Abbott Jeff

Sam Capra 01

Adrenalina

Sam Capra jest agentem operacyjnym CIA, stacjonuje

w Londynie i zajmuje się rozpracowywaniem

międzynarodowych organizacji przestępczych. Wraz z żoną

Lucy pracują w londyńskim biurze CIA, a mieszkają w

luksusowym apartamencie. Lucy jest w siódmym miesiącu

ciąży, bardzo się kochają.

Pewnego słonecznego poranka Lucy dzwoni do Sama do

pracy i wywołuje go z budynku. W chwilę po jego wyjściu

następuje eksplozja, w której giną wszyscy pracownicy

biura. Lucy znika, a Sam budzi się w celi tajnego więzienia

Agencji, „najprawdopodobniej w Polsce”. Jako jedyny

ocalały z zamachu bombowego uznany zostaje przez CIA za

mordercę i zdrajcę.

Beth i Emmettowi Richardsonom,

którzy wciągnęli mnie w świat zbrodni.

Wielkie dzięki, szelmy.

CZĘŚĆ PIERWSZA

14 LISTOPADA – 10 KWIETNIA

„W kłębowisku, jakim jest świat bezprawia,

początki okazują się często końcami i vice versa...

Po świecie, poza legalnym obiegiem, krążą tryliony

dolarów...

jednym rujnują życie, innym przynoszą krociowe

fortuny”.

– Carolyn Nordstrom, Global Outlaws

1

Żona spytała mnie pewnego razu: Gdybyś wiedział,

że to nasz ostatni wspólnie spędzony dzień, że jutro nasze

drogi się rozejdą, to co byś mi powiedział?

Byliśmy niespełna rok po ślubie. Leżeliśmy w łóżku

wpatrzeni w zaciągnięte zasłony, przez które zaczynało

prześwitywać wschodzące słońce. Na pewno nie „żegnaj”,

odparłem z całym przekonaniem. Słowa „żegnaj” nigdy

ode mnie nie usłyszysz.

Dwa lata później ten ostatni dzień zaczął się tak, jak

większość moich dni. Wstałem o piątej, pojechałem do

Vauxhall i zaparkowałem przy stacji metra. Miałem

stamtąd parę kroków do upatrzonego pustostanu, w

którym lubiłem poćwiczyć rankami.

Zacząłem od długiej rozgrzewki na wybetonowanym

placyku przed tą opuszczoną ruderą. Na początek wolny

trucht w miejscu, stopniowe podkręcanie tempa, żeby

temperatura ciała wzrosła o tych kilka stopni,

uelastyczniły się mięśnie i ścięgna, i start. Pierwsza

przeszkoda – ceglany mur przewyższający mnie o dobry

metr. Wybicie, dosięgam szczytu, chwyt oburącz, płynne,

wypraktykowane podciągnięcie, i jestem po drugiej

stronie. Bez jednego stęknięcia, jednego trzasku w stawie.

Staram się poruszać cicho. To świadczy o klasie. Teraz

krótki sprint przez podwórko i kolejny, o wiele niższy

murek. Podpórka jedną ręką i przesadzam go, nie gubiąc

tempa.

Wpadam do budynku. Przede mną klatka schodowa

cuchnąca uryną. Odbicie lewą stopą od upstrzonej

czarno-białymi bohomazami ściany i błyskawiczna

zmiana kierunku o pełne dziewięćdziesiąt stopni w prawo.

To trudna ewolucja, już nieraz kończyłem ją upadkiem,

ale dzisiaj wychodzi mi bezbłędnie, ląduję pewnie na

poręczy balustrady schodów i utrzymuję równowagę.

Serce wali, umysł mam jasny. Potężny adrenalinowy kop.

Podskakuję do odsłoniętego stalowego pręta

zbrojeniowego, który przebiega przez dziurę wybitą w

suficie, swing z wykorzystaniem momentu pędu i już

jestem na zdewastowanym piętrze. Budynek został

rozszabrowany, ogołocony ze wszystkiego, co miało

jakąkolwiek wartość. Ja niczego nie niszczę, nie

zostawiam po sobie żadnego śladu. Może i jestem tu

intruzem, ale nie wandalem. Przebiegam na drugi koniec

piętra, wyskok do kolejnego pręta zbrojeniowego, swing,

puszczam się i lecę w dół. Ląduję na podwórku miękko,

płynnie przechodząc w kontrolowaną roladę. Cała energia

zderzenia z betonem rozpływa się po plecach i

pośladkach, do kolan nic z niej nie dociera. Zrywam się i

wbiegam z powrotem do budynku, szukać dalszych

wyzwań. Parkour, sztuka przemieszczania się, podbija mi

na jakiś czas poziom adrenaliny, a jednocześnie spływa na

mnie z wolna spokój. Jeden fałszywy krok i nieszczęście

gotowe. To podniecająca, a zarazem ucząca pokory

perspektywa.

Zrobiłem jeszcze trzy takie przełaje przez intrygujący

labirynt przestrzeni budynku – zarwane podłogi,

zrujnowane klatki schodowe, elementy wyposażenia,

których nie udało się wypruć z murów szabrownikom –

sprinty pełne podskoków, skoków i zeskoków w

poszukiwaniu trasy – najkrótszej, najprostszej drogi przez

na wpół zburzone ściany, kupki cegieł i zawalone gruzem,

puste klatki schodowe. Mięśnie buzowały mi energią,

serce waliło, ale przez cały czas starałem się zachowywać

dystans i niezmącony spokój. Skupiać się na wyborze

trasy i tylko na tym. Z oddali docierały do mnie

narastające odgłosy ruchu ulicznego, niebo wokół

jaśniało, wstawał nowy dzień.

Brytyjskie budownictwo komunalne uznawane jest

powszechnie za skansen architektonicznej brzydoty.

Wszystko zależy od tego, jak się na nie patrzy. Dla

traceura uprawiającego parkour te stare budynki są po

prostu piękne. Obfitują w płaszczyzny i ściany do

wbiegania na nie i odbijania się, poręcze i gzymsy do

balansowania na nich i zeskakiwania, a lokatorzy nie

należą do panikarzy, którzy z byle powodu wzywają

policję.

Ostatnia trasa. Z piętra na parter przemieściłem się

swingiem na jakimś pręcie i zeskokiem zakończonym

kontrolowaną roladą.

– Hej! – wrzasnął ktoś, kiedy wychodziłem z

przewrotki do postawy stojącej. Zrobiłem jeszcze trzy

kroki i zatrzymałem się.

To nie był stróż. Przyglądał mi się jakiś wyrostek z

przyklejonym do wargi niedopałkiem porannego

papieroska.

– Jak ty to robisz, stary?

– Kwestia treningu – odparłem. – Długiego

żmudnego treningu.

– Jak pająk – rzekł z uśmiechem. – Obserwujemy od

jakiegoś czasu z mamuśką twoje wyczyny. Ona chciała

już wzywać gliniarzy, ale jej nie pozwoliłem.

– Dziękuję. – Byłem mu naprawdę wdzięczny, bo z

policją nie chciałem mieć do czynienia. Pora poszukać

sobie nowego miejsca do ćwiczeń. Pomachałem swojemu

dobroczyńcy i już zwyczajnym, nieśpiesznym tempem

joggingowca na porannej przebieżce ruszyłem w drogę

powrotną do samochodu. Dwadzieścia minut później

wyjeżdżałem z parkingu. Większość Amerykanów

mieszkających w Londynie nie ma samochodu. Nie jest

im do niczego potrzebny.

Mnie zmuszały do jego posiadania względy

bezpieczeństwa.

Mieszkaliśmy przy Charlotte Street, niedaleko British

Museum. Otworzyłem cicho drzwi i wśliznąłem się do

środka, żeby nie obudzić Lucy, gdyby jeszcze spała.

Nie spała. Siedziała ze szklanką soku przy

kuchennym stole, wpatrując się w skupieniu w ekran

laptopa. Zerknęła na mnie.

– Dzień dobry, małpoludzie – powiedziała,

przenosząc wzrok z powrotem na ekran. – Baraszkowało

się?

Zapomniałem ściągnąć ochronne rękawiczki, które

zakładałem na parkourowe eskapady, żeby nie pokaleczyć

dłoni. Wychwyciłem w jej tonie nutkę dezaprobaty.

– Cześć.

– Nie poturbowałeś się zanadto? – spytała z

przekąsem.

– Nie, Lucy. – Nalałem sobie soku do szklanki.

– Miło to słyszeć. Jak kiedyś źle obliczysz odległość

między budynkami, nie doskoczysz, spadniesz i zostanie z

ciebie mokra plama, to powiem dziecku, że tatuś miewał

rankami napady małpiego rozumu i zginął śmiercią

tragiczną podczas jednego z nich.

– Nie ćwiczę na takich wysokościach. Nie ryzykuję

bezmyślnie.

– Spodziewam się dziecka, Sam, i bezmyślnością z

twojej strony jest podejmowanie w tej sytuacji

jakiegokolwiek ryzyka.

– Przepraszam. To w większości był zwyczajny

jogging. – Ściągnąłem ochraniacze i schowałem je do

kieszeni. Podszedłem do lodówki i wyjąłem butelkę

schłodzonej wody, żeby poszukać w niej ratunku przed

kontynuowaniem tej rozmowy. Piłem powoli,

odmierzonymi łykami. Teraz prysznic, kawa i długi dzień

w biurze. Tak, na dzisiaj koniec przygody z adrenaliną.

– Sam?

– Tak?

– Kocham cię. Chcę, żebyś o tym wiedział.

– Wiem. Ja ciebie też. – Odwróciłem się od lodówki i

spojrzałem na nią. Wpatrywała się wciąż w ekran laptopa,

trzymając dłoń na rysującej się już wyraźnie wypukłości

brzucha. Była w siódmym miesiącu i to chyba

świadomość, że niebawem zostaniemy rodzicami,

sprawiła, że ostatnio oboje spoważnieliśmy. No, w

każdym razie ona spoważniała. Ja nie dojrzałem jeszcze

do rezygnacji z parkourowych przełajów.

– Nie mógłbyś sobie znaleźć bezpieczniejszego

hobby?

– Jest bezpieczniejsze od mojej pracy.

– Nie żartuj – fuknęła. Teraz na mnie spojrzała. W

tym stanie porannego rozmamłania była dla mnie piękna –

burza kasztanowych włosów przetykanych jaśniejszymi

pasemkami, poważne brązowe oczy, twarz w kształcie

serca z pełnymi, czerwonymi wargami. Najbardziej

kochałem jej oczy. – Wiem, że w pracy nie masz sobie

równych. A boję się, że podczas tych swoich biegów

nieszczęśliwie upadniesz i skręcisz sobie kark. Nie chcę

zostać samotną wdową z dzieckiem na ręku.

– Dobrze. Nauczę się grać w golfa.

Skrzywiła się, najwyraźniej nie potraktowała mojej

obietnicy poważnie.

– Dziękuję – powiedziała mimo to. – I nie zapomnij,

że jemy dziś kolację z Carstairami i Johnsonami.

Uśmiechnąłem się. Carstairowie i Johnsonowie byli

bardziej jej niż moimi przyjaciółmi, ale lubiłem ich, a

poza tym miałem świadomość, że kiedy na świecie pojawi

się dziecko, nasze regularne kolacje na mieście staną się o

wiele rzadsze. No i może znali jakiegoś instruktora gry w

golfa.

– Pamiętam, będę w domu o piątej.

– Jesteśmy umówieni na szóstą w barze

przekąskowym w Shoreditch. Ciężki masz dziś dzień?

– Zatrzęsienie powerpointowych prezentacji –

poskarżyłem się. – Od rana do wieczora odprawy z

Brandonem i garniturkami z ojczyzny. – Patrzyłem, jak

wstaje i przeciąga się z dłońmi złożonymi na wydatnym

brzuchu. – Ale mógłbym się wymigać. I pójść z tobą do

lekarza.

– Nie.

– Błagam, pomóż mi się wykręcić od tego

PowerPointa. Powiem, że muszę zawieźć żonę i Pociechę

na badania prenatalne. – Nie wybraliśmy jeszcze imienia,

nadałem więc będącemu w drodze dzieciaczkowi

pseudonim.

– Pociecha. – Poklepała się po brzuchu.

– Nie jestem pewien, czy po pracy dam radę wpaść

jeszcze do domu. Może się zdarzyć, że przyjadę od razu

do baru. Zachodzi obawa, że po tych spotkaniach będę

musiał wyskoczyć z garniturkami na szybkie piwko.

Roześmiała się.

– Och, jak ty ciężko harujesz – zakpiła z uśmiechem.

Dzięki Bogu, pomyślałem, że w małżeństwie układa mi

się lepiej niż rodzicom. Nie kłóciliśmy się z Lucy, nie

spoglądaliśmy na siebie spode łba, nie było między nami

tych upiornych cichych dni.

– Włóczyć się tak po barach bez ciężarnej żony. –

Uśmiechnęła się i zamknęła laptopa. – Jak ci nie wstyd.

Podeszła i objęła mnie. Kobiety w ciąży są pełne

niespodzianek; przypominają wiatr, który nie może się

zdecydować, czy wiać w tę stronę, czy w inną.

Uwielbiałem to. Pocałowała mnie z zaskakującym

łaknieniem, z pożądaniem prawie, napierając swoim

wydatnym brzuchem.

– Jestem zgrzany, spocony i śmierdzę – mruknąłem. –

Odrażający ze mnie mąż.

– Fakt – odmruknęła. – Jesteś odrażający,

małpoludzie. A ja jestem wielka.

– Fakt – przyznałem. – Jesteś wielka. – I

pocałowałem ją.

Kiedy najsłodszy początek tamtego ostatniego dnia

był już za nami, przyrządziłem śniadanie składające się z

tostów, kawy i soku, potem wziąłem prysznic, ubrałem się

i wyszedłem do pracy. W progu obejrzałem się jeszcze na

siedzącą przy kuchennym stole Lucy.

– Jesteś moją miłością – powiedziałem.

– Kocham cię.

Pamiętne ostatnie słowa.

2

Niebo nad Londynem zachwycało tamtego dnia

czystym błękitem – słoneczny dzień po dwóch

szaroburych, pochmurnych tygodniach to w listopadzie

rzadkość. Stacjonowałem w Londynie od niespełna roku.

Kiedy tamtego ostatniego poranka wsiadałem w ciemnym

garniturze do metra w kierunku Holborn, wyglądałem

pewnie na jednego z młodych prawników zdążających do

swojej kancelarii albo do sądu. Odróżniało mnie od nich

tylko to, że w neseserze niosłem glocka kalibru 9 mm,

laptopa nabitego informacjami na temat finansów siatek

przestępczych, które aktualnie rozpracowywaliśmy, oraz

kanapkę z szynką i serem. Lucy jest sentymentalna; skoro

ja robiłem jej śniadania, to ona odwdzięczała się

przygotowywaniem mi lunchu. Tamtego dnia miała

zjawić się w biurze później, po wizycie u lekarza.

Pracowaliśmy razem od blisko trzech lat, najpierw w

kraju, w Wirginii, gdzie się poznaliśmy i pobraliśmy, a

potem tutaj. Lubiłem Londyn, lubiłem swoją pracę, rad

byłem, że Pociecha urodzi się właśnie tutaj i pierwsze lata

życia spędzi w tym wspaniałym mieście, zamiast tłuc się

po świecie jak niegdyś ja. Niektóre dzieci rozpoczynają

każdy rok szkolny w innej szkole; ja często

rozpoczynałem go na innej półkuli.

Holborn jest konglomeratem nowego ze starym. Nasz

biurowiec stał niedaleko miejsca, w którym ulica zmienia

nazwę z High Holborn na zwyczajne Holborn. Była to

nowoczesna budowla ze szkła i chromu, i z pewnością

kłuła w oczy architektonicznych purystów; sąsiedni

budynek przechodził właśnie remont kapitalny i

rusztowania przystawione do jego fasady zawężały

chodnik tak, że z trudem mogły się na nim wyminąć dwie

osoby. Do normalnej szerokości powracał dopiero przed

naszym budynkiem.

Większość powierzchni biurowca wynajmowały małe

firmy – notariusze, doradcy do spraw marketingu, agencja

pracowników tymczasowych – wyjątkiem była firma

zajmująca całe ostatnie piętro. Tabliczka na drzwiach

windy informowała KFK Consulting. Akronim wybrano

pewnego wieczoru, rzucając strzałką do przypiętej do

tarczy gazety. Żartowaliśmy sobie z Lucy i moim szefem

Brandonem, że KFK to skrót od Klasyczna Firma Krzak.

Wmaszerowałem do pomieszczenia, w którym stało

tylko jedno biurko. Siedział za nim ochroniarz imieniem

John, podtatusiały emigrant z Brooklynu, na oko

nieuzbrojony, ale siła ognia arsenału, jaki trzymał

dyskretnie w szufladzie, wystarczyłaby do przerobienia

mnie na sito. Studiował ze zmarszczonym czołem

podręcznik krykieta. Jeśli o mnie chodzi, to już dawno

dałem sobie spokój z wgryzaniem się w zasady tej gry.

Minąłem bez słowa Johna, zatrzymałem się przed

wewnętrznymi drzwiami i przyłożyłem do skanera swoją

kartę identyfikacyjną; drzwi odblokowały się, wszedłem.

Z pozoru po spartańsku urządzone pomieszczenia KFK

miały zbrojone stalą ściany i kuloodporne szyby w

oknach; sieci komputerowe zabezpieczono

najefektywniejszymi z efektywnych firewallami. Biuro

składało się z kilku małych pokoików i pracowało nas w

nim w sumie ośmioro. Pachniało tu jak we wszystkich

biurach: tuszem, paloną kawą i spirytusem z markerów

dry-erase.

Spotkanie, które w moim przekonaniu miało się

rozpocząć o dziesiątej, już trwało. Brandon siedział w

salce konferencyjnej z trzema garniturkami z Langley i ze

ściągniętymi brwiami patrzył na ekran, na którym

wyświetlała się nieaktualna już, przygotowana w

PowerPoincie, prezentacja sprzed trzech dni.

O kurde.

Wszedłem.

– Nie o dziesiątej?

– O ósmej. Spóźniłeś się dwadzieścia minut. –

Brandon posłał mi wymuszony uśmieszek.

– Przepraszam.

Dwaj faceci w garniturach byli starsi ode mnie i z ich

min można już było wyczytać, że coś im tu nie gra. Przed

trzecim, młodszym ode mnie, leżała kartka papieru, a on

skrzętnie coś na niej notował. Typowy nadgorliwiec.

– Jeśli Lucy złapały bóle, to jesteś usprawiedliwiony

– powiedział Brandon. Pochodził z Karoliny Południowej

i chociaż tyle już lat spędził poza granicami kraju, nadal

mówił z charakterystyczną dla tego stanu rozwlekłą

kadencją.

– Nie, tatusiem jeszcze nie jestem – odparłem. – Ale

przyniosłem bardziej aktualną prezentację. Dajcie mi pięć

minut.

Faceci w garniturach kiwnęli głowami, wstali,

przedstawili się, wymienili ze mną uściski dłoni i wyszli

dolać sobie kawopodobnej lury, którą amerykański rząd

zatwierdził do użytku w swoich placówkach, a ja czym

prędzej włączyłem laptopa.

– Nie lubię spóźnień, Sam – burknął Brandon, ale bez

gniewu.

– To tak jak ja. Jeszcze raz przepraszam.

– Mam nadzieję, że przynajmniej masz tam coś

ciekawego. Ci goście są z komisji budżetowej. Zarzucają

nam, że zbijamy tu bąki. Przekonaj ich, że nie mają racji.

Nic tak nie mobilizuje umysłu człowieka do

wytężonej pracy, jak perspektywa utraty stałego zajęcia.

Kiedy goście z Langley wrócili ze swoimi dolewkami

niby-kawy, przeskoczyłem serię slajdów

przedstawiających drastyczne, mogące przyprawić o

bezsenność sceny, i rozpocząłem prezentację od

niewyraźnej fotografii. Ekran wypełniła rumiana, trochę

toporna twarz mężczyzny o małych uszach. Włosy miał

ciemne, rozwichrzone, jakby przed chwilą je wycierał.

– Panowie. Jesteśmy myśliwymi. A zwierzyna, na

którą polujemy, to międzynarodowe gangi działające

bezkarnie ponad granicami, ponieważ zdołały zapuścić

swoje macki głęboko w kręgi władzy wielu państw na

całym świecie. – Wskazałem na fotografię. – Wyobraźmy

sobie, że jesteśmy lwami polującymi na antylopy, a ten

człowiek to najsłabszy osobnik w stadzie. Podchodzimy

go. Niewykluczone, że jest w tej chwili najważniejszym

celem CIA.

– Kto to? – spytał jeden z garniturków.

– Takich jak on nazywamy „czyścioszkami” – nie

wiadomo, jak się naprawdę nazywa, jakie właściwie ma

obywatelstwo, chociaż z materiału dowodowego, który do

tej pory zebraliśmy, wynikałoby, że to Rosjanin.

Podejrzewamy, że przerzuca i rozprowadza między tymi

globalnymi organizacjami przestępczymi ogromne ilości

wypranej gotówki. Nazywam go Carem Kasjerem.

– Opowiedz nam o samych organizacjach, Sam –

wtrącił Brandon.

– Już się robi. Mafia jest organizacją przestępczą

starej daty – wyraźnie określony przywódca mający pod

sobą piony siłowy i prania pieniędzy. Współczesne

organizacje są wysoce wyspecjalizowane. Każdy z ich

pionów, czy to siłowy zajmujący się ochroną,

zastraszaniem i mordowaniem, czy finansowy, który

pierze brudne pieniądze, czy w końcu logistyczny

odpowiadający za szmuglowanie towaru – jest

autonomiczny. Każdy jest uaktywniany tylko do

wykonania konkretnego zadania i za każdym razem może

to być inna grupa ludzi. To sprawia, że taką organizację o

wiele trudniej rozpracować, o wiele trudniej zebrać

szczegółowe informacje o tym, jak funkcjonuje jako

całość.

– Wiem, że zwracamy szczególną uwagę na siatki,

które mogą mieć powiązania z rządami – odezwał się

najmłodszy z garniturków. – Jest taki chorwacki gang

handlarzy bronią, który moglibyśmy infiltrować, jest

rodzina przemytnicza Ling z Holandii, jest szajka Barnhill

z Edynburga...

Młodego garniturka miałem więc po swojej stronie.

Uznałem to za dobry znak.

– Federalnym udało się rozbić mafię, bo była

zhierarchizowana – bandziory z dołów mogły zeznawać

przeciwko bonzom. Ale w tym wypadku jedyne słabe

ogniwo, na jakie możemy liczyć, to elementy wspólne dla

poszczególnych organizacji. – Postukałem palcem w

ekran wyświetlający szpetną facjatę Cara Kasjera. – Ten

gość jest spoiwem wiążącym kilku bardzo złych ludzi. To

już nie jest zwyczajna działalność przestępcza, to zaczyna

zagrażać nie tylko naszym sprzymierzeńcom, ale i samym

Stanom Zjednoczonym. Ten tutaj człowiek jest być może

naszą wielką szansą na wykrycie i zneutralizowanie

jednego z najpoważniejszych zagrożeń, jakie wiszą nad

światem Zachodu.

– Nie wygląda na takiego zakapiora – zauważył

Brandon i wszyscy się roześmieli. Wszyscy, prócz mnie. I

nie miałem wątpliwości, że im też przestanie być do

śmiechu, kiedy podzielę się z nimi swoją wiedzą.

– Pytanie tylko, jak znaleźć tego Cara Kasjera i... –

Zapiszczała moja komórka. Kiedy ma się żonę w

siódmym miesiącu ciąży, jest się upoważnionym do

odbierania telefonów w trakcie spotkań.

Rzuciłem Brandonowi przepraszające spojrzenie.

– Moja żona jest w ciąży – wyjaśniłem garniturkom i

wyszedłem na korytarz. Nie znałem numeru, który mi się

wyświetlał. – Halo?

– Małpolud? – To był głos Lucy. – Zejdź do mnie.

– Hmm, mam teraz spotkanie.

– Zejdź. Natychmiast, Sam. – I nagle wychwyciłem

to: straszny podtekst w tych słowach, coś jak cień

przesuwający się tuż pod powierzchnią wody latem.

Ruszyłem do drzwi.

– Masz nowy telefon?

– Zgubiłam stary dziś rano. Właśnie kupiłam sobie

nowy. Fatalny miałam dzisiaj poranek.

Głos jej trochę drżał, wyczuwałem w nim napięcie.

– Źle się czujesz?

– Błagam, o nic nie pytaj, tylko schodź.

Znaczy złe wieści, które można przekazać jedynie w

cztery oczy. W biurze ktoś mógłby podpatrzyć

towarzyszące temu emocje. Ścisnęło mnie w dołku.

Pociecha. Lucy była dziś u lekarza. Coś nie w porządku z

ciążą.

Wybiegłem z biura do recepcji, minąłem ochroniarza

Johna, który dał sobie spokój z podręcznikiem krykieta i

czytał teraz jakiś brytyjski tabloid, i już byłem na klatce

schodowej.

– Gdzie jesteś?

– Na Holborn.

– Wszystko w porządku?

– Nie... zejdź tu do mnie, błagam.

Siódme piętro. Nie czekając na windę, z komórką

przy uchu, rzuciłem się w dół schodami. Z duszą na

ramieniu wpadłem do holu na parterze.

Lucy tu nie było.

– Wyjdź na ulicę – usłyszałem. – Błagam, Sam.

Błagam.

– Co tu jest grane? – Wyszedłem na rojną ulicę.

Urzędnicy, kurierzy, zakupowicze, turyści. Dwie młode

kobiety w modnych płaszczach opierają się o ścianę

budynku, palą, popijają herbatę z dużych kartonowych

kubków, rozmawiają, wybuchając co chwila śmiechem.

Rozejrzałem się. Ani śladu Lucy.

– Gdzie jesteś?

– Szybciej, Sam. Błagam. Uciekaj.

Wystartowałem, zanim jeszcze Lucy skończyła, bo to

wszystko było jakieś nie takie, wyczuwałem każdą

komórką ciała, że dzieje się coś bardzo złego. Wbiegłem

pod rusztowania sąsiedniego budynku – tam

przechodniów było mniej niż na zwężonym trotuarze

obok. Potrąciłem po drodze jakiegoś mężczyznę w

garniturze, potem kobietę w bluzie z kapturem,

zatrzymałem się u wylotu tego tymczasowego tunelu i

znowu rozejrzałem. Gdzie ona jest?!

W komórce rozległ się płacz mojej ciężarnej żony.

– Lucy?! Lucy?! – Ściskałem telefon z taką siłą, że

jego krawędzie wrzynały mi się w palce.

Usłyszałem jej szloch:

– Puść mnie.

Gorączkowo przeszukiwałem wzrokiem okolicę.

Jakaś ciężarówka, trąbiąc gniewnie, ominęła audi stojące

po drugiej stronie ulicy, dziesięć kroków ode mnie. W

fotelu pasażera siedziała Lucy. Na Holborn nie wolno się

zatrzymywać, przemknęło mi przez myśl. Auto było

srebrnoszare jak niebo chwilę przed deszczem. Siedzący

za kierownicą mężczyzna nachylał się do Lucy. Po chwili

wyprostował się i zobaczyłem go lepiej. Pod trzydziestkę.

Ciemne włosy. Ciemne okulary. Kwadratowa szczęka.

Mignęło mi coś białego, kiedy odwracał głowę – blizna w

kształcie znaku zapytania na skroni.

Lucy spojrzała w moim kierunku.

I w tym momencie nastąpiła eksplozja.

3

Potworny huk, zaćmienie słońca, zupełnie jakby sam

Pan Bóg zasłonił mi dłonią niebo. Odwróciłem się na

pięcie, spojrzałem w górę. Ostatnie piętro naszego

biurowca wylatywało w powietrze, strzelały płomienie,

nad budynkiem puchł skłębiony tuman pyłu

nafaszerowanego okruchami hartowanego szkła i

odłamkami stali, które zaraz posypią się na ulicę. Ziemia

drżała. Na chodnik, tuż obok popijających herbatę

dziewcząt, spadł płonący ludzki tułów. Dziewczyny

odskoczyły przerażone i chowając głowy w ramiona,

wbiegły do budynku, szukając tam schronienia przed

lecącymi z nieba szczątkami.

Moje biuro rzekomych konsultantów przestało

istnieć. Brandon, wizytatorzy, notujący gorliwie nowy,

moi przyjaciele i koledzy... Odeszli. Gruz sypał się na

ulicę i przechodniów, na samochody, taksówki i autobusy,

a sam Londyn krzyczał dudniącymi echami eksplozji,

tłukącymi się jeszcze między ścianami okolicznych

kamienic, wyciem klaksonów i wrzawą gęstniejącą w

miarę otrząsania się świadków dramatu z pierwszego

szoku.

Audi znikło mi z oczu w kłębowisku autobusów i

samochodów, które utknęły na zasłanej grudami betonu,

zwałami cegieł i pogiętym metalem Holborn.

Nie widziałem go. Niewiele myśląc, podciągnąłem

się na rękach na pierwszy pomost rusztowania i jak małpa

wspinałem się dalej po rurach, z których było skręcone,

żeby czym prędzej znaleźć się ponad chmurą kurzu

wiszącego nad ulicą. W pewnej chwili mignęło mi przed

oczami coś srebrnoszarego. Audi z moją żoną w środku

przyśpieszało. Widziałem przez szyberdach tył jej głowy,

przekrzywionej lekko. Zwykła tak czynić, kiedy dopadały

ją poranne nudności. Opuszczała wtedy szybę i

wystawiała twarz na powiew powietrza. Idiotyczne

skojarzenie.

– Lucy! – wrzasnąłem. – Lucy!

Podjąłem wspinaczkę. Nie mogłem stracić jej z oczu,

zgubić w tym chaosie samochodu. W mgnieniu oka byłem

na kolejnym pomoście rusztowania i stamtąd znowu

zobaczyłem audi. Zator gęstniał jak dym z pożaru, każdy

chciał jak najszybciej znaleźć się byle dalej od miejsca

eksplozji.

Kierowca audi, widząc przed sobą korek, skręcił

ostro, na pełnym gazie, w odchodzącą w prawo uliczkę.

Mało brakowało, a potrąciłby dwie przebiegające przez

jezdnię kobiety.

Rusztowanie zajęczało na złączach i ten jęk przeszedł

w przeraźliwy zgrzyt. Obejrzałem się. Spadający gruz

uszkodził konstrukcję od strony mojego biurowca. Waliła

się teraz z łoskotem na biegnący dołem chodnik.

Przeskoczyłem szczupakiem z uciekającej mi spod

stóp rury na remontowaną kondygnację. Krztusząc się,

spadłem na beton. Spróbowałem zrobić roladę, ale byłem

w niedobrych butach i przewrotka nie bardzo mi wyszła.

Zrywając się do biegu, zerknąłem przez ramię.

Rusztowanie skręcało się, odpadało od ściany i waliło na

ulicę. Budynek drżał w posadach. On następny,

przemknęło mi przez myśl.

Przemknąłem przez piętro na tyły budynku i poprzez

gmatwaninę rur nietkniętego od tej strony rusztowania

spojrzałem z wysokości jakichś dziesięciu metrów na

równoległą do Holborn ulicę. Audi omijało korek, jadąc

po chodniku. Jakiś mężczyzna w garniturze odskoczył w

ostatniej chwili, pociągając za sobą towarzyszącą mu

kobietę. Kopnął ze złością w drzwiczki.

Moja żona spojrzała w górę. Przez zasunięty

szyberdach. Zobaczyła mnie. Oczy stanęły jej w słup, usta

rozwarły się do niemego krzyku. Zaczęła unosić rękę i w

tym momencie oberwała pięścią w twarz od mężczyzny z

blizną. Głowa odskoczyła jej w bok, uderzając o słupek

drzwi.

Krew w moich żyłach zmieniła się w czystą

adrenalinę. Skoczyłem. Nigdy w życiu tak się nie bałem.

Nie o siebie. O Lucy i Pociechę. Nie mogę stracić z oczu

tego samochodu. Jego kierowca uprowadził moją żonę;

zabił niewinnych ludzi. Byłem już na ziemi i roztrącając

przechodniów, wpadłem na jezdnię.

Drogę zajechał mi mini cooper. Nie zwalniając, bez

zastanowienia, przeskoczyłem nad nim szczupakiem.

Przewrotka przez bark na asfalcie, płynne wyjście na

równe nogi. Bólu nie czułem, on przyjdzie później.

Audi skręcało właśnie na skrzyżowaniu. Ruszyłem za

nim, przedzierając się z trudem przez gęstniejące rzesze

ludzi wylegających z biur i sklepów, klucząc między

stojącymi w korku samochodami i autobusami. Dotarłem

wreszcie do narożnika i w głębi ulicy zobaczyłem audi

wlokące się za jakąś ciężarówką dostawczą. W pewnej

chwili przyśpieszyło i z piskiem opon skręciło znowu w

prawo. Kierowca z blizną wypatrzył niezakorkowaną

boczną uliczkę, w którą nie wlała się jeszcze fala

spanikowanych ludzi. Kiedy tam dobiegłem, samochodu

nie było już w zasięgu wzroku.

Trzęsącymi się ze zdenerwowania rękami

wyszarpnąłem z kieszeni komórkę i wybrałem numer,

spod którego dzwoniła do mnie Lucy. Nikt nie odbierał.

Nie było Lucy. Nie było mojego biura. Niczego już

nie było. Do głosu doszła rutyna. Odruchowo wybrałem

numer alarmowy do Langley. Słowa cisnęły mi się na

usta, ale nie mogłem ich z siebie wydusić.

Pomóżcie. Błagałem samym ruchem warg.

Zabrano mi ją, nie miałem już nikogo. W samym

sercu Londynu, patrząc na dym unoszący się jak chmura

nad stosem pogrzebowym życia, które dla mnie właśnie

się skończyło, słysząc narastające wycie syren, potrącany

przez tysiące biegnących ludzi, byłem zupełnie sam.

4

Po tygodniu, w zimnej, zawilgoconej celi odwiedził

mnie nowy gość. Kolejny spec od przesłuchań, któremu

uda się może mnie złamać. No i dobrze. Na jego

poprzednika nie mogłem już patrzeć.

– Moje nazwisko Howell. Na wstępie jedno pytanie,

panie Capra. Jest pan zdrajcą czy głupcem?

Byłem akurat w trakcie deseru.

– Już mówiłem – wymamrotałem z pełnymi ustami.

– Chciałbym to usłyszeć jeszcze raz. – Nowy śledczy

odchylił się na oparcie krzesła i założył nogę na nogę,

podciągnąwszy uprzednio nogawkę idealnie

odprasowanych spodni, żeby się, broń Boże, nie

wygniotły. Nie spodobało mi się to; było jak przykry dla

ucha zgrzyt. Miało mi uświadomić, kto tu rozdaje karty.

Od trzech dni właściwie nie spałem. Cuchnąłem

potem. Jeśli ból po stracie bliskiej osoby ma jakiś zapach,

to właśnie nim ode mnie zalatywało. Nowy śledczy był

Afroamerykaninem po czterdziestce, z siwiejącą

hiszpańską bródką i stylowymi okularami w drucianych

oprawkach. Powiedziałem mu to samo co śledczemu

numer jeden i śledczemu numer dwa. Szczerą prawdę.

– Nie jestem zdrajcą. I mojej żony też nie uważam za

zdrajczynię.

Howell zdjął okulary. Przypominał mi pewnego

profesora historii, na którego wykłady uczęszczałem na

Harvardzie. Bił od niego chłodny spokój.

– Skłonny jestem panu uwierzyć.

Jakiś podstęp?

– Pan pierwszy.

Howell przyłożył sobie do warg zausznik okularów.

Przypatrywał mi się przez dłuższą chwilę w milczeniu.

Lubiłem taką ciszę. Nikt mi w czasie jej trwania nie

ubliżał, nie oskarżał mnie o zdradę. W końcu otworzył

teczkę i znowu się zaczęło. Litania tych samych pytań

zadawanych w tej samej kolejności, obliczona chyba na

to, że na którymś wreszcie się potknę.

– Nazywasz się Samuel Clemens Capra. – Przeszedł

na ty.

– Tak.

Uniósł brew.

– Samuel Clemens to prawdziwe nazwisko Marka

Twaina.

– Był ulubionym autorem mojego taty – wyjaśniłem.

– Na imiona Huckleberry Finn i Tom Sawyer mama się

nie zgodziła. – Normalnie ta dykteryjka wywoływała

śmiech, ale nic już nie było normalne. Zmieniłem temat. –

Zanim zacznę odpowiadać na pańskie pytania, chciałbym

zadzwonić do ojca. – No i co bym mu powiedział? Ale w

tym momencie bardzo chciałem usłyszeć ciepły,

schrypnięty od nikotyny głos taty. Chciałem szukać żony.

Chciałem się wydostać z tej okropnej, ciemnej, kamiennej

celi bez okien. Głupio było o coś takiego prosić. Ale nie

przychodziła mi do głowy żadna inna forma

odreagowania tego niekończącego się maglowania oprócz

choćby takiej namiastki buntu.

– O ile się orientuję, nie żyjesz za dobrze ze swoimi

rodzicami.

Milczałem. Firma, a jakżeby inaczej, wiedziała o

mnie wszystko.

– Nie mieli nawet pojęcia, że wkrótce zostaną

dziadkami, prawda?

– Nie mieli – przyznałem zażenowany. Takie

rodzinne zawirowania powinny być sprawą prywatną.

– Od trzech lat nie utrzymujesz z rodzicami

kontaktów, nie licząc krótkich telefonów na Boże

Narodzenie. Żadna z tych rozmów nie trwała dłużej niż

dwie minuty.

– To prawda.

– Trzy lata. Zdaniem niektórych właśnie od tych

trzech lat pracujesz przeciwko nam. Zerwałeś stosunki z

rodzicami, żeby cię przypadkiem nie przejrzeli, żeby nie

mieszać ich w swoją zdradę.

– Powtarzam, nie jestem zdrajcą, a pan powiedział

przed chwilą, że jest skłonny mi uwierzyć.

– Przytaczam tylko opinię, jaka krąży o tobie w

Firmie. – Pochylił się. – Emocjonalne zdystansowanie się

od wielopokoleniowej rodziny i przyjaciół to klasyczny

objaw nieczystego sumienia.

– Nie odciąłem się od rodziny. Nie zerwałem

kontaktów z rodzicami, to oni przestali się do mnie ni

stąd, ni zowąd odzywać. Miałem nadzieję, że po przyjściu

na świat dziecka wszystko wróci do normy. Będę mógł

zadzwonić do ojca? Umożliwi mi to pan?

– Nie, Sam. – Howell, postukując zausznikiem

okularów o dolną wargę, przeglądał moją teczkę, zapewne

szukając tam czegoś, czym mógłby mnie jeszcze

przyszpilić. Ciekaw byłem, co też wyczyta z tych paru

kartek, które składały się na jej zawartość. – Przed

wybuchem bomby żona zadzwoniła do ciebie do biura z

prośbą, żebyś do niej zszedł.

– Została uprowadzona. Widziałem, jak ten facet ją

uderzył.

– A dlaczego wcześniej pozwolił jej zadzwonić?

– Nie wiem. Może nie było go wtedy w samochodzie.

– Ale nie powiedziała ci, że została uprowadzona.

– Próbowała ratować mi życie. Jak najszybciej mnie

stamtąd wywołać.

– Ale reszty pracowników biura już nie. Nie

powiedziała „Uciekajcie stamtąd wszyscy, Sam”, prawda?

Zamknąłem oczy; chłód kamiennej posadzki celi

wnikał mi w bose stopy.

– Nie. – Byłem pewien, że nie znajduję się już w

Wielkiej Brytanii. Przez trzy dni Firma – tak nazywaliśmy

z kolegami CIA – i brytyjski wywiad przesłuchiwały mnie

w Londynie. Nie przydzielono mi adwokata ani radcy

prawnego. Czwartego dnia do celi weszło czterech

drabów o byczych karkach ze strzykawką, przytrzymali

mnie i obudziłem się w samolocie. Domyślałem się, że

przebywam obecnie w jednym z rzekomo nigdy

nieistniejących więzień Firmy gdzieś we wschodniej

Europie, najprawdopodobniej w Polsce.

– Wywołała ciebie i tylko ciebie. I to jest właśnie

zastanawiające. Zaraz po twoim wyjściu biuro ze

wszystkimi, którzy się w nim znajdowali, wyleciało w

powietrze.

– Może Lucy, dzwoniąc do mnie, nie wiedziała

jeszcze o bombie. To pewnie ten facet z blizną kazał jej

mnie wywołać. – Już na pierwszym przesłuchaniu

opisałem dokładnie mężczyznę z blizną, ale nikt nie

przyniósł mi dotąd do identyfikacji żadnych fotografii

ewentualnych podejrzanych. Niepokoiło mnie to bardziej

niż ich przesłuchania.

– Dlaczego miałoby mu zależeć na tym, żebyś

przeżył?

– Nie wiem.

I tu mnie zaskoczył. Następne powinno paść pytanie

o bezimiennego człowieka, o którym mówiłem na

spotkaniu z Brandonem i garniturkami. Tak było na

poprzednich przesłuchaniach. Ale on rzekł:

– Opowiedz mi teraz o pieniądzach.

5

– O jakich pieniądzach?

Podsunął mi arkusz papieru. Wyciąg z angielskiego

banku, w którym ani ja, ani Lucy nie mieliśmy nigdy

konta. Przestudiowałem historię transakcji. Zawierała

między innymi przelewy z banku na Wielkim Kajmanie.

W sumie ćwierć miliona dolarów.

– To nie nasze pieniądze.

– Z tego kajmańskiego konta korzystała w ubiegłym

roku Firma podczas jednej ze swoich operacji. Lucy była

wówczas jego dysponentem; po zakończeniu operacji

miała je zamknąć. Nie zrobiła tego. Te pieniądze

wpłynęły na tamtym rzekomo martwe konto Firmy,

leżakowały na nim przez jakiś czas, po czym zostały

przelane na to konto w angielskim banku, którego

właścicielami oboje jesteście, a z niego do Szwajcarii na

konto na hasło i zainwestowane w prywatne obligacje.

Gdzie są teraz, nie wiemy. I dlatego tak trudno ludziom

uwierzyć w twoje wyjaśnienia, Sam.

– Nie mam zielonego pojęcia, co to za pieniądze! –

Było źle. Bardzo źle. – Nie miałem dostępu do kont, o

których pan mówi. Mało tego, nic o nich nie wiedziałem.

– Panuje powszechna opinia, że w małżeństwie jedno

ze współmałżonków zawsze wie o zdradzie drugiego,

Sam. Zawsze – powiedział Howell cicho, tonem

nauczyciela o niewyczerpanych pokładach cierpliwości.

Dwaj jego poprzednicy krzyczeli na mnie. Spokój

Howella był straszniejszy, był jak przyłożona do gardła

brzytwa, która w każdej chwili może je poderżnąć. –

Zawsze. Zazwyczaj zdrajcą jest mąż i żona o tym wie, ale

trzyma język za zębami. Bo albo lubi pieniądze, albo nie

chce, żeby mąż trafił do więzienia. Które z was zostało

zwerbowane pierwsze? Lucy czy ty? A może oboje za

jednym zamachem?

