Anna brzeziñska i gazeta.pL prezentuj¹:

chiara i ró¿e

Interaktywne opowiadanie fantasy

SA

Agora ©

www.gazeta.pl

Autorzy:

Anna Brzeziñska

Pawe³ Sajkiewicz

Jolanta Kitowska

Autorka

o pseudonimie Herbata

Julia Dmytruk

Katarzyna Musiolik

ilustracje:

bartek drejewicz

Autorzy wyró¿nieni w konkursie:

Jêdrek Burszta

Marek Cielik

Justyna Æwik

Julia Dmytruk

Herbata

Katarzyna Kosma³a

Micha³ M³ynarski

Rafa³ Mroczek

Pawe³ Pacyna

Dorota Panecka

Agnieszka Szady

Ola Paw³owicz

Bogus³aw Sobala

Justyna Szymañska

Wyró¿nienia specjalne

Justyna Æwik

Julia Dmytruk

Robert Filipkowski

Ivinnon

Piotr Jaroszyñski

Jolanta Kitowska

Oterlin

£ukasz Pietrzok

Piotr Rosó³

Zabarella

Podziêkowania: Magazyn Esensja  www.esensja.pl

Magazyn Fantastycznie!  sf.magazyn.pl

Fantazin & Farenheit  fantazin.korba.pl

Galeria S  www.jewelry.pl

Wydawnictwo Gier Fabularnych Portal  www.rpg-portal.pl

Radiostacja  www.radiostacja.pl

Magazyn Literacki Srebrny Glob  www.srebrnyglob.pl

l¹ski Klub Fantastyki  www.skf.from.hell.pl

Valkiria  www.valkiria.net

2

Chiara i ró¿e/www.gazeta.pl

Dopiero na skraju puszczy przypomnia- To babka opowiedzia³a Chiarze o tamtej nocy, kiedy przed

³a sobie o wilkach. Obejrza³a siê. Pnie gospod¹ jej ojca stanê³o dwunastu jedców w sinej barwie

brzóz ledwie majaczy³y w mroku, a króla. A w ka¿dym razie którego z nich, doda³a cierpko

pasma mg³y snu³y siê gêsto w krzewi- staruszka, poniewa¿ ostatnio królowie zu¿ywali siê szybciej,

nie. Wiedzia³a, ¿e nied³ugo nie spo- ni¿ przyodziewek. Czasy by³y niespokojne i kupieckie wo-

strze¿e pomiêdzy nimi wilka. Ani wilka, ani niczego inne- zy z rzadka tylko zatrzymywa³y siê w gospodzie na skraju go, skoro ju¿ o to sz³o. Nawet cie¿ki.

puszczy, wiêc ober¿ysta nie móg³ pogardziæ ¿o³nierskim

Podmuch wichru zaszeleci³ nagimi ga³êziami i wyda³o jej srebrem. Nawet gdyby mia³ w tej sprawie jakikolwiek wy-siê, ¿e widzi co w g³êbi zagajnika. S³aby odblask ognia na bór. W istocie bowiem karczmarz nie móg³ odmówiæ goci-rozstajach dróg, gdzie kiedy sta³a ober¿a jej ojca. Tyle ¿e ny królewskim jedcom. Zw³aszcza jeli cztery noce gospoda sp³onê³a dawno temu, na samym pocz¹tku wojny, i wczeniej ich pan zgin¹³ na rodku gociñca od strza³y, któ-

Chiara nie s¹dzi³a, aby kto obozowa³ wewn¹trz wypalonych ra wydawa³a siê spaæ z jasnego nieba. Jej brzechwa by³a

cian. Nawet za dnia wieniacy omijali je szerokim ³ukiem przyozdobiona nie¿nobia³¹ lotk¹, a w jesionowym drewnie i tylko dzieci bez strachu wypasa³y kozy w bujnie rozple- wyrzezano kwiat ró¿y. Nikt jednak nie zdo³a³ odnaleæ nionych na zgliszczach krzakach g³ogu, berberysu i dzikiej strzelca.

ró¿y. Ale nie tej wiosny. I nie po tym, jak wilki w bia³y

Oczywicie wiejski ober¿ysta nie móg³ wiele wiedzieæ ani

dzieñ rozszarpa³y konia tu¿ za wioskowym ostroko³em.

o waniach wielkich panów, ani o strzale ozdobionej zna-

Chiara owinê³a siê cianiej we³nian¹ chust¹, bo ch³ód pod- kiem ró¿y. Wojna jednak trwa³a wystarczaj¹co d³ugo, aby nosi³ siê znad ziemi coraz dotkliwszy i b³oto na cie¿ce za- pozna³ obyczaje królewskich zaciê¿ników. Spiesznie owin¹³

czyna³o ju¿ tê¿eæ. Nie mog³a wracaæ. Nie wczeniej, nim ¿onê p³aszczem z grubego sukna, wcisn¹³ w rêce matki za-matka choæ trochê otrz¹nie siê ze z³oci.

wini¹tko z kilkoma srebrnymi monetami, mo¿e jeszcze

Nie by³a to pierwsza z ich k³ótni, ani nawet najbardziej zmierzwi³ w³osy maleñkiej Chiarze. Potem wypchn¹³ ko-gwa³towna. Ale tym razem Chiara pochwyci³a wiklinowy biety tylnymi drzwiami do sadu, pomiêdzy liwy, których kosz i z policzkami rozognionymi od wciek³oci wypad³a ga³êzie pochyla³y siê a¿ do ziemi pod ciê¿arem owoców.

na podwórze. Matka rozemia³a siê za jej plecami ostrym, Sam za wytar³ d³onie o skórzany fartuch, przeliczy³ glinia-szyderczym miechem, który zaraz przeszed³ w kaszel. I by³ ne kubki do piwa i ukry³ za beczk¹ solonych ledzi nó¿ do to jeszcze jeden powód, aby nie wracaæ do wyziêb³ej, ogo³o- patroszenia ryb, poniewa¿ nie móg³ stawiæ czo³a dwunastu conej ze sprzêtów izby. Bo zesz³ej zimy owo suche, mozol- królewskim jedcom. I wyszed³ na podwórze przed gospo-ne kas³anie rozlega³o siê w ich chacie ca³ymi nocami i zd¹- d¹, sk¹d coraz g³oniej dobiega³y gniewne pokrzykiwania.

¿y³a je znienawidziæ na d³ugo przed tym, nim odebra³o jej

Chiara nie zachowa³a z tamtej nocy nawet pojedynczego

babkê. A wraz z ni¹ resztkê nadziei, ¿e doczekaj¹ lata.

wspomnienia. Co nie by³o bez znaczenia, poniewa¿ we

www.gazeta.pl/Chiara i ró¿e

3

snach wci¹¿ powraca³a do wykrotu w korzeniach zwalonej przenios³y siê do drewnianej chaty i na jaki czas zapomnia-sosny, gdzie wszystkie trzy kuli³y siê pod brunatnym suk- ³y smak polewki z lici lebiody i pokrzyw.

nem ojcowskiego p³aszcza. Gospoda by³a jasno owietlona,

Nie przysporzy³o im to w wiosce przyjació³, ale za ¿ycia

widaæ zaciê¿ni kazali rozpaliæ wszystkie wiece i smo³owe Gentile nikt nie omieli³ siê wyrzekaæ przeciwko nim g³o-

pochodnie na cianach. Czasami wydawa³o jej siê, ¿e po- no. Dopiero ostatniej zimy, kiedy sta³o siê bolenie jasnym, przez ró¿ane krzewy, które matka posadzi³a przy ganku ¿e ¿adne zio³a nie ulecz¹ starej, wieniacy nagle przypom-ober¿y, dostrzega w oknach ciemn¹ sylwetkê ojca. Kr¹¿y³ nieli sobie dawne pog³oski. O rycerzu zamordowanym w po gospodzie, podaj¹c jedcom kolejne dzbany piwa. A gospodzie na skraju puszczy, o tajemniczych jedcach, Chiara dygota³a we nie i skomla³a jak bity pies, poniewa¿ którzy zimow¹ noc¹ stukali w okienko wdowy po karczma-bardzo dobrze wiedzia³a, co nast¹pi przed witem.

rzu, nawet o urokach na dnie sp³owia³ych od staroci oczu

 Znaleli w kominie ober¿ysty z³oto  wie- Gentile. Chiara stara³a siê taiæ przed babk¹ owe opowieci.

le lat póniej powiedzia³ z przejêciem Bordone, syn bedna- Kry³a przed ni¹ szramê na policzku, kiedy dzieciaki obrzu-rza  i przypiekali go pogrzebaczem, aby wyjawi³ inne kry- ci³y j¹ kamieniami u studni, i spódnicê poszarpan¹ przez jówki.

wiejskie psy. Nic wiêcej nie umia³a zrobiæ.

