

Jestem z Florydy.

To pana łódka?

;

Moja.

Pan na ryby?

Lubię ten sport odparł Favaro.

Strona 242

forsyth Fa szerz.txt

Przyjaciel mi pana polecił.

\

To miło.

\

Julio Gomez.

Pan go pamięta.

1 Otwarta i szczera twarz czarnego męŜczyzny sposępniała.

Sięgnął do "Panny Zatoki" i wyjął z uchwytu wędkę.

Przez parę sekund oglądał, błyszczkę i haczyk, potem wręczył wędkę Eddiemu Favaro.

j

Lubi pan makrele?

Tu są dobre makrele, takie z Ŝółtym ogonem, i zaraz przy brzegu.

Tam dalej, jak się kończy pomost.

340

Przeszli razem na sam koniec pomostu, gdzie nikt nie mógłby usły szeć ich rozmowy.

Favaro zastanawiał się dlaczego.

Jimmy Dobbs wziął z powrotem wędkę i zarzucił z wprawą.

Powoli zwijał Ŝyłkę pozwalając, by kolorowa błyszczka tańczyła i migotała pod powierzch nią wody.

Mała granatowa ryba podpłynęła, ale zaraz zawróciła.

Julio Gomez nie Ŝyje powiedział Jimmy Dobbs z powagą.

Wiem odparł Favaro.

Chciałbym wiedzieć dlaczego.

Myślę, Ŝe duŜo razem wędkowaliście.

KaŜdego roku.

To był dobry człowiek, równy facet.

Mówił, czym się zajmuje w Miami?

Tak.

Raz.

Powiedziałeś o tym komuś?

Nie.

Pan jest kolegą z pracy czy przyjacielem?

Jedno i drugie, Jimmy.

Powiedz, kiedy ostatni raz widziałeś Julia?

Właśnie tu, we czwartek wieczorem.

Cały dzień pływaliśmy.

Zamó wił mnie na piątek.

I nie przyszedł.

Tak przyznał Favaro.

Pojechał na lotnisko.

Chciał się do stać do Miami.

Spieszyło mu się.

Pechowo wybrał samolot, który roze rwał się nad morzem.

Dlaczego musieliśmy tu przyjść, Ŝeby pogadać?

Jimmy Dobbs umocował na haczyku kilogramową niebieskawą rybę na przynętę i wręczył drŜącą wędkę Eddiemu.

Amerykanin zaczął zwijać Ŝyłkę.

Nie miał wprawy.

Ryba poczuła luz i uciekła z haczyka.

Tu są róŜni źli ludzie na wyspach odpowiedział po prostu.

Favaro uprzytomnił sobie, Ŝe potrafi nazwać zapach, który wyczuł w miasteczku.

To strach.

Dobrze go znał.

śadnemu gliniarzowi z Miami ten zapach nie jest obcy.

W jakiś sposób strach zawędrował i do tego raju.

Kiedy się Ŝegnaliście, on wyglądał na zadowolonego?

Tak.

Niósł smaczną rybę na kolację.

Był szczęśliwy.

śadnych kło potów.

Dokąd wtedy poszedł?

Jimmy Dobbs wyglądał na zdziwionego.

Jak to, oczywiście do pani Macdonald.

Zawsze się tam zatrzymywał.

Pani MacDonald nie było w domu.

Poszła po zakupy.

Strona 243

forsyth Fa szerz.txt

Favaro posta nowił przyjść później.

Spróbuje najpierw na lotnisku.

Wrócił na Parliament Square.

Stały tam dwie taksówki.

Kierowcy poszli na obiad.

Trud no Favaro przeszedł przez plac do "Quarter Decku", Ŝeby teŜ coś zjeść.

Zajął miejsce na werandzie, skąd mógł obserwować taksówki.

Dookoła pa nował ten sam gwar co przy śniadaniu; rozmawiano wyłącznie o zamor dowaniu gubernatora zeszłego wieczoru.

341 .

Przysyłają wysokiego oficera śledczego ze Scotland Yardu oznajmił ktoś przy sąsiednim stoliku.

Do baru weszli dwaj męŜczyźni.

Byli postawni i milczący.

Zamilkły rozmowy.

Dwaj męŜczyźni zdjęli wszystkie plakaty z kandydaturą Marcusa Johnsona i zawiesili inne.

Nowe plakaty głosiły: Głosujcie na Livingstonea, kandydata ludu.

Skończyli i wyszli.

Podszedł kelner i postawił na stole rybę z rusztu i piwo.

Kto to był?

spytał Favaro.

Pomocnicy z komitetu wyborczego pana Livingstonea odpo wiedział kelner beznamiętnie.

Zdaje się, Ŝe ludzie się ich obawiają.

Nie, proszę pana.

Kelner odwrócił się; oczy miał bez wyrazu.

Favaro widywał juŜ podobny wyraz twarzy w pokojach przesłuchań Wydziału Metro-Dade.

W oczach zapadają klapki.

Informacja brzmi: ni kogo nie ma w domu.

Jumbojet, którym podróŜował nadinspektor Hannah i śledczy Par- j ker, wylądował w Nassau o trzeciej po południu czasu lokalnego.

Nąj-) pierw wszedł na pokład wyŜszy oficer policji bahamskiej, odszukał dwóch wysłanników Scotland Yardu, przedstawił się i przywitał ich w Nassau.

j Wyprowadził obu z samolotu przed innymi pasaŜerami, prosto do cze- 3 kającego land rovera.

Hannah poczuł pierwszy powiew ciepłego, koją-1 cego powietrza.

Jego londyńskie ubranie natychmiast zaczęło się do niego lepić.

;

Bahamski oficer zabrał kwity bagaŜowe i wręczył je podwładnemu, który poszedł wyłuskać ich dwie walizki z reszty bagaŜu.

Desmonda Hań- j naha i Parkera zawieziono prosto do recepcji dla waŜnych osobistości.

Tam, spotkali się z zastępcą brytyjskiego Wysokiego Komisarza, panem Long-j streetem, oraz młodszym urzędnikiem o nazwisku Bannister.

j

Polecę z panami na Sunshine oświadczył Bannister.

Tam są jakieś problemy z łącznością.

Zdaje się, Ŝe nie moŜna otworzyć sejfu J gubernatora.

Zainstaluję nowy aparat, Ŝebyście mogli kontaktować się z tutejszą Wysoką Komisją przez bezpośrednią linię radiotelefonu.

Zabez pieczoną oczywiście.

I rzecz jasna będziemy musieli przewieźć tutaj zwłoki, za zezwoleniem koronera.

Mówił energicznie i ze znajomością rzeczy.

Hannah to doceniał.

Po rozmawiał następnie z czteroosobowym zespołem dochodzeniowym, któ 342

ry w ramach przysługi wystawiła policja bahamska.

Konferencja zajęła godzinę.

Hannah popatrzył w dół przez okno, na płytę lotniska.

W odległości trzydziestu metrów czekał wynajęty samolot na dziesięć miejsc, Ŝeby za brać go wraz z grupą roboczą na Sunshine.

Pomiędzy budynkiem i sa molotem usadowiły się dwie ekipy telewizyjne, czekając na odpowiedni moment.

Hannah westchnął.

Kiedy juŜ ostatecznie ustalono szczegóły, grupa opuściła recepcję dla Strona 244

forsyth Fa szerz.txt

osobistości i zeszła na dół.

Podetknięto mikrofony, notesy trzymano w po gotowiu.

Panie nadinspektorze, czy spodziewa się pan dokonać rychłego aresztowania...

czy to morderstwo ma podłoŜe polityczne...

czy naleŜy łączyć śmierć sir Marstona z nadchodzącymi wyborami?

...

Kiwał głową z uśmiechem, lecz nie powiedział ani słowa.

W otocze niu bahamskich policjantów wszyscy opuścili budynek i w upalnym słoń cu przeszli do samolotu.

Kamery telewizyjne filmowały scenę.

Kiedy bohaterowie wydarzenia znaleźli się w środku, dziennikarze rzucili się do swoich wyczarterowanych maszyn, zdobytych dzięki wyłoŜeniu na stół grubych dolarów albo dzięki staraniom redakcji w Londynie.

W bezład nym pośpiechu wszyscy zaczęli kołować do startu.

Było dwadzieścia pięć po szesnastej.

O piętnastej trzydzieści mała cessna doleciała nad Sunshine i zawró ciła, schodząc do lądowania na trawiastym pasie.

Dosyć dzika okolica krzyknął amerykański pilot do swego pasaŜera.

Piękne miejsce, ale zacofane.

To znaczy oni tu prawie nic nie mają.

Brak dopływu technologii zgodził się Sam McCready.

Patrzył przez szybkę na rosnącą w oczach polną drogę.

Po jej lewej stronie znaj dowały się trzy budynki:, hangar z blachy falistej, niski barak z czerwo nym blaszanym dachem (hala przylotów) i biały sześcian z powiewającą Hagą brytyjską, czyli budka policji.

Przed barakiem widać było małą po stać męŜczyzny w plaŜowej koszuli z krótkim rękawem, który prowadził rozmowę z człowiekiem w szerokich szortach i bluzie.

W pobliŜu stał sa mochód.

Palmy po obu stronach cessny nagle urosły, gdy awionetka opa dła na ziemię.

Za szybą mignęły budynki, zanim pilot wrzucił hamowa ne.

Na końcu pasa zawrócił i wolno podjeŜdŜał z powrotem.

Jasne, Ŝe pamiętam ten samolot.

To było straszne, jak się później dowiedziałem, Ŝe ci ludzie nie Ŝyją.

343 .

Favaro odnalazł bagaŜowego, który ładował navajo chiefa rankiem w zeszły piątek.

Na imię miał Ben i zawsze ładował bagaŜe.

Taką miał robotę, jak większość wyspiarzy, był bardzo przystępny, szczery i skory do rozmowy.

Favaro pokazał mu zdjęcie.

ZauwaŜyłeś tego człowieka?

No chyba.

On prosił właściciela samolotu, Ŝeby go podrzucić na Key West.

Skąd wiesz?

Stał zaraz obok mnie odparł Ben.

Czy on wyglądał na zaniepokojonego, nerwowego, spieszył się?

Pan teŜ by tak wyglądał.

On mówił właścicielowi, Ŝe dzwoniła jego Ŝona, bo dziecko chore.

I tamta dziewczyna mówi: "przykra sprawa, musimy mu pomóc".

No to wtedy ten właściciel zgodził się go zabrać do Key West.

Czy był ktoś jeszcze w pobliŜu?

Ben pomyślał chwilę.

Tylko ten drugi, co pomagał ładować walizki wyjaśnił.

Chy ba zatrudniony przez właściciela.

A jak on wyglądał,.ten drugi bagaŜowy?

Nigdy go przedtem nie widziałem powiedział Ben.

Czar ny człowiek, ale nie z Sunshine.

W kolorowej koszuli i ciemnych okula rach.

Nie odzywał się.

Cessna potoczyła się pod barak lotniska.

Obaj męŜczyźni przesłonili oczy od kurzu.

Wysiadł człowiek średniej postury, w wygniecionym ubra niu, wyjął torbę i neseser z komory bagaŜowej, odszedł parę kroków, pomachał pilotowi i ruszył w stronę baraku.

Favaro stał zamyślony.

Julio Gomez nie opowiadał kłamstw.

Ale on nie miał Ŝony ani dziecka.

Strona 245

forsyth Fa szerz.txt

Musiał być zdesperowany, chciał koniecznie dostać się na samolot z powrotem do Miami.

A bomba wcale nie była przeznaczona dla Klingera nabrał przekonania Favaro.

Celem miał być Gomez.

Podziękował Benowi i powędrował z powrotem do czekają cej na niego taksówki.

Kiedy wsiadał, odezwał się nad nim typowo an gielski głos: Miałbym ogromną prośbę do pana.

Czy mogę się zabrać z panem do miasta?

Nie widać Ŝadnej taksówki na postoju.

Był to pasaŜer z cessny.

Jasne zgodził się Favaro.

Wsiadaj pan.

Dziękuję uprzejmie rzucił Anglik wkładając swoje rzeczy do bagaŜnika.

Podczas pięciominutowej jazdy do miasteczka zdąŜył się przed stawić.

344

Frank Dillon powiedział.

Eddie Favaro odparł Amerykanin.

Pan na ryby?

Niestety, niezbyt w tym gustuję.

Przyjechałem na wakacje, zaŜyć nieco ciszy i spokoju.

Nie ma pan szans oświadczył Favaro.

Na Sunshine jest jed no wielkie zamieszanie.

Przybywa tłum detektywów z Londynu, a za nimi dziennikarze.

Zeszłej nocy ktoś zastrzelił gubernatora w jego ogrodzie.

BoŜe kochany zawołał Anglik.

Wydawał się prawdziwie zaszo kowany.

Favaro wysadził go na schodkach "Ouarter Decku", odprawił taksów kę i przeszedł paręset metrów na piechotę, bocznymi uliczkami, do pen sjonatu pani Macdonald.

Po drugiej stronie Parliament Square wysoki męŜczyzna przemawiał do milczącej grupy obywateli, stojąc na odkrytej skrzyni cięŜarówki.

Pan Livingstone we własnej osobie.

Favaro dosłyszał grzmiące echo jego przemowy: I mówię wam, bracia i siostry, powin niście korzystać z bogactwa naszych wysp.

Warn naleŜą się ryby złowione w morzu i piękne domy nielicznych bogaczy mieszkających na wzgórzu takŜe powinny naleŜeć do was...

Tłum nie przejawiał entuzjazmu.

Obok cięŜarówki stali ci sami dwaj potęŜni męŜczyźni, którzy zdzierali plakaty Johnsona w hotelu "Ouarter Deck" podczas obiadu i rozlepiali własne.

Wśród tłumu moŜna było za uwaŜyć kilku podobnych męŜczyzn, pilnujących okazji do wznoszenia okrzyków aplauzu.

Nikt nie podchwycił ich okrzyków.

Favaro poszedł dalej.

Tym razem zastał panią Macdonald w domu.

Desmond Hannah wylądował za dwadzieścia szósta.

Robiło się ciem no.

Cztery inne awionetki zdąŜyły w sam raz, by odlecieć z powrotem do Nassau przed zapadnięciem zmroku.

Przywiozły właśnie ekipy z BBC, ITV, reportera "Sunday Timesa" na spółkę z wysłannikiem "Sunday Telegraph" oraz Sabrinę Tennant wraz z zespołem z BSB, czyli Brytyjskiej Telewizji Satelitarnej.

Hannah, Parker, Bannister oraz czterej policjanci bahamscy zostali przywitani przez porucznika Haverstocka i inspektora Jonesa; pierwszy z nich miał na sobie kremowy tropikalny garnitur, drugi zaś idealnie odprasowany mundur.

W nadziei zarobienia paru dolarów pojawiły się teŜ obie taksówki z Port Plaisance i dwie nieduŜe furgonetki.

Wszystkie znalazły chętnych.

Kiedy juŜ dopełniono formalności i kawalkada ruszyła w stronę ho telu

"Ouarter Deck", zdąŜyły zapaść ciemności.

Hannah zarządził, Ŝe nie

345 .

ma sensu rozpoczynanie śledztwa przy latarce, poprosił jednak o utrzy manie warty przy Domu Rządowym przez noc, wobec czego inspektor!

Jones, zaszczycony współpracą z prawdziwym detektywem ze Scotland Yardu, wydał

krótkie rozkazy, j

Hannah był zmęczony.

Strona 246

forsyth Fa szerz.txt

Na wyspach była wprawdzie dopiero szósta, lecz jego zegar biologiczny wskazywał

jedenastą w nocy, a Hannah wstał{ przecieŜ o czwartej.

Zjadł kolację tylko w towarzystwie Parkera i porucz- i nika Haverstocka, dzięki czemu uzyskał relację z pierwszej ręki o tym,.

co się właściwie wydarzyło poprzedniego wieczoru.

Potem połoŜył się spać.

Dziennikarze nieomylnie odnaleźli bar z wypraktykowaną wprawą.

Zamawiano i konsumowano wciąŜ nowe kolejki.

Zwyczajne wesołe docin-1 ki reporterów w zagranicznej delegacji rozbrzmiewały coraz głośniej.

Nikt nie zauwaŜył męŜczyzny w pogniecionym tropikalnym stroju, który pił

samotnie na końcu baru i wsłuchiwał się w gwar rozmów.

Dokąd on wtedy poszedł?

zapytał Eddie Favaro.

Siedział przy stole kuchennym pani Macdonald, podczas gdy gościnna kobieta często wała go swoją zupą rybną.

On wybrał się do "Ouarter Decku" na piwo wyjaśniła.

Był w dobrym nastroju?

Śpiewny głos pani Macdonald zabrzmiał o ton wyŜej.

Panie Favaro, Bóg świadkiem, z niego był szczęśliwy człowiek.

Przyrządzałam mu na kolację smaczną rybę.

Powiedział, Ŝe wróci o ósmej.

Mówiłam mu, Ŝeby się nie spóźnił, bo dorada wystygnie i będzie niedo bra.

On się śmiał i obiecał, Ŝe wróci na czas.

I wrócił?

A gdzie tam.

Spóźnił się godzinę albo i więcej.

Ryba całkiem wy stygła.

A on jeszcze mówił od rzeczy.

Co takiego powiedział od rzeczy?

Nie mówił wiele.

Wyglądał, jakby się czymś bardzo niepokoił.

Wreszcie mówi, Ŝe widział skorpiona.

No, niech pan skończy tę zupę.

Bóg zesłał nam dary, byśmy spoŜywali.

Favaro zamarł z łyŜką w pół drogi do ust.

On na pewno powiedział, Ŝe widział skorpiona?

Pani Macdonald zmarszczyła brwi, Ŝeby sobie wszystko dobrze przy pomnieć.

Chyba powiedział "spotkałem".

Ale moŜe inaczej przyznała.

Favaro skończył zupę, podziękował gospodyni i poszedł z powrotem do hotelu.

W barze panował zgiełk.

Znalazł miejsce na końcu, z dala od

346

tłumu dziennikarzy.

Stołek w kącie zajmował Anglik, którego poznał w taksówce i który uniósł

szklankę gestem pozdrowienia, lecz nie zaczął rozmowy.

Dzięki Bogu pomyślał Favaro Ŝe ten wymięty Anglik potrafi przynajmniej zachować milczenie.

Eddie Favaro potrzebował się skupić.

Wiedział juŜ, w jaki sposób zgi nął J0 przyjaciel, zdawało mu się, Ŝe wie równieŜ dlaczego.

W jakiś tajemniczy sposób tutaj, na rajskiej wyspie, Julio Gomez zobaczył, bądź

tylko sądził, Ŝe widział, najbardziej bezwzględnego mordercę, jakiego w Ŝyciu spotkali.

ROZDZIAŁ TRZECI

Desmond Hannah przystąpił do pracy nazajutrz rano, tuŜ po siód mej, kiedy ziemię spowijał jeszcze chłód świtu.

Zaczął od Domu Rzą dowego.

Odbył długą rozmowę ze słuŜącym, Jeffersonem, który mu wyjaśnił, Ŝe niezłomnym zwyczajem gubernatora było przenoszenie się do ogrodu za murem około piątej kaŜdego popołudnia w celu wypicia szklaneczki whisky z wodą sodową przed zachodem słońca.

Hannah zapytał, ile osób znało ten rytuał.

Jefferson zmarszczył brwi z namysłem.

Bardzo duŜo osób, proszę pana.

Lady Moberley, porucznik Haverstock,ja, panna Myrtle sekretarka, ale ona pojechała do rodziców na Tortolę.

Strona 247

forsyth Fa szerz.txt

Odwiedzający ten dom teŜ go tam widywali.

DuŜo ludzi.

Jefferson opisał dokładnie, w którym miejscu znalazł ciało, lecz twier dził, jakoby nie dotarł do niego odgłos strzału.

Później fakt, Ŝe słuŜący uŜył słowa "wystrzał", przekona nadinspektora Hannaha, Ŝe Jefferson nie kłamie.

Lecz wówczas jeszcze nie wiedział, ile strzałów padło.

Grupa dochodzeniowa z Nassau pracowała wraz z Parkerem na tra wie, poszukując zuŜytych łusek wyrzuconych z pistoletu zabójcy.

Szukali głęboko, gdyŜ czyjeś stopy mogły przez nieuwagę wdeptać w ziemię małą mosięŜną łuskę lub łuski.

Porucznik Haverstock, główny inspektor Jo nes oraz jego wuj, doktor Jones, zadeptali całą trawę w dniu zabójstwa, uniemoŜliwiając identyfikację śladów stóp.

Hannah przyglądał się stalowej furtce w murze ogrodu, podczas gdy bahamski policjant posypywał stal proszkiem, szukając odcisków palców.

śadnych odcisków jednak nie stwierdzono.

Hannah oceniał, Ŝe jeśli za bójca wszedł przez furtkę a wszystko na to wskazywało i natych miast wystrzelił, gubernator musiał stać pomiędzy furtką i ścianą z kora lowca przy schodach wiodących do pokoi powyŜej.

JeŜeli jakaś kula

347 .

przeszyła go na wylot, powinna była uderzyć w ścianę.

Zwrócił więc uwa gę pełzającego po trawie zespołu na ścieŜkę z pokruszonych muszli bie gnącą po ziemi wzdłuŜ ściany.

Następnie wrócił do willi, Ŝeby porozma wiać z panią Moberley.

Wdowa po gubernatorze oczekiwała go w tym samym salonie, gdzie sir Marston przyjął delegację ZaangaŜowanych Obywateli z protestem.

Była szczupła i blada, z włosami w mysim kolorze i z cerą poŜółkłą z po wodu lat spędzonych w tropikach.

Zjawił sięjefferson ze szklanką zimnego piwa na tacy.

Hannah zawa hał się, wreszcie sięgnął.

W końcu poranek był naprawdę upalny.

Pani Moberley piła sok grejpfrutowy.

Patrzyła jednak na piwo wygłodniałym wzrokiem.

Ładne rzeczy pomyślał Hannah.

Właściwie nie mogła wnieść niczego nowego.

O ile się orientowała, jej mąŜ nie miał Ŝadnych wrogów.

Zbrodnia polityczna na tych wyspach była czymś niesłychanym.

Owszem, kampania wyborcza zrodziła nieco kontrowersji, lecz wszystko mieściło się w ramach procesu demokratycz nego.

Tak uwaŜała.

W momencie strzelaniny przebywała o pięć mil dalej, z wizytą w ma łym szpitalu misyjnym na zboczu wzgórza Spyglass.

Ufundował go pan Marcusjohnson, wspaniały człowiek i wielki Filantrop, zaraz po swym przy byciu na rodzinne Barclaye sześć miesięcy temu.

Gubernatorowa zgodziła się patronować tej inicjatywie.

Pojechała tam słuŜbowym jaguarem prowa dzonym przez gubernatorskiego szofera, Stonea.

Hannah podziękował jej i wstał.

Za oknem stał Parker i pukał w szy bę.

Hannah wyszedł na taras.

Parker był mocno podniecony.

Miał pan rację, panie nadinspektorze.

Proszę.

Wyciągnął prawą rękę.

Na dłoni leŜał powaŜnie odkształcony i spłasz czony okruch czegoś, co było kiedyś ołowianym pociskiem.

Hannah po patrzył na niego z rezygnacją.

Dzięki, Ŝe się tym naleŜycie zająłeś powiedział.

Na drugi raz spróbujemy z pincetką i torebką, dobrze?

Parker zbladł, umknął zaraz do ogrodu, połoŜył kulę z powrotem na ścieŜce z pokruszonych muszli, otworzył swój zestaw i wyjął szczypczyki.

Policjanci z Bahamów szczerzyli zęby.

Parker staranie podniósł pincetką spłaszczony pocisk i wrzucił do małej przezroczystej torebki.

Teraz owiń to watą i włóŜ do szklanego zakręcanego słoiczka powiedział

Strona 248

forsyth Fa szerz.txt

Hannah.

Parker zrobił, co mu kazano.

Dziękuję, teraz włóŜ z powrotem do zestawu i niech tam będzie, dopóki nie wyślemy tego do laboratorium balistyki dodał Hannah.

348

Westchnął.

To będzie cięŜka harówa.

Pomyślał, Ŝe chyba sam lepiej dałby sobie radę.

Kiedy doktor Caractacus Jones przybył na wezwanie, Hannah ucie szył się, Ŝe wreszcie porozmawia z jakimś profesjonalistą.

Doktor Jones opowiedział, jak tuŜ po szóstej owego wieczoru w swo im domu, w gabinecie, został powiadomiony przez Jeffersona, którego przysłał

porucznik Haverstock.

Jefferson powiedział mu, Ŝe ma przybyć natychmiast, bo ktoś strzelał do gubernatora.

SłuŜący nie wspomniał, Ŝe postrzał okazał się śmiertelny, wobec tego doktor Jones zabrał swoją podręczną torbę i natychmiast przyjechał zobaczyć, co się da zrobić.

Jak się okazało, odpowiedź brzmiała: nic.

Hannah zaprowadził doktora Jonesa do gabinetu świętej pamięci gubernatora i poprosił o podpisanie nakazu wydania zwłok.

Doktor Jo nes to uczynił, spełniając tym samym obowiązek koronera.

Bannister, urzędnik z Wysokiej Komisji w Nassau, wypisał tekst dokumentu na pa pierze firmowym Domu Rządowego.

Właśnie skończył instalowanie no wego systemu łączności dla inspektora Hannaha.

W jurysdykcji brytyjskiej trybunałem o najwyŜszych uprawnieniach nie jest wcale Izba Lordów, lecz właśnie urząd koronera.

Przeniesienie zwłok z Sunshine na terytorium Wysp Bahama wymagało nakazu koronera.

Doktor Jones podpisał go bez sprzeciwu i w ten sposób sprawę zalegali zował.

Hannah poprosił doktora Jonesa o pokazanie zwłok.

Na terenie doków otwarto chłodnię i dwaj policjanci od inspektora Jonesa wydobyli spomiędzy ryb trupa swego byłego gubernatora niczym najtwardszą kłodę i przenieśli w mrok pobliskiego magazynu, gdzie uło Ŝyli go na drzwiach opartych o dwa słupki.

Dla dziennikarzy, do których dołączyła równieŜ ekipa CNN z Miami, to była piękna sprawa; nie na darmo od samego rana dreptali nadinspektorowi Hannahowi po piętach.

Wszystko obfotografowali.

Nawet marlin, z którym gubernator dzielił łoŜe przez ostatnie trzydzieści sześć godzin, miał swoje wejście w wieczornym dzienniku CNN.

Hannah zarządził, by zamknięto przed dziennikarzami drzwi maga zynu i najdokładniej, jak mógł, przeprowadził oględziny sztywnego ciała pokrytego warstewką szronu.