– Nic z tych rzeczy. Żadne z nas nie zdradziło. – Nie

wierzyłem, żeby Lucy mogła się dopuścić zdrady. Nie

mieściło mi się to w głowie. Wszyscy, tylko nie moja

żona. Nie przekonywały mnie niezbite dowody, które mi

przedstawiano, mogły być sfabrykowane. Uznając je,

zdradziłbym kobietę, którą kochałem. Przeciążony mózg

pulsował; ściskało mnie w piersiach. Powietrze szorowało

płuca jak piasek.

– Beznadzieja. Znasz to określenie, Sam?

– Obiło mi się o uszy.

– Opisuje stan ducha współmałżonka zdrajcy. Stara

się żywić nadzieję, że to drugie jest niewinne, a jeśli

rzeczywiście coś jest na rzeczy, to tam na górze nie

wiedzą jeszcze, że zdradziło swój kraj. Jednak zdrowy

rozsądek podpowiada, że to oszukiwanie samego siebie,

że najprawdopodobniej ta zdrada została już wykryta. Że

trzeba porzucić wszelką nadzieję. W tym stanie ducha

znajdujesz się teraz ty, Sam. Ale ja mogę ci pomóc.

Wyznaj mi prawdę.

– Nie zrobiłem niczego złego. Nic nie wiem o tych

pieniądzach.

– Ułatwiam ci sprawę, Sam. – Pokazał mi kartkę. –

To przyznanie się do winy, krótkie i treściwe. Musisz tu

tylko wpisać, dla kogo pracowałeś. Potem podpis i

załatwione.

– Nie zrobię tego. Przenigdy.

Odłożył kartkę.

– Jedno z was zdradziło, Sam. Albo ona, albo ty.

Opowiedz mi o tych pieniądzach. Słucham.

Przeszedł mnie zimny dreszcz.

– Nic o nich nie wiem.

– Z całego personelu biura przeżyliście tylko Lucy

oraz ty, bo cię stamtąd w ostatniej chwili wywołała.

– Tamten człowiek z blizną ją uderzył. Nie była z nim

z własnej woli. Zaręczam.

– Od kogo były te pieniądze? Od Chińczyków czy od

Rosjan? A może od którejś z tych przestępczych

organizacji, które rozpracowujesz? Zdemaskowali cię i

odwrócili? Dla kogo teraz pracujesz?

– Dla nikogo. Nikogo.

– Prowadziłeś dla wizytatorów z Langley prezentację

z postępów swojego dochodzenia.

– Tak.

– Opowiedz mi o nich.

Z trudem powstrzymałem śmiech. Notatki do

swojego wystąpienia roztrząsałem wciąż w pamięci,

dręczyło mnie bowiem straszne podejrzenie, że może

właśnie to dochodzenie doprowadziło do zamachu

bombowego na nasze biuro.

– Poszukujemy rosyjskiego przestępcy, którego

nazywam Carem Kasjerem. Pierze pieniądze dla

rozmaitych organizacji. Przez kilka miesięcy ubiegłego

roku, pracując pod przykrywką, nawiązywałem w tych

organizacjach kontakty. Podawałem się przeważnie za

byłego kanadyjskiego wojskowego mieszkającego

obecnie w Pradze, który podejmuje się przecierania

nowych szlaków przemytniczych dla każdego towaru, od

lewych papierosów poczynając, na broni dla afrykańskich

watażków kończąc. W rezultacie naszemu tajnemu

współpracownikowi z Budapesztu zlecono przerzut

gotówki i złota od Cara Kasjera dla pewnego rosyjskiego

naukowca. W sumie pięć milionów w przeliczeniu na

dolary.

– Za co płacono temu naukowcowi?

– Nie wiemy. Wykopano go z rosyjskich programów

badawczych na rzecz wojska, bo był uzależniony od

heroiny; otworzył potem interes w Budapeszcie i

pracował jako mózg do wynajęcia. Właśnie od tego

współpracownika, któremu zlecono przerzut, wiemy, że

Car Kasjer ma rosyjski akcent. – Zawiesiłem na chwilę

głos. – Tydzień później znaleziono ciała naszego

współpracownika i naukowca.

– W jakiej dziedzinie specjalizował się ten

naukowiec?

– W nanotechnologii.

– Nanotechnologii?

– Tak. To gałąź nauki zajmująca się

materiałoznawstwem na poziomie atomowym i

cząsteczkowym. Większość prowadzonych w jej ramach

badań zaowocowała już zastosowaniami komercyjnymi –

takimi jak efektywniejszy sposób rozprowadzania leków

po organizmie albo dostarczanie ich do określonych

narządów. Zapowiada to prawdziwy przełom, na przykład

w walce z rakiem piersi albo guzami mózgu. Prowadzone

są też prace nad indywidualnym dostosowywaniem leków

dla konkretnych osób na podstawie ich DNA, tworzeniem

sensorów, które będą wykrywały na wczesnym etapie

poważne schorzenia, oraz zwiększaniem wydajności

baterii zasilających komputery przenośne.

– A jakieś zastosowania w wojskowości i przemyśle

zbrojeniowym?

– Naturalnie – odparłem. – Nanotechnologia

umożliwia konstruowanie maszyn oraz

eksperymentowanie z materiałami na niewyobrażalnie

niskim poziomie i wzbogacanie ich w niespotykane dotąd

właściwości. Na razie teoretycznie. W perspektywie

możliwe będzie tworzenie nowego rodzaju pancerzy

odpychających pociski, niezniszczalnych czołgów,

skuteczniejszych dział. Tworzenie pocisków

samokorygujących swoją trajektorię już po wystrzeleniu.

Małych głowic jądrowych z nieprawdopodobnymi

systemami naprowadzania i praktyczną eliminacją

radioaktywnego skażenia środowiska. Albo niech pan

sobie wyobrazi bombę, która wybuchając, rozsiewa rój

zminiaturyzowanych robotów zaprogramowanych tak, że

wykrywają temperaturę ludzkiego ciała, lgną do niego i

wstrzykują śmiertelną truciznę każdemu, kto znajdzie się

w promieniu pięciu kilometrów.

– Czyli chyba można powiedzieć, że ten Car Kasjer

finansował badania nad nowymi rodzajami broni?

– Tak.

– I niewykluczone, że ten, kto zamordował naukowca

i naszego współpracownika, by chronić Cara Kasjera,

chciał również zlikwidować ciebie.

– Niewykluczone.

– Albo, co bardziej prawdopodobne, zostałeś

odwrócony przez tych, których tropiłeś. Jesteś dobry w

tym, co robisz, Sam. Kto wie, czy nie dopadłeś tego Cara

Kasjera, a on zaproponował tobie i Lucy okup, który

przelał na tamto kajmańskie konto.

– Nie.

– Może wzięli teraz Lucy na zakładniczkę, żeby mieć

pewność, że będziecie trzymali język za zębami, a ty

nabrałeś wody w usta, bo chcesz ją chronić. Czytam to z

twojej zmęczonej, udręczonej twarzy, Sam.

– Nie. – Najchętniej wyrzuciłbym Howella z jego

niestworzonymi teoriami za drzwi.

– Twoja jedyna nadzieja, Sam, to zawrzeć ze mną

układ. Wyznaj mi wszystko. – Howell pochylił się i

położył mi wielką dłoń na ramieniu. – Pomyśl tylko, jak ci

to ulży. Kamień z serca, Sam. Zaraz potem zabierzemy się

do poszukiwań twojej żony. Twojego dziecka. Chciałbyś

być obecny przy jego narodzinach, prawda? A to już za

sześć tygodni. Powiedz mi, gdzie szukać ludzi, dla

których pracujesz, a znajdziemy i Lucy. Zobaczysz żonę,

weźmiesz na ręce noworodka.

Odchylił się na oparcie krzesła.

– Rozmawialiśmy z jej lekarzem. Nie chcieliście z

Lucy poznać płci, ale my już ją znamy. To chłopczyk,

Sam. Nie chcesz zobaczyć swojego synka?

Mojego synka. Będę miał syna, o ile Lucy jeszcze

żyje. Howell brutalnie, jeden po drugim, wykładał na stół

swoje atuty: te pieniądze niewiadomego pochodzenia,

dziecko. Może jednak Lucy... Nie. Nie wolno mi tak o

niej myśleć.

– Nie mogę niczego panu wyznać, bo nie jestem

zdrajcą. – Każde z tych słów było jak wypluwany z ust

kamyk.

Howell przypatrywał mi się przez dłuższą chwilę w

milczeniu.

– Toś głupi, bo twoja żona zdradziła, teraz cię

porzuciła, a ty ponosisz wszystkie konsekwencje.

– Nie. Nieprawda. Ona by tego nie zrobiła. Kocha

mnie. – Nawet w moich uszach nie zabrzmiało to

przekonująco, ale przecież pamiętałem dobrze tamten

ostatni poranek z Lucy, pamiętałem, jak leżąc na mnie,

drżała, a ja gładziłem dłońmi krągłości jej pośladków,

czułem na szyi jej gorący oddech. Pamiętałem, jak

wyrzuca mi, że tak ryzykuję, uprawiając parkour, jak

mówi, że mnie kocha, i przypomina o kolacji z dwoma

sympatycznymi parami. Jak nazywa mnie małpoludem i

łagodzi swój krytycyzm do mojego biegania. Tak nie

zachowuje się kobieta planująca zniknięcie bez śladu.

Howell patrzył na mnie jak nauczyciel

niezadowolony z odpowiedzi wywołanego do tablicy

ucznia.

– Ona cię nie kocha. Zostawiła cię na lodzie. Miłego

Dnia Dziękczynienia. – Wstał i wyszedł. Światło zgasło i

zostałem sam w kompletnych ciemnościach.

6

Mijał czas, a ja straciłem zupełnie jego poczucie.

Gardło miałem suche, spieczone, obolałe. Żołądek kurczył

mi się z głodu i czułem, że mam gorączkę.

Zsunąłem się z krzesła i wyciągnąłem na zimnej

posadzce. Pojadłem suchego chleba, który mi

przyniesiono, popiłem resztką wody i zasnąłem.

Obudziłem się, drżąc z zimna, niepewny, ile czasu

upłynęło. Minuty, godziny? Śniło mi się, że biegnę,

przesadzając murki, przeskakując z budynku na budynek,

rozgrzane mięśnie płoną, umysł mam czysty, otwarty,

jasny. Nagle ściana, na której miałem wylądować, znika, a

ja bezradny spadam na zasłany płonącym śmieciem

chodnik.

Światło znowu rozbłysło i zobaczyłem na krześle

Howella. Można by pomyśleć, że przez cały ten czas

siedział tu ze mną w ciemnościach. Ale nie, był teraz w

innym garniturze. Zaświtała mi nadzieja, że może

przyniósł coś do picia. Niestety.

– Pomóż mi, Sam.

Gapiłem się na niego tępo.

– Jak?

– Pomóż mi zrozumieć tę niezwykle interesującą

informację, którą właśnie uzyskałem – powiedział.

– Znaleźliście Lucy? – Nie wybudziłem się jeszcze do

końca. – Niedługo ma rodzić. Musicie ją znaleźć –

wychrypiałem przez zaschnięte gardło.

– Chodzi o bombę, Sam – ciągnął Howell tak, jakby

mnie w ogóle nie słyszał. – Mam tu analizę rozkładu siły

eksplozji sporządzoną przez laboratorium

kryminalistyczne. – Wyciągnął fotografię londyńskiego

biura po wybuchu, wykonaną z lotu ptaka, pewnie z

helikoptera. Tam, gdzie był pokój operacyjny, naniesiono

rozkład naszych biurek, każde opisane nazwiskiem. S.

Capra. Brandon. Gomez. McGill. Na tym, co zostało z

salki konferencyjnej, widniały nazwiska trzech gości z

Langley. Na gruzowisku pokoju komputerowego –

nazwisko L. Capra. Tu pracowała Lucy. Moi martwi

przyjaciele. Ze zdjęcia wiało grozą: plamy krwi,

fragmenty wnętrzności poprzylepiane do ścian, ziejące

pośrodku podłogi, poczerniałe dziury.

Najmniejszym, zamalowanym na czerwono

kółeczkiem zaznaczono moje biurko pośrodku pokoju

operacyjnego.

– Ładunek został podłożony pod twoim biurkiem.

Wyglądał na mały zewnętrzny dysk twardy podłączony do

twojego komputera.

Patrzyłem na tę mapę zniszczeń.

– Wszystkie dyski twarde w biurze instalowała Lucy.

– Nie.

– Gdzie było jej najłatwiej podłożyć tę bombę? Pod

nosem twojego szefa, pod nosem Jamesa, pod nosem

Victorii? Czy pod twoim nosem?

Każde z tych słów było jak nóż wbijany w serce.

– Bomba zostaje podłożona tam, gdzie Lucy

najłatwiej ją ukryć bez zwracania czyjejś uwagi. Czyżby

w ostatniej chwili dopadły ją wyrzuty sumienia,

uświadomiła sobie, że skazuje męża, ojca swojego

dziecka, na pewną śmierć? Być może. W każdym razie

dzwoni do ciebie i wywołuje z biura tuż przed wybuchem.

Nie chciałem tego dalej słuchać, rozumiałem

implikacje.

– Zamknij się – warknąłem. Do żadnego z nich tak

się do tej pory nie odzywałem. Starałem się trzymać

nerwy na wodzy i spokojnie tłumaczyć, że jestem

niewinny. Ale teraz nie wytrzymałem. – Zamknij się,

zamknij, do jasnej cholery.

– Pomóż mi dowieść, że ta kobieta jest zdrajczynią.

Pomyśl. Zastanów się. Musiałeś coś zauważyć. Spróbuj

sobie przypomnieć. – Ta kobieta. Nie powiedział Lucy,

nie powiedział twoja żona. Odwoływał się do mojej

podświadomości. Próbował mi zasugerować, że mowa o

kimś obcym, z kim nic mnie nie łączy. O, nie.

– Lucy jest niewinna! – krzyknąłem. Wiadomość, że

bomba została podłożona pod moim biurkiem, zupełnie

wyprowadziła mnie równowagi.

– To może ty grałeś tutaj pierwsze skrzypce –

powiedział. – Sam podłożyłeś ładunek, a teraz wrabiasz w

to ją. No jak, wynająłeś kogoś, żeby się nią zajął?

Sprzątnął, a razem z nią twoje dziecko?

Zagotowało się we mnie. Najchętniej wtłoczyłbym

mu te słowa z powrotem do gardła. Dłonie zaczęły mi

drżeć. Pociemniało mi w oczach. Ale nie mogłem stracić

nad sobą kontroli. On właśnie na to liczył. Niedoczekanie.

– Musi być jakieś inne wyjaśnienie – powiedziałem,

siląc się na spokój.

– Tym wyjaśnieniem jest Lucy. Pieniądze. Bomba.

Wszystko wskazuje na Lucy. Miała dostęp do konta.

Mogła bez trudu wnieść tę bombę do biura – wyliczał

beznamiętnie cichym głosem, z którego przebijał

wyraźnie południowy akcent. – Masz we mnie jedynego

przyjaciela, jaki ci pozostał, Sam. Reszta Firmy i nasi

brytyjscy przyjaciele chcą cię widzieć na stosie. Pomogę

ci, ale pod warunkiem że ty pomożesz mnie.

Tak, widziałem w ich oczach, że wydali już na mnie

wyrok. Dowód w postaci konta. Bomba podłożona w

sposób sugerujący, że zrobiło to któreś z nas, Lucy albo

ja. Więcej nie było im trzeba. Miałem przesrane, nawet

jeśli byłem niewinny.

– Nigdy nie wyjdziesz z tego więzienia, jeśli nie

powiesz mi, co wiesz. Przestań osłaniać Lucy czy może

raczej trzymać się kurczowo tego, co o niej myślałeś.

Chciał, żebym uznał Lucy za zdrajczynię. Żebym

przyznał mu rację, zaakceptował tę urojoną teorię.

– Nie. Ona jest niewinna. Ten człowiek ją

uprowadził.

– Wywołała cię stamtąd i zostawiła. Zdradziła swój

kraj i zdradziła ciebie.

– Nie.

Howell wymierzył mi policzek. Siarczysty. Nie

spodziewałem się tego, bo przypominał mi profesora, a

profesorowie nie biją.

– Oto brutalna rzeczywistość, obudź się, Sam,

przejrzyj na oczy. Mów, co wiesz.

– Nie rżnij głupa. – Teraz i ja przeszedłem na ty. –

Gdybym chciał wysadzić budynek, nie byłoby mnie tam.

Dawno bym się zmył. Wiesz, że to nie ja, a uczepiłeś się

mnie, bo to łatwiejsze od tropienia zbirów, którzy

naprawdę się tego dopuścili. Nie dobiję z tobą żadnego

targu, bo nie mam nic do sprzedania.

– Widzę, że mam do czynienia z kompletnym idiotą.

– Wyszedł i po pięciu minutach wrócił z plastikową

butelką zimnej wody. Na szyjce perliły się kropelki rosy.

Ależ chciało mi się pić. Postawił butelkę przed mną, nie

sięgnąłem jednak po nią.

– Mam do ciebie prośbę – podjął. – Zechciej

rozważyć możliwość, że wszystko, co wiedziałeś o Lucy

Caprze, nie jest prawdziwe.

Łzy napływały mi do oczu. Tego by tylko brakowało,

żeby je zobaczył, pomyślałem. Ale przez cały czas

skierowane były na mnie kamery monitoringu. Zobaczy,

że płaczę, przeglądając kasety. Zachowałem kamienną

twarz; powstrzymałem łzy. Odtąd ciemność będzie moją

przyjaciółką, a zgięcie ramienia moim schronieniem. Nie

dam im po sobie poznać, do czego mnie doprowadzili.

Obserwował mnie jak gracz, który przebił moją kartę.

– Wiem, że jesteś spragniony. Od trzech dni nie

dostajesz świeżej wody. Dajesz wiarę? Napij się, Sam.

Przepłucz gardło. Masz mi wiele do powiedzenia.

Sięgnąłem po wodę. Wypiłem. A kiedy skończyłem,

nałożył mi na głowę słuchawki i przygotował przepaskę

na oczy. Dwie kobiety wtoczyły wózek z

medykamentami.

Tiopental sodowy, skopolamina, jakieś inne

wynalazki. Tyle zdążyłem zobaczyć, zanim przewiązał mi

przepaską oczy. Wstrzyknęli mi chyba po trochu tego

wszystkiego – czułem ukłucia więcej niż jednej igły.

Howell znowu zaczął zadawać cichym głosem pytania i

tym razem słyszałem też inne głosy pytające mnie o to

samo, a ja odpowiadałem im szczerze, jak na spowiedzi:

Nie wiem. Nie jestem zdrajcą. Nigdy niczego złego nie

zrobiłem. Wypaplałem wszystkie intymne szczegóły

mojego współżycia z Lucy. Opisałem im bez zahamowań,

jak się kochaliśmy, opowiedziałem o naszych londyńskich

przyjaciołach, o naszych podróżach do kraju, o jej

samotnych wypadach na kontynent. Nie wiedziałem, co

robiła, kiedy przez kilka tygodni pracowałem w terenie,

podając się w Pradze za szmuglera gotowego przerzucić

przez granicę obojętnie jaki trefny towar. Powiedziałem

im – wyśpiewałem jak z nut – wszystko, co mi było

wiadomo.

Ale pozostawała jeszcze bomba i konto na

Kajmanach, i to wystarczało. Uznali, że muszę wiedzieć

coś więcej. Że na pewno powziąłem jakieś podejrzenia.

Howell powtarzał, że chce mi uwierzyć, ja, że

powiedziałem już wszystko, co wiem.

Tak więc odstawili chemię i spróbowali innych

metod.

Z przepaską na oczach – nic kompletnie nie widząc –

czułem się jak zrzucony do dziury bez dna. Słuchawki

tłoczyły mi do głowy ogłuszającą muzykę: piekielną

składankę ckliwych ballad, dołującego psychodelicznego

rocka, którego nie rozpoznawałem, rapu, od którego

cierpły zęby. Przerwy między kawałkami wypełniał

świdrujący uszy pisk, od którego każdy mój nerw iskrzył

jak naderwany kabelek. Straciłem poczucie czasu,

miejsca, wszelkiej więzi ze światem.

Kuracją na to był ból. Howell wyszedł, do celi

wkroczyli strażnicy i tłukli mnie przez dobre dziesięć

minut. Okładali pięściami i kopali. Była to fachowa

obróbka. Twarzy mi nie przefasonowali, ale resztę mojego

ciała pokrył jeden wielki, granatowy siniec. Leżałem

zwinięty w kłębek. Dali mi wody, pozwolili wypluć

pacynę krzepnącej krwi. Oglądali tę pacynę z uwagą, tak

jakby próbowali z niej wyczytać, ile jeszcze zdołam

znieść, zanim stracę przytomność. Potem znowu posypał

się na mnie jeszcze gęstszy grad ciosów. Bałem się, że

przetrącą mi kręgosłup, połamią nogi. Ale to byli

wysokiej klasy fachmani, niczego mi nie połamali – ani

żeber, ani szczęki, ani nóg.

Zadawali mi te same pytania co wcześniej.

Udzielałem im tych samych odpowiedzi co wcześniej.

Nie wiem, jak długo to trwało. W ogłuszającym

jazgocie i ciemnościach minuty wydają się czasem

rozciągającymi się w nieskończoność godzinami.

Lucy. Pociecha jest chłopcem. Uczepiłem się

kurczowo tej myśli, tej iskierki nadziei, że w końcu mi

uwierzą. Na pewno jej szukają. Prędzej czy później

znajdą, a wtedy będą mieli swoje odpowiedzi. Wyjaśni

się, dlaczego ktoś wrobił w to mnie i Lucy, dlaczego Lucy

została uprowadzona, dlaczego wysadzono w powietrze

nasze biuro przy Holborn. Najważniejsze to uchwycić

właściwy trop, a potem już tylko podążać nim niezłomnie,

jak w parkourze, do prawdy. Byle go tylko uchwycić.

Zostawili mnie skatowanego na kilka godzin, potem

wrócili i zawlekli do jakiegoś innego pomieszczenia.

Przywiązali mnie tam do deski. Deska zaczęła się

przechylać. Czułem, jak moje stopy wędrują w górę, a

głowa opada ku kamiennej posadzce.

Nie, nie, tylko nie to. Szarpnąłem się. Bicie do utraty

przytomności było jeszcze dozwolone. Prawem. To już

nie.

Ktoś nade mną stanął, ale nie był to Howell. Na

głowie miał kaptur, w jednej ręce trzymał szmatę, w

drugiej wiadro z wodą. Wrzasnąłem, że chcę rozmawiać z

Howellem.

– Pana Howella tu nie ma – warknął zakapturzony

typ. Nie znałem tego głosu.

– Proszę, nie. Błagam. – Przechodziłem już przez to

w ramach szkolenia, wiedziałem, jaki horror mi gotują.

Szarpnąłem się w więzach, panika eksplodowała mi w

piersiach jak mina. Bo kiedy leją człowiekowi wodę na

twarz, powie im wszystko, co mu wiadomo. A jeśli nic nie

wie, naprawdę nic, to będzie bełkotał, co mu ślina na

język przyniesie, byle tylko przestali. Przyzna się do

wszystkiego.

Przemknęło mi przez myśl, że nie wyjdę już stąd

żywy.

– Przyszła kolej na prawdziwe nieprzyjemności, Sam.

Czekał na moją odpowiedź.

– Błagam, nie rób tego – wykrztusiłem łamiącym się

głosem, który mnie samemu brzmiał obco. – Błagam.

Bądź człowiekiem.

Nie wiem, co mnie naszło, żeby odwoływać się do

człowieczeństwa tego durnego sukinsyna. Zdawałem

sobie przecież sprawę, że jest tylko pozbawionym

ludzkich uczuć narzędziem. Nie zasługiwał na miano

człowieka. Gdybym nie był przywiązany do tej deski,

zerwałbym się i udusił go własnymi rękami.

– Powiedz nam, dla kogo z Lucy pracujecie?

– Dla Firmy. Tylko dla niej.

Zaczął z innej beczki:

– Od kogo dostaliście pieniądze, które Lucy

przelewała potem z konta na konto?

– Nic nie wiem o żadnych pieniądzach.

– Dlaczego podłożyliście bombę w biurze? Kto czuł

się zagrożony jego działalnością?

Pomyślałem o organizacjach, które staraliśmy się

rozpracować, o bezimiennym Carze Kasjerze, którego

twarz pojawiła się na prezentacyjnym ekranie kilka chwil

przed eksplozją.

– Ja tego nie zrobiłem! To nie ja!

– Gdzie jest twoja żona? Odpowiesz na chociaż jedno

z tych pytań, a nie będziemy musieli ruszać w te tany.

– Ja nic nie wiem. Litości. – Nienawidziłem się za to

skamlanie.

– Dlaczego biuro przy Holborn stanowiło zagrożenie

dla twoich mocodawców?

– Nie mam żadnych mocodawców! Jezu, uwierz mi.

Błagam!

Z tonu, jakim to z siebie wydusiłem, wywnioskował

pewnie, że jestem bliski załamania. Bardzo bliski.

Zarzucił mi na twarz szmatę.

– Nie wyjdziesz już stąd, Capra, nie zobaczysz

swojego dzidziusia.

– Nie! – wrzasnąłem. – Nie!

Zaczął lać mi wodę na twarz. Czułem, jak ta woda

wdziera mi się do płuc. Szarpnąłem się na desce, ale

więzy trzymały mocno. Ciurkający zrazu strumyczek

przeszedł w rwący potok.

Topiłem się.

Zacząłem bełkotać. Bez ładu i składu. Lucy.

Pociecha. Boże, nie. Mężczyzna z blizną. Niewinny.

Niewinny. Waląc potylicą o deskę do podtapiania, o mało

sam nie pozbawiłem się przytomności. Nie przywiązali

mnie, jak trzeba. Ściągnął mi powoli przemoczoną szmatę

z twarzy. Chwytałem łapczywie powietrze, jak ryba

wyciągnięta z wody. Potem zarzucił mi z powrotem ten

mokry gałgan na nos i usta.

I znowu się zaczęło. I znowu wrzeszczałem i

bełkotałem od rzeczy.

Byłem im wdzięczny, kiedy w końcu odwiązali mnie

od deski i zrzucili na zimną posadzkę celi, i rad byłem, że

nie słyszałem ani nie pamiętam, co im nabredziłem. Są

rzeczy, o których lepiej zapomnieć.

7

Nastał grudzień. Któryś ze strażników napomknął

pewnego dnia, że to już Boże Narodzenie. Świątecznych

życzeń mi nie złożył. Skończył się grudzień, zaczął

styczeń. Nadszedł dziesiąty, termin rozwiązania. Może

mój synek jest już na świecie, wciąga pierwsze hausty

powietrza, rozgląda się za tatusiem. A ja siedzę w tej

zasyfionej celi.

Tego dnia odwiedził mnie Howell.

– Dzidziuś ma ci się dzisiaj urodzić.

Spojrzałem na niego sponad kartoflanki i czarnego

chleba, które zaserwowano mi na lunch.

– Pójdź na współpracę, a my ze swej strony

postaramy się ją odnaleźć. Mamy pod obserwacją

wszystkie szpitale w Europie. Jeśli do któregoś się zgłosi,

dadzą nam znać. Zobaczyłbyś swojego synka, Sam. Nie

chcesz go zobaczyć?

Serce mi się ścisnęło, ale zachowywałem kamienną

twarz.

– Chcę. Ale wszystko już wam powiedziałem.

Wypuśćcie mnie, Howell. Zwróćcie mi wolność. Pomogę

wam ją znaleźć.

– Jak chcesz mu dać na imię?

Nie miałem ochoty rozmawiać z Howellem o moim

synku. W ogóle nie chciało mi się z nim gadać.

– Wal się – warknąłem. – Gówno cię to obchodzi!

– Widzę, że humorek nie dopisuje.

– Rzygać mi się chce na twój widok. Na widok was

wszystkich. Wasza głupota zwala z nóg.

Howell przyglądał mi się przez chwilę, potem wstał.

– Coś ci powiem. Walczyłem o ciebie. Uwierzyłem w

twoje zapewnienia, że o niczym nie wiesz. Uważam cię za

niewinnego. O ile to coś wnosi.

Upuścił na posadzkę arkusz papieru. Zdjęcie z

ultrasonografu. Pociecha w całej swej okazałości. I

wyszedł.

Wpatrywałem się w zdjęcie. Moje dziecko.

Jestem ojcem? Urodziło się? Muszę stąd wyjść. Mój

synek mnie potrzebuje.

Ale siedziałem nadal zamyślony na zimnej kamiennej

posadzce.

8

Cała zima nieustającego przypierania do muru.

Zarzekając się, że jestem niewinny, dotrwałem do lutego.

Nie było dnia bez kwestionowania, rozbierania na

czynniki pierwsze, prześwietlania każdego aspektu

mojego życia. Nie było dnia bez podważania moich

zaprzeczeń.

Wiecie, jakie to uczucie? Kiedy człowiekowi nie

wierzą? Nie wierzą mu jego znajomi, przyjaciele,

partnerzy. Kiedy znika jego rodzina? Kiedy

dotychczasowi koledzy są przekonani, że jest zdolny

zdradzić i mordować z zimną krwią?

Okrutniejsze więzienie trudno sobie wyobrazić.

Przyszedł marzec. Howella już nie widywałem;

skończyło się podtapianie. Czterej śledczy zadawali mi te

same pytania i wysłuchiwali mojej litanii niewinności.

Któregoś dnia do celi wmaszerowało dwóch byłych

marines o byczych karkach. Jeden mnie przytrzymał,

drugi wbił igłę w ramię, a we mnie obudziła się cicha

nadzieja, że to już, wieczna ciemność, koniec. Że robią ze

mną porządek.

Ocknąłem się w Ameryce.

Grał telewizor zamontowany w kącie, pod sufitem,

nastawiony na kanał Comedy Central. Rozejrzałem się.

Pomieszczenie bez okna. Gołe białe ściany, szpitalne

łóżko, krzesło i ten telewizor, a w nim program

rozrywkowy z komikiem miotającym się po scence,

wywrzaskującym do mikrofonu swój monolog o świeżo

upieczonych żonkosiach, jacy to oni zahukani i sztywni.

Byłem przypięty pasami do łóżka. W powietrzu unosił się

zapach środków dezynfekcyjnych i lawendowego

odświeżacza. Po raz pierwszy od tygodni byłem umyty i

w czystej piżamie. Pod pośladkami czułem basen, miałem

założony cewnik; byłem podłączony do kroplówki.

Zastygłem, nadstawiając ucha, ale słyszałem tylko

cichy, usypiający szum szpitalnej aparatury i klimatyzacji.

Nie wołałem pielęgniarki. Czysty, w wygodnym łóżku, a

nie w zawilgoconej, zapomnianej celi, przez nikogo nie

kopany – niczego więcej do szczęścia nie potrzebowałem.

Komik w telewizorze psioczył na żonę. Nabijał się z

kretyńskich wymagań swoich dzieci. Gdybym mógł,

udusiłbym go za tę ślepą niewdzięczność. Nawet nie

wiedział, jakim jest szczęściarzem. Zamknąłem oczy i

znowu zasnąłem w czystości i wygodzie, w pościeli

zamiast na kamieniu.

Obudziłem się z niesmakiem i suchością w ustach.

Byłem nadal przywiązany. Basen i cewnik. Do salki

weszła pielęgniarka, żeby sprawdzić, czy wszystko w

porządku. Skrzętnie unikała mego wzroku.

– Dzień dobry – odezwałem się.

Nie zareagowała.

– Gdzie jestem? – wychrypiałem.

Nadal żadnej reakcji. Spisała wskazania przyrządów,

podregulowała kroplówkę i wyszła. Sprawdziłem, jak

mocno trzymają pasy. Nie uwolniłbym się z nich... Na

stoliku pod ścianą stała zielona butelka boylan

bottleworks ginger ale, mojego ulubionego napoju. Jest

wytwarzany w New Jersey i nie wszędzie można go

kupić. I butelka heinekena, chociaż od kiedy zacząłem

uprawiać parkour, nie sięgałem po niego często. Na obu

butelkach połyskiwały kropelki zimnej rosy. Obok leżał

stosik książek moich ulubionych autorów. I torebka

pekanowych pralinek, za którymi przepadam.

Nowoorleański placek od Hubiga, przysmak z

dzieciństwa, którym zajadałem się, ilekroć wracaliśmy z

rodzicami na jakiś czas do Stanów. Po plecach pociekł mi

strumyczek potu. To pewnie jakaś nowa tortura.

Do pokoju wszedł mężczyzna. Barczysty, w

eleganckim szarym garniturze, szarym krawacie, błękitnej

koszuli. Włosy miał ostrzyżone na zapałkę, w

hiszpańskiej bródce srebrzyły się pasemka siwizny.

Howell.

– Witaj, Sam. Jak tam samopoczucie? Długo spałeś,

ale to dobrze, postawi cię na nogi. – Mówił to z

zatroskaniem, tak jakby naprawdę obchodziło go, jak się

czuję. Cicho, spokojnie, a ja od razu znowu go

znienawidziłem. Ostatnie miesiące nauczyły mnie, że nie

mam żadnych przyjaciół ani cierpliwości do ludzi, którzy

ich udają.

Dostrzegł płomień w moich oczach i na moment

odwrócił wzrok.

– Gdzie jestem? – spytałem.

– W Nowym Jorku. Będę twoim łącznikiem.

– Jakim znowu łącznikiem?

– Wychodzisz na wolność. – Posłał mi rozbrajający

uśmiech.

Nie uwierzyłem. Wietrzyłem podstęp. Odetchnąłem

głęboko.

– Znaleźliście moją żonę?

– Nie.

– To dlaczego...

– Potwierdziło się, że jesteś niewinny. – Teraz głos

Howella stwardniał nieco, stracił na naturalności. –

Przepraszamy za niedogodności.

Nie wiedziałem, czy śmiać się, czy płakać. Żałosny

był sentymentalizm tych trzech słów, ich zupełna

nieadekwatność do piekła, które przeszedłem.

– Jak do tego doszliście?

– Nieważne, Sam. Wiemy, że jesteś niewinny.

Zamknąłem oczy.

– Czyli mnie okłamujesz. Znaleźliście Lucy.

– Niestety – odparł. – Przysięgam, że nie wiemy,

gdzie ona jest.

Milczenie, jakie zapadło, mąciła jedynie paplanina

produkującego się w telewizorze komika. Chciałem

wyłączyć odbiornik, ale nie mogłem ruszyć ręką. Howell

odgadł mój zamiar, sięgnął po pilota i zrobił to za mnie.

– Nie wierzę.

– To nie jest żaden podstęp, Sam – zapewnił mnie

Howell. – Wiemy, że jesteś niewinny. Bądź wdzięczny, że

odzyskujesz wolność.

Wdzięczność. Wolność. Zgrzytały mi w uszach te

słowa.

– Torturowaliście mnie. Przetrzymywaliście w

więzieniu bez prawnika, bez sądu.

– Było, minęło, Sam. – Howell zaczął bez pośpiechu

odpinać pasy, którymi byłem unieruchomiony. Robił to

ostrożnie, tak jakby zdejmował wieko z kosza, w którym

wije się jadowita kobra. W pewnej chwili spojrzał na mnie

i wyraźnie się zmieszał. Chyba zdał sobie sprawę, że nie

powinien okazywać lęku. – Wracasz teraz do życia w

społeczeństwie. A mnie uważaj za kogoś w rodzaju

swojego kuratora.

– Niewinnym nie przydziela się kuratora.

– Firma mnie poprosiła, żebym się tego podjął. Ja

jeden ci uwierzyłem, pamiętasz? Utrzymywałem, że jesteś

niewinny. Byłem twoim jedynym adwokatem, Sam.

– Jeśli nawet, to gównianym.

Howell westchnął przeciągle i przysiadł na brzegu

łóżka.

– Powtarzałem dyrektorom, że moim zdaniem nie

kłamiesz. Uwierzyli mi w końcu, kiedy... – Urwał.

– Kiedy co? – ponagliłem.

– Nie mogę tego powiedzieć.

– Macie wobec mnie dług.

– Nie, nie jesteśmy tobie nic dłużni – żachnął się

Howell. – Byłeś zaślepiony do tego stopnia, że nie

dostrzegałeś, co się dzieje pod twoim nosem.

– Ustaliliście, że winna jest Lucy? No, mów. – Boże,

a więc to jednak prawda, moja żona zdrajczynią.

– Chcesz wyjść na wolność, Sam?

– Chcę.

– No to siedź cicho. I o nic nie pytaj, zwłaszcza o

Lucy. – Odchrząknął. – Porozmawiajmy o twojej

najbliższej przyszłości.

Usiadłem powoli na łóżku.

– Mam już własne plany na najbliższą przyszłość.

Odnaleźć żonę. I dziecko.

– Nic z tego. Nią zajmują się w tej chwili ci od

bezpieczeństwa narodowego. Ty masz inne zadania.

Nie zapytałem jakie. Przemknęło mi przez myśl, że

jeśli nie będą kolidować z tym, co sobie zamierzyłem,

mogę na to pójść. Podjąć tę grę.

– Moi rodzice...

– Twoi rodzice myślą, że nie chcesz z nimi

utrzymywać kontaktów. I pozwólmy dalej im tak myśleć.

Milczałem. Było mi wstyd. Normalni ludzie mają

normalne relacje z rodzicami. Nasze nie były całkiem

normalne, przynajmniej z mojej strony.

– Naturalnie twoi rodzice zostali dokładnie

prześwietleni. Są trochę... oryginalni.

– Zostawcie ich w spokoju.

– Och, bardzo by mi ich brakowało. Są

przesympatyczni; lubimy przesiadywać w ogródku przy

herbacie. Od jakiegoś czasu jestem ich częstym gościem.

Wydział Operacji Specjalnych Firmy kupił w Nowym

Orleanie dom w sąsiedztwie; jestem teraz ich sąsiadem, z

zawodu zaopatrzeniowcem w ciągłych rozjazdach. Od

miesięcy inwigilujemy ich dom, telefony na podsłuchu,

całodobowa obserwacja. Na wypadek gdyby

skontaktowała się z nimi ciężarna synowa albo próbowali

dociekać, co się dzieje z tobą. Na razie cisza. Nie

odzywałeś się od Bożego Narodzenia, martwią się więc,

że przepaści, jaka między wami powstała, nie da się już

zasypać. – Wzruszył ramionami. – Nie bierz sobie tego

tak do serca. Kto się czubi, ten się lubi. – Powiedział to

jak prawdę objawioną.

– Moi rodzice... odczepcie się od nich.

– Jeśli zgodzisz się z nami współpracować,

odstąpimy od inwigilacji. – Uniósł ręce. – Nie chcę w to

mieszać twoich rodziców. To wspaniali ludzie, Sam.

A zatem mały szantaż. Świetnie. Czegóż nie robi się

dla rodziców.

– Zgoda. – Odchrząknąłem.

– To twój szczęśliwy dzień. Praktycznie rzecz biorąc,

nie zostałeś wydalony ze służby. Jesteś nadal

pracownikiem Firmy. Przydzielono cię do mojej grupy.

Od tej chwili jestem twoim szefem.

– Cieszę się, pomogę wam jej szukać –

powiedziałem, chociaż na usta cisnęła mi się formułka

„składam rezygnację”.

Howell uniósł brew.

– Naprawdę chcesz z nami współpracować, Sam?

– Naprawdę. – Było to pierwsze od miesięcy

kłamstwo, jakie z całą premedytacją wypowiedziałem.

Tych, które wykrztuszałem podczas podtapiania, nie liczę.

Najwyraźniej Firma zorientowała się, że informacje

uzyskiwane ode mnie w ten okrutny sposób nie są nic

warte.

– No to pora na instrukcje. Zostajesz tutaj, w Nowym

Jorku. Masz konto bankowe otwarte na twoje nazwisko, a

na nim pokaźny wkład początkowy. Wystarczy, żeby się z

niego utrzymać, ale radziłbym ci podjąć pracę. Choćby

tylko po to, żeby się czymś zająć.

– Pracę? Przed chwilą mówiłeś...

– Figurujesz nadal na naszej liście płac. Ale nie masz

już uprawnień, Sam. A więc poszukaj sobie pracy. Jakiejś

prostej, niewymagającej podróżowania.

– Nie mogę siedzieć z założonymi rękami, kiedy

moja rodzina ma kłopoty – zaoponowałem.

Nie zrobiło to na Howellu żadnego wrażenia.

– Chcesz nam pomóc w odnalezieniu Lucy? To rób,

co mówię. Nie ruszaj się stąd. Podejmij jakąś pracę, do

której nie potrzeba specjalnych kwalifikacji.

– Całe życie pracowałem tylko dla Firmy. Trafiłem

do niej prosto z college’u.

– Ale w college’u dorabiałeś sobie jako barman.

Nalewałeś piwo, mieszałeś martini. O tego rodzaju posadę

nietrudno. – Wzruszył ramionami. Ten gest mógł

sugerować, że za nic ma moje wyszkolenie,

doświadczenie, jakie zdobyłem, pracując dla Firmy w

terenie.

Z trudem opanowałem wściekłość, jaka we mnie

wzbierała. Przed uduszeniem Howella powstrzymywała

mnie tylko świadomość, że wróciłbym za to do celi.

Wstałem powoli z łóżka i zakręciło mi się w głowie.

Howell mnie podtrzymał. Leki, jakie mi aplikowano, i

długa bezczynność zrobiły swoje.

– Powiem bez owijania w bawełnę. Będę szukał

swojej żony i dziecka.

– Zastosujesz się do instrukcji albo gorzko

pożałujesz, Capra.

– Nie możecie mi zabronić...

– Jeśli złamiesz warunki, na których zostajesz

zwolniony, wrócisz do więzienia. Wszelkie przesłanki

przemawiające za twoją niewinnością ulegną anulowaniu i

pójdziesz pod sąd z całą litanią zarzutów, od prania

brudnych pieniędzy poczynając, a na zdradzie kraju

kończąc. – Mocne to było. Wypowiedziane stanowczym

tonem. Uznałem, że lepiej nie przeciągać struny, i w

milczeniu czekałem na wyliczenie tych warunków.

Od nich zależała reszta mojego życia.

– Przywarujesz, zajmiesz się czymś, żeby z nudów

głupie myśli nie chodziły ci po głowie, nie będziesz

próbował kontaktować się z mediami ani z kolegami z

Firmy – o ile masz tam jakichś. Nie wszyscy jeszcze

wiedzą, że zostałeś oczyszczony z zarzutów. Szukanie

Lucy pozostawisz nam i nie będziesz nam wchodził w

drogę.

– To czym ja teraz jestem? Bezwartościowym

śmieciem?

Po raz pierwszy od miesięcy ujrzałem w jego oczach

ten straszny błysk, błysk współczucia.

– A jaką ty możesz mieć dla nas po tym wszystkim

wartość, Sam? Albo wiedziałeś, że ona zdradziła i nic nie

zrobiłeś, co degraduje cię w oczach Firmy jako

współwinnego; albo nie zorientowałeś się, że jest

zdrajczynią, co też cię degraduje jako skończonego idiotę.

Patrzyłem na niego przez chwilę, potem spuściłem

wzrok na idealnie czyste kafelki posadzki. I tak

wróciliśmy do pierwszego pytania, jakie mi dawno temu

zadał. Tyle cierpień mnie to kosztowało.

– Dojdziesz tutaj do siebie, odzyskasz siły, a za jakiś

czas wyślemy cię znowu w teren – podjął Howell. –

Trochę wychudłeś. Przyniosłem ci trochę ubrań.