 Próbowali zniewoliæ twoj¹ matkê, choæ po prawdzie wiê-

Tej zimy ich zapasy wyczerpa³y siê zatrwa¿aj¹co prêdko.

cej mieliby pociechy z ob³apiania spróchnia³ego pniaka  Gentile by³a s³aba. Coraz czêciej usypia³a nad robot¹, a ni-

mia³a siê przy studni stara Senchia.

ci rwa³y siê w jej palcach. Jesieni¹ kupiec pokiwa³ posêpnie

 W piwnicy, w beczkach z kiszon¹ kapust¹ i jag³ami zna- g³ow¹ nad spl¹tanym k³êbem koronki i zostawi³ im garæ leli g³owê rycerza  wykrzycza³a za Chiar¹ córka kulawe- miedziaków, bardziej z litoci ni¿ w nadziei zysku. Matka go Donata, kiedy pok³óci³y siê przy darciu pierza.  Które- przyjê³a zap³atê z surow¹, zawziêt¹ min¹: doskonale rozu-gocie w nocy zar¿nêli dla karego konia i sakiewki srebra!

mia³a, ¿e nie zobacz¹ wiêcej kupieckiej dwukó³ki. Wkrótce

Tak naprawdê nikt jednak nie widzia³. Nie znali powodu, potem pacho³kowie m³ynarza przyszli po dêbow¹ szafê, pa-dla którego karczmarz, który da³ siê poznaæ w okolicy jako mi¹tkê po roku, w którym koronki osi¹gnê³y wyj¹tkowo cz³owiek uczynny, stateczny i rozwa¿ny, odszpuntowa³ tam- wysok¹ cenê na pó³nocnych targach. Wymieniono j¹ na dwa tej nocy bary³kê najprzedniejszego miodu i raczy³ nim go- worki m¹ki, choæ nie by³o to nazbyt wiele i nie wystarczy-

ci a¿ bia³ego rana, póki królewscy jedcy nie spili siê bez ³o, by bezpiecznie przeczeka³y zimê.

pamiêci z ¿alu za zamordowanym panem. Tak mocno, ¿e

¿aden z nich nie zatrzyma³ ober¿ysty, kiedy o brzasku wy-

szed³ na podwórze, by zamykaæ na skoble ciê¿kie drewnia-

ne okiennice. Ani potem, kiedy usiad³ przy palenisku ze Chiara rozp³aka³a siê, kiedy m³ynarczyko-

wie nieli szafê rodkiem wioski, a potem

d³ugo w nocy krzycza³y na siebie z matk¹

swymi nisko strojonymi skrzypkami. I przygrywa³ im, póki

przed wygas³ym paleniskiem. Jedna z nie-

wiece i pochodnie nie wybuch³y wie¿ym p³omieniem.

skoñczonego szeregu k³ótni, równie wy-

To w³anie jej siê ni³o. Skoczna muzyczka skrzypiec. czerpuj¹ca i ja³owa jak poprzednie, gdy¿ wszystko zosta³o Ogieñ, który podrywa siê wraz z melodi¹, by rozpocz¹æ ta- ju¿ wypowiedziane po wielokroæ i na wiele sposobów. Ka¿-

niec pomiêdzy pijanymi wojownikami. Bia³e, szczepione dy ¿al, trwoga i zadawniona uraza.

ró¿e matki, których kwiaty w jednej chwili zwijaj¹ siê i

 Dlaczego nie pozwolisz nam st¹d odejæ?  Ostry m³o-

czerniej¹ od ¿aru.

dzieñczy g³os Chiary za³amuje siê ze z³oci.  Przecie¿ to

Tamtej nocy to babka pierwsza podnios³a siê z wyrwy po nie jest nawet nasze miejsce, ta wioska nêdzarzy na skraju zwalonej sonie i poprowadzi³a je pustym gociñcem ku puszczy. Przecie¿ s¹ targowe grody w dole gociñca, groty wiosce. Krucha siwow³osa Gentile uprosi³a wójta, aby poz- krasnoludów wykute pod górami i kamienne zamki wysoko woli³ im zamieszkaæ w sza³asie na skraju letnich pastwisk. I na skalnych prze³êczach. Tyle miejsc, a ka¿de z nich lepsze jeszcze tej samej jesieni wybra³a siê na targ z wiklinowym od tej wioski. Jak d³ugo wiêc mamy gniæ, wczepione pazu-koszem pe³nym koronek delikatnych jak pajêcze nici. Po rami w twoje wspomnienie i sp³achetek spalonej ziemi? Pó-

kolei rozk³ada³a je na kupieckim kramie z tym samym nie- ki nie wyzdychamy od nêdzy, g³odu i zimowej gor¹czki? A¿

mia³ym, ulotnym umiechem, z którym opowiada³a Chiarze twój strach zabije nas wszystkie?

o wielkich miastach w dole gociñca. Zdawa³a siê nie do-

 Mój strach?  To matka, czerwone plamy wystêpuj¹ jej

strzegaæ ani zdumienia kupca, ani pospiesznych ruchów je- na policzki, a ka¿de s³owo jest ciniête w twarz Chiary z go r¹k, kiedy zgarnia³ do sakwy bogactwo, które niespo- okrutn¹ precyzj¹.  Jak miesz mówiæ ze mn¹ o strachu, dzianie spad³o nañ na wiejskim targu, porodku g³uszy.

dziewczyno, pomimo wszystkiego, przez co musielimy

Nie wyjawi³a mu, sk¹d zna rzemios³o pó³nocnych koron- przejæ? Jak miesz siedzieæ tutaj, u¿alaæ siê nad sob¹ i wyg-karek. Albo mo¿e nie spyta³, poniewa¿ by³a to sztuka rzad- ³aszaæ oskar¿enia po tym, jak z ca³ego mojego ¿ycia pozo-ka, przynale¿na córkom wielkich panów w ich kamiennych sta³y zgliszcza? Ty, która nie uczyni³a wysi³ku, aby mi ul-zamkach, i pilnie strze¿ona przed pospólstwem. Mo¿e wiêc ¿yæ choæby w najmniejszej rzeczy. Nigdy. Nawet nie próbo-kupiec nie szuka³ nazbyt gorliwie wyjanieñ. Pó³ roku pó- wa³a. Zreszt¹ dlaczego mia³aby próbowaæ, skoro zawsze niej pojawi³ siê przed ich sza³asem z sakiewk¹ srebra. by³a jedna z nas, aby podsun¹æ ci miskê strawy? Po co mia-Wprawdzie by³ to skromny u³amek ceny, któr¹ zap³acono ³aby prz¹æ we³nê, wyplataæ kosze, ¿¹æ zbo¿e na cudzym mu za zwój koronki na wiosennym targu, ale wystarczy³, by polu? Albo uczyæ siê rzemios³a, choæ garbarz by³ sk³onny 4

Chiara i ró¿e/www.gazeta.pl

p³aty starego niegu. Wyczuwa³a jeszcze pod stopami w¹t³¹

bruzdê dró¿ki, ale tê zna³a po prostu zbyt dobrze, by siê zgu-

biæ. W ka¿dym razie nie przed trzeci¹ polan¹, gdzie sta³ sa-

motny wi¹z. Podobno pomiêdzy jego korzeniami pochowa-

no króla, jednego z wielu królów, którzy wyruszyli uk³adaæ

siê z lenym ludem. Dawno temu, gdy wojna nie rozgorza³a

jeszcze na dobre i królowie nie mordowali siê miêdzy sob¹,

kto z jego wity przebi³ go sztyletem, gdy pomiêdzy drze-

wami pojawili siê pierwsi z wilczych wojowników.

Zanim wieniacy wyt³umaczyli dzieciom, ¿e nie nale¿y siê

bawiæ z bladoskórym odmieñcem ze spalonej gospody,

Chiara wspina³a siê na konary wi¹zu z Bordonem, synem

bednarza. I zdawa³o im siê, ¿e pod chropaw¹ kor¹ s³ysz¹

odleg³e bicie serca. Chiara wyobra¿a³a sobie wówczas, ¿e

król wcale nie umar³, tylko pi w ko³ysce korzeni, czekaj¹c

przyj¹æ ciê pod swój dach jeszcze na pocz¹tku tej zimy, nim a¿ kto przywo³a go na nowo. I ¿e pewnego dnia odnajdzie zaczê³ymy wydrapywaæ z dna misy zaschniête resztki m¹- sposób, aby go obudziæ  murawa otworzy siê niczym wro-ki? Nie, ty wola³a w³óczyæ siê po puszczy i splataæ w³osy ta i w³adca wyjdzie prosto na polanê wyg³adzon¹ miesiêcz-nad brzegiem lenego ród³a. Zupe³nie jakby mia³a wypa- nym wiat³em. Król z legendy, wysoki i szarooki, z nagim trzyæ efliego pana po drugiej stronie wodnej tafli! Jakby na- mieczem w rêku i w p³aszczu z purpury narzuconym na sta-prawdê móg³ przyjæ po ciebie przez wodê z bia³ym jedno- lowy puklerz.

ro¿cem, którego przyprowadzisz do wioski na jedwabnej ni-

ci! Ale tutaj nie ma jednoro¿ców, Chiaro, i jeste doæ do-

ros³a, by rozumieæ, ¿e ¿aden z elfich panów nie pok³oni siê

przed córk¹ ober¿ysty. Nawet jeli bóg nie posk¹pi³ jej To by³a niepokoj¹ca myl, kiedy sz³a po-

przez polanê i zmarzniête wiechcie trawy

chrzêci³y pod jej stopami, a zimowe nie-

odrobiny urody. Ale i tej nie masz, dziewczyno, wystarcza-

bo by³o pe³ne gwiazd. Nigdy wczeniej nie

j¹co wiele, by przechadzaæ siê pomiêdzy wieniakami ni-

zapuci³a siê noc¹ równie g³êboko i pusz-

czym królowa. Jeste jedynie g³upim, pró¿nym, samolub- cza jawi³a siê jej dziwnie odmieniona. Nazbyt cicha: stuk nym dzieckiem, Chiaro. Które nie ma nawet doæ rozumu, chodaków Chiary rozlega³ siê rozg³onie jak bicie siekier na by nazbieraæ w lesie orzechów, czy jagód, skoro i tak zamie- porêbie. Karczowisko zosta³o jednak daleko w tyle, wylud-rzasz spêdziæ kolejny dzieñ na niczym!