Stał przy nim doktor Jones.

Po zbadaniu zamarzniętego otworu w klatce piersiowej gubernatora zauwaŜył

regular ną, okrągłą dziurkę w lewym rękawie.

Powoli ugniatał materiał palcami, dopóki ciepło jego dłoni trochę go nie zmiękczyło.

Lód tajał.

Okazało się, Ŝe w rękawie są dwie takie dziur ki: wlot i wylot.

Lecz na skórze nie było Ŝadnych śladów.

Zwrócił się do Parkera.

349 .

Dwa pociski, co najmniej orzekł cicho.

Brakuje nam więc drugiej kuli.

Prawdopodobnie utkwiła w ciele podpowiedział doktor Jones.

Bez wątpienia zgodził się Hannah.

Jednak chciałbym, Peter, Ŝeby obszar od miejsca, w którym gubernator siedział

lub stał, został ponownie przeszukany.

A potem jeszcze raz.

A nuŜ coś tam jest.

Kazał umieścić zmarłego gubernatora z powrotem w chłodni.

Znów zaszemrały kamery.

Posypały się pytania.

Skinął głową, uśmiechnął się i powiedział: Wszystko w swoim czasie, panie i panowie.

Strona 249

forsyth Fa szerz.txt

To dopiero początek.

Ale znaleźliśmy pocisk wtrącił dumnie Parker.

Desmondowi Hannahowi przyszło na myśl, Ŝe zamachowiec zastrze lił nie tego człowieka, co trzeba.

Zanosiło się na konferencję prasową.

Nie

chciał zwoływać jej juŜ teraz.

Wieczorem wydamy pełne oświadczenie oznajmił.

A tym czasem do roboty.

Dziękuję państwu.

Wepchnął Parkera do wozu policyjnego i pojechali z powrotem do rezydencji.

Hannah poprosił Bannistera o telefon do Nassau, Ŝeby wcze snym popołudniem przysłano samolot z noszami, wózkiem, workiem na zwłoki oraz dwóch noszowych.

Potem odprowadził doktora Jonesa do samochodu.

Zostali sami.

Proszę mi powiedzieć, doktorze, czy na tej wyspie jest ktoś, kto naprawdę wie, co się tu dzieje i wszystkich zna?

Doktor Caractacus Jones się uśmiechnął.

To ja powiedział.

Jednak nie podjąłbym się zgadywania, kto to mógł zrobić.

Zresztą powróciłem z Barbadosu zaledwie dziesięć ; lat temu.

śeby poznać prawdziwą historię tych wysp, powinien pan zło Ŝyć wizytę pani Coltrane.

Ona jest trochę jakby...

babcią Barclayów.

Jeśli szuka pan kogoś, kto by odgadł sprawcę, ona moŜe to zrobić.

Doktor odjechał swoim sfatygowanym austinem.

Hannah podszedł, z kolei do siostrzeńca, głównego inspektora Jonesa, który wciąŜ

jeszcze j stał przy policyjnym land roverze.

Mam do pana prośbę, inspektorze zwrócił się do niego uprzej-1 mię.

Czy mógłby pan pojechać na lotnisko i sprawdzić u oficera pasz-; portowego, czy nikt nie opuszczał wyspy od chwili zabójstwa?

Ktokolwiek by to był.

Z wyjątkiem pilotów, którzy wylądowali, obrócili i odlecieli z po wrotem, nie wychodząc poza obręb lotniska.

,

Inspektor Jones zasalutował i odjechał.

Na podjeździe od frontu stałj jaguar.

Szofer imieniem Oscar polerował go szmatką.

Parker i reszta ze- j społu szukali brakującej kuli za domem.

350

Oscar?

Tak, proszę pana Oscar wyszczerzył się w uśmiechu.

Znasz panią Coltrane?

O, tak, proszę pana.

To prawdziwa dama.

Wiesz, gdzie mieszka?

Tak jest.

Rezydencja Flamingo na szczycie wzgórza Spyglass.

Hannah spojrzał na zegarek.

Było wpół do dwunastej i wzmagał się upał.

Czy moŜna ją zastać o tej porze?

Oscar sprawiał wraŜenie zdziwionego.

Oczywiście, Ŝe tak, proszę pana.

Zawieź mnie do niej, dobrze?

Jaguar klucząc wyjechał z miasteczka i zaczął piąć się coraz wyŜej po zboczu wzgórza Spyglass sześć mil na zachód od Port Plaisance.

To był stary model Mark IX teraz juŜ klasyka wykończony na staroświecki sposób pachnącą skórą obić i polerowanym orzechowym drewnem.

Han nah oparł się wygodnie i obserwował mijane pejzaŜe.

W miejsce nizinnych zarośli pojawiła się bardziej zielona roślinność wyŜszych partii wzgórza.

Mijali nieduŜe poletka kukurydzy, owoców man go i papai; drewniane chaty stały z dala od drogi, oddzielone od niej podwórkami, gdzie grzebały kury.

Małe brązowe dzieci, usłyszawszy nad jeŜdŜający samochód, podbiegały na skraj drogi, skąd machały zawzię cie.

Strona 250

forsyth Fa szerz.txt

Hannah teŜ im pomachał.

Przejechali obok zgrabnego białego budynku kliniki dziecięcej ufun dowanej przez Marcusa Johnsona.

Hannah spojrzał do tyłu i zobaczył drzemiące w upale Port Plaisance.

Dostrzegł czerwony dach magazynu w dokach i tuŜ obok chłodnię, w której spoczywał gubernator, szarą płasz czyznę Parliament Square, strzelistą wieŜyczkę kościoła anglikańskiego i dachówki hotelu "Ouarter Deck".

Jeszcze dalej, po drugiej stronie mia sta, falował od gorąca zarys białych murów Domu Rządowego.

Dlaczego właściwie zastanawiał się ktoś postanowił zastrzelić gubernatora?

Minęli ładny bungalow, który naleŜał do świętej pamięci Barneya Klingera, jeszcze dwukrotnie skręcili i zatrzymali się na szczycie wzgó rza.

Stała tam róŜowa willa, rezydencja Flamingo.

Przy drzwiach Hannah pociągnął łańcuch dzwonka z kutego Ŝelaza i gdzieś z oddali dobiegł cichy dźwięk.

Drzwi otworzyła kilkunastoletnia dziewczyna w prostej bawełnianej sukience, spod której wystawały bose nogi.

Chciałbym się zobaczyć z panią Coltrane powiedział Hannah.

Skinęła głową i wpuściła go do środka, pokazując drogę do duŜego przestronnego salonu.

Otwarte podwójne drzwi prowadziły na balkon ze 351 .

wspaniałym widokiem na wyspę i lśniące błękitne morze, które rozciąga ło się aŜ

do wyspy Andros na Bahamach, daleko za horyzontem.

W pokoju było chłodno mimo braku klimatyzacji.

Hannah zauwaŜył takŜe brak doprowadzonej elektryczności.

Na niskich stolikach stały trzy lampy naftowe z wypolerowanego mosiądzu.

Orzeźwiający wiatr wpadał do środka przez otwarte balkonowe drzwi i wylatywał

przez okna naprze ciwko.

Styl mebli wskazywał, Ŝe jest to pokój starszej osoby.

Hannah cze kał, przechadzając się.

Na ścianach wisiały obrazki, całe mnóstwo, i wszystkie przedstawiały ptaki Karaibów, starannie namalowane akwarelą.

Na jedynym nieptasim portrecie widniał męŜczyzna w białym mundurze galowym brytyjskiego gubernatora kolonii.

Stał zwrócony twarzą na pokój, siwowłosy i z siwy mi wąsami, z twarzą opaloną, pobruŜdŜoną i sympatyczną.

Dwa rzędy mi niaturowych medali zakrywały mu pierś w białej marynarce.

Hannah wytęŜył wzrok, by odczytać małą tabliczkę pod obrazem.

Napis brzmiał:

Sir Robert Coltrane, Kawaler Orderu Imperium Brytyjskiego, Guberna tor Barclayów 1945-1953.

Na portrecie w zgięciu lewego łokcia trzymał swój biały kask udekorowany białymi kogucimi piórami; prawa dłoń spo czywała na rękojeści szabli.

Hannah uśmiechnął się smutno.

Pani Coltrane to z pewnością lady Coltrane, Ŝona dawnego gubernatora.

Przeszedł dalej wzdłuŜ ściany do oszklonej gablotki.

Za szkłem, przypięte do grubego płótna na deseczce, znajdowały się trofea militarne byłego gubernatora, zebrane i wystawio ne przez wdowę.

Znajdowała się tam ciemnopurpurowa baretka KrzyŜa Wiktorii, najwyŜszego brytyjskiego odznaczenia za waleczność w boju, wraz z datą otrzymania: 1917.

Po obu stronach widniały: KrzyŜ Zasługi i KrzyŜ Wojenny.

Wokół nich przypięte były inne Ŝołnierskie odznaczenia z ko lejnych kampanii.

On był bardzo odwaŜnym człowiekiem odezwał się dźwięczny głos z tyłu.

Hannah odwrócił cię w zakłopotaniu.

Zjawiła się cichutko; gumowe koła jej inwalidzkiego wózka nie hała sowały po kafelkach podłogi.

Była drobna i delikatna, z lokami lśniących siwych włosów i jasnobłękitnym spojrzeniem.

Z tyłu za nią stał słuŜący, który przywiózł ją z ogrodu olbrzym budzący wręcz podziw.

Zwróciła się do niego:

Dziękuję ci, Firestone, moŜesz mnie zostawić.

Skinął głową i odszedł.

Wjechała nieco dalej w głąb pokoju i gestem zaprosiła, by Hannah usiadł.

Uśmiechnęła się.

Dziwi pana moŜe jego imię?

Strona 251

forsyth Fa szerz.txt

On jest podrzutkiem znalezionym na wysypisku śmieci w oponie Firestone.

A pan jest z pewnością głównym

352

nadinspektorem Hannahem ze Scotland Yardu.

To bardzo wysoka ranga jak na te skromne wyspy.

Czym mogę panu słuŜyć?

Muszę najpierw przeprosić, Ŝe nazwałem panią tak zwyczajnie w rozmowie z pokojówką powiedział.

Nikt mi nie mówił, Ŝe pani jest lady Coltrane.

JuŜ nie odparła.

Tu jestem po prostu pani.

Wszyscy do mnie tak mówią.

I to mi odpowiada.

A jak pan zapewne zauwaŜył, nie urodziłam się Brytyjką.

Pochodzę z Karoliny Południowej.

Pani mąŜ...

Hannah skinął w stronę portretu był tu kie dyś gubernatorem.

Tak.

Poznaliśmy się podczas wojny.

Robert brał udział w pierw szej wojnie.

Nie musiał brać repety.

Ale to zrobił.

Znów został ranny.

Ja byłam pielęgniarką.

Zakochaliśmy się, ślub był w 1943 i przeŜyliśmy dziesięć wspaniałych lat, zanim umarł.

Dzieliła nas róŜnica dwudziestu pięciu lat, ale to nie miało znaczenia.

Po wojnie rząd brytyjski mianował go tutaj gubernatorem.

Kiedy on umarł, zostałam.

Miał zaledwie pięć dziesiąt sześć lat.

Spóźniony skutek wojennych ran.

Hannah obliczył.

Sir Robert w takim razie był z rocznika 1897, KrzyŜ Wiktorii otrzymał w wieku dwudziestu lat.

Ona ma teraz sześćdziesiąt osiem lat, za młoda, by jeździć na wózku.

Zdaje się, Ŝe swym jasnobłękit nym wzrokiem przejrzała jego myśli.

Pośliznęłam się i upadłam wyjaśniła.

Dziesięć lat temu.

Uszkodzenie kręgosłupa.

Ale pan nie przebył czterech tysięcy mil po to, by rozmawiać o starej niedołęŜnej kobiecie.

Jak mogę panu pomóc?

Hannah wyjaśnił.

Muszę powiedzieć, Ŝe nie widzę tu Ŝadnego motywu.

Ten, kto zastrzelił sir Marstona, musiał go do tego stopnia nienawidzić.

Ale wśród wyspiarzy ja nie znajduję motywu.

Pani zna tych ludzi.

Kto zechciałby coś takiego uczynić i dlaczego?

Lady Coltrane podjechała do otwartego okna i wyglądała przez chwilę.

Ma pan rację, panie Hannah.

Ja istotnie znam tych ludzi.

Miesz kam tu od czterdziestu pięciu lat.

Kocham te wyspy i ich mieszkańców.

Mam nadzieję, Ŝe i oni mnie kochają...

przerwała i odwróciła się ku niemu.

W porządku świata te wyspy nie znaczą nic.

A jednak tutejszy naród odkrył coś, co umknęło światu zewnętrznemu.

Oni odkryli, jak być szczęśliwym.

Tylko tyle.

Nie mieć bogactw ani władzy, tylko szczęście.

Te raz Londyn chce, byśmy się usamodzielnili.

I pojawiło się dwóch kandy datów rywalizujących o władzę.

Pan Johnson, który jest bardzo bogaty iŜ jakiegoś powodu ofiarował wyspom powaŜne sumy, oraz pan Livingstone, socjalista, który chce wszystko znacjonalizować i rozdzielić między

353 .

biednych.

Strona 252

forsyth Fa szerz.txt

Bardzo szlachetnie, rzecz jasna.

Pan Johnson ze swymi pla.

nami rozwoju i dobrobytu oraz pan Livingstone ze swymi planami równości społecznej.

Znam ich obu.

I to od małego.

Znałam ich, kie dy jako nastoletni chłopcy wyjechali robić karierę gdzie indziej.

A teraz wrócili...

Czy pani podejrzewa któregoś z nich?

spytał Hannah.

Proszę pana, chodzi o ludzi, których przywieźli ze sobą.

Niech pan się przyjrzy ludziom z ich otoczenia.

Oni są bezwzględni, proszę pana.

Mieszkańcy wyspy to wiedzą.

Zdarzały się pogróŜki, pobicia.

MoŜe powi nien pan się przyjrzeć otoczeniu tych dwóch, panie Hannah.

Podczas jazdy w dół zbocza Desmond Hannah przemyślał to jeszcze raz.

Wynajęty morderca?

Zabójstwo sir Marstona faktycznie sugerowało coś takiego.

Po obiedzie postanowił odbyć rozmowy z obydwoma kandy- ; datami i przyjrzeć się ich otoczeniu.

Przy bramie Domu Rządowego Hannah musiał przerwać rozmyśla nia.

Kiedy wchodził do salonu, z krzesła zerwał się pulchny Anglik z kil- koma podbródkami nad kołnierzykiem duchownego.

Był z nim Parker.

;

Właśnie, szefie, to jest wielebny Simon Prince, tutejszy pastor anglikański.

Ma dla nas jakieś interesujące informacje.

;

Hannah zastanawiał się, skąd Parker wytrzasnął słowo "szefie".

Nie-1 nawidził tego określenia.

"Inspektorze" byłoby w sam raz.

Później, duŜo później "Desmond".

MoŜe kiedyś.

Jak tam, udało się z drugą kulą?

Niestety, jak dotąd nic.

No to bierz się do roboty rzucił Hannah.

Parker wyszedł przez otwarte okno werandy.

Hannah je zamknął.

Wobec tego, panie Prin- ce, co ma pan do powiedzenia?

g

Jestem Quince powiedział pastor.

Quince.

To wszystko jest bardzo zasmucające.

Owszem.

Zwłaszcza dla gubernatora.

Co? A, tak, to znaczy...

mówię o moim przyjściu tutaj z informa-, cją o innym duszpasterzu.

Nie wiem, czy powinienem.

Ale wydawało mi;

się, Ŝe to istotne dla sprawy.

Bardzo proszę ocenę pozostawić mnie zasugerował łagodnie Hannah.

Wielebny uspokoił się i usiadł.

Wszystko to wydarzyło się w zeszły piątek zaczął.

Opowiedział;

całą historię delegacji Komitetu ZaangaŜowanych Obywateli i odprawę,; jaką im dał gubernator.

Wreszcie umilkł, a Hannah zmarszczył brwi.

Spytał: Co takiego on właściwie powiedział?

354

Powiedział powtórzył Quince Ŝe "musimy pozbyć się tego gubernatora i postarać się o kogoś nowego".

Hannah wstał.

Dziękuję panu bardzo, panie Quince.

Czy mógłbym prosić o dys krecję i powierzenie tej sprawy mnie?

Pastor z wdzięcznością podreptał do wyjścia.

Strona 253

forsyth Fa szerz.txt

Hannah się zastanawiał.

Nie przepadał za donosicielami, ale powinien jednak sprawdzić tego zie jącego ogniem baptystę, Waltera Drakea.

W tym momencie zjawił się Jefferson z półmiskiem szyjek homara na zimno w majonezie.

Hannah westchnął.

W końcu musi być jakaś nagroda za to, Ŝe wysyłają człowieka cztery tysiące mil od domu.

No i skoro Foreign Office płaci...

Nalał so bie kieliszek schłodzonego chablisa i zabrał się do jedzenia.

W trakcie jego posiłku główny inspektor Jones wrócił z lotniska.

Nikt nie opuszczał wyspy oznajmił.

W kaŜdym razie w cią gu ostatnich czterdziestu ośmiu godzin.

Przynajmniej nie drogą legalną dodał Hannah.

Teraz na stępne zadanie dla pana.

Czy pan prowadzi rejestr broni palnej?

Oczywiście.

Świetnie.

Czy mógłby pan do niego zajrzeć i odwiedzić wszystkich mieszkańców, którzy mają zarejestrowaną broń?

Szukamy pistoletu du Ŝego kalibru.

Zwłaszcza interesuje nas broń, której ktoś nie moŜe poka zać, albo świeŜo wyczyszczona i lśniąca od świeŜej oliwy.

Od świeŜej oliwy?

Wyczyszczona po wystrzeleniu wyjaśnił Hannah.

Ach, tak, oczywiście.

Jeszcze jedno, inspektorze.

Czy wielebny Drakę ma zarejestrowa ną broń?

Nie.

Tego jestem pewny.

Po jego wyjściu Hannah wezwał porucznika Haverstocka: Czy pan przypadkiem nie ma słuŜbowego rewolweru lub pistoletu?

spytał.

Zaraz, chwileczkę, chyba pan nie myśli...

obruszył się młody oficer.

Przyszło mi na myśl, Ŝe ktoś mógł go ukraść albo zabrać i z po wrotem podrzucić.

Tak, juŜ rozumiem, o co panu chodzi, przyjacielu.

OtóŜ nie, nie mam broni palnej.

Nigdy nie przywoziłem jej na wyspę.

Ale mam za to paradną szablę.

Gdyby sir Marston zginął od broni białej, moŜliwe, Ŝe postano wiłbym pana aresztować łagodnie skwitował Hannah.

Czy w Domu Rządowym znajduje się jakaś broń?

355 .

Nie, nic mi o tym nie wiadomo.

Tak czy inaczej, zabójca zapewne przyszedł z zewnątrz.

Przez mur w ogrodzie?

Hannah dokonał oględzin rozerwanej kłódki przy stalowej furcie w murze ogrodu jeszcze w pierwszych promieniach świtu.

Odkształcone uchwyty i rozerwana kłódka nie pozostawiały wątpliwości, Ŝe uŜyto bar dzo solidnego łomu, inaczej stara stal tak by się nie wygięła.

Lecz przy szło mu do głowy, Ŝe wyrwana kłódka moŜe stanowić podstęp.

Sprawca mógł tego dokonać kilka godzin wcześniej albo nawet kilka dni.

Nikt nie sprawdzał furtki: sądzono, Ŝe z powodu rdzy nie da się jej otworzyć.

Zabójca mógł rozerwać kłódkę, a furtkę zostawić w pozycji zamknię tej, następnie nadszedł od strony domu, zastrzelił gubernatora i wrócił z powrotem do domu.

Koniecznie trzeba znaleźć drugi pocisk, najlepiej nie naruszony, oraz broń, z której go wystrzelono.

Hannah popatrzył na połyskującą powierzchnię morza.

Jeśli tam spoczywa pistolet, nigdy go nie odnajdą.

Podniósł się z krzesła, otarł usta i poszedł szukać Oscara z jaguarem.

Czas zamienić dwa słowa z wielebnym Drakeem.

Sam McCready równieŜ postanowił coś zjeść.

Kiedy wszedł do jadal ni na odkrytej werandzie hotelu "Quarter Deck", wszystkie stoliki były zajęte.

Strona 254

forsyth Fa szerz.txt

Dalej, na placu, męŜczyźni w kolorowych koszulach i ciemnych okularach ustawiali odkrytą cięŜarówkę udekorowaną chorągiewkami i ob lepioną plakatami Marcusa Johnsona.

Ten wielki człowiek miał o trze ciej przemawiać.

Sam rozejrzał się po tarasie i dostrzegł jedno puste krzesło.

Znajdo wało się ono przy dwuosobowym stole, gdzie ktoś posilał się samotnie.

Tłoczno tu dzisiaj.

MoŜna się dosiąść?

spytał.

Eddie Favaro wskazał mu krzesło.

Nie ma sprawy.

Pan tutaj na ryby?

zapytał McCready studiując krótkie menu.

Aha.

To dziwne stwierdził McCready, złoŜywszy zamówienie na ceviche, danie z ryby marynowanej w soku świeŜych limonek.

Jakby mnie ktoś spytał, powiedziałbym, Ŝe jest pan gliną.

Nic nie wspominał, Ŝe wieczorem zasięgnął informacji na odległość, po tym jak przyjrzał się Eddiemu Favaro przy barze; nie powiedział o te lefonie do kumpla w biurze FBI w Miami ani o odpowiedzi, jaką rano otrzymał.

Favaro odstawił piwo i mierzył go wzrokiem.

A kim pan jesteś, u diabła?

spytał.

Brytyjskim "kumplem gliniarzy"?

356

McCready machnął ręką lekcewaŜąco.

Niestety, nic z tych rzeczy.

Zwykły urzędnik państwowy, szukający spokojnego wypoczynku z dala od biurka.

Więc co to za teksty, Ŝe niby ja jestem gliną?

Instynkt.

Zachowuje się pan jak glina.

Czy zechciałby pan mi powiedzieć, po co pan przyjechał?

A niby z jakiej racji?

PoniewaŜ tłumaczył łagodnie McCready przyleciał pan tuŜ przed zabójstwem gubernatora.

A takŜe z tego powodu...

Wręczył Eddiemu Favaro kartkę.

Był to papier z nagłówkiem Foreign Office.

Tekst głosił, Ŝe pan Frank Dillon jest urzędnikiem tegoŜ mini sterstwa, oraz upraszał "wszystkie osoby" o wszelką moŜliwą pomoc.

Po rucznik Broderick jasno dał Eddiemu do zrozumienia, Ŝe na terytorium brytyjskim będzie zdany na własne siły.

Oficjalnie jestem na urlopie.

Nie, nie łowię ryb.

Nieoficjalnie próbuję wyjaśnić, dlaczego mój współpracownik został w zeszłym tygo dniu zabity i przez kogo.

Proszę mi o tym opowiedzieć zaproponował McCready.

MoŜe będę mógł pomóc.

Favaro opowiedział, jak zginął Julio Gomez.

Anglik przeŜuwał swoją surową rybę i słuchał.

Sądzę, Ŝe on widział na Sunshine pewnego męŜczyznę i sam dał się zauwaŜyć.

Ten człowiek był znany w Metro-Dadejako Francisco Mendes alias Skorpion.

Osiem lat wcześniej wybuchła w południowej Florydzie "wojna o ry nek", zwłaszcza w okolicy Metro-Dade.

Do tej pory przemytem kokainy zajmowali się tam Kolumbijczycy, lecz rozprowadzały ją gangi kubańskie.

Wreszcie Kolumbijczycy postanowili wyeliminować kubańskich pośredni ków i sprzedawać bezpośrednio klientom.

Zaczęli przejmować terytorium Kubańczyków, czyli ich "rynki".

Kubańczycy odpowiedzieli siłą i tak wy buchła wojna o rynek.

Do tej pory policja ma stale do czynienia z zabój stwami.

Latem 1984 roku motocyklista ubrany w czerwono-białą skórę zaje chał na kawasaki pod sklep monopolowy w centrum Dadeland Mali, wyjął z torby półautomatyczny karabinek uzi i spokojnie wywalił cały magazy nek w stronę zatłoczonego sklepu.

Zginęły trzy osoby, czternaście odnio sło rany.

Normalnie zabójca by uciekł, ale dwieście metrów dalej młody gli niarz Strona 255

forsyth Fa szerz.txt

na motocyklu wypisywał akurat mandat za parkowanie.

Kiedy mor derca rzucił uzi i dodał gazu, policjant ruszył w pościg, podając przez

S57 .

radio opis i kierunek.

W połowie trasy North Kendall męŜczyzna na kawasaki zwolnił, zjechał na pobocze, wyjął zza pazuchy samopowtarzal ny sig sauer 9 mm, wycelował i strzelił

nadjeŜdŜającemu policjantowi w pierś.

Kiedy młody glina się rozwalał ze swoim motorem, zabójca od jechał z duŜą szybkością, jak twierdzili świadkowie, którzy dali dokładny opis motocykla i skórzanego stroju.

Twarz zasłaniał kask.

ChociaŜ Szpital Baptystów znajdował się zaledwie cztery przecznice dalej i policjanta migiem przewieziono na reanimację, zmarł tej samej nocy.

Miał dwadzieścia trzy lata, zostawił Ŝonę z córeczką.

Jego radiowe wezwanie zaalarmowało dwa wozy patrolowe, które obstawiły okolicę.

Dwa kilometry przed sobą patrol dostrzegł jadącego z duŜą prędkością motocyklistę i zmusił go do wykonania tak ostrego skrętu, Ŝe ścigany się wywrócił.

Zanim zdąŜył wstać, był aresztowany.

Z wyglądu męŜczyzna przypominał Latynosa.

Sprawę przekazano Gomezowi i Favarowi.

Przez cztery dni i noce siadali naprzeciwko zabój cy próbując wydobyć z niego choć jedno słowo.

Nie odzywał się, nie powiedział niczego, ani po hiszpańsku, ani po angielsku.

Na dłoniach nie miał śladów prochu, bo był w rękawiczkach.

Lecz rękawic nigdy nie znaleziono, chociaŜ policja przeszukała wszystkie kosze na śmieci w oko licy przepadły.

Doszli do wniosku, Ŝe zabójca rzucił je na tylne sie dzenie przejeŜdŜającego kabrioletu.

Dzięki apelom do społeczeństwa od nalazł się sig sauer, wrzucony do ogródka przy drodze.

Była to broń, z której zastrzelony został policjant, lecz nie stwierdzono na niej Ŝadnych odcisków palców.