Przymierz, coś z tego na pewno będzie na ciebie

pasowało, i zejdziemy na dół. – Wstał i odkapslował mi

butelkę zimnego piwa. – Czekają tam same twoje

przysmaki. Kukurydzianka na ostro, sałatka z

pleśniowego sera, rostbef z chrzanem, tłuczone

ziemniaczki, szparagi, ciasto z limonką, kawa. Kolacja

marzeń, nieprawdaż?

Wstyd przyznać, ale ślinka napłynęła mi do ust.

– Coś mi się to kojarzy z ostatnią wieczerzą.

Howell zaryzykował kolejny nikły uśmieszek.

– Zastosuj się do instrukcji, a wszystko będzie

dobrze.

– I mam puścić w niepamięć te miesiące cierpień?

– Udawajmy wszyscy, że to się nie zdarzyło.

– Nie zdarzyło? Boże.

Potrzebowali mnie znowu w terenie. Do czego?

– Poproszę zaraz pielęgniarkę, żeby cię od

wszystkiego odłączyła, i ubierzesz się. Ubranie znajdziesz

w szafie.

Zacząłem odrywać sobie od ciała czujniki aparatury

medycznej.

– Mam do ciebie jedno pytanie, Sam – podjął. Dałem

spokój czujnikom.

– Jakie?

– Novem soles. – Powiedział to tak cicho, że nie

byłem pewien, czy dobrze usłyszałem.

– Co?

– Czy już gdzieś to słyszałeś?

– Novem soles? To chyba po łacinie. Novem znaczy

„dziewięć”, a soles?

– Słońca. Dziewięć słońc. Czy Lucy wypowiadała

kiedyś przy tobie te słowa?

To nie było rzucone od niechcenia pytanie.

Zastanowiłem się. Howell nie spuszczał ze mnie wzroku.

– Nie. A co znaczą? – Trochę dziwacznie to brzmiało.

Ale Firma nadawała generowane przez komputer

kryptonimy każdemu zadaniu, operacji czy projektowi, i

to na taki wyglądało. Dziewięć słońc? Żadnych skojarzeń.

Howell wciąż mi się uważnie przyglądał. Z tymi

czujnikami na klatce piersiowej i pod tym jego

spojrzeniem poczułem się nagle jak badany na

wykrywaczu kłamstw. W końcu Howell się uśmiechnął.

– Znaczą, że idziemy na smaczną kolację.

Podszedł do drzwi i zawołał pielęgniarkę. Odłączyła

mi cewnik, resztę czujników, których sam nie zdążyłem

jeszcze oderwać, kroplówkę, i odłożyła to wszystko na

wózek. Pomogła mi włożyć szlafrok. Chociaż osłabiony i

wygłodzony, zżymałem się wewnętrznie na myśl, że

przyjmuję poczęstunek od tych sukinsynów. Posiłek na

talerzu. Taki z prawdziwego zdarzenia, a nie breja, która

mnie ostatnio karmiono. Zjem go. Muszę przecież nabrać

sił.

Wstałem z łóżka. Howell podał mi ramię, ale je

odtrąciłem. Dobrze, przyjmę ich zaproszenie, ubiorę się i

zejdę tam, ale o własnych siłach. Nie miałem jednak

złudzeń. Ta ich troska jest fałszywa. Nie byłem dla

Howella przyjacielem, któremu chce pomóc w

odbudowaniu życia osobistego i powrocie do pracy. W

uszach rozbrzmiewały mi wciąż jego słowa: to się nie

zdarzyło.

Przez tyle miesięcy nie udało im się znaleźć ani Lucy,

ani mężczyzny z blizną w kształcie znaku zapytania.

Wpadli więc na pomysł, żeby wykorzystać mnie. Howell i

jego przełożeni natknęli się na jakieś Novem Soles,

cokolwiek to było, i umyślili sobie, że wypuszczony z

więzienia doprowadzę ich do tego czegoś.

Nie miałem wątpliwości: zostałem przynętą. Przynętą

na tego, który wrobił w to wszystko mnie i Lucy.

9

August Holdwine dopił whisky, odstawił szklaneczkę

na serwetkę leżącą przed nim na blacie dębowego baru i

spojrzał na mnie.

– Nie przyszedłem tutaj na przeszpiegi – oświadczył.

– Mówię to na wypadek, gdybyś tak sobie pomyślał.

– Wiem – mruknąłem. – Jeżdżą już za mną vanem

ludzie Howella, z oka mnie nie spuszczają. Powtarzamy?

– Nie. – August pokręcił głową. – Jutro muszę być w

pracy. – Ale nie wstawał jeszcze, nie zbierał się do

wyjścia. Był potężnie zbudowanym blondynem o

rumianych policzkach. Miał dobre metr dziewięćdziesiąt

wzrostu oraz imponujące, wypracowane w studenckich

czasach bicepsy, które nie zwiotczały jeszcze i nie obrosły

tłuszczem, chociaż ten proces już się zaczynał. – Hmm,

tego... – odchrząknął – ...może nie powinienem

wspominać przy tobie o pracy.

– Jeśli krępuje cię, że ty masz wciąż pracę w Firmie,

a ja tu serwuję drinki, to się odpręż – uspokoiłem go. –

Fach barmana to dobry fach.

– Ja też bym chyba wolał pracować za barem.

Mniejszy stres.

– To może się zamienimy?

Poznaliśmy się z Augustem na szkoleniu w Firmie, ja

trafiłem tam prosto z Harvardu, on z Uniwersytetu

Minnesoty. Był moim przeciwieństwem: chłopakiem ze

wsi, który prawie całe życie spędził w jednym miejscu, na

farmie prowadzonej przez jego rodzinę od siedmiu

pokoleń. Dla mnie taka stabilizacja była niewyobrażalna.

Miał pospolitą, wzbudzającą zaufanie, szczerą twarz i

tubalny baryton. Pracował w kraju, w biurze na

Manhattanie. To on załatwił mi tę pracę barmana u

Olliego. Firma wysmażyła mi CV przedstawiające mnie

jako doświadczonego barmana pracującego wcześniej w

znanych knajpach Chicago i Nowego Orleanu. Nie

zapomniałem jeszcze tego, czego się nauczyłem,

dorabiając sobie za barem podczas studiów, i dobrze się

czułem z powrotem między kuflami i kurkami: byłem

wśród ludzi, ale oddzielony od nich barem. Żaden z moich

kolegów z Firmy nie raczył dotąd zadzwonić ani złożyć

mi kondolencji. Byłem zapowietrzony. Howell miał rację,

panowało powszechne przekonanie, że zdradę

współmałżonka zawsze się wyczuwa. Czyli mój

przypadek był beznadziejny. Jedynym, który nie odwrócił

się ode mnie plecami, był August. No i dobrze. August

był idealnym kompanem do przesiadywania w barze.

Można mu się było zwierzyć z najmroczniejszego sekretu

i mieć pewność, że cię nie osądzi, można też było w ogóle

się nie odzywać i nie wymieniając żadnych uwag, gapić

się razem z nim w telewizor włączony na kanał sportowy.

Taki był August.

Chętnie porozmawiałbym z nim teraz szczerze. Ale

coś mnie przed tym powstrzymywało. Nie miałem

całkowitej pewności, czy naprawdę nie nasłał go na mnie

Howell, a jeśli nie, to i tak lepiej będzie dla niego i dla

mnie, żeby za wiele nie wiedział, kiedy wprowadzę już w

życie swój plan.

– No nic. Pora już na mnie – mruknął. – Muszę jutro

wcześnie wstać.

– Wydoić krowy? – Lubiłem mu wytykać jego

wiejskie pochodzenie.

Nie wstawał od baru.

– Napijesz się jeszcze? – Czekałem.

Spojrzał na mnie swoimi wyblakłymi błękitnymi

oczami.

– Czym ty wypełniasz czas, Sam?

– Głównie nalewaniem piwa. – Popatrzyłem wzdłuż

baru: poza nami nikogo. W poniedziałkowe wieczory u

Olliego ruch był zawsze najmniejszy. Dziwna sprawa,

przecież poniedziałki są tak dołujące, że człowiek

powinien odczuwać potrzebę przepłukania po nich ust,

kiedy dobiegają końca.

– Milkliwy jakiś jesteś.

– Niewiele mam do powiedzenia, Auguście.

– Nie wiem, co ci powiedziano, ale nie wszyscy w

Firmie wierzą, że dałeś się odwrócić. Większość twoich

przyjaciół jest nadal twoimi przyjaciółmi.

– Większość? Miło to słyszeć.

Wzruszył ramionami. Chciał dobrze, ale chyba

przesadził. Dla Firmy pracują dziesiątki tysięcy ludzi;

zdrajców w jej historii jest garstka i nigdy im się nie

wybacza.

– Coś ich tu dzisiaj nie widzę. – Wytarłem czysty już

bar.

August uniósł szklaneczkę, ale zaraz ją odstawił,

uświadamiając sobie, że jest już pusta.

– To akt odwagi z twojej strony, że nadal ze mną

trzymasz, Auguście, czy po prostu robisz, co ci kazano? –

Nie zamierzałem poruszać tego tematu, kończyła mi się

jednak cierpliwość.

– Nikt mi niczego nie kazał. Howell powiedział, że

zostałeś oczyszczony, ale na razie nie możesz jeszcze

wrócić do pracy.

– Jestem wabikiem na tego, kto uprowadził Lucy.

Wysnuto tezę, że miałem zginąć w tym wybuchu, a przez

nią tak się nie stało.

– Wiem, wiem. Bądź więc tą przynętą. Ale nie myśl,

że jesteś pozostawiony samemu sobie. Bo nie jesteś.

– Nasze londyńskie biuro wsadziło kij w mrowisko,

Auguście. Ten Car Kasjer, ta organizacja siatek

przestępczych. Gdybyś mógł mi pomóc... dowiedzieć się,

czy mają już jakiś trop prowadzący do tego, kto stał za

tym zamachem.

– Nie mogę, Sam. Nie mam takich możliwości.

– Ale mógłbyś zajrzeć do akt...

Uniósł rękę.

– Nie da rady. Koniec rozmowy. Dochodzenie zostaw

im. Ciesz się, że oczyścili cię z zarzutów.

– Jeśli rzeczywiście to zrobili.

Odchrząknął.

– Musisz rozważyć ewentualność, że Lucy cię

zwodziła.

– Przez trzy lata? Niemożliwe.

– Może nie robiła tego przez całe te trzy lata. Może

dała się odwrócić dopiero niedawno.

To istny koszmar prowadzić ze starym przyjacielem z

pracy rozmowę obracającą się wokół tematu „moja żona

nie jest zdrajczynią”.

– Tak, bo dowiedziono naukowo, że kobiety w ciąży

notorycznie pakują się w awantury, za które grozi

aresztowanie i długoletnia odsiadka.

August obracał w dłoniach pustą szklaneczkę.

– Tak tylko mówię.

– To w takim razie powiedz, po co miałaby mi

ratować życie? – Musiałem przytoczyć ten argument.

– Nie bądź kretynem, Sam. Przeżyliście tylko wy, ale

ona znika, a ty jesteś pod ręką, więc w pierwszej

kolejności Firma zajmuje się tobą. Jej na razie

odpuszczają, dzięki czemu ma szansę na dokładniejsze

zatarcie za sobą śladów.

– W głowie mi się nie mieści...

– Że byłeś takim dobrym mężem?

Spojrzałem w te jego wyblakłe błękitne oczy.

– Jeśli nawet była umoczona, to przez te trzy lata

małżeństwa dobrze mnie poznała i wiedziała, że jeśli

zdradzi i zginą nasi przyjaciele, a ja ocaleję, to nie daruję,

będę ją ścigał do skutku. Tak, gdyby była zamieszana w

ten zamach, to raczej nie ratowałaby mi życia. –

Wyrecytowałem to głosem opanowanym i chłodnym.

– Tyle w tobie energii, a siedzisz wciąż tutaj, na

Brooklynie?

– Gdybym spróbował się stąd ruszyć, raz dwa by

mnie dorwali i wsadzili z powrotem do mamra.

– Chyba żebyś nie dał się dorwać.

– Auguście, wyszedłem niedawno z firmowych

kazamatów. Nie będę ryzykował powrotu. Nie było tej

rozmowy.

August położył na blacie należność.

– Reszty nie trzeba – burknął, ruszając do wyjścia.

– Dzięki. – Odprowadzałem go wzrokiem. Głupio

jakoś dostawać napiwek od przyjaciela i nie chciałem,

żeby mi go dawał, ale wrzuciłem resztę do słoika na

napiwki. Wróciłem do swoich zajęć, czyli do parzenia

dzbanka kawy bezkofeinowej dla Olliego oraz

obsługiwania grupki niedoszłych artystów, którzy pięć

minut później wpadli na piwo.

Klienci Ollie’s Bar zamawiali przeważnie piwo albo

wino. Ale przynajmniej sześć razy na dzień podawałem

martini z wódką; pięć razy na dzień whisky; a od

przypadku do przypadku Margaritę z lodem. Nie mieliśmy

automatu serwującego mrożoną Margaritę; nie ten rodzaj

baru. Miałem paru stałych klientów, którzy zaglądali w

przerwie na lunch i prosili zazwyczaj o Krwawą Mary.

Przyrządzałem im ją po znajomości mocniejszą, a oni

odwdzięczali mi się wyższymi napiwkami. Mieszałem te

drinki, niewiele się odzywałem, odbudowywałem

utraconą masę ciała i dużo sypiałem. August wpadał na

drinka, kiedy miałem wieczorną zmianę. Przepytałem

kolegów zza baru i żaden z nich go sobie nie przypominał.

To by znaczyło, że nie zaglądał tu, kiedy miałem wolne.

Czułem, że odzyskuję siły, ale parkour zacząłem znowu

uprawiać tylko na podstawowym poziomie – skoki na

poręcze, przesadzanie niskich murków – bo wyszedłem z

wprawy i nie chciałem się nabawić kontuzji. Udawałem,

że nie dostrzegam śledzących mnie wywiadowców od

Howella. A przecież nie dało się nie zauważyć trójki tych

żółtodziobów – dwóch pieszo, jeden w furgonetce –

którzy nie odstępowali mnie na krok. Pilnowali mnie,

sprawdzali, jak się sprawuję, czy trzymam się instrukcji,

jakie otrzymałem.

Albo, przeciwnie, czekali, aż ktoś mnie zabije.

10

Lubię bary. Nie piję dużo, ale odpowiada mi

atmosfera dobrej knajpki – ten gwar wesołych

przekomarzań przy stolikach, zapach dobrego alkoholu, te

wybuchy śmiechu. Ollie’s był porządnym, zwyczajnym

barem: szeroki dębowy kontuar, stołki z siedziskami

obitymi skórą upstrzoną odciskami palców stałych

klientów, trochę kiczu na ścianach – lustra od kompanii

piwowarskich oraz kolekcja oprawnych w ramki fotografii

ojca Olliego, pierwszego właściciela, każda przedstawiała

go w towarzystwie innego bywalca. Tych ostatnich była

cała gama, od starszych mieszkających od dawna po

sąsiedzku, po młodszych z bohemiańskim zadęciem,

którzy prawdopodobnie nie wyżyliby z uprawiania swojej

dziedziny sztuki, gdyby nie wsparcie rodziców. Od czasu

do czasu do Olliego przywiewało też japiszonów z

Manhattanu. Ci pili importowane trunki i bardziej

wyszukane koktajle i dawali większe napiwki. W sumie

klientela była tu sympatyczna. Nikt mnie o nic nie pytał.

Podawałem drinki, zamieniłem parę słów, kiedy było

trzeba, i nikt nie wiedział, przez co przechodzę.

Firma wynajęła mi mieszkanie w Williamsburgu na

Brooklynie, trzy przecznice od Olliego. Nie należało do

tanich, ale to nie ja opłacałem czynsz, a w kamienicy

lokali było tylko kilka, więc sąsiadów prawie nie

widywałem. Howellowi zależało widocznie na

wyizolowaniu mnie z otoczenia. Podejrzewałem, że

zarówno Ollie’s, jak i moje mieszkanie są na podsłuchu,

może nawet na podglądzie. Kamer u siebie nie znalazłem,

ale pluskwy owszem, cztery, i nazajutrz, wychodząc z

domu, zatrzymałem się przy furgonetce. Siedzący w

środku mężczyźni patrzyli zdębiali, jak układam je na

dachu w równym rządku. Następnego dnia jeździli już za

mną innym samochodem, a ja nie znalazłem nowych

pluskiew, co bynajmniej nie znaczyło, że ich nie

podłożono.

Przypominało to życie w klatce. Ale nie była to

przynajmniej kamienna cela. Zastanawiałem się, jak długo

ludzie Howella będą za mną chodzili i czy wsadzą mnie z

powrotem za kratki, jeśli nie przyciągnę porywaczy Lucy.

Obmyślałem sposób ucieczki. Pośpiech nie był w tym

wypadku wskazany. Znajdowałem się nadal w klatce, ale

przynajmniej zapewniała swobodę ruchu. Nie uśmiechało

mi się wracać do polskiego więzienia.

A w przerwach między serwowaniem drinków

myślałem o Lucy i Pociesze.

Pewnego dnia, pod koniec marca, przyszedłem do

pracy trochę poturbowany. Na przejściu dla pieszych

potrącił mnie kurier na rowerze, upadłem i obtarłem sobie

skórę na przedramieniu. Moje cienie nie pośpieszyły mi z

pomocą. Podwinąłem rękaw, żeby nie zaplamić krwią

koszuli, i wszedłem do Ollie’s od frontu; było wczesne

sobotnie popołudnie i przy barze siedziała tylko jedna

klientka.

Była trochę starsza ode mnie, około trzydziestki.

Ładna, ale z jakąś taką hardością w oczach i wąskimi,

mocno zaciśniętymi wargami. Na widok jej kości

policzkowych fotograf z miejsca zacząłby komponować w

myślach kolejne wspaniałe ujęcie. Miała na sobie czarne

spodnie i ciemny sweter. Jasne włosy koloru słomy

sięgały ramion. Uniosła do ust szklaneczkę

nierozcieńczonej whisky i upiła łyczek. Ruchy miała

precyzyjnie odmierzone. Nie spojrzała na mnie, ale była

chyba w pełni świadoma mojej obecności. Będzie z nią

kłopot, przemknęło mi przez myśl.

– Masz apteczkę? – zwróciłem się do Olliego.

– W biurze – warknął Ollie wkurzony, że mu

przerywam konwersację z klientką. Wskazał na mnie

kciukiem. – Ten tutaj też lata jak nawiedzony, po

schodach, po ścianach. Skręci sobie kiedyś kark i będę

musiał szukać nowego barmana.

Kobieta zmierzyła mnie wzrokiem.

– L’art du déplacement? – Głos miała niski, chłodny

jak powiew wietrzyku w cieniu drzew, i dziwny akcent,

którego nie potrafiłem umiejscowić. Była piękna – co

stwierdzałem nawet ja, zapatrzony w Lucy – ale nie

podobała mi się.

No i użyła oryginalnego francuskiego określenia

parkouru. Kiwnąłem głową.

– Pani jest traceuse? – spytałem. Tak nazywają siebie

uprawiający parkour, to zaczerpnięty z francuskiego

termin oznaczający pocisk smugowy.

– Nie, nie. Mieszkałam jakiś czas w Paryżu.

Widziałam tam młodzież biegającą po skrajach

budynków, przeskakującą z dachu na dach i nie mogłam

wyjść z podziwu, że jeden z drugim nóg sobie przy tym

nie połamie. – Cień uśmiechu. – Zazdrościłam im odwagi,

sprawności.

– Jak chce się poskakać przez przeszkody, to

najlepszy jest parkur, no ten, dla koni – wtrącił Ollie i

dolał kobiecie whisky, chociaż o to nie prosiła.

– Najbardziej wymagającym torem przeszkód jest

samo życie – powiedziała. – Tu się dopiero można

wykazać. – Spojrzała znowu na mnie. – Przypominali mi

zawsze wilki.

Uniosłem brew.

– Swoją gracją. Wilki w mieście. Łowcy. Ci biegacze

przywodzili na myśl watahę, która osacza ofiarę. –

Pociągnęła łyczek whisky. – Mam słabość do wilków.

Była to uwaga z gatunku tych dziwacznych,

wygłaszanych w barze, które w innych okolicznościach

nie miałyby większego sensu, ale wydają się całkiem

rozsądne w przytłumionym świetle, kiedy wargi piecze

trunek. Ollie popatrzył na kobietę z niepewnym

uśmieszkiem i postanowił zakończyć ten temat

prezentacją:

– Aha, Sam, ta pani ma na imię Mila.

Mila podała mi rękę.

– Często tu bywasz, Mila? Jestem nowy i nie znam

jeszcze wszystkich poddanych króla Olliego.

– Często to ona jest w podróży. Do nas wpada tylko,

jak zahaczy o Nowy Jork, czyli jakieś trzy razy do roku. A

wtedy przez tydzień nie mogę się od niej odczepić. – Ollie

uśmiechnął się. – Chce ode mnie odkupić ten bar, ale jak

ci wiadomo, ani mi w głowie go sprzedawać.

– Mogę nad nim popracować, jeśli ci tak zależy –

zwróciłem się do Mili z uprzejmym uśmiechem barmana.

– Założę się, że marzy o przeniesieniu się na stare lata na

Florydę.

– Jezu, tylko nie to – zaperzył się Ollie. – Urodziłem

się i umrę w Nowym Jorku.

– Sprzedać, nie sprzeda, ale mojej oferty cierpliwie

wysłuchuje i co chwila podlewa, bo ma z tego zysk. W

tym tygodniu osuszyłam już całą butelkę glenfiddicha.

– Też chciałbym podróżować. – Westchnąłem.

– Świat się ostatnio skurczył. I to bardzo. – Mila

wzruszyła nieznacznie ramionami. – Uważaj na swoich

parkourowych trasach, Sam. Z barmana o kulach Ollie nie

będzie miał żadnego pożytku.

– Ho, ho! Sam i o kulach byłby dobry. Bo ta cała

reszta, Jezu, Mila, nie uwierzysz. Czy tak trudno napełnić

szklankę zgrabnie, szybko i bez ubytków? Tak trudno?

Większość załatwia grawitacja. Do tego nie trzeba ręki

chirurga. A ten fajtłapa z dziennej zmiany wychlapuje

całą moją marżę z zysku, a potem ściera ją z podłogi

mopem...

Uniosłem obtartą rękę.

– Lepiej to zabandażuję.

Znalazłem apteczkę w zagraconej pakamerze Olliego.

Stało tam zawalone papierami biurko, na nim

przedpotopowy komputer, którego Ollie do tej pory nie

nauczył się obsługiwać (musiałem mu pomagać, kiedy

chciał coś znaleźć w Internecie, a kiedyś nawet odzyskać

arkusz kalkulacyjny, który niechcący wykasował), a obok

sejf. Z włamaniem do tego sejfu nie byłoby chyba

większych kłopotów; miał numeryczną klawiaturę, a

zważywszy na awersję Olliego do nowoczesności, hasło

nie było trudne do odgadnięcia.

Z obandażowanym przedramieniem, w służbowym

stroju, wróciłem na salę. Mili już nie było, należność w

banknotach, ze sporą górką, zostawiła pod szklanką.

– Wykończy mnie ta kobita – poskarżył się Ollie. –

Jasny gwint. Lubię ją, ale co za dużo, to niezdrowo.

– Skąd ona jest?

– A cholera ją wie.

Gdyby Howell chciał, żeby oprócz zespołu, który już

za mną chodził, śledził mnie ktoś jeszcze, albo przyszło

mu do głowy, żeby mi kogoś podstawić, wybrałby chyba

kogoś takiego jak Mila. Tak samo Car Kasjer, gdyby

chciał zrobić ze mną porządek.

Jedno ale. Przecież Ollie ją zna, i to od dawna. Chyba

że to nieprawda i Ollie tylko tak mówi, bo pracuje dla

Howella i dostał takie instrukcje. Oszaleć można.

Pierwsza oznaka paranoi: wszyscy wokół wydają się

podejrzani. Porzuciłem te myśli i zabrałem się do

wycierania baru.

– Hej, mam tu coś dla ciebie. – Ollie pchnął po

kontuarze opasłe tomiszcze.

Zatrzymało się przede mną. Spojrzałem na okładkę.

Poradnik barmana. Sprawdziłem, ile ma stron – 508. No,

istne kompendium wiedzy.

– Teoretyczne przygotowanie to podstawa. Barman

musi wiedzieć, co z czym i w jakich proporcjach się

miesza, żeby nie marnować alkoholu – ciągnął Ollie. –

Zabierz to do domu.

– Większości tych drinków nigdy nie będę

przyrządzał.

– Wyglądasz mi na człowieka, który lubi być

przygotowany. – Ollie miał rację.

Mijał powoli tydzień. Dave i jego budweiser, Meg ze

swoim pinot grigio, bracia Alton wpadający co piątek na

wieczorną pintę guinnessa; ci ostatni śledzili proces

napełniania szklanek browarem z taką fascynacją, jakbym,

nie przymierzając, lał do nich płynne złoto. Pracowałem,

biegałem, a dwa cienie od Howella nie odstępowały mnie

na krok. Wieczorami kładłem się na łóżku i kartkowałem

pięćsetstronicowy poradnik barmana. Odprężało mnie

odkrywanie tych tysięcy koktajli, jakie wymyśliła do tej

pory ludzkość; każdy stanowił idealną mieszankę tego, co

akurat było pod ręką, a gwarantowało pożądany efekt.

Tym torem powinny podążać moje myśli, jeśli chciałem

skutecznie rozwiązać swój problem. Jakie składniki i w

jakiej kolejności zmieszać, żeby uzyskać zamierzony

rezultat.

Jak skombinować pistolet, skąd wziąć papiery, które

pozwoliłyby mi na przekraczanie granic, jak wymknąć się

spod nieustającej obserwacji Howella.

11

Na początku następnego tygodnia Ollie wyrzucił

barmana, który mu podpadł, i zatrudnił nowego, żeby

mieć się na kim wyżywać. August pojawił się tylko dwa

razy, obejrzał kawałek transmisji meczu koszykówki, do

mnie prawie się nie odezwał. Sprawiał takie wrażenie,

jakby zbierał się na odwagę, żeby coś mi powiedzieć, ale

nie wiedział, jak zacząć.

Urocza Mila wpadała przez cztery kolejne dni,

zawsze wieczorem, wdawała się w dyskusje o polityce z

Olliem, a mnie pytała o moje parkourowe przełaje, i to

wszystko. Czułem jednak, że obserwuje mnie przy pracy,

tak jakby mnie oceniała. W piątek Ollie, wyjeżdżając na

dwa dni do New Jersey do chorej matki, prowadzenie baru

pod swą nieobecność powierzył mnie; już pierwszego

wieczoru obejrzałem klawiaturę sejfu w jego biurze i

stwierdziłem, że odciski palców znajdują się tylko na

czterech klawiszach. Z tymi samymi czterema cyframi co

w adresie baru. Wystukałem ten czterocyfrowy szyfr; sejf

się otworzył. W środku znajdowała się torba z gotówką,

glock z trzema pełnymi magazynkami oraz paszport

Olliego wykorzystany przez niego tylko raz, przed trzema

laty, podczas podróży do Irlandii. Zostawiłem to wszystko

i wytarłem klawiaturę. Dobrze wiedzieć, że broń, której

wkrótce będę potrzebował, bo najwyższy czas przystąpić

do działania, już praktycznie mam. Wywiadowcy Howella

jakby trochę odpuścili, przede wszystkim nie wyrośli przy

mnie jak spod ziemi, kiedy zostałem potrącony przez

rowerzystę. Albo się zagapili, albo Howell, nabrawszy

przekonania, że nie mam w planach żadnego brzydkiego

numeru, zdjął ze mnie ścisły nadzór. I o to mi właśnie

chodziło.

Tak więc pistolet już miałem. Ale nie miałem

paszportu. A musiałem wrócić do Europy. Tam brał swój

początek trop Lucy.

Nie miałem zielonego pojęcia, skąd w Nowym Jorku

można wytrzasnąć fałszywe dokumenty. Paszporty miały

teraz cyfrowe znaki wodne, wtopione czipy i nie było ich

już tak łatwo podrobić jak dawniej. Potrzebny był mi ktoś,

kto jest w stanie zdobyć specjalny papier, na którym

paszporty są drukowane – zazwyczaj od kogoś, kto

rozsyła dokumenty kanałami dyplomatycznymi albo

pracuje w rządowej drukarni. Nie musiał to być paszport

amerykański; na dobrą sprawę prościej byłoby załatwić

sobie belgijski, brytyjski albo kanadyjski. Powszechnie

wiadomo, że najłatwiejsze do podrobienia są dokumenty

belgijskie.

Musiałem więc znaleźć kogoś, kto załatwiłby mi

dokument, który nie wzbudzi podejrzeń podczas kontroli

paszportowej. Z tego, co wiedziałem, czarnorynkowa cena

fałszywego paszportu oscylowała wokół ośmiu tysięcy

dolarów. Musiałem zebrać albo ukraść tę sumę, a przed

przystąpieniem do szukania kontaktu zgubić śledzących

mnie agentów. W okolicach brooklyńskiego pchlego

targu, znikając na parę minut z oczu psom gończym

Howella w przelewających się tam tłumach, kupiłem

telefon komórkowy na kartę. W poszukiwaniu kogoś, kto

mógłby mi pomóc w powrocie do Europy, wykonałem

kilka dyskretnych telefonów do moich niepowiązanych z

CIA kontaktów w Pradze, Paryżu i Londynie.

Żadna z osób, do których dzwoniłem, nie wiedziała,

że mam cokolwiek wspólnego z Firmą. Znały mnie

jeszcze z czasów, kiedy działałem pod przykrywką w

Pradze, podając się tam za byłego kanadyjskiego żołnierza

Samsona – prawie tak samo jak Sam, co eliminowało

ryzyko, że kiedyś się przejęzyczę – teraz przemytnika i

najemnika.

Przez trzy dni nie było żadnego odzewu. Czwartego

zadzwonił znajomy z Londynu z informacją, że pewien

broker z New Jersey nazwiskiem Kitter może mi

zorganizować belgijskie dokumenty. Zadzwoniłem do

tego Kittera i umówiłem się z nim na następny dzień w

Bryant Park w centrum Manhattanu.

Urwałem się swoim cieniom, wchodząc do Olliego –

nigdy tam nie przesiadywali, zawsze obserwowali bar z

zewnątrz – i wychodząc od zaplecza, w zaułek, a

następnie skręcając do delikatesów na jego rogu.

Na wypadek gdyby któryś z cieni zauważył jednak,

jak tam wchodzę, a musiałem zakładać taką ewentualność,

opuściłem sklep również tylnym wyjściem, przeciąłem

jezdnię i skryłem się w hotelu po drugiej stronie ulicy.

Zacząłem wypatrywać stamtąd znajomych twarzy – żadna

sztuka przebrać się z garnituru w sportowe ubranie,

twarzy tak łatwo się nie zmieni. Uznawszy, że jestem

czysty, złapałem taksówkę i pojechałem godzinę

wcześniej na Manhattan. Wysiadłem przy Grand Central.

Nadal byłem czujny, wchodziłem do budynków i

hotelowych holi, żeby po chwili z nich wyjść,

zawracałem, zatrzymywałem się przed wystawami, nic

jednak nie wskazywało na to, żeby szedł za mną ktoś od

Howella.

Mężczyzna przypominający z wyglądu Kittera

siedział na skraju ławki ze słuchawkami od iPoda w

uszach, przewody niknęły pod marynarką. Czytał „Wall

Street Journal”. Przewiewne niebieskie dżinsy, flanelowa

koszula. Usiadłem na drugim końcu ławki.

Wyjął słuchawki z uszu, ale na mnie nie spojrzał.

– Przysłał mnie nasz wspólny znajomy – odezwałem

się. – Potrzebne mi dokumenty. – Załaskotało mnie w

gardle; najchętniej przerwałbym tę zabawę w konspirację

i przeszedł do konkretów. Głupie uczucie. Ale już tyle

miesięcy czekałem na szansę ruszenia tropem Lucy.

Byłem jak pies szarpiący się na smyczy, gotowy rzucić się

w pogoń. Nie mogłem dłużej zwlekać. Moja rodzina śniła

mi się noc w noc.

– Zdjęcia i pieniądze są?

– Cztery tysiące i zdjęcia. Połowa z góry, reszta,

kiedy dostanę gotowy paszport.

Wziął ode mnie kopertę.

– Za trzy godziny w Starbucksie, po północnej stronie

Grand Central.

Wstał i oddalił się. Siedziałem jeszcze chwilę i

myślałem: No, załatwione. Potem też podniosłem się z

ławki i zmartwiałem. Dziesięć kroków ode mnie stał

Howell z rękami w kieszeniach kurtki. Rozejrzałem się,

Kitter rozpłynął się bez śladu z moimi pieniędzmi.

Usiadłem z powrotem. Howell podszedł do mnie. Nie

usiadł.

– Nie dziwię ci się – powiedział. – Żona, dziecko, na

twoim miejscu zrobiłbym wszystko, żeby ich odnaleźć.

– Dostanę z powrotem swoje pieniądze?

– Nie. Niech to będzie dla ciebie nauczka.

– To tobie przydałaby się nauczka – warknąłem. –

Potrafię odszukać porywaczy Lucy, muszę tylko wrócić

do Londynu.

– Nie możemy ci zaufać. Nie zastosowałeś się do

instrukcji.

– Powiedziałeś przed chwilą, że mi się nie dziwisz.

– Nie zostałeś zwolniony, Sam, przeniesiono cię tylko

do innego wydziału, w związku z czym nie możesz złożyć

wymówienia bez zgody dyrektora. A nie masz tej zgody.

Jesteś nasz. Rób, co ci kazano, i ciesz się, że nie

odsiadujesz w celi dożywocia. Byliśmy dla ciebie

wyrozumiali. Wracaj do tego przesympatycznego

osiedlowego baru, uśmiechaj się do ludzi, dziękuj Bogu,

że nie siorbiesz zimnej zupy z drewnianej miski i nie

spuszczają ci co dzień łomotu.

Pokręciłem głową.

– Śni mi się po nocach mój synek. Macie to w swoich

aktach, Howell? Śnią mi się moja żona i dziecko, bo

wiem, że ona jest niewinna, że gdzieś tam są, a... a wy

stoicie mi na drodze. – Po raz pierwszy od długiego czasu

usłyszałem w swoim tonie ten stalowy warkot.

Na Howellu nie zrobiło to wrażenia.

– Jesteś wolny, Sam. Wracaj do domu. I zachowuj

się. Następnym razem nie będę taki wyrozumiały. W

biurze odbyła się cała debata, czy cię aby nie odstrzelić za

próbę zdobycia fałszywych dokumentów. Twój wybryk

mógł świadczyć zarówno o zdesperowaniu, jak i

nieczystym sumieniu. Ja optowałem za desperacją i

dziękuj Bogu, że udało mi się przekonać do tego innych.

Ale desperacja się wypala. Zrób to jeszcze raz, a marne

twoje widoki.

– Nie aresztujecie mnie tylko dlatego, że służę wam

za przynętę – odparłem. – A wsadzajcie mnie z powrotem.

Bo ja z założonymi rękami siedzieć nie będę.

– Wracaj do siebie, a my udajemy, że to się nie

zdarzyło.

– Nie zdarzyło się, w kółko to powtarzasz. Ale na

mnie takie odzywki nie działają.

Howell odwrócił się bez słowa i ruszył przed siebie.

Wyraźnie zdenerwowany przypalił w marszu papierosa i

ze złością wydmuchnął kłąb dymu.

Mylił się. Desperacja się nie wypala. Wprost

przeciwnie, przybiera na sile. Patrzyłem za nim przez

chwilę, potem wstałem i ruszyłem w przeciwnym

kierunku.

Do Brooklynu wróciłem autobusem. Nie zawracałem

już sobie głowy gubieniem jakichś tam ogonów, dzięki

czemu szybciej byłem na miejscu. Dzień pracy zaczął mi

się od wysłuchiwania dyżurnych tekstów Olliego,

nalewania lunchowych półpint harpa i budweisera,

napełniania szklanek wodą mineralną, pochylania się nad

problemami, jakie stali klienci mieli ze swoimi klientami,

szefami tyranami, i żonami, które ich za cholerę nie

rozumieją, i kiedy Ollie zaczął utyskiwać, że nie

dostarczono mu tylu kartonów glenfiddicha, ile zamówił –

brakowało jednego – przyszedł mi do głowy sposób, w

jaki mógłbym uciec z tego drugiego więzienia.

12

Wracając do domu, już z daleka zobaczyłem Augusta

czekającego na mnie na schodkach przed moim

budynkiem.

– Mam przechlapane, co? – powiedziałem tonem

piątoklasisty przyłapanego na wagarach.

Popatrzył nieobecnym wzrokiem na ulicę, tak jakby

widział w niej przemiataną wiatrem prerię w swoich

rodzinnych stronach.

– Z tego, co słyszałem, to się nie zdarzyło.

– Howell jest konsekwentny, trzeba mu przyznać.

– Po mojemu masz szczęście, że żyjesz. Podziękuj za

to właśnie jemu.

– Ani myślę dziękować za cokolwiek temu facetowi.

– Dodam tylko, że ja nie miałem z tym nic

wspólnego. – August wzruszył ramionami. – Postawisz

piwo?

– Na piwo mogłeś wpaść do baru.

– Mam już po dziurki w nosie ględzenia Olliego –

powiedział.

– Rozumiem. – Weszliśmy do mieszkania. Było

urządzone po spartańsku paroma używanymi sprzętami,

które wstawiła tu Firma, zanim się wprowadziłem.

Otworzyłem lodówkę i podałem Augustowi zimnego

heinekena.

– Nie uciekniesz im, Sam – rzucił, otwierając puszkę

w kształcie małej baryłki.

– Trzeba mi to było powiedzieć rano – mruknąłem.

– Po twoim wyskoku w Firmie się zagotowało. Jedni

chcieli cię z powrotem zapuszkować. Inni uznali to za

niezbity dowód, że masz coś na sumieniu. Jeden Howell

się za tobą wstawiał. Powinieneś to wiedzieć. Masz poza

mną jeszcze jednego przyjaciela, i jest nim Howell.

– Howell pytał mnie o jakieś Novem Soles. Co to

takiego? Jak się zorientowałem, ma jakiś związek z Lucy i

tym zamachem bombowym w Londynie.

– Pierwsze słyszę. Lepiej nie zadawaj żadnych pytań.

Przynajmniej nie teraz, kiedy szczęśliwie urwałeś się ze

stryczka.

– Może to nazwa tej grupy, która ją uprowadziła.

Dowiedz się czegoś na ten temat. Proszę cię.

– Przecież wiesz, że nie wolno mi z tobą rozmawiać o

niczym, co ma klauzulę tajności.

– To po co tu przyszedłeś, Auguście? Wyżebrać

piwo?

Poczerwieniał.

– Przyszedłem cię ostrzec. Straszny z tobą kłopot,

Sam. Tuszowanie tego, co naprawdę zdarzyło się w

Londynie, ukrywanie przed mediami, że był to zamach na

placówkę CIA, wiele kosztowało. Zginęło ponad

dwudziestu ludzi; mamy szczęście, że nie więcej.

Brytyjczycy są wściekli i zabiją cię, jak tylko postawisz

nogę na ich gruncie. A co do tych nielicznych, którzy

skłonni są ci uwierzyć, to żaden nie nadstawi za ciebie

karku. Mówię ci, uważaj na siebie. Góra naciska, żeby cię

wyeliminować, a oni zwykle dostają, czego chcą. Jakiś

ambitny dupek dostrzeże w końcu szansę na awans w

usunięciu cię z tego świata. A całą winę zwali się na

Howella, który wykorzystywał cię jako przynętę, nie

zapewniając należytej ochrony.

– To zlecenie zostało już wydane?

– Nie będzie żadnego zlecenia. Niczego na piśmie.

Padnie sugestia i ktoś ją podchwyci. Król Henryk, mając

na myśli Thomasa Becketa, też powiedział tylko: „Czy już

nikt nie uwolni mnie od tego zbuntowanego klechy?”. –

August dopił piwo. – A więc miej oczy i uszy otwarte.

– Dam sobie radę.

August wyjął z kieszeni dwa telefony komórkowe i

jeden wręczył mnie.

– Trzymaj. Tylko ty masz ten numer. Gdyby ktoś

próbował na ciebie nastawać – dzwoń do mnie. Pomogę

ci.

Mój jedyny przyjaciel. Wzruszenie ścisnęło mi krtań.

– Dziękuję, Auguście.

Odprowadziłem go do drzwi, a potem położyłem się

na łóżku. W łóżku najlepiej mi się myśli. Wyostrzyłem

umysł, wertując podręcznik barmana, który pożyczył mi

Ollie. Każdy sukces odnoszony w życiu jest jak koktajl:

powstaje w wyniku mieszania odpowiednio dobranych

składników dodawanych w ściśle odmierzonych

proporcjach i w określonej kolejności.

Odłożyłem książkę, wyciągnąłem się na łóżku i

wpatrzony w sufit zacząłem obmyślać plan działania.

13

Obudziło mnie jakieś skrzypnięcie. Leżałem bez

ruchu. Najpierw krok, potem cichutkie kliknięcie

zamykanych drzwi.

Byłem przynętą i ktoś połknął haczyk.

Mogłem dalej leżeć nieruchomo albo wstać i

sprawdzić, kto to. Mogłem czekać, aż któryś z

żółtodziobów Howella wparuje do mieszkania i ocali mi

dupsko. Ale Howellowi, pomimo wszystkich tych

ciepłych słów, których mi nie szczędził, nie zależało

wcale na tym, żebym przeżył, kiedy przynęta zostanie już

podjęta. Jeśli był to ktoś od człowieka z blizną, Howell

mógł spisać mnie na straty, a zabójcę jego wywiadowcy

zatrzymają, kiedy będzie już po wszystkim. Nie byłem

nawet pewien, czy cienie słyszą, co się u mnie dzieje, bo

przecież znalazłem i ostentacyjnie oddałem im pluskwy,

które mi podłożyli.

Ewentualnie był to ktoś, kto, jak przewidywał

August, przyszedł zdjąć Firmie kłopot z głowy.

Nasłuchiwałem kolejnego kroku. Cisza. Zsunąłem się

ostrożnie z łóżka, przesunąłem poduszkę tam, gdzie przed

chwilą leżałem i na palcach przeszedłem w kąt pokoju za

drzwiami.

Niczego więcej nie słyszałem. Może mi się przyśniło?

Stałem w ciemnościach, a w głowie rodziła mi się szalona

myśl: To Lucy, wróciła, udało się jej w końcu uciec

porywaczom i znalazła mnie. Czysty obłęd, ale tak

właśnie pomyślałem.

Włączyła się klimatyzacja. Jej cichy, usypiający szum

skutecznie maskował ewentualne odgłosy powodowane

przez intruza. Nie miałem przy sobie broni. Żadnej.

Czekałem.

Spodziewałem się, że intruz otworzy kopniakiem

drzwi i zasypie łóżko gradem pocisków.

Tak się nie stało.

Powoli – tak powoli jak w sennym koszmarze, który

przejmuje człowieka zgrozą – drzwi otworzyły się

bezszelestnie na dobrze naoliwionych zawiasach.

Czekałem.

Przez zasłonięte okno nie przesączała się nawet

smużka księżycowej poświaty, co nie ułatwiało zabójcy

zadania; moja sypialnia pogrążona była w niemal

całkowitych ciemnościach.