nione i spokojne. W podobnej godzinie mog³a nañ spotkaæ

Zazwyczaj babka ucisza³a je, zanim k³ótnia rozgorza³a na tylko duchy drwali przygniecionych padaj¹cym drzewem, ci dobre. Niemniej matka nie by³a kobiet¹ nazbyt skor¹ do za nie przera¿ali jej nadmiernie. Martwi drwale, pomyla³a przebaczenia i uraza tli³a siê w niej d³ugie dnie. A Chiara, z nag³ym zdziwieniem, wilczy wojownicy, którzy porywaj¹

równie zapiek³a w uporze i z³oci, tym czêciej ucieka³a z z wiosek miertelne dzieci, czy elfi w³adcy ukryci pod tafl¹

domostwa, gdzie jedynym dwiêkiem by³ przera¿aj¹cy su- jeziora. Ani nikt inny spomiêdzy lenego ludku. W tej chy kaszel babki i nerwowe trzaskanie garnków przy paleni- rzeczy tak¿e ró¿ni³a siê od wiejskich dziewcz¹t. Nie sku, jeli matka warzy³a akurat polewkê z odrobiny jagie³, ucieka³a z piskiem, kiedy przypo³udnica krêci³a w tanecz-czy m¹ki. Ale nawet jag³y skoñczy³y siê wiele dni temu, nym wirze bicze na piasku drogi, i bez lêku rozgarnia³a pê-

wkrótce potem, jak pochowa³y babkê na skraju cmentarza. dy dzikich ró¿, by zaczerpn¹æ wody ze ród³a lenych bogi-Ziemia by³a zamarzniêta, a one nie mia³y czym zap³aciæ, nek. I w przeciwieñstwie do wieniaczek nie umia³a znaleæ wiêc same wykopa³y p³ytki dó³. W³o¿y³y j¹ do rodka owi- doæ grzybów, miodu dzikich pszczó³ i wiewiórczych zapa-niêt¹ w poszarza³y koc, co i tak by³o ofiar¹, gdy¿ teraz za- sów.

ciela³y pos³anie tylko star¹, wytart¹ baranic¹. Chiara dygo-

Na dnie koszyka przetacza³o siê zaledwie kilka zeschniê-

ta³a pod ni¹ noc po nocy, usi³uj¹c nie s³uchaæ ciê¿kiego od- tych jagód jarzêbiny i dzikiej ró¿y. Wiedzia³a, ¿e matka dechu matki. W mylach powtarza³a opowieci starej koron- wymieje j¹ bez mi³osierdzia na widok równie nêdznego karki  o elfich grodach porodku puszczy, boginkach, wy- znaleziska, ale ptaki obra³y krzewy ze starych owoców, a nurzaj¹cych siê z lenych róde³ w zimowe noce, i wilkach, mrozy nie ust¹pi³y jeszcze na dobre i pomiêdzy p³atami które odmieniaj¹ postaæ pod ksiê¿ycem w nowiu. Czasami niegu widzia³a tylko pierwsze s³abe pêdy przebiniegów.

udawa³o siê jej oszukaæ zimno i g³ód. Usypia³a. Najczêciej Mog³a najwy¿ej nazbieraæ drew na opa³  oczywicie, je-jednak po prostu le¿a³a bezsennie, ze wszystkich si³ niena- ¿eli wróci przed witem, gdy¿ wójt nie powinien siê dowie-widz¹c wioski na skraju puszczy.

dzieæ, ¿e znów krad³a chrust w królewskim lesie. Dawniej

Ale nie dzisiejszego wieczora, pomyla³a. Zawêdrowa³a ju¿ przymyka³ oko, bo przeladowanie trzech samotnych kobiet g³êboko w puszczê i drzewa zgêstnia³y tak dalece, ¿e pomiê- nie by³o godnym zajêciem, ale tej zimy rzeczy bardzo le dzy ga³êziami jode³ i buków widzia³a jedynie strzêpy nieba toczy³y siê we wiosce. Wiêksz¹ czêæ zbiorów poborcy wy-usianego zimowymi gwiazdami. Na dnie lasu by³o zupe³nie wieli do zamku na wy¿ywienie armii. Wnet jednak wysz³o ciemno. Tylko w wykrotach i nieckach z rzadka majaczy³y na jaw, ¿e i tego nie jest doæ, wiêc odebrano im wiêcej wor-www.gazeta.pl/Chiara i ró¿e

5

ków ziarna, grochu i soczewicy, a potem jeszcze trochê, a¿ wype³niæ jej ¿yczenie. Jedno, jedyne ¿yczenie, które zapro-musieli odmawiaæ sobie ka¿dego kêsa chleba.

wadzi³o j¹ tak daleko.

Wraz z pierwszym mrozem na osadê spad³ oddzia³ wojska.

Nastêpnej wiosny armie spotka³y siê pomiêdzy czterema

Poniewa¿ nie pozosta³o wiele dobytku do zrabowania, po- pagórkami. Król da³ znak. Sta³ jednak blisko lasu, a cieñ wiesili kilku wieniaków na ostrokole, podpalili parê do- drzew siêga³ jego stóp i moc puszczy by³a wystarczaj¹co sil-mostw i odjechali, uwo¿¹c dwie dziewczyny zbyt g³upie, by na, by elfi pan móg³ wype³niæ obietnicê. Dlatego zanim przytaiæ siê w ukryciu. Chiara, która przesiedzia³a ca³¹ na- jeszcze armie star³y siê na wiosennej trawie i zanim zadano paæ w beczce pod przegni³¹ naci¹ i liæmi rzepy, za- pierwsz¹ ranê, miecze zakwit³y bia³ymi ró¿ami. Co do jed-stanawia³a siê, czy przypadkiem zbrojni nie s¹ l¿ejszym lo- nego. Miecze, bitewne topory o podwójnym ostrzu, sztyle-sem od g³odowej mierci. I czy nie powinna by³a b³agaæ ty, mizerykordie i pa³asze. Wszystkie zmieni³y siê w pêdy królewskich jedców, aby zabrali j¹ ze sob¹ precz, daleko ró¿ pokryte bia³ymi kwiatami.

od wypalonej gospody.

M

Tak zakoñczy³a siê wojna. Pierwszy i najwiêkszy z cudów

wiêtej Antonii Od Ró¿. Babka powiedzia³a Chiarze, ¿e na

atka przeklê³aby j¹ za podobn¹ myl. miejscu tamtej bitwy wci¹¿ mo¿na ogl¹daæ spl¹tan¹, kol-

Chiarze wydawa³o siê, ¿e matka czast¹ gêstwê krzaków, które z czasem wyros³y z ró¿anych

w³anie odleg³ego w³adcê obarczy³a pêdów. A w wiosenne wiêto dziewczêta nadal rzuca³y do

win¹ za mieræ ojca  ostatecznie lenych strumieni bia³e ró¿e, ca³e narêcza wie¿o rozkwit-

sp³on¹³ z powodu zaciê¿ników, któ- ³ych ró¿. I nawet w najnêdzniejszej osadzie ka¿da z nich

rzy nosili królewsk¹ barwê i herb gryfa. Nie, ¿eby rozmawia- chcia³a byæ Antoni¹, ci¹æ pierwszy kwiat i poprowadziæ ta-

³a o tym kiedykolwiek z Chiar¹. Ale dziewczyna widzia³a, neczny korowód na wioskowym placu.

jak jej twarz odmienia siê, kiedy przez wioskê ci¹gn¹ wojow-

Chiarze nigdy nie przypad³ ten zaszczyt, choæ zna³a

nicy z gryfem wymalowanym na tarczach. Zamyka³a okien- wszystkie cie¿ki prowadz¹ce do ród³a boginek i nie raz nice i wynajdowa³a Chiarze najdziwniejsze zajêcia, aby i ona porani³a sobie rêce w gêstwie ró¿anych krzaków na jego pozosta³a w ciemnej izbie, póki ostatni z jedców nie minie brzegu. No, ale nie urodzi³a siê w ¿adnej z wioskowych cha-ostroko³u. Co jeszcze bardziej utwierdza³o wieniaków w ³up, a wspomnienie spalonej gospody sprawia³o, ¿e jej czar-przekonaniu, ¿e obie kryj¹ siê przed królewskim prawem z ne oczy i w³osy ciemne jak smo³a traci³y wszelki powab w powodu wymordowanych w gospodzie wêdrowców.

oczach wieniaków.