Gomez uwaŜał, Ŝe morderca jest Kolumbijczykiem, gdyŜ sklep mono polowy był kubańską "skrzynką" kokainową.

Po czterech dniach nadali podejrzanemu przezwisko Skorpion.

Czwartego dnia zjawił się pewien bardzo kosztowny adwokat.

Przed stawił meksykański paszport na nazwisko: Francisco Mendes.

Dokument był nowy i waŜny, lecz nie miał pieczątek wjazdu do Stanów Zjednoczo nych.

Adwokat przyznał, Ŝe jego klient moŜe być nielegalnym imigran tem i poprosił o wyznaczenie kaucji.

Policja nie udzieliła zgody.

Na rozprawie przed sędzią, znanym liberałem, adwokat złoŜył pro test twierdząc, Ŝe policja zatrzymała pewnego męŜczyznę w czerwono- ; białej skórze jadącego kawasaki, nie zaś tego męŜczyznę na kawasaki, który zabił policjanta i tamtych ludzi.

Ten dupowaty sędzia zgodził się na kaucję ciągnął Favaro.

;

Pół miliona dolarów.

W ciągu dwudziestu czterech godzin Skorpion znik- i nął.

Nasłany facet z uśmiechem wpłacił pół miliona.

Macie i się wy- { pchajcie.

358

A pan sądzi, Ŝe...

podpytał McCready.

Ze to nie był zwykły muł, tylko jeden z ich najlepszych ludzi od mokrej roboty.

Inaczej oszczędziliby sobie takich starań i wydatków, Ŝeby go wyciągnąć.

Myślę, Ŝe Julio go tu widział, być moŜe nawet ustalił, gdzie on mieszka.

Próbował dostać się do kraju, Ŝeby Wuj Sam mógł złoŜyć wniosek o ekstradycję.

Na którą byśmy zezwolili orzekł McCready.

Sądzę, Ŝe po winniśmy poinformować wysłannika Scotland Yardu.

W końcu cztery dni później zastrzelono gubernatora.

Nawet jeśli okaŜe się, Ŝe sprawy nie są powiązane, podejrzenia uzasadniają Strona 256

forsyth Fa szerz.txt

przeczesanie wyspy.

To niezbyt roz legły teren.

A jeśli go znajdziemy?

Na terytorium brytyjskim on nie popełnił Ŝadnego przestępstwa.

CóŜ, na początek pan go zidentyfikuje powiedział McCready.

To nam da powód do zatrzymania.

Główny nadinspektor śledczy Hannah jest co prawda z innej policji, ale nikt nie broni zabójcy gliniarza.

I jeśli on się wylegitymuje waŜnym paszportem, jako urzędnik Foreign Office uznam dokument za sfałszowany.

To będzie drugi zarzut.

Favaro wyszczerzył zęby i wyciągnął dłoń.

Frank, to mi się podoba.

Chodźmy pogadać z tym twoim facetem ze Scotland Yardu.

Hannah wysiadł z jaguara i podszedł do otwartych drzwi zbudowa nej z desek kaplicy baptystów.

Ze środka dobiegały tony pieśni.

Przestą pił próg i oswajał oczy z panującym wewnątrz półmrokiem.

W chórze dominował głęboki bas wielebnego Drakea.

Rozstąp się, skało wieczysta...

Bez akompaniamentu, tylko śpiew unisono.

Kapłan baptystów wyszedł zza swego pulpitu i chodził wzdłuŜ nawy machając rękoma przypominają cymi czarne skrzydła wiatraka: zachęcał trzódkę do pieśni na chwałę Pana.

Niechaj znajdę schron w twym tonie,

Niechaj krew i woda czysta...

Dostrzegł sylwetkę nadinspektora stojącego w drzwiach, umilkł i ge stem poprosił o ciszę.

Wibrujące głosy ucichły.

Bracia i siostry zagrzmiał duszpasterz spotkał nas dziś wielki zaszczyt.

Przyłączył się do nas pan Hannah, wysłannik Scotland Yardu.

Wierni obrócili się w ławkach i patrzyli na męŜczyznę u wejścia.

Więk szość z nich naleŜała do starszego pokolenia, lecz obecne były równieŜ

młode matki z gromadką małych dzieci przyglądających się ciekawie.

359 .

Przyłącz się do nas, bracie.

Śpiewaj z nami.

Zróbcie miejsce panu Hannahowi.

Siedząca obok rozłoŜysta matrona w kwiecistej sukni uśmiechnęła się do niego szeroko i przesiadła się, podsuwając mu swój modlitewnik.

Bez niego Hannah nie mógłby zaśpiewać.

Zapomniał słów.

Tyle lat minęło.

Wszyscy razem skończyli porywający hymn.

Po naboŜeństwie wierni ro zeszli się, Ŝegnani przy drzwiach przez spoconego Drakea.

Po wyjściu ostatniej osoby Drakę gestem zaprosił go do zakrystii w ma łym pomieszczeniu przyległym do bocznej ściany kościoła.

Nie mogę zaproponować panu piwa, inspektorze.

Lecz sprawi mi pan radość próbując mojej zimnej lemoniady.

Sięgnął po termos i na pełnił dwie szklanki.

Napój miał smak limony i wspaniale orzeźwiał.

Czym mogę słuŜyć wysłannikowi Scotland Yardu?

zapytał duchowny.

Proszę mi powiedzieć, co pan robił we wtorek o piątej po połu dniu?

Prowadziłem naboŜeństwo ze śpiewem i modlitwą w obecności pięćdziesięciu dobrych ludzi odparł wielebny Drakę.

Dlaczego pan pyta?

Hannah przytoczył jego wypowiedź z piątkowego ranka na schodach Domu Rządowego.

Drakę z uśmiechem popatrzył na niego z góry.

Nadinspektor wcale nie był niski, lecz kaznodzieja przewyŜszał go o dobre pięć centymetrów.

Czyli rozmawiał pan z wielebnym Quinceem.

Wypowiedział to nazwisko z taką miną, jak gdyby ssał świeŜy owoc limony.

Tego nie powiedziałem zaznaczył Hannah.

Nie musiał pan.

Strona 257

forsyth Fa szerz.txt

Tak, to moje słowa.

Myśli pan, Ŝe zabiłem guber natora Moberleya?

Nie, proszę pana, ja jestem człowiekiem pokoju.

Nie uŜywam broni.

Nie odbieram Ŝycia.

Co w takim razie miał pan na myśli, panie Drakę?

Nie wierzyłem, Ŝe gubernator wyśle naszą petycję do Londynu.

Chodziło o to, Ŝe powinniśmy zebrać nasze skromne fundusze i wysłać kogoś do Londynu, Ŝeby poprosił o mianowanie nowego gubernatora, który nas zrozumie i przychyli się do naszej prośby.

To znaczy?

Chcemy referendum, panie Hannah.

Tu się dzieje coś niedobre go.

Obcy wmieszali się pomiędzy nas, chcą rządzić naszymi sprawami.

A my jesteśmy szczęśliwi Ŝyjąc jak dotychczas.

Niebogaci, lecz zadowo leni.

Gdyby zwołano referendum, ogromna większość głosowałaby za po zostaniem pod rządami Brytanii, Co w tym złego?

360

Jak dla mnie to nic przyznał Hannah.

Ale ja nie ustalam polityki.

Nie robił tego równieŜ gubernator.

Ale on stosował się do wytycz nych, dla własnej kariery, nawet jeśli wiedział, Ŝe coś jest złe.

Nie miał wyboru stwierdził Hannah.

Wykonywał pole cenia.

Drakę pokiwał głową nad szklanką lemoniady.

To samo mówili ci, co wbijali gwoździe w Chrystusa, panie Hannah...

Hannah nie chciał dać się wciągnąć w dyskusję polityczną lub teolo giczną.

Miał wykryć sprawców morderstwa.

Nie darzył pan sir Marstona sympatią, prawda?

Nie, oby mi Bóg wybaczył.

Miał pan jakiś powód, oprócz zastrzeŜeń natury politycznej?

On był hipokrytą i cudzołoŜnikiem.

Ale ja go nie zabiłem.

Pan Bóg daje i Pan Bóg zabiera, panie Hannah.

Pan w niebiesiech widzi wszystko.

A we wtorek wieczorem wezwał do siebie sir Marstona Mober leya.

Pan Bóg raczej nie uŜywa pistoletów duŜego kalibru zauwaŜył Hannah.

Przez chwilę zdawało mu się, Ŝe widzi w oczach Drakea błysk uznania.

UŜył pan określenia "cudzołoŜnik".

Dlaczego?

Drakę przeszył go spojrzeniem.

Nic pan nie wie?

Nie.

Myrtle, nieobecna sekretarka.

Nie widział jej pan?

Nie.

Ma obfite ciało, krzepkie i lubieŜne.

Być moŜe.

Przebywa u rodziców na Tortoli odparł Hannah.

Nie tłumaczył cierpliwie Drakę.

W Szpitalu Ogólnym na wyspie Antigua ona rodzi dziecko.

Coś takiego pomyślał Hannah.

Słyszał tylko, jak wymieniano jej imię.

Nie widział jej zdjęcia.

Biali rodzice teŜ mogą mieszkać na Tortoli.

Czy ona jest...

jak by to powiedzieć...

Czarna?

huknął Drakę.

Tak, oczywiście jest czarna.

DuŜa, tłusta czarna dziewucha.

W takich gustował sir Marston.

I lady Moberley o tym wiedziała pomyślał Hannah.

Biedna, wy blakła lady Moberley, wpędzona w pijaństwo przez te wszystkie lata w tro pikach i tubylcze dziewczyny.

Strona 258

forsyth Fa szerz.txt

Pewnie pogodziła się z losem.

A moŜe nie, moŜe tym razem została doprowadzona do ostateczności?

Ma pan lekki akcent amerykański powiedział Hannah przy wyjściu.

MoŜna wiedzieć dlaczego?

361 .

W Ameryce jest duŜo uczelni teologicznych dla baptystów od parł wielebny Drakę.

Tam się kształciłem na księdza.

Hannah pojechał z powrotem do Domu Rządowego.

Po drodze roz waŜał listę podejrzanych.

Porucznik Jeremy Haverstock z pewnością umiałby posłuŜyć się bro nią, gdyby ją zdobył, ale nie miał wyraźnego motywu.

Chyba Ŝe to on jest ojcem dziecka Myrtle, gubernator zaś groził, Ŝe złamie mu karierę.

Lady Moberley doprowadzona do ostateczności.

Bardzo silny motyw, lecz potrzebowałaby wspólnika, który rozerwał stalową kłódkę.

A moŜe posłuŜyła się linką przyczepioną do samochodu?

Wielebny Drakę, pomimo zapewnień, Ŝe pokojowy z niego człowiek.

Miłośnik pokoju teŜ moŜe kiedyś mieć dosyć.

Przypomniał sobie radę lady Coltrane, by przyjrzeć się otoczeniu dwóch kandydatów w wyborach.

Tak, trzeba to zrobić, musi dobrze się przyjrzeć tym pomocnikom.

Ale gdzie tu jakiś motyw?

Sir Marston grał na ich korzyść, dąŜąc do przyznania wyspom niepodległości z jednym z nich w roli premiera.

Chyba Ŝe jedni podejrzewali go o stronniczość i sprzyjanie rywalom...

W Domu Rządowym czekały go nowiny.

Główny inspektor Jones sprawdził swój rejestr broni palnej.

Tylko sześć sztuk sprawnej broni na wyspie.

Trzy sztuki znajdują się w posiada niu osób, które osiadły tu po przejściu na emeryturę: dwóch Brytyjczy ków i Kanadyjczyka.

Strzelby "dwunastki" uŜywane do polowań na gli niane kaczki na strzelnicy.

Jeden karabin w posiadaniu rybaka, J immyego Dobbsa, trzymany na rekiny, gdyby potwory zaatakowały jego łódź.

Je den pamiątkowy pistolet, nigdy nie uŜyty, naleŜący do Amerykanki osia dłej na Sunshine.

Broń spoczywa w gablotce pod szkłem z nie naruszo ną pieczęcią.

I jego własny pistolet, trzymany pod kluczem na posterunku policji.

Cholera mruknął Hannah.

Czyli uŜyto broni zdobytej nie legalnie.

Śledczy Parker złoŜył raport o wynikach poszukiwań w ogrodzie.

Prze trząśnięto wszystko, od początku do końca i z dołu do góry.

Drugiej kuli nie ma.

Albo natrafiła na kość w ciele gubernatora i wyszła pod innym kątem, by przelecieć nad murem ogrodu, i nie da się jej nigdy odnaleźć, albo, co bardziej prawdopodobne, utkwiła w ciele.

Bannister miał wiadomości z Nassau.

Samolot wyląduje o czwartej, czyli za godzinę, by zabrać zwłoki na Bahamy w celu przeprowadzenia sekcji.

Za kilka minut wyląduje tam doktor West i będzie czekał, aŜ ciało dostarczą do kostnicy w Nassau.

362

Poza tym w salonie czekało na niego dwóch męŜczyzn.

Hannah na kazał załatwić furgonetkę do przewiezienia zwłok na lotnisko o czwartej.

Bannister, który tym samym samolotem miał wrócić do Wysokiej Komi sji, oddalił

się wraz z inspektorem Jonesem, by wszystkiego dopilnować.

Hannah udał się więc na spotkanie ze swymi gośćmi.

MęŜczyzna nazwiskiem Frank Dillon przedstawił mu się oraz wyjaśnił swój przypadkowy wakacyjny pobyt na wyspie i równie przypadkowe spo tkanie z Amerykaninem przy obiedzie.

Pokazał swój list polecający, któ ry Hannah przestudiował bez zbytniego entuzjazmu.

Bannister z Wyso kiej Komisji w Nassau to co innego, ale londyński urzędnik państwowy, który przypadkiem przyjechał na wypoczynek "z dala od wszystkiego" i wpada w sam środek dochodzenia w sprawie o morderstwo, jest tak samo prawdopodobny, jak tygrys, co nie jada mięsa.

Strona 259

forsyth Fa szerz.txt

Potem przedstawia się Amerykanin przyznając, Ŝe teŜ jest detektywem.

Jednak Hannah zmienił nastawienie po wysłuchaniu historii Eddiego Favara opowiedzianej przez Dillona.

Na koniec spytał: Ma pan zdjęcie tego Mendesa?

Nie przy sobie.

MoŜna je wyciągnąć z kartotek policji w Miami?

Tak, panie nadinspektorze.

KaŜę im przysłać zdjęcie pańskim lu dziom w Nassau.

Dobrze, niech pan to zrobi przytaknął Hannah.

Spojrzał na zegarek.

Zlecę sprawdzenie wszystkich paszportów na trzy miesiące wstecz.

Szukamy nazwiska Mendes albo innego Latynosa, który przybył na wys-pę.

Teraz muszę panów przeprosić, trzeba odstawić zwłoki na samolot do Nassau.

Czy pan moŜe ma zamiar przeprowadzić rozmowy z obydwoma kandydatami?

zapytał McCready przy wyjściu.

Owszem odparł Hannah.

Zaraz z samego rana.

Zanim do stanę wynik sekcji.

Czy mógłbym się z panem zabrać?

spytał McCready.

Obie cuję się nie odzywać.

Ale oni w końcu są...

polityczni, nieprawdaŜ?

No, dobrze niechętnie zgodził się Hannah.

Zastanawiał się, dla kogo tak naprawdę pracuje ten Frank Dillon.

Po drodze na lotnisko Hannah zauwaŜył, jak rozwiesza się na murze pierwsze z jego obwieszczeń w miejscach nie zajętych przez plakaty wy borcze obu kandydatów.

Port Plaisance całe było oblepione papierem, dosłownie wszędzie.

Oficjalne obwieszczenie, sporządzone w miejscowej drukarni pod nadzorem głównego inspektora Jonesa i opłacone z funduszy Domu 363 .

Rządowego, obiecywało nagrodę w wysokości tysiąca dolarów kaŜdemu, kto zezna, kogo widział w alejce za murem około godziny siedemnastej we wtorek.

Tysiąc dolarów amerykańskich stanowiło zawrotną sumę dla prostych ludzi z Port Plaisance.

Ktoś powinien się zgłosić: świadek, który widział coś lub kogoś.

A na Sunshine wszyscy wszystkich znają...

Na lotnisku Hannah nadzorował załadunek zwłok, którym miał to warzyszyć Bannister i czterej ludzie z bahamskiego zespołu dochodzenio wego.

Bannister dopilnuje, by wszystkie pobrane próbki wysłano wieczor nym lotem do Londynu, gdzie o świcie odbierze je specjalny samochód przysłany przez Scotland Yard i zawiezie do Laboratorium Dowodów Rzeczowych przy Home Office, do Lambeth.

Nie łudził się, Ŝe próbki wiele wyjaśnią; chodziło mu przede wszystkim o drugi pocisk, który dok tor West wydobędzie dla niego w trakcie sekcji zwłok w Nassau jeszcze tego dnia wieczorem.

PoniewaŜ musiał być na lotnisku, opuścił więc Johnsona na Parliament Square.

Podobnie zresztą jak dziennikarze, którzy sfil mowali początek wiecu i na widok przejeŜdŜającego konwoju policji zwi nęli manatki i pojechali za nim na lotnisko.

McCready nie przegapił wiecu.

Siedział w tym czasie na werandzie hotelu "Quarter Deck".

Przypadkowo zgromadzony około dwustuosobowy tłum czekał na przemowę swego dobroczyńcy-filantropa.

McCready zauwaŜył kilku męŜ czyzn w kolorowych koszulach i ciemnych okularach, którzy wmieszali się w tłum i rozdawali papierki i chorągiewki na patyku.

Chorągiewki nosiły barwy obrane przez kandydata: biel i błękit.

Papierki były bank notami dolarowymi.

Dokładnie dziesięć po trzeciej wjechał na plac ford fairlane, z pew nością największy samochód na wyspie, przy podium zahamował i pan Marcusjohnson spręŜystym krokiem wszedł po schodkach.

Podniósł obie ręce, niczym bokser na znak zwycięstwa.

Za przykładem kolorowych ko szul przez tłum przetoczył się szmer aplauzu.

Zamachało kilka chorągie wek.

Po kilku minutach Marcusjohnson zaczął przemówienie.

I obiecuję wam, przyjaciele, albowiem wszyscy jesteście mymi przy jaciółmi...

Strona 260

forsyth Fa szerz.txt

na brązowej twarzy rozkwitł uśmiech jak z reklamy pasty do zębów ...

gdy wreszcie zdobędziemy wolność, na te wyspy spłynie fala dobrobytu.

Będą miejsca pracy: w hotelach, w nowym ośrodku wy poczynkowym, w barach i kawiarniach, w przemyśle przetwórstwa ryb przeznaczonych na sprzedaŜ w głębi lądu; z tego wszystkiego powstanie dobrobyt.

Dochód popłynie do waszej kiesy, nie do kieszeni ludzi w da lekim Londynie...

364

Mówił przez tubę, by dotrzeć do wszystkich zgromadzonych na pla cu.

Przerwał mu ktoś, kto nie potrzebował tuby.

Z przeciwnej strony pla cu dobiegł głęboki bas, który zagłuszył przemowę polityka.

Johnson ryknął Walter Drakę.

Nie chcemy cię tutaj.

Wra caj tam, skąd przybyłeś, razem ze swoją bandą.

Nagle zaległa cisza.

Oszołomiony tłum czekał, aŜ świat się zawali.

Nikt przedtem nie ośmielił się przerwać Johnsonowi.

Świat się nie zawalił.

Bez słowa Johnson odłoŜył megafon i wskoczył do swego samochodu.

Na jego polecenie kierowca ostro ruszył, a za nim drugi wóz z grupą po mocników.

Kto to był?

McCready spytał kelnera na werandzie.

To wielebny Drakę, proszę pana odpowiedział kelner.

Wyglą dał na zdumionego i jakby przestraszonego.

McCready zamyślił się.

Gdzieś juŜ słyszał ten głos, równie donośny, i próbował przypomnieć sobie gdzie.

Wreszcie sobie przypomniał.

Trzy dzieści lat temu, w wojsku, obóz Catterick w Yorkshire.

Na placu apelo wym.

Poszedł do swego pokoju i wykonał zakodowany telefon do Miami.

Wielebny Walter Drakę zniósł bicie w milczeniu.

Było ich czterech, a przyszli po niego jeszcze tego samego wieczoru, kiedy wracał ze swego kościoła do domu.

UŜywali kijów baseballowych i obcasów.

Bili mocno, młócąc kijami leŜącego na ziemi człowieka.

Skończyli i zostawili go.

Mógł wyzionąć ducha.

Nie mieli nic przeciwko temu.

Lecz nie umarł.

Odzyskał przytomność pół godziny później i doczołgał się do naj bliŜszego domu.

PrzeraŜona rodzina wezwała natychmiast doktora Caractacusajonesa, który zorganizował przewiezienie kaznodziei ręcznym wózkiem do swojej kliniki, gdzie spędził resztę nocy na zszywaniu i opa trywaniu.

Desmond Hannah miał tego wieczoru telefon w trakcie kolacji.

Mu siał wracać z hotelu do Domu Rządowego, by odebrać wiadomość.

Dzwo nił z Nassau doktor West.

Słuchaj pan, ja wiem, Ŝe trupa naleŜy przechować oświadczył specjalista od medycyny sądowej.

Ale ten jest jak z kamienia.

Zamro Ŝony na kość.

Miejscowi postarali się, jak mogli odparł Hannah.

Ja teŜ się postaram stwierdził doktor.

Ale minie doba, za nim odmroŜę tego klienta.

Bardzo bym prosił jak najszybciej powiedział Hannah.

Muszę mieć ten cholerny pocisk.

365 .

ROZDZIAŁ CZWARTY

Nadinspektor śledczy Hannah postanowił najpierw przesłuchać pana Horatia Livingstonea.

Zadzwonił do jego domu w Shantytown o świcie i dopiero po kilku minutach polityk podszedł do telefonu.

Tak, z przy jemnością spotka się z wysłannikiem Scotland Yardu w ciągu godziny.

Jaguara prowadził Oscar, przy nim siedział Parker.

Hannah jechał z tyłu, z Bilionem z ministerstwa.

Nie przejeŜdŜali przez centrum Port Plaisance, gdyŜ Shantytown leŜało nad morzem o trzy mile dalej, po tej samej stronie stolicy wyspy co Dom Rządowy.

Strona 261

forsyth Fa szerz.txt

Poczynił pan juŜ moŜe jakieś postępy, panie Hannah?

Pewnie moje pytanie nie brzmi zbyt fachowo zagadnął grzecznie Dillon.

Hannah nigdy nie lubił omawiać wyników dochodzenia z dyletanta mi.

Jednak ten Dillon jest przecieŜ z Foreign Office.

Gubernator został zabity jednym strzałem z broni cięŜkiego kali bru odpowiedział.

Wygląda na to, Ŝe oddano dwa strzały.

Jeden pocisk chybił i uderzył w ścianę za jego plecami.

Odnalazłem go i wysła łem do Londynu.

Bardzo odkształcony?

spytał Dillon.

Obawiam się, Ŝe tak.

Druga kula moŜe tkwić w ciele.

Dowiem się więcej, gdy wieczorem dostanę z Nassau wyniki sekcji zwłok.

A zabójca?

Prawdopodobnie wszedł przez furtkę w murze okalającym ogród po rozerwaniu kłódki.

Wystrzelił z odległości około trzech metrów, po tem uciekł.

Na to przynajmniej wygląda.

Jak to?

Hannah objaśnił swój pomysł, Ŝe wyrwana kłódka moŜe stanowić wybieg w celu odwrócenia uwagi od mordercy, który przyszedł od strony domu.

Dillon wyraził swój podziw.

Nigdy bym na to nie wpadł przyznał.

Samochód wjechał do Shantytown.

Była to osada licząca około pię ciu tysięcy mieszkańców.

Zabudowę stanowiły głównie przylegające do siebie domki z desek, kryte blachą ocynkowaną.

Małe sklepiki, sprzedające warzywa i bawełniane koszulki, wtłoczyły się między domy mieszkalne i knajpki.

Widać było wyraźnie, Ŝe teryto rium naleŜy do Livingstonea; nie dało się zauwaŜyć plakatów z Marcusem Johnsonem, wszędzie tylko Livingstone.

W centrum Shantytown, dokąd biegła najszersza (i jedyna) ulica, znajdowała się ogrodzona posiadłość.

Mur wzniesiono z bloków koralow

366

ca, na teren zaś posiadłości prowadziła jedna brama na szerokość samo chodu.

Ponad mur wystawał dach domu, jedynego piętrowego budynku w całej osadzie.

Plotka głosiła, Ŝe pan Livingstone był właścicielem więk szości barów w Shantytown, a od pozostałych ściągał haracz.

Jaguar zatrzymał się przy bramie i Stone zatrąbił klaksonem.

Na uli cę wylegli mieszkańcy wyspy, by popatrzyć na lśniącą limuzynę z propor czykiem łopoczącym na prawym błotniku.

Nigdy przedtem samochód gu bernatora nie zawitał do Shantytown.

W bramie otworzyło się małe okienko, czyjeś oko sprawdziło, kto trą bi, i brama otwarła się na ościeŜ.

Jaguar wtoczył się na zakurzone po dwórze i zatrzymał przed werandą domu.

Na dziedzińcu stali dwaj męŜ czyźni: jeden przy bramie, drugi przy werandzie.

Obaj mieli na sobie identyczne jasnoszare komplety safari.

Trzeci męŜczyzna w takim samym stroju stał w oknie na piętrze.

Kiedy podjechał samochód, wycofał się.

Hannah, Parker i Dillon zostali wprowadzeni do największego poko ju, umeblowanego dość tandetnie, lecz funkcjonalnie, i za parę sekund zjawił się Horatio Livingstone.

Był potęŜnym grubasem, jego pucołowa ta twarz promieniała.

Wręcz tryskał dobrodusznością.

Panowie, panowie, cóŜ za zaszczyt.

Bardzo proszę siadać.

Dał znak, by wniesiono kawę.

Rozsiadł się w szerokim fotelu, a jego małe okrągłe oczka świdrowały po kolei trzy białe twarze naprzeciwko.

Do pokoju weszli dwaj inni męŜczyźni i usiedli za plecami kandydata na premiera.

Livingstone wskazał ich gestem.

Moi dwaj współpracownicy, pan Smith i pan Brown.

Obaj skinęli głowami, lecz nie odezwali się.

Czym mogę panu słuŜyć, inspektorze?

Jak pan się zapewne orientuje, prowadzę śledztwo w sprawie za mordowania Strona 262

forsyth Fa szerz.txt

sir Marstona Moberleya przed czterema dniami.

Z twarzy Livingstonea znikł uśmiech.