Po chwili przeciął je cieniutki promyk światła i

poszukał łóżka. Ciche pacnięcie wygłuszonego przez

tłumik strzału zlało się z drugim, podobnym, z jakim

pocisk ugrzązł w materacu.

Pchnąłem drzwi jak najmocniej. Siła uderzenia

odrzuciła zaskoczonego intruza do tyłu i usłyszałem, jak

się przewraca. Wypadłem z sypialni. W sąsiednim pokoju

było ciut jaśniej, bo nie zaciągnąłem tam zasłon w oknie.

Gość leżał na wznak i unosił właśnie pistolet, biorąc mnie

na muszkę. Kopnąłem go w nadgarstek, pocisk rozorał

skrzydło drzwi, a jemu broń wyleciała z dłoni. Kopnąłem

ją w głąb pokoju.

Intruz chyba był tak samo wyciszony jak jego

pistolet. Na razie nawet nie stęknął, nie wyrwało mu się

ani jedno sapnięcie. Był ode mnie wyższy i czułem jego

krzepę, kiedy wpychał mnie z powrotem do sypialni.

Padliśmy na łóżko, a on wprawnie, jedną ręką, zwinął w

powróz kawał prześcieradła i zadzierzgnął mi go na szyi.

Włożył w to sporo wysiłku, a nawet się specjalnie nie

zasapał.

Zaczął mnie dusić, a ja chwyciłem pełną garścią

poduszkę i docisnąłem mu ją do twarzy. Pozbawieni obaj

dopływu powietrza mocowaliśmy się przez chwilę w

milczeniu. Ciemności zgęstniały. Wypuściłem z rąk

poduszkę, a on z odzyskaną energią zacisnął mi na szyi

pętlę z prześcieradła. Walnąłem go obiema pięściami na

raz, z obu stron, w klatkę piersiową. I jeszcze raz,

mocniej. Za szóstym razem poczułem, jak pęka kość.

Intruz jęknął i poluźnił pętlę. Miałem mdłości, zawroty

głowy, z trudem łapałem powietrze, ale zerwałem się z

pościeli i wymierzyłem mu potężnego kopniaka w twarz.

Spadł z łóżka, a ja zeskoczyłem mu na piersi i

sięgnąłem na ślepo po lampkę nocną, lecz zamiast na nią,

natrafiłem dłonią na podręcznik barmana. Rąbnąłem

wijącego się po podłodze intruza w krtań grzbietem tej

pięćsetstronicowej cegły w twardej oprawie i docisnąłem

mocno. Usiłował zrzucić mnie z siebie, ale teraz mogłem

swobodnie oddychać i rozpierała mnie dzika furia;

drzemie w nas jakiś pierwotny instynkt każący zabijać

każdego, kto zakrada się do naszego domu z zamiarem

wyrządzenia nam krzywdy. Paskudny atawistyczny

odruch. Czułem fale energii buchającej od nasady

kręgosłupa, ze zwojów nerwowych, tego siedliska

instynktu. Zazgrzytałem zębami.

Szamotał się coraz rozpaczliwiej. Klęcząc na nim,

napierałem całym ciałem na przewodnik barmana.

Zamierzałem pozbawić go przytomności, związać, a kiedy

się ocknie, wziąć na spytki. I naraz wyczułem, jak pęka

mu tchawica. Dreszcz obrzydzenia przepłynął mi po

rękach do barków.

Przestał wierzgać, odjąłem książkę od jego szyi.

Chciał chyba coś powiedzieć, ale z jego krtani wydobył

się tylko gulgot. Może wołał swoją mamę; może wyzywał

mnie od najgorszych; może przeklinał mocodawcę, który

wysłał go na śmierć.

Żółtodzioby Howella, słysząc w swojej aparaturze

podsłuchowej odgłosy szamotaniny, dawno już by tu

wparowały. Wychodziło na to, że nie założyli mi nowych

pluskiew w miejsce tamtych, które zdemontowałem.

Odszedłem w kąt sypialni i patrząc stamtąd na

rozciągnięte na podłodze ciało, dochodziłem powoli do

siebie. Trochę to trwało, ale w końcu pozbierałem myśli.

Miałem trupa w mieszkaniu. Zaciągnąłem go do

łazienki, zamknąłem za sobą drzwi i zapaliłem światło.

Dźwignąłem bezwładne ciało i ułożyłem w wannie;

łatwiej będzie potem posprzątać. Ze zwłok uchodzą

rozmaite paskudztwa.

Nigdy dotąd nie zabiłem człowieka. Nigdy. Pod tym

względem zachowywałem do tej pory czyste konto.

Wyciągałem z ludzi swoimi sposobami interesujące mnie

informacje, a potem zostawiałem ich w spokoju. Nie

zabijałem. Nie widziałem takiej potrzeby.

Teraz jestem zabójcą, pomyślałem, ale głos

wewnętrzny w mojej głowie ofuknął mnie: Przestań.

Zrobiłeś, co musiałeś. Rób dalej, co musisz.

Dopuszczenie się zabójstwa rozcina życie człowieka

na przed i po. Ja przekroczyłem zdecydowanie tę granicę.

Gdybym tego nie zrobił, sam leżałbym teraz w tej zimnej

porcelanowej wannie.

Oparłem się o ścianę i skupiłem wzrok na twarzy

intruza. Był mniej więcej w moim wieku, dwadzieścia

kilka lat. Oliwkowa cera, ciemne, krótko ostrzyżone

włosy. Duże uszy, szerokie usta, rzymski nos złamany

moim kopniakiem. Był w czarnych dżinsach, czarnym

T-shircie, czarnej denimowej kurtce. Na nogach miał

ciemne, ciężkie buciory. Przeszukałem go. W cholewce

buta znalazłem szwajcarski nóż sprężynowy, po który nie

zdołał sięgnąć. Dodatkowy magazynek do pistoletu w

kieszeni kurtki. Telefon komórkowy, mały, lekki,

nieprzeładowany funkcjami, zwykły tani model,

praktycznie jednorazówka. Paszportu ani żadnych innych

dokumentów tożsamości przy nim nie znalazłem, pewnie

gdzieś je zostawił. Na ramieniu miał niewielki, misterny

tatuaż. Niebieską dziewiątkę stylizowaną na wyginającą

się piękność. Górne zaokrąglenie dziewiątki stanowiło

pomarańczowe słońce z krótkimi szpilkowatymi

promieniami.

Dziewiątka i słońce. Dziewięć słońc. Novem Soles.

Zakręciło mi się w głowie.

Zajrzałem do jego portfela. Plik dolarów i drugi euro.

W zagiętym rogu jednego z banknotów euro znalazłem

wykorzystany bilet na pociąg z Paryża do Amsterdamu.

Bilet był sprzed trzech dni. Wynikałoby z tego, że

przyjechał z Paryża do Amsterdamu, a stamtąd tutaj.

Człowiek przysłany z Europy z misją pozbawienia

mnie życia.

Miałem problem. Ktoś połknął przynętę. Należałoby

powiadomić o tym Howella. Biorąc jednak pod uwagę

ostrzeżenie Augusta, ten gość nie musiał wcale działać na

zlecenie człowieka z blizną. Mógł być stacjonującym w

Europie agentem Firmy i wykonywał rozkaz kogoś z tych,

którzy nadal uważali mnie za zdrajcę.

Włączyłem telefon. Ostatnio używano go przed

sześcioma godzinami do wysłania SMS-a o treści:

Wylądowałem na JFK. Kod strefowy wskazywał na

Holandię.

A co mi tam, pomyślałem, wóz albo przewóz, i

wysłałem pod ten numer kolejnego SMS o treści:

Capra załatwiony. Ale jest problem. Śledzili mnie. Już

im się urwałem, ale mogli widzieć moją twarz.

Po minucie telefon zawibrował mi w dłoni.

14

Na ekraniku komórki wyświetliła się wiadomość

tekstowa następującej treści: Nie wracaj teraz. Przywaruj.

Zniszcz ten telefon, a ja zniszczę swój. Za trzy dni za

dzwoń pod numer awaryjny. Powodzenia.

Cóż, niewiele mi to mówiło. SMS po angielsku

przysłany z Holandii o niczym nie świadczył. W Holandii

prawie wszyscy znają angielski; włączając w to

działających tam agentów operacyjnych Firmy, którzy

mogą mnie uważać za zdrajcę zasługującego na śmierć.

Przyjąłem, odpowiedziałem tekstem, licząc, że

dowiem się czegoś więcej.

Mam nadzieję, że cierpiał, nadeszła odpowiedź.

O kurczę.

I owszem, odpowiedziałem tekstem.

SMS nie został odebrany. Tamten albo wyłączył,

albo, tak jak zapowiedział, zniszczył swoją komórkę;

nadawałem w próżnię.

Pozapalałem światła w całym mieszkaniu. Znalazłem

pocisk na półce z książkami; utkwił w tomie Wielkich

nadziei. Schowałem go do kieszeni, a zniszczoną książkę

wyrzuciłem do kubła na śmieci pod kuchennym zlewem.

Wróciłem do trupa. Jak go się stąd pozbyć? Chodziło

nie tylko o sąsiadów, ale i o wywiadowców Howella,

którzy mogli zajrzeć do mieszkania, kiedy będę w pracy, a

nie chciałem, żeby Howell dowiedział się, że ktoś połknął

przynętę, dopóki sam nie ustalę, kto to był.

Moje powiązania z Novem Soles, cokolwiek się pod

tą nazwą kryło, sprowadzały się do tego, że ktoś z

Amsterdamu chciał mnie wyeliminować i sądzi, że dopiął

swego.

Mogłem zadzwonić do Augusta. Ale co on by

poradził?

Wydłubałem pocisk z materaca, pościeliłem łóżko,

posprzątałem, a potem przez godzinę krążyłem po

mieszkaniu, zachodząc w głowę, co począć z ciałem.

O czwartej nad ranem rozległo się ciche pukanie do

drzwi. Z pistoletem w dłoni przywarłem plecami do

ściany obok drzwi wejściowych.

– Sam? – dobiegł zza nich przytłumiony głos

Howella.

– Tak. – Nie miałem ochoty go wpuszczać.

– Wszystko w porządku? Zameldowano mi, że w

twoich oknach pali się od jakiegoś czasu światło.

– Nie mogę zasnąć.

– Otwórz.

Zatknąłem pistolet z tłumikiem za gumkę spodni od

piżamy na plecach i obciągnąłem T-shirt, żeby go zakryć.

Otworzyłem. W progu stał Howell w dżinsach i czarnym

podkoszulku.

– Na pewno wszystko w porządku?

Wpuściłem go i zamknąłem drzwi. Miałem nadzieję,

że nie będzie chciał korzystać z łazienki.

– Meldują ci, ilekroć zapalam światło?

– Tak. Zwłaszcza w taki dzień jak dzisiaj. Kiedy

próbowałeś prysnąć.

– Nie mogłem zasnąć.

– Chyba nie obmyślasz nowego sposobu ucieczki?

– Nie. To zwyczajna bezsenność prześladująca

oskarżanych o zdradę. Chyba zacznę brać coś na sen. –

Starałem się panować nad głosem.

– Jesteś jakiś spięty.

– Twoja wizyta w środku nocy przypomniała mi, że

w zasadzie wciąż jestem twoim więźniem. Spięcie to

produkt uboczny. – Pokręciłem głową. – Szczerze

mówiąc, nie chce mi się wierzyć, że zerwałeś się w nocy z

łóżka tylko po to, żeby sprawdzić, jak się mam.

– Zależy mi na tobie, Sam. Wiem, ty myślisz, że cały

świat jest przeciwko tobie, ale ja nie jestem.

Jak ja chciałbym mu uwierzyć. Mogłem mu oddać

komórkę intruza i, no wiecie, obserwować jego reakcję.

Pokazać mu ten tatuaż Novem Soles i powiedzieć: patrz,

pytałeś, czy o tym czymś słyszałem i teraz usłyszałem.

Zrobić mu przyjemność. Ale Howell i jego podglądacze

tak długo skłonni byli podejrzewać mnie o najgorsze, że

miałem uzasadniony powód, żeby nie do końca im ufać. A

ten, kto dybał na moje życie, myśli teraz, że już nie żyję.

Musiałem wykorzystać to chwilowe niedoinformowanie.

Musiałem działać. I to już.

– No nic, jeśli wszystko u ciebie w porządku... –

Howell zawiesił głos.

– Wdzięczny ci jestem za troskę. – Nie patrzyłem na

niego. Uzmysłowiłem sobie właśnie, że po szamotaninie z

intruzem mogły mi zostać ślady na szyi albo siniaki na

twarzy. Nie przeglądałem się jeszcze w lustrze. – Chyba

się już położę. Teraz, kiedy mam już pewność, że nade

mną czuwacie, zasnę prędzej niż przy zapalonym świetle.

Wychwycił w moim tonie sarkazm i pokręcił głową.

Jeśli mieli mój budynek na podglądzie i rejestrowali

każdego, kto do niego wchodzi i z niego wychodzi, to

musieli mieć w swoich zapiskach faceta w ciemnym

ubraniu, który w którymś momencie wszedł, a potem już

nie wyszedł. Pewnie rano wezmą mnie w obroty. Nie

miałem wiele czasu. Spojrzałem Howellowi w oczy.

Howell wytrzymał mój wzrok i zdobył się na

politowania godny uśmiech.

– Wiem, że czujesz presję. Ale cierpliwości, Sam.

Prawda w końcu wyjdzie na jaw.

– Jestem o tym przekonany, Howell. Czekam z

utęsknieniem. – Prawda leżała w wannie. Uśmiechnąłem

się do niego nieszczerze, jak ktoś, kto ma coś do ukrycia i

nie jest pewien, czy się czymś nie zdradził.

Wyszedł. Wróciłem do łazienki i przez dobrą minutę

przyglądałem się nieboszczykowi. Spojrzałem jeszcze raz

na numer wyświetlający się na jego komórce, a potem

rozebrałem ją na części. Lepiej, żeby ten, kto chciał mnie

sprzątnąć, nie nabrał podejrzeń. Poszedłem do

remontowanego mieszkania obok, otworzyłem drzwi

wytrychem, po czym przeniosłem tam trupa i ułożyłem go

w wannie. Klimatyzację nastawiłem na maksimum.

Zwłoki zaczną cuchnąć nazajutrz, czyli w sobotę, ale

ekipy remontowe w weekendy nie pracują, żeby nie

zakłócać sobotnio-niedzielnego odpoczynku lokatorom

sąsiednich mieszkań, czyli przy odrobinie szczęścia

miałem dwa dni, zanim je znajdą. Wystarczy. Wtedy już

mnie tutaj nie będzie.

Wrzuciłem części rozmontowanej komórki do

plastikowego woreczka, którego się pozbędę po

opuszczeniu mieszkania. Lepiej, żeby Firma ich nie

znalazła po moim zniknięciu; mogłyby naprowadzić na

mój trop.

Wróciłem do łóżka przekonany, że wyrzuty sumienia

i tak nie dadzą mi zasnąć. Zabiłem przecież człowieka. A

jednak zasnąłem głębokim snem, który przychodzi po

podjęciu trudnej decyzji.

15

Jak już wspomniałem, zainspirowało mnie narzekanie

Olliego na trudności ze zdobyciem jakiegoś gatunku

importowanej whisky. Co roku z Irlandii i Szkocji wysyła

się statkami tysiące kontenerów z kartonami markowej

whisky, a na całym świecie transportem morskim

przewożonych jest w sumie blisko dziewięć miliardów ton

wszelkiego rodzaju towarów, z czego większość w dwustu

milionach kontenerów – długich stalowych trumnach,

które można wyładować whisky, obuwiem, komputerami,

zamrożonym mięsem, czymkolwiek. Nawet moją osobą.

Wiele statków handlowych, zwłaszcza tych

wyspecjalizowanych, tak zwanych kontenerowców,

zabiera na pokład nawet sześć i więcej tysięcy

kontenerów. Prawie żaden z tych kontenerów nie jest

poddawany odprawie celnej. Do dużego portu dociera

dziennie mniej więcej trzydzieści tysięcy kontenerów,

które ładuje się następnie na wagony kolejowe i

ciężarówki. Na statki zawijające z ładunkiem czy to do

Nowego Jorku, czy Bostonu, czy Los Angeles, czy

Houston, czekają całe floty ciężarówek. Żeby

skontrolować kontener, trzeba go załadować na

ciężarówkę, przewieźć pod skaner, sporządzić protokół

kontroli, w razie stwierdzenia jakichś nieprawidłowości

rozpakować go i ponownie spakować, a na koniec

załadować z powrotem na ciężarówkę. To istny

logistyczny i finansowy horror. Kontrola każdego

kontenera powoduje zwłokę, naprężenie ogniwa w

nadzwyczaj delikatnym ekonomicznym łańcuchu.

Ciężarówki przywożą załadowane albo puste kontenery

do portu i zabierają z portu pełne. Kontrolowanie ich to

tworzenie wąskiego gardła w drogowym i kolejowym

transporcie surowców i wyrobów gotowych. W sklepach

zaczyna brakować artykułów pierwszej potrzeby. Klienci

psioczą, sklepy tracą zyski, wściekają się akcjonariusze,

politycy słuchają.

To jedna ogromna wyrwa w naszym pancerzu.

Służby celne chwalą się, że kontroli poddawanych

jest sześć procent kontenerów. Ale to nieprawda. Sześć

procent to w dużym porcie około dwóch tysięcy

kontenerów dziennie. Sprawdzenie tylu jest po prostu

niemożliwe.

W kontenerze z łatwością przedostałbym się do

Europy. Ryzyko, że mnie w nim podczas kontroli znajdą,

było minimalne. Ukryć się w stalowej skrzyni na siedem

do dziesięciu dni, wymknąć z niego w Londynie albo, co

bardziej prawdopodobne, w Rotterdamie, największym

europejskim porcie. Potem wsiąść na prom do Londynu. I

stamtąd rozpocząć poszukiwanie Lucy i mojego synka.

Byle tylko udało mi się przeszmuglować samego

siebie.

16

Amsterdam

Edward kochał strach. Jego zapach na skórze, jego

smak w ustach, ten łomot serca, który mu towarzyszy.

Strach był najpotężniejszą siłą na świecie. Edward

wiedział, że strach jest motorem napędowym religii, iskrą

wywołującą wojny, nawet zalążkiem miłości – bo

wszyscy ludzie boją się samotności.

Strach był kluczem do złamania ducha tej młodej

kobiety.

Edward sączył kawę przy kuchennym stole i rozważał

wypadki ostatnich trzech tygodni. Jego eksperyment

udowodnił tym malkontentom i drobnym przestępcom, z

których sformował luźny gang, że odpowiednie

dozowanie przemocy, narkotyków i odosobnienia w

połączeniu ze stałą dawką gwałtu i częstego grożenia

egzekucją może prowadzić do pożądanych efektów.

Każdego poranka mógł śmiało powiedzieć, że obiekcje

grupy co do kidnapingu znowu się zmniejszyły: okupy

płacono, a ta młoda kobieta zaczynała wtapiać się powoli

w ich krąg. Nie różniło się to zbytnio od tego, czego

uczono go w szkole aktorskiej: tworzy się jakąś postać i w

nią wciela. Teraz, wykorzystując zdobytą na studiach

wiedzę, pracował nad tą młodą kobietą. Przetworzy ją w

nową postać.

Edward dał reszcie wyraźnie do zrozumienia, że poza

nim nikt nie ma prawa jej tknąć; bez jego przyzwolenia

nikomu nie wolno z nią rozmawiać. Była jego

tworzywem. Wiedział jednak, że podsłuchują pod

zamkniętymi drzwiami, kiedy z nożem przystawionym do

jej gardła wciska się w nią i wylicza nieprawości, których

dopuściła się sama bądź do spółki z ojcem. Wiedział, że

podsłuchują, jak postępuje dezintegracja kolejnej ludzkiej

istoty. I powiedział jej, że podsłuchują, co jeszcze bardziej

spotęgowało jej strach.

Była pora lunchu i większa część grupy wyszła na

spacer po Amsterdamie rozkoszować się pięknem

słonecznego dnia. Reszta jadła w głównym pokoju.

Nadarzała się okazja porozmawiania z nią sam na

sam. Tak było najlepiej. Otworzył plecaczek i obejrzał

najbardziej interesujące urządzenie, jakie dla niego

zmajstrowała. Dużo czasu zajęło zdobycie wszystkich

materiałów, ale w końcu był gotowy i pozostał tylko

ostatni krok. Martwił się jedynie o Simona, który po

wyeliminowaniu Sama Capry przywarował na

Brooklynie, ale z pewnością za kilka dni się odezwie.

Odstawił filiżankę i wszedł schodami na górę. Była

przetrzymywana w małej komórce w rogu. Członkom

gangu wyjaśnił, że boi się zamkniętych pomieszczeń i ta

klaustrofobia odgrywa fundamentalną rolę w jej

urabianiu. Badania były bardzo ważne. Przekręcił klucz w

zamku i uchylił drzwi.

Leżała w ciemnościach skulona, trzymając się za

brzuch i dygocząc na całym ciele. W komórce nie było

zimno, ale ona dygotała. I patrzyła na niego. Nie odsuwała

się, po prostu leżała zobojętniała na wszystko i patrzyła.

– Dziś jest ważny dzień – powiedział. Nie położył się

na niej, nie rozchylił jej ud, nie ściągnął spodni od dresu,

które kazał jej nosić. Nie wykrzyczał jej w twarz,

dlaczego wszystko w jej dawnym życiu było złe,

odrażające i godne potępienia, dlaczego uwłaczało

ludzkiej godności, i że oni walczą w imieniu tych, którym

dzieje się krzywda. Nie puścił jej żadnego filmu wideo o

płonących żywcem ludziach, o rozstrzeliwaniu całych

rodzin, o rezultatach działalności jej ojca. Reszta gangu

przepadała za tymi kazaniami; przyklejeni do drzwi

słuchali z zapartym tchem, jak naucza dziewczynę. Z

książki o tym, jak Symbiotyczna Armia Wyzwolenia

zrobiła pranie mózgu Patty Hearst, zaczerpnął wiele

przydatnych i fascynujących wskazówek co do sposobu,

w jaki można przekształcić kobietę w bezwolnego pionka.

Na razie wszystko wskazywało, że metody, które stosuje,

przynoszą pożądany efekt: po kilkuset godzinach

przemyślanych tortur dziewczyna była teraz cicha i uległa,

stanowiła podręcznikowy przykład ofiary zastraszania i

szantażu. Siłę wykuwa cierpienie, a Edward potrzebował

jej silnej. – Co chcesz mi powiedzieć?

Zerknęła na drzwi.

– Nie ma ich tam – uspokoił ją. – Jesteśmy sami. –

Uśmiechnął się; da jej tym do zrozumienia, że

uśmiechanie się nie jest czymś zakazanym. – A zatem

dzisiaj możesz wyszczotkować zęby i skorzystać z toalety.

A potem pójdziemy na spacer.

– Na spacer?

– Tak. Mam dla siebie bardzo ważne zadanie.

Pomógł jej wstać i zaprowadził ją do malutkiej

łazienki. Cuchnęła potem; nie obejdzie się bez prysznica,

jeśli ma wyjść między ludzi. Ważne, żeby nie rzucała się

w oczy i nikt jej nie zapamiętał. Otworzył drzwi i kazał jej

się umyć. Nie spoglądając na niego, kiwnęła głową.

Zszedł do swojej sypialni po nowe ubranie, które dla

niej kupił: skromne spodnie, niebieska apaszka, którą w

razie czego będzie sobie mogła zasłonić twarz, szary

pulower. W tym stroju będzie praktycznie niewidzialna.

Wracając, zajrzał do kuchni. Demi stała naburmuszona

przy zlewie.

– Co jest? – spytał.

– Piet poszedł na górę – odburknęła Demi. –

Powiedział, że jesteś za miękki dla tej kobiety. Że nie

wiesz, jak ją do końca złamać. Że on cię w tym wyręczy.

Edward odwrócił się i wbiegł po schodach. Pchnął

drzwi łazienki. Zamknięte. Wyważył je kopniakiem i

zobaczył Pieta stojącego za pochyloną nad umywalką

kobietą i ściągającego jedną ręką spodnie. Ostrzem

trzymanego w drugiej ręce starego japońskiego miecza

wakizashi wodził po plecach dziewczyny jak po osełce.

Dziewczyna dygotała w milczeniu. Nie potrafiła już

wzywać pomocy.

Edward wyszarpnął pistolet zza paska na plecach i

przystawił Pietowi lufę do karku.

– Przepraszam – powiedział – ale to mój projekt

naukowy.

– Trzeba ją w końcu złamać – warknął Piet. – A

swoją drogą nieładnie tak wpadać bez zaproszenia.

Edwardowi zadrżała ręka.

– Wciągaj spodnie i na dół. Ona ma dzisiaj zadanie

do wykonania. Bardzo ważne. Chcesz ją teraz

zdekoncentrować?

– Gdybyś ją złamał jak trzeba, nic by jej nie mogło

zdekoncentrować, to ci powiem. Byłoby jej wszystko

jedno. – I patrząc na odbicie Edwarda w lustrze, dorzucił:

– Co to za zadanie?

– Takie, do jakiego tylko ona ma kwalifikacje. –

Edward siłą woli powstrzymywał się od roztrzaskania

temu durniowi łba o spłowiałą lamperię łazienki. Pogroził

Pietowi palcem. – Spróbuj do niej jeszcze raz się dobrać, a

nie żyjesz.

– Czemu nie chcesz się tą gąską podzielić?

Edwardowi nie spodobał się błysk w oku Pieta. Piet

był użyteczny, ale tylko do pewnego stopnia, ze względu

na swoją nieobliczalność, która w takich jak obecna

sytuacjach mogła w każdej chwili dojść do głosu.

– Bo nie muszę – warknął.

Piet odjął krótki miecz od pleców kobiety i skierował

się do drzwi. Edward opuścił pistolet, ale go nie chował.

Wychodząc, Piet obejrzał się jeszcze i uśmiechnął do

młodej kobiety. Odwróciła wzrok, okrywając swą nagość.

Edward zamknął za Pietem drzwi.

Kobieta zaczęła drżeć, otoczył ją więc ramieniem.

– Zrobił to? Zrobił? – Nie dokończył pytania.

Pokręciła głową. Obejrzał jej plecy; Piet lekko

skaleczył ją wakizashi. – Pożąda ciebie, bo jesteś dla mnie

taka ważna – powiedział.

– Czasami cię tu nie ma – zauważyła cicho.

– Jestem wszędzie. Zawsze – warknął chłodno. –

Nawet tutaj. – Popukał ją w czoło. – No, myj się.

Zszedł na dół. Piet siedział sam w kuchni.

Pomieszczenia, do których wchodził, ludzie czym prędzej

opuszczali. Najwyższa pora go utemperować, żeby nie

przysparzał dalszych kłopotów.

– Inspiruje mnie twoja inicjatywa – powiedział. –

Chodź na tę robotę. Bo widzę, że ciekawość cię zżera.

– A dokąd? – W głosie Pieta pobrzmiewała lekka

nieufność.

Edward uśmiechnął się.

– Na Centraal Station. – Był to główny węzeł

kolejowy w północnej części Amsterdamu.

– Wypuszczasz ją? – spytał Piet. Do kuchni, z

założonymi na piersiach rękami, wróciła Demi, chuda,

jasnowłosa Holenderka.

– Nie wygaduj głupstw; ona by już teraz ode mnie nie

odeszła. Pójdziesz z nami. Ty, Demi, też. Zabierz kamerę.

Będzie co filmować.

Piet spojrzał na niego niezdecydowanie.

– Chcę, żebyś tam był. Bo ci ufam. A jak tam

będziesz, ona na pewno zrobi, co jej się każe.

Kobieta zeszła powoli schodami. Rozejrzała się

niepewnie, ręce jej drżały. Przywieziono ją do tego domu

przed trzema tygodniami i od tamtego czasu tylko kilka

razy była wypuszczana z komórki, ale zawsze ktoś jej

wtedy pilnował. Dzisiaj Edward uznał, że nie będzie już

sprawiała kłopotu. Uśmiechnął się do Pieta. Metody

zastosowane wobec Hearst sprawdziły się: złamać,

upokorzyć i zostawić nikły cień nadziei.

Zerknęła na Pieta i wargi jej zadrżały.

– Wypuszczacie mnie? – spytała, zwracając się do

Edwarda.

– Ależ skąd, Jasmin. Należysz teraz do nas, a my do

ciebie.

– Tak – przyznała cicho. Przez pierwsze trzy dni

stawiała zaciekły opór. Wspomnienie tamtego wyzwania

wydawało się teraz bardzo odległe.

– Dzisiaj chodzi o twojego ojca. – Edward pstryknął

się w szyję. – On dla ciebie już nie żyje. Pamiętasz,

Jasmin?

– Tak – odparła po dłuższej chwili milczenia. – On

już dla mnie nie żyje.

– To zły człowiek, Jasmin. Twój dawny świat był

bardzo zły, prawda? Wyrwaliśmy cię z tego bagna. Bo my

jesteśmy ci dobrzy.

– Jest złym człowiekiem. Musi zapłacić za wszystko,

co zrobił. – W jej głosie pojawiło się teraz większe

przekonanie. – Jest zły. Tak jak powiedziałeś. Bardzo zły.

Edward posłał Pietowi i Demi triumfalny uśmieszek.

Potem uśmiechnął się do Jasmin.

– Dla niego jesteś niczym, dla nas – wszystkim. Tak?

To prawda. Tu jest teraz twój dom. My jesteśmy twoją

rodziną. Na zawsze.

Milczała.

– Wychodzimy z domu na spacer. Będziesz grzeczna,

prawda, Jasmin? Bo jeśli nie, to będę zmuszony znowu

zamknąć cię w komórce. Na tydzień, na miesiąc, może

nawet na cały rok. Będę cię tam przez długi czas

odwiedzał z moim nożem, zabawiał się z tobą. Może Piet

też czasem wpadnie. – Przesunął palcem po linii jej

szczęki. Popatrzyła ponad jego ramieniem na Pieta.

Po chwili kiwnęła głową. Pogładził ją po ramieniu

poznaczonym śladami igieł po narkotykach, jakie jej

aplikował.

– Nie musisz się bać – podjął. – Nie odstąpię cię na

krok. Chcemy wykorzystać twoją fachową wiedzę.

Powinnaś być dumna z tego, że zło, które czyniłaś,

wykorzystujemy teraz do czynienia dobra.

Znowu kiwnęła głową.

– Tam, dokąd idziemy, przebywa mnóstwo złych

ludzi, Jasmin – kontynuował Edward. – Sami bardzo źli

ludzie.

– Bardzo źli ludzie – powtórzyła za nim.

– Idziemy na stację kolejową. – Edward uśmiechnął

się i wyciągnął rękę. Na oczach Pieta i Demi ujął jej dłoń.

Czuł na sobie ich spojrzenia jak aktor spojrzenia widzów

siedzących na zaciemnionej widowni. Ścisnął mocniej.

Z ust kobiety wyrwał się przeciągły jęk.

– Nie powiedziałem, że wolno ci się odzywać. –

Ścisnął jeszcze mocniej.

Zdusiła w sobie ten jęk. Ściskał dalej.

– Teraz już wolno.

– Kiedy wychodzimy? – wykrztusiła Jasmin. Co

najciekawsze, przez cały ten czas nawet nie próbowała

wyszarpnąć dłoni z jego uścisku. Była jego.

Stojący za nimi Piet roześmiał się.

Edward zwolnił uścisk i splótł palce z jej palcami.

– Za chwilę. Jeśli zrobisz, co każę, nie wrócisz do

komórki. Zostaniesz tutaj. Przez całe dnie. A dzisiaj

będziesz mogła spać w moim łóżku, Jasmin. Ze mną. Jak

żona z mężem.

Poruszyła wargami, ale nic nie powiedziała.

Edward nachylił się do jej ucha.

– Zrobisz, co ci każę, Jasmin?

Ale znał już odpowiedź.

– Tak – powiedziała cicho. – Zrobię, o co tylko

poprosisz.

Przez chwilę wydawało mu się, że dostrzega w niej tę

silną kobietę, którą była, zanim przeszła gehennę w

piekielnej komórce, ale to wrażenie minęło, kiedy

zerknęła na Pieta i Demi. Pokazywała tamtym, że jest

zgniecioną, zrozpaczoną skorupą, która pragnie tylko

przeżyć następną godzinę. Tak jak to sobie zaplanował.

Strach. Widział go w oczach mężczyzn, których zabił na

Węgrzech, w ślepej panice Sama Capry usiłującego

szukać żony w dymie i zgiełku Holborn.

Strach robił swoje.

Puścił jej dłoń.

– Dzisiaj wszystko się dla ciebie zmienia, Jasmin.

Dzisiaj jesteś najważniejszą lokatorką tego domu.

Uśmiechnął się. Zanosiło się na fajerwerk jeszcze

bardziej spektakularny niż tamten w Londynie.

17

W sobotę miałem wolne. Dni wolne spędzałem w

domu, oglądając telewizję albo czytając. Jeśli

wychodziłem, to tylko na krótki jogging albo od czasu do

czasu do biblioteki.

Podczas typowej wizyty w bibliotece przez godzinę

wertowałem katalogi, zabijałem czas między półkami,

kartkowałem książki o neutralnej tematyce (nic z

literatury faktu, nic o Firmie; wybierałem zwykle opasłe

powieści historyczne). Później logowałem się w sieci i

szukałem tam czegokolwiek o Lucy; byłem niemal

pewien, że Howell monitoruje biblioteczne łącze

internetowe, bo tylko przez nie mogłem się łączyć z

siecią. Nie natrafiłem nigdy na żadną wzmiankę o Lucy.

Odwiedzałem jej od dawna nieuaktualnianą stronę na

Facebooku i oglądałem zamieszczone tam zdjęcia; nasze

pierwsze Boże Narodzenie w Londynie, ona na spacerze

brzegiem morza podczas długiego weekendu na Majorce,

my oboje na kawie w Kensington Park w przepiękny letni

poranek. W domu nie miałem żadnych jej fotografii; w

ogóle niczego z naszego mieszkania w Londynie. Firma

skonfiskowała wszystko jako dowody rzeczowe.

Na jednych fotografiach była uśmiechnięta, na innych

poważna. Patrzyłem na te stare fotki, szukałem jakiegoś

śladu, jakiegoś znaku, że mogła zdradzić. Tak jakby

można to było wyczytać z twarzy. Od czasu, kiedy zaszła

w ciążę, nie pozwalała się fotografować; większość

znajomych na Facebooku stanowili jej koledzy i koleżanki

z arizońskiego college’u, a ich wpisy od dawna

pozostawały bez odpowiedzi.

Tak więc nie zaskoczyłem swoich obserwatorów,

kiedy w sobotę po południu wpadłem na chwilę do

Olliego, a potem udałem się do biblioteki. Wrzuciłem do

zsuwni zwrotów wypożyczone, nieprzeczytane książki.

Uśmiechnąłem się do bibliotekarki, która rozmawiała

właśnie przez telefon i nie zwracała na mnie najmniejszej

uwagi. Przez pięć minut krążyłem między półkami,

wyczekując momentu, kiedy będę mógł się dobrać

niezauważony do czujnika systemu alarmowego przy

drzwiach. Wreszcie nadszedł taki. Szybko zdjąłem z

czujnika osłonę, przeciąłem nożyczkami przewód, którym

do systemu podłączone były tylne drzwi, i założyłem

osłonę na powrót. Nikt mnie na tym nie nakrył. W dziale

dziecięcym ktoś czytał na głos małym słuchaczom Gdzie

mieszkają dzikie stwory.

Wziąłem głęboki oddech i otworzyłem drzwi. Alarm

się nie włączył. Z duszą na ramieniu wyszedłem w ciepły,

słoneczny dzień, przygotowany, że lada chwila padnie

ostrzegawczy strzał i pocisk zrykoszetuje od trotuaru

przede mną albo strzaska mi kolano, że oberwę czymś

ciężkim w głowę i upadnę, że drogę zastąpi mi jakiś facet,

grożąc pistoletem, każe wsiadać do samochodu i

zadzwoni do Howella z meldunkiem, że byłem

niegrzeczny, a potem zapyta mnie o trupa w sąsiednim

mieszkaniu.

Nic takiego nie nastąpiło. Cisza, spokój. Byłem o

krok bliżej wolności.

Podszedłem do upatrzonego wcześniej samochodu,

który co tydzień o tej porze parkował w bocznej uliczce,

zawsze w tym samym miejscu, pod centrum handlowym.

Był to stary model, łatwy do ukradzenia, niewyposażony

w system śledzący GPS. Uruchomiłem go w mgnieniu

oka, zwierając na krótko kabelki pod kolumną

kierownicy. Żadnego ogona nie dostrzegłem w lusterku

wstecznym; wywiadowcy, jeśli przyszli za mną do

biblioteki, obserwowali teraz pewnie główne wejście albo

monitorowali połączenia z Internetem.

Pojechałem na północ. Po drodze zatrzymałem się

przy Walt-Marcie, żeby skompletować kamuflaż, a potem,

pięćdziesiąt kilometrów przed Albany, skręciłem na

postój dla ciężarówek. Zostawiłem wóz w

najodleglejszym kącie parkingu i wszedłem do kafejki.

Zamówiłem kawę i sącząc ją, obserwowałem

wchodzących i wychodzących kierowców ciężarówek. W

telewizorze zawieszonym nad barem leciały wiadomości:

pięć ofiar śmiertelnych zamachu bombowego na dworcu

w Amsterdamie, wczorajsze spadki na giełdach,

kongresman oskarżony o korupcję...

W przerwach na reklamy przysłuchiwałem się

pogwarkom kierowców; polowałem na jakiegoś gadułę.

Gaduła o nic nie pyta, gaduła sam chce być słuchany. Ten

drugi jest mu potrzebny tylko jako słuchacz. Jak inni

zagajają rozmowę uwagami na temat pogody, tak oni

rozgłaszają wszem wobec, co wiozą. Po jakiejś godzinie

przysiadł się do mojego stolika siwowłosy kierowca z

hamburgerem i frytkami polanymi obficie keczupem.

Pochłonął danie z wilczym apetytem, a kiedy talerz był

już pusty, poinformował kierowcę siedzącego obok, że

wiezie do portu flanelę i guziki, które mają popłynąć za

ocean, gdzie zostaną przerobione na koszule.

– Ja tam nic z tego nie rozumiem. To u nas nie umieją

już szyć koszul? – dziwował się gaduła. – Maszyny do

szycia przecież mamy, nie?

– Mamy – odburknął tamten. – Japońskie. – Wzruszył

ramionami, wstał i wyszedł.

Kierowca zamówił kawę.

Kiedy mu ją przyniesiono, nie czekając nawet, aż

pierwszy kłąb pary z kubka rozpłynie się w powietrzu,

siorbnął łyk.

– Pan jedzie do portu? – spytałem.

Zmierzył mnie wzrokiem.

– No.

– Bo ja też tam. Ale samochód mi się zepsuł. Brat

pracuje na statku, który wypływa jutro z New Jersey, i

załatwił mi na nim robotę.

– Na tych statkach amerykańscy chłopcy raczej nie

pływają.

– Wiem. Ale brat jest brygadzistą. Załatwił mi pracę.

– Przygryzłem dolną wargę, pozując na

małomiasteczkowego prostaczka. – Nie wiem, co robić.

Statek jutro odbija, a ja tu siedzę nad kawą i obgryzam

paznokcie. Pytałem już paru panów, czyby mnie nie

podrzucili, ale chyba coś ze mną nie tak, bo wszyscy mnie

spławiają. – Zrobiłem zrozpaczoną minę.

– Trudna sprawa. – Kierowca wpatrywał się w pusty,

wymazany keczupem talerz jak w obraz.

– Wiem, proszę pana. Nie prosiłbym, ale bardzo mi

na tej pracy zależy. Żeby się tylko dostać pod jakiś

terminal portowy, to już stamtąd trafię na statek brata.

– Nie wolno mi zabierać łebków. Zrozum.

– Tak, rozumiem. Ale pan przecież nie jest taki. –

Przygotowywałem sobie grunt pod wyciągnięcie

najcięższego działa. – Ja też bym wolał, żeby te koszule

szyli u nas. Miałbym wtedy pracę na suchym lądzie. A tak

muszę brać, co podleci. – Zacząłem z ostentacyjnym

namaszczeniem wysupływać z kieszeni drobniaki dla

kelnerki. Jak już grać jakąś rolę, to przekonująco.

Kelnerka podsłuchująca, od kiedy w kafejce trochę się

przerzedziło, podeszła i dolała mi kawy, chociaż o to nie

prosiłem.

Kierowca odstawił kubek. Bił się z myślami.

Większość ludzi to życzliwi, skorzy do pomocy innym

obywatele.

– Bo ja wiem...

– Mógłbym się dorzucić do rachunku za benzynę.

– Jak się nazywasz?

– Sam. Sam Capra. – Nie udało mi się zdobyć

żadnego podrobionego dowodu tożsamości, a więc

kłamanie nie miało sensu. Poprosił mnie o prawo jazdy.

Podałem mu je.

– Capra jak ten reżyser filmowy?

Roześmiałem się, myślałby kto, że słyszę to pytanie

po raz pierwszy w życiu.

– Nie mam z nim nic wspólnego, a szkoda. Z samych

tantiem za To cudowne życie żyłbym sobie teraz jak

panisko.

– Tak, to był dobry film – pochwalił, tak jakby mimo

wszystko widział we mnie spadkobiercę tego

najsłynniejszego Capry. – Tu stoi napisane, że mieszkasz

w Nowym Jorku; to co robisz tutaj?

– Wracam z Albany. Szukałem tam pracy, ale nic nie

znalazłem. – Czy można było sobie wyobrazić większego

pechowca?

Oglądał jeszcze przez jakiś czas moje prawo jazdy z

obu stron, potem oddał mi je i dopił kawę.

– Tak, Samie Capra, życie jest cudowne, złapałeś

okazję – powiedział i zarechotał ubawiony własnym

żartem. Ja też się roześmiałem.

18

I tak stałem się kropelką w rzece towarów płynących

do Port of New York and New Jersey, skąd miały zostać

wyekspediowane w szeroki świat. Poddając się biernie

prądowi tej rzeki, mogłem tylko mieć nadzieję, że nie

wessie mnie po drodze jakiś wir ani że nie osiądę gdzieś

na mieliźnie.

Kierowca ciężarówki wiozącej flanelę i guziki, z

kamienną twarzą okazując dokumenty przewozowe na

kolejnych punktach kontrolnych i w komorach celnych,

przez które musieliśmy przejechać, zatrzymał się wreszcie

przed jednym z portowych terminali w Newark Bay.

Podziękowałem mu, wsunąłem w dłoń bakszysz (który

nazwaliśmy zwrotem za benzynę) i wyskoczyłem z

kabiny.

Porty tętnią życiem. Pracujący w nich ludzie uwijają

się jak w ukropie. W zakupionych w Wal-Marcie

dżinsach, denimowej koszuli, roboczych buciorach i

bejsbolówce Jankesów na głowie, taszcząc dwa worki

marynarskie, wyglądałem na kogoś, kto zszedł właśnie ze

statku na ląd albo wraca z jakiegoś magazynu na terenie

portowego kompleksu. Miałem nadzieję, że nie

przyciągam uwagi.