Chiara wzruszy³a ramionami. Nie wierzy³a, aby pan z

 Nie rycz, g³upia!  powiedzia³a szorstko matka, kiedy

odleg³ego zamku wiedzia³ cokolwiek o losie ober¿ysty, któ- przed rokiem Chiara wyp³akiwa³a swoj¹ ¿a³oæ w k¹cie cha-ry pewnej nocy podpali³ swoj¹ gospodê z powodów, których ty.  Oby nie ci¹gnê³a na siebie czego gorszego, ni¿ roz-nikt nie potrafi³ odgadn¹æ. Podobne rzeczy dzia³y siê podczas czarowanie w rzeczy p³ochej i bez znaczenia. Bo nigdy nie wojny i ¿adna z nich nie mog³a sk³oniæ w³adców, aby przesta- by³o elfiego pana, ani kryszta³owego pa³acu po drugiej stro-li siê nawzajem zabijaæ. Choæ kiedy ich powstrzymano. A nie lenego ród³a. Sam król poprowadzi³ córkê g³êboko w uczyniono to w podobnym miejscu na skraju puszczy i na puszczê, a¿ do siedzib lenego ludu i najg³êbszych róde³

sposób dziwniejszy od wszelkich sekretów spalonej gospody. mocy, choæ opiera³a siê i b³aga³a go o zmi³owanie. Ale woj-Antonia, najm³odsza córka króla, pewnego zimowego na trwa³a bardzo d³ugo i na wiecie pozosta³o niewiele mi-zmierzchu wysz³a z zamku z koszykiem pe³nym chleba, ³osierdzia, wiêc król zabi³ j¹ na brzegu ród³a, pomiêdzy który zwyk³a rozdzielaæ pomiêdzy ubogich. Uczyni³a to krzakami bia³ych ró¿. Krew dziewczyny sp³ynê³a w wodê i wbrew zakazowi ojca, który by³ cz³owiekiem surowym i sprawi³a, ¿e leny lud wys³ucha³ w³adcy. W samym sercu bi-nieskorym do mi³osierdzia. Wiêc kiedy stra¿nicy zatrzyma- twy miecze jego nieprzyjació³ zmieni³y siê w ró¿ane pêdy i li j¹ przy bramie, pytaj¹c, co skrywa w koszu, odpar³a, ¿e a¿ po zmierzch mordowano bezbronnych pomiêdzy cztere-nic prócz bia³ych ró¿, które zamierza rzuciæ w lene ród³o ma pagórkami na brzegu puszczy. Tym w³anie by³ cud dla przeb³agania boginek i aby minê³a zima. Sk³ama³a, lecz wiêtej Antonii.

skoro stra¿nicy zajrzeli do kosza, w rodku znaleli jedynie

Chiara zatka³a wtedy uszy i wybieg³a z chaty. Byæ mo¿e

narêcze ró¿ bia³ych jak nieg. W zamkowym ogrodzie nie matka by³a kiedy inna, ale mieræ ojca odmieni³a j¹ bezpo-by³o podobnych krzewów, zreszt¹ ¿aden z nich nie kwit³ wrotnie i nie umia³a cierpieæ radoci, choæby najmniejszej pod niegiem. Wiêc sam król, podejrzewaj¹c podstêp i ¿e i dawno minionej. Nie uwierzy³a jej. Ani w jedno s³owo. I córka wystawia go na pomiewisko, za¿¹da³, aby jeszcze tej pomimo przestróg coraz g³êbiej zapuszcza³a siê w puszczê.

nocy zanios³a kwiaty do lenego ród³a. A królewna uczy-

Jednak teraz, na brzegu lenego ród³a, które nie zamarza-

ni³a, jak rozkaza³.

³o nawet porodku zimy, nie by³a ju¿ taka pewna. W³aciwie

wiêta Antonia Od Ró¿, która powstrzyma³a wojnê.

nie by³a ju¿ pewna niczego.

Nikt nie wiedzia³, co wydarzy³o siê w lesie. I nikt nie zo-

Krzaki ró¿ by³y pokryte bia³ymi kwiatami.

baczy³ wiêcej królewny.

Ludzie mówili póniej, ¿e wodne boginki poprowadzi³y j¹

w g³¹b ród³a, gdzie w kryszta³owych dworach mieszkaj¹

elfi panowie. A poniewa¿ królewna mia³a kosz pe³en bia-

³ych ró¿ i poniewa¿ elfi pan pragn¹³ j¹ zatrzymaæ, obiecano

6

Chiara i ró¿e/www.gazeta.pl

Chiara zatrzyma³a siê, nie mog¹c uwie-nej toni róde³ka. Szybciej iszybciej woda wróde³ku,

rzyæ, ¿e dotar³a a¿ tutaj. Szeroko otwar- gwiazdy, drzewa, kwiaty...

tymi oczyma wpatrywa³a siê w nie¿no-

 Chiaro... Chiarooo  gdzie wysoko wirowa³ dwiêk jej

bia³e kwiecie. Drobne przyprószone imienia.

niegiem kwiatki po³yskiwa³y poród

A potem, w jednej chwili wszystko ucich³o i zespokojnia-

spl¹tanych ga³¹zek. Jak gwiazdki na zimowym, czarnym nie- ³o. Z trudem otwar³a oczy. Powoli, bardzo powoli. Nie pa-bie i nagle lene ród³o wyda³o siê Chiarze ca³kiem obce. miêta³a niczego. Jak przez mg³ê spostrzeg³a dwoje wpatrzo-Nierealne i ró¿ne od wiata poza krawêdzi¹ puszczy. Sier- nych w ni¹ z uwag¹ bladoniebieskich renic. Stara kobieta miê¿nego wiata pe³nego potyrpywañ, kuksañców, k³ótni o twarzy przeoranej bruzdami pochyla³a siê troskliwie nad i z³orzeczeñ. Twarzy nabrzmia³ych z³oci¹, krzyków i ur¹- dziewczyn¹.

gañ. Tutaj by³ jedynie odwieczny las. Mrok. Cisza. Ukojenie.

 Babciu!  krzyknê³a odruchowo Chiara, bo przez chwilê

I ró¿e. Kwiaty wiêtej Antoni Od Ró¿.

zda³o jej siê, ¿e to Gentile siedzi przy jej ³ó¿ku.

Marzy³a o tym miejscu od zawsze, odk¹d pewnego listo-

Stara kobieta umiechnê³a siê delikatnie i pog³adzi³a j¹ po

padowego wieczora babka pierwszy raz opowiedzia³a jej twarzy. D³oñ mia³a miêkk¹ i aksamitn¹.

tê historiê. Chiara mog³a jej s³uchaæ bez koñca. Pragnê³a

 Nie bój siê  powiedzia³a.

odnaleæ ród³o  i ¿eby wszystko co do joty by³o jak

Bezszelestnie, niemal unosz¹c siê w powietrzu podesz³a

w zas³yszanej od babki opowieci. Wprawdzie teraz nie do komina, gdzie sta³y garnki z gotuj¹c¹ siê straw¹. Zamie-umia³a zgadn¹æ, co stanie siê z ni¹ dalej, ale nie ba³a siê. sza³a w nich drewnian¹ kopyci¹; smakowita woñ polewki Kiedy przymknê³a oczy, zobaczy³a przed sob¹ twarz bab- miesza³a siê z zapachem zió³, powi¹zanych w pêczki i su-ki z jej dobrymi, bladoniebieskimi oczyma. róde³ko ci- sz¹cych siê wszêdzie na cianach i pod powa³¹.

chutko zaszemra³o i zabulgota³o, a krêgi na wodzie z wol-

Tak, teraz Chiara dostrzeg³a, ¿e staruszka nie by³a a¿ tak po-

na stawa³y siê szersze i szersze  i przez moment Chiara dobna do babki. Mo¿e tylko trochê jej twarz. Nie, pomyla³a mia³a z³udzenie, ¿e pragnie wyjawiæ jej jaki sekret. Po- Chiara. Chyba nie. Tak do ostatka nie by³a jednak pewna.

chyli³a siê nad powierzchni¹ wody jakby chc¹c zajrzeæ do

rodka tajemnicy. Ale zamiast tego ujrza³a tylko swe odbi-

cie  twarz podlotka, ale i po trosze m³odej kobiety.

Znów przypomnia³a snute pónymi wieczorami opowieci Przygarbiona kobieta wci¹¿ uwija³a siê przy

kuchni, a jej postaæ wyda³a siê Chiarze po-

bru¿d¿ona i poskrêcana niczym pnie drzew

babki  o wodnikach, utopcach, rusa³kach, elfich panach

w lesie ko³o róde³ka. Nawet w ciemnej izbie

i wojsku pi¹cym kêdy na dnie jeziora. ¯adnej z nich nie

od staruszki bi³ nieznaczny zielonkawy cieñ.

znali okoliczni ch³opi i Chiara pamiêta³a wieczory, kiedy Jak mech na starych drzewach, pomyla³a Chiara, przypo-ich ma³¹ izbê wype³ni³a ci¿ba ludzi, którzy ciekawi opowie- minaj¹c sobie opowieci o lenych ludziach, którzy porasta-

ci przyszli s³uchaæ bajañ starej Gentile. Rozsiadali siê li mchem niczym g³azy i pnie. Jedno co do niej nie pasowa-gdzie mogli, na przyzbie, zydelkach, ³awie u sto³u, podpie- ³o, to sposób w jaki siê porusza³a. Chiarze wydawa³o siê, i¿

rali g³owy na ³okciach, a babka siedzia³a w k¹cie i dzierga- raczej p³ynie, czy frunie ni¿ idzie.

j¹c misterne koronki snu³a opowieci, jakby przyniesione

Staruszka siêgnê³a po gliniany garniec.

¿ywcem z innych krain. Sk¹d one by³y, nikt nigdy jej nie za-

 Och  westchnê³a cichutko Chiara, która od mierci ojca

pyta³. Bo i po co to by³o wiedzieæ. Zabra³a tê tajemnicê ze nie zazna³a w domu dostatku.

sob¹ do grobu.