Potrząsnął głową.

To po prostu straszne . zamruczał.

Jesteśmy wszyscy głębo ko wstrząśnięci.

Był wspaniałym, wspaniałym człowiekiem.

Obawiam się, Ŝe będę musiał pana spytać, co pan robił i gdzie pan się znajdował o piątej po południu we wtorek.

Byłem tutaj, inspektorze, razem z moimi przyjaciółmi, którzy to poświadczą.

Przygotowywałem przemówienie, jakie miałem wygłosić na stępnego dnia na spotkaniu ze Stowarzyszeniem Drobnych Posiadaczy.

A pańscy współpracownicy równieŜ tu przebywali?

Wszyscy, bez wyjątku?

Absolutnie wszyscy.

ZbliŜał się wieczór.

Wszyscy wróciliśmy na odpoczynek.

Tutaj, do tej siedziby.

367 .

Czy pańscy współpracownicy to obywatele Barclayów?

zapytał Dillon.

Hannah rzucił mu spojrzenie pełne irytacji; facet obiecał się nie odzywać.

Livingstone znów się rozpromienił.

Ach nie, niestety.

Ja i moi współobywatele mamy bardzo nikłe doświadczenie, jeśli chodzi o organizację kampanii wyborczej.

UwaŜałem, Ŝe potrzebna mi będzie pomoc administracyjna...

gestem podkreślił oczywistość tego stwierdzenia: bądźmy rozsądni.

Przygotowanie prze mówień, plakatów, ulotek, publicznych spotkań.

Moi współpracownicy pochodzą z Bahamów.

Chce pan zobaczyć ich paszporty?

Wszystkie spraw dzono przy wjeździe.

Hannah zapewnił, Ŝe nie ma takiej potrzeby.

Za plecami Lmngstonea pan Brown zapalił grube cygaro.

Czy pan moŜe ma jakieś podejrzenia, kto mógłby zamordować gubernatora?

spytał Hannah.

A uśmiech znowu znikł z twarzy gru basa, który przybrał teraz bardzo powaŜną minę.

Panie inspektorze, gubernator udzielał nam pomocy na naszej drodze do niepodległości, do ostatecznego wyzwolenia spod władzy Im perium Brytyjskiego.

Zgodnie zresztą z polityką Londynu.

Ani z mojej strony, ani ze strony moich współpracowników nie istniał jakikolwiek motyw działania na szkodę gubernatora.

Za jego plecami pan Brown wyciągnął rękę z cygarem i długim pa znokciem małego palca strącił z czubka wałeczek popiołu na podłogę tak, by nie oparzyć się o rozŜarzony koniec cygara.

McCready był pewien, Ŝe widział juŜ gdzieś ten gest.

Czy na dziś planuje pan jakieś publiczne wystąpienia?

zapy tał cicho.

Małe czarne oczki Livingstonea zwróciły się w jego stronę.

Tak, o dwunastej będę przemawiał w dokach do braci i sióstr z osa dy rybackiej odparł.

Wczoraj przerwano wystąpienie panujohnsonowi, kiedy przema wiał na Parliament Square powiedział Dillon.

Livingstone nie okazał satysfakcji z nieudanego wiecu rywala.

To był tylko pojedynczy rozrabiaka parsknął.

Przerywanie mówcy to takŜe przejaw demokracji zauwaŜył Diłlon.

Livingstone wpatrywał się w niego, nareszcie bez sztuczności.

Pod tłustymi polikami zagryzł zęby w gniewie.

McCready uświadomił sobie, Ŝe zna ten wyraz twarzy; tak wyglądał Idi Amin z Ugandy, kiedy mu się sprzeciwiano.

Hannah spiorunował go wzrokiem i wstał.

Nie zabieram panu juŜ więcej czasu, panie Livingstone po wiedział.

368

Polityk znów stał się dobroduszny i odprowadził ich do drzwi.

Dwaj inni ludzie w kompletach safari zamknęli za nimi bramę.

Nowi ludzie.

Strona 263

forsyth Fa szerz.txt

Czyli jest ich siedmiu, razem z tym w oknie na górze.

Wszyscy byli Mu rzynami, z wyjątkiem pana Browna, który miał znacznie jaśniejszy od cień skóry, jak Mulat; on jeden odwaŜył się zapalić bez pytania, to on komenderował pozostałą szóstką.

Byłbym wdzięczny odezwał się Hannah juŜ w samochodzie gdyby mnie pan pozostawił przesłuchiwanie.

Przepraszam powiedział Dillon.

Ale to dziwny człowiek, nie uwaŜa pan?

Zastanawiam się, gdzie on spędził te lata od chwili wyjazdu jako młody chłopak aŜ do powrotu sześć miesięcy temu.

Nie mam pojęcia odparł Hannah.

Dopiero później, w Londy nie, kiedy przemyślał wszystko jeszcze raz, zastanowiła go ta uwaga, Ŝe Livingstone opuścił wyspę jako nastolatek.

To przecieŜ pani Coltrane po wiedziała jemu, Desmondowi Hannahowi.

O wpół do dziesiątej podjechali pod bramę posiadłości Marcusajohnsona na północnym zboczu wzgórza Sawbones.

Johnson prezentował kompletnie róŜny styl.

Wyraźnie było widać, Ŝe to człowiek bogaty.

Jego asystent we wzorzystej plaŜowej koszuli i ciem nych okularach otworzył

bramę z kutego Ŝelaza i wpuścił jaguara na schludny Ŝwirowy podjazd pod drzwi frontowe.

Na dziedzińcu pracowa ło dwóch ogrodników, którzy podlewali trawę, kwietniki i kwitnące krze wy geranium w glinianych donicach.

Dom był przestronny, jednopiętrowy, kryty zieloną glazurowaną da chówką i wszystko w nim pochodziło z importu.

Trzej Anglicy wysiedli przy ganku z kolumnami w stylu kolonialnym, wprowadzono ich do środka.

Za przewodnikiem, którym był drugi "asystent" w jaskrawej koszuli, przeszli przez rozległy salon z podłogą z marmurowych płytek, umeblowany antykami z Europy i Ameryki Łacińskiej.

Na kremowym marmurze posadzki leŜały prawdziwe perskie dywany.

Marcus Johnson przyjął ich na marmurowej werandzie, gdzie stały trzcinowe krzesła.

PoniŜej, w ogrodzie, wypielęgnowany trawnik rozcią gał się aŜ do dwuipółmetrowego muru.

Za murem biegła nadmorska szosa i tej jednej rzeczy Johnson nie mógł sobie kupić, Ŝeby mieć bezpośredni dostęp do morza.

Na wodach Zatoki Teacha, poza ogrodzeniem, znaj dowała się wybudowana przez niego murowana przystań.

Kołysała się tam szybka łódź motorowa "Riva 40".

Z pełnym bakiem taka "Riva" moŜe bły skawicznie dopłynąć do Bahamy.

Podczas gdy Horatio Livingstone był tłusty i niechlujny, Marcus Johnwn miał sylwetkę szczupłą i elegancką.

Nosił nieskazitelny kremowy

369 .

garnitur z jedwabiu.

Rysy jego twarzy wskazywały, Ŝe jest krwi miesza nej i McCready zastanawiał się, czy on w ogóle znał swego ojca.

Pewno nie.

Wychował się na Barclayach, gdzie jako chłopiec mieszkał z matką w nędznej chatce.

Ciemne, sztucznie wyprostowane włosy falowały mu się zamiast kręcić.

Dłonie zdobiły cztery złote pierścienie, a w uśmie chu szczerzył doskonale białe zęby.

Zaproponował gościom do wyboru dom perignon lub kawę blue mountain.

Wybrali kawę i usiedli.

Desmond Hannah zadał te same pytania dotyczące godziny piątej po południu w zeszły wtorek.

Odpowiedź była podobna.

Przemawiałem do rozentuzjazmowanego tłumu, liczącego grubo ponad sto osób, przed kościołem anglikańskim na Parliament Square.

O piątej kończyłem właśnie moje wystąpienie.

Stamtąd przyjechałem prosto tutaj.

A pańskie...

otoczenie?

spytał Hannah, zapoŜyczając od pani Coltrane określenie sztabu wyborczego w kolorowych koszulach.

Strona 264

forsyth Fa szerz.txt

Wszyscy byli ze mną, co do jednego oświadczył Johnson.

Dał znak dłonią i jeden z kolorowo ubranych męŜczyzn dolał śmietanki do kawy.

McCready zastanawiał się, dlaczego wewnątrz domu nie ma miej scowych słuŜących, skoro ogrodnicy są z Barclayów.

Mimo Ŝe weranda była zacieniona, ludzie w kolorowych koszulach nigdy nie zdejmowali ciem nych okularów.

Z punktu widzenia nadinspektora Hannaha ten przerywnik był miły, lecz bezowocny.

Główny inspektor Jones mówił mu juŜ, Ŝe kandydat Partii Dobrobytu przebywał na placu w momencie strzelaniny w Domu Rządo wym.

Inspektor osobiście oglądał wystąpienie ze schodków swojego ko misariatu.

Hannah wstał zbierając się do wyjścia.

Czy dzisiaj ma pan kolejne publiczne wystąpienie?

spytał Dillon.

;

Owszem, tak.

O drugiej, na Parliament Square ]

Był pan tam wczoraj o trzeciej.

Zdaje się, Ŝe ktoś panu przeszko-1 dził...

j

Marcus Johnson był znacznie zręczniejszy od Livingstonea.

Ani śla du złości.

Wzruszył ramionami.

,

Wielebny Drakę wykrzyczał parę nieuprzejmych słów.

Drobiazg.] I tak skończyłem przemowę.

Biedny Drakę, ma z pewnością dobre inten- cje, lecz postępuje głupio.

Chciałby zostawić Barclaya w ubiegłym stulę-; ciu. PrzecieŜ musi kiedyś nadejść postęp, panie Dillon, a wraz z nim do-i brobyt.

Ja mam wspaniałe plany rozwojowe dla naszych kochanych wysp.; McCready pokiwał głową.

Turystyka pomyślał hazard, prze-] mysł, niszczenie środowiska, nieco prostytucji i co jeszcze?

370

Teraz zechcą mi panowie wybaczyć, muszę przygotować wystą pienie...

Odprowadzono ich do wyjścia i pojechali z powrotem do Domu Rzą dowego.

Dziękuję za gościnność powiedział Dillon wysiadając.

Spo tkanie z kandydatami było niezwykle interesujące.

Zastanawiam się, gdzie Johnson zarobił tyle pieniędzy przez te lata, jak go tu nie było.

Pojęcia nie mam przyznał Hannah.

Figuruje jako przedsię biorca.

Czy chce pan, Ŝeby Oscar odwiózł pana do hotelu?

Nie, dziękuję.

Przejdę się.

W barze tłum dziennikarzy nadweręŜał zapasy piwa.

Była jedenasta.

Nudzili się.

JuŜ dwa dni upłynęły od momentu, kiedy kazano im pędzić na Heathrow i stamtąd na Karaiby, bo trzeba zrobić reportaŜ ze śledztwa o morderstwo.

Przez cały wczorajszy dzień sfilmowali, co mogli, i zrobili wywiady, z kim się dało.

Efekty były jednak dość mizerne: ładne ujęcie gubernatora wydobywanego z chłodni, gdzie leŜał wraz z rybami, parę zdjęć teleobiektywem, na których Parker łazi na czworakach po ogrodzie gubernatora, zapakowany gubernator odlatuje do Nassau i klejnocik w postaci przechwałki Parkera, Ŝe znaleziono jeden pocisk.

śadnej sen sacyjnej wiadomości.

McCready po raz pierwszy się z nimi zintegrował.

Nikt nie pytał, co on za jeden.

O dwunastej w dokach ma przemawiać Horatio Livingstone powiedział.

MoŜe być ciekawie.

Nadstawili uszu.

Dlaczego?

spytał któryś.

McCready wzruszył ramionami.

Wczoraj tu, na placu, rozpędzono wiec powiedział.

Byliście wtedy na lotnisku.

Strona 265

forsyth Fa szerz.txt

OŜywili się.

Przydałyby się jakieś małe zamieszki albo przynajmniej ostra wymiana zdań.

Reporterzy juŜ szykowali w myślach znakomite ty tuły.

"Wyspa tonie w fali rozruchów" gra słów usprawiedliwiała prze sadę.

Albo, gdyby Livingstonea wygwizdano, "Rajska wyspa nie chce socjalizmu".

Jedyny kłopot w tym, Ŝe jak dotychczas ludność nie wykazy wała Ŝadnego zainteresowania perspektywą niezaleŜności od Imperium.

Dwie ekipy, które próbowały sklecić reportaŜ o reakcji wyspiarzy na przy znanie niepodległości, nie były w stanie znaleźć nikogo, kto zechciałby 0 tym mówić.

Na widok kamer, mikrofonów i notesów ludzie po prostu 371 .

odchodzili.

Jednak teraz dziennikarze spakowali swój sprzęt i powędro wali w stronę doku.

McCready niespiesznie wykonał jeden telefon do brytyjskiego kon sulatu w Miami, posługując się przenośnym radiotelefonem, który trzy mał w walizce pod łóŜkiem.

Przekazał prośbę, by czarterowy samolot wylądował na Sunshine o czwartej po południu.

Planował trochę na wy rost, lecz miał nadzieje, Ŝe plan się powiedzie.

Kawalkada wioząca Livingstonea z Shantytown zajechała na kwadrans przed dwunastą.

Pomocnik ryczał przez megafon:

Przyjdźcie posłuchać Horatia Livingstonea, Kandydata Ludu.

Pozostali ustawili drewniane kozły z szeroką deską jako podium, na którym Kandydat Ludu górowałby nad ludem.

W samo południe Horatio Livingstone wgramolił się na prowizoryczne podium.

Przemawiał do megafonu na kiju, podsuwanego mu przez męŜczyznę w stroju safari.

Cztery kamery telewizyjne ustawiły się dookoła tak, by ponad głowami sfilmować kandydata, a jeszcze lepiej kłótnie i przepychanki.

Kamerzysta z BSB wynajął dach kabiny na "Pannie Zatoki".

Prócz kamery miał aparat z teleobiektywem przewieszony przez ramię.

Repor terka, Sabrina Tennant, stała obok niego.

McCready wskoczył do nich na dach.

Cześć powiedział.

Cześć odpowiedziała Sabrina Tennant.

W ogóle nie zwróciła na niego uwagi.

Słuchaj odezwał się półgłosem.

Chcesz mieć taki materiał, Ŝe kolegom oko zbieleje?

Teraz go dostrzegła.

Kamerzysta patrzył z zaciekawieniem.

Umiałbyś zrobić tym nikonem zbliŜenie twarzy?

DuŜe zbliŜenie kaŜdej twarzy w tłumie?

zapytał McCready.

Jasne odparł kamerzysta.

Jak się któryś dobrze rozdziawi, l zrobię mu nawet fotkę jego migdałków.

MoŜe byś machnął portret wszystkim facetom w ubraniach safari,: tym pomocnikom kandydata?

zaproponował McCready.

Kamerzysta popatrzył pytająco na Sabrinę.

Skinęła głową.

Dlaczego nie?

Kamerzysta odpiął nikona i zaczął nastawiać ostrość.

;

Zacznij od tego bladego Murzyna, który stoi sam przy furgo- netce powiedział McCready.

Mówią na niego "pan Brown".

Do czego zmierzasz?

spytała Sabrina.

Chodź do kabiny, to ci powiem.

Zeszła i McCready rozmawiał z nią przez parę minut.

372

śartujesz powiedziała z niedowierzaniem.

Nie Ŝartuję i chyba mogę to udowodnić.

Ale nie tutaj.

Odpowiedź czeka w Miami.

Znów mówił przez parę minut.

Gdy skończył, Sabrina Tennant wró ciła na dach.

Strona 266

forsyth Fa szerz.txt

Masz wszystkich?

spytała.

Londyński kamerzysta przytaknął.

Dwanaście zbliŜeń pod róŜnym kątem kaŜdemu.

Jest ich siedmiu.

Dobra, teraz zrób cały wiec.

Daj mi trochę taśmy do tła i montaŜu.

Wiedziała, Ŝe ma juŜ osiem kaset z "tłem", w tym obu kandydatów, stolicę wysp, plaŜe, palmy, lotnisko.

Sprytny montaŜ zrobi z tego świetny piętnastominutowy reportaŜ.

Potrzebowała tylko myśli przewodniej i je śli ten niepozorny facet z przepraszającym uśmiechem wie, co mówi, zdobyła rewelacyjny temat.

Jedyny problem stanowił czas.

Jej główny program reporterski szedł w magazynie "Countdown", okręcie flagowym BSB, jeśli chodzi o wy darzenia bieŜące, nadawanym w Anglii punkt dwunasta w niedzielę.

Bę dzie musiała przesłać materiał przez satelitę nie później niŜ w sobotę o czwartej po południu, czyli jutro.

Musi w takim razie jeszcze dziś le cieć do Miami.

ZbliŜała się pierwsza, zostało bardzo niewiele czasu, by wrócić do hotelu i zamówić przylot czarteru z Miami na Sunshine przed zmierzchem.

Właśnie sam lecę dziś o czwartej powiedział McCready.

Zamówiłem sobie własny samolot z Miami.

Z przyjemnością mogę cię podrzucić.

Kim ty, u diabła, jesteś?

zapytała.

Turystą na wakacjach.

Ale znam te wyspy.

I znam ludzi.

Zaufaj mi.

Cholera, nie mam wyboru pomyślała Sabrina.

Jeśli to wszystko prawda, nie moŜna tego przepuścić.

Podeszła do swego kamerzysty, mó wiąc mu, co ma robić.

Oko kamery leniwie prześlizgiwało się po twarzach w tłumie, zatrzymując się to tu, to tam.

Oparty o furgonetkę pan Brown dostrzegł skierowaną na siebie kamerę i wsiadł do środka.

Kamera to teŜ zarejestrowała.

Główny inspektor Jones zameldował się u Desmonda Hannaha po obiedzie.

Sprawdzono wszystkich przyjezdnych z ostatnich trzech miesięcy, według numerów paszportów odnotowanych na lotnisku.

Nikt nie nazy wał się Francisco Mendes ani nie odpowiadał rysopisowi Latynosa.

Hannah westchnął.

373 .

JeŜeli nawet ten nieŜyjący Amerykanin, Gomez, się nie mylił a tu nie ma pewności tajemniczy Mendes mógł się dawno wymknąć na tuzin sposobów.

Zawijający tu co tydzień obdrapany parowiec przywoził przypadkowych pasaŜerów "z drugiej wyspy", a kontrola dokumentów na przystani odbywała się sporadycznie.

Czasem przybijały jachty i stały w zatokach i lagunach przy brzegu Sunshine czy innych wysp, podczas gdy załoga i pasaŜerowie pluskali się w kryształowej wodzie ponad rafą koralową, dopóki znów nie złapali wiatru w Ŝagle i nie odpłynęli.

KaŜdy mógł wśliznąć się na brzeg albo go opuścić.

Podejrzewał, Ŝe Mendes, którego przecieŜ rozpoznano, a on o tym wiedział, zwyczajnie umknął z sieci.

JeŜeli w ogóle kiedyś tu przebywał.

Zadzwonił do Nassau, lecz doktor West poinformował go, Ŝe nie roz pocznie sekcji wcześniej niŜ koło czwartej, gdyŜ dopiero wówczas ciało gubernatora się rozmrozi.

Proszę o telefon natychmiast, kiedy pan znajdzie tę kulę po naglił.

Około drugiej na Parliament Square zgromadzili się jeszcze bar dziej zniechęceni dziennikarze.

Z punktu widzenia łowców sensacji po ranny wiec okazał się niewypałem.

Przemówienie pełne było znanych bredni o nacjonalizacji wszystkiego, które Brytyjczycy odrzucili juŜ przed dziesięcioma laty.

Potencjalni wyborcy byli apatyczni.

Przy montowaniu reportaŜu ze świata cały ten materiał poszedłby na ścinki.

JeŜeli Hannah kogoś szybko nie zaaresztuje, moŜna pakować manatki i wracać Strona 267

forsyth Fa szerz.txt

kwitowali w myślach.

Dziesięć po drugiej zajechał Marcus Johnson swym długim białym kabrioletem.

Miał na sobie jasnoniebieski garnitur tropikalny i rozpiętą pod szyją koszulę.

Stanął na skrzyni cięŜarówki słuŜącej mu za podium.

Lepiej wyposaŜony od Livingstonea, dysponował mikrofonem i dwoma głośnikami zawieszonymi na pobliskich palmach.

:

Kiedy mówca rozpoczął wystąpienie, McCready bokiem zbliŜył się do Seana Whittakera, niezaleŜnego reportera, który ze swej bazy w Kingston; na Jamajce pisał korespondencje z całego basenu Morza Karaibskiego; dla londyńskiego "Sunday Express".

Nudne, co?

mruknął McCready.

Whittaker obrzucił go spojrzeniem.

Sieczka przyznał.

Chyba jutro wyjadę.

Whittaker sam robił zdjęcia do swoich artykułów.

Z szyi zwisała mul yashica z teleobiektywem.

374

Chcesz mieć taki materiał, Ŝe rywalom oko zbieleje?

spytał McCready.

Whittaker odwrócił się i uniósł brew.

Co ty wiesz, czego inni nie wiedzą?

Nudne to przemówienie, moŜe lepiej pójść ze mną i więcej się dowiedzieć...

Obaj męŜczyźni przeszli przed plac do hotelu i na górę do pokoju McCreadyego na piętrze.

Z balkonu mieli widok na cały plac.

Widzisz tych pilnujących, facetów w jaskrawych koszulach i ciem nych okularach?

spytał McCready.

Mógłbyś im zrobić stąd pełne zbliŜenia twarzy?

Jasne odparł Whittaker.

Dlaczego?

Zrób, wtedy ci powiem.

Whittaker wzruszył ramionami.

Dla niego to nie pierwszyzna, dosta wał juŜ cynk z zupełnie nieprawdopodobnych źródeł.

Czasem wiadomość się sprawdzała, kiedy indziej nie.

Ustawił ostrość i natrzaskał dwie rolki w kolorze i dwie czarno-białe.

Potem McCready zabrał go na dół do baru, postawił piwo i mówił przez pół

godziny.

Whittaker gwizdnął z podziwem.

To sprawdzone informacje?

spytał.

Tak.

MoŜesz to jakoś udowodnić?

Tego rodzaju tekst musi być poparty cytatami z niepodwaŜalnych źródeł, inaczej Robin Essen, redaktor prowadzący w Londynie, nie ze chce go opublikować.

Nie tutaj odparł McCready.

Dowód znajduje się w King ston.

MoŜesz dzisiaj lecieć, potwierdzić sprawę rano i przesłać przed czwartą.

W Londynie będzie dziewiąta wieczór.

W sam raz.

Whittaker pokręcił głową: Za późno.

Ostatni lot z Miami do King ston jest o dziewiętnastej trzydzieści.

Musiałbym znaleźć się w Miami przed szóstą.

Z przesiadką w Nassau nie dam rady.

Właściwie to mój własny samolot odlatuje do Miami o czwartej, za siedemdziesiąt minut.

Z przyjemnością mogę zaproponować podwie zienie.

Whittaker wstał, Ŝeby się pakować.

Kim ty jesteś, u diabła, Dillon?

spytał.

Po prostu znam te wyspy i orientuję się w tej części świata.

Prawie tak dobrze jak korespondent.

Lepiej rzucił Whittaker i wyszedł.

Strona 268

forsyth Fa szerz.txt

375 .

O czwartej Sabrina zjawiła się na lotnisku ze swoim kamerzystą.

McCready i Whittaker juŜ czekali.

Dziesięć po czwartej wylądowała po wietrzna taksówka z Miami.

Kiedy juŜ miała startować, McCready zaczął się tłumaczyć: Obawiam się, Ŝe nie będę mógł polecieć.

W ostatniej chwili tele fonowano do mnie do hotelu.

Naprawdę Ŝałuję, ale samolot jest juŜ opłacony.

Opłata nie podlega zwrotom.

Za późno.

W takim razie korzy stajcie.

Do widzenia i szczęśliwej drogi.

Podczas lotu Whittaker i Sabrina Tennant patrzyli na siebie podejrz liwie.

śadne z nich słowem nie napomknęło o swojej zdobyczy ani o dal szych zamiarach.

W Miami ekipa telewizji udała się do centrum, Whitta ker zaś przesiadł się na ostatni lot do Kingston.

McCready wrócił do "Ouarter Decku", wydobył przenośny telefon, zaprogramował kodowanie i zadzwonił w parę miejsc.

Najpierw do bry tyjskiej Wysokiej Komisji w Kingston, gdzie rozmawiał z kolegą, który przyrzekł uŜyć swoich wpływów dla zorganizowania spotkań, o jakie cho dziło.

Później do sztabu DEA w Miami, czyli do instytucji zwalczania przemytu narkotyków, gdzie miał pewien kontakt z dawnych czasów, poniewaŜ międzynarodowe gangi narkotyczne miewały powiązania z ter roryzmem.

Trzecią rozmowę odbył z szefem biura CIA w Miami.

Kiedy skończył, miał pewność, Ŝe jego nowi znajomi z kręgów dziennikarskich napotkają wszelkie moŜliwe ułatwienia.

TuŜ przed godziną szóstą pomarańczowa kula słońca schowała się na zachodzie za wyspą Dry Tortugas i zmrok, jak to zwykle bywa w tropi kach, zapadł

z niezwykłą szybkością.

Zmierzch trwał moŜe kwadrans.

O szóstej zadzwonił z Nassau doktor West.

Desmond Hannah odebrał te lefon w prywatnym gabinecie gubernatora, gdzie Bannister zainstalował bezpieczne połączenie z Wysoką Komisją za wielką wodą.

Ma pan kulę?

zapytał Hannah niecierpliwie.

Bez dowodów rzeczowych jego śledztwo prowadziło donikąd.

Miał kilkoro podejrzanych, lecz Ŝadnych świadków, nikogo wyraźnie winnego, niczyich zeznań.

Nie ma kuli dobiegł z Nassau daleki głos.

Jak to?

Przeszła na wylot oświadczył doktor medycyny sądowej.

Skoń czył pracę w kostnicy przed półgodziną i pojechał wprost do Wysokiej Komisji, Ŝeby zadzwonić.

Chce pan usłyszeć Ŝargon lekarski, czy mó wić po prostu?

MoŜe lepiej po prostu powiedział Hannah.

Co się stało?

376

Pojedyncza kula weszła pomiędzy drugie i trzecie Ŝebro z lewej strony, przebiła tkankę mięśniową dziurawiąc lewą górną komorę serca, co spowodowało natychmiastową śmierć, następnie wyszła pomiędzy Ŝe brami od strony pleców.