Obserwowałem kontenery przywożone z doków i

ładowane przez portowe dźwigi na statki. Najpierw

znikały w ładowniach, a kiedy te były już pełne,

ustawiano je w stosy na pokładzie. Załadunek miał w

sobie coś z gracji tańca. Kolejka ciężarówek posuwała się

powoli do przodu, te uwolnione już od brzemienia

zawracały i ustawiały się na końcu drugiej kolejki po

towary z Europy i Afryki, albo z amerykańskich portów

na południu: Charlestonu, Miami, Nowego Orleanu,

Houston.

Pomaszerowałem wzdłuż rzędu statków handlowych

przycumowanych do nabrzeża. Minąłem strzeżoną bramę

w wysokim ogrodzeniu z drucianej siatki, które mnie od

nich oddzielało, jeszcze kilkadziesiąt kroków i budka

strażnika znikła mi z oczu.

Wspiąłem się zwinnie po siatce, przerzuciłem nogi na

drugą stronę i zeskoczyłem. Nikt nie krzyknął.

Zapuściłem się w labirynt wież ustawionych z

kontenerów. Miałem do wyboru. Statek albo kontener.

Próba dostania się bezpośrednio na pokład statku i ukrycia

na nim odpadała, bo łatwo mógłby mnie tam znaleźć ktoś

z załogi. Chowając się w kontenerze, też ryzykowałem;

kontener mógł wylądować na samym dnie ładowni albo

zostać obstawiony innymi kontenerami, tak że nie dałoby

się otworzyć drzwi. Miałem co prawda narzędzia do

wycięcia otworu wentylacyjnego, ale wolałem wybrać

sobie trumnę, w której przyjdzie mi spędzić dziesięć

następnych dni.

Chociaż nikt nie zwracał na mnie najmniejszej uwagi,

miałem się wciąż na baczności. Howell i jego ludzie

zorientowali się już z pewnością, że im się urwałem, i

mogli być na moim tropie.

– Hej! – krzyknął ktoś.

Obejrzałem się i stanąłem jak wryty. Biegł za mną

facet w koszuli, jakie noszą pracownicy biura spedytora

portowego. W ręku trzymał elektroniczny czytnik kodów

kreskowych.

– Stary, gdzie tu najbliższy klop? – wysapał,

dogoniwszy mnie. – Ja pierwszy dzień w pracy... a tu

takie przestrzenie, że człowiek się, cholerka, pogubić

może.

Wskazałem głową najbliższy budynek. Miałem

nadzieję, że naprawdę znajdzie tam toaletę.

– Dzięki. – I pognał w tamtym kierunku.

Czy mnie sobie zapamięta, jeśli jej nie znajdzie?

Odprowadzałem go wzrokiem. Niewykluczone, że na

wyszukanie tego, o co mi chodziło, miałem o wiele mniej

czasu, niż myślałem. Tak, pytałem jednego gościa, ale źle

mnie skierował. Nie, nie zwróciłem uwagi, czy miał przy

piętą plakietkę identyfikacyjną...

Wiedziałem, jakiego rodzaju kontenera szukać. Na

bokach każdego widnieje naniesiona przez szablon nazwa

armatora linii żeglugowej powiązana z indywidualnym

numerem. Firmy spedycyjne na ogół odsprzedają albo

wypożyczają sobie kontenery; napisy na niektórych były

nadpisane, spod krawędzi nowych numerów wyzierały

cienie starej farby.

W wyobraźni laika kontener to taki przenośny sejf, do

którego trudno się włamać, rodzaj szafy pancernej, tylko

większej, zamkniętej na mur i dodatkowo zaplombowanej.

Ja widziałem tutaj wiele zerwanych, luźno dyndających

plomb. Zresztą taka plomba to nic pancernego, to często

plastikowy pasek podobny do tych, które zakłada się na

nadgarstek pacjentom szpitali. Numer na plombie

odpowiada numerowi na boku kontenera, a sama plomba

przewlekana jest po prostu przez wajchy do otwierania

drzwi. Kilka kontenerów w ogóle nie miało plomb:

podczas przemieszczania, ustawiania, opróżniania,

ładowania i ponownego przemieszczania tysięcy

kontenerów te plastikowe paski łatwo mogą się przerwać.

Ale podczas kontroli nikt się tym nie przejmuje.

Rzekom towarów nie wolno położyć tamy.

Z nazwy armatora na wielkich kontenerach, przed

którymi stałem, wynikało, że należą do holenderskiego

towarzystwa żeglugowego z siedzibą w Rotterdamie.

Trudno, niech będzie Rotterdam. Nie widziałem nigdzie

neonu z napisem Londyn, który paliłby się nad

kontenerami płynącymi do Wielkiej Brytanii. Ale

przynajmniej w chaosie i labiryncie Rotterdamu, tego

największego i najrojniejszego portu Europy, będę się

mógł bez śladu rozpłynąć. Z wysokiego stosu kontenerów

wybrałem jeden z tych na samym spodzie – on będzie

chyba ładowany ostatni. Stał drzwiami skierowanymi w

stronę przeciwną niż dźwigi portowe i było mi obojętne,

co znajduje się w środku – no, chyba że węże albo

skorpiony. To była moja szansa.

Plomba była nienaruszona; przeciąłem ją nożem,

pozostawiając krawędzie postrzępione, żeby wyglądało,

że przerwała się sama w trakcie transportu. Otworzyłem

drzwi, wszedłem do środka i zatrzasnąłem je za sobą.

Zajęło mi to całe pięć sekund. Uklękłem przy

drzwiach, nasłuchując, czy nikt nie nadbiega. Spokój,

cisza, jeśli nie liczyć zgrzytania i pojękiwania kontenerów

unoszonych powoli w powietrze przez dźwig z wierzchu

mojego stosu. Wygrzebałem z worka latarkę. Zapaliłem ją

i rozejrzałem się po kontenerze. Sterty kartonów. Miałem

cichą nadzieję, że będzie pusty – no bo co takiego

atrakcyjnego dla reszty świata może jeszcze produkować

Ameryka. Lewarowane produkty finansowe, kredyty

hipoteczne podwyższonego ryzyka?

Obejrzałem kartony. RĘCZNIKI PAPIEROWE

CLEAN-PAK, przeczytałem na tych z jednej sterty,

VERMONCKIE MYDEŁKA ZIOŁOWE WYRABIANE

RĘCZNIE W USA informował napis na tle

nowoangielskiego, sielskiego krajobrazu na tych z drugiej.

Spędzę zamknięty w tej trumnie osiem do dziesięciu dni

bez prysznica; przynajmniej będę mniej cuchnął.

Przykucnąłem z dala od drzwi i czekałem. W końcu

poczułem, jak kontener unosi się, odrywa od ziemi, sunie

w powietrzu w kierunku oceanu, a potem powoli osiada.

Opatulony kocem oparłem się o karton z vermonckim

mydełkiem i zasnąłem.

19

Dziesięć dni w stalowej trumnie. Nudy na pudy, nic

tylko rozmyślać i planować. Wyobraźcie sobie, że na

dziesięć dni zostajecie pozbawieni wszelkiego kontaktu ze

światem zewnętrznym; ani telefonu, ani sieci, ani

telewizji. Odcięcie tej elektronicznej pępowiny wyrzuciło

mnie poza nawias rozpaplanego współczesnego

społeczeństwa. Niektórych cisza i spokój mogą

doprowadzić do szaleństwa, ze mną jest na odwrót.

Jedyne, co dobrze wspominam z pobytu w tamtym

więzieniu CIA w Polsce, to długie okresy ciszy, jakie

nastąpiły po kilku pierwszych tygodniach przesłuchiwań –

tylko ja i kamienne ściany. Potęga czasu na myślenie to w

dzisiejszym świecie zapomniana rozkosz. Znowu jakbym

siedział w więziennej celi, tyle że tutaj nikt mnie nie

torturował. Ale granica, którą przekroczyłem, ciążyła mi

bardziej, niż myślałem, opracowując ten plan. Howell

mógł wydać rozkaz zabicia mnie bez ostrzeżenia.

Wyrwałem się z niewidzialnej klatki. Drugiej szansy mieć

już nie będę.

Po przebudzeniu rozpakowałem się, przyświecając

sobie latarką. W workach marynarskich miałem glocka i

dwa zapasowe magazynki, które ukradłem z sejfu w

pakamerze Olliego. Miałem cały asortyment

wysokoproteinowych batonów i owoców. Butelki z wodą.

Baterie do latarki. Szczoteczkę i pastę do zębów oraz

papier toaletowy. Mały pojemnik na odpadki. Zestaw

pierwszej pomocy i pastylki nasenne. Naładowanego

iPoda z Mahlerem i Rolling Stonesami. Dwie zmiany

ubrań: szare koszule, dżinsy. Całą gotówkę, jaką zdołałem

uciułać po wpadce z załatwianiem paszportu, w sumie

kilkaset dolarów.

Niewiele, jak na długie i niebezpieczne poszukiwania

żony i dziecka. Spojrzałem na zegarek. Statek powinien

już wychodzić w morze. Słyszałem monotonne buczenie

maszyn. Ale drzwi wolałem na razie nie uchylać. Nawet

wśród tych tysięcy kontenerów ktoś mógłby mnie

zauważyć. Zaryzykuję, kiedy będziemy już o dzień drogi

od Ameryki. Gdyby mnie wtedy przydybano, statek już by

nie zawrócił, żeby wysadzić pasażera na gapę;

aresztowaliby mnie po prostu i zamknęli w jakiejś

kanciapie zaadaptowanej na pakę. Po przybyciu do

Rotterdamu powiadomiliby władze portowe. Ale najlepiej

nie dać się nakryć. Czułem się na siłach wytrzymać tych

kilka dni bez widoku błękitnego nieba.

Mój kontener jest jak łono, wmawiałem sobie. Może

wychodząc z niego, poczuję się jak nowo narodzony,

gotowy przenosić góry.

Zamknąłem znowu oczy.

Nie czułem nic prócz bezbrzeżnego osamotnienia, o

co nie tak łatwo w dzisiejszych czasach. Nic, tylko spać i

śnić o tym, co straciłem. Nie, zbyt wiele snu nie wyszłoby

mi na zdrowie.

Drzemałem, i to nie był sen: to było wspomnienie,

które nabrzmiewało w moim umyśle jak bąbel.

– Jak dałbyś mu na imię? – spytała Lucy. Stała przy

oknie naszego mieszkanka w Bloomsbury zapatrzona w

siąpiący deszczyk. Nad miastem wisiały nisko ołowiane

chmury i zegar już tykał, do końca normalnego życia

pozostało mi jeszcze pięć dni.

– Jemu? Skąd wiesz, że to będzie on?

– Kopie jak ty. – Położyła dłoń na małej wypukłości

brzucha.

– Nigdy cię nie kopnąłem.

Pogłaskała mnie po policzku.

– Przez sen. Kiedy coś ci się śni. O Dannym.

Na każde napomknienie o moim bracie Dannym

zawsze zapadało milczenie. Trwało może kilka chwil, ale

odciskało się zimnym piętnem na codzienności. I

pojawiało się nieuchronne pieczenie. Za oczami, w krtani.

Odłożyłem czytaną książkę.

– Może Edwin, po twoim tacie? – Rodzice Lucy

zginęli w wypadku samochodowym, kiedy miała dziesięć

lat, i pomyślałem, że może będzie chciała uhonorować w

ten sposób ojca albo matkę. Po śmierci rodziców

wychowywała ją ciotka. College, na którym studiowała

elegancję baz danych, ukończyła z wyróżnieniem i prosto

stamtąd, tak jak ja, z ciepłym jeszcze dyplomem, trafiła do

Firmy. Ciotkę wspominała czule, rodziców rzadko, jak

postaci, o których czytała w książce.

– Doceniam tę propozycję, małpoludzie, ale Edwin to

moim zdaniem za staroświecko.

– Hmm, skoro tak... – Patrzyłem na nią z pustką w

głowie.

– A co byś powiedział na Samuela juniora? – spytała.

– Nie chcę, żeby nosił imię po mnie. Każde, byle nie

to.

– Zależałoby mi jednak, żeby uhonorować tym

imieniem kogoś kochanego.

– Hmm. – Kochałem swoich rodziców, bardzo, ale

ostatnio stosunki między nami ochłodły. – A może

nadalibyśmy mu imię po tobie, Lucy? Lucian. Byłby z

niego największy rozrabiaka na podwórku.

– Nie. Już się zdecydowałam. Daniel, po twoim

bracie.

– Nie musisz tego robić. Nawet nie znałaś

Danny’ego.

– Ale wiem, ile dla ciebie znaczył. To odjazdowe

imię. Uhonorujmy go.

(I oni chcieli mi wmówić, że ta kobieta jest

zdrajczynią).

– Niech ci będzie, wpisujemy Daniela na listę. –

Sięgnąłem znowu po książkę.

– Daniel. Okay. A jeśli się mylę i to będzie

dziewczynka?

– Capri, jak ta wyspa. Capri Capra. Zaskarbilibyśmy

sobie jej dozgonną miłość.

Roześmiała się.

– Sam?

– Tak?

Milczała. Zerknąłem na nią. Śledziła wciąż strużki

deszczu spływające wolno po szybie. A potem z jej ust

padły słowa, których w realnym życiu nigdy nie

wypowiedziała: Myślisz, że pozwoliłabym ci umrzeć?

Ocknąłem się gwałtownie w kompletnych

ciemnościach. Dopiero po chwili przypomniało mi się, że

leżę zagnieżdżony w kokonie kontenera.

Nastawiając ucha, zastanawiałem się, jak długo

spałem. To był pierwszy od długiego czasu dzień, kiedy

spałem jak wolny człowiek – żadnych podsłuchów, żadnej

celi, nikogo, kto obserwowałby mnie albo moje sny w

poszukiwaniu dowodów zdrady. Zasnąłem znowu,

obudziłem się i ponownie zasnąłem. Ile to trwało, nie

wiem.

Wyrwał mnie ze snu jakiś dźwięk. Narastający

warkot, który zagłuszał powoli ciche, monotonne

buczenie maszyn statku.

Znałem ten dźwięk. Helikopter.

Nad pokładem.

20

Zaryzykowałem i uchyliłem drzwi kontenera. Blask

różowego świeżego brzasku poraził mi oczy. Czułem

zapach powietrza wolnego od miejskich wyziewów,

przesyconego solą morską, z leciutką nutką rdzy.

Zamrugałem. Mój kontener stał w drugiej od góry

warstwie stosu, od sąsiedniego dzieliły go centymetry.

Drzwi dało się otworzyć na tyle, że ledwo się przez nie

przecisnąłem. Musiałem się przytrzymać kontenera

naprzeciwko. Spojrzałem w dół – jeden fałszywy krok i

runąłbym z wysokości jakichś trzech pięter w wąski

kanion między kontenerami. Podciągnąłem się na górną

krawędź uchylonych drzwi, a stamtąd na szczyt

wierzchniej warstwy kontenerów.

Po niebie sunęły postrzępione obłoczki. Wirniki

helikoptera weszły na niższe obroty i warkot przycichł.

Podkradłem się na sam skraj i spojrzałem w dół.

Helikopter stał na pokładzie rufowym statku.

Wyskakiwało z niego właśnie czterech uzbrojonych

mężczyzn, wirniki obracały się coraz wolniej. W pewnej

odległości od maszyny jakaś kobieta w kostiumie

rozmawiała z grupką składającą się z kapitana i członków

załogi.

Przybysze to jak nic ludzie Howella.

Jezu, tak szybko mnie namierzyli? Jak? Odnalezienie

ludzi, którzy nie chcą zostać znalezieni, jest bardzo

trudne; nie raz waliłem w ten mur głową. Mniejsza z tym,

Firma już tu była. Serce o mało nie wyskoczyło mi z

piersi, ale zaraz pomyślałem: sześć tysięcy kontenerów,

nie będą przecież otwierali wszystkich i zaglądali do

każdego z osobna. Zajęłoby im to parę tygodni.

Z drugiej strony, jeśli Firma przejmie statek, to

będzie miała na jego przeszukanie czasu, ile zechce. Może

go zawrócić, skierować do Nowego Jorku albo Bostonu, a

rozsierdzonych spedytorów spłacić. Jeśli znaleźli ciało

intruza w sąsiednim mieszkaniu, to nie odpuszczą. Howell

wyjdzie z założenia, że to ja zabiłem gościa i zbiegłem,

najprawdopodobniej z bardzo cennymi informacjami.

Helikopter znowu uniósł się w powietrze. Wisiał

przez chwilę nad rufą, potem zaczął sunąć powoli nad

pokładem w kierunku dziobu. W jego otwartych drzwiach

siedziało dwóch facetów wpatrzonych w laptopy. Z obu

stron maszyny zwisała pajęczyna obiektywów

ukształtowana w prostokąt.

Helikopter, nabierając nieco szybkości, przeleciał nad

pierwszym stosem kontenerów. Nie śpieszyło im się.

Szukali.

Serce podeszło mi do gardła. Skanery podczerwieni

sprzężone z kamerami termowizyjnymi. Ciepłota mojego

ciała odetnie się na ekranie żywym płomieniem od chłodu

przewożonych przez statek towarów, tych vermonckich

mydełek czy papierowych ręczników z New Jersey.

Musiałem poszukać sobie innej kryjówki. I to

natychmiast.

Nie mogłem zejść na dół. Za długo by to trwało i

kamery termowizyjne wykryłyby mnie, zanim zdążyłbym

postawić nogę na pokładzie. Musiałem zostać tu, na

górze, i stąd szukać jakiegoś sposobu szybkiego

przedostania się do wnętrza statku. Zobaczą mnie, ale i

tak za parę minut zostałbym wykryty. Spuściłem się do

swojego kontenera po pistolet, magazynki i pieniądze.

Pieniądze i magazynki upchnąłem do saszetki przy pasku,

pistolet wsunąłem za pasek na plecach. Tak wyposażony

opuściłem kontener i znowu podciągnąłem się na górną

krawędź drzwi, stamtąd sięgnąłem do górnej krawędzi

kontenera nade mną uchwyciłem się jej oburącz i znowu

podciągnąłem. Wyjrzałem ostrożnie. Helikopter wisiał

nad statkiem jakieś sto metrów ode mnie. Statek

zatrzymał się i rzucił kotwicę; szum maszyn ścichł.

Helikopter zwrócony był do mnie ogonem, a dziobem

w kierunku miejsca, gdzie stali kobieta w kostiumie z –

jak przypuszczałem – kapitanem. Wypełzłem na dach

górnego, pomalowanego na niebiesko kontenera i

przywarłem do zimnej stali. Kawałek ode mnie stos

kontenerów opadał schodkowo, a potem ponownie piął się

w górę. Ładujący je dokerzy nie popisali się dokładnością,

ale dzięki temu miałem do dyspozycji parapety i ściany,

zupełnie jak swego czasu w Vauxhall.

Helikopter zaczął się obracać. Poderwałem się,

podbiegłem przygarbiony do przeciwległej krawędzi

wierzchniej warstwy i zeskoczyłem na niższą.

Wylądowałem na niej miękko z cichym pacnięciem.

Ci z helikoptera nie mogli tego usłyszeć. Ale członek

załogi stojący przy relingu pode mną obejrzał się. Albo

usłyszał, albo coś mu mignęło na skraju pola widzenia.

Odwrócił się w stronę rufy, krzyknął i pokazał

palcem. Wprost na mnie.

Podbiegłem do kolejnej krawędzi. Warkot helikoptera

narastał. Odbiłem się od przeciwległej ściany dla

spowolnienia upadku, wylądowałem na dachu kontenera

poniżej, rolada i już byłem na nogach. Do następnej

krawędzi miałem jakieś trzy metry, obejrzałem się przez

ramię. Helikopter opuszczał się nade mną. Na stos

kontenerów wyskoczył z niego facet z pistoletem.

Biegłem dalej. Zgrzyt metalu o metal – pocisk

zrykoszetował od kontenera. Musiałem jak najszybciej

zmyć się z tej hałdy kontenerów – helikopter wisiał nade

mną, człowiek z pistoletem był coraz bliżej.

Dwa piętra nad pokładem, wzięty w dwa ognie – z

jednej strony on, z drugiej maszyna – zauważyłem wąską

szczelinę między dosuniętymi do siebie stosami

wielokolorowych kontenerów.

Wcisnąłem się w nią. Miałem najwyżej trzydzieści

sekund na ześliźnięcie się tą szparą na pokład, zanim

dopadnie do niej tamten z pistoletem. Miałby mnie jak na

widelcu, gdybym się nie wyrobił. Strzał z góry w wierzch

głowy i po herbacie.

Zsuwałem się, jak mogłem najszybciej, zahaczając

czubkami butów o krawędzie kontenerów, żeby na

moment wyhamować, kiedy czułem, że nabieram

niebezpiecznej prędkości. Wczuć się w trasę, powtarzałem

sobie, złapać rytm. Przypominało to parkourowy bieg

przez rurociąg; obijałem się boleśnie ramionami o stalowe

ściany.

Jeszcze z pięć metrów. Pośliznąłem się, straciłem

równowagę. Wyrżnąłem w metalową ścianę, uchwyciłem

się obiema rękami krawędzi kontenera przede mną.

Dudnienie wiszącego mi nad głową helikoptera było jak

ogłuszający stukot młota pneumatycznego.

Puściłem się i udało mi się spaść na pokład we w

miarę kontrolowanym stylu. Wydostałem się spomiędzy

kontenerów, z ich cienia, w rozmyty blask wstającego nad

oceanem słońca. Kilka kroków przed sobą miałem reling,

za nim rozpościerała się obojętna na wszystko szarość

morza.

Pobiegłem wzdłuż kontenerów. Musiałem znaleźć

szybko jakieś zejście pod pokład. Na statku pełnym

ciepłych ciał, rozgrzanych pomp i potężnych maszyn będą

zmuszeni przejść na ręczne termoskanowanie. Poza tym

pod pokładem powinny się znajdować dodatkowe setki

kontenerów. Na jakiś czas stałbym się tam igłą w stogu

siana. Ani myślałem ułatwiać im zadania; chcą mnie

dopaść, niech się trochę potrudzą. Dosyć mi już dopiekli.

Wpadłem na jakiegoś marynarza, młodego

Filipińczyka. Krzyknął coś w swoim języku. Zamurowało

go, kiedy pokazałem mu pistolet. Zerknąłem przez ramię.

Ścigający mnie mężczyzna zeskakiwał właśnie z

ostatniego kontenera na pokład. Odepchnąłem Filipińca,

zanurkowałem w drzwi, które mi zagradzał, i zacząłem

zbiegać na łeb na szyję po schodach w trzewia statku.

Załoga chyba nie była uzbrojona; ten statek nie

kierował się przecież w okolice wybrzeży Somalii. Nie

chciałem się wdawać w strzelaninę z ludźmi, którzy w

niczym mi nie zawinili.

Biegłem długim, wąskim korytarzem, oglądając się

co chwila za siebie, i nagle nadziałem się na mężczyznę,

który nie wiadomo skąd się tam wziął i stanął mi na

drodze. Odbiłem się od niego jak od ściany i zatoczyłem,

a on – potężnie zbudowany Azjata – uśmiechnął się i

zasypał mnie gradem ciosów. To było muay thai: mocne,

soczyste, brutalne ciosy w twarz, tajska sztuka walki,

której celem jest powalenie przeciwnika najmniejszym

wysiłkiem. Bolało. Bardzo.

Zanim zdążyłem się zasłonić, oberwałem w szczękę i

w szyję. Upadłem.

Mężczyzna wyciągnął nóż sprężynowy.

Sprężynowiec? Kłaniajcie się lata osiemdziesiąte.

– Płacą za ciebie – wysyczał. Ciął ostrzem powietrze

między nami, uśmiechając się wrednie. – Wstawaj,

powoli, a potem...

– Zalewasz – powiedziałem. Przemknęło mi przez

myśl, żeby pozostać przy pięściach, ale co tam.

Wyrwałem zza paska na plecach pistolet i strzeliłem,

celując w nóż. Niech się gość cieszy, że nie w niego.

Wrzasnął; strzaskany nóż wyleciał mu z ręki i upadł z

brzękiem na podłogę. Obejrzałem się. Do korytarza

wpadał właśnie ścigający mnie mężczyzna z pistoletem.

Chwyciłem zawodzącego, krwawiącego marynarza i

zasłoniłem się nim jak tarczą. Tamten otworzył ogień. Pal

licho zasady. Ciągnąc za sobą jęczącego marynarza,

zacząłem się cofać korytarzem do drzwi w głębi. Kiedy

tam dotarliśmy, otworzyłem je. Prowadziły do głównej

ładowni zastawionej kontenerami.

– Pan go puści, panie Capra, chcemy pogadać! –

zawołał tamten z pistoletem.

Pan? No, pełna kultura. Udawałem, że nie

dosłyszałem. Zlazłem z marynarzem na dno ładowni. Nie

stawiał oporu, pojękiwał tylko, trzymając się za zranioną

dłoń. Ale co tu ukrywać, we dwóch trudno przemieszczać

się tak szybko jak w pojedynkę, tak więc kiedy

znaleźliśmy się już na tym dnie, wziąłem na cel lampy u

sufitu. Ciemność to jest to. Tamten z pistoletem pojawił

się u szczytu schodków i uniósł broń. Strzelił w

momencie, kiedy ja, wciągając marynarza za kontenery i

jednocześnie celując do lampy, naciskałem spust.

Chybiłem.

Za wolno się poruszałem. Pocisk trafił marynarza w

plecy. Marynarz krzyknął i zwisł mi na rękach.

Spojrzałem – zamiast plamy krwi na jego koszuli

zobaczyłem strzałkę sterczącą spomiędzy mięsistych

łopatek. To nie był pocisk. Strzałka ze środkiem

anestezjologicznym, taka, jaką w filmach przyrodniczych

usypia się zwierzęta. Strzałka była przeznaczona dla mnie.

Obezwładnionego Firma mogłaby mnie znowu zamknąć

w jakiejś Howellowej klatce. Nadal byłem im potrzebny

jako przynęta.

Strzeliłem do człowieka z pistoletem, a kiedy ten

skrył się za kontenerem, odwróciłem się i dałem nura w

labirynt stalowych skrzyń. W prawo, jeszcze raz w prawo.

Musiałem zgubić tego człowieka. Próbowałem zajść go od

tyłu, ale on wspiął się na schodki. Miałem jeszcze

nadzieję, że nabuzowany adrenaliną popełni jakiś błąd,

podejmie złą decyzję, którą będę mógł wykorzystać.

Przyćmione światło padało na kontenery.

Zatrzymałem się i wyjrzałem ostrożnie zza kontenera.

Tu, na dole, stały ciaśniej upakowane, trudniej było

między nimi lawirować. Słyszałem podniesione głosy,

tupot stóp na stalowych schodkach. Nadciągały posiłki.

Otwierając teraz ogień, zdradziłbym swoje położenie.

Zerwałem plombę z najbliższego kontenera i

wśliznąłem się do środka, pozostawiając drzwi lekko

uchylone. Powoli odliczałem ścigających mnie.

Dziewiętnasty nadbiegał w milczeniu mężczyzna z

pistoletem. Obserwowałem go przez szparę w drzwiach.

Kiedy mnie minął, wypadłem z kontenera i wybijając się

w powietrze jak przed ścianą, od której chcę się odbić,

kopnąłem go obunóż w potylicę. Padł jak ścięty. Zanim

zdążył krzyknąć, chwyciłem go pełną garścią za koszulę

na plecach, drugą ręką wyrwałem z dłoni pistolet na

strzałki i prawie z przyłożenia wypaliłem mu w kark.

Zwiotczał, puściłem go, opadł bezwładnie na podłogę.

Podbiegłem do prześwitu między kontenerami i

wyjrzałem. Jeszcze jeden ubrany na czarno, w

towarzystwie członka załogi. Pobiegłem dalej, słysząc ich

głosy odbijające się metalicznym echem od ścian

kontenerów.

Wychodzą pewnie z założenia, że będę się krył do

usranej śmierci między tymi stosami kontenerów. I niech

wychodzą, ja muszę się przedostać do innej części statku.

Wykorzystać to, że czujniki termowizyjne sygnalizują

teraz obecność wielu osób. Do maszynowni, gdzie

rozpłynę się w cieple wydzielanym przez silniki. Byle do

Rotterdamu. Tam urwę się im już na amen.

Zatrzymałem się na moment przed kolejnym

prześwitem, żeby się rozejrzeć, i nagle ukłucie, ukłucie

ściskające gardło.

Strzałka. Miałem dosłownie sekundy do chwili, kiedy

środek usypiający zacznie działać. Uniosłem pistolet,

biorąc na cel zbliżającego się mężczyznę. Za nim

postępowała kobieta w kostiumie.

Mila. Ta z baru Olliego. Amatorka whisky ze

słabością do wilków. Blond włosy ściągnięte w koński

ogon, oczy jak z kwarcu, wymuszony uśmiech. Lubiła

whisky Glenfiddich i odniosłem wrażenie, że cała flaszka

tego trunku jest mi właśnie wstrzykiwana w żyły.

Pistolet wysunął mi się z dłoni. Odpływając,

osunąłem się ze śmiechem na podłogę.

21

Otworzyłem oczy i zobaczyłem gwiazdy. Szum fal,

cichy poświst bryzy. Leżałem na wznak na stalowym

kontenerze, na pokładzie statku. Nade mną wisiał księżyc

w pełni i niebo usiane gęsto gwiazdami. Na miejskim

niebie próżno szukać takich widoków.

Obok mnie siedziała po turecku Mila w trenczu.

Trzymała w palcach zapalonego papierosa i obserwowała

smużkę dymu unoszącą się z rozjarzonego końca.

Usiadłem. Bolały mnie barki i ramiona, ale ranny nie

byłem.

Otaczała nas ciemność oceanu. Byłem nieprzytomny

większą część dnia.

– Dobry wieczór, Sam – odezwała się Mila.

– Howell cię na mnie nasłał. – Boże, ileż trudu sobie

zadali.

– Howell? Pierwsze słyszę. – Mila zaciągnęła się

papierosem i zgniotła niedopałek o stal. Siedziała dalej

zapatrzona w przestwór Atlantyku. Helikoptera już nie

słyszałem ani nie widziałem.

Otworzyła torbę, wyciągnęła z niej butelkę

glenfiddicha i dwie literatki.

– Ho, ho – mruknąłem – ty faktycznie gustujesz w

tym glenfiddichu.

– I faktycznie mam na imię Mila – odburknęła. –

Lekarz mógłby mieć obiekcje co do popijania alkoholem

środka nasennego, a więc naleję ci tylko symbolicznie. –

Stuknęliśmy się szklaneczkami. – W celach zdrowotnych.

– Za co pijemy? – spytałem.

– Za wolność – odparła. – Twoją. Moją. Świata. –

Upiła łyczek whisky. Ja umoczyłem tylko wargi.

– Olliemu będzie brakowało najlepszego barmana.

Jeśli wiatr zawieje z odpowiedniej strony, usłyszymy

może jego psioczenie.

– Kim ty jesteś?

– Mam na imię Mila, znasz mnie przecież.

– A kim jest Mila?

– Twoją przyjaciółką, Samuelu.

– Sam wybieram sobie przyjaciół.

Mila szerokim gestem ogarnęła cały statek. Na

pokładzie nie uświadczyło się żywego ducha.

– Och, przepraszam. Tylu ich tutaj. Gdzie koniec

kolejki, już się tam ustawiam. – Pasował do niej ten

sarkazm.

Ale ja nie byłem w nastroju do popijania whisky i

przekomarzania się w księżycowej poświacie.

– Dla kogo pracujesz? – I kogo na to stać,

pomyślałem. Zastępy ludzi, termowizory, helikopter. Jak

nic, Howell.

A może Mila była z tymi, którzy porwali Lucy,

którzy wrobili nas w całą tę aferę. Oni mogli sobie nie

życzyć mojego powrotu do Europy. Plan pogrążenia nas

układał nie byle kto. Ale... ale zadawać sobie tyle trudu

dla mojej jednej skromnej osoby... A jeśli Mila ma coś

wspólnego z intruzem, to... co tu kryć, już bym nie żył.

Mój trup zrzucony z helikoptera opadałby teraz na dno

Atlantyku.

Mila pociągnęła znowu łyczek glenfiddicha.

– Moi mocodawcy woleliby pozostać anonimowi.

– To oni porwali moją żonę?

– Nie.

– Jesteś z Firmy?

– Nie. – Skrzywiła się. – Mam dla ciebie propozycję.

Nietrudno było zgadnąć jaką. Ktoś doszedł pewnie do

wniosku, że wkurzony na CIA za niesprawiedliwe uznanie

za zdrajcę i stosowne do tego potraktowanie teraz

rzeczywiście będę skłonny zdradzić.

– Nie jestem zainteresowany.

– Załatwiłam dla nas kajuty. Zejdźmy tam i

porozmawiajmy.

Noc na otwartym Atlantyku była zimna. Kiwnąłem

głową. Zeszliśmy pod pokład. Dwaj członkowie załogi,

których minęliśmy po drodze, popatrzyli na mnie ze źle

skrywaną wrogością.

– Na przyjaźnie nastawionych mi nie wyglądali –

zauważyłem, kiedy Mila zamykała za nami drzwi.

– Podpadłeś im swoimi manierami. Udobruchanie ich

sporo mnie kosztowało.

– Bardzo przepraszam. – W kajucie były dwie koje.

Usiadłem na jednej. – No, dobrze, słucham.

– Po pierwsze, nie chciałam ci robić krzywdy, tylko

porozmawiać. A nie uśmiechało mi się szukać cię

tygodniami po kontenerach.

– Jesteś jednak z Firmy.

Mila wysunęła z paczki kolejnego papierosa, ale po

chwili zastanowienia wsunęła go z powrotem.

– Czy ty w ogóle słuchasz, co do ciebie mówię?

Powiedziałam już, że nie mam nic wspólnego z CIA.

Wiele rzeczy w życiu robiłam, ale tak nisko jeszcze nie

upadłam.

– No to kim jesteś?

– Ważniejsze, Sam, kim ty się staniesz? Rząd

zainwestował mnóstwo pieniędzy podatników, żeby cię

wyszkolić, i nie mam tu na myśli napełniania miseczek

precelkami, doprawiania martini ginem i wzywanie

taksówek zawianym klientom.

– A ty chcesz z tej inwestycji uszczknąć coś dla

siebie. Ty i twoi mocodawcy, kimkolwiek są.

– Porozmawiajmy o twojej żonie.

– Co o niej wiesz?

– Pewnie masz swoje teorie na temat tego, co ją

spotkało – powiedziała Mila. – Nie wierzysz, że zdradziła.

Że cię wystawiła.

– A potem ocaliła? Nie musiała mnie wywoływać z

budynku.

– Ale jeśli została uprowadzona, to jak to się stało, że

pozwolono jej cię ratować? Dlaczego porywacze do tego

dopuścili?

– Nie wiem.

– Może zawarła z nimi układ. Będzie

współpracowała, jeśli cię oszczędzą.

Milczałem. Przypuszczenie, że Lucy poświęciła się

dla mnie, ciążyło mi jak tonącemu kamień u szyi.

– Jest jeszcze kwestia pieniędzy, które przelała przed

zniknięciem.

– Skąd o tym wiesz?

– Wiem i tyle. Nieważne skąd.

Przyglądałem się twarzy Mili. Mógłbym ją teraz

chwycić, przyprzeć do ściany, zmusić, żeby mi wyznała,

kim jest. Ale czułem, że siłą niczego z nią nie zwojuję.

Miała mnóstwo innych możliwości, a jednak postanowiła

porozmawiać ze mną w cztery oczy. Na równych

prawach, nie jak z jeńcem. Od dawna nikt nie traktował

mnie jak kogoś godnego zaufania.

– Nie potrafię tego wyjaśnić. Myślę, że ona żyje.

– A ja myślę, że Lucy Capra była zdrajczynią i brała

za to pieniądze – powiedziała Mila – a kiedy zaszła z tobą

w ciążę, postanowiła zniknąć, póki nie będzie za późno.

Za kilka dni miała pójść na urlop macierzyński. Agent,

który by ją zastąpił w waszym biurze, miałby

nieograniczony dostęp do jej komputera i mógłby w nim

znaleźć coś, co pozwoliłoby ją zdemaskować.

Przetrawiałem przez chwilę te słowa.

– Mylisz się.

– Alternatywą jest potwór pod łóżkiem – powiedziała

cicho Mila. – Alternatywą jest, że ona nigdy cię nie

kochała, wykorzystywała cię jedynie, a na koniec wrobiła.

Zamordowała twoich przyjaciół, ty wyszedłeś na zdrajcę.

Byłeś pionkiem w jej grze. – Mila się skrzywiła. –

Interesuje mnie, co naprawdę o tym myślisz, Sam.

Zajmowałeś się jednym z najniebezpieczniejszych zadań

w Europie. Nie jesteś człowiekiem, którego łatwo

bezkarnie wyprowadzić w pole. Powiedz mi, co naprawdę

myślisz.

Od dawna nikt mnie o to nie pytał.

– Ona nie jest zdrajczynią. Oboje zostaliśmy

wrobieni. Ją uprowadzili, żeby wydobyć z niej, co wie.

Firma usiłuje przetrącić kręgosłup nowemu szczepowi

międzynarodowych organizacji przestępczych, zwłaszcza

powiązanych z rządami państw, czy to na zasadach

obopólnego porozumienia, czy przymusu.

Mila czekała.

– Lucy byłaby dla tych organizacji nieocenionym

źródłem informacji. Znała na wylot infrastrukturę, nasze

systemy komputerowe, nasze metody śledzenia danych

finansowych. Byłaby dla nich bardziej użyteczna niż ja. O

nią przede wszystkim by im chodziło. Myślę, że ostrzegła

mnie, żeby ratować mi życie.

– Owszem, jest dla nich użyteczna – przyznała Mila.

– A ty w tej chwili nie jesteś użyteczny dla nikogo prócz

mnie.

– W jakim sensie?

– Mogę dać ci wolną rękę w dochodzeniu do prawdy.

– Wolną rękę?

– Czas. Środki. Trudno ci prowadzić

międzynarodowe poszukiwanie żony i dziecka, kiedy

jednocześnie pod ciągłą obserwacją serwujesz tonik i

nalewasz piwo. A gdyby cię teraz schwytali? – Wzruszyła

ramionami. – Do końca życia nie wyszedłbyś już z ich

więzienia. Podtapianie to straszna tortura. Widziałam

nagrania.

– Nie będę miał swobody działania, dopóki na mnie

polują. I dopóki nie wiem, co się właściwie stało z moją

rodziną.

– Wyszkolili cię na żołnierza walczącego z ukrycia;

na wypadek gdybyś został zdemaskowany i poddany

torturom, nauczyli grać do końca swoją rolę. Przemytnika,

najemnika. Uczynili z ciebie swoją broń, Sam, i już cię

nie potrzebują. Jak długo wytrzymałeś podtapianie?

Minutę? Większość ludzi nie wytrzymuje nawet

dwudziestu sekund. Jesteś silny.

– Jak to możliwe, że nie pracując dla Firmy, oglądasz

firmowe nagrania? Znalazłaś je na YouTube?

Mila zaryzykowała uśmiech.

– W twoich aktach nie wspomina się słówkiem, że

byłeś poddawany podtapianiu. Jest tam za to napisane, że

twoją żonę uznaje się za zaginioną w akcji, a ty

zrezygnowałeś z pracy w CIA. Nie ma nic o tym, że byłeś

czynnym agentem operacyjnym i działałeś pod

przykrywką w terenie. Jesteś scharakteryzowany jako

niższej rangi urzędas o ograniczonych kompetencjach.

Napisali na nowo przebieg twojej służby, przedstawiając

cię jako nic nieznaczący trybik w maszynerii.

– I wszystko gra. To nigdy się nie zdarzyło, że

zacytuję ulubioną formułkę Howella.

– Jeśli Lucy była zdrajczynią, to nad setkami agentów

w Europie i nie tylko zawisła groźba dekonspiracji. Nie

wiadomo, co mogła wyjawić porywaczom w zamian za

twoje życie. Może dlatego pozwolili jej do ciebie

zadzwonić na moment przed eksplozją.

Nie mogłem tego słuchać.

– Nie mów tak, proszę.

– Sam. Jesteś teraz jak ten nabój w magazynku. To

marnotrawstwo. Trzeba cię wprowadzić do lufy,

wycelować i wystrzelić.

– I niby w co chcesz mnie wystrzelić?

– W bardzo niebezpiecznych ludzi.

Werbunek. Mila nie była z Firmy, ale to nie

przeszkodziło jej w dotarciu do moich bez wątpienia

ściśle tajnych akt i przechwyceniu helikopterem, a

następnie przeszukaniu statku z uzbrojoną ekipą.

– Proponuję ci pracę, do której byłeś szkolony, ze

wsparciem oraz możliwością odzyskania wiarygodności i

godności.

– O to mnie głowa nie boli.

– Oj, boli, boli. W oczach Firmy przez kilka miesięcy

byłeś masowym mordercą i zdrajcą. Teraz mają cię za

idiotę, którego wodziła za nos żona zdrajczyni.

– Powiedzieli, że znaleźli dowód na moją niewinność.

– Chyba tylko taki, że nie pękłeś. Że obstawałeś przy

swoich zeznaniach. Howell wyszedł z pomysłem, żeby cię

wypuścić i użyć w charakterze przynęty. Argumentował,

że Lucy, jeśli zdradziła, wyjdzie z kryjówki, żeby cię

zabić, wyeliminować jako niewygodnego świadka, albo

wybić ci z głowy dalsze jej poszukiwania. A jeśli Lucy

rzeczywiście została uprowadzona, to wypuszczenie cię

nie niesie ze sobą żadnego ryzyka. Jak uciekniesz, to

uciekniesz, prędzej czy później cię znajdą.

– Gdyby chciała się mnie pozbyć, nie dzwoniłaby

wtedy do mnie do biura.

– Chyba że żywy miałbyś dla niej wtedy i zaraz

potem jakąś wartość – zauważyła Mila. – Zdrajcy nie

myślą racjonalnie. Żyją w osobliwym stanie zawieszenia.

To nie dzieci z poprawczaka, które można resocjalizować.

– Jej angielski, dopiero teraz zwróciłem na to uwagę, był

doskonały, ale nie do końca.

– Ona nie zdradziła.

– Spraw sobie T-shirt z takim napisem – poradziła mi

Mila. – I będę miała z głowy prezent pod choinkę.

– Jesteś brutalna.

– Jestem pierwszą od wielu miesięcy osobą, która

mówi ci prawdę w oczy. Pokochaj mnie za to, okay?

– Nie wiem, co próbujesz mi wcisnąć, ale nie jestem

zainteresowany. – Odstawiłem pustą szklaneczkę po

whisky na stolik. Nie wiedziałem nawet, kiedy ją

opróżniłem. – Moja żona zniknęła. Nie obchodzi mnie,

jak to sobie tłumaczą. Ja... mnie... to nie obchodzi.

– Oglądałeś wczoraj wiadomości w telewizji?

– Tak.

– Zamach bombowy na dworcu kolejowym w

Amsterdamie.

Mówili coś o tym w telewizji, gdy czekałem na

postoju dla ciężarówek pod Albany.

– Tak, słyszałem.

Mila podsunęła mi plik zdjęć. Cały plik. Przejrzałem

je pobieżnie. Kilka przedstawiało powiększoną twarz

jakiejś młodej kobiety. Atrakcyjna, ciemnooka, większa

część twarzy zasłonięta apaszką owiniętą wokół szyi i

podciągniętą pod sam nos, jakby w ochronie przed

zimnem. Była w koszuli z długim rękawem i dżinsach.