 Jedz, Chiaro  zdawa³y siê mówiæ dobre oczy staruszki,

Dziewczynie zrobi³o siê nieswojo. Z zapachem ró¿ miesza³ kiedy znów przysiad³a na skraju pos³ania z mis¹ na kola-siê coraz mocniejszy zapach wodorostów.

nach.

 Antonio... Antonio od Ró¿...  wyszepta³a, nachylaj¹c

Pod jej spojrzeniem Chiara odwzajemni³a umiech i je-

siê nad kwiatami.  Powiedz jak to by³o. To przecie¿ musia- dz¹c, poczê³a rozgl¹daæ siê po izbie. Wszystko spowija³ pó³-

³o byæ tak jak opowiada³a babcia. Powiedz... powiedz...

mrok; jedynie przez maleñkie okienko w rogu izby s¹czy³a

Nagle wyda³o siê jej, ¿e wszystko wokó³ zaczyna wirowaæ. siê stru¿ka bladego wiat³a. Sprzêtów w chacie prawie nie Coraz szybciej i szybciej. Kwiaty ulatywa³y do nieba mie- by³o. Jeden z rogów zajmowa³ okaza³y piec. Na ³awie obok szaj¹c siê tam wysoko z gwiazdami, a gwiazdy lecia³y na siedzia³ czarny kocur i wpatrywa³ siê w Chiarê swymi ta-ziemiê, wpadaj¹c z coraz dononiejszym pluskiem do czar- jemniczymi lepiami, mrucz¹c co po swojemu. Za piecem, www.gazeta.pl/Chiara i ró¿e

7

w zaciszu i cieple, paj¹ki gêsto rozsnu³y delikatne nici. Dru-

 Chod, moja droga, przygotujemy strawê dla tych,

gi róg izby zajmowa³a kuchnia, zastawiona przeró¿nymi którzy jej potrzebuj¹  rzek³a i na nowo zakrz¹tnê³a siê garnkami, dzie¿ami i misami.

C

po izbie. Siêgnê³a do k¹ta po wiklinowe kosze i zaczê³a

w nich uk³adaæ dopiero co wyjête z pieca, wielkie, pachn¹-

hiara poczu³a wyranie, ¿e prócz woni ce chleby.

strawy w powietrzu unosi siê jeszcze co

 Omieæ, moja droga, izbê  rzuci³a w stronê Chiary.

 nieznaczny, przemieszany z innymi wo-

Dziewczyna ¿wawo ruszy³a do pracy. A kiedy skoñczy³a,

niami zapach, który pamiêta³a znad ró- odstawiwszy miot³ê, obejrza³a siê w stronê koszy i...... onie-

de³ka. By³a pewna, ¿e to aromat ró¿, mia³a. Wka¿dym z nich na wielkich bochnach, le¿a³y ga-

i ogarnia³a j¹ coraz wiêksza ciekawoæ. Ju¿, ju¿ mia³a otwo- ³¹zki bia³ych jak nieg, odurzaj¹cych woni¹, ró¿. Zanim jed-rzyæ usta i zapytaæ staruszkê, gdy ta, jakby wyczuwaj¹c jej nak zd¹¿y³a cokolwiek pomyleæ i zapytaæ staruszkê, kto

intencje, uprzedzi³a pytanie.

gwa³townie za³omota³ do drzwi.

8

Chiara i ró¿e/www.gazeta.pl

Staruszka unios³a g³owê ispojrza³a wstronê

drzwi, a gdy stukanie sta³o siê bardziej natar-

czywe, Chiarze zda³o siê, ¿e bladoniebieskie

oczy pociemnia³y nieco, a cieñ u jej stóp po-

g³êbi³.

 Otwórz¿e kobieto  da³ siê s³yszeæ stanowczy mêski

g³os, pobrzmiewa³y w nim jednak b³agalne nuty. Najwyra-

niej gospodyni wyczu³a je, bo podesz³a do drzwi i uchyli³a

je nieco.

 Czego tu?  zapyta³a, a jej g³os nie by³ ani odrobinê tak

ciep³y i mi³y, jak wówczas, gdy odzywa³a siê do Chiary.

Przypomina³ raczej starczy skrzek zniedo³ê¿nia³ej wiedmy.

 Pani moja niedomaga mocno. Pomó¿ dobra kobieto!

 by³a w tym zdaniu proba, ale Chiara dos³ysza³a te¿ nie-

wypowiedziany rozkaz. Wyci¹gnê³a szyjê, aby dostrzec,

kto stoi za drzwiami, ale staruszka zas³ania³a skutecznie

widok.

 Teraz to ja dla Ciebie dobra kobieta, hê? A jak z gospo-

d¹ sprawa by³a, to mnie wilkami swymi straszy³. Nie taka

ja znowu stara, pamiêtam dobrze  gderaj¹c ju¿ bardziej do

siebie ni¿ do niego, staruszka wycofa³a siê w g³¹b izby,

wreszcie ods³aniaj¹c Chiarze przybysza.

Wysoki, nawet bardzo, nie by³ ubrany jak ludzie, których

zna³a. Nie by³ te¿ do koñca cz³owiekiem. Jednak nie przy-

odziewek, ani elfia postaæ, sprawi³y, ¿e Chiara sta³a jakby j¹

kto w kamieñ zmieni³, boj¹c siê ruszyæ choæby palcem. El-

fi pan patrzy³ na ni¹ z³ocistymi renicami, takimi samymi,

jak u wilka, który siedzia³ u jego stóp. Obaj nie okazywali

¿adnych oznak zdziwienia jej obecnoci¹. Obserwowali j¹

z obojêtnoci¹, która mrozi³a dziewczynie krew w ¿y³ach.

Pewnie z równ¹ obojêtnoci¹ zabiliby j¹, gdyby zasz³a po-

trzeba. Chiara wyczu³a to od razu.

Zanim jednak zdo³a³a ogarn¹æ to wszystko,

znaleli siê na polanie. Rozejrza³a siê nie-

przytomnie i zamruga³a oczami. Polana

Staruszka zebra³a z izby zio³a do starej, p³óciennej tor-

z wi¹zem! Pod wi¹zem rysowa³ siê jaki

by, kosz z bochnami chleba i spojrza³a ciemnymi oczami

kszta³t. Król!  pomyla³a sko³owana

na dziewczynê. Gdzie na granicy jej wzroku tli³ siê zupe³nie tym co siê wokó³ niej dzia³o, babcinymi legenda-gniew.

mi i w³asnym ¿yciem sponiewieranym przez dziwne zdarze-

 Chod Chiaro, nie mamy wiele czasu.  Wskaza³a na po- nia. Ale pod drzewem le¿a³ kto inny. Wilk. Zawiedziona zosta³e kosze i wysz³a przed dom.

Chiara z westchnieniem po³o¿y³a kosze na zmarzniêtej zie-

Ze wzrokiem utkwionym w zwierzêciu Chiara podnios³a mi. Tymczasem elfi pan ukl¹k³ przy le¿¹cym wilku i sta-ostro¿nie pozosta³e kosze, ale brak³o jej odwagi, by przejæ ruszka zrobi³a to samo. Chiara przyjrza³a siê lepiej.  Wil-ko³o wilka. Wtym momencie zwierzê i elf, ruszyli za ko- czyca  wyszepta³a z niechêci¹, przypominaj¹c sobie szko-biet¹ zostawiaj¹c przera¿onej dziewczynie woln¹ drogê. Ru- dy wyrz¹dzone tego roku we wsi. Nie ba³a siê wilków bar-szy³a niepewnie za nimi.

dziej ni¿ ludzi, ale nie podoba³o jej siê to, co zrobi³y z wio-

 Sprawa z gospod¹, z nasz¹ gospod¹? Co tam siê sta³o? skowym koniem. Nawet, jeli ona by³a tam tylko bladoskó-

 myla³a gor¹czkowo spozieraj¹c to na dziwn¹ trójkê, to na rym odmieñcem.

ró¿e le¿¹ce poród chleba.  Takie same kwit³y na naszym

 Twoja Pani bêdzie ¿y³a  powiedzia³a surowo zielarka

ganku  podpowiedzia³o niespodziewane wspomnienie.

i wyjê³a przygotowane zio³a.

www.gazeta.pl/Chiara i ró¿e

9

 Dlaczego ona siê tak gniewa? pomyla³a Chiara i jed- spojrzenie koloru b³êkitu badawczo zagl¹daj¹ce w jej czar-noczenie dotar³o do niej co innego:  Pani! Wilczyca to ne oczy.

jego Pani!

 Zna³am twoj¹ babkê  powiedzia³a cicho staruszka, gdy

 Chiaro, ustaw kosze na rodku polany i schowaj siê po- schowa³y siê za drzewem.  Znam te¿ Ciebie, lepiej ni¿

miêdzy drzewami. A Ty we sw¹ Pani¹ do twego królestwa. przypuszczasz...  przerwa³a, nagle nas³uchuj¹c w ciszy Nie trzeba jej teraz wiêcej zmartwieñ ni¿ jej zdrowie.  Elf i przyk³adaj¹c pomarszczony palec do ust.

skin¹³ pos³usznie g³ow¹ i bez s³owa oddali³ siê z jednym

 Chcia³a wiedzieæ, jak by³o  wyszepta³a cichutko zie-

wilkiem na rêkach, drugim u boku.

larka, ale Chiarze zda³o siê, ¿e jej g³os pobrzmiewa g³êbo-

Chiarze wyda³o siê dziwne, ¿e to wilk prowadzi, a mê¿- kim tonem przepowiedni i wystraszona ba³a siê poruszyæ.

czyzna idzie pos³usznie za nim.