Pocieszy pana to, Ŝe po drodze nie natrafiła na kość.

Szczęśliwy traf, ale się zdarza.

JeŜeli pan znajdzie pocisk, będzie nie naruszony, kompletnie Ŝadnych odkształceń.

Nie ma odchylenia po zderzeniu z kością?

śadnego.

AleŜ to niemoŜliwe zaprotestował Hannah.

Ten człowiek stał plecami do ściany.

Oglądaliśmy ją, cal po calu.

Nie ma Ŝadnego znaku, z wyjątkiem widocznego wyszczerbienia od drugiej kuli, która przeszła przez fałdę rękawa koszuli.

Szukaliśmy na Ŝwirowej ścieŜce za murem.

Badaliśmy Ŝwir, przesiewaliśmy.

I mamy jedną, jedyną kulę, która przeszła bokiem, całkiem odkształconą przez siłę uderzenia.

Strona 269

forsyth Fa szerz.txt

No cóŜ, ona na pewno wyszła powiedział doktor.

To zna czy ta kula, co go zabiła.

Ktoś musiał ją ukraść.

Czy jej pęd mógł zostać wyhamowany do tego stopnia, Ŝe spadła na trawnik przed murem za plecami gubernatora?

spytał Hannah.

Jak daleko od ściany on stał?

Nie więcej niŜ pięć metrów odparł Hannah.

W takim razie moim zdaniem nie orzekł doktor.

Nie znam się na balistyce, ale myślę, Ŝe strzelano z pistoletu cięŜkiego kalibru, z od ległości ponad półtora metra od jego klatki piersiowej.

Otwory w ko szuli nie noszą śladów osmalenia prochem, rozumie pan.

Rana jest gładka i czysta, pocisk przeszedł z duŜą prędkością.

Zwolnił trochę przechodząc przez ciało, ale nie na tyle, by upaść na ziemię w zasięgu trzech metrów.

Musiał uderzyć w ścianę.

Ale nie uderzył zaoponował Hannah.

ChociaŜ oczywiście ktoś mógł go ukraść.

JeŜeli tak było, w takim razie to któryś z domowników.

Coś jeszcze?

Niewiele.

Gdy padał strzał, ten człowiek stał twarzą do zamachow ca.

Nie odwrócił się.

Albo był niezwykle odwaŜny pomyślał Hannah albo, co bar dziej prawdopodobne, nie wierzył własnym oczom.

Ostatnia sprawa powiedział doktor.

Kula została wystrze lona ukośnie do góry.

Zabójca kucał lub klęczał.

Jeśli dobrze oceniam odległość, strzał padł z wysokości trzech czwartych metra nad ziemią.

Cholera pomyślał Hannah kula jak nic przeleciała nad mu rem.

Albo moŜe uderzyła w ścianę domu, ale znacznie wyŜej, przy ryn nie.

Rano Parker będzie musiał zacząć od początku.

Z drabiną.

377 .

Podziękował doktorowi i odłoŜył słuchawkę.

Kompletny raport na piśmie dotrze do niego nazajutrz, pierwszym samolotem.

Parker nie miał juŜ do pomocy zespołu dochodzeniowego z policji bahamskiej i musiał pracować sam.

Jefferson, słuŜący, razem z ogrodni kiem trzymali drabinę, podczas gdy nieszczęsny Parker badał ścianę domu na całej wysokości, szukając śladu drugiej kuli.

Wdrapał się aŜ do rynny, lecz niczego nie znalazł.

Hannah zjadł śniadanie podane przez Jeffersona w salonie.

Zaglą dała tam lady Moberley, poprawiała kwiaty w wazonie, uśmiechała się niepewnie i wychodziła.

Wyglądało na to, Ŝe jest jej zupełnie obojętne, czy ciało jej zmarłego męŜa a raczej to, co z niego zostało będzie pochowane na Sunshine czy w Anglii.

Hannah odniósł wraŜenie, Ŝe ni komu nie zaleŜało na sir Marstonie Moberleyu, od jego Ŝony począwszy.

Potem zorientował się, dlaczego ona jest taka radosna.

Ze srebrnej tacy z napojami zniknęła butelka wódki.

Lady Moberley po raz pierwszy od lat była szczęśliwa.

W przeciwieństwie do Desmonda Hannaha.

Dręczyła go zagadka.

Im dłuŜej trwało bezowocne poszukiwanie kuli, tym bardziej nabierał prze świadczenia, Ŝe instynkt go nie zawodzi.

Ktoś zaatakował od wewnątrz, a stalową kłódkę w furtce wyrwał dla niepoznaki.

Ktoś zszedł po scho dach z salonu, gdzie teraz siedział Hannah, następnie obszedł siedzące go gubernatora, który dostrzegł pistolet i zerwał się na nogi.

Po odda niu strzałów napastnik odnalazł jedną kulę wśród Ŝwiru przy ścianie i ją zabrał.

W zapadającym zmierzchu nie udało mu się znaleźć drugiego po cisku, uciekł więc, Ŝeby ukryć broń, zanim ktoś się pojawił.

Hannah skończył śniadanie, wyszedł przed dom i popatrzył na Petera Parkera szperającego przy rynnie.

Jak tam idzie?

Strona 270

forsyth Fa szerz.txt

spytał.

Ani śladu odkrzyknął w dół Parker.

A Hannah wrócił pod mur i stanął plecami do stalowej furtki.

Poprzedniego dnia stał tu na drew nianej skrzyni i obserwował alejkę za murem.

Między piątą i szóstą po południu na drodze panował nieustanny ruch.

Ludzie chodzili tędy na skróty z Port Plaisance do Shantytown, chłopi wracali tędy z miasta do swoich domów za drzewami.

W ciągu godziny w obie strony przeszło prawie trzydzieści osób.

Nie było momentu, Ŝeby ktoś nie szedł tą dro gą, w jedną czy w drugą stronę.

Zabójca po prostu nie mógł nadejść stam tąd nie zauwaŜony.

Dlaczego wtorkowy wieczór miał się pod tym wzglę dem róŜnić od innego dnia?

Ktoś musiał coś widzieć.

A jednak nikt się nie zgłosił w odpowiedzi na obwieszczenia.

Który z mieszkańców wyrzekł by się tysiąca dolarów amerykańskich?

To przecieŜ fortuna.

Wobec tego...

zabójca nadszedł z wewnątrz domu, tak jak podejrzewa.

378

Okratowane drzwi frontowe rezydencji były juŜ o tej porze zamknię te.

Zatrzaskiwały się automatycznie od wewnątrz.

Gdyby ktoś zadzwonił, Jefferson poszedłby otworzyć.

Nikt nie mógłby po prostu przejść przez bramę, potem Ŝwirowym podjazdem do frontowych drzwi, przez korytarz do salonu i dalej po schodkach aŜ do ogrodu.

śaden przypadkowy in truz; zamknięte drzwi by go zatrzymały.

Okna na parterze miały kraty w stylu hiszpańskim.

Innej drogi do środka nie było.

Chyba Ŝe ktoś wy sportowany przesadził mur ogrodu i opadł na trawę...

Niewykluczone.

Ale znów jak miałby wyjść?

Przez dom?

DuŜa szansa, Ŝe ktoś go zo baczy.

Z powrotem przez mur?

Został drobiazgowo zbadany w poszuki waniu śladów wspinaczki, zresztą na szczycie miał potłuczone szkło.

Przez furtkę uprzednio otwartą?

Znów ryzyko, Ŝe ktoś zauwaŜy.

Nie, to wygląda na działanie od wewnątrz.

Oscar Stone, szofer, świadczył za panią Moberley, która pojechała do kliniki dziecięcej.

Zostaje zatem nie szkodliwy stary Jefferson albo młody Haverstock z Gwardii Królewskich Dragonów.

Jeszcze jeden skandal z półświatka białych, jak afera kenijska przed wojną albo zabójstwo sir Henryego Oakesa?

Zabójca działał sam, czy wszyscy są zamieszani?

Jaki motyw?

Nienawiść, Ŝądza, chciwość, zemsta, terror polityczny czy groźba zrujnowanej kariery?

A co ze śmiercią Gomeza?

Czy on naprawdę widział na Sunshine południowoamerykańskie go płatnego mordercę?

JeŜeli tak, to gdzie tu pasuje Mendes?

Hannah stanął plecami do stalowej furtki, zrobił dwa kroki w przód i uklęknął.

Jeszcze za wysoko.

PołoŜył się na brzuchu i uniósł na łokciach, oczy na wysokości trzech czwartych metra nad chodnikiem.

Patrzył na miejsce, gdzie znalazłby się sir Marston, gdyby wstał z fotela i zrobił je den krok do przodu.

Po chwili zerwał się i puścił biegiem.

Parker zawołał.

Złaź z tej drabiny i chodź tutaj!

Parker o mało nie zleciał, tak głośny był jego krzyk.

Nigdy nie wi dział flegmatycznego Hannaha w takim poruszeniu.

Zszedł na taras i po

schodkach do ogrodu..

Stań tutaj nakazał Hannah wskazując miejsce na trawie.

Ile masz wzrostu?

Metr siedemdziesiąt sześć, panie nadinspektorze.

Mało.

Strona 271

forsyth Fa szerz.txt

Idź do biblioteki i przynieś parę ksiąŜek.

Gubernator miał metr osiemdziesiąt osiem.

Jefferson, przynieś mi miotłę.

Jefferson wzruszył ramionami.

JeŜeli biały policjant chce zamieść podwórko, to jego sprawa.

Poszedł po szczotkę.

Hannah kazał Parkerowi stanąć na czterech ksiąŜkach w miejscu, gdzie stał sir Marston.

379 .

Kucnąwszy na trawie wymierzył kijem od szczotki niczym strzelbą w pierś Parkera.

Kij biegł w górę pod kątem dwudziestu stopni.

Przesuń się w bok.

Parker tak zrobił i spadł ze sterty ksiąŜek.

Hannah wstał i podszedł do schodów, które przy ścianie biegły na taras, wznosząc się od lewej do prawej.

Ciągle tam wisiał, na pałąku z kutego Ŝelaza, tak samo jak przez cztery poprzednie dni i jeszcze wcześniej.

Druciany kosz wypełniony zie mią, z którego zwisały jaskrawe kwiaty geranium.

Pęki kwiatów tak gę ste, Ŝe przesłaniały koszyk, z którego zwisały.

Kiedy policjanci dokony wali oględzin ściany, musieli odgarniać z twarzy pęki kwiatów.

Proszę zdjąć ten kosz powiedział Hannah do ogrodnika.

Parker, przynieś zestaw, Jefferson, poproszę prześcieradło.

Ogrodnik jęknął na widok swego dzieła rozwleczonego po całym prześcieradle.

Hannah brał kolejne łodygi i otrzepywał im korzonki z ziemi przed odłoŜeniem na bok.

Kiedy została mu ostatnia grudka zie mi, zaczął ją rozdrabniać na mniejsze za pomocą drewnianej łopatki.

I znalazł.

Kula nie tylko przeszła nie naruszona przez ciało gubernatora, nie dotknęła takŜe drucianej siatki kosza.

Przeszła przez oko siatki i utkwiła pośrodku grudy ziemi.

Była w doskonałym stanie.

Hannah za pomocą szczypczyków umieścił ją w przezroczystej torebce, zawiązał

szczelnie i wrzucił do zakręcanego słoika.

Poderwał się z klęczek i wstał.

Dziś wieczorem, chłopcze zwrócił się do Parkera lecisz z po wrotem do Londynu.

Razem z tym.

Alan Mitchell popracuje nad tym dla mnie przez niedzielę.

Mam pocisk.

Wkrótce będę miał narzędzie zbrod ni.

Wtedy mamy mordercę.

Nie miał nic więcej do roboty w Domu Rządowym.

Poprosił, Ŝeby Oscar go zawiózł do hotelu.

Czekając na szofera stanął w oknie salonu i ponad murem ogrodu spojrzał w stronę Port Plaisance, kołysanych wia trem palm i połyskującego morza w oddali.

Wyspa przysypiała w sennym upale późnego ranka.

Przysypiała, czy raczej spiskowała?

To nie jest Ŝaden raj pomyślał.

To cholerna beczka prochu.

ROZDZIAŁ PIĄTY

W mieście Kingston z rana Sean Whittaker został bardzo niezwykle potraktowany.

Przyleciał późno i zaraz pojechał do swego mieszkania.

Nazajutrz, tuŜ po siódmej rano rozległ się pierwszy telefon.

Głos brzmiał z amerykańska.

380

Dzień dobry panu, mam nadzieję, Ŝe nie obudziłem?

AleŜ skąd.

A kto mówi?

Nazywam się Milton.

Po prostu Milton.

Sądzę, Ŝe ma pan jakieś zdjęcia, które moŜe zechciałby pan mi pokazać?

To zaleŜy, komu pokazuję powiedział Whittaker.

W słuchawce odezwał się cichy śmiech.

Strona 272

forsyth Fa szerz.txt

MoŜe byśmy się spotkali?

Milton wyznaczył spotkanie w miejscu publicznym, godzinę później.

Amerykanin nie wyglądał na szefa filii DEA w Kingston.

W sportowym stroju, wyglądał raczej na młodego naukowca z uniwersytetu.

Proszę mi wybaczyć powiedział Whittaker ale czy mógłby mi pan przedstawić jakiekolwiek referencje?

Zabierzmy się moim samochodem rzekł Milton.

Podjechali pod ambasadę amerykańską.

Milton miał swój sztab poza ambasadą, lecz wpuszczono go równieŜ do środka.

Pokazał swoją legity mację komandosowi przy pulpicie i poprowadził korytarzem do wolne go pokoju.

W porządku powiedział Whittaker.

Jest pan amerykańskim dyplomatą.

Milton nie prostował.

Uśmiechnął się i poprosił Whittakera o po kazanie zdjęć.

Obejrzał wszystkie, lecz jedno na dłuŜej przykuło jego uwagę.

Proszę, proszę powiedział.

A więc tu się odnalazł.

Otworzył swój neseser i wyjął kilka teczek, wybierając jedną z nich.

Zdjęcie na pierwszej stronie dossier pochodziło sprzed kilku lat; teleobiek tywem sfotografowano twarz za firanką.

Tę samą twarz przedstawiało nowe zdjęcie leŜące na biurku.

Chce pan wiedzieć, kto to taki?

zapytał Whittakera.

Pytanie było niepotrzebne.

Brytyjski reporter porównał zdjęcia i przytaknął.

No to zacznijmy od początku orzekł Milton i odczytał za wartość teczki.

Nie wszystko, ale wystarczająco duŜo.

Whittaker notował w pośpiechu.

Człowiek z agencji do zwalczania handlu narkotykami był dokła dny.

Podał dane dotyczące kariery zawodowej, odbytych spotkań, otwar tych kont bankowych, przeprowadzonych operacji, uŜywanych pseudoni mów, dokonanych przerzutów i transferu zysków na czysto.

Gdy skończył, Whittaker poprawił się na krześle.

Mocna rzecz powiedział.

Mogę się powołać na pana?

Ja bym się nie powoływał na pana Miltona odparł Ameryka nin.

"Wysoko postawione źródło w DEA" powinno wystarczyć.

3cSl .

Odprowadził Whittakera z powrotem do głównego wejścia.

Na scho dach rzucił propozycję:

MoŜe by pan odwiedził Główną Kwaterę Policji w Kingston i po kazał

resztę zdjęć?

MoŜe się okazać, Ŝe czekają tam na pana.

W siedzibie policji oszołomionego Whittakera zaprowadzono wprost do biura komisarza Fostera, który siedział sam w swoim duŜym klimaty zowanym gabinecie z widokiem na centrum Kingston.

Po przywitaniu się z Whittakerem komisarz wcisnął interkom i poprosił, Ŝeby wstąpił do niego komendant Grey.

Szef wydziału kryminalnego dołączył do nich po paru minutach.

Przyniósł z sobą plik teczek.

Dwaj Jamajczycy przestudiowali zrobione przez Whittakera zdjęcia ośmiu goryli w kolorowych koszulach.

Mimo Ŝe twarze przesłaniały im okulary, komendant Grey się nie wahał.

Otwierał kolejne teczki, podając dane jednego za drugim.

Whittaker skwapliwie notował.

Czy mogę zacytować panów jako źródło informacji?

spytał.

Oczywiście odparł komisarz.

Oni wszyscy to notowani kry minaliści.

Trzech poszukujemy listem gończym.

MoŜe pan mnie cytować.

Niczego nie ukrywamy.

Nasze spotkanie jest w rozkładzie dnia.

Do południa Whittaker zdąŜył napisać tekst.

Przetransmitował zdję cia i komentarz do Londynu jak zwykle, po czym odbył długą rozmowę, gdy zadzwonił do niego redaktor działu wydarzeń i zapewniał, Ŝe naza Strona 273

forsyth Fa szerz.txt

jutrz tekst się ukaŜe.

Przynajmniej raz nikt nie zakwestionuje mu kosz tów podróŜy, nie tym razem.

W Miami Sabrina Tennant, zgodnie ze wskazówkami z poprzednie go dnia, zatrzymała się w hotelu "Sonesta Beach" i w sobotę tuŜ przed ósmą rano odebrała telefon.

Umówiła się na spotkanie w biurowcu w cen trum Miami.

Nie była to kwatera główna CIA w Miami, ale jeden z bez piecznych budynków.

Wprowadzono ją do biura, tam przywitał ją męŜ czyzna i poprowadził do sali projekcyjnej, gdzie jej trzy taśmy zostały wyświetlone na ekranie w obecności siedzących w półmroku dwóch in nych męŜczyzn, którzy się nie przedstawili i milczeli przez cały czas.

Po obejrzeniu materiału filmowego panią Tennant zaprowadzono z powrotem do pokoju biurowego, poczęstowano kawą i zostawiono na chwilę samą.

Kiedy wrócił pierwszy z urzędników, najpierw kazał się na zywać imieniem Bm, potem poprosił o zdjęcia robione teleobiektywem podczas wczorajszego wiecu w dokach.

Filmując na taśmie kamerzysta nie koncentrował się na ochroniarzach Horatia Livingstonea, dlatego występowali jako postacie drugoplanowe.

Na zdjęciach zaś widniały zbliŜenia ich twarzy.

Bili otworzył kilka teczek i pokazał jej parę innych zdjęć tych samych męŜczyzn.

382

Ten tutaj, przy furgonetce.

Jak on się nazywał?

Pan Brown odpowiedziała, na co Bili się roześmiał.

Wie pani, jak jest "Brown" po hiszpańsku?

spytał.

Nie.

Moreno.

W tym przypadku Hernan Moreno.

Telewizja to optyczny środek przekazu powiedziała.

Zdję cia mówią same za siebie.

Czy mogę dostać te pańskie odbitki, Ŝeby porównać z moimi?

JuŜ robimy kopie odparł Bili i wymieniamy się zdjęciami.

Jej kamerzysta musiał zostać w taksówce przed wejściem.

Zrobił chył kiem parę zdjęć biurowca.

Nie miało to Ŝadnego znaczenia.

Myślał, Ŝe fotografuje siedzibę CIA.

Mylił się.

Po powrocie do hotelu "Sonesta Beach" Sabrina rozłoŜyła zdjęcia własne i te otrzymane na duŜym stole w wynajętej sali bankietowej i kamerzysta wszystkie je sfilmował.

Panna Tennant wygłosiła komentarz przed kamerą na tle ściany sali z powieszonym zdjęciem prezydenta Busha, które wypoŜyczyli od kierownika hotelu.

Wystarczy, Ŝeby wywołać wraŜenie reportaŜu z wnętrza w samym sercu siedziby CIA.

Trochę później tego samego ranka znaleźli pustą zatoczkę, do której prowadził piaszczysty zjazd z autostrady US Highway One i Sabrina Ten nant jeszcze raz zrobiła wejście przed kamerą, na tle białego piasku, ko łyszących się palm i błękitu nieba, czyli niby to na plaŜy wyspy Sunshine.

W południe puściła cały swój materiał przez satelitę do BSB w Londy nie.

Odbyła teŜ długą rozmowę z redaktorem wydarzeń bieŜących, a w tym czasie montaŜyści zajęli się nadesłanym materiałem.

Powstał z tego pięt nastominutowy reportaŜ, który sprawiał wraŜenie, Ŝe filmowano go z wy raźnym zamierzeniem, przyświecała mu zaś idea aktywnego, demaskator skiego dziennikarstwa.

Redaktor zmienił kolejność programów w niedzielnym południowym wydaniu magazynu "Countdown" i zadzwonił do niej na Florydę.

To będzie bomba powiedział.

Dobra robota, złotko.

McCready teŜ nie próŜnował.

Poranek spędził przy przenośnym tele fonie, na rozmowach z Londynem i Waszyngtonem.

W Londynie odnalazł dyrektora Regimentu SłuŜb Specjalnych stacjo nującego w koszarach księcia Yorku przy Kings Road w dzielnicy Chel sea.

Opalony młody generał wysłuchał prośby McCreadyego.

W zasadzie mam odpowiedział.

Dwóch prowadzi w tej chwili szkolenie w Fort Bragg.

Będę musiał wyrobić im przepustki.

383 .

Strona 274

forsyth Fa szerz.txt

Nie ma na to czasu powiedział McCready.

Słuchaj, czy im się nie naleŜy zaległy urlop?

Zdaje się, Ŝe tak przyznał dyrektor.

Świetnie.

W takim razie proponuję im trzy dni turystyki i wypo czynku na słonecznej plaŜy.

Propozycja nie do przebicia.

Sam, z ciebie jest podstępny stary skurczybyk oświadczył ge nerał.

Zobaczę, co się da zrobić.

Ale oni będą na urlopie, dobra?

Opalają się i nic poza tym.

Porzuć wszelkie podejrzenia odparł McCready.

Do BoŜego Narodzenia brakowało jeszcze tylko siedem dni i miesz kańcy Port Plaisance po południu czynili przygotowania do świąt.

Mimo panującego upału wiele wystaw sklepowych dekorowano podo biznami ptaszków rudzików, gałązek ostrokrzewu, nadpalonych po lan z kominka i śniegiem ze styropianu.

Bardzo niewielu wyspiarzy wi działo w Ŝyciu rudzika albo krzak ostrokrzewu, nie mówiąc juŜ o śniegu, lecz brytyjska tradycja wiktoriańska od dawna głosiła, Ŝe Jezus narodził się w takim właśnie otoczeniu, wobec czego wszystkie te elementy stały się nieodzowną częścią boŜonarodzeniowych dekoracji.

Przed kościołem anglikańskim pastor Ouince, wspomagany przez gromadkę gorliwych dziewczynek, przystrajał szopkę ze słomianym dasz kiem.

Na sianie leŜała plastikowa laleczka i dzieci ustawiały wokół figur ki wołów, owiec, osiołków i pasterzy.

Na skraju miasteczka wielebny Drakę prowadził próbę chóru śpiewa jącego kolędy.

Jego głęboki bas załamywał się momentami.

Pod czarną koszulą tors ciasno spowijały mu bandaŜe nałoŜone przez doktora Jonesa, Ŝeby ulŜyć pękniętym Ŝebrom, i chwilami nie mógł wydobyć głosu, jakby tracił oddech.

Jego parafianie rzucali sobie znaczące spojrzenia.

Wszyscy wiedzieli, co mu się przydarzyło we czwartek wieczorem.

W Port Plaisance nic nie pozostawało długo tajemnicą.

O trzeciej na Parliament Square wjechała rozklekotana furgonetka.

Zza kierownicy podniosła się ogromna postać Firestonea.

Przeszedł do tyłu, otworzył drzwi i wystawił stamtąd panią Coltrane razem z jej wóz kiem inwalidzkim.

Powoli popychał ją wzdłuŜ ulicy Głównej, gdzie wy brała się po zakupy.

W pobliŜu nie było dziennikarzy.

Większość z nu dów poszła popływać w morzu.

Posuwała się naprzód powoli, zatrzymywana niezliczonymi pozdrowie niami.

Na kaŜde odpowiadała, zwracając się do sklepikarzy i przechod niów po imieniu; zawsze pamiętała, jak się kto nazywa.

384

Dzień dobry, pani Coltrane.

Dzień dobry, Jasper, witaj, Simonie, dzień dobry, Emmanuelu...

Pytała o Ŝony i dzieci, gratulowała radosnemu ojcu oczekującemu potomka, współczuła, bo ktoś złamał rękę.

Robiła przy tym swoje zwykłe zakupy i sklepikarze wynosili dla niej towar na próg, Ŝeby wybrała.

Płaciła z małej portmonetki trzymanej na kolanach, a z duŜej torby rozdawała nieprzebrane zapasy cukierków wśród dzieciarni, która zaofe rowała się ponieść jej torby z zakupami w nadziei na dokładkę.

Kupiła świeŜe owoce i warzywa, naftę do lamp, zapałki, zioła, przy prawy, mięso i oliwę.

WzdłuŜ rzędu sklepików dotarła wreszcie do nabrze Ŝa, gdzie kupiła dwie ryby i ruchliwego homara, którego złowiono na zamówienie hotelu "Ouarter Deck".

Pani Coltrane zawsze dostawała, co chciała.

Bez sprzeciwu.

"Quarter Deck" tym razem otrzyma krewetki i sko rupiaki.

Po powrocie na Parliament Square napotkała nadinspektora śledcze go Hannaha schodzącego po schodach.

Towarzyszyli mu śledczy Parker i Amerykanin nazwiskiem Favaro.

Wybierali się na lotnisko, bo o czwar tej miał lądować samolot z Nassau.

Pozdrowiła ich wszystkich, chociaŜ dwóch widziała po raz pierwszy.

Potem Firestone ją podniósł, umieścił razem z wózkiem i zakupami z tyłu furgonetki i odjechał.

Strona 275

forsyth Fa szerz.txt

Kto to był?

zapytał Favaro.

Starsza pani, co mieszka na wzgórzu odparł Hannah.

To ja chyba o niej słyszałem pochwalił się Parker.

Ona podobno wie wszystko o tej wyspie.

Hannah zmarszczył brwi.

Teraz, gdy jego śledztwo traciło swój im pet, wielokrotnie juŜ przychodziło mu do głowy, Ŝe pani Coltrane moŜe wiedzieć coś więcej o tym, kto s.trzelał we wtorek wieczorem.

Jednak jej sugestia na temat otoczenia obydwu kandydatów była trafna.

Widział się z nimi i jego instynkt policjanta podpowiadał mu, Ŝe to niezłe ptaszki.

Gdyby tylko mieli jakiś motyw...

Krótkodystansowa awionetka z Nassau wylądowała parę minut po czwartej.

Pilot miał przesyłkę z Wydziału Policji Metro-Dade dla nieja kiego pana Favaro.

Policjant z Miami wylegitymował się i zabrał koper tę.