– Kto to?

– Córka mojego znajomego. Miła dziewczyna.

Jasmin Zaid. Jest z Londynu. Nigdy nie sprawiała

żadnych kłopotów; ma doktorat z Oksfordu. Nienaganne

prowadzenie się. Zaginęła bez śladu przed trzema

tygodniami i wczoraj – jest, idzie przez Amsterdam

Centraal z plecaczkiem na ramieniu. W tym plecaczku

miała chyba bombę. – Mila podsunęła mi kolejne zdjęcie.

– Ten człowiek szedł za nią krok w krok... – Zawiesiła

głos.

Dech mi zaparło. To był facet z audi, z którym po raz

ostatni widziałem swoją żonę. Włosy miał ścięte na jeża,

bliznę nad okiem. Ale zapamiętałem zarys jego twarzy, ta

druga blizna w kształcie znaku zapytania na skroni, wryła

mi się na zawsze w pamięć.

22

– Dostrzegam pewne podobieństwo – powiedziała

Mila.

Podniosłem na nią wzrok znad fotografii.

– Myślisz, że to ta kobieta dokonała zamachu...

Mila podała mi inną fotografię. Ta sama kobieta

wychodząca szybko ze stacji, już bez plecaka, tuż za nią

mężczyzna, który uprowadził moją żonę. Zerknąłem na

sygnaturę z datą i godziną.

Mila to zauważyła.

– Wybuch nastąpił w kiosku peronowym dziesięć

minut po opuszczeniu stacji przez Jasmin Zaid.

Przyglądałem się twarzy dziewczyny. Pusta, bez

wyrazu. Nie wyglądała na przestraszoną ani

podekscytowaną zamachem, którego właśnie dokonała.

Najmniejszego śladu jakiejkolwiek emocji. Idący za nią

mężczyzna z blizną uśmiechał się pod nosem.

– Ten człowiek pasuje jak ulał do twojego opisu. W

jakiś sposób przekabacił... czy raczej podporządkował

sobie Jasmin Zaid. Być może twoją żonę również. Robi z

porządnych ludzi swoich niewolników. A potem nakłania

ich do dokonywania aktów przemocy.

– Nie rozumiem. To jakiś terrorysta?

– Nie. Nie sądzę. Nikt nie przyznał się do tego

zamachu, a bomba nie została podłożona w wagonie,

gdzie ofiar byłoby o wiele więcej. Gdyby wykorzystywali

Jasmin po prostu w charakterze narzędzia, mogli

detonować ładunek razem z nią. Ale nie, oni wysadzili

mały peronowy kiosk z cukierkami, książkami i gazetami.

Z punktu widzenia ekstremisty to bez sensu. Podobnie

zresztą jak zamach na wasze londyńskie biuro.

Pomyślałem o Carze Kasjerze – byłem do tej pory

przekonany, że zamach w Londynie to skutek śledztwa,

jakie przeciwko niemu prowadziliśmy. Sądząc po

akcencie, Mila była Rosjanką – czy mogła mieć z nim

jakieś powiązania? Ale wtedy nie składałaby mi tej oferty;

ukatrupiłaby mnie i już. Odłożyłem fotografię.

– Holenderska policja pewnie ich szuka.

– Holenderska policja jeszcze jej nie zidentyfikowała,

ale mają oprogramowanie umożliwiające ustalenie

tożsamości na podstawie rysów twarzy, nawet częściowo

zasłoniętej. To tylko kwestia czasu. Kilka dni.

– Skąd masz te fotografie? Holenderskie władze

upubliczniły je?

– Nie. – Tyle tylko powiedziała.

– Dlaczego opowiadasz mi o swoich problemach?

– Bo chcę, żebyś odnalazł Jasmin i ją do mnie

przyprowadził.

– Nie będę dla ciebie pracował. Nie mogę –

oświadczyłem zduszonym głosem. – Firma...

– Fuj. – Mila splunęła z obrzydzeniem. – Przestań

udawać takiego przyjemniaczka, Sam. Nie pogrywaj

według ich zasad. Te zasady wpędziły cię do więzienia,

chociaż nic nie zawiniłeś. Według tych zasad jesteś

winny, dopóki nie udowodnisz swojej niewinności.

Gdybyś tylko mógł, już dawno odnalazłbyś tego, kto to

zrobił, wyjaśnił, dlaczego porwał twoją ciężarną żonę,

zabił twoich przyjaciół. Nie udawaj przede mną. Krew się

w tobie burzy. Chcesz ich odnaleźć.

W głosie Mili pobrzmiewał tlący się żar.

– Lucy i dziecko to twój święty Graal, Sam. Znam

cię.

– Nie, nie znasz.

– Znam, znam. Poświęciłeś się walce ze złem. Do

Firmy wstąpiłeś dla wyrównania rachunków. Rachunków,

których dotąd nie wyrównałeś.

Zatkało mnie. Mila przyglądała mi się z uniesioną

brwią.

– To żądza zemsty popchnęła cię w ramiona Firmy i

pchany tą samą żądzą możesz teraz odnaleźć człowieka,

który rozbił ci rodzinę. Nie oszukujmy się.

– Chcę tylko odzyskać Lucy i dziecko –

powiedziałem. – Nie szukam zemsty.

– Nie wychodź z założenia, że zemsta jest czymś

zdrożnym, dopóki nie poznasz jej smaku – rzekła Mila,

wzruszając ramionami. – Dla mnie zemsta to coś

wspaniałego i przynoszącego satysfakcję.

Sięgnąłem po glenfiddicha, napełniłem szklaneczki.

Mila pociągnęła duży łyk whisky.

– Jeśli pójdziesz na współpracę ze mną, nie będę

miała nic przeciwko temu, żebyś jej szukał. Jestem

najlepszą szefową pod słońcem.

Nie odzywałem się przez dobrą minutę.

– Co ty na to? – spytała w końcu.

– To może być pułapka zastawiona na mnie przez

Firmę. Test, czy jestem skłonny sprzedawać swoje usługi.

Nie wiem, kim jesteś, i nic mnie to nie obchodzi. Nie

mogę ci pomóc. Ze względów praktycznych.

Skrzywiła się z niesmakiem, słysząc to słowo.

– Praktyczna to była sowiecka architektura. To żadna

odpowiedź. Moja propozycja jest jeszcze ważna przez

minutę.

– A jeśli odmówię?

– Odstawię cię do Holandii. Ale tam nasze drogi się

rozejdą i nigdy już mnie nie zobaczysz. I bądź pewien, że

nim minie kilka dni, znajdziesz się z powrotem w

więzieniu. Bez cienia nadziei, że kiedykolwiek

odnajdziesz swoją rodzinę.

– A jeśli się zgodzę?

Mila upiła łyczek szkockiej.

– Odszukasz Jasmin. Przywieziesz mi ją, a potem

możesz się zająć tym facetem z blizną. Czy wie, gdzie jest

twoja żona i dziecko, to już inna sprawa. Ale najpierw

Jasmin.

– Ona ma krew na rękach.

– Nie. Widziałeś to na jej twarzy – albo

nafaszerowano ją narkotykami, albo przeszła pranie

mózgu. Rozpracuj tę grupę porywaczy, a ja ze swej strony

udzielę ci wszelkiej pomocy, jaka będzie ci potrzebna w

poszukiwaniu żony.

– I co potem? Przecież Firma nadal będzie mnie

ścigała.

– Nie będzie, jeśli niezbicie dowiedziesz swojej

niewinności. A mogą ci w tym pomóc zeznania tego

człowieka z blizną.

– Kim ty jesteś? – spytałem tak cicho, że nie miałem

pewności, czy mnie usłyszała.

Mila odstawiła szklaneczkę.

– Pracuję dla grupy, która woli pozostać anonimowa.

Możesz mi nie ufać, ale we mnie, jako przedstawicielce

tej grupy, twoja największa nadzieja na odnalezienie

żony. Daję ci swobodę działania i środki. Po co ci

wiedzieć więcej?

Miała rację. Co mnie obchodzi, kim są ci ludzie; liczą

się tylko Lucy i mój synek. Daniel. Ciekawe, czy zdążyła

nadać mu to imię, czy oboje jeszcze żyją.

– A jeśli mnie złapią?

– Będziesz zdany tylko na siebie. Nie przyznamy się

do ciebie, nie pomożemy ci.

Czekałem w milczeniu, aż lekki uśmieszek spełznie z

jej warg.

– Dlaczego to robisz? – spytałem.

– Nie mogę patrzeć, jak marnuje się twój talent. –

Zapaliła papierosa; nie należała do osób, które pytają w

małym pomieszczeniu, czy innym nie będzie to

przeszkadzało. – Trzeba go wykorzystać.

Sięgnąłem po zdjęcie ze stacji i wpatrzyłem się w

człowieka z blizną.

– Ile sekund z tej minuty mi zostało? – spytałem.

– Dziesięć.

– Zgoda – zdecydowałem.

23

Nie wiem, ile to Milę kosztowało, ale załoga statku

zostawiła nas w spokoju. Ku mojemu zaskoczeniu, bo

przecież jednego z nich o mało nie zastrzeliłem.

Dochodziłem do wniosku, że Mila reprezentuje bliżej

nieokreśloną grupę z kręgów władzy, która zleciła jej

jakieś zadanie niekoniecznie zgodne z prawem, ja zaś,

jako towar wybrakowany, nadawałem się idealnie do

odwalania wszelkiego rodzaju brudnej roboty. Mieli

dostęp do archiwów Firmy, w tym do moich akt, ale

Firma nic o nich nie wiedziała.

Nie obchodziło mnie jednak, kim są, grunt, że z ich

pomocą będę mógł szukać Lucy.

Tak. Ćwiczyłem w swojej kajucie, podciągając się na

drążku, biegając w miejscu, rozmyślając, oczyszczając

umysł. Wytrzymałem trzy dni tego dobrowolnego

odosobnienia, na tyle tylko było mnie stać; tygodnie

spędzone w polskim więzieniu zrobiły swoje. Czwartego

dnia wyszedłem na pokład i urządziłem sobie przebieżkę

między kontenerami w pełnym blasku dnia. Członkowie

załogi przyglądali mi się, ale nie odpowiadali, kiedy do

nich machałem.

Nie wiedziałem jeszcze, jak zabrać się do poszukiwań

człowieka z blizną. Należało zakładać, że zna moją twarz.

Wszystko wskazywało na to, że podjąłem się bardzo

niebezpiecznego zadania, mając w dodatku za

zleceniodawcę osobę tak enigmatyczną jak Mila.

Skręciłem za kolejny stos kontenerów i nadziałem się

na Nożownika szorującego pokład.

– Cześć – powiedziałem.

Spojrzał na mnie zaskoczony.

– Wszystko gra? – spytałem.

Kiwnął głową.

– To się cieszę. – Nie zamierzałem go przepraszać, bo

to on pierwszy wyciągnął na mnie nóż, ale nie chciałem

żadnych zadrażnień z tym gościem. Od Holandii dzieliło

nas jeszcze parę dobrych dni drogi.

Ominąłem go i pobiegłem dalej, nie oglądając się za

siebie. Nożem w plecy o dziwo nie dostałem. Ciekaw

byłem, ile udobruchanie tego draba kosztowało Milę i

dlaczego w ogóle zawracała sobie tym głowę.

Po powrocie do kajuty położyłem się na koi. Chwilę

potem rozległo się pukanie do drzwi i weszła Mila.

– Firma rozesłała twoje zdjęcia do wszystkich

punktów kontroli paszportowej w Europie i Azji. Z

adnotacją, że jesteś zbiegiem i możesz się posługiwać

fałszywymi dokumentami.

– Skoro mnie poszukują, to mogą zakładać, że

posłużę się którąś ze swoich wcześniejszych legend. –

Legendy to spreparowane życiorysy mające uwiarygodnić

tożsamość, pod którą działają w terenie agenci operacyjni.

Ja w swojej karierze byłem już kanadyjskim

przemytnikiem, Niemcem piorącym brudne pieniądze,

amerykańskim najemnikiem, który chce się szybko

dorobić na konwojowaniu krwawych diamentów. Ludzie,

którzy mogliby powiedzieć, że tak naprawdę nigdy nie

byłem żadną z tych postaci, albo już nie żyli, albo

siedzieli. Wszystkie te legendy można było wciąż uważać

za czyste. Nie miałem żadnych dokumentów na te

nazwiska – ani paszportów, ani kart kredytowych – ale

Mila mogła mi je wystawić. Byłem dobrze znany w

przestępczym półświatku pod tymi nazwiskami. Jednak

wykorzystanie jakiegoś do próby infiltracji kręgów, w

których obracał się człowiek z blizną, wiązało się z

poważnymi konsekwencjami. Istniało niebezpieczeństwo,

że Firma spaliła wszystkie moje dotychczasowe nazwiska,

powiadamiając swoje wtyczki i informatorów, że nie

można mi ufać. Co gorsza, mogli nasłuchiwać,

wyczekiwać momentu, kiedy spróbuję wejść w swoje

stare buty.

A jedynym sposobem na przekonanie się, czy moje

legendy są nadal dobre, była próba ich wykorzystania.

Opisałem Mili pokrótce tożsamości, pod których

przykrywką kiedyś działałem, i przeszliśmy do jej kajuty.

Rozłożyła tam zestaw składający się z ryzy papieru

dyplomatycznego, aparatów fotograficznych, małej, ale

profesjonalnej drukarki oraz laptopa. Marzenie fałszerza.

– Jaki będzie nasz pierwszy krok po przybyciu do

Amsterdamu? – spytałem.

– Spotkamy się z ojcem Jasmin.

– Z jej ojcem?

– Pan Zaid opowie ci więcej o Jasmin i jej

uprowadzeniu.

Pan Zaid? Czy to on był mocodawcą Mili?

– Ty mi opowiedz.

– Lepiej, żebyś usłyszał szczegóły od niego.

– Co o mnie wie?

– Tylko tyle, że możesz mu dopomóc w odzyskaniu

córki. Więcej nie musi.

– Gdzie się z nim spotkamy?

– W barze.

– Widzę, że lubisz bary – zauważyłem z przekąsem.

– Tak – przyznała Mila – lubię. A teraz sprawdzimy,

jak u ciebie z językami. Przez resztę dnia rozmawiamy

tylko po rosyjsku. Holenderski znasz?

– Słabo.

– To musisz się w nim szybko podciągnąć. –

Przewróciła oczami. – Nie chcę rumienić się ze wstydu,

jeśli zaczniesz dukać bez ładu i składu.

24

Patrzyłem, jak Mila tworzy nowe wersje mojej osoby.

Lepiła mnie jak to monstrum Frankensteina z papieru ze

znakiem wodnym, z historii kredytowych i życiorysów.

Zrobiła ze mnie Kanadyjczyka, Amerykanina, Niemca i

Nowozelandczyka. Każdego pod innym nazwiskiem.

Patrzyłem, jak tylnymi drzwiami wprowadza dane

osobowe do podobno zabezpieczonych od każdej strony

rządowych baz danych w Waszyngtonie, Berlinie, Ottawie

i w Christchurch, jak pobiera kody paszportów tych

państw, jak czyni mnie legalnym podróżnym. Wchodziła

bez trudu do banków, wystawiając mi karty kredytowe na

różne tożsamości.

– Moich dawnych nazwisk Firma też będzie szukała –

zauważyłem.

– Owszem. Ale kto nie ryzykuje, ten nie żyje.

Zachodziłem znowu w głowę, kim jest ta kobieta.

Mila pracowała, pogwizdując Bananaramę.

Rotterdam. Port przyjmujący dziennie średnio

czterysta statków, zarówno tych oceanicznych, jak i

śródlądowych, labirynt torów i dróg. Port sam w sobie jest

jak miasto – żurawie portowe to jego drapacze chmur,

drogi wodne to szerokie aleje. Jest krytycznym węzłem

łączącym setki milionów ludzi z Ameryki Północnej z

setkami milionów w Europie i dalej.

Wpłynąłem tam w tym samym kontenerze, w którym

opuszczałem Stany Zjednoczone. Mila wolała nie

ryzykować. Kontrola paszportowa mogła dostać już cynk.

Obawiała się też, że ktoś z załogi mógł sypnąć. Poranek,

w który przycumowaliśmy, spędziła na rozdawaniu

łapówek. Milczenie kosztuje.

Kontener osiadł na twardym gruncie, ale go nie

otwierałem. Czekałem na Milę.

Przyszła z umundurowanym mężczyzną, inspektorem

portowym.

– Wszystko załatwione – powiedziała do mnie po

rosyjsku. Inspektor wszedł do środka i z miejsca okazał

wielkie zainteresowanie vermonckimi mydełkami. Mila

klarowała mu coś po holendersku; kiwał głową, mnie

traktował jak powietrze.

Wynurzyliśmy się z Milą z kontenera w szary,

pochmurny dzień.

– Masz wprawę w dawaniu łapówek – zauważyłem,

kiedy szybkim krokiem szliśmy przez ruchliwy dok.

– Jestem tu lubiana i popularna – odparła Mila. –

Zresztą przyjaciół mam w każdym zakątku świata.

I rozpłynęliśmy się w powodzi towarów i ludzi

przybywających do Europy.

25

Do odległego o pięćdziesiąt sześć kilometrów

Amsterdamu pojechaliśmy pociągiem. Patrzyłem w

zadumie na przesuwający się za oknem wagonu równinny

krajobraz Holandii. Z powrotem w Europie. Tutaj byłem

najszczęśliwszy z Lucy, tutaj Firma wsadziła mnie do

więzienia. Intruz, którego zabiłem, też miał bilet do

Amsterdamu.

Odchyliłem się na oparcie kolejowego fotela.

Zamieniłem jeden łańcuch wiążący mnie z Howellem na

inny, który wiązał mnie z Milą. Obserwowałem w

zamyśleniu holenderskie pejzaże. Przez wiele miesięcy

zastanawiałem się, jak zareaguję, jeśli trafi mi się szansa

szukania Lucy, ta szansa właśnie się nadarzyła i

rozsadzało mnie od środka. Ewentualne prawdy – że Lucy

i nasze dziecko nie żyją albo że Lucy mnie zdradziła –

czaiły się gdzieś w mroku jak potwory, których nie chcę

zobaczyć i jeszcze nie muszę.

No nic. Znajdę człowieka z blizną, a wtedy mi powie,

gdzie jest moja żona z synkiem. Na pewno powie. I będę

ostatnią osobą, jaką zobaczy na tym ziemskim padole.

CZĘŚĆ DRUGA

10–14 KWIETNIA

„Najpotężniejszą bronią na świecie

jest rozpalona ludzka dusza”.

– Marszałek Ferdinand Foch

26

De Rode Prins – „Czerwony Książę” – to bar nad

malowniczym amsterdamskim kanałem Prinsengracht –

„Kanałem Książąt” – wzdłuż którego brzegów ciągną się

małe kawiarenki, hotele, okazałe rezydencje oraz budynki

biurowe. Kilka przecznic dalej wznosi się Anne Frank

Huis, przed którym stoi zazwyczaj cichy, pełen szacunku

tłumek pstrykający zdjęcia. Kanałem płynął statek

wycieczkowy, turyści fotografowali z niego kamieniczki

na brzegu i napawali się niepowtarzalną atmosferą tego

zakątka.

W powietrzu unosił się jeszcze zapach deszczu, który

padał rano, ale mgła zdążyła już wyparować w słońcu.

Druga, po kanałach, wizytówka Amsterdamu to rowery.

Są wszędzie, a w ten wczesnowiosenny poranek wyroiły

się na ulice jak pszczoły z ula. Nie są to żadne luksusowe

jednoślady, bo często padają łupem złodziei, ale pomykają

na nich i prawnicy w garniturach, i matki z dziećmi w

bagażnikach za siodełkiem albo przed kierownicą, i

studenci, i urzędnicy. Kasku nikt nie nosi. Chociaż było

już po godzinach szczytu, a do pory lunchu zostało

jeszcze sporo czasu, przed małym Rode Prins sunął

nieprzerwany strumień rowerów. Kilka stolików

wystawiono na chodnik, przy jednym siedziało przy

wiosennym piwie dwóch mężczyzn zapatrzonych w grę

światła na wodzie za przycumowanymi do brzegu

barkami.

Weszliśmy z Milą do środka. Rode Prins był

sztandarowym przykładem ginącej tradycji. Zaliczał się

do „brązowych barów” nazywanych tak z uwagi na kolor

ścian, w które kiedyś wgryzał się dym tytoniowy. Teraz w

barze obowiązywał zakaz palenia, ale ściany pozostały

brązowe, bo pomalowano je na ten kolor. Salka była

wąska, przed długą, obitą skórą ławą biegnącą wzdłuż

jednej ściany stało kilka stolików, wzdłuż przeciwległej

ciągnął się piękny, stylowy bar. Nad barem wisiał portret

jakiegoś zapomnianego członka rodziny królewskiej,

przez jego twarz, pierś i dłonie biegła czerwona smuga,

tak jakby przed laty ktoś rozmazał na obrazie krew albo

czerwoną farbę. Książę z portretu sprawiał wrażenie

bardzo osamotnionego. Rode Prins wymawia się podobnie

jak Road Prince – król włóczęgów.

Otworzyłem menu, Mila rozejrzała się za obsługą.

Podawali tu piwo warzone specjalnie na każdą porę roku.

To był bar w moim guście. Dziwiło mnie, że Mila wybrała

na spotkanie takie właśnie miejsce.

Z zaplecza wyszedł barman – wysoki, łysy, potężnie

zbudowany, z wąską szparą między przednimi zębami.

Mila zamieniła z nim kilka słów po holendersku; zerknął

na mnie nieufnie.

– Sam, to jest Henrik – zwróciła się do mnie Mila. –

Henriku, przedstawiam ci Sama. Zamieszka u ciebie na

pięterku. Zapewnij mu wszelkie wygody.

Henrik uścisnął mi dłoń. Mila była uosobieniem

egzotycznych sekretów, natomiast Henrik wyglądał mi na

barmana, któremu można się zwierzyć ze wszystkiego.

Miałem tu zostać? Nic nie powiedziałem, ale Henrik

kiwnął uprzejmie głową i zaprosił nas gestem na zaplecze.

Weszliśmy za bar, skręciliśmy, Mila przodem, w

wąski korytarzyk obwieszony czarno-białymi fotografiami

Prinsengracht w różnych porach roku, i po schodkach na

jego końcu wspięliśmy się na piętro. Mila zatrzymała się

na ostatnim stopniu i spojrzała na mnie.

– Bahjat Zaid świata poza swoją córką nie widzi i jest

zdruzgotany jej zniknięciem. Nie zna ciebie, ale w twoje

ręce składa jej życie. Nie zawiedź zaufania, jakim cię

obdarza. Jesteśmy jego jedyną nadzieją. Do policji

zwrócić się nie może.

– Dlaczego?

– Sam ci to wyjaśni. – Mila odwróciła się i wstąpiła

na podest.

W prywatnym mieszkanku nad Rode Prins,

przygarbiony jak, nie przymierzając, Atlas dźwigający na

barkach całą kulę ziemską, siedział wysoki mężczyzna w

eleganckim garniturze, śnieżnobiałej koszuli i

granatowym krawacie. Na nasz widok wstał i wytarł

dłonie o marynarkę.

– Oto człowiek, o którym ci mówiłam, Bahjacie –

powiedziała Mila. – Sam Capra. – Zaskoczyło mnie, że

wymienia moje prawdziwe nazwisko, ale nie okazałem

tego po sobie. Kobieta taka jak Mila musiała mieć ku

temu swoje powody.

Bahjat Zaid uścisnął mi dłoń i zmierzył wzrokiem.

Uścisk był silny, spojrzenie jeszcze twardsze. Patrzył na

mnie jak szef na pracownika, od którego spodziewa się

usłyszeć złe wieści.

Usiedliśmy. Mila zaproponowała mi kawę.

Podziękowałem.

Bahjat Zaid miał wąską, ściągniętą cierpieniem twarz.

Przy jego łokciu stygła nietknięta filiżanka kawy. Był

nieskazitelny i roztrzęsiony zarazem.

– Proszę mi opowiedzieć o córce, panie Zaid –

powiedziałem.

– Jasmin to moja duma, moje jedyne dziecko. – W

jego angielskim wychwytywało się lekki bejrucki akcent.

W zeszłym roku zrobiła dwa doktoraty, z chemii i z

fizyki. Ma dwadzieścia pięć lat. Około metra

siedemdziesięciu wzrostu. Jej... – Urwał, jak gdyby

zażenowany tym potokiem słów.

– Tak – powiedziałem – ale tego mogę się dowiedzieć

od Mili. Od pana chciałbym usłyszeć coś bliższego na jej

temat.

Bahjat Zaid zamrugał, sięgnął po leżącą na stoliczku

obok brązową kopertę.

– To Jasmin – powiedział, podając mi fotografię.

Spojrzałem. Przedstawiała śliczną młodą kobietę.

Burza ciemnych włosów, oczy płonące radością życia i

inteligencją, enigmatyczny półuśmieszek. Była w

błękitnym sweterku i w dżinsach, odgarniała z czoła

kosmyk rozwichrzonych włosów. W tle wznosiła się

wielka rezydencja, wiatr targał koronami drzew, niebo

zasnuwały ołowiane chmury, zanosiło się na deszcz.

– Ładny dom.

Aż pokraśniał z dumy.

– To moja posiadłość w Kent. Historyczna. Miała

służyć za redutę rządowi w razie inwazji na Anglię. Ma

podziemne pomieszczenia biurowe i bunkier dla

Churchilla na wypadek nazistowskiej okupacji. Dom od

lat należy do rodziny mojej żony. W Londynie też mamy

dom, ale wolimy mieszkać w Kent. Jasmin również.

Pomyślałem, że gdyby doszło do inwazji, to hrabstwo

Kent położone na południowym wschodzie poszłoby na

pierwszy ogień.

– Bardzo ciekawe – mruknąłem, przeglądając resztę

fotografii. Jasmin z rodziną, ze służbą, na koniu, Jasmin

odbierająca dyplom uniwersytecki.

Na kolejnym zdjęciu kilkuletnia Jasmin podnosiła

wzrok znad książki. Uśmiechała się, brakowało jej dwóch

przednich zębów.

– Od dzieciństwa ciągnęło ją do nauki. Widzi pan?

Tutaj czyta książkę o madame Skłodowskiej-Curie.

Działam od dawna w tej branży i od dzieciństwa

ukierunkowywałem ją na tę dziedzinę wiedzy z myślą, że

kiedyś obejmie po mnie schedę.

Planowałeś dziewczynie przyszłość od pieluch,

pomyślałem.

– A co to za branża?

– Pan Zaid jest jednym z partnerów Militronics,

firmy, która realizuje zamówienia rządów państw

Zachodu – wyjaśniła Mila. Znałem tę firmę; produkowała

taką tam drobnicę na potrzeby wojska – cyfrowe lornetki,

gogle noktowizyjne, kamizelki kuloodporne, ale również

sprzęt komputerowy i specjalistyczne oprogramowanie do

niego. Miała swoją markę, uważana była za najlepszą na

świecie. Do jej klientów zaliczała się również Firma.

– Właśnie. Jasmin pracuje w naszym ośrodku

naukowo-badawczym pod Budapesztem. Zajmuje się tam

technologiami obronnymi – wytrzymalsze opancerzenie,

skuteczniejsze uzbrojenie i tym podobne. Jej pasją była

nanotechnologia.

– I od jak dawna nie daje znaku życia?

– Od dwudziestu pięciu dni.

– Czy wcześniej zdarzało jej się znikać tak bez

uprzedzenia?

– Nie. Nigdy. Była wzorową córką.

– Ale policji jej zaginięcia pan nie zgłosił –

zauważyłem.

– Nie. Odradzono mi to.

– Dzwoniono do pana z żądaniem okupu?

– Niezupełnie. Jasmin wyszła w piątek wieczorem z

naszego ośrodka badawczego pod Budapesztem. Jak

zwykle zasiedziała się tam do późna – jest bardzo

sumiennym pracownikiem. – Podsunął mi wydruk; był to

zrzut ekranu z komputerowego terminarza. Szczelnie,

godzina po godzinie, zapełniony zaplanowanymi na ten

dzień zajęciami zarówno związanymi z pracą zawodową,

jak i samodoskonaleniem. Pouczyć się chińskiego.

Poczytać o operach Pucciniego. Postudiować

makroekonomię. – Jak pan tu widzi, dni ma dokładnie

rozplanowane. Tak najlepiej jej się pracuje. Wyrobiłem u

niej ten dobry zwyczaj i ona go kultywuje.

– Wychował pan córkę na bardzo zorganizowaną

osobę – przyznałem.

Puścił mimo uszu mój sarkastyczny komentarz.

– Nie odzywała się do mnie przez cały weekend, ale

to jeszcze normalne. W niedzielę wieczorem dostałem

wiadomość. – Bahjat Zaid przebiegł palcami po

klawiaturze laptopa i na ekranie pojawiło się nagranie

wideo. Jasmin przed drzwiami swojego domu,

przekręcająca klucz w zamku. Z kąta ujęcia wynikało, że

kamerzysta stoi po drugiej stronie ulicy i z ustawionym

zoomem filmuje kobietę. Lampa nad drzwiami rozsiewała

słabą poświatę; szum ruchu ulicznego był ledwie

słyszalny, między obiektywem a kobietą nie przejeżdżał

żaden pojazd. Późny wieczór. Jasmin upuściła klucze i

kiedy się po nie schyliła, w kadrze pojawili się dwaj

mężczyźni. Chwycili ją, zarzucili dziewczynie na głowę

jakąś szmatę. Kamera zdążyła jeszcze uchwycić jej

szeroko otwarte z przerażenia oczy. Mężczyźni odciągnęli

ją szamocącą się od drzwi i wepchnęli na tył czekającej

przy krawężniku furgonetki. Furgonetka ruszyła z piskiem

opon. Tablice rejestracyjne nie zmieściły się w kadrze.

Kamerzysta już o to zadbał.

Ale nie zadbał o wszystko.

– Może pan to puścić od początku? – poprosiłem.

Zaschło mi w gardle, czułem na szyi uścisk mężczyzny,

który dusił mnie w Brooklynie. Zaid kiwnął głową i

spełnił moją prośbę. Wpatrzyłem się w ekran. – Jeszcze

raz poproszę. – Odtworzył ponownie filmik. Ale ja tym

razem obserwowałem jego. Poruszał wargami, śledząc

uprowadzenie córki.

– Rozpoznaje pan któregoś z tych ludzi? – spytał. –

Odniosłem takie wrażenie.

Jednym z porywaczy był bez wątpienia facet z

tatuażem Novem Soles, który próbował mnie zabić w

moim nowojorskim mieszkaniu.

– Tak. Ale on już nie żyje.

Spojrzał mi w oczy.

– Moja Jasmin poniewierana przez tych zbirów.

Niedobrze mi się robi. – Ścisnął palcami czubek nosa. –

Nie mają prawa. To moja córka i należy do mnie.

Nie spodobał mi się ten ostatni komentarz.

– I co było później, panie Zaid?

– E-mail, którym przyszło to wideo, zawierał również

numer telefonu. Natychmiast pod niego zadzwoniłem.

Odebrał jakiś mężczyzna. Miał lekki holenderski akcent.

Zabronił mi zawiadamiać policję o jej porwaniu, bo jeśli

to zrobię, zabiją Jasmin.

– Zażądał okupu?

– Tak. Kazał mi przelać pięćset tysięcy euro na konto

na Kajmanach. Bezzwłocznie to uczyniłem.

– I żądali tylko pieniędzy?

– Tak. Zapłaciłem, ale mi jej nie oddali. – W jego

oczach pojawił się ból. – A potem przyszedł kolejny

e-mail. Z kolejnym filmem wideo. – Najechał myszą na

ikonkę na ekranie laptopa; ruszyło następne wideo.

Dworzec kolejowy Centraal w Amsterdamie;

rozpoznałem go ze zdjęć, które pokazywała mi Mila. Do

budynku dworca wchodzi ciemnowłosa kobieta z

plecakiem na ramionach. Po chwili ta sama kobieta

wychodzi szybkim krokiem z dworca już bez plecaka,

dolną część twarzy zasłania jej apaszka. Tuż za nią idzie

mężczyzna z blizną.

Tu filmik się urywał.

– Dziesięć minut później na dworcu nastąpiła

eksplozja – odezwała się Mila. – Pięć ofiar śmiertelnych.

– Zrobili z Jasmin jakiegoś potwora. – Wyczerpanie

ściągało Zaidowi rysy twarzy. Wstał i blady zaczął krążyć

po pokoiku. – Ta jej twarz... taka pozbawiona wyrazu.

Jakby wytarto z niej wszelkie emocje, a w oczy wlano

pustkę.

– I od tamtego czasu ani ona, ani porywacze już się

do pana nie odezwali?

– Nie. – Zaid pokręcił głową. – Cisza. – Jego ton stał

się lodowaty. – Nie muszą mnie już o nic prosić.

Zniszczyli ją, a ujawniając to wideo, zniszczą też moją

rodzinę i firmę.

27

– Myśli pan, że ona jeszcze żyje? – spytałem.

– Mam taką nadzieję; gdyby chcieli, żeby zginęła,

odpaliliby ten ładunek, kiedy miała go jeszcze przy sobie.

Tym wideo wywierają na mnie nacisk.

– Dlaczego nadal nie zgłasza pan tego na policję? Nie

zwolnili jej.

– I co bym im powiedział? Że została porwana, a

potem podłożyła bombę, od której zginęli ludzie?

Gdybym poszedł teraz na policję, porywacze ujawniliby

to wideo i byłbym skończony. – Przetarł dłonią czoło. –

Prowadzę wiele interesów z rządami państw NATO, ze

Stanami Zjednoczonymi, z Rosją. Moja córka

zamachowcem? W gruzach ległoby wszystko, co przez

całe życie z takim trudem budowałem.

– Ludzie zrozumieliby, że poddano ją praniu mózgu.

Niech pan sobie przypomni Patty Hearst – powiedziałem.

– Patty Hearst została skazana, panie Capra – wytknął

mi. – Świat nie dostrzegł w niej ofiary: dostrzegł

dziewczynę z dobrego domu, która została anarchistką i

terrorystką. Teraz świat jest jeszcze mniej wyrozumiały.

Wątpliwości, jakie by się zrodziły, zniszczyłyby mnie.

Nawet najmniejsza sugestia, że moja córka może być

terrorystką, zniszczyłaby moją firmę. – Zamknął oczy. –

Moja firma zarobiła miliardy na kontraktach, kiedy rządy

zachodnich państw chciały pokazać, że nie dyskryminują

firm prowadzonych przez muzułmanów. Rozumie pan

pułapkę, którą na mnie zastawili? Nie mogę pójść na

policję. Muszę być im posłuszny.

– Może tu nie chodzi o Jasmin ani o okup. Może oni

po prostu chcą pana pogrążyć.

– W takim wypadku ujawniliby już wideo i zniszczyli

Bahjata – zauważyła cicho Mila. – A nie zrobili tego.

Wykorzystują nadzieję Bahjata przeciwko niemu.

Zerknąłem na Milę.

– Czyli mam odnaleźć i uwolnić Jasmin.

– O, nie tylko to. – W oczach Zaida pojawił się

stalowy błysk. – Chcę, żeby pan dopadł ludzi, którzy ją

uprowadzili i... i ich zabił.

– Zabił?

– Tak, porywaczy. Nie obchodzi mnie, czy jest ich

tylko dwóch, czy dwa tuziny. Przy życiu nie może

pozostać nikt, kto mógłby donieść, że w tym akcie

przemocy brała udział moja córka – wyrzucił z siebie Zaid

– wskazać ją z nazwiska. Gdyby została uwolniona, a

któreś z nich przeżyło, w zemście mogliby ujawnić to

nagranie.

Ale mnie potrzebny był człowiek z blizną żywy, bo z

martwego nie wyciągnąłbym przecież żadnych informacji.

– Jak rozumiem, celem nadrzędnym jest jednak

uwolnienie Jasmin?

– Naturalnie. Ale oni wszyscy mają zginąć.

Bezdyskusyjnie.

– Obawia się pan, że kiedy córka już będzie wolna,

porywacze mogą dobrać się do pana?

– Jasmin widziała ich twarze. Nie wypuszczą jej.

Nigdy. – Mierzył mnie długo spojrzeniem, potem

przeniósł wzrok na Milę. – Mówiłaś, że on jest w stanie

uwolnić Jasmin. Nie wygląda mi na takiego.

– Co nagle, to po diable, panie Zaid. To nie jest misja

samobójcza, zwłaszcza jeśli chce pan mieć pewność, że

nikt z nich nie przeżyje.

Uniósł brew, wychwytując w moim tonie szyderstwo.

– Niech Sam rozegra to po swojemu, Bahjacie –

wtrąciła cicho Mila.

– Mam do was obojga jedno pytanie. Czy słyszeliście

kiedykolwiek o Novem Soles? Inaczej Dziewięć Słońc?

Mówi wam to coś?

Pokręcili głowami.

– Chciałbym wiedzieć, jak zamierza pan

przeprowadzić tę akcję.

– Nie musi pan wiedzieć. Tak będzie lepiej.

Przełknął głośno.

– Wolałbym mieć pewność, że Jasmin nie ucierpi...

Westchnąłem.

– Panie Zaid. Niewykluczone, że Jasmin nie ma już w

Amsterdamie. Wtedy będę musiał ustalić, dokąd się

przeniosła. Na razie nie mam żadnego tropu, który

mógłbym podjąć. A jeśli jej twarz sfilmowały dworcowe

kamery monitoringu i holenderskie zespoły

dochodzeniowe powzięły podejrzenie, że to ona podłożyła

bombę, to będzie jej szukała policja. Mamy mało czasu.

Nie zamierzam go marnować na dyskusje z panem o

planie działania.

– Ja tylko... mam odczucie, że ją zawiodłem. Nie

potrafiłem jej ochronić. – Wydusił to z siebie z wyraźnym

trudem. Chyba zżerała go ta bezradność, nie przywykł do

niej.

Nachyliłem się do niego.

– Rozumiem, przez co pan przechodzi. Wiem, co to

znaczy stracić kogoś kochanego. Będzie miał pan córkę z

powrotem.

Bahjat Zaid patrzył na mnie przez chwilę, potem się

uśmiechnął; był to straszny, udręczony uśmiech

człowieka, któremu bynajmniej nie jest do śmiechu.

Przypominał z nim szczerzącego zęby psa.

– Jeśli się panu nie uda, panie Capra, albo w wyniku

podjętych przez pana działań Jasmin zginie, poniesie pan

konsekwencje.

Może był i dobry w negocjacjach z kontrahentami, i

w rozstawianiu po kątach podwładnych. Na mnie jego

metody nie działały.

– Proszę mnie nie straszyć, panie Zaid. Nie lubię

pracować pod presją.

Zamknął się i wpatrzył we mnie.

– Teraz chcę usłyszeć, co pan wie o swojej córce i jej

porywaczach.

Podał mi laptopa.

– Tu jest wszystko.

– Dziękuję. – Przyglądałem się jego ściągniętej

twarzy. Złożył właśnie w moje ręce całą swoją nadzieję na

odzyskanie córki. – Dlaczego pan?

– Słucham?

– Dlaczego upatrzyli sobie właśnie pana?

Zamrugał, zerknął na Milę.

– Chyba o moje pieniądze im chodzi. Bo niby o co

innego?

– Gdyby chodziło im tylko o pieniądze, zażądaliby

wyższego okupu. Nie, tu gra toczy się o coś więcej.

Zastanawiam się właśnie o co.

– Można by przypuszczać – powiedział – że jako

bandziory lubujące się w sianiu terroru zażądają broni,

sprzętu wojskowego.

– A nie zażądali?

– Nie. – Złożył dłonie na stoliku.

– Jakiego rodzaju badania prowadziła Jasmin?

– Są tajne, a zresztą nie mają tu nic do rzeczy. Poza

tym nic, nad czym ona teraz pracuje, nie ma związku z

systemami broni będącymi aktualnie w użyciu. Wątpię,

czy oni wiedzą albo czy ich obchodzi, że ona jest

naukowcem. W rozmowie z nimi nie odniosłem wrażenia,

że są zainteresowani wynikami jej badań.

– Jak rozumiem, ona pracuje nad nowymi

systemami?

– Owszem, takimi, co wejdą do eksploatacji za jakieś

dziesięć lat. Tu nie chodzi o prowadzone przez nią

badania, panie Capra. Tu chodzi o to, że ona należy do

mnie. Dlatego mi ją odebrali.

Wstałem.

– Powiedziano mi, że jest pan jednym z niewielu,

którzy potrafią wywiązać się z tego w zasadzie

niewykonalnego zadania – ciągnął Zaid. – Liczy się tylko

Jasmin.

Nie składałem mu żadnych obietnic. Podaliśmy sobie

dłonie i Mila odprowadziła go na dół.

Otworzyłem laptopa. Pliki o życiu Jasmin, fotografie,

lista jej przyjaciół z Londynu, Budapesztu i Stanów

Zjednoczonych. E-maile i pliki wideo, które przychodziły

na jej adres. Całe elektroniczne portfolio uprowadzenia, a

ja nadal nie wiedziałem, od jakiego miejsca w

Amsterdamie rozpocząć poszukiwania.

Wróciła Mila z dwiema parującymi kawami.

Postawiła je na stoliku.

– Nie spodobał ci się.

– Robi na mnie wrażenie ojca-tyrana – przyznałem. –

I podejrzewam, że nie mówi nam całej prawdy. Tak samo,

zresztą, jak my jemu.

– Nie rozumiem.

– Nagrywają to wideo, przysyłają mu je i żądają tylko

pół miliona okupu? Bujać to my, ale nie nas. Zażądali od

niego czegoś, o czym nie chce mówić. Ma nadzieję, że ich

odnajdę i pozabijam, zanim minie wyznaczony termin.

– Mogli nie przedstawić jeszcze wszystkich swoich

żądań.

– Jak zdążyłem się zorientować, nie powiedziałaś mu,

że mam osobiste porachunki z człowiekiem z blizną.

– Mógłby sobie pomyśleć, że z takiego ciągnięcia

dwóch srok za ogon nic dobrego nie wyniknie. A jemu na

sercu leży wyłącznie ocalenie Jasmin. Twoja żona nic go

nie obchodzi.

– Nie jestem pewien, czy bardziej niż o Jasmin nie

chodzi mu o własną reputację. – Upiłem łyczek kawy. –

Skąd znasz tego Zaida?

– Czy to ważne? Znam go i chcę mu pomóc. Tobie

też chcę pomóc. Dlaczego zapytałeś o te Novem Soles?

Wyjaśniłem. Odchyliła się na oparcie krzesła.

– To nie może być zwyczajny zbieg okoliczności, że

tą nazwą i tatuażem interesuje się CIA. Istnieją grupy,

które naznaczają swoich członków.

Oglądałem fotografię. Postukałem palcem w twarz

człowieka z blizną.

– Ten gość musi mieć jakąś swoją historię. Jest

gdzieś coś na jego temat.

– Mam dostęp do rządowych baz danych na całym

świecie – powiedziała Mila – i od czasu pojawienia się

tego zdjęcia niczego w nich o nim nie znaleźliśmy.

Zupełnie jakby został... wykasowany.

Twierdziła, że ma prawa dostępu, o których nawet

niektórzy ludzie z kręgów władzy mogą tylko pomarzyć.

– Jesteś czarodziejką. Ten bar też do ciebie należy?

– Właścicielem jest mój podwładny.