 Patrz teraz i s³uchaj, a dowiesz siê o tym, o czym chcia-

 ¯ywo dziewczyno, czy nie s³ysza³a, co mówi³am? ³a wiedzieæ. Ale pamiêtaj, jeli Oni ciê zobacz¹, lub us³y-

 gderliwie zawo³a³a na ni¹ staruszka i nagle, jakby przypo- sz¹, moja moc Ciê nie ochroni.  S³owa pada³y ciê¿ko mnia³a sobie, z kim rozmawia, jej oczy pojania³y  Nie bój i dziewczyna chcia³a krzyczeæ, ¿e nie, ¿e nie chce ju¿ nic siê, nie stanie Ci siê krzywda, chod.

wiedzieæ, zrozumia³a jednak, ¿e jest ju¿ za póno, nie od-

Ruszy³y obie w stronê drzew, a g³os staruszki znów by³ wróci czasu.

ciep³y i dwiêczny. Mimo to Chiara poczu³a ciarki strachu

Dr¿¹cymi rêkoma objê³a wiêc drzewo i wychyliwszy siê

przebiegaj¹ce jej po plecach. Posz³a jednak za kobiet¹, nie tyle tylko, by widzieæ polanê, stara³a siê zapomnieæ o dziw-wierz¹c ju¿ tak bardzo w ciep³o jej g³osu i na otuchê przy- nej kobiecie za jej plecami. Powoli dr¿enie strachu zast¹pi-wo³a³a w pamiêci obraz babci. Zaraz jednak spotka³a bystre ³a ciekawoæ. Polana z wi¹zem o¿y³a.

Bia³e ró¿e wypuci³y pêdy, oplot³y wiklino- To musi byæ w³adca pomyla³a. Król upiony wko-

we kosze drobnymi giêtkimi ga³¹zkami. rzeniach wi¹zu wreszcie siê przebudzi³!

Chiarze wyda³o siê, jakby czas przyspie-

Ze wstrzymanym oddechem patrzy³a, jak podchodzi do

szy³. Wszêdzie wokó³ siebie widzia³a wie- wiklinowych koszy. Delikatnie, jakby z obaw¹ dotkn¹³ jed-

¿¹ zieleñ. Wjednej chwili drzewa i krzewy nego ze nie¿nobia³ych kwiatów. ¯aden z jego towarzyszy

poczê³y siê rozrastaæ, tworz¹c nieprzebyty g¹szcz, a ga³êzie nie wypowiedzia³ ni s³owa, ale zdumiona Chiara spostrzeg-drzew wygiê³y siê i splot³y nad polan¹ w jeden zamkniêty ³a, ¿e na ziemiê spadaj¹ martwe, zesch³e i po¿ó³k³e p³atki.

kr¹g.

Wd³oniach elfiego pana zielone pêdy zwinê³y siê i poczer-

Pojedynczy ró¿any pêd podpe³z³ do pnia samotnego wi¹- nia³y jak popió³. Dziewczyna wychyli³a siê odrobinê, by zo-zu i zacz¹³ go oplataæ. Zaledwie jednak dotkn¹³ pomar- baczyæ, jak spomiêdzy drzew powoli wychodzi ku elfom szczonej kory, korzenie potê¿nego drzewa wypiêtrzy³y siê potê¿ny wilk. Zwierzê tr¹ci³o pyskiem ramiê klêcz¹cego i przebi³y zamarzniêt¹ ziemiê. Przera¿ona dziewczyna do- mê¿czyzny, delikatnie poliza³o jego puste palce i Chiarze strzeg³a ogromn¹, poroniêt¹ brunatnym mchem p³ytê, któ- wyda³o siê, ¿e jest to szara wilczyca, któr¹ wczeniej ogl¹-

ra poruszy³a siê, ods³aniaj¹c podziemny korytarz.

da³a w chacie staruszki.

W jego g³êbi b³yska³y wiat³a.

 Nie tak ³atwo zas³u¿yæ na przebaczenie wiêtej Antonii

 Pochodnie  pomyla³a Chiara  albo wilcze oczy.

od Ró¿  dziewczyna us³ysza³a za sob¹ szept starej kobiety.

Zanim jednak zdo³a³a rozstrzygn¹æ, z podziemia wyszed³

elf. Strzepa³ piach z mocno ju¿ zu¿ytego ubrania, poprawi³

³uk i ko³czan na plecach. Za nim powoli wysypywali siê ko-

lejni ³ucznicy, wychudli i w tak nêdznym odzieniu, ¿e jedy- Elf wmilczeniu skin¹³ na ³uczników, którzy

podnieli kosze i zniknêli z nimi pod korze-

niami wi¹zu. Wchwilê póniej polana wy-

nie pob³yskuj¹ce w mniej przetartych miejscach z³ote nitki

gl¹da³a tak jak wtedy, gdy Chiara k³ad³a na

i bogato zdobione ko³czany zdradzi³y Chiarze, kto napraw-

niej kosze z chlebem, znów ciemna, cicha

dê przyby³ na wezwanie ró¿ i chleba. Nie mia³a jednak cza- i bardzo zwyczajna. Dziewczyna powoli przyklêk³a na rod-su zastanawiaæ siê nad darami staruszki, poniewa¿ jej wzrok ku polany: korzenie wi¹zu tkwi³y g³êboko pod ziemi¹, przyci¹gn¹³ jeden z przyby³ych  wysoki, w purpurowym a wród zamarzniêtej darni nie widzia³a nawet najdrobniej-p³aszczu i z mieczem u boku.

szego ladu elfów. Gdyby nie zeschniêty pêd bia³ych ró¿ le-

10

Chiara i ró¿e/www.gazeta.pl

¿¹cy u stóp drzewa, uz-

gdy przenios³y siê na

na³aby to wszystko za

sam skraj lasu. Ku

przywidzenie. Mimo-

miejscom, gdzie scho-

wolnie ujê³a w palce

dzi siê kilka dróg. Tych

martw¹ zeschniêt¹ ga-

na ziemi i tych po-

³¹zkê ró¿y i wsunê³a j¹

dziemnych. Ku miej-

za pazuchê.

scu, gdzie sta³a gospo-

 Dzisiejszej nocy jest

da Twojego ojca, Chia-

nów ksiê¿yca  powie-

ro  przerwa³a na chwi-

dzia³a cicho starusz-

lê  Elfiemu panu spo-

ka. Ale oni jeszcze nie

doba³o siê ¿yczenie

wróc¹ do swej pierwot-

Antonii. I to ¿e wojna

nej, zwierzêcej postaci.

skoñczy³a siê, a ludzie

 Jak to zwierzêcej po-

przestali m¹ciæ spokój

staci?  wykrzyknê³a

puszczy. Spodoba³a

Chiara, wstrz¹niêta, ¿e jej

mu siê te¿ sama Anto-

wymarzony w³adca mia³-

nia. Wlubnym darze

by okazaæ siê kim zgo³a

przyrzek³ jej, ¿e odt¹d

odmiennym od dobrego

nikt z jego ludu nie wy-

króla zasztyletowanego

korzysta wilczej natu-

przez zdradzieckie s³ugi.

ry, aby wprowadzaæ

 Widaæ wci¹¿ tli siê

nienawiæ poród ludzi.

w nich odrobina ¿¹dzy za-

Odt¹d na brzechwach

bijania i nienawiæ do lu-

rzezano ró¿e, a strza³y

dzi  wyjani³a staruszka

wilczych wojowników

 A dopóki jej nie przez-

nie mia³y przelewaæ

wyciê¿¹, nie odzyskaj¹

ludzkiej krwi.

swej drugiej natury i nie

 Ale babka opowia-

powróc¹ pomiêdzy swo-

da³a, ¿e tak¹ strza³¹ zo-

ich. Ani on, ani ¿aden z je-

sta³ zabity na gociñcu

go wity. ¯aden z tych,

w³adca z

gryfem

który niegdy wyruszyli

w herbie  przypom-

pod ten wi¹z na spotkanie

nia³a sobie Chiara.

ludzkiego króla.