Parker ze słoiczkiem zawierającym bardzo waŜny pocisk wsiadł do samolotu.

Jutro rano na Heathrow będzie czekał samochód powiedział Hannah.

Stamtąd prosto do Lambeth.

Chcę, Ŝeby Alan Mitchełl za jął się tą kulą jak najszybciej.

Kiedy samolot wystartował, Favaro pokazał zdjęcia Francisca Mendesa alias Skorpiona.

Brytyjski detektyw im się przyjrzał.

Ogółem było ich

385 .

dziesięć; przedstawiały szczupłego, ponurego męŜczyznę z zaczesanymi do tyłu włosami, o wąskich ustach bez wyrazu.

Oczy patrzyły w obiektyw z zimną obojętnością.

Wygląda na kawał skurwiela przyznał Hannah.

PokaŜmy je inspektorowi Jonesowi.

Szef barclayskiej policji siedział w swoim gabinecie przy Parliament Square.

Z otwartych drzwi anglikańskiego kościoła dobiegały dźwięki kolędy, z otwartego baru "Ouarter Decku" zaś głośne wybuchy śmiechu.

Wrócili dziennikarze.

Jones pokręcił głową.

Nie, nigdy go nie widziałem.

Tu go nie było.

Wątpię, Ŝeby Julio się pomylił rzucił Favaro.

Siedzieliśmy naprzeciw tego człowieka cztery doby.

Hannah był skłonny się zgodzić.

MoŜe szuka w złym miejscu, w Domu Rządowym.

MoŜe jednak dokonał tego płatny morderca.

Ale dlaczego?

...

Czy mógłby pan to rozprowadzić?

Pokazać róŜnym ludziom.

Wi dziano go ponoć w barze "Ouarter Decku" w zeszły czwartek.

MoŜe ktoś jeszcze go widział.

Barman, inni klienci z tamtego wieczoru.

Czy ktoś widział, dokąd poszedł, albo spotkał go w innym barze...

wie pan, o co chodzi.

Główny inspektor Jones kiwnął głową.

Zna swój teren.

PokaŜe zdję cia, komu trzeba.

O zachodzie słońca Hannah sprawdził czas.

Parker doleciał do Nassau przed godziną.

Teraz pewnie się przesiada na nocny lot do Londy nu.

Osiem godzin w powietrzu plus pięć godzin róŜnicy czasu, czyli rano powinien lądować o siódmej z minutami czasu londyńskiego.

Alan Mitchell, wybitny naukowiec kierujący Laboratorium Balistycz nym Home Office w Lambeth, zgodził się poświęcić niedzielę na bada nie kuli.

Poddają wszelkim znanym testom i zadzwoni po południu do nadinspektora Hannaha z wynikami.

Wtedy Hannah będzie wiedział, jakiej broni szukać.

Ma lepsze szansę.

Ktoś na pewno widział pistolet, którego uŜyto.

Strona 276

forsyth Fa szerz.txt

PrzecieŜ to taka mała społeczność.

Przeszkodzono mu podczas kolacji.

Telefon z Nassau.

Start niestety przełoŜono o godzinę oznajmił Parker.

Le cimy za dziesięć minut.

Pomyślałem, Ŝe pan zechce zawiadomić Londyn.

Hannah spojrzał na zegarek.

Wpół do ósmej.

Zaklął, odłoŜył słuchaw kę i wrócił do swojej zapiekanej ryby.

Wystygła.

O dziesiątej sączył przy barze ostatni kieliszek przed pójściem spać, kiedy zadzwonił telefon.

Strasznie mi przykro powiedział Parker.

Gdzie jesteś, do cholery?

ryknął Hannah.

386

W Nassau, szefie.

Widzi pan, wystartowaliśmy o wpół do ósmej, przelecieliśmy czterdzieści pięć minut nad morzem i wtedy wyskoczyła drobna usterka w silniku, więc zawróciliśmy.

Mechanicy juŜ ją naprawia ją.

To nie potrwa długo.

Zadzwoń do mnie tuŜ przed startem zaŜądał Hannah.

Po dam do Londynu zmieniony czas lądowania.

Obudzono go o trzeciej nad ranem.

Mechanicy naprawili usterkę oznajmił Parker.

To był prze rwany przewód od kontrolnego światełka zewnętrznego silnika po lewej.

Parker zaczął Hannah wolno i dobitnie nic mnie to nie ob chodzi, dla mnie drugi pilot mógł naszczać do baku.

Naprawione?

Tak jest.

Więc zaraz lecisz?

No...

niezupełnie.

Widzi pan, zanim dolecimy do Londynu, za łoga przekroczy swój limit godzin bez wypoczynku.

Dlatego nie mogą lecieć.

A co ze zmiennikami?

Tymi, co przylecieli tym samolotem wczo raj po południu, dwanaście godzin temu?

Chyba juŜ odpoczęli?

Tak, szefie, nawet ich odszukano.

Ale oni myśleli, Ŝe mają postój trzydziestosześciogodzinny.

Pierwszy oficer poszedł do kumpla na wie czór kawalerski.

TeŜ nie moŜe lecieć.

Hannah wygłosił uwagę na temat najpopularniejszych linii lotniczych na świecie.

Gdyby słyszał ją prezes, lord King, z pewnością zgłosiłby zde cydowany sprzeciw.

Wobec tego co będzie?

spytał Hannah.

Musimy czekać, aŜ załoga wypocznie.

Wtedy polecimy dobiegł go głos z Nassau.

Hannah wstał i wyszedł.

Nie było taksówek ani Oscara.

Na piechotę dotarł do Domu Rządowego, obudził Jeffersona i został wpuszczony do środka.

W wilgoci nocy spocił się jak mysz.

Połączył się ze Scotland Yar dem i wziął prywatny numer Mitchella.

Zadzwonił, by uprzedzić naukow ca.

Lecz ten wyjechał do Lambeth przed dziesięcioma minutami.

Była czwarta rano na Sunshine, dziewiąta w Londynie.

Odczekał godzinę, zanim mógł zastać Mitchella w laboratorium i powiedzieć mu, Ŝe Parker przyleci dopiero wczesnym wieczorem.

Alan Mitchell nie był zachwyco ny.

Musiał z powrotem jechać kawał drogi do West Malling w hrabstwie Kent, w słotny grudniowy dzień.

Parker zadzwonił znowu, w niedzielę koło południa.

Hannah zabijał czas przy barze w "Ouarter Decku".

Tak odezwał się znuŜonym tonem.

Strona 277

forsyth Fa szerz.txt

387 .

W porządku, szefie, załoga wypoczęła.

Mogą lecieć.

To świetnie odparł Hannah.

Popatrzył na zegarek.

Osiem godzin w powietrzu plus pięć róŜnicy czasu.

JeŜeli Ąlan Mitchell zgodzi się pracować w nocy, zdoła przekazać wynik na Sunshine

w poniedziałek przed śniadaniem.

Więc zaraz startujecie?

spytał Hannah.

No...

niezupełnie przyznał Parker.

Widzi pan, gdybyśmy teraz lecieli, lądowanie na Heathrow odbyłoby się po pierwszej w nocy.

To jest niedozwolone.

Cisza nocna, niestety.

To co, u diabła, zrobicie?

Ten normalny czas startu stąd to godzina osiemnasta z minuta mi, lądowanie na Heathrow koło siódmej.

W takim układzie oni wracają do czasu z rozkładu.

Ale przecieŜ wtedy dwa jumbo jęty startują naraz!

zdziwił się Hannah.

Tak, szefie.

Ale nie ma obawy.

Obydwa będą pełne i linie lotnicze nie poniosą strat.

To Bogu dzięki warknął Hannah i odłoŜył słuchawkę.

Dwadzie ścia cztery godziny pomyślał.

Cała pieprzona doba.

W Ŝyciu są trzy rzeczy, na które nie moŜna nic poradzić: śmierć, podatki i linie lotnicze.

Po schodkach do hotelu szedł Dillon z dwoma młodymi, dobrze zbudo wanymi męŜczyznami.

Pewnie są w jego guście pomyślał Hannah zło śliwie ministerialny bubek.

Nie był w zbyt dobrym nastroju.

Z drugiej strony placu po skończonej mszy wysypała się z kościoła trzódka parafian pastora Quincea męŜczyźni w schludnych ciemnych garniturach, kobiety wystrojone niczym ptaki o jaskrawym upierzeniu; dłońmi w białych rękawiczkach ściskały ksiąŜeczki do naboŜeństwa, a na słomkowych kapeluszach kołysały im się przybrania ze sztucznych kwia tów i owoców.

Właściwie zwyczajna niedziela na Sunshine.

Na Wyspach Brytyjskich niedziela nie upłynęła tak spokojnie.

W Chequers, wiejskiej rezydencji premierów Wielkiej Brytanii, znajdującej się na pofałdowanym obszarze tysiąca dwustu akrów w Buckinghamshire, pani Thatcher wstała jak zwykle wcześnie i zdąŜyła przekopać się przez cztery czerwone skoroszyty dokumentów państwowych, zanim zasiadła z Denisem Thatcherem do śniadania przy wesołym blasku kominka.

Kiedy skończyła posiłek, rozległo się pukanie do drzwi i wszedł jej sekretarz prasowy, Bernard Ingham.

Trzymał w ręku "Sunday Express".

Sądziłem, Ŝe to panią zainteresuje, pani premier.

388

Kto się tym razem na mnie uwziął?

zapytała pogodnie.

Nikt odparł sekretarz z nastroszonymi brwiami.

To o Ka raibach.

Przeczytała duŜy tekst w środku numeru i zmarszczyła czoło.

Były tam zdjęcia: Marcus Johnson na wiecu w Port Plaisance, a obok widziany przed paroma laty przez prześwit w firance.

Były teŜ zdjęcia jego ośmiu ochroniarzy wszystkie robiono w piątek na Parliament Square i obok ich odpowiedniki pochodzące z archiwum policji w Kingston.

DuŜą część komentarza zajmowały obszerne wypowiedzi "wysoko postawione go źródła w DEA" oraz komisarza Fostera z jamajskiej policji.

AleŜ to zgroza powiedziała pani premier.

Muszę porozma wiać z Douglasem.

Udała się wprost do swego gabinetu i zadzwoniła do Douglasa.

Strona 278

forsyth Fa szerz.txt

Sekretarz Stanu Jej Królewskiej Mości do spraw zagranicznych, pan Douglas Hurd, przebywał wraz z rodziną w swej oficjalnej wiejskiej rezy dencji, w pewnej posiadłości zwanej Chevening, połoŜonej w hrabstwie Kent.

Przejrzał juŜ "Sunday Times", "Observera" i "Sunday Telegraph", lecz nie sięgnął

jeszcze po "Sunday Express".

Nie, Margaret, jeszcze nie czytałem przyznał.

Ale mam tu pod ręką.

Zaczekam przy telefonie powiedziała pani premier.

Sekretarz do spraw zagranicznych, który przedtem zdobył rozgłos jako pisarz, umiał docenić dobrze napisany artykuł.

Ten tekst był znakomicie

podbudowany faktami.

Tak, zgadzam się, to haniebne, jeśli jest prawdą.

Dobrze, Marga ret, jeszcze przed południem się za to wezmę, niech Departament Kara ibów wszystko sprawdzi.

Lecz urzędnicy państwowi teŜ są tylko ludźmi, choć społeczeństwo nie zawsze o tym pamięta.

Mają Ŝony, dzieci, dom.

Na pięć dni przed świę tami parlament miał przerwę w obradach i nawet ministerstwa pracowa ły przy niepełnej obsadzie stanowisk.

Jednak ktoś musiał tam dyŜurować, Ŝeby zająć się sprawą mianowania nowego gubernatora na Nowy Rok.

Pani Thatcher z rodziną udała się na poranną mszę do Ellesborough i wróciła po dwunastej.

O pierwszej zasiadła do obiadu w towarzystwie przyjaciół.

Był wśród nich Bernard Ingham.

Magazyn "Countdown" oglądał jej polityczny doradca Charles Powell.

Lubił ten program.

Dawali tam czasem dobre reportaŜe z zagranicy, on zaś jako były dyplomata specjalizował się w polityce zagranicznej.

Kiedy zobaczył tytuły i wzmiankę o skandalu na Karaibach, wcisnął guzik na grywania w magnetowidzie pod telewizorem.

389 .

O drugiej pani Thatcher wstała od stołu nigdy nie lubiła siedzieć zbyt długo przy jedzeniu, gdyŜ zajmowało to niepotrzebnie czas i kie dy wychodziła z jadalni, natknęła się na czekającego Charlesa Powella.

W swoim gabinecie włoŜyła kasetę do odtwarzacza i puściła program.

Oglądała w milczeniu.

Potem zadzwoniła jeszcze raz do Chevening.

Pan Hurd, wzorowy ojciec rodziny, zabrał syna i córkę na mały spa cer przez pola.

Wrócił właśnie z apetytem na wołową pieczeń, kiedy tele fon zadzwonił po raz drugi.

Nie, tego teŜ nie oglądałem, Margaret powiedział.

Mam kasetę dodała pani premier.

To dość przeraŜające.

JuŜ ci wysyłam.

Jak dostaniesz, zaraz obejrzyj i do mnie zadzwoń.

Posłaniec na motocyklu popędził w przejmującym chłodzie grudnio wego popołudnia, autostradą M25 ominął Londyn i o wpół do piątej dotarł do Chevening.

Sekretarz stanu zadzwonił do Chequers kwadrans po piątej i natychmiast go połączono.

Zgadzam się, Margaret, to przeraŜające przyznał Douglas Hurd.

Powinniśmy tam wysłać nowego gubernatora stwierdziła pani premier i to nie w nowym roku, tylko juŜ.

Musimy wykazać aktyw ność, Douglasie.

Wiesz, kto równieŜ widział te reportaŜe?

Sekretarz stanu świetnie zdawał sobie sprawę, Ŝe Jej Królewska Mość przebywa wraz z rodziną w Sandringham, lecz światowe wydarzenia śle dzi na bieŜąco.

Z zapałem czytywała gazety i oglądała najnowsze donie sienia w telewizji.

Natychmiast podejmę odpowiednie kroki zapewnił.

Dotrzymał słowa.

Stały podsekretarz stanu został zgoniony z mięk kiego fotela w Sussex i zabrał

się do telefonowania.

O ósmej wieczo rem wybór padł na sir Crispiana Rattraya, emerytowanego dyploma tę, uprzednio wysokiego komisarza na Barbados, który wyraził chęć wy jazdu.

Strona 279

forsyth Fa szerz.txt

Zgodził się rano stawić w Foreign Office, gdzie czekała go formalna nominacja i gruntowne wprowadzenie w temat.

Miał odlecieć późnym rankiem w poniedziałek z Heathrow i wylądować w Nassau po południu.

Tamtejsza Wysoka Komisja udzieli mu dalszych konsultacji i po przeno cowaniu wyśle na Sunshine wyczarterowanym samolotem we wtorek rano, by na miejscu wziął

sprawy w swoje ręce.

To nie potrwa długo, moja droga pocieszał lady Rattray przy pakowaniu.

Nici z polowania na baŜanty, lecz cóŜ poradzić.

Wygląda na to, Ŝe muszę uchylić kandydatury tych dwóch łotrów i dopilnować wyborów z dwoma nowymi kandydatami.

Wtedy przyznamy niepodle390

głość, ja opuszczę flagę, Londyn przyśle wysokiego komisarza, wyspiarze sami zaczną się rządzić i będę mógł wrócić do domu.

To potrwa miesiąc, dwa, nie więcej.

Tylko szkoda mi baŜantów.

O dziewiątej tego ranka na Sunshine McCready odnalazł inspektora Hannaha przy śniadaniu na tarasie hotelu.

Czy bardzo by panu przeszkadzało, gdybym skorzystał z nowego telefonu w Domu Rządowym, Ŝeby zadzwonić do Londynu?

zapy tał.

Muszę umówić się w sprawie mojego powrotu.

Bardzo proszę odparł Hannah.

Wyglądał na zmęczonego i był nie ogolony jak ktoś, kto spędził pół nocy na nogach.

O wpół do dziesiątej McCready dodzwonił się do Denisa Gaunta.

Z te go, co zastępca był w stanie mu powiedzieć o artykule w "Sunday Express" i programie "Countdown", wynikało, Ŝe jego nadzieje się spełniły.

Od wczesnych godzin rannych cała reszta redaktorów z Londynu usi łowała się dodzwonić do swoich korespondentów w Port Plaisance, Ŝeby zacytować im wiadomość z "Sunday Express" i poprosić o pilny komen tarz.

Po południu czasu londyńskiego liczba telefonów podwoiła się nadano juŜ magazyn

"Countdown".

śadna rozmowa nie doszła do skutku.

McCready powiadomił telefonistkę z centrali, Ŝe wszyscy dziennika rze są bardzo zmęczeni i w Ŝadnym wypadku nie naleŜy im przeszkadzać.

To właśnie jego wybrano, Ŝeby przyjmował wszelkie wiadomości, które później przekaŜe.

Porozumienie przypieczętował banknot studolarowy.

Telefonistka posłusznie powtarzała kaŜdemu, kto dzwonił z Londynu, Ŝe danej osoby "nie ma" i Ŝe wiadomość zostanie niezwłocznie przekazana.

Wiadomości konsekwentnie przekazywała McCreadyemu, który je kon sekwentnie ignorował.

Jeszcze nie nadeszła odpowiednia pora na komen tarze prasowe.

O jedenastej pojechał na lotnisko przywitać dwóch młodych sierŜan tów z SAS, przylatujących z Miami.

Prowadzili właśnie szkolenie dla ko legów z amerykańskich Zielonych Beretów w Fort Bragg w Karolinie Północnej, kiedy powiadomiono ich, Ŝe mają wziąć trzydniowy urlop i po jechać w gości na Sunshine.

Polecieli więc na południe do Miami i tam wynajęli powietrzną taksówkę do Port Plaisance.

BagaŜ mieli niewielki, spakowany w jedną duŜą torbę zawierającą wszystkie ich zabawki owinięte w ręczniki plaŜowe.

Dzięki uprzejmości CIA torba została przepuszczona przez kontrolę celną w Miami, a w Port Plaisance wymachujący pismem z Foreign Office McCready nadał jej sta tus bagaŜu dyplomatycznego.

391 .

Fałszerz zawiózł ich do hotelu, gdzie wynajął im pokój obok własne go.

Tam wsunęli torbę ze swoim "dobytkiem" pod łóŜko i poszli sobie popływać.

McCready od razu powiedział, kiedy będą potrzebni: o dzie siątej rano następnego dnia, w Domu Rządowym.

Po zjedzeniu obiadu na tarasie McCready wybrał się na spotkanie z wielebnym Walterem Drakeem.

Zastał kapłana baptystów w jego ma łym domku, gdzie Drakę odpoczywał, wciąŜ

jeszcze obolały.

Przedstawił się i zapytał księdza o samopoczucie.

Czy pan jest od nadinspektora Hannaha?

Strona 280

forsyth Fa szerz.txt

spytał Drakę.

Niezupełnie odparł McCready.

Raczej.

. . przyglądam się róŜnym sprawom, podczas gdy on prowadzi swoje śledztwo w sprawie morderstwa.

Mnie bardziej interesuje sytuacja od strony politycznej.

Jest pan z Foreign Office?

dopytywał się Drakę.

W pewnym sensie przyznał McCready.

Dlaczego pan pyta?

Nie podoba mi się pańskie ministerstwo oświadczył Drakę.

Sprzedajecie mój naród nie pytając o zdanie.

CóŜ, właśnie teraz to się moŜe zmienić...

zaczął McCready i wyłoŜył kaznodziei, czego się po nim spodziewa.

Wielebny Drakę pokręcił głową.

Jestem sługą boŜym odparł.

Do takich spraw potrzeba panu innego rodzaju ludzi.

Tak się składa, Ŝe wczoraj telefonowałem do Waszyngtonu.

Tam ktoś mi powiedział, Ŝe tylko siedmiu mieszkańców Barclayów słuŜyło kie dykolwiek w armii Stanów Zjednoczonych.

Tylko jeden z nich figurował na liście jako "Drakę W."

To jakiś inny człowiek odburknął wielebny Drakę.

Ten ktoś powiedział ciągnął cicho McCready Ŝe ten Dra kę W.

na ich liście był sierŜantem w korpusie komandosów.

Dwukrotnie wysyłano go do Wietnamu.

Wrócił z Brązową Gwiazdą i dwoma Purpu rowymi Sercami.

Ciekawe, co się z nim stało?

PotęŜnie zbudowany kapłan wstał, przeszedł do okna i popatrzył na drewniane domki skupione wzdłuŜ drogi, przy której mieszkał.

Inny człowiek mruknął inny czas, inne miejsce.

Teraz słu Ŝę Bogu.

Nie uwaŜa pan, Ŝe moją prośbę moŜna tak właśnie zakwalifikować?

PotęŜny męŜczyzna zastanowił się, wreszcie kiwnął głową.

MoŜliwe.

TeŜ tak myślę przyznał McCready.

Mam nadzieję, Ŝe się rano spotkamy.

Potrzebuję jak najwięcej pomocników.

Jutro rano o dzie siątej w Domu Rządowym.

392

Wyszedł i przespacerował się przez miasto w stronę nabrzeŜa.

Jimmy Dobbs naprawiał "Pannę Zatoki".

McCready spędził z nim pół godziny i uzgodnili wynajęcie łodzi na następny dzień.

Kiedy koło piątej po południu dotarł do Domu Rządowego, cały się lepił z gorąca.

Jefferson przyniósł mu mroŜoną herbatę, kiedy usiadł czekając na powrót porucznika Haverstocka.

Młody oficer grał w tenisa z innymi przybyszami osiadłymi w willi na wzgórzu.

Pytanie McCreadyego było proste: Czy będzie pan tutaj jutro o dziesiątej rano?

Haverstock zastanowił się i w końcu odparł: Sądzę, Ŝe tak.

Dobrze rzucił McCready Czy ma pan paradny mundur tro pikalny?

Tak potwierdził kawalerzysta.

Tylko raz musiałem go za łoŜyć.

Na bal dyplomatyczny w Nassau pół roku temu.

Znakomicie stwierdził McCready.

Poprosi pan Jeffersona, niech go wyprasuje i naleŜycie odświeŜy.

Zaskoczony Haverstock odprowadził go do wyjścia.

Myślę, Ŝe słyszał pan juŜ nowinę zagadnął.

Ten cały detek tyw ze Scotland Yardu znalazł wczoraj kulę w ogrodzie.

Absolutnie nie naruszoną.

Parker leci z nią do Londynu.

Dobra robota pochwalił McCready.

To budująca wiadomość.

O ósmej w hotelu zjadł kolację z Eddiem Favarem.

Przy kawie spytał:

Co jutro robisz?

Lecę do domu odparł Favaro.

Wziąłem tylko tydzień urlo pu.

Strona 281

forsyth Fa szerz.txt

We wtorek rano muszę się zameldować w robocie.

No tak.

O której masz samolot?

Zamówiłem awionetkę w południe.

Nie mógłbyś przełoŜyć na godzinę czwartą?

Chyba tak.

A dlaczego?

Bo przyda mi się twoja pomoc.

W Domu Rządowym o dziesiątej rano, dobrze?

Dzięki, to na razie.

Wstał o szóstej rano.

RóŜowy świt, zwiastujący jeszcze jeden pogodny dzień, dotykał czubków palm na Parliament Square.

Panował cudowny chłód.

Umył się, ogolił i wyszedł na plac, gdzie czekała na niego zamó wiona taksówka.

Jego pierwszym obowiązkiem było poŜegnanie ze starą przyjaciółką.

Spędził w jej towarzystwie godzinę, od siódmej do ósmej, przy kawie i gorących bułeczkach, następnie się poŜegnał.

Tylko nie zapomnij powiedział wstając.

Nie martw się odparła pani Coltrane nie zapomnę.

I uwa Ŝaj na siebie, Sam.

Zawsze był z ciebie taki kochany chłopak.

393 .

Przechyliła się, Ŝeby pocałować go w czoło.

A ja odpowiedział najwspanialsze wakacje spędzałem tu, na Sunshine, z tobą i z wujkiem Robertem.

O wpół do dziewiątej znalazł się z powrotem na Parliament Square i zajrzał do głównego inspektora Jonesa.

Pokazał szefowi policji swój list polecający z Foreign Office.

Proszę, Ŝeby pan przybył o dziesiątej do Domu Rządowego powiedział.

Niech pan weźmie ze sobą swoich dwóch sierŜantów, czte rech funkcjonariuszy, land rovera i dwie zwykłe furgonetki.

Czy ma pan słuŜbowy rewolwer?

Tak jest.

.Proszę teŜ go zabrać.

Tymczasem w Londynie było wpół do drugiej, lecz Alan Mitchell w wydziale balistyki Laboratorium Dowodów Rzeczowych przy Home Of fice ani myślał o obiedzie.

Patrzył przez mikroskop.

Pod soczewką znajdowała się przytrzymywana delikatnie ołowiana kula.

Mitchell przyglądał się wyŜłobieniom na całej długości pocisku, które spiralnie okalały metal.

Stanowiły odwzorowanie nacięć w lufie, z której pocisk wystrzelono.

Po raz piąty tego dnia obrócił ostroŜnie kulę pod mikroskopem, wykrywając inne rysy, które są tak charakterystyczne dla danej lufy, jak odciski palców dla ludzkich rąk.

Wreszcie był usatysfak cjonowany.

Gwizdnął ze zdziwienia i poszedł po jeden ze swoich pod ręczników.

Miał ich całą bibliotekę i nie na darmo uwaŜano go powszech nie za najlepszego eksperta od broni palnej w Europie.

Trzeba jeszcze przeprowadzić inne testy.

Wiedział, Ŝe gdzieś tam, czte ry tysiące mil za morzem, detektyw czeka z niecierpliwością na jego wy niki.

Nie narzucał sobie pośpiechu.

Musiał zdobyć absolutną pewność.

Zbyt wiele spraw przegrano przed sądem, poniewaŜ inni eksperci, powołani przez obronę, zdołali podwaŜyć twierdzenia specjalisty od do wodów rzeczowych oskarŜenia.

Trzeba przeprowadzić testy mikroskopijnych cząsteczek spalonego prochu, które nadal przylegały do tępo zakończonej części pocisku.

Te sty na wyrób i skład ołowiu, przeprowadzone juŜ dla odkształconej kuli, którą dostał przed dwoma dniami, naleŜało powtórzyć dla nowo otrzy manej.

Spektroskop przeniknie metal swymi promieniami, zdradzając strukturę molekularną ołowiu, określając w przybliŜeniu jego wiek i cza sem nawet producenta.

Alan Mitchell wyjął z półki podręcznik, którego szukał, usiadł i zaczął czytać.