– Bardzo mi się tu podoba – stwierdziłem. – W moim

guście.

– W takim razie tutaj oblejemy sukces, kiedy będzie

już po wszystkim. Ale dopiero wtedy.

– No to do roboty – powiedziałem. Człowiek z blizną,

jeśli był jeszcze w Amsterdamie, to gdzieś w promieniu

kilku kilometrów ode mnie; to bardzo zwarte miasto. A to

by znaczyło, że jestem bliżej niż kiedykolwiek Lucy i

mojego synka.

Trzymajcie się, pomyślałem, idę po was.

28

Musiałem przeniknąć do środowiska człowieka z

blizną.

Oto, co było mi o nim wiadomo. Dokonał dwóch

zamachów bombowych, z tego jeden na silnie chronione

biuro Firmy. Uprowadził wybitną naukowiec oraz moją

żonę, agentkę Firmy. Nie był do tej pory notowany; jego

tożsamość pozostawała nieznana. Podejrzewałem, że

może być na usługach tropionego przeze mnie Cara

Kasjera zamieszanego w korumpowanie urzędników

wysokiego szczebla w administracjach wielu państw. Miał

środki, wysłał do Brooklynu człowieka z zadaniem

odnalezienia mnie tam i zabicia. Nie wysuwał żadnych

politycznych żądań, co by sugerowało, że robi to

wszystko dla pieniędzy.

Był częścią sieci.

Nie ma środowiska, którego nie dałoby się

spenetrować. Te nowe, w których działają współcześni

przestępcy, nie są tutaj wyjątkiem.

Organom ścigania udało się przetrącić kręgosłup

mafii w Stanach Zjednoczonych, bo fedzie umiejętnie

wywierali presję na ludzi z wewnątrz – proponując im

objęcie programem ochrony świadków, stawiając w stan

oskarżenia każdego, kto był w jakikolwiek sposób

powiązany z działalnością przestępczą.

Współczesne organizacje przestępcze nawiązują

współpracę jedynie w celu realizacji jakiegoś określonego

zadania – przeszmuglowania nielegalnych imigrantów,

przerzucenia heroiny ukrytej w importowanych z Chin

telewizorach, które po drodze przechodzą przez porty w

Pakistanie, albo podłożenia bomby w pociągu, żeby

zarobić na chwilowym spadku cen akcji poszkodowanej w

tym zamachu firmy transportowej. Komórki tych

organizacji są nieliczne i ruchliwe, łączą się ze sobą i

rozdzielają, wciąż zmieniając kształt jak dziecięcy

samolocik, czołg czy ściana z małych plastikowych

klocków.

Ponieważ jednak spoiwo tych cegiełek jest nietrwałe,

można je wyizolować. Z muru, którego nie daje się

sforsować, można wydłubać jedną obluzowaną cegłę, a

wtedy posypią się inne i mur runie. Pozostawało mi tylko

odszukać taką felerną cegiełkę.

Siedziałem z wodą mineralną przy stoliku przed

kafejką na skraju rozległego ulicznego targowiska Albert

Cuypmarkt w południowej części Amsterdamu. Słońce

przyświecało mizernie, w powietrzu unosiły się wonie

ryb, ziół i kwiatów. Czytałem holenderską gazetę,

wczuwając się z powrotem w rolę Petera Samsona,

kanadyjskiego przemytnika, za którego podawałem się

przed rokiem, gdy pracowałem jeszcze pod tą przykrywką

dla Firmy. Samson, jak na szmuglera przystało, był

gościem rzetelnym: nie zalegał z płatnościami, smarował,

komu trzeba, nie zabijał. Udało mi się podejść dwóch

handlarzy bronią z Ukrainy na sprzedaż uranu grupie

radykalistów z Nowego Jorku. Okazało się, że ten uran

wcale uranem nie był (ich zmyłka), tak samo nie istniała

ta radykalna grupa (moja zmyłka). Samson w środowisku

przestępczym pozostał bez skazy, tamtych dwóch

znaleziono martwych w mieszkaniu w Pradze. Zginęli z

rąk wspólników, którym nie spodobał się cały ten

przekręt, ten brak rozwagi, pazerność i łamanie

elementarnych zasad. Doraźne spółki powstają z potrzeby

chwili, na bazie wzajemnego zaufania.

Jako Samson powinienem cieszyć się nadal

zaufaniem człowieka, z którym chciałem się spotkać.

Odnalazłem go, obdzwaniając swoje dawne kontakty w

Pradze. Od jednego dowiedziałem się, że człowiek ten

przeniósł się przed sześcioma miesiącami do pięknego

Amsterdamu.

Dostrzegłem go, zamawiając trzecią szklankę wody

mineralnej. Nadchodził powoli, przygarbiony, między

płóciennymi straganami targowiska, u warg niczym długi,

ułamany kieł dyndał mu papieros. Włosy pachniały mu

pewnie olejkiem lawendowym, a z ust zalatywało

czosnkiem. Jak pamiętałem, obawiał się przeziębienia i

żuł namiętnie pastylki czosnkowe.

Skręcił w drzwi narożnej kamieniczki. Jeden z

szyldów nad nimi informował, że mieści się tam zakład

zegarmistrzowski MECHANICZNA POMARAŃCZA. A

więc pozostał przy swoim zawodzie.

Odliczyłem do trzydziestu, przeciąłem ulicę i

wszedłem tam za nim. Na parterze znajdował się malutki

sklepik ze starymi CD i winylami, wiszący w powietrzu

dym rozganiały gitarowe riffy ze starego albumu Clash.

Za kasą siedział znudzony punk wyczekujący chyba

odrodzenia punk rocka. Do zakładu Mechaniczna

Pomarańcza prowadziły schody. Wspiąłem się po nich,

nacisnąłem klamkę. Drzwi się otworzyły. Gospodarz nie

zdążył zasunąć zasuwki, bo obie ręce miał zajęte siatkami.

Wszedłem. Gregor ustawiał właśnie przyniesione

siatki na drewnianym kontuarze. W przeszklonych

gablotach wyeksponowana była kolekcja klasycznych

zegarków. Na przykrytym czarnym aksamitem stole stały

kasetki z posegregowanymi starannie częściami do

zegarków, obok leżały w równych rządkach gotowe do

użycia narzędzia zegarmistrzowskie. Gregor potrafił

zapanować nad chaosem.

Zamknąłem za sobą drzwi.

Odwrócił się i dobre dwadzieścia sekund patrzył na

mnie bez słowa.

– Znam cię – odezwał się w końcu. Widział mnie

zaledwie kilka razy, ale zegarmistrze są ludźmi

spostrzegawczymi. – Z Pragi. – Nie wyglądał na

zachwyconego. – Robiłeś interesy z braćmi Vrana.

– Owszem. Próbowali mnie okantować. Ale chyba

bardziej niż mnie wkurzyli tym swoich wspólników. – To

właśnie Vranowie chcieli wyłudzić ode mnie za

nieistniejący towar pieniądze, które również nie istniały, a

moja prowokacja pomogła Firmie w wyczyszczeniu ich

kont bankowych. Wspólnicy bardzo to przeżyli. Wyrazili

swoje niezadowolenie siekierą.

– Pochowali ich w jednej trumnie – powiedział

Gregor. – Drugiej nie było trzeba.

Gregor kombinował trochę z Vranami, którzy pod

przykrywką jego firemki przemycali lewy towar ze

wschodniej Europy do Wielkiej Brytanii.

– Jak pamiętam, zawsze bałeś się przeziębić.

Amsterdamskie powietrze lepiej ci służy? – spytałem.

– Tropiki to to nie są, ale mniej tu kicham. – Był

trochę niespokojny, bo nie wiedział, jaką rolę odegrałem

w śmierci jego znajomków. Przymrużył oczy. – Samson z

Toronto. Nadal nosisz to nazwisko?

Uśmiechnąłem się.

– Innego nie mam.

Nie odwzajemnił mojego uśmiechu.

– Muszę zażyć pastylkę – powiedział, sięgając powoli

do kieszeni. Chciał w ten sposób sprawdzić, czy jestem

uzbrojony. Stężałem, ale pistoletu jeszcze nie

wyciągałem. Gregor wyjął z kieszeni opakowanie

pastylek czosnkowych i wsunął sobie jedną między

wąskie wargi.

Uspokoił się trochę. A więc nie przyszedłem go

zabić. Przyszedłem albo zaproponować mu jakiś interes,

albo zasięgnąć informacji. To on organizował trasę

przerzutu rzekomego uranu, ale ponieważ do tego

przerzutu nie doszło, Firma postanowiła zostawić go w

spokoju, w grze, do ewentualnego późniejszego

wykorzystania. Tymczasem on przeniósł się do

Amsterdamu, gdzie, jak przypuszczałem, chciał wznowić

dawną działalność. Amsterdam zapewniał lepsze szlaki

przerzutowe i było ich więcej z uwagi na bliskość

wielkiego portu w Rotterdamie.

– No i jak ci się żyje w Amsterdamie?

– Nie narzekam. Holendrzy to bardzo mili ludzie. –

Ssał z zapamiętaniem pastylkę, wysysając z niej całą

wzmacniającą moc czosnku. – Mają wspaniały system

opieki zdrowotnej.

Rozejrzałem się po małej, ale imponująco

wyposażonej izdebce.

– Interes też, jak widzę, nieźle się kręci.

Wzruszył ramionami.

– Zegarki to relikt analogowego świata. Teraz króluje

digitalizacja, wszystko – książki, płyty, filmy – przerabia

się na wersje cyfrowe. – Pociągnął nosem, mlasnął. – Ale

od analogowych zegarków ludzie się nie odwrócili.

Zegarek jest artykułem pierwszej potrzeby, a na dodatek

świadczy o statusie materialnym właściciela. Człowiek

zawsze chce wiedzieć, która godzina, i dobrze się

prezentować, kiedy to sprawdza. – Odchrząknął, otarł

grzbietem dłoni wargi. – Czym mogę służyć? – Zwrócił

się do mnie jak do kogoś, kto zajrzał tu zainteresowany

jego rolexami.

Na takie pytania człowiek, za którego się podawałem,

z zasady nie odpowiada. Tak więc, zamiast odpowiedzieć,

naruszyłem jego prywatność, zaglądając do siatek z

zakupami. Typowy zestaw przyjęciowy dla dziecka,

konkretnie dziewczynki. Serwetki, talerzyki, cukierki w

papierkach.

– Jakaś imprezka?

– Ożeniłem się tutaj cztery miesiące temu. Mam

pasierbicę. Ustatkowałem się. Chyba nie będę ci mógł

pomóc, Samsonie. Nie jestem już w kursie.

– Masz w Internecie stronę dla swojego zegarkowego

biznesu, Gregor. Na pewno przeprowadzasz za jej

pośrednictwem rozmaite transakcje międzynarodowe –

zamawiasz części ze Szwajcarii, rozsyłasz towar po całej

Europie. Wymarzona przykrywka dla szmuglu.

– Wyjdź. Nie wiem, o co ci chodzi. – W jego głosie

pojawiła się nutka paniki.

– No, jak bym mógł? Tylko tego by brakowało,

żebym po wyjściu od ciebie pomaszerował prosto do

czeskiej ambasady i powiedział im, że jeden z ich synów

marnotrawnych rozkręcił w tym pięknym kraju szemrany

biznes i jeśli nie chcą potem świecić za niego oczami, to

może niech go wezmą zawczasu pod lupę. Przejrzą księgi

rachunkowe, faktury wysyłkowe, sprawdzą, jakich ma

klientów.

– Nie zajmuję się już przemytem. Jestem teraz czysty.

– Ciężko wyżyć z używanych zegarków.

Wyciągnąłem portfel, a z niego robiący wrażenie plik

euro, w które zaopatrzyła mnie Mila. Każdy ma swoją

cenę.

Gregor ocenił wzrokiem grubość tego pliku i przestał

mnie wypraszać.

– Szukam kogoś, Gregor, i muszę go znaleźć. –

Pokazałem mu powiększoną fotografię mężczyzny z

blizną wykadrowaną ze spotu, w którym Jasmin dokonuje

zamachu na dworcu kolejowym. – Widziałeś tego

człowieka? – Wręczyłem mu odbitkę.

Gregor nie oddał mi jej od razu ze słowami: Nie,

nigdy go nie widziałem. Wiedział, że gdyby tak zrobił, nie

uwierzyłbym mu. Przyglądał się zdjęciu jak zepsutemu

zegarkowi, wodząc po szczęce smukłymi palcami

pianisty.

– Nie znam człowieka – powiedział w końcu.

– Zastanów się. Chyba nie chcesz, żeby twoja

pasierbica dowiedziała się w dniu swoich urodzin, że jej

nowiutki tatuś był przemytnikiem. A kto wie, czy nadal

nim nie jest.

– Ona nie miałaby nic przeciwko temu, żebym

zniknął z jej życia. Chyba ma na mnie alergię –

wymruczał Gregor, ale jeszcze raz spojrzał na zdjęcie. –

Jego nie znam. Ale znam tego drugiego.

– Którego?

Spojrzał na mnie wymownie. Odliczyłem kilka

banknotów i położyłem je na kontuarze.

– Tego osiłka z farbowanymi włosami. Za plecami

faceta, którego niby szukasz.

Spojrzałem na zdjęcie. Krok za człowiekiem z blizną

podążało barczyste chłopisko z farbowanymi na

jasnoblond włosami. Sądząc po rysach twarzy, facet

musiał chyba mieć w genach azjatycką domieszkę.

– Tak, tego znam – orzekł Gregor. Zwrócił mi lekko

drżącą dłonią fotografię. Zegarmistrzowi ręce nie mają

prawa drżeć. – Są ci coś winni? – spytał, i to był jego

drugi błąd. Chciał się dowiedzieć, dlaczego szukam

blondyna. Żeby mu potem o tym donieść.

– Co to za jeden, Gregor?

– Zaraz, zaraz, jak on się nazywa...? – Cofnął się do

stołu z narzędziami.

– Kto to jest, Gregor? Bo kończę wypłatę.

– Powiedz mi najpierw, dlaczego szukasz tych ludzi.

– Chcę im zaproponować interes.

– To zamiast ich fotografować, nie mogłeś od razu

podejść i przedstawić się? Zresztą może się mylę, ale to

mi wygląda na policyjną fotkę. Została wykadrowana. –

Oczywiście, że została. Wyciąłem z niej Jasmin.

– Nie mantykuj, Gregor, tylko mi powiedz, jak

nazywa się ten blondyn i gdzie go mogę znaleźć.

– Ten blondyn... słuchaj, dam ci jedną dobrą radę. Od

nich trzymaj się z dala. Nie wiem, jaką robotę masz

nagraną, ale znajdź sobie do niej kogoś innego.

– Powiedz mi – warknąłem, podchodząc bliżej.

– Nie. Gdybym ci powiedział, poszedłbyś do niego. A

potem on przyszedłby do mnie. Nie, dziękuję. – Do jego

tonu wkradł się strach. – On nie patyczkuje się z ludźmi,

którzy wchodzą mu w drogę. Nie, nie. Ja mam teraz

rodzinę. Powiem ci, jak się nazywa, ale namiary na niego

niech ci poda ktoś inny. Ja tego nie zrobię.

Dotknąłem jego ramienia.

I mało brakowało, a poderżnąłby mi gardło.

29

Nożyk był mały, ale do przecięcia żył nie trzeba

większego. Trudno było stwierdzić, czy to po prostu jedno

z narzędzi do naprawy zegarków, czy broń. Słysząc świst,

z jakim ostrze przecinało powietrze, odchyliłem się

odruchowo; gdyby nie to, rozpłatałoby mi grdykę.

– Oż, kurde – stęknął Gregor. – Przepraszam. Ja chcę

tylko, żebyś wyszedł.

– Dając w ten sposób do zrozumienia, że większy

respekt masz przed nimi niż przede mną, wpędzasz mnie

w kompleksy.

Wypuścił nożyk z ręki.

– Nawet by cię za bardzo nie skaleczył.

– Dajmy na to – mruknąłem. – Czemu tak się go

boisz?

Nie odpowiadał, uznałem więc, że jeśli boi się

przemocy, to warto mu pokazać, że z mojej strony też

może się jej spodziewać. Przyparłem go do

zegarmistrzowskiego stołu warsztatowego.

– Nie wygłupiaj się – sapnął. – Chciałem się tylko

ciebie stąd pozbyć. Zostaw mnie.

Oberwał kantem dłoni w szyję i osunął się na krzesło.

– Teraz porozmawiamy inaczej, Gregor. – Spojrzałem

na zegarmistrzowskie narzędzia. Jedne służyły do

manipulowania trybikami, inne do usuwania opiłków

metalu z wnętrza werku. Wypatrzyłem zakrzywiony na

końcu szpikulec; przypominał haczyk, którym dentyści

dłubią pacjentom w zębach. Sięgnąłem po niego.

Uniosłem Gregorowi czubkiem palca powiekę i

przybliżyłem szpikulec do gałki ocznej.

– Nie znam tego z blizną! – wrzasnął.

– To już wiem. Ale znasz blondyna.

– Błagam, błagam!

– Gregor. Nie chcę ci zrobić krzywdy. Nie chcę,

żebyś wparował ślepy na urodzinowe przyjęcie twojej

pasierbicy.

– Muszę jeszcze odebrać zamówiony tort – prawie

wyszlochał. – Na konkurs, na koekhappen.

– Na co?

– To taka dziecięca konkurencja, kto najszybciej i

najwięcej odgryzie z zawieszonego na żyłce tortu, ten

wygrywa...

– No nie, Gregor, zapowiada się zabawa na sto dwa.

Szkoda by było, gdyby cię ominęła. Założę się, że

zwycięstwo w tej grze masz w kieszeni. Nie zrób

dzieciakom zawodu. Powiedz mi tylko, jak on się nazywa,

gdzie go mogę znaleźć, i możesz lecieć.

Gregor spróbował uwolnić się z mojego chwytu.

– Od kiedy kumplujesz się z tym blondasem?

– Nie kumpluję się... to znajomy znajomego. – Puścił

wreszcie farbę. – Ma na imię Piet. Ten znajomy mi go

przedstawił.

– Jaki znajomy?

– Nazywa się Nic ten Boom. Niedawno go poznałem.

W zeszłym tygodniu spotkaliśmy się na piwie.

Przyprowadził ze sobą tego Pieta. Nic jest ustawiony, a

ten Piet udaje, że też.

– I o czym przy tym piwie rozprawialiście?

– O Ajaksie – tej drużynie piłkarskiej z Amsterdamu.

No i o kobietach.

Przysunąłem mu bliżej do oka zegarmistrzowski

szpikulec.

– I co potem? Jak już sobie strzeliliście po browarku?

– Poszliśmy do Rosse Buurt – tej dzielnicy

czerwonych latarni.

– Gregor, toż tyś się dopiero co ożenił.

– Ja... ja nigdzie tam nie wchodziłem. Oni też nie.

– Mam przez to rozumieć, że poszliście tam

pooglądać sobie tylko kurewki przez szybę? –

powiedziałem tonem niedowierzającej małżonki.

– Piet nas namówił. Był trochę podchmielony; lubi

piwo. Chciał popatrzeć na te mizdrzące się z okien

dziwki.

– Erotoman jakiś czy co?

Gregor oblizał wargi.

– Nie, nie. Nie wiem, dlaczego chciał tam iść. Ale

nalegał. Poszliśmy i żartowaliśmy sobie z tych kobiet za

szybami. Piet żartował, ja z Nikiem też. Trzeba robić to

samo co Piet. On wodzi rej.

Żartowali z prostytutek. Coś nie chciało mi się w to

wierzyć.

Naciąłem mu lekko skórę tuż nad powieką.

– O czym jeszcze rozmawialiście?

Krzyknął i zacisnął zęby.

– No, dobrze już, dobrze. Pieta interesowały kanały

przerzutowe do Ameryki Północnej. Wypytywał mnie o

moje przesyłki do Stanów. Opisałem mu, jak to u mnie

wygląda, ale chyba uznali, że jestem za cienki na

operację, którą planują. Nie wysyłam tam tylu zegarków,

żeby im to pasowało.

– Widziałeś się potem jeszcze z którymś z nich? –

Dosunąłem mu szpikulec do oka tak blisko, że zadrżała

gałka oczna, normalnie zadygotała w oczodole.

Nie odpowiedział od razu. Dźgnąłem go w dłoń.

Syknął. W miejscu nakłucia pojawiła się kropelka krwi.

– Następne będzie oko. Mówię poważnie, Gregor.

– Pieta już więcej nie widziałem. Z Nikiem byłem

przedwczoraj na piwie.

– Czym się zajmuje ten Nic?

– Kombinuje coś z Pietem... podobno ma coś

wspólnego z komputerami... i jest w tym dobry. Przekręty

internetowe, no wiesz, listy z nigeryjskiego banku i takie

tam. Nie słyszałem do tej pory, żeby zajmował się

szmuglem. Jest... jest jakiś dziwny. Szczerze mówiąc, to

nie utrzymywałbym z nim znajomości, ale zawsze można

od niego dostać jakiś dobry adres e-mailowy, a w

marketingu to bardzo ważne.

Aha, spamer. Zło wcielone.

– Gdzie mogę znaleźć tego Nica? – Przytknąłem

sobie czubek szpikulca do języka. Zwilżyłem go.

Gregor dygotał w moim uścisku.

– Mieszka nad kawiarnią w okolicach Jordaan. Ale

przeważnie przesiaduje w barze Grijs Gander. To

niedaleko Rosse Buurt. Znają go tam.

Puściłem go.

– Próbowałeś poderżnąć mi gardło – powiedziałem. –

Jeśli chcesz, żebym to puścił w niepamięć, to zapomnij, że

w ogóle rozmawialiśmy. Nie piśniesz o mnie słówka,

chyba że zażądają od mnie twoich referencji. A w takiej

sytuacji będziemy odstawiali dobrych kumpli, dotarło?

Gregor kiwnął głową.

– Szukasz Pieta, a ja go nie lubię. Niech się smaży w

piekle. – Docisnął do piersi zranioną dłoń, ale zrobił to

ostrożnie, żeby nie poplamić sobie krwią garnituru. Nie

patrzył na mnie. Po zasypaniu kogoś oni zawsze są

zażenowani.

– Jeśli wspomnisz komuś, że się widzieliśmy, Gregor,

wrócę. Do Nica nic nie mam. Chcę tylko pogadać z tym

Pietem. Ale spróbuj ich przede mną ostrzec, a jeden mój

telefon i wracasz pierwszym samolotem do Pragi.

– Nic nie powiem.

Wsunąłem mu do kieszeni jeszcze kilka banknotów

euro. Odetchnął z wyraźną ulgą. Z tej samej kieszeni

wyciągnąłem jego komórkę.

– Jak się nazywają twoja żona i pasierbica, Gregor?

W jego oczach pojawił się strach.

– Zostaw je w spokoju, Samson, błagam.

– Imiona – warknąłem.

– Żona Bibi, a pasierbica Bettina.

– Mam nadzieję, że jesteście z żoną szczęśliwi,

Gregor. A Bettinie złóż ode mnie życzenia z okazji

urodzin. – Popatrzyłem na niego przeciągle, odwróciłem

się i wyszedłem.

Nie zwykłem zastraszać ludzi i gdyby Gregor nie

próbował mnie zaciąć, rozmawiałbym z nim o wiele

uprzejmiej. Z drugiej strony z wystraszonego Gregora był

większy pożytek.

Na ulicy sprawdziłem na bajeranckiej komórce

Gregora wykaz połączeń. Przed dwoma dniami, pod

wieczór, telefon od Nica. Prawdopodobnie zaproszenie na

piwo do Grijs Gander. Poza tym nic ciekawego.

Większość rozmów z Bibi, kilka z Bettiną. I to wszystko.

Sprawdziłem pocztę głosową. Jedna wiadomość od

Bibi, wykrzyczana po holendersku, przypominająca mu o

zorganizowaniu dekoracji na przyjęcie Bettiny. Bibi

sprawiała wrażenie zniecierpliwionej i podpitej, nazwała

Gregora dwa razy złamanym kutasem, ale to nie moja

sprawa, z kim się Gregor zadał. Prawdziwa miłość jest

ślepa, pomyślałem, wspomniałem Lucy i zakłuło mnie w

piersiach.

W poczcie głosowej była jeszcze jedna wiadomość,

sprzed tygodnia, od Nica. I bonus – dołączona do niej

fotografia Nica. Rudzielec o byczym karku z włosami

ściągniętymi w mysi ogonek, ani cienia uśmiechu.

„W Grijs Gander, dziś wieczorem, jak uda ci się

zerwać Bibi z łańcucha. O szóstej. Chcę ci przedstawić

jednego mojego znajomego” – powiedział Nic w

nieskasowanej wiadomości głosowej.

Tym znajomym był pewnie Piet. Gregor był dobry w

przerzucaniu wszelakiego dobra przez granice pod nosem

władz.

Co takiego Piet chciał przemycić do Stanów?

30

W barze Grijs Gander nie było tak uroczo jak w Rode

Prins. Konkurencję przegrywał nawet z pękniętym

pisuarem.

Bar znajdował się na skraju Rosse Buurt, przecznicę,

może dwie od oświetlonych neonami witryn, w których

pozują kurwy. Aż wierzyć się nie chce, że w tej dzielnicy

mieszkają rodziny z dziećmi i zwyczajni ludzie pracy, ale

mieszkają, i Grijs Gander otwierał swe podwoje w porze

lunchu.

Przeciskałem się przez tłumy japońskich turystów.

Wczesne wieczory to pora podjaranych gapiów, tych, co

chcą tylko popatrzeć, i dotykania nie mają w planach.

Stojące w witrynach dziewczyny przybierają przed

turystami erotyczne pozy i wyginają się, traktując to jako

rozgrzewkę; wiedzą, że niebawem zjawią się prawdziwi

klienci.

Grijs Gander nie było jakąś pierwszą lepszą speluną,

tylko barem karaoke. I to sprawiało, że było tam po

tysiąckroć straszniej. Wyobraźcie sobie Idola, gdzie

jurorzy są pijani i mają pod ręką noże.

Była dopiero dwudziesta pierwsza, młoda godzina,

jak na amsterdamskie standardy. Na scenie karaoke pijany

Hiszpan przy aplauzie przyjaciół katował Off the Wall

Michaela Jacksona. W głębi sali kilku mężczyzn grało w

bilard; jeszcze parę osób rozmawiało w boksach. Przy

barze siedziały dwie młode kobiety w towarzystwie

swoich chłopaków. Przesunąłem fachowym okiem

barmana po stolikach: pito głównie wódkę albo piwo;

żadnych wymyślnych koktajli. Rozejrzałem się na wszelki

wypadek po sali, żeby zawczasu wytypować ewentualne

zarzewia problemów.

Większość ludzi przyszła tu popić, pośpiewać i

pośmiać się z fałszujących wykonawców. Bilardziści

chyba się znali, a więc prawdopodobieństwo, że ni z tego,

ni z owego zaczną się okładać kijami, było niewielkie.

Jedno ognisko problemów wypatrzyłem pod ścianą w

głębi lokalu; grupka rosłych, ciemnowłosych facetów

rozmawiała po turecku i rozglądała się po sali, jakby w

poszukiwaniu zaczepki. Za drugie uznałem dziewczynę z

drugiego końca kontuaru, która z ostentacyjnym

znudzeniem rozglądała się po barze, co strasznie

wnerwiało jej towarzysza.

To były punkty zapalne, usiadłem więc jak najdalej

od nich, przy barze, przed dystrybutorem piwa.

Zamówiłem pintę amstela. Nalewał mi ją chudy barman o

ziemistej cerze, z pięcioma kolczykami w lewym uchu.

Postawił szklanicę przede mną, obrzucając mnie

taksującym spojrzeniem. Położyłem na kontuarze

należność w euro zaokrągloną w górę o skromny napiwek.

Sączyłem piwo zapatrzony w przestrzeń i słuchałem.

Mój holenderski nie był najlepszy, spędziłem cztery

miesiące w Surinamie, byłej holenderskiej kolonii w

Ameryce Południowej, i trochę go tam liznąłem, i jak to z

każdym obcym językiem bywa, gdy teraz słuchałem go na

żywo, szybko się z nim na powrót oswajałem. Moi

rodzice pracowali w Episcopal Relief – ojciec jako

administrator i audytor tej charytatywnej fundacji, matka

jako chirurg dziecięcy specjalizujący się w rozszczepach

podniebienia – i całe dzieciństwo upłynęło mnie i mojemu

bratu Danny’emu na podróżowaniu z nimi po całym

świecie. Po hiszpańsku, rosyjsku i francusku mówiłem

płynnie, po chińsku i niemiecku nieźle. W kilkudziesięciu

innych językach potrafiłem wydukać Jestem

Amerykaninem i muszę zadzwonić do swojej ambasady,

chociaż teraz, kiedy ścigali mnie Howell z Firmą, ta fraza

nie na wiele by mi się zdała. Na kursach lingwistycznych

w Langley biłem rekordy w tempie przyswajania sobie

języków obcych, ale holenderskiego nigdy się tak

naprawdę nie uczyłem i zdawałem sobie sprawę, że moja

znajomość tego języka pozostawia wiele do życzenia.

W barze słyszałem mieszaninę języków: holenderski,

angielski (szeroko znany w Amsterdamie), francuski,

hiszpański. Jeszcze raz przyjrzałem się Turkom;

zorientowali się, że na nich patrzę, przeniosłem więc

szybko wzrok na dobrze podchmielonego Hiszpana. Nie

wiedziałem, ile czasu przyjdzie mi jeszcze siedzieć w tej

zapijaczonej wieży Babel ani czy w ogóle doczekam się

Nica. A prędzej czy później ktoś z holenderskiego

wywiadu przestudiuje materiał zarejestrowany w dniu

zamachu przez kamery monitoringu na Centraal Station i

wypatrzy Jasmin Zaid wchodzącą na dworzec z

plecakiem, a niedługo potem wychodzącą stamtąd już bez

niego.

Zatem czas poganiał.

Oduczyłem się cierpliwości. A przecież szpiegowanie

to czekanie. Musiałem przydybać tego Nica, bo chociaż

sam w sobie mało mnie interesował, to tylko poprzez

niego mogłem trafić do Pieta, potem do człowieka z

blizną i Jasmin. A poprzez człowieka z blizną do Lucy.

To był mój jedyny trop.

Sączyłem powoli piwo. Następny karaokowiec

zaśpiewał nawet nieźle własną wersję Knockin’ on

Heaven’s Door i zebrał oklaski, pijaną kobietę, która

weszła na scenę po nim, wygwizdano w połowie Like a

Prayer Madonny.

Nie podobało mi się tutaj. Żadnego porównania z

pachnącym czystością barem Olliego. Ollie pewnie był na

mnie wściekły, że zwiałem. Brakowało mi rozmów z

Augustem. Miałem nadzieję, że Howell i Firma nie wzięli

go w obroty. Ollie nic nie wiedział, nawet tego, że Mila

udawała tylko jego przyjaciółkę. Zastanawiające jednak,

że była u Olliego częstym gościem. To nie mógł być

zwyczajny zbieg okoliczności, Zwłaszcza że ja tam

pracowałem. Jeszcze jeden trop do zbadania, ale to

później.

Obserwowałem spod oka jedną z dziewcząt

przytulającą się do swojego chłopaka, muskającą mu

wargami policzek.

Brakowało mi Lucy.

Trzecie piwo. W takiej spelunce trzeba pić, i to nie

mineralną czy kawę, bo niepijący staje się od razu

podejrzany.

Przysiadła się do mnie dziewczyna, ta oglądająca się

za facetami.

– Nie zaśpiewałbyś? – wybełkotała po angielsku. Nie

próbowała nawet zagadnąć mnie po holendersku. Pewnie

wyglądałem na Amerykanina bardziej, niż mi się

wydawało. Spojrzałem na jej chłopaka. On też na mnie

patrzył z drugiego końca baru.

– Nie mam głosu – mruknąłem.

– To tak jak wszyscy tutaj. Hmm. Co ty mógłbyś

zaśpiewać? – Przyjrzała mi się, tak jakby muzyczny gust

człowieka można było wyczytać z jego twarzy. – Coś

Nirvany? Wyglądasz na trochę wkurzonego.

– Ja? Skąd?

– Aha. – Teraz na jej twarzy pojawił się uśmiech. –

No to Prince’a. Pożyczę ci czerwoną apaszkę.

– Wolę Radiohead.

– Za poważni. To już bardziej Justin Timberlake.

Nie patrzyłem na nią. Jej chłopak też zdawał się

skupiać całą uwagę na scenie.

– Nie, nie jestem piosenkarzem.

– To kim jesteś?

– Facetem, który wpadł tu na piwo, nie ma zamiaru

śpiewać ani ochoty rozmawiać. Przepraszam.

Skrzywiła się.

– Dupek. Cwel.

– Wracaj do swojego chłopaka – powiedziałem – i z

nim się drocz. Ja nie jestem w nastroju.

Wstała obrażona i zobaczyłem mężczyznę, który

usiadł dwa stoliki ode mnie, kiedy ja opędzałem się od

dziewczyny. Nic ze zdjęcia w komórce Gregora. Rudy

mysi ogonek, ponura mina.

Przeniosłem wzrok na scenę, z której publiczność

usiłowała spędzić Filipińczyka zawodzącego piosenkę z

Króla Lwa. Filipińczyk pokazał tłumowi nieprzyzwoity

gest i o mało nie oberwał pustą szklanką. Barman

krzyknął coś zza baru do stolika, z którego poleciała;

siedzące przy nim towarzystwo specjalnie się tym nie

przejęło.

Albo miałem szczęście i Nic zupełnie przypadkiem

usiadł w pobliżu – albo Gregor ostrzegł go przede mną,

opisał, i facet przyszedł zobaczyć, co ja, cholera, za jeden.

Obserwując go spod oka, zamówiłem jeszcze jedno

piwo. Nic wyciągnął z kieszeni smartfon i zapatrzył się w

wyświetlacz. Skubiąc nerwowo swój mysi ogonek,

przesuwał kciukiem listę wiadomości. W pewnej chwili

zaklął po holendersku, wstał i skierował się do toalet w

korytarzu prowadzącym do tylnego wyjścia. Zdążył wypić

dopiero połowę swojego piwa, ruszyłem więc za nim.

Skręcając w drzwi toalety, obejrzał się i zobaczył

mnie. Zamierzałem upewnić się tylko, czy naprawdę

wchodzi do toalety, a potem wycofać się z powrotem do

baru. Teraz już nie mogłem.

W toalecie było czyściej niż w barze. Nic stał nad

pisuarem i rozmawiał przez telefon. Obrzydliwe. Nie

przyjdzie takiemu do głowy, że rozmówca po tamtej

stronie słyszy odgłos, z jakim struga moczu rozpryskuje

się na porcelanie.

Umyłem ręce, zwilżyłem zimną wodą twarz.

– Mam towar, gliny nie wiedzą – powiedział po

angielsku. Przerwał połączenie. Skończył, spłukał pisuar i

schował komórkę z powrotem do kieszeni. Obok kabiny

stało dwóch Turków od stolika, na który wcześniej

zwróciłem uwagę. Palili, rozmawiali.

Teraz zastąpili mu drogę. Chwila napięcia. Nic

mruknął coś po holendersku; mężczyźni cofnęli się, ale z

ociąganiem. Wyszli. Nic opłukał dłonie; ręczników tu nie

było, więc wytarł je o dżinsy. Ruszyłem za nim w pewnej

odległości.

Kiedy siadałem przed swoją pintą, on znowu

rozmawiał przez komórkę. Starałem się na niego nie

patrzeć, za to Turcy od stolika w głębi sali ostentacyjnie

wlepiali weń oczy z minami, które niczego dobrego nie

wróżyły.

Nic kontynuował rozmowę, nie zwracając na nich

najmniejszej uwagi. Mówił jednak za cicho, żebym mógł

go usłyszeć w zawodzeniu karaokowców dobiegającym

od zachlapanej piwem scenki.

Czterech Turków wstało i ruszyło w stronę Nica. Nic,

pochłonięty rozmową, nie widział tego. Dopiłem piwo;

zanosiło się na to, że występy karaoke przyćmi za chwilę

inny rodzaj widowiska, a pustą szklanką poręczniej się

posługiwać w charakterze broni.

Czwórka zatrzymała się między mną a Nikiem. Na

mnie nie patrzyli. Jeden z nich postukał Nica grubym

paluchem w ramię.

– Ej, ty, zapomniałeś o mnie?

– Być może – mruknął Nic. Zakończył połączenie,

nie żegnając się z rozmówcą.

– Przekaż temu swojemu kolesiowi Pietowi, że jest

złamasem i wisi mi forsę.

– Powiedziałem ci, że później. Później. Nie teraz.

Wychodziło na to, że nie tylko ja czekałem tutaj na

Nica.

– Załatwiłem mu kanał. Niech mi za to zapłaci. Teraz.

Tylko tego by brakowało, żeby ci Turcy pobili Nica i

zniszczyli mi trop. Odstawiłem szklankę i przygotowałem

się do interwencji.

31

– Nie dotarło? – warknął Nic. – Nie jestem jego

chłopcem na posyłki. Sam mu to powiedz. – Z jego tonu

przebijał sarkazm.

– Nie, dzwoń teraz. On telefonów od nas nie odbiera.

No już. Powiedz mu, że muszę wiedzieć, dokąd ma trafić

przerzut, żeby dopiąć wszystko na ostatni guzik. I że

czekam na forsę.

– Zgodziliście się na jego warunki. Jeśli przestały

wam odpowiadać, kiedy interes został ubity, to już wasza

broszka.

– Nie zapłaci, to przerzut może sobie narysować.

O jakim przerzucie tu mowa, zastanawiałem się.

Może chodzi o to, co Piet chce przeszmuglować do

Stanów.

– Pogięło was – mruknął Nic. – Wracajcie do

swojego piwa i dajcie mi spokój.

– Nie będę ryzykował za friko – powiedział Turek. –

Albo wydusisz od niego moje pieniądze i namiary na

punkt docelowy, albo, kurwa, kark ci skręcę.

– Grozisz mi? – syknął Nic.

– Dzwoń. No już. – Największy z Turków chciał

wyrwać Nicowi z ręki komórkę, ale Nic, z twarzą

poczerwieniałą z gniewu, schował ją szybko do kieszeni

kurtki.

Pora na interwencję.

– Przepraszam, że się wtrącam – zwróciłem się do

Turka – ale macie pretensje do tego pana czy do jego

znajomego?

– Nie twój interes – warknął Turek, spoglądając na

mnie jak na kretyna wtykającego palec między drzwi.

Wszyscy czterej byli mojej postury, może nawet

masywniejsi z tymi mięśniami i dłońmi stwardniałymi od

ciężkiej pracy fizycznej.

– Wiercicie mu dziurę w brzuchu, żeby zadzwonił do

Pieta. – Każde moje słowo było szturchańcem,

prztyczkiem w nos, i Turek to wyczuwał. Przygotowałem

się na przyjęcie pierwszego ciosu. – Sami znajdźcie Pieta.

– A tobie co do tego? – warknął Turek.

– A to, że Piet i mnie jest krewny kasę, i chcę ją

odzyskać pierwszy – zełgałem. Uwielbiam dobre

kłamstwo, które działa jak miniaturowa bomba.

Zaniemówili. – Co, zatkało cię, zasrańcu?

Nic spojrzał na mnie zdumiony jak na debila, który

nie zdaje sobie sprawy, w co się pakuje. Zyskałem teraz

pewność, że zero o mnie wie. Gregor trzymał jednak

język za zębami.

– To może ja już zadzwonię do Pieta – zaczął – i

zobaczymy, co...

Odwróciłem się do nich plecami i chwilę potem

oberwałem w tył głowy. Cios był tak silny, że chociaż

byłem na niego przygotowany, o mało nie wyrżnąłem

czołem o kontuar. Odgryzłem się mierzonym kopniakiem

z półobrotu w krocze napastnika.

Zasada numer jeden barowej walki: jak najszybciej ją

rozstrzygnąć. Alkohol i agresywna męskość tworzą

uderzającą do głowy mieszankę i walka może się szybko

rozprzestrzenić na cały lokal, przerodzić w bijatykę

wszystkich ze wszystkimi. Chciałem tego uniknąć.

Chciałem ją zakończyć góra w dziesięć sekund i to z

takim rezultatem, że Nic i ja pozostaniemy na nogach.

Ten, który mnie uderzył, osunął się na podłogę.

Zrobiłem wykrok i nasadą dłoni zadałem dwa szybkie

ciosy temu, który stał obok. Nos, krtań. Był ode mnie

potężniejszy i nie spodziewał się frontalnego ataku z

mojej strony. Zatoczył się w tył, z trudem łapiąc

powietrze, z rozkwaszonego nosa lała się krew.

Jeden z pozostałej dwójki chwycił mnie od tyłu,

unieruchamiając ręce. Skrętem tułowia spróbowałem

wytrącić go z równowagi. Nic, bez żadnej gracji, nie

dbając o ekonomię ruchu, naparzał się z czwartym

Turkiem. Dostał w zęby i padł. Nie był wcale takim

twardzielem, jakiego zgrywał przez telefon. Wcale mnie

to nie zdziwiło.

Mój przeciwnik przyparł mnie do baru, rąbnął z byka

w potylicę i teraz uderzyłem czołem w drewniany blat.

Zabolało. Bardzo. Przemknęło mi przez myśl, że walka,

owszem, potrwa dziesięć sekund, ale to ja będę liczony.

– Zetrę cię na proch – wysyczał. Och, ależ

oryginalne.

Nie odpowiedziałem, bo szkoda mi było tchu na

pogaduszki w trakcie walki, a tego i tak nikt nie słucha. W

piersi eksplodował mi jarzący się tam od dawna węgielek

wściekłości. Ci ludzie odgradzali mnie od Nica, a tym

samym od Lucy. Odepchnąłem się od baru obunóż,

zapierając się stopami pod okapem blatu i odlecieliśmy z

Turkiem na salę. Myślał, że będę mu się próbował

wyrywać, ścisnął mnie więc mocniej. I głupio zrobił. Bo o

to mi właśnie chodziło. Nie będzie w stanie robić uników.

Spleceni w uścisku zatoczyliśmy się do tyłu i

obróciliśmy.

Miałem go teraz między sobą a kontuarem.

Popchnąłem go z powrotem na bar, odrzuciłem głowę i

strzeliłem z dyńki w twarz, odbijając się jednocześnie

stopami od podłogi. Po czwartym takim uderzeniu

zwiotczał i puścił mnie. Porwałem szklankę Nica z

niedopitym piwem i zdzieliłem nią faceta w bok głowy.

Grube szkło nie pękło, ale gość padł zachlapany piwem.

Załatwiony.

Przy stoliku siedziało jeszcze czterech Turków. Trzej

wstali teraz i ruszyli ku nam, czwarty został i z rękami

założonymi na piersi przyglądał się awanturze.

Trójka rzuciła się na mnie.

Jednego rozłożyłem kopniakiem w szyję, od jego

kolesiów zainkasowałem dwa silne ciosy. Zatoczyłem się,

ale zdołałem sparować kolejny cios. Wbiłem kolano w

krocze drugiego faceta. Zwinął się w kłębek i osunął na

podłogę.