 Orze³ jest szybszy

 To on nie jest kró-

ni¿ wilk  rzek³a sta-

lem?  wykrztusi³a Chiara.

ruszka  ale wilk potrafi byæ bardziej przebieg³y. Niektórzy

 Oczywicie, ¿e jest królem. Jest królem elfów  odpar³a sporód elfów postanowili udowodniæ to panu, na którego spokojnie staruszka.  Pierwszym, który z³ama³ obietnicê sztandarach powiewa³ gryf drapie¿nie wysuwaj¹c orle pazu-dan¹ wiêtej Antonii. Dlatego nie mo¿e odzyskaæ wilczej ry. Zw³aszcza wtedy, gdy zbli¿a³ siê do rozstajnych dróg.

postaci, a póki nie zwalczy nienawici w swym sercu, jego Z³amali przysiêgê króla dan¹ Antonii. Nowy w³adca przy-pani pozostanie wilczyc¹.

bra³ postaæ wilczego wojownika i wraz ze swoj¹ stra¿¹ zabi³

 A kosze?  spyta³a niepewnie Chiara.  Dlaczego mieli- ludzkiego króla spod znaku orlego pazura. ci¹gnêli na za-by je zabraæ? Przecie¿ ani elfy ani wilki nie ¿ywi¹ siê chle- mieszka³ych tu ludzi rabunek, gwa³t i mordy. A na siebie bem.

gniew wiêtej Antonii, która nie przebacza z³amanych przy-

 Nie wolno im wiêcej przelewaæ krwi  odpar³a starusz- si¹g.

ka.  Ani jednej kropli, ludzkiej, czy zwierzêcej, a mój

 A na mojego ojca mieræ w p³omieniach.  dopowiedzia-

chleb...  urwa³a i jej zapadniête oczy zapatrzy³y siê gdzie ³a Chiara.

w ciemnoæ pomiêdzy drzewami.  Tylko tej jednej nocy

Staruszka zatrzyma³a siê i popatrzy³a smutno.

otwiera siê cie¿ka pomiêdzy korzeniami drzewa, a oni po-

 Nie Chiaro, to z innego powodu wilki trzymaj¹ z daleka

trzebuj¹ mojego chleba po co wiêcej, znacznie wiêcej, ni¿ wieniaków od miejsca po spalonej gospodzie. A ober¿ê dla zaspokojenia g³odu. Teraz jednak musimy iæ. Pani cze- Twojego ojca podpali³am ja. Ale wtedy ju¿ nie ¿y³.

ka, a nie pozosta³o nam wiele czasu  doda³a.  Opowiem

ci po drodze  ¿wawym krokiem ruszy³a cie¿k¹.

-S³ysza³a o pierwszym cudzie wiêtej Antonii od Ró¿,

prawda?  spyta³a po chwili.

Dziewczyna skinê³a g³ow¹.

 Kiedy elfy mia³y w³asny wiat ukryty w g³êbi puszczy,

a ludzie swój  ci¹gnê³a zielarka  Ale z czasem ludzkie

wanie coraz bardziej przeszkadza³y elfom. Zw³aszcza za

www.gazeta.pl/Chiara i ró¿e

11

Zdumiona Chiara przystanê³a. Wiêc to nie Nie, Eilan. Przecie¿ wiesz, ¿e nie mogê nic dla ciebie

mój ojciec podpali³ gospodê? Ale dlaczego zrobiæ, dopóki wiêta Antonia mu nie przebaczy.

zgin¹³? By³ takim dobrym cz³owiekiem...

Wilczyca ze smutkiem odwróci³a siê i powoli znik³a

 Twój ojciec nie by³ wcale cz³owiekiem, w g³êbi puszczy.

Chiaro.  Zielarka sz³a dalej len¹ cie¿k¹.

 Czy to ona zasadzi³a tutaj ró¿e?  spyta³a cicho Chiara.

Po kilku krokach obejrza³a siê na skamienia³¹ z wra¿enia

 Tak. Biedna, nieszczêliwa Eilan. By³ to jej ostatni do-

dziewczynê.  Idziesz?

bry uczynek., bo póniej to w³anie Eilan doprowadzi³a

 Jak to?  wykrzyknê³a Chiara.  Wiêc kim by³?! Kim do mierci tego króla, cz³owieka, choæ nie wiem  z niew takim razie ja jestem?! I czym by³a nasza gospoda, ¿e na- nawici, czy z mi³oci. Doæ, ¿e Antonia ukara³a j¹ tak¿e, wet teraz wilki nie pozwalaj¹ siê do niej zbli¿yæ?

skazuj¹c na rozstanie z elfim w³adc¹. Eilan pozostanie

Staruszka zawróci³a. Jej bladoniebieskie oczy spokojnie uwiêziona w wilczej postaci, dopóki w sercu jednego bo-wpatrywa³y siê w czarne renice Chiary.

daj¿e elfa p³on¹æ bêdzie nienawiæ do ludzi. Czasami wy-

 Mówi³am ci, ¿e w karczmie twojego ojca zbiega³o siê daje mi siê...  dziewczynie wyda³o siê, ¿e cos drgnê³o na wiele dróg, zarówno ludzkich, jak i tych lenych, nale¿¹cych dnie bladoniebieskich i bardzo starych oczu zielarki  ¿e do elfów. W³anie w tym niewielkim drewnianym budynku wycierpieli ju¿ dosyæ. Gdybym tylko mog³a, zdjê³abym spotykali siê mieszkañcy dwóch s¹siednich wiatów, a zna- z nich kl¹twê. Niestety, nie potrafiê.  Staruszka potrz¹skiem pokoju panuj¹cego miêdzy dwiema rasami mia³y byæ nê³a lekko g³ow¹, otrz¹saj¹c siê ze smutku i spojrza³a na bia³e ró¿e zasadzone przez elfi¹ królow¹, Eilan, pani¹ wil- Chiarê.  Bo tego, moje dziecko, dokonaæ mo¿esz jedynie ków. Pokój trwa³ d³ugo, lecz nie by³ wieczny. Elfi w³adca ty.

z³ama³ obietnicê dan¹ wiêtej Antonii i wypowiedzia³ woj-

 Ja?!  Chiara ze zdumienia przysiad³a na murku.  Prze-

nê królowi spod znaku gryfa. Zabili go strza³¹ o lotkach bia- cie¿ ja... Jestem zwyk³¹ dziewczyn¹, nie znam siê na magii!

³ych jak ró¿e, a pozbawieni pana wojownicy rozpierzchli siê Nawet nie wiem jak tego dokonaæ!

po ca³ej okolicy w poszukiwaniu mordercy. To oni zabili

 Ja tego te¿ nie wiem, choæ siê domylam.  Zielarka

twojego ojca, odkrywszy na strychu skrzyniê pe³n¹ strza³ wyg³adzi³a fa³dy spódnicy, jej rêce by³y br¹zowe i pomar-o bia³ych lotkach i rzebionych brzechwach. Aby zapobiec szczone niczym korzenie wi¹zu.  Jednak nie mogê ci po-dalszym mordom, spali³am gospodê. I ju¿ nigdy wiêcej elf wiedzieæ. Sama musisz odgadn¹æ sposób i obudziæ w sobie z cz³owiekiem nie spotka siê pod jednym dachem.

dziedzictwo krwi. Krwi twojego ojca, który pochodzi³

Staruszka zamilk³a. Sz³y dalej przez cichy las, a¿ w koñcu z wilczego plemienia, i krwi twojej babki, prawnuczki jedy-w oddali, pomiêdzy nagimi drzewami zamajaczy³y poczer- nej córki Antonii.

nia³e ruiny. Tylko kamienny murek, ogradzaj¹cy cie¿kê od

lasu, sta³ nadal, prawie nienaruszony. Chiara dojrza³a w¹t³y

ró¿any krzew, jedyny, który ocala³ z ró¿anego ogrodu jej

matki. Pi¹³ siê w górê po stercie osmalonych cegie³, pomi- To nie mo¿e byæ prawda, pomyla³a Chiara,

nagle zbyt przera¿ona, by wypowiedzieæ

choæby s³owo. To tylko sen, wiosenna go-

mo mrozu okryty bia³ymi p¹kami. A mo¿e to nie matka go

r¹czka. Jednak jej palce, poznaczone szra-

zasadzi³a, pomyla³a z niepokojem, tylko tajemnicza wilcza

mami od ró¿anych kolców, by³y jasne

w³adczyni o imieniu Eilan?

i bardzo prawdziwe na tle osmalonych cegie³. Mimowolnie

W ciemnoci lasu zap³onê³y dwa wiate³ka. Wilcze oczy.

ujê³a zeschniêty pêd bia³ej ró¿y i poczê³a obracaæ go w pal-

 Dlaczego wilki nadal tu przychodz¹? Chiara patrzy³a, cach.

jak z mroku wy³ania siê szara postaæ wilczycy.

Gdzie w g³êbi lasu przeci¹gle krzykn¹³ ptak, budz¹c j¹

Z³otookie zwierzê podesz³o do krzewu i lekko tr¹ci³o py- z odrêtwienia. Dziewczyna podnios³a g³owê. Nad polami, skiem ma³y p¹czek ró¿y. Nagle rozb³ys³y bia³e, aksamitne daleko poza krawêdzi¹ lasu niebo zaczyna³o z wolna ja-

p³atki i p¹k rozkwit³ w piêkny kwiat, który po chwili zwin¹³ nieæ w pierwszej zapowiedzi witu. Noc dobiega³a koñca, siê, poczernia³ i rozsypa³ w drobny py³. Pozosta³a po nim je- a ona nie wiedzia³a, co uczyniæ z t¹ dziwn¹ wiedz¹, któr¹

dynie uschniêta ga³¹zka.

przywo³a³a w³asnym ¿yczeniem, wypowiedzianym na olep

Wilczyca podesz³a do staruszki i spojrza³a na ni¹ prosz¹- i bez namys³u. I wtedy spomiêdzy fa³d jej sukni wypad³a co. Jednak kobieta odsunê³a siê i niemal z ¿alem powie- martwa ga³¹zka, któr¹ wziê³a z polany. Ujrzawszy oba pê-

dzia³a:

dy, poczu³a, ¿e jaka si³a potê¿na niczym zew wilczego sta-

12

Chiara i ró¿e/www.gazeta.pl

da karze jej st¹d iæ. Natychmiast, zanim mrok rozwieje siê Bieg³y z ni¹ przez leny g¹szcz niczym królewska wita, na dobre.

milcz¹ce i nieodgadnione.