394

McCready odprawił taksówkę przy bramie Domu Rządowego i naci snął

Strona 282

forsyth Fa szerz.txt

dzwonek.

Jefferson rozpoznał go i wpuścił do środka.

McCready wyjaśnił, Ŝe musi wykonać jeszcze jeden telefon międzynarodową linią zainstalowaną przez Bannistera i Ŝe ma zgodę pana Hannaha.

Jefferson zaprowadził go do prywatnego gabinetu i sobie poszedł.

McCready zostawił w spokoju telefon, za to skierował się do biurka.

We wczesnej fazie śledztwa Hannah przeszukał szuflady, uŜywając kluczy nieŜyjącego gubernatora i po upewnieniu się, Ŝe nie ma tam Ŝadnych wska zówek dotyczących morderstwa, zamknął wszystkie z powrotem.

McCready nie miał kluczy, ale teŜ ich nie potrzebował.

Poprzedniego dnia wyłamał zamki i znalazł to, o co mu chodziło.

Były w dolnej szufladzie po lewej.

Dwa egzemplarze, ale potrzebował tylko jednego.

Imponująca kartka papieru, szeleszcząca w dotyku i kremowa jak pergamin.

U góry pośrodku widniał wytłaczany i pozłacany herb: lew i jednoroŜec podtrzymują tarczę podzieloną na cztery pola z heraldycz nymi emblematami Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii.

PoniŜej, wypukłymi czarnymi literami wypisano słowa: MY, ELśBIETA DRUGA, Z BOśEJ ŁASKI KRÓLOWA ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ NINIEJSZYM MIANUJĘ...

(tu widniało puste miejsce)...

NA STANOWISKO...

(i znów puste miejsce)...

NA TERYTORIUM...

(trzecie puste miejsce).

Pod tekstem znajdowała się odbitka podpisu, który brzmiał: ElŜbie ta, Regina.

To było królewskie pełnomocnictwo.

In blanco.

McCready wziął pió ro z kompletu sir Marstona Moberleya i wypełnił puste miejsca, kaligra fując najładniej, jak umiał.

Gdy skończył, podmuchał na atrament i przy łoŜył gubernatorską pieczęć.

Za drzwiami, w salonie gromadzili się jego goście.

Spojrzał jeszcze raz na dokument i wzruszył ramionami.

Właśnie się mianował guberna torem Barclayów.

Na jeden dzień.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Było ich sześciu.

Jefferson podał kawę i wyszedł.

Nie zapytał, co tu robią.

To nie jego sprawa.

Dwaj sierŜanci z SAS, Newson i Sinclair, stanęli pod ścianą.

Obaj byli ubrani w kremowe dresy i sportowe buty na grubej podeszwie.

KaŜdy

395 .

z nich miał na brzuchu saszetkę przytroczoną w pasie, taką samą, jak no szą turyści, Ŝeby trzymać tam papierosy czy olejek do opalania.

Oni nie trzymali tam olejku.

Porucznik Haverstock nie przebrał się w paradny mundur.

Siedział na jednym z krzeseł wyściełanych brokatem, długie nogi skrzyŜował z elegan cją.

Wielebny Drakę usiadł na sofie obok Eddiego Favara.

Główny inspek tor Jones w granatowej marynarce ze srebrnymi guzikami i odznakami oraz w mundurowych szortach, pończochach i butach stał przy drzwiach.

McCready wyjął dokument i podał Haverstockowi.

To przyszło z Londynu o świcie powiedział.

Proszę prze czytać, przyjąć do wiadomości i przetrawić.

Haverstock przeczytał tekst pełnomocnictwa.

Czyli tak ma być orzekł i podał dalej.

Główny inspektor Jones po przeczytaniu wypręŜył się na baczność i zawołał: Tak jest.

Podał papier sierŜantom.

Newson powiedział: Dla mnie w porządku.

Sinclair spojrzał i rzucił: Nie ma sprawy.

Wręczył dokument Favarowi, który przeczytał i jęknął: O Jezu!

Za co wielebny Drakę skarcił go spojrzeniem, wziął pismo, przeczytał i za mruczał: Na chwałę Boga.

Strona 283

forsyth Fa szerz.txt

Moim pierwszym rozporządzeniem przemówił McCready nadaję wam wszystkim, z wyjątkiem głównego inspektora Jonesa oczywi ście, uprawnienia stróŜów porządku.

Niniejszym powołuję was do słuŜby.

Po drugie moŜe lepiej powiem, co zrobimy.

Mówił przez trzydzieści minut.

Nikt nie zgłosił sprzeciwu.

Następnie wezwał Haverstocka i obaj poszli się przebrać.

Lady Moberley jeszcze nie wstała z łóŜka, gdzie delektowała się śniadaniem z butelki.

Nie miało to Ŝadnego znaczenia.

Zajmowali z sir Marstonem osobne sypialnie i do garderoby nieŜyjącego gubernatora był wolny dostęp.

Haverstock poka zał McCreadyemu, gdzie to jest, i wyszedł.

McCready znalazł, co chciał, w głębi szafy: paradny mundur brytyjskiego gubernatora kolonialnego.

Kiedy wrócił do salonu, w niczym nie przypominał niedbałego turysty w wygniecionym ubraniu, przesiadującego na tarasie "Quarter Decku".

Na nogach miał lśniące wysokie buty z ostrogami.

Obcisłe spodnie były białe, podobnie jak góra zapinana aŜ po szyję.

Błyszczały w słońcu złote guziki, szamerunek przy lewej kieszeni na piersiach, ukośny łańcuch i szpic na korkowym kasku.

W talii opasywała go błękitna szarfa.

Haverstock teŜ wystąpił w białym mundurze, lecz jego płaska oficer ska czapka była granatowa z czarnym daszkiem.

Na otoku miał dwugło396

wego orła Królewskiej Gwardii Dragonów.

TeŜ błyszczały mu szamero wania i złoto na naramiennikach.

Lśnił czarny rzemień ukośnie biegną cy z przodu i przez plecy, który podtrzymywał czarną skórzaną kieszeń na amunicję, noszoną z tyłu.

Mundur zdobiły dwa medale.

No, inspektorze Jones, do dzieła powiedział McCready.

Musimy zająć się sprawami królowej.

Główny inspektor Jones się napuszył.

Nikt dotąd go nie poprosił o zajęcie się sprawami królowej.

Kawalkada pojazdów opuściła dziedzi niec, z urzędowym jaguarem na przedzie.

Prowadził Oscar, obok siedział policjant.

McCready i Haverstock usiedli z tyłu, obaj w nakryciach gło wy.

Za nimi jechał land rover prowadzony przez policjanta, z Jonesem na przednim siedzeniu.

Z tyłu usadowili się Favaro i wielebny Drakę.

Przed wyjściem z Domu Rządowego sierŜant Sinclair po cichu wsunął Eddiemu Favarowi naładowanego colta cobrę, który tkwił teraz za paskiem pod luźną koszulą amerykańskiego detektywa.

SierŜant oferował broń takŜe wielebnemu Drakeowi, który odmówił potrząsając głową.

Dwaj pozostali policjanci prowadzili obie furgonetki.

Newson i Sinc lair przysiedli przy otwartych bocznych drzwiach.

SierŜanci miejscowej policji podróŜowali w ostatniej furgonetce, Powoli, statecznie, jaguar wtoczył się do Shantytown.

WzdłuŜ długiej głównej ulicy ludzie stawali i gapili się.

Dwie postacie na tylnym siedze niu tkwiły sztywno patrząc przed siebie.

Przy bramie otoczonej murem posiadłości pana Horatia Lmngstonea McCready rozkazał się zatrzymać.

Wysiadł.

Za nim porucznik Ha verstock.

Z pobliskich uliczek wyległ kilkusetosobowy tłum mieszkańców i obserwował ich z otwartymi ustami.

McCready nie prosił o wpuszcze nie; po prostu stał naprzeciw dwuskrzydłowej bramy.

SierŜanci Sinclair i Newson podbiegli do muru.

Newson splótł ręce, dając Sinclairowi oparcie pod stopę.

LŜejszy z tej dwójki przesadził mur nie dotknąwszy potłuczonego szkła na szczycie.

Brama została otwarta od wewnątrz.

Sinclair usunął się na bok i wkroczył przez nią McCready z Hayerstockiem u boku.

Za nimi wtoczyły się wolno samochody.

Trzej męŜczyźni w szarych kompletach safari biegli właśnie przez dziedziniec do Strona 284

forsyth Fa szerz.txt

bramy, kiedy ukazał się im McCready.

Zatrzymali się, wpatrzeni w dwie biało umundurowane postacie zmierzające zdecydowanym krokiem do drzwi frontowych.

Sinclair zniknął.

Newson wpadł przez otwartą bramę i zrobił to samo.

McCready wszedł po schodach na werandę i do wnętrza domu.

Z tyłu na werandzie został Haverstock i patrzył na trzech jednakowo ubranych ludzi.

Trzymali się z daleka.

Favaro, Drakę, Jones, dwaj sierŜanci policji 397 .

i trzej funkcjonariusze opuścili pojazdy i równieŜ się zbliŜali.

Jeden po licjant został przy samochodach.

Haverstock przyłączył się do grupy wcho dzącej do środka.

Weszli w liczbie dziesięciu, nie licząc pozostałych.

W przestronnym salonie policjanci obstawili wejście i okna.

Otworzy ły się drzwi i ukazał się w nich Horatio Livingstone.

Obejrzał intruzów ze źle ukrywaną wściekłością.

Nie macie tu wstępu!

Co to wszystko znaczy?

krzyknął.

McCready podsunął mu swoje pełnomocnictwo.

Pan będzie uprzejmy to przeczytać powiedział.

Livingstone przeczytał i rzucił papier z pogardą na podłogę.

Jones go podniósł i wręczył z powrotem McCreadyemu, który schował doku ment do kieszeni.

Chciałbym, Ŝeby pan zgromadził tu wszystkich swoich bahamskich współpracowników, całą siódemkę, z paszportami jeśli łaska, pa nie Livingstone.

Z czyjego nakazu?

obruszył się Livingstone.

Ja tu jestem najwyŜszą władzą odparł McCready.

Imperialista!

wrzasnął Livingstone.

Za piętnaście dni ja tu obejmę władzę, a wtedy...

Jeśli pan odmawia ciągnął spokojnie McCready poproszę głównego inspektora Jonesa, Ŝeby pana natychmiast aresztował za sta wianie oporu organom sprawiedliwości.

Inspektorze Jones, czy jest pan gotów spełnić swój obowiązek?

Tak jest.

Livingstone spiorunował ich wzrokiem.

Następnie zawołał z sąsied niego pokoju jednego z pomocników i wydał rozkaz.

Pojedynczo zjawili się wszyscy ludzie w bluzach safari.

Favaro krąŜył między nimi, zbierając bahamskie paszporty.

Wręczył je McCreadyemu.

McCready obejrzał je po kolei i oddał Haverstockowi.

Porucznik spoj rzał na nie i cmoknął z dezaprobatą.

Wszystkie te paszporty są fałszywe oświadczył McCready.

Dobre, jednak podrobione.

To nieprawda wykrzyknął Livingstone.

One mają pełną waŜność!

Miał rację.

Nie były podrobione.

Zakupiono je za bardzo pokaźną łapówkę.

Nie uciął McCready.

Ci ludzie nie pochodzą z Bahamów.

Ani pan nie jest socjaldemokratą.

Tak naprawdę jest pan zaprzedanym komunistą, od lat pracującym dla Fidela Castro, a ci ludzie wokół pana są kubańskimi oficerami.

Stojący tam pan Brown to w istocie kapitan 398

-q

Hernan Moreno z Direccion Generał de Informacion, kubańskiego od powiednika KGB.

Inni, wybrani ze względu na czysto negroidalne rysy twarzy i znajomość angielskiego, to takŜe Kubańczycy z DGI.

Aresztuję ich wszystkich pod zarzutem nielegalnego wjazdu na Barclaye, a pana za pomoc i współudział.

Strona 285

forsyth Fa szerz.txt

Pierwszy sięgnął po broń Moreno.

Miał pistolet za paskiem z tyłu pod bluzą safari, podobnie jak reszta.

Był bardzo szybki i ręką za plecami chwytał juŜ swojego makarowa, zanim ktokolwiek w salonie zdąŜył się poruszyć.

Kubańczyka zatrzymał głośny okrzyk ze szczytu schodów pro wadzących na piętro.

Fuera la mam, o seras fiambre.

Hernan Moreno w samą porę pojął, o co chodzi.

Jego ręka zatrzy mała się.

Znieruchomiał.

Podobnie jak sześciu pozostałych, którzy wła śnie brali z niego przykład.

Sinclair biegle władał potocznym hiszpańskim.

Fiambre to potrawa z mięsa na zimno, w slangu zaś oznacza "sztywnego", czyli trupa.

Dwaj sierŜanci stali obok siebie na szczycie schodów, a dostali się tam przez okna na piętrze.

Turystyczne saszetki mieli puste, lecz ręce zajęte.

KaŜdy z nich trzymał nieduŜy, ale celny pistolet maszynowy heckler and koch MP5.

Ci ludzie wyjaśnił McCready łagodnie nie przywykli do pudłowania.

Niech pan poprosi teraz swoich ludzi, Ŝeby podnieśli ręce nad głowę.

Livingstone milczał.

Favaro zaszedł go od tyłu i przytknął otyłemu człowiekowi lufę colta do prawej dziurki w nosie.

Trzy sekundy szepnął potem zdarzy mi się przykry wypadek.

Róbcie, co kaŜe chrapliwie stęknął Livingstone.

Czternaście rąk uniosło się w górę i tak zostało.

Trzej policjanci obe szli wszystkich, zabierając broń.

Zrewidujcie ich polecił McCready.

SierŜanci policji obszukali Kubańczyków.

Odkryto dwa noŜe przytroczone do łydek.

Przeszukać dom nakazał McCready.

Siedmiu Kubańczyków ustawiono w rzędzie, twarzą do ściany z ręka mi na głowie.

Livingstone usiadł w swoim klubowym fotelu pilnowany przez Favara.

Dwaj ludzie z SAS zostali na schodach na wypadek zbioro wej akcji.

Nic takiego się nie wydarzyło.

Pięciu miejscowych policjantów przeszukało dom.

Odkryto kolekcję rozmaitej broni, duŜą sumę w dolarach amerykań skich, spore ilości barclayskich funtów i krótkofalówkę o duŜym zasięgu z szyfrownikiem.

399 .

Panie Lmngstone przemówił McCready.

Mógłbym popro sić inspektora Jonesa, Ŝeby oskarŜył pańskich współpracowników o do konanie serii przestępstw wobec prawa brytyjskiego: fałszywe paszporty, nielegalny wjazd, posiadanie broni bez zezwolenia.

Lista będzie długa.

Zamiast tego zamierzam ich deportować.

Teraz, w ciągu najbliŜszej go dziny.

Pan być moŜe Ŝyczy sobie zostać tutaj sam.

Jest pan w końcu ro dowitym obywatelem Barclayów.

Ale nadal grozi panu oskarŜenie o po moc i współudział, dlatego naprawdę bezpieczniej będzie się pan czuł u siebie, na Kubie.

Z całą pewnością warknął wielebny Drakę.

Lmngstone kiwnął głową potakująco.

Kubańczyków wyprowadzono gęsiego w stronę jednej z dwóch fur gonetek czekających na podwórzu.

Tylko jeden się szarpał.

Kiedy rzu cił się do ucieczki, drogę zastąpił mu policjant, który został

powalony na ziemię.

Główny inspektor Jones zadziałał z imponującą szybkością.

Chwycił zwisającą u pasa krótką drewnianą pałkę, znaną pokoleniom brytyjskich policjantów pod nazwą "holly".

Rozległo się głośne PUK, gdy drewno zderzyło się z głową Kubańczyka.

Opadł na kolana, czując się troszkę słabo.

Nie wolno pouczył go inspektor Jones.

Kubańczycy wraz z Horatiem Livingstoneem usiedli na podłodze furgonetki z rękami na głowie, podczas gdy sierŜant Newson trzymał ich na muszce z fotela obok kierowcy.

Strona 286

forsyth Fa szerz.txt

Znów się sformowała kawalkada i wolno sunęła z Shantytown w stronę rybackiego nabrzeŜa w Port Plaisance.

McCready kazał jechać powoli, Ŝeby tłumy mieszkańców mogły zobaczyć, co się dzieje.

Przy nabrzeŜu czekała "Panna Zatoki" z zapuszczonym silnikiem.

Z ty łu miała przywiązaną barkę do wywozu śmieci, świeŜo wyposaŜoną w dwie pary wioseł.

Panie Dobbs powiedział McCready proszę odholować tych panów aŜ do granicy kubańskich wód terytorialnych, chyba Ŝe wcześniej zbliŜy się kubańska łódź patrolowa.

Wtedy proszę ich puścić.

Rodacy ich podholują albo oni sami dowiosłują do brzegu na fali przypływu.

Jimmy Dobbs popatrzył na Kubańczyków spode łba.

Było ich sied miu plus Lmngstone.

Popłynie z panem porucznik Haverstock dodał McCready.

Oczywiście uzbrojony.

SierŜant Sinclair podał Haverstockowi colta cobrę, którego nie chciał

wziąć wielebny Drakę.

Haverstock wskoczył na "Pannę Zatoki" i zajął sta nowisko, siadając na dachu kabiny, zwrócony w stronę rufy.

400

Nie ma obawy, stary pocieszył Dobbsa.

Jak się któryś ru szy, odstrzelę mu jaja.

Panie Lmngstone powiedział McCready, patrząc z góry na ośmiu męŜczyzn w barce.

Jeszcze jedno.

Kiedy pan znajdzie się na Kubie, proszę powiedzieć seniorowi Castro, Ŝe przejęcie Barclayów po przez podstawienie marionetkowego kandydata w wyborach, by później przyłączyć wyspy do Kuby albo przekształcić je w obóz treningowy dla rewolucjonistów internacjonalistów, to był świetny pomysł.

Ale moŜe mu pan równieŜ przekazać, Ŝe to się nie powiedzie.

Ani teraz, ani w przy szłości.

Będzie musiał ratować swoją karierę polityczną w inny sposób.

Zegnamy pana, Lmngstone.

Niech pan nie wraca.

Na brzegu około tysiąca mieszkańców wyspy obserwowało, jak "Pan na Zatoki" odpływa, biorąc kurs na pełne morze.

Jeszcze jedna sprawa pozostała do załatwienia, panowie orzekł McCready i ruszył z powrotem w stronę jaguara.

Na widok bieli jego munduru rozstępowały się tłumy gapiów.

Brama z kutego Ŝelaza prowadząca do posiadłości Marcusajohnsona była zamknięta.

Newson i Sinclair wysiedli z furgonetki i przesko czyli mur, nie dotykając jego szczytu.

Kilka minut później z terenu po siadłości dobiegł cichy trzask, jak gdyby krawędź czyjejś dłoni napotkała opór ludzkiej materii.

Zadziałał mechanizm i brama stanęła otworem.

Z prawej strony wejścia znajdowała się nieduŜa budka z deską roz dzielczą i telefonem.

Na podłodze leŜał tam męŜczyzna ubrany w jaskra wą koszulę, a obok niego połamane ciemne okulary.

Wrzucono go do furgonetki, którą przyjechali dwaj sierŜanci policji.

Newson i Sinclair przesadzili połać trawnika i zniknęli w krzakach.

Marcusjohnson schodził właśnie po wyłoŜonych kafelkami stopniach, kiedy do przestronnego salonu wmaszerował McCready.

Schodząc, Johnson owijał się szlafrokiem z jedwabiu.

Co to ma znaczyć, u diabła, jeśli wolno spytać zaatakował.

Oczywiście, Ŝe wolno zgodził się McCready.

Proszę to prze czytać.

Johnson wręczył mu dokument z powrotem: No i co z tego?

Nie popełniłem Ŝadnego wykroczenia.

To pan się włamał do mojego domu...

Poinformuję o tym Londyn, panie Dillon.

PoŜałuje pan jeszcze tego po ranku.

Ja mam adwokatów...

To dobrze wtrącił McCready.

Pewnie będą panu potrzeb ni.

A teraz, panie Johnson, chciałbym przesłuchać pańskich pracowni ków czy teŜ

Strona 287

forsyth Fa szerz.txt

asystentów.

Jeden z nich był uprzejmy wskazać nam drogę.

Proszę go tu przynieść.

401 .

Dwaj policjanci dźwignęli pilnującego bramy, przenieśli go w pozycji niemal pionowej i rzucili na kanapę.

Niech pan wezwie pozostałych siedmiu, panie Johnson, z pasz portami.

Johnson podszedł do ozdobnego aparatu telefonicznego i podniósł

słuchawkę.

Nie było sygnału.

OdłoŜył ją z powrotem na widełki.

Zamierzam wezwać policję oświadczył.

Ja jestem policją odparł główny inspektor Jones.

Proszę robić to, co kaŜe gubernator.

Johnson pomyślał chwilę, wreszcie zawołał kogoś z góry.

Nad barier ką u szczytu schodów pojawiła się głowa.

Johnson wydał rozkaz.

Z we randy wyłoniło się dwóch męŜczyzn w jaskrawych koszulach i stanęło obok swego chlebodawcy.

Następnych pięciu zeszło po schodach z góry.

Roz legły się stłumione piski jakichś kobiet.

Zdaje się, Ŝe odbywał się tu bankiecik.

Główny inspektor Jones pozbierał od wszystkich paszporty.

Czło wiekowi na kanapie wyjęto paszport z kieszeni.

McCready obejrzał wszystkie po kolei, kiwając głową z dezaprobatą.

Nie są sfałszowane stwierdził Johnson ze spokojem i przeko naniem.

Jak pan widzi, wszyscy moi współpracownicy legalnie zna leźli się na Sunshine.

Fakt, Ŝe są oni obywatelami Jamajki, nie ma Ŝad nego znaczenia.

Niezupełnie odparł McCready.

śaden nie dopełnił obo wiązku zgłoszenia swojej kryminalnej przeszłości, łamiąc przepisy para grafu czwartego, podpunkt B-l, Ustawy Imigracyjnej.

Johnson oniemiał, zresztą miał prawo, poniewaŜ McCready na po czekaniu wymyślił całą rzecz.

W rzeczywistości zaś ciągnął swój wywód wszyscy ci ludzie naleŜą do gangu kryminalistów znanego pod nazwą "podwórzowców".

"Podwórzowcy" zaczynali jako banda ulicznikóww slumsach Kingston; ich nazwa pochodzi stąd, Ŝe wiedli prym na podwórzu.

Z początku zajmo wali się ściąganiem haraczu za "ochronę" i szybko zasłynęli bezwzględ nością i okrucieństwem.

Później zostali dostawcami haszyszu oraz pochod nej kokainy, zwanej "crack", na skalę międzynarodową.

W kaŜdym razie są to notowani "podwórzowcy".

Jeden zjamajczyków stał przy ścianie, o którą oparty był kij basebal lowy.

W stronę kija powoli pełzła ręka.

Wielebny Drakę zauwaŜył jej ruch.

Alleluja, bracie powiedział cicho i uderzył.

Tylko raz.

Za to bardzo mocno.

W seminariach baptystów uczą co prawda róŜnych rze czy, lecz na pewno nie metod nawracania niewiernych krótkim ciosem.

Jamajczyk z oczami w słup osunął się na ziemię.

402

Ten incydent podziałał jak sygnał.

Czwórka z sześciu pozostałych "podwórzowców" sięgnęła do pasków pod luźnymi koszulami.

Stać!

Nie ruszać się.

Newson i Sinclair odczekali, aŜ na piętrze nie będzie nikogo prócz dziewczyn, i wtedy weszli przez okno.

Stali teraz na podeście piętra i cała powierzchnia poniŜej znajdowała się w zasięgu ognia ich pistoletów ma szynowych.

Ręce zamarły w bezruchu.

Oni nie odwaŜą się strzelać syknął Johnson.

Bo wszyscy byście oberwali.

Favaro przeturlał się po marmurowej posadzce i wstał za plecami Johnsona.

Strona 288

forsyth Fa szerz.txt

Lewym ramieniem chwycił go pod brodę, lufę colta zaś wpa kował mu w nerki.

Być moŜe odparł.

Ale ty będziesz pierwszy.

Proszę unieść ręce nad głową powiedział McCready.

Johnson przełknął ślinę i kiwnął głową.

Sześciu "podwórzowców" podniosło ręce.

Kazano im przejść pod ścianę i oprzeć się o nią wysoko rękami.

Dwaj sierŜanci policji uwolnili ich od cięŜaru pistoletów.

Podejrzewam zachrypiał Johnson Ŝe mnie teŜ nazwie pan podwórzowcem.

A ja jestem obywatelem tych wysp, szanowanym człowie kiem interesu...

Nie uciął McCready.

Jest pan przemytnikiem kokainy.

W ten sposób pan się dorobił fortuny.

Przerzucając towar dla kartelu Medellin.

Od momentu opuszczenia wyspy jako ubogi nastolatek większość czasu spędził pan w Kolumbii albo zakładał pan fikcyjne spółki w Euro pie i Ameryce Północnej, Ŝeby uwiarygodnić zyski z kokainy.

A teraz, jeśli pan pozwoli, chciałbym zobaczyć się z pańskim głównym podwykonawcą z Kolumbii, seniorem Mendesem.

Nigdy o nim nie słyszałem.

Nie ma tu takiego człowieka oświad czył Johnson.

McCready podsunął mu pod nos zdjęcie.

Johnson zamrugał oczami.

To jest senior Mendes, obojętne, jak się teraz nazywa.

Johnson milczał.

McCready spojrzał w górę i dał głową znak Newsonowi i Sinclairowi.

Obaj widzieli juŜ to zdjęcie.

Znikli z pola widzenia.

Parę minut później z górnego piętra dobiegł odgłos dwóch wystrzałów i kobiece piski.

U szczytu schodów pojawiły się trzy dziewczyny o urodzie Latynosek i zbiegły na dół.

McCready nakazał dwóm policjantom wyprowadzić je do ogrodu i tam pilnować.

Na piętrze Sinclair i Newson popychali przed sobą męŜczyznę.

Miał proste czarne włosy, był chudy i blady.

SierŜanci pchnęli go w dół po schodach, lecz sami zostali na górze.

403 .

Mógłbym oskarŜyć pańskich Jamajczyków o rozmaite wykroczenia wobec tutejszego prawa zwrócił się McCready do Johnsona.

Ale wolałem zarezerwować dziewięć miejsc na popołudniowy lot do Nassau.

Przekona się pan, Ŝe bahamska policja z wielką przyjemnością odprowa dzi was wszystkich na samolot do Kingston.

Tam juŜ na was czekają.

Przeszukać dom.

Pozostali miejscowi policjanci dokonali przeszukania.

Znaleźli jeszcze dwie prostytutki schowane pod łóŜkiem, dodatkową broń i duŜą sumę w dolarach.

W sypialni Johnsona kilka uncji białego proszku.

Pół miliona dolarów syknął Johnson do McCreadyego.

Puścisz mnie i jest twoje.

McCready wręczył walizeczkę wielebnemu Drakeowi.

Pan to rozdzieli wśród tutejszych organizacji charytatywnych powiedział.

Drakę skinął głową.

A kokainę spalić.

Jeden z policjantów zabrał paczuszki i wyszedł rozpalić ognisko.

Chodźmy zarządził McCready.

O czwartej po południu nieduŜy samolot z Nassau stał na trawiastym pasie z zapuszczonymi silnikami.

Ośmiu "podwórzowców" w kajdankach wsiadało pod nadzorem dwóch bahamskich sierŜantów policji, którzy przylecieli ich zabrać.

Marcus Johnson z rękami skutymi z tyłu czekał, by wsiąść za nimi.

Po tym, jak Kingston przekaŜe pana do Miami, moŜe znajdzie pan okazję, Ŝeby przekazać wiadomość seniorowi Ochoa, seniorowi Escobarowi czy komuś tam, dla kogo pan pracuje rzucił McCready.

Pan mu powie, Ŝe przejęcie Barclayów przez podstawienie figuranta w wybo rach to był znakomity pomysł.

Mieć własną straŜ przybrzeŜną, wydawać lekką ręką paszporty dyplomatyczne, Strona 289

forsyth Fa szerz.txt

wysyłać do Stanów dyplomatyczny bagaŜ, budować tu bez skrępowania przetwórnie i magazyny, bezkarnie zakładać banki dla legalizacji zysków wszystko niezwykle pomysłowe.

Przy tym dochodowe, z kasynami dla zasobnych graczy, burdelami...

Ale jak pan będzie przekazywał wiadomość, proszę powiedzieć mu ode mnie, Ŝe to się nie uda.

Nie na tych wyspach.

Po pięciu minutach pękaty samolot poderwał się, przechylił skrzydła i odleciał w stronę wybrzeŜy Andros.

McCready podszedł do sześcioosobowej cessny stojącej przy hangarze.

SierŜanci Newson i Sinclair siedzieli juŜ w środku, koło nóg mieli torbę z "zabawkami", którą zabierali z powrotem do Fort Bragg.

Naprzeciw nich siedział Francisco Mendes; jak się okazało, jego kolumbijskie nazwisko brzmiało inaczej.

Przeguby obu rąk miał przywiązane do poręczy fotela.

Wychylił się przez otwarte drzwi i splunął na ziemię.

404

Nie macie prawa mnie odsyłać powiedział płynnie po angiel sku.

MoŜecie mnie jedynie aresztować i czekać, aŜ Amerykanie zaŜą dają ekstradycji.

Nic więcej.

Co trwałoby miesiącami zauwaŜył McCready.

Nie, kocha ny, nie zamkniemy cię, tylko deportujemy.

Odwrócił się do Eddiego Favara.

Chyba nie masz nic przeciwko podrzuceniu tego gościa do Miami...

Oczywiście na miejscu moŜe się okazać, Ŝe facet jest poszuki wany przez policję Metro-Dade.

Wtedy to juŜ sprawa Wuja Sama.

Uścisnęli sobie dłonie i cessna potoczyła się po pasie startowym, za wróciła i zaczęła się rozpędzać.

Kilka sekund później leciała juŜ nad morzem, kierując się na północny zachód, w stronę Florydy.

McCready powoli ruszył w stronę czekającego jaguara z Oscarem za kierownicą.

Czas wracać do Domu Rządowego, przebrać się i odwiesić biały mundur gubernatora z powrotem do szafy.

Kiedy zajechali na miejsce, główny nadinspektor śledczy Hannah w ga binecie sir Marstona Moberleya przyjmował telefon z Londynu.

McCre ady wśliznął się na górę i wrócił w swoim wygniecionym tropikalnym ubra niu.

Hannah wypadł z gabinetu, wzywając Oscara z jaguarem.

Alan Mitchell pracował cały poniedziałek, aŜ wreszcie o dziewiątej wieczorem zatelefonował na Sunshine, gdzie minęła dopiero szesnasta.

Hannah z niecierpliwością złapał za słuchawkę.

Całe popołudnie spędził w gabinecie czekając na ten telefon.

To niebywałe powiedział spec od balistyki.

Jedna z najbar dziej niezwykłych kuł, jakie badałem.

Z całą pewnością nigdy nie spo tkałem podobnej kuli w przypadku morderstwa.

A co w niej dziwnego?

spytał Hannah.

Przede wszystkim ołów.

Jest bardzo stary.

Ma co najmniej siedem dziesiąt lat.

Nie produkuje się ołowiu o tej strukturze molekularnej od początku lat dwudziestych.

To samo dotyczy prochu.

Na pocisku znajdo wały się pewne śladowe ilości.

Ten skład chemiczny wprowadzono do produkcji w roku tysiąc dziewięćset dwunastym i wycofano we wczesnych latach dwudziestych.

Co z pistoletem?

dopytywał się Hannah.

O to właśnie chodzi odrzekł naukowiec z Londynu.

Pisto let odpowiada uŜytej amunicji.

Kula ma absolutnie niepodwaŜalne ozna kowanie, jak odcisk palca.

Jedyne.

Ma dokładnie siedem rowków biegną cych prawoskrętnie, wyŜłobionych przez lufę rewolweru.

śadna inna broń nie zostawia siedmiu prawoskrętnych rowków.

Niebywałe, prawda?

Strona 290

forsyth Fa szerz.txt

405 .

To fantastyczne przyznał Hannah.

Czyli strzał padł z jed nej określonej broni?

Wspaniale.

Tylko, Alan, co to za broń?

Jak to, oczywiście webley 4.55.

Unikalny.

Hannah nie był ekspertem od broni palnej.

Na pierwszy rzut oka nie odróŜniłby webleya 4.55 od colta 44 magnum.

Musiałby się im przyjrzeć.

Świetnie, Alan.

Teraz mi powiedz, co jest takiego specjalnego w tym webleyu 4.55.

Jego wiek; to przecieŜ, kurczę, zabytek.

Wypuszczono go w roku tysiąc dziewięćset dwunastym, zaprzestano produkcji koło tysiąc dziewięć set dwudziestego.

Rewolwer z bardzo długą lufą, rzadko spotykany.

Webleye nigdy nie zdobyły popularności, bo długa lufa przeszkadza.

Były za to celne, z tego właśnie powodu.

Wydawano je jako broń słuŜbową brytyjskim oficerom w okopach pierwszej wojny światowej.

Widziałeś kie dyś tę broń?

Hannah podziękował i odłoŜył słuchawkę.

O tak wysapał.

Widziałem.

Biegł właśnie przez hali, kiedy natknął się na tego dziwaka Biliona z Foreign Office: MoŜe pan skorzystać z telefonu.

Jest wolny za wołał i wsiadł do jaguara.

Kiedy wprowadzono go do środka, pani Coltrane siedziała w swoim wózku w salonie.

Przywitała go uprzejmym uśmiechem.

Jak to miło, Ŝe pan wpadł, panie Hannah powiedziała.

MoŜe pan usiądzie i napije się herbaty?

Dziękuję, lady Coltrane, chyba jednak wolę stać.

Obawiam się, Ŝe będę musiał pani zadać kilka pytań.

Czy widziała pani kiedykolwiek broń znaną jako webley 4.55?

AleŜ nie, nie sądzę odparła łagodnie.

Pozwalam sobie wątpić, proszę pani.

W istocie nawet go pani ma.

Stary słuŜbowy rewolwer męŜa.

W tamtej gablotce z pamiątkami.

Nieste ty, będę musiał go zatrzymać jako dowód rzeczowy.

Odwrócił się i podszedł do oszklonej gablotki.

Było tam wszystko medale, odznaki, wyróŜnienia, symbole z otoków czapek lecz w zmie nionym układzie.

Pod nimi, na płótnie, dało się zauwaŜyć nikłe plamy oliwy w miejscu, gdzie jeszcze niedawno umieszczona była inna pamiąt ka.

Hannah odwrócił się z powrotem.

Gdzie on jest, lady Coltrane?

zapytał z napięciem.

Drogi panie Hannah, pojęcia nie mam, o czym pan właściwie mówi.

Nie znosił przegrywać, czuł jednak, Ŝe ta sprawa wymyka mu się z rąk.

Broń albo świadek: potrzebował jednego albo drugiego.

Za oknami błę406

kit morza ciemniał w zapadającym zmroku.

Wiedział, Ŝe gdzieś tam, w nieprzebytej głębinie, spoczywa webley 4.55.

Plamy oliwy nie będą dla sądu Ŝadnym dowodem.

Był tam, lady Coltrane.

We czwartek, kiedy przyszedłem panią odwiedzić.

Był w gablotce.

Skąd, panie Hannah, z pewnością pan się pomylił.

Nigdy nie widziałam Ŝadnego...

wembleya.

To webley, lady Coltrane.

Na Wembley gra się w piłkę noŜną!

Czuł, Ŝe przegrywa ten mecz sześć do zera.

Panie inspektorze, o co pan mnie właściwie podejrzewa?

spy tała.

Strona 291

forsyth Fa szerz.txt

Ja nie podejrzewam, proszę pani.

Ja wiem.

Dowód to inna spra wa.

W zeszły wtorek, mniej więcej o tej porze, Firestone podniósł panią razem z wózkiem swymi potęŜnymi ramionami i umieścił z tyłu furgo netki, tak samo jak w sobotę, kiedy wybrała się pani po zakupy.

Myśla łem, Ŝe nigdy nie opuszcza pani tego domu, ale z jego pomocą moŜe pani oczywiście to zrobić.

Zawiózł panią w alejkę za rezydencją guberna tora, wysadził z samochodu i własnoręcznie wyłamał kłódkę ze stalowej furtki.

Myślałem, Ŝe do tego potrzeba land rovera z łańcuchem, ale oczy wiście Firestone mógł wyłamać furtkę gołymi rękami.

Powinienem był to zauwaŜyć, kiedy go zobaczyłem.

Uszło mojej uwagi.

Mea culpa.

Wepchnął panią na wózku do ogrodu i zostawił.

Myślę, Ŝe webleya trzymała pani na kolanach.

Był to co prawda zabytek, ale regularnie oliwiony i z nabojami w środku.

Z krótkiej lufy nigdy nie trafiłaby pani sir Moberleya, nawet strzelając oburącz.

Ale ten webley miał bardzo długą lufę i bardzo celną.

A pani nie pierwszy raz miała w ręku broń.

MęŜa poznała pani w czasie wojny.

Mówiła pani, Ŝe on był ranny, a pani się nim opiekowała.

Ale to miało miejsce w partyzanckim szpitalu w okupowanej przez Niemców Fran cji.

On był z brytyjskiego Wydziału Operacji Specjalnych, a pani, jak są dzę, z amerykańskiego Biura SłuŜb Strategicznych.

Pierwszy strzał chybił, pocisk trafił w ścianę.

Drugi załatwił sprawę, lecz utkwił w koszu na kwiaty wypełnionym gliniastą ziemią.

Tam go znalazłem.

Londyn go dziś ziden tyfikował.

To charakterystyczny pocisk.

śadna broń nie mogła wystrzelić takiego pocisku, jedynie webley 4.55 trzymany przez panią w tej gablotce.

Tak mi pana szkoda, panie inspektorze.

To piękna historia, ale czy pan moŜe ją udowodnić?

Nie, lady Coltrane, nie mogę.

Do tego trzeba znaleźć broń albo świadka.

Mogę się załoŜyć, Ŝe tuzin osób widziało panią i Firestonea w tej alejce, jednak nikt nigdy nie złoŜy zeznań.

Nie obciąŜy przecieŜ pani Col trane.

Nie na Sunshine.

Ale dwie rzeczy pozostają dla mnie zagadką.

407 .

Dlaczego?

Po co było zabijać tego nielubianego gubernatora?

Czy chcia ła pani sprowadzić tu policję?

Uśmiechnęła się i potrząsnęła głową.

Dziennikarze, panie Hannah.

Są wścibscy, nieustannie zadają py tania i grzebią w przeszłości.

Zawsze podejrzliwi w stosunku do kaŜdego polityka...

No tak, jasna sprawa, węszyciele z prasy.

A druga zagadka, panie Hannah?

Kto panią ostrzegł, lady Coltrane.

We wtorek wieczorem włoŜyła pani rewolwer z powrotem do gablotki.

Był tam jeszcze we czwartek.

Teraz go nie ma.

Kto panią ostrzegł?

Panie inspektorze, proszę pozdrowić ode mnie Londyn.

Wie pan, nie byłam tam od wojny.

JuŜ nigdy go nie zobaczę...

Desmond Hannah kazał Oscarowi podwieźć się na Parliament Square.

Wysiadł przed komisariatem policji i odesłał Oscara, który musiał wyszykować jaguara na jutrzejszy przylot nowego gubernatora.

Czas naj wyŜszy, Ŝeby rząd wreszcie zareagował pomyślał.

Strona 292

forsyth Fa szerz.txt

Ruszył przez plac w stronę hotelu.

Dobry wieczór, inspektorze Hannah.

Odwrócił się.

Jakiś nieznajomy tubylec pozdrawiał go z uśmiechem.

Co? A...

dobry wieczór.

Przed hotelem dwaj młodzi ludzie tańczyli w kurzu calypso.

Jeden miał zawieszony na szyi magnetofon kasetowy.

Z taśmy dobiegały dźwięki melodii calypso.

Hannah jej nie rozpoznał.

Była to Wolność przychodzi i od chodzi.

Rozpoznał jednak śółtego ptaka; piosenka dochodziła z baru "Quarter Decku".

Przypomniał sobie, Ŝe przez pięć dni nie słyszał orkiestry ani piosenek calypso.

Drzwi kościoła anglikańskiego były otwarte; wielebny Quince dawał popis na swoich małych organach.

Grał Gaudeamus igitur.

Zanim Han nah dotarł do stopni hotelu, zorientował się, Ŝe na ulicach panuje at mosfera uniesienia.

On sam był w kiepskim nastroju.

Czekało go pisa nie sąŜnistego raportu.

Po nocnym telefonie do Londynu poleci rano z powrotem.

Nie mógł zrobić nic więcej.

Nienawidził kapitulować w śledz twie, lecz wiedział, Ŝe tym razem sprawa zostanie na papierze.

Hannah moŜe odlecieć do Nassau samolotem, który przywiezie nowego guberna tora, potem dalej, do Londynu.

Przeszedł przez bar na tarasie w stronę schodów i znów natknął się na tego Dillona siedzącego przy barze, z piwem w dłoni.

Dziwny facet pomyślał wchodząc na piętro.

W kółko wysiaduje i czeka nie wiadomo na co.

Jakoś nigdy nie widać, Ŝeby coś robił.

408

We wtorek rano nadleciał z Nassau nad Sunshine samolot marki de Hayilland Devon i dostarczył nowego gubernatora, sir C.rispiana Rattraya.

Z cienia przy hangarze McCready obserwował, jak starszawy dy plomata w kremowym lnianym garniturze, z pasemkami siwych włosów pod rondem białego kapelusza, wysiada z samolotu naprzeciw komite tu powitalnego.

Porucznik Haverstock, który zdąŜył powrócić ze swej morskiej odysei, przedstawił go róŜnym miejscowym notablom, poczynając od dokto ra Caractacusa Jonesa i jego siostrzeńca, głównego inspektora.

Oscar czekał przy świeŜo wypucowanym jaguarze i po wstępnej ceremonii mała kawalkada odjechała w stronę Port Plaisance.

Sir Rattray przekona się, Ŝe niewiele ma do zrobienia.

Obaj kandy daci najwyraźniej...

wycofali swoje kandydatury i udali się na wakacje.

Wezwie wobec tego do zgłaszania nowych kandydatur.

Nikt się nie zgło si.

Wielebny Drakę juŜ tego dopilnuje.

Styczniowe wybory zostaną prze łoŜone i zbierze się po przerwie brytyjski parlament.

Pod naciskiem opo zycji rząd przychyli się do projektu zwołania w marcu referendum.

Ale to wszystko miało dopiero nastąpić.

Desmond Hannah wsiadł do pustego devona, Ŝeby odlecieć do Na ssau.

Ze szczytu schodków rozejrzał się po raz ostatni.

Ten dziwak Dillon siedział ze swoją torbą i neseserem: znów na coś czekał.

Hannah nie zamachał mu na poŜegnanie.

Miał zamiar napomknąć o panu Dillonie po powrocie do Londynu.

Dziesięć minut po odlocie devona wylądowała powietrzna taksówka McCreadyego z Miami.

Musiał zwrócić radiotelefon i podziękować paru przyjaciołom z Florydy przed odlotem do Londynu.

Będzie w domu w sam raz na święta.

Spędzi je samotnie w swoim mieszkaniu na Kensington.

MoŜe wpadnie do klubu SłuŜb Specjalnych na kielicha ze stary mi kumplami.

Piper wystartował i McCready spojrzał po raz ostatni na senne mia steczko Port Plaisance zajmujące się swymi sprawami w porannym słoń cu.

W przelocie widział wzgórze Spyglass z róŜową willą na szczycie.

Strona 293

forsyth Fa szerz.txt

Pilot zawrócił, biorąc kurs na Miami.

Z pochylonego samolotu McCre ady patrzył na powierzchnię wyspy.

Pośrodku piaszczystej ścieŜki czeko ladowe dziecko spojrzało w górę i zamachało rękami.

McCready teŜ za machał.

Jak dobrze pójdzie pomyślał ten chłopiec będzie dorastał wolny od czerwonej flagi i białego proszku.

409 .

EPILOG

W imieniu nas wszystkich tu zebranych powiedział Timothy Edwards dziękuję Denisowi za wspaniałą prezentację.

ZwaŜywszy, Ŝe robi się późno, proponowałbym kolegom naradę w ścisłym gronie.

Zo baczymy, czy w tej sprawie moŜna zezwolić na pewne odstępstwa od obo wiązujących zasad i rano wydamy opinię.

Denis Gaunt musiał zwrócić akta protokolantowi.

Kiedy się odwrócił, Sama McCreadyegojuŜ nie było.

Wymknął się, ledwie Edwards skończył mówić.

Dziesięć minut później Gaunt wytropił go w jego biurze.

McCready był wciąŜ w koszuli z krótkimi rękawami, pogniecioną ba wełnianą kurtkę rzucił na krzesło, zajęty grzebaniem w schowkach.

Na podłodze stały dwa pudła po butelkach z winem.

Co robisz?

spytał Gaunt.

Zabieram swoje klocki.

Miał tylko dwa zdjęcia, zresztą trzymane w szufladzie, a nie ostenta cyjnie na biurku.

Na jednym była May, na drugim jego syn po obronie dyplomu: uśmiechał się nieśmiało, ubrany w akademicką togę.

McCre ady włoŜył zdjęcia do pudła.

Oszalałeś stwierdził Gaunt.

Moim zdaniem mamy jeszcze szansę.

Oczywiście nie u Edwardsa, ale u Kontrolerów.

Myślę, Ŝe mogą zmienić zdanie.

Wiem, Ŝe obaj cię lubią, chcą, Ŝebyś został.

McCready wziął swój odtwarzacz kompaktowy i włoŜył do drugiego pudła.

Lubił czasem cicho puścić muzykę klasyczną, kiedy o czymś roz myślał.

Nie miał wystarczająco wielu rupieci, by wypełnić obydwa karto ny.

Na ścianach nie było Ŝadnych zdjęć typu: "uścisk dłoni ze sławnym człowiekiem"; parę reprodukcji impresjonistów pochodziło z przydziału.

Wyprostował się i popatrzył na pudła.

410

Naprawdę nieduŜo jak na trzydzieści lat mruknął.

Sam, jak Boga kocham, to jeszcze nie koniec.

Oni mogą zmienić zdanie.

Denis, równy z ciebie facet.

Odwaliłeś tam kawał dobrej roboty.

Mam zamiar poprosić Szefa, Ŝebyś ty wszystko przejął, ale musisz się nauczyć, z której strony nieba wstaje słońce.

To koniec.

Wyrok zapadł i został wyda ny parę tygodni temu, w innym biurze, przez innego człowieka.

Denis Gaunt usiadł niepocieszony w fotelu swego szefa.

W takim razie po cholerę to wszystko?

Cała rozprawa?

Niech się skurwiele trochę pomęczą.

Przepraszam, Denis, powi nienem ci o tym powiedzieć.

Załatwisz, Ŝeby ktoś mi odwiózł do domu te pudła?

Ale jeszcze moŜesz przyjąć którąś z posad, jakie oni ci propono wali.

Zrobić im na złość powiedział Denis.

Denis, poeta mówił: "Słodka godzina szaleństwa w Ŝyciu pełnym chwały warta jest świata bez imienia".

Dla mnie siedzenie w archiwum albo prowadzenie rachunków byłoby światem bez imienia.

PrzeŜyłem swoją godzinę najlepiej jak umiałem i po wszystkim.

Odchodzę.

Tam czeka słoneczny świat.

Idę tam i będę się nim cieszył.

Strona 294

forsyth Fa szerz.txt

Denis Gaunt miał minę jak na pogrzebie.

Jeszcze cię tu zaproszą powiedział.

Nie.

Szef wyprawi poŜegnalne przyjęcie.

śadnych przyjęć.

Nie znoszę taniego musującego wina.

Flaki mi od tego wywraca.

Tak samo jak wtedy, gdy Edwards stara się być dla mnie miły.

Odprowadzisz mnie do wyjścia?

Century House jest jak parafialna wioska.

W korytarzu, po drodze do windy, podczas jazdy w dół i w holu z kamienną posadzką, sekretarki i koledzy wołali: "Cześć, Sam...

na razie".

Nie mówili: "śegnaj, Sam", ale to właśnie mieli na myśli.

Sekretarki zatrzymywały się, jak gdyby miały ochotę wygładzić mu krawat po raz ostatni.

Kiwał im głową z uśmiechem i szedł dalej.

Na końcu kamiennego holu znajdowały się drzwi.

Za nimi ulica.

McCready zastanawiał się, czy nie powinien przeznaczyć swojej odprawy na kupno wiejskiego domku, gdzie uprawiałby róŜe i dynie, chodził w nie dzielę rano do kościoła i stawał się filarem społeczności.

Ale czym wy pełniać tam dni?

śałował, Ŝe nigdy nie zajął się jakimś czasochłonnym hobby, jak ko ledzy, którzy hodowali tropikalne rybki, zbierali znaczki albo chodzili po górach w Walii.

I co by powiedział sąsiadom?

"Dzień dobry, na imię mi

411 .

Sam, jestem emerytowanym pracownikiem Foreign Orfice.

Niestety, ni cholery nie mogę wam powiedzieć, co tam robiłem..." Stary wiarus z ar mii moŜe chociaŜ pisać pamiętniki i zanudzać turystów w przytulnym barze.

W przeciwieństwie do tych, którzy Ŝycie spędzili w cieniu.

Ci mu szą milczeć.

Pani Foy z Biura Dokumentów PodróŜy przechodziła właśnie przez korytarz, stukając wysokimi obcasami: postawna wdowa, która nie skończyła jeszcze czterdziestki.

Spora liczba rezydentów Century House próbowała szczęścia z Suzanne Foy, lecz nie na darmo zwano ją Fortecą.

Ich drogi się skrzyŜowały.

Zatrzymała się i odwróciła.

Jakimś sposo bem węzeł krawata McCreadyego znalazł się na środku klatki piersio wej.

Sięgnęła, Ŝeby poprawić mu krawat i umieścić go pod kołnierzykiem.

Gaunt obserwował.

Był za młody, by pamiętać Jane Russell, nie mógł więc dokonać oczywistego porównania.

Sam, ktoś powinien zabrać cię do domu na coś poŜywnego stwierdziła.

Dennis Gaunt patrzył na płynny ruch jej bioder, gdy szła do windy.

Zastanawiał się, jak to jest, kiedy się dostaje od pani Foy coś poŜywnego.

Albo vice versa.

Sam McCready otworzył szklane drzwi na ulicę.

Poczuł gorący powiew lata.

Odwrócił się, sięgnął do kieszeni na piersi i wyjął kopertę.

Daj im to, Denis.

Jutro rano.

O to im przecieŜ chodzi.

Denis wpatrywał się w kopertę.

Miałeś to cały czas ze sobą powiedział.

Napisałeś juŜ daw no.

Ty przebiegły stary skurczybyku.

Lecz mówił to do kołyszących się drzwi.

McCready skręcił w prawo i z kurtką przewieszoną przez ramię spo kojnie podąŜał w stronę mostu Westminster odległego o pół mili.

Z po wrotem rozluźnił krawat aŜ do trzeciego guzika od góry.

Było upalne lipcowe popołudnie, w środku fali upałów lata 1990.

Mijał go sznur sa mochodów zdąŜających w stronę Old Kent Road.

Strona 295

forsyth Fa szerz.txt

Dzisiaj byłoby przyjemnie nad morzem pomyślał.

Wody kanału falowałyby w blasku słońca.

MoŜe powinien jednak kupić ten dom w hrab stwie Devon, z własną łódką na przystani.

Mógłby tam nawet zaprosić panią Foy.

Na coś poŜywnego.

Wyrósł przed nim most Westminster.

Po drugiej stronie wznosiła się w błękitne niebo siedziba parlamentu, którego wolności, a nierzadko głupoty, starał się bronić przez trzydzieści lat.

ŚwieŜo odnowiona wieŜa z Big Benem lśniła złotem w słońcu nad leniwą Tamizą.

Na moście stał gazeciarz przy swojej budce, gdzie miał świeŜą stertę popołudniówki

412

"Evening Standard".

Przy jego nogach stała tablica z wypisanym tytułem dnia.

Widniały na niej słowa: BUSH I GORBI OFICJALNY KONIEC ZIMNEJ WOJNY.

McCready zatrzymał się, Ŝeby kupić gazetę.

Dziękuję, panie szanowny powiedział sprzedawca.

Wskazał na swoją tablicę.

No to koniec nareszcie, co?

Koniec?

No z tymi kryzysami w polityce światowej.

To juŜ przeszłość.

Piękna idea przyznał McCready i poszedł dalej.

Cztery tygodnie później Saddam Husajn napadł na Kuwejt.

Sam McCready usłyszał wiadomość podczas wędkowania o dwie mile od wy brzeŜa w Devon.

RozwaŜył tę wiadomość i uznał, Ŝe najwyŜszy czas zmie nić przynętę.

Strona 296