Zerwa³a siê i, zawin¹wszy obie ga³¹zki w chustê, ju¿

w biegu krzyknê³a.

 Muszê spróbowaæ!

Nie us³ysza³a odpowiedzi, nie obejrza³a siê nawet za sie- Nagle zahaczy³a nog¹ owystaj¹cy korzeñ

drzewa i upad³a w g³êboki nieg. Gdy

powoli unios³a g³owê, ujrza³a przed so-

bie. Po prostu bieg³a najszybciej jak mog³a, pierwszy raz

b¹ lene róde³ko, szemrz¹ce cicho.

w ¿yciu nie rozpoznaj¹c ¿adnej z lenych cie¿ek. Jednak

Zamar³a.

to, co j¹ prowadzi³o nakazywa³o popiech, wiêc bieg³a a¿

Ponad ciemn¹, granatow¹ wod¹ unosi³y swe g³ówki bia³e

do utraty tchu, mimo ga³êzi bij¹cych j¹ po twarzy i cierni, kwiaty ró¿, ich s³odki, upojny zapach przenika³ mrone próbuj¹cych rozerwaæ sukniê. Wpewnej chwili zda³a sobie nocne powietrze. Noc zatoczy³a kr¹g, a ona znów by³a nad sprawê, i¿ obok i z ty³u b³yszcz¹ w mroku lepia wilków. ród³em boginek. Ale tym razem wiedzia³a, co ma zrobiæ.

www.gazeta.pl/Chiara i ró¿e

13

Zna³a przecie¿ te wszystkie opowieci, od- zca³¹ reszt¹. Po chwili znarêczem nie¿nych kwiatów przy-

k¹d by³a ma³ym dzieckiem s³ucha³a podob- klêk³a tu¿ nad krawêdzi¹ ród³a i pytaj¹co spojrza³a na wil-

nych bani, opowiadanych przez Gentile czycê. Ta tylko rzuci³a jej ponaglaj¹ce, z³ote spojrzenie i ra-

z tajemniczym, ulotnym umiechem. Zna³a zem z innymi uciek³a ku pobliskim drzewom. Chiara ostatni

t¹ star¹ i prawie ju¿ zapomnian¹ tradycjê. raz zanurzy³a twarz wród delikatnych bia³ych p³atków.

I nie zdziwi³a siê wcale, gdy tu¿ nad ramieniem poczu³a ciep-

ród³o by³o tak lodowata, ¿e gdy Chiara zanurzy³a w niej

³y oddech szarej wilczycy. Bo nagle uk³adanka u³o¿y³a siê palce, dreszcz przebieg³ po jej plecach. Ale nie tylko dlatego.

w jedno, tysi¹ce od³amków st³uczonego zwierciad³a powró- Po³yskuj¹ca srebrzycie woda unios³a kwiaty, wci¹gnê³a je ci³o na swoje miejsca, ³¹cz¹c siê bez ladu zniszczenia. By³a g³êboko w toñ. Dziewczyna poczu³a jak przesycone ich zapa-pewna, absolutnie pewna, ¿e zdo³a dokonaæ tego, czego nie chem powietrze miesza siê z coraz wyraniejsz¹ woni¹ wodo-mog³y zrobiæ ani elfy, ani zielarka. Bo by³a z krwi Antonii, rostów, jak zaczyna tê¿eæ i gêstnieæ niczym zaczarowane. Jak

wiêtej Antonii Od Ró¿. Z³amana przysiêga i kl¹twa Antonii za pierwszym razem, gdy wypowiedzia³ swe ¿yczenie.

by³y jej dziedzictwem. I by³o nim te¿ przebaczenie.

Woda szumia³a, Chiarze wydawa³o siê, ¿e wszystko zaczy-

 Mam racjê, prawda Eilan?  odwróci³a siê w stronê wil- na wokó³ niej wirowaæ, jednak nie chcia³a znów zapadaæ siê czycy, której z³ote oczy b³yszcza³y wród mroku puszczy.

coraz g³êbiej w ten dziwny pó³sen. Gdzie z oddali s³ysza³a

To by³o takie proste  ka¿dej wiosny dziewczêta rzuca³y ca- wycie wilków. Jeszcze chwilê, pomyla³a b³agalnie. Tylko ³e narêcza bia³ych, wie¿ych ró¿ do róde³. Tyle ¿e ¿adna jedn¹ krótk¹ chwilê. ¯ebym wiedzia³a.

z nich nie zna³a ukrytego sensu tej tradycji, nie domyla³a siê

K¹tem oka spostrzeg³a wród mchu i przegni³ej darni jasno-

nawet znaczenia owego dziwnego, zwyczaju, który podobno w³os¹ kobietê, zauwa¿y³a jak z³oty blask rozwietli³ jej du¿e pochodzi³ od lenego ludu. Który nie przypadkiem i nie bez oczy w kszta³cie migda³ów. Nie zd¹¿y³a jednak zobaczyæ ni-celu przekazano ludziom. Poniewa¿ wilczy wojownicy mieli czego wiêcej, gdy¿ mg³a ogarnê³a j¹ ze wszystkich stron.

nadziejê, ¿e kiedy znajdzie siê kto z rodu Antonii, kto rzu-

Zbudzi³o j¹ s³oñce wiec¹ce prosto w oczy. Ranek wsta³

caj¹c do ród³a pierwsze ledwo rozkwit³e ró¿e, wypowie od- ju¿ dawno, a p¹ki ró¿ b³yszcza³y w jasnym wietle. Jakby powiednie s³owa. Lecz gdy to siê nadal nie wydarzy³o, pomy- nic siê nie sta³o. Nic nie wiadczy³o o wydarzeniach po-

la³a Chiara, postanowiono zwabiæ mnie w to miejsce i dopil- przedniej nocy. Nic prócz dwóch pêdów bia³ych ró¿, które nowaæ, bym wrzuci³a do wód jedynego w³aciwego róde³ka po³o¿y³a u ród³a zesz³ej nocy. Które wczoraj by³y zesc-pierwsze narêcze jeszcze nie rozkwit³ych ró¿, które wypusz- hniête i martwe.

czaj¹ swoje p¹ki na przednówku. I abym wypowiedzia³a od-

powiednie ¿yczenie. Probê, która paæ mo¿e tylko z moich

ust, z ust dziewczyny z jej krwi. A ja jestem ostatnia.

 Eilan... Zrobiê to. Zrobiê to dla was, jeli tylko zdo³am Aona by³a wolna. Mog³a odejæ izrobiæ, co

zechce. Matka, pomyla³a, pojmuj¹c, ¿e

byæ mo¿e nawet w wietle dnia zdo³a odna-

 powiedzia³a nachylaj¹c siê nad wilczyc¹.  Jeli tego

leæ drogê do chatki zielarki, gdzie na dê-

w³anie oczekujecie. Ale tylko pod jednym warunkiem. ¯e

bowym stole pozosta³o kilka okruchów cu-

potem bêdê wolna.  Mocniej zacisnê³a d³onie na zeschniê- downego, uzdrawiaj¹cego chleba. A ona? Teraz elfy zapew-tych pêdach ró¿, po czym z wahaniem u³o¿y³a je na ziemi.

ne zniszczy³y resztê dróg do swego królestwa, pomyla³a,

Wilki wokó³ milcza³y wyczekuj¹co. Chiara zauwa¿y³a, ¿e a z gospody pozosta³y jedynie zgliszcza. Niech i tak bêdzie.

Eilan z niepokojem spogl¹da na horyzont ponad lasem, któ- Puszcza jest nieprzebyta. A zreszt¹ s¹ jeszcze targowe gro-ry stopniowo jania³ i rozwietla³ siê zapowiedzi¹ brzasku dy w dole gociñca, groty krasnoludów wykute popod góra-

 s³oñce mia³o wzejæ lada chwila.

mi i kamienne zamki wysoko na skalnych prze³êczach. Nie-

Tylko tej jednej nocy otwiera siê cie¿ka pomiêdzy korze- ogarniêty wiat. wiat stoj¹cy przed ni¹, Chiar¹, otworem.

niami drzewa..., Chiara przypomnia³a sobie s³owa staruszki.

Sz³a szybko lenymi cie¿kami, zrywaj¹c ga³¹zki z krza-

Nie pozosta³o wiele czasu, a kolce rozgarnianych przez ni¹ ków ró¿, które rozkwita³y w jej d³oniach. Zatrzyma³a siê tyl-w popiechu ró¿ rani³y jej zdrêtwia³e z zimna i trwogi palce. ko jeden jedyny raz, gdy spomiêdzy drzew dosz³o jej pozdra-Ba³a siê, czy kwiaty nie s¹ zbyt mizerne, lecz gdy przejecha- wiaj¹ce wycie wilków. Zobaczy³a to co chcia³a zobaczyæ.

³a krwawi¹cym palcem po zawiniêtym p¹ku, p³atki rozchyli-

Z³ote oczy w kszta³cie migda³ów b³yszcz¹ce w pó³mroku

³a siê i w jednej chwili trzyma³a w d³oniach pachn¹c¹, roz- puszczy na wysokoci cz³owieka.

kwit³¹ ró¿ê. T³umi¹c okrzyk zdziwienia post¹pi³a podobnie

K O N I E C

14

Chiara i ró¿e/www.gazeta.pl