Młody Turek numer trzy doskoczył do mnie z

tulipanem ze stłuczonej szklanki do piwa, mierząc w

twarz. Osłoniłem się przedramieniem, drugą ręką

porwałem z baru mokrą ścierkę i zarzuciłem ją na

tulipana. Jeśli nie można wytrącić przeciwnikowi broni z

ręki, to się ją neutralizuje. Żadna filozofia. Ale on zdębiał

na moment, a ja, wykorzystując to, odepchnąłem jego

rękę i osłonięty tulipan dźgnął go przez ścierkę w twarz.

Nie zrobił mu krzywdy, ale chłopak się przestraszył.

Moment zawahania przeciwnika jest sprzymierzeńcem w

walce. Odskoczył i odsłonił się; krótka seria czterech

silnych ciosów w oczy i żołądek, i był gotowy.

Nic wciąż mocował się nieporadnie z tym, który go

pierwszy zaatakował. Chwyciłem faceta, oderwałem go

od Nica i założyłem mu zapaśniczy krawat.

– Skręcę mu kark! – krzyknąłem po turecku i

gramolący się powoli z podłogi Turcy znieruchomieli.

Facet, którego trzymałem, też zastygł, w jego

przyśpieszonym oddechu wyczuwałem panikę. W barze

zrobiło się cicho, jak makiem zasiał. Ścichł też muzyczny

podkład karaoke.

– Puść go! – zawołał po holendersku barman.

– Dzwonisz na policję? – spytałem.

Barman spojrzał na Nica i ten lekko pokręcił głową.

– Nie – odparł barman.

– Ej, wy, cofnąć się, to go puszczę – rzuciłem po

turecku do Turków. – Wyście zaczęli. On pierwszy mnie

uderzył.

Turcy stali z zaciśniętymi wciąż pięściami. Po chwili

jeden usiadł, reszta poszła za jego przykładem.

– Ghrrygrygry – wycharczał ten, którego ściskałem za

szyję.

– Ciii – uspokoiłem go. A do Nica warknąłem: –

Zmywaj się.

Był jeszcze trochę otumaniony po stoczonej walce,

ale posłuchał.

Odepchnąłem od siebie podduszonego Turka i

wyszedłem za Nikiem w chłodny amsterdamski wieczór.

Nic czekał na mnie przed barem.

– Dziękuję – powiedział.

– Nie ma za co – odmruknąłem, zatrzymując się przy

nim, żeby zaczerpnąć tchu. – Musimy pogadać. W jakimś

spokojniejszym miejscu.

32

Znaleźliśmy zaciszny barek nieopodal placu Dam.

Żadnego karaoke, żadnych pijanych Turków, żadnych

awantur.

Na widok mojej poplamionej krwią koszuli

barmanka, starsza kobieta, uśmiechnęła się nerwowo i

zaczęła kręcić głową. Nic podszedł do niej, powiedział

coś cicho po holendersku. Uspokoiła się i po chwili

siedzieliśmy już naprzeciwko siebie przy stoliku w głębi,

z dala od okna, niewidoczni z ulicy, ja plecami do ściany,

żeby mieć przegląd sali.

Nic przywołał kelnerkę i zamówił dwa piwa.

Kelnerka spojrzała na mnie i zobaczyła krew w kąciku

ust. O nic nie pytając, przyniosła mi zwilżoną serwetkę.

Przemyłem twarz. Postawiła przed nami piwo i wysokie

szklaneczki przezroczystego płynu.

– To kopstoot – powiedział Nic, wskazując na

popitkę. – W wolnym tłumaczeniu dopalacz. Podejdzie ci.

– Zobaczymy – mruknąłem. Byłem jeszcze w

bojowym nastroju – chciałem się dalej bić. Nie jest to

raczej powód do dumy, ale tak już mam. Swego czasu

wolałem przesiadywać wieczorami w domu, czytać,

oglądać z Lucy dobre filmy, kłaść się wcześnie do łóżka i

kochać. Teraz najchętniej dałbym komuś w zęby albo

dokopał. Brutalny taniec walki wybudził drzemiącą we

mnie ciemną stronę. Zalałem ją długim łykiem kopstoota

– smakował jak gin – i sięgnąłem po piwo. Burda w

pijackiej spelunie; kurczę, naprawdę się podkręcałem.

Muszę pozbierać myśl.

– W odwrotnej kolejności – powiedział Nic. –

Najpierw piwo, potem dopalacz. Wszystko robisz na

odwrót?

– Nie rozumiem?

– Normalnie trzeba kogoś znać, jeśli ryzykuje się dla

niego życie w barowej bijatyce.

– To były gnojki. A ja nie lubię gnojków.

Nic pociągnął łyk piwa.

– Coś ty za jeden?

– Nazywam się Peter Samson. Dla przyjaciół Sam.

– Biłeś się jak żołnierz.

– Kiedyś nim byłem. Stare dzieje.

– Piet naprawdę jest ci coś winien?

– Nie znam żadnego Pieta – mruknąłem.

Zrobił wielkie oczy.

– Jak to? To po co się wtrącałeś?

– Z nudów. Chwilowo jestem bezrobotny.

Pociągnął znowu łyk piwa i potarł szczękę. Zapił

łyczkiem dopalacza. Popatrzył na rodzinę siedzącą kilka

stolików od nas: tatuś, mamusia, córeczka mniej więcej

ośmioletnia. Dziewczynka śmiała się i podjadała mamusi

deser z talerzyka. Po chwili, z jakimś takim ociąganiem,

przeniósł wzrok z powrotem na mnie.

– Gdzie służyłeś?

– W kanadyjskich siłach specjalnych.

– I odszedłeś?

– Na ich prośbę.

– Za burdy w barach?

– Nie. Podprowadziłem trochę zapasów

magazynowych i przehandlowałem to na eBayu.

Zwolnienie dyscyplinarne, ale przymknąć mnie nie

przymknęli, bo rzekomo pokryłem szkody. Dowódca

wolał nie ryzykować, że przy okazji śledztwa

prokuratorskiego wyjdą na jaw jego szwindle. –

Wzruszyłem ramionami. – No i pożegnałem się z

wojskiem. Nie mam do nich żalu, że mnie wykopali.

– No nie, kozak i złodziej. Czyż ja nie jestem w

czepku urodzony? – Obdarzył mnie dziwnym, krzywym

uśmieszkiem.

– Wolę być nazywany przedsiębiorcą.

– Mówisz, że jesteś bezrobotny. Może miałbym dla

ciebie propozycję.

– Jaką? Żebym się za ciebie bił?

Zniósł bez mrugnięcia okiem ten przytyk.

– Nie podziękowałem ci jeszcze, jak trzeba. No

więc... dziękuję, Sam. Dałbym sobie z nimi radę i bez

ciebie, ale mimo wszystko dziękuję.

Dopiłem powoli piwo. Milczenie jest moją

najpotężniejszą bronią. Niektórzy po prostu nie potrafią

usiedzieć w milczeniu w towarzystwie innej osoby,

zwłaszcza w knajpce nad drinkami.

Nic także się do takich zaliczał.

– No więc tak. Gdybyś był zainteresowany fuchą

ochroniarza, to może bym coś dla ciebie miał.

– Nie mam holenderskiego pozwolenia na pracę –

powiedziałem. – Zgubiłem dokumenty.

– Co tam pozwolenie. Moi klienci są, hmm... bardzo

dyskretni.

– Hmm... alfonsi, znaczy? Na burdelciecia się nie

piszę.

– Nie, nie. To ludzie z wyższej półki. – Zniżył głos. –

Ale w ramach premii mógłbyś liczyć, no wiesz, na

dziewczynki.

Zachowywałem kamienny wyraz twarzy.

– Chyba należy mi się po piwie za każdego faceta,

którego tam rozłożyłem. – Uniosłem szklankę. – Jesteś mi

winien jeszcze dwa.

Jego twarz rozjaśnił nikły uśmieszek, który szybko

zgasł, powróciła na nią powaga.

– Fakt. – Skinął na kelnerkę i zamówił jeszcze jedną

kolejkę z dopalaczem. – Z jakiego regionu Kanady jesteś?

Wiedziałem, że wszystko, co od tej chwili powiem,

będzie do jutra zweryfikowane.

– Z Toronto.

– Dobrze znam to miasto.

– Co ty powiesz?

– Naprawdę. Jadłeś kiedyś w Rosedale Diner na

Parker Street?

– To na Yonge Street. Najlepsze hamburgery w

mieście. – Oho, już mnie sprawdzał.

– A twoi rodzice?

– Nie żyją. – Wzruszyłem ramionami. – Zostawili mi

w spadku trochę gotówki, ale tyle tego, co kot napłakał.

– Do jakiej szkoły chodziłeś?

– Do St. Michael’s College. Potem studiowałem

historię na McGill. Orłem nie byłem, ale dyplom

wystarczył, żeby mnie przyjęli do szkółki podoficerskiej

kanadyjskich sił zbrojnych. – To była moja legenda Petera

Samsona, kanadyjskiego awanturnika, spreparowana

przez specjalistów z Firmy. Nic był za chudy w uszach,

żeby ją podważyć. Od urodzenia do chwili obecnej byłem

Peterem Samsonem, na dowód czego miałem

udokumentowane wykształcenie, historie kredytowe oraz

służbę w kanadyjskich siłach zbrojnych.

No, chyba że Firma wykasowała tę fałszywą

tożsamość. Bo w takim wypadku Peter Samson w ogóle

by nie istniał.

– Znasz Amsterdam? – spytał Nic.

Pociągnąłem kolejny długi łyk piwa i stłumiłem

beknięcie.

– Nie za bardzo. W każdym razie nie tak jak Pragę,

Warszawę czy Budapeszt.

– Widzę, że preferujesz Europę Wschodnią.

– Tam są lepsze warunki do rozwinięcia skrzydeł.

– W jakiej branży, na przykład?

– W takiej, o której z obcymi się nie rozmawia –

odparłem, chichocząc znacząco. On też się roześmiał.

– No, nie, Sam – powiedział po chwili niezręcznego

milczenia. – Stanąłeś w mojej obronie. Jesteśmy teraz

przyjaciółmi.

– No, dobrze, jak już cię to tak interesuje, to w

spedycji przesyłek. Dbam o to, żeby towar dotarł tam,

dokąd ma dotrzeć.

Sugerowałem subtelnie, że zajmuję się szmuglem i

jeśli Piet był, jak twierdził Gregor, przemytnikiem, to

moje szanse na zatrudnienie, a przynajmniej na rozmowę

wstępną z nim niepomiernie rosły. A od Pieta tylko krok

do człowieka z blizną.

Proste.

Nic przypalił sobie papierosa i sięgnął po szklankę.

– Dajmy na to, dokąd?

– Głównie Ameryka Północna. – To tam, jak

zdążyłem się zorientować, Piet słał swoje lewe dostawy,

ale jakieś zadrażnienia z Turkami sprawiły, że ten kanał

nie był już pewny.

– Może miałbym dla ciebie fuchę, ale musiałbym

najpierw pogadać z klientem.

– Chyba nie z tym Pietem, co nie płaci?

– Piet płaci, tylko ci Turcy są w gorącej wodzie

kąpani.

Odchrząknąłem i wzruszyłem ramionami.

– Słuchaj, specjalizuję się w przerzucaniu towaru do

Stanów i jestem w tym dobry. Interesuje cię to, dobrze.

Nie interesuje, rozmowa skończona. – Najważniejsze to

nie przejawiać zbytniej gorliwości.

Nic odczekał kilka sekund, potem powiedział:

– Chyba miałbym coś dla ciebie. Dobrze płatnego.

Dwa tysiące euro na tydzień, w żywej gotówce.

– Nie będę ukrywał, że zaczyna mi brakować na

browar. A więc chyba zgoda. – Zakreśliłem palcem kółko

w wychlapanym na blat piwie. – Jak się z tobą

kontaktować?

– Masz komórkę?

– Mam.

Podsunął mi serwetkę.

– Zapisz numer.

Zapisałem. Nazwiska nie podałem.

– Decyduj się szybko. Nie wiem, czy długo tu jeszcze

zabawię.

– Dobra. – Schował serwetkę do kieszeni i rzucił na

stolik kilka banknotów euro. – Strzel sobie jeszcze jedno

piwko albo zamów coś na ząb. – Z tymi słowami wstał i

skierował się do wyjścia.

Patrzyłem, jak idzie przez plac Dam. Kiedy był już

blisko pomnika Narodowego, też wstałem i wyszedłem z

knajpki w noc. Nic skręcał właśnie za róg. Kierował się na

południe, na kanał Prinsengracht. Było już zupełnie

ciemno. Zaczekałem w cieniu, aż przetnie ulicę i przejdzie

przez most. Potem ruszyłem za nim. Gdyby się teraz

obejrzał, zobaczyłby mnie, ale nie obejrzał się, rozmawiał

w marszu przez komórkę.

Szedłem za nim, zachowując bezpieczny dystans. W

pewnej chwili zatrzymał się przy nim samochód. Nic

wsiadł, auto ruszyło z kopyta i skręciło w Singel, główną

arterię przebiegającą łukiem przez Amsterdam.

Szedłem dalej, rozglądając się za taksówką. Jak na

złość ani jednej.

Nagle pisk opon, drogę zajechał mi mały niebieski

sedan. Otworzyły się drzwiczki od strony pasażera. Mila.

– Wskakuj, tumanie.

Ruszyła, zanim zdążyłem je za sobą zatrzasnąć.

– Mogłeś wszystko spartolić, dać się nakryć.

Musiałabym cię wtedy zabić. Żebyś nas nie wsypał.

Zdębiałem. Nie wiedziałem, czy kpi, czy o drogę

pyta.

– Jak to, gdyby mnie przejrzał, zabilibyście mnie,

zamiast ratować z opresji?

– Nie miałbyś wtedy dla nas żadnej wartości –

wyrzuciła z siebie. – Nie ma zmiłuj. – Skręciła na

skrzyżowaniu, przyśpieszyła, zwolniła, kiedy w zasięgu

naszego wzroku pojawił się samochód, do którego wsiadł

Nic.

– Wdałem się w bójkę w barze.

– Gratulacje. Dobry sposób, żeby nie rzucać się w

oczy. – Chyba jej nie zaimponowałem. – Mogli cię

aresztować. Wyobrażasz sobie, tumanie, co by to było,

gdyby zaczęli cię sprawdzać? Wracałbyś już do swojego

Howella.

– Nie miałem wyboru.

– My nie jesteśmy Firmą, Sam. My się nie

patyczkujemy. Problemy eliminujemy w zarodku,

definitywnie.

– Dobrze wiedzieć.

Spojrzała na mnie.

– Nie zrozum mnie źle. Jestem po twojej stronie. Ale

moja wyrozumiałość też ma granice.

– Nawiązałem kontakt. Gość proponuje mi pracę dla

tego blondasa, Pieta.

Samochód z Nikiem skręcił w przecznicę.

– Szczegóły.

Mila słuchała mojej relacji, prowadząc w skupieniu.

Zastanawiało mnie, dla kogo ta kobieta pracuje, kto ją tak

wyszkolił.

– Może więc jedzie teraz pogadać z Pietem –

zakończyłem.

– O tobie? – mruknęła. – Kandydacie do pracy,

którego poznał przed chwilką w knajpie? Pochlebiasz

sobie.

– Podsłuchałem, jak dzwonił do kogoś z informacją,

że ma towar. Poza tym są problemy z Turkami, którzy

organizowali kanał przerzutowy, bo Piet się z nimi jeszcze

nie rozliczył. Znasz się na przemycie? Szmugler nie

nadaje lewego towaru ot tak sobie, z nadzieją, że jakoś to

będzie. Musi dokładnie zaplanować trasę, załatwić

odpowiednią dokumentację i ludzi, którzy będą czuwali

nad przesyłką i odwracali uwagę służb. Wytyczyć pewny,

bezpieczny szlak to nie w kij dmuchał. A jeśli ten ichni

padł albo Turcy się nie spisali, to do spotkania ze mną

może dojść bardzo szybko.

Samochód z Nikiem znowu skręcił w przecznicę.

– Dziwne jakieś to towarzystwo – ciągnąłem. – Niby

przemytnicy, a porwali Jasmin i zmusili ją do podłożenia

bomby na dworcu kolejowym. Możesz mi powiedzieć coś

bliższego na temat tego zamachu, ofiar, reakcji władz,

śledztwa?

Mila skręcała właśnie. Zaczynało mżyć.

– Dobrze, Sam. Podzielę się z tobą swoją wiedzą. Ale

analizowanie osobowości tych ludzi sobie odpuść. Nie ma

na to czasu. Twoje zadanie to jak najszybciej odszukać i

uwolnić Jasmin. Na tym się skup.

– Wiedząc, z kim mam do czynienia, łatwiej ich

odnajdę.

Pstryknęła trzykrotnie palcami.

– O, tak ucieka nam czas, Sam. Nie możesz go tracić

na jakieś psychoanalizy, bo tylko patrzeć, jak holenderska

policja zidentyfikuje Jasmin na tym zapisie z monitoringu.

Na razie jest tylko dziewczyną z plecakiem. Ale jeśli

ustalą jej tożsamość... to koniec. Firma Zaida padnie.

– Gdybym chciał się bawić w psychoanalizę, to

przede wszystkim wziąłbym na tapetę was.

Zerknęła na mnie.

– A bierz. Stwierdzisz tylko, że masz do czynienia z

uczciwymi ludźmi.

– To już słyszałem.

– Tak – przyznała. – Wiem. Oj.

Samochód z Nikiem przyśpieszył, skręcił ostro. Mila

też dodała gazu. Od placyku, na który wpadliśmy,

odbiegało jak szprychy koła pięć uliczek, każda krótka,

każda przecięta przecznicą.

– Rozproszyłeś mnie – warknęła Mila. – To przez

ciebie.

Nic nam się urwał. Deszcz padał coraz rzęsiściej.

33

– Znajdźcie go – pieklił się Howell dziesięć dni

wcześniej, w nowojorskim biurze kryjącym się pod

szyldem firmy doradztwa finansowego. – Znajdźcie i

przynieście mi jego głowę.

– Jakbym to już gdzieś słyszał – wymruczał August.

Howell dotknął skroni. Zaczynał dostawać migreny.

– Na pewno skierował się do Londynu. Na pewno. To

jego strefa zero. Niech roześlą jego profil do wszystkich

naszych biur. Znaleźć go, zanim uda się komu innemu.

– Ciekawi mnie, kim jest ten zabity – rzucił August. –

Nie sądzi pan, że to może być ważne?

– Oczywiście, że może – burknął Howell. – Trzeba

go zidentyfikować i ustalić, jak i kiedy zginął.

– Z pierwszych oględzin wynikałoby, że w piątek

wieczorem – powiedział August.

– Jezu. – Howell pobladł. – Musiał załatwić faceta tuż

przed moim przyjściem. – Wstał i podszedł do okna. –

Powinienem cię odsunąć od sprawy, Holdwine. Jesteś

jego przyjacielem.

– Właśnie dlatego, że nim jestem, nie powinien mnie

pan odsuwać – zaoponował August. – Jeśli się podda, to

tylko mnie.

– Faceci zostawiający nam w prezencie trupy w

wannach poddawaniem się nie są zainteresowani –

zauważył Howell. – Myślałem, że wybiliśmy mu ucieczkę

z głowy, udaremniając próbę zdobycia paszportu.

– Tyle czasu przesłuchiwał pan Sama i nie zdołał go

rozgryźć – powiedział August. – Nie zna pan jego

sposobu myślenia. Ja owszem. Niech mnie pan ze sobą

zabierze. Przyjmie z powrotem do swojego zespołu.

– No dobrze – ustąpił Howell po chwili

zastanowienia. August Holdwine rzeczywiście mógł

oddać nieocenione usługi jako tajna broń przeciwko

Samowi Caprze.

* * *

Dziesięć ostatnich dni nie należało do najbardziej

udanych w życiu Howella. Najpierw odkrycie, że Sam

Capra wcale nie marnował godziny w brooklyńskiej

bibliotece; potem odkrycie, że Firma ma agenta, który

zostawił trupa w sąsiednim mieszkaniu; później

znalezienie skradzionego auta na postoju dla ciężarówek, i

od tamtej pory... nic. Przez tyle dni.

Sam Capra mógł się zabrać na łebka jakąś

ciężarówką, a wtedy szukaj wiatru w polu. Kierowców,

którzy przebywali w zajeździe mniej więcej w tym samym

przedziale czasowym co Capra, udało się wytypować tylu,

co kot napłakał: większość płaciła za posiłki i kawę

gotówką. Po trzech dniach jedna z kelnerek przypomniała

sobie, że mężczyzna pasujący do rysopisu Sama wyszedł

z lokalu z jakimś kierowcą. Nie, nie znała tego kierowcy,

ale pamiętała, że płacił za lunch i paliwo kartą kredytową.

Po prześledzeniu wszystkich transakcji kartami

kredytowymi znaleziono kierowcę – Vince’a Trouta,

który przyznał, że owszem, podrzucił jakiegoś młodego

mężczyznę pod terminal nowojorskiego portu.

– Sukinsyn płynie do Europy statkiem handlowym –

orzekł Howell. Miał teraz podstawę, by wysłać do

Londynu, Rotterdamu i Marsylii zespoły ze zdjęciami

Sama i zadaniem przepytania załóg statków, czy ktoś nie

widział tego człowieka. Ale statek, na którego pokładzie

płynął ewentualnie Capra, a były takich setki, mógł już z

powrotem wyjść w morze, a w takiej sytuacji niewiele by

to dało.

– Można by upublicznić jego twarz – podsunął

August. – Dorabiając do tego jakąś historyjkę.

– Co to, to nie – żachnął się Howell. – Tylko jego

gęby na pierwszych stronach gazet nam brakuje.

Zbuntowany agent CIA, który dał nogę? Podcięlibyśmy

gałąź, na której siedzimy, a to przecież okres rozdzielania

środków z budżetu. – Patrzył na Augusta z założonymi na

piersi rękoma.

– Tego faceta mógł zabić w samoobronie.

Niewykluczone, że ktoś połknął przynętę i nasłał na Sama

płatnego mordercę.

– To trzeba znaleźć tego ktosia. Trupa już

zidentyfikowano. Bandziorska płotka z Paryża umaczana

w przemyt. Simon Tauras, bogata przeszłość kryminalna.

Nic specjalnego.

– Bandziorskie płotki nie wyprawiają się za ocean,

żeby zabić tam agenta Firmy.

– Tak, mnie też to zastanawia – przyznał Howell. –

Pójdę tym tropem, zobaczymy, dokąd nas zaprowadzi. A

ty sprawdź, czy ze statków, które wypłynęły ostatnio z

Nowego Jorku, nie było sygnałów, które sugerowałyby

coś odbiegającego od normy. Na przykład znaleźli

pasażera na gapę. Albo nadają dziwne komunikaty

radiowe.

– Przekopanie się przez tę bazę danych zajmie wiele

dni. Tam są miliony zarejestrowanych rozmów.

– No to do roboty.

Trop ostygł, ale rozgrzał się na nowo dwa dni przed

zawinięciem statku z Samem Caprą na pokładzie do

Rotterdamu. W Echelonie – który monitoruje ogromną

liczbę transmisji na całym świecie i którego bazę danych

można przeszukiwać przy wykorzystaniu krytycznych

słów kluczowych – August natrafił na rozmowę radiową

kapitana liberyjskiego statku handlowego z armatorem

dotyczącą nadlatującego helikoptera; kapitanowi polecono

wydać maszynie zgodę na lądowanie. Bez żadnych

bliższych wyjaśnień.

Howell, próbując skontaktować się z tym armatorem,

natrafił na mur nie do przebicia. Dowiedział się tylko tyle,

że helikopterem przyleciała lotna inspekcja właściciela

statku. Ale w dokumentacji firmowej planu tego lotu nie

było. Czyli równie dobrze mógł go wykonać ktoś, kto z

jakiegoś powodu chciał nawiązać kontakt z Samem albo

sprowadzić go z powrotem na suchy ląd.

Armator zwodził Howella przez trzy następne dni.

Potem powiadomił go, że człowiek, którego chce

przesłuchać, kapitan statku „Elisa Martin”, jest aktualnie z

powrotem na morzu i będzie do dyspozycji dopiero za

tydzień, kiedy to zawinie do portu w New Jersey.

Howell spróbował połączyć się z facetem przez

telefon satelitarny, ale znowu nadział się na mur odmowy.

Ktoś dobrze zadbał o zatarcie wszelkich śladów.

– Niech mi pan chociaż pozwoli przesłać jego zdjęcie

stosownym władzom. Poinformować je, że paszport może

być sfałszowany, skradziony przez jakiegoś znanego

zbiega i tego, kto się nim posługuje, trzeba natychmiast

zatrzymać – powiedział August.

Howell pozwolił.

Na pierwszy ogień poszedł Rotterdam. Agencja

Bezpieczeństwa Krajowego prowadzi ciągły monitoring

satelitarny największych portów całego świata. Howell

poprosił ich o analizę zarejestrowanego ostatnio

materiału. Powołano dwudziestoosobowy zespół, który

natrafił na kilkanaście ewentualnych tropów. Porównali

swój materiał z zapisami z kamer przemysłowych samego

portu rotterdamskiego i wyłapali ujęcie mężczyzny,

którym mógł być Sam Capra, wychodzącego ze strefy

przeładunkowej w towarzystwie jakiejś blondynki w

skórzanych dżinsach. Ta strefa przeładunkowa znajdowała

się nieopodal miejsca cumowania „Elisy Martin”.

A więc Sam Capra był w Holandii. Skąd

prawdopodobnie będzie się chciał szybko przedostać do

Londynu. Howell powiadomił holenderskie służby

wywiadowcze, które zobowiązały się do zajęcia się

sprawą we współpracy z policją Rotterdamu, Amsterdamu

i Hagi oraz ze służbami granicznymi. Obstawiono

Eurostar oraz przystanie promowe. Ale holenderskie

władze miały pełne ręce roboty z wyjaśnianiem zamachu

bombowego na dworcu kolejowym i Howell zdawał sobie

sprawę, że jego wniosku nie potraktują priorytetowo.

Skontaktował się więc ze swoim odpowiednikiem z

kontrwywiadu brytyjskiego, który z racji tego, że

zamachu na siedzibę Firmy dokonano na jego terenie i że

w wyniku tego zamachu zginęło kilka osób postronnych,

powinien być bardziej skory do współpracy.

Kobiety z ujęcia z Caprą nie udało się jak dotąd

zidentyfikować. Oczy zasłaniały okulary

przeciwsłoneczne, a oprogramowanie umożliwiające

ustalenie tożsamości na podstawie rysów twarzy nie

znalazło w bazie danych Firmy żadnych odpowiedników.

Howell naciskał, ale technicy rozkładali ręce.

Howell uparł się, że poleci do Holandii i osobiście

odszuka Sama, a jeśli zajdzie taka potrzeba, to osobiście

go zastrzeli.

– Jeśli już to zrobił, to musiał mieć swoje powody –

powiedział August. – Może odwala za nas robotę, z którą

sami od miesięcy nie możemy się uporać – szuka

sprawców zamachu na nasze biuro.

– Tak, mnie też to przyszło do głowy – mruknął

Howell. – Ale to moje zadanie, nie jego. No i kim jest ta

baba?

– Zorganizował sobie pomoc.

– Tak – warknął Howell. – Tylko kto zawracałby

sobie głowę pomaganiem Samowi i jaki miałby w tym

cel?

* * *

Howell z Augustem polecieli do Amsterdamu, prosto

z lotniska udali się do bezpiecznego lokalu Firmy w

okazałym domu nad kanałem Herengracht, ustanowili tam

punkt kontaktowy i czekali na sygnał od kogoś, kto

nazajutrz miał się zobaczyć z Samem Caprą albo go

przynajmniej namierzyć. Sam nie zamierzał się ukrywać;

on szukał ludzi, którzy uprowadzili mu żonę. Tego

Howell był prawie pewien.

August Holdwine stał przy oknie zapatrzony w

deszcz siekący mostek i kanał, i myślał: Głupku, twoja

jedyna nadzieja w tym, że my pierwsi cię znajdziemy i

zechcesz ze mną pogadać. Bo jak nie, to resztę życia

spędzisz w kiciu.

Howell wybity z rytmu zmianą czasu nie mógł

zasnąć. Leżał na łóżku, patrzył w sufit, słuchał bębnienia

deszczu o kryty dachówką dach i myślał: Centrala nie

będzie ryzykowała kolejnej kompromitacji. Nie obchodzi

ich, jaki cel mu przyświeca, nawet jeśli to słuszny cel.

Muszę od niego wyciągnąć, ile się da, a potem go zabić.

34

– Jakiś człowiek próbuje przeniknąć do naszej grupy

– poinformował go na wstępie Piet. – Nic mnie ostrzegł.

To jakiś były agent wywiadu. Szuka dojścia do mnie, no i

przypuszczalnie do ciebie. Dam sobie rękę uciąć, że działa

z polecenia tatusia tej twojej suczki.

Edward wysiadł przed chwilą z samolotu. Był

zmęczony i zły, bo z powodu złej pogody lot się opóźnił.

Zaszkodził mu też lunch zjedzony w Budapeszcie.

Zanosiło się na sraczkę. Chyba ta ryba. Nauczka na

przyszłość. Nie jeść darów morza w krajach bez dostępu

do morza. Na dokładkę przyszła informacja, że Simon,

którego wysłał z ważną misją do Brooklynu, zawalił

sprawę. A to znaczyło, że Sam Capra nadal żyje. Zła to

była noc, oj, zła. Ale bez paniki. Panikują tylko głupcy.

– I gdzie on teraz jest? – spytał, stawiając na ziemi

walizkę. Zaczerpnął haust świeżego, chłodnego powietrza.

– Nic poznał go w barze. Będzie trzymał rękę na

pulsie.

– I powiadasz, że szuka do mnie dojścia?

Przyprowadź go. Wykieruję faceta na ludzi.

– A ta twoja suczka?

– Jak ktoś tu jest moją suczką, Piet – wyburczał

Edward – to tylko ty. Mówiąc tak, deprecjonujesz

wysiłek, jaki włożyłem w jej obłaskawienie. Jest teraz

jedną z nas. Bądź dla niej miły.

Piet odetchnął głęboko i założył ręce na piersi.

Edward nie cierpiał tego gnojka, ale go potrzebował.

– Żeby cię tylko nie zawiodła. Bo wyjdzie na to, że

narażałeś nas wszystkich na próżno. A ja mam rachunki

do płacenia.

– O to niech cię głowa nie boli, Piet.

– Jak jej stary, ugiął się?

– Ugiął, załamał, rozsypał.

– Nie bądź tego taki pewien – mruknął Piet. – Założę

się, że to Bahjat Zaid stoi za tą próbą infiltracji; chce cię

zażyć z mańki. – Wysunął z pochwy wszytej w nogawkę

spodni swoją zabawkę – wakizashi. Zróbmy ją na van

Gogha, obetnijmy ucho i wyślijmy Zaidowi. Od razu

spotulnieje.

– Nie waż się jej tknąć.

– Coś mi się widzi, że zabujałeś się w tej suczce...

Edward, nie bacząc na miecz w dłoni Pieta, chwycił

go za gardło i przyparł do ściany. Piet przystawił

Edwardowi klingę do nadgarstka.

– Draśnij mnie tylko, a nie żyjesz – wysyczał

Edward. – I przestań się obnosić z tym scyzorykiem, Piet.

Wyglądasz z nim na uciekiniera z japońskiego filmu o

samurajach. Schowaj go, bo wystarczy, że krzyknę, a

nadbiegną moi przyjaciele i zatłuką cię gołymi pięściami.

Mam tutaj takich.

Po dłuższej chwili zastanowienia Piet opuścił miecz.

Edward dał mu spokój. Piet obawiał się ośmieszenia,

utraty twarzy. Łatwo było nim manipulować.

– Świetnie się spisałeś z przygotowaniem tych

kanałów przerzutowych. Odbiór w Budapeszcie przebiegł

jak po maśle. – Z ciężkim sercem zostawiał swoje skarby i

wsiadał na pokład samolotu powrotnego do Amsterdamu,

ale te skarby podążały już bezpiecznie za nim

zorganizowanym przez Pieta kanałem. Wkrótce dotrą do

Holandii. – Przyjrzyjmy się temu szpiegowi i

wykorzystajmy go. Przygotuj kamery.

Odrobina pochwały podziałała. Piet kiwnął głową.

Wchodząc do pokoju Jasmin, Edward dotknął miejsca na

nadgarstku, do którego Piet przykładał przed chwilą

ostrze; czuł je tam jeszcze. Piet stawał się coraz większym

problemem, ale na razie był Edwardowi potrzebny.

Jasmin spała na łóżku – to był teraz jej przywilej. Sen

miała niespokojny.

Edward stanął nad nią. Był dumny z efektu swojej

pracy nad tą kobietą. Z surowej gliny ulepił maszynę do

zabijania.

Podrzuciła plecak za stelażem z książkami w małym

dworcowym kiosku, wyszli stamtąd szybko, wsiedli do

zaparkowanej dwie przecznice dalej furgonetki i

odjechali. Nie spanikowała, nie wzbraniała się, nie

próbowała uciekać. Wykonała zadanie bez pytań. Bez

mrugnięcia powieką.

Edward widział w oczach innych podziw dla swojej

pracy.

Wieczorem tego samego dnia przekwaterowali ją na

poddasze. Edward osobiście zaniósł tam jej ulubione

paszteciki cynamonowe. Pochwalił za bezbłędne

wykonanie zadania, za wzorową postawę.

– Dzisiaj zdjęłaś nam z głowy poważny problem. –

Zaczął rozpinać jej bluzkę. – W moich oczach jesteś

bohaterką, Jasmin.

– Podsłuchują? – szepnęła.

– Nie. Teraz jesteś jedną z nas. Dowiodłaś tego na

stacji. Nikt nas nie podsłuchuje. Jesteśmy tu sami,

ptaszyno, tylko ja i ty.

Zsunął jej bluzkę z ramion; nie opierała się. Pokazał

jej małego drewnianego gołąbka.

– Zobaczyłem to na straganie na Albert Cuyp Market

i pomyślałem o tobie. Piękno, siła. Z drewna można

wystrugać... wiele rzeczy, Jasmin. – Ściągnął z niej

spódniczkę, w której ją uprowadzili; leżała na wąskim

łóżku naga i drżąca.

– Nie ma już odwrotu, Jasmin. Zamach się powiódł.

Odegrałaś w nim swoją rolę dokładnie tak, jak cię o to

prosiliśmy.

Zamach. Nawet drgnieniem powieki nie zareagowała

na to słowo.

– Swoje dawne, plugawe życie masz już za sobą. –

Otoczył jej szyję sznurkiem, na którym zawieszony był

drewniany gołąbek i pod wpływem impulsu zacisnął na

moment pętelkę.

Potem wstał i rozebrał się. Ciało miał smukłe i

umięśnione. Położył się na niej i delikatnie całował szyję i

twarz. Nie odwzajemniała tych pocałunków. Leżała

nieruchomo.

– Przeżywasz wciąż to, co zrobiłaś? – spytał. –

Przerabialiśmy to już tysiące razy.

Nie broniła się przed jego pocałunkami, zamknęła

tylko oczy. Wziął ją zachłannie, zaborczo. Skończył,

położył się obok, potem wziął ją jeszcze raz, już

delikatniej. Leżała, zupełnie zobojętniała na wszystko, co

z nią robi. Nie przeszkadzało mu to.

Przez cały czas szeptał:

– To twój sposób na przeżycie, Jasmin. Robisz, co ci

każę, i żyjesz.

Siedział potem i przyglądał się jej w zamyśleniu,

dopóki nie usłyszał krzątaniny na dole. To Piet

przygotowywał plan dla kamer.

Potrząsnął ją za ramię.

– Jasmin? Obudź się.

Pierwsze, co zobaczyła, otwierając oczy, to pistolet w

jego ręku.

– To ten z...? – zaczęła i zamrugała.

– Nie. To nie ten.

Mrugając wciąż, uniosła głowę z poduszki.

Siedział obok niej.

– Posłuchaj. Mam dla ciebie zadanie, ale tym razem

takie, które przypadnie ci do gustu. Chcesz wziąć

prysznic? Coś zjeść?

Kiwnęła głową.

Zaprowadził ją do łazienki, dał nowe mydło, szampon

i szczoteczkę do zębów. Kiedy chciała zdjąć z szyi

gołąbka, powstrzymał ją.

– Nie. Chcę, żebyś go zawsze nosiła. To symbol

pokoju.

Dał jej czyste spodnie, koszulę, bieliznę. Demi

przyniosła chleb i owoce na śniadanie. Podziękował jej,

Jasmin również. Demi spojrzała na nią dziwnie i wyszła.

– Dobrze być jedną z nas. Nie siedzieć w komórce,

prawda?

Kiwnęła głową.

– Chodź teraz ze mną. – Czuł w piersiach tętno

narastającego podniecenia; zupełnie jak przed powrotem

na scenę.

Sprowadził ją na dół, do jadalni, gdzie czekali na nich

pozostali: Piet, Demi, sześciu innych mężczyzn, w tym

dwóch bliźniaków, którzy popatrywali na nią z

zainteresowaniem. Pośrodku jadalni, tam gdzie zawsze

stał stół, siedział teraz mężczyzna przywiązany grubym

sznurem do krzesła. Z ust wystawał mu knebel.

Zajęczał na widok wchodzących Edwarda i Jasmin,

twarz miał posiniaczoną.

– Widzisz tego człowieka, Jasmin? – spytał Edward.

– Tak, widzę. – Głos miała całkowicie wyprany z

emocji.

– To straszny człowiek, Jasmin. Planował cię nam

zabrać, a jeśli będziesz stawiała opór, zabić.

– Zabrać mnie i zabić – powtórzyła beznamiętnie.

– Tak, zabrać do twojego ojca. Nawiązał kontakt z

jednym z naszych ludzi i nakłamał mu co nie miara;

sprawdziliśmy go. Znasz tego człowieka, Jasmin? –

Edward chwycił byłego szpiega za głowę i odwrócił ją

twarzą do Jasmin. Ale rysy w zasadzie były nie do

rozpoznania. Jasmin przyjrzała się uważnie twarzy obcego

i pokręciła głową.

– Twój ojciec wie, że cię przed nim chronimy. Nasyła

ludzi, żeby nas zniszczyli. W tajemnicy. To właśnie jeden

z nich.

– Źle robi – powiedziała. – Nie chcę wracać do

tamtego życia. – Splunęła mężczyźnie w twarz. Ślina

zmieszała się z niezakrzepłą jeszcze krwią na

zapuchniętym oku.

Grupa wydała cichy pomruk aprobaty.

– Jesteś pewna, że go nie znasz?

– Jestem. – Spojrzała na Edwarda.

Mężczyźnie przywiązanemu do krzesła udało się

wypluć z ust knebel.

– Ja tylko... tylko chciałem odzyskać swoje pieniądze.

Nic więcej.

– Co o mnie wiesz? – spytał Edward. – Od kogo?

– Nic nie wiem... – wystękał po turecku mężczyzna.

Edward zaczął go bić. Jasmin chciała odwrócić

wzrok, ale Demi syknęła:

– Ani się waż. Bo i ciebie przywiążemy do tego

krzesła.

Toteż patrzyła.

Edward widział krew tryskającą spod jego pięści i

łamiące się zęby. Przerwał i wziął mężczyznę za rękę.

– Mam tu dziesięć sposobów na zmuszenie cię do

mówienia – powiedział. – Bahjat Zaid cię nasłał, tak? –

Zaczął wykręcać mężczyźnie palce.

– Starczy już, starczy! – wrzasnął w końcu

mężczyzna. – Tak, Zaid mnie przysłał. – Nastąpił potok

słów, za którym Jasmin nie nadążała. Edward słuchał

nachylony, z dłonią wspartą po przyjacielsku na ramieniu

mężczyzny.

– Zamierzałeś skraść naszą przesyłkę, kiedy dotrze do

Rotterdamu?

– Tak... i wymienić ją na Jasmin. Przejąć i wymienić

na Jasmin. I odstawić Jasmin do ojca. Wszystko powiem.

Tylko nie...

– Znaczy ten kanał przerzutowy dla naszego towaru

do Ameryki, który rzekomo zorganizowałeś, nie istnieje?

Dobrze zrozumiałem? Nie bój się, mów.

– Tak. Nie istnieje. Kłamałem. Nie ma żadnego

kanału. – Oddychał spazmatycznie.

Edward odstąpił od niego, starł plamkę krwi z czubka

buta. Dał znak stojącej za kamerą wideo Demi. Pstryknął

palcami.

– Akcja.

Demi uruchomiła kamerę.

Edward wyciągnął zza paska spodni na plecach

pistolet z nakręconym na lufę tłumikiem. Wręczył go

Jasmin. Reszta wstrzymała oddech.

– Scena pierwsza – powiedział. – Zabij go.

Patrzyła na niego niepewnie.

– To nie jest próba, Jasmin. To obowiązek.

Mężczyzna był załamany, krew ciekła mu z ust.

Spotkały się ich spojrzenia.

– Zrób to, Jasmin – ponaglił Edward.

Nie unosiła pistoletu, patrzyła na pobitego.

– Jasmin... – Miał nadzieję, że nie będzie znów

musiał grozić jej śmiercią.

– Zastanawiam się, w co mu strzelić – powiedziała.

Edward uśmiechnął się jak nauczyciel dumny ze

swojej uczennicy. Mężczyzna zaczął bełkotać coś w

swoim języku, błagać, żeby nie strzelała, skamlać o litość.

Uniosła pistolet, wycelowała.

– Jasmin! – wrzasnął Turek. – Ojciec chce ci pomóc.

Naopowiadali ci samych kłamstw! Nie rób tego!

– Mój ojciec jest złym człowiekiem. – Zmrużyła oczy

i nacisnęła spust.

Dało się słyszeć ciche pyknięcie; trafiony w klatkę

piersiową przewrócił się razem z krzesłem. Żył jeszcze,

jęczał.

Jasmin ponownie nacisnęła spust. Pocisk przebił

mężczyźnie gardło. Rzucił się jak ryba wyciągnięta z

wody i znieruchomiał. Jeden z mężczyzn parsknął

śmiechem i wszyscy zaczęli bić brawo. Nie opuszczając

wciąż pistoletu, wpatrywała się w trupa nieruchomym

wzrokiem.

– Cięcie. Demi, wrzuć materiał do komputera. Zamaż

nasze twarze, jeśli są na nim widoczne. Potem wyślemy to

jej skretyniałemu ojcu. – Edward wyjął Jasmin pistolet z

dłoni i opuścił jej rękę jak marionetce. – Bezbłędnie.

Objęła się ramionami, tak jakby było jej zimno,

sprawiała wrażenie oszołomionej. Wziął ją pod brodę.

– Teraz mamy twojego ojca w garści. Nie będzie nam

już stwarzał kłopotów, Jasmin.

Rozejrzała się; wszyscy na nią patrzyli.

– Mogę... mogę wrócić do swojego pokoju? Czy mam

pomóc w sprzątaniu?

– Wracaj na górę.

Posłuchała. Grupa odprowadzała ją w milczeniu

wzrokiem.

– Zastanawiam się – odezwał się pierwszy Piet – czy

ona aby przed tobą nie udaje.

– Nie udaje.

– A według mnie ona chce za wszelką cenę przetrwać

– nie ustępował Piet. – Wiedziała, że albo ten Turek, albo

ona. Była naukowcem, tak? To ludzie z kamienia. Uważaj

z nią. Zastrzeliła już człowieka. Następnego będzie jej

łatwiej. Tak to już jest.

– Zamknij się i pozbądź ciała – warknął Edward.

Najbrudniejsza robota za pyskowanie. – A ty, Demi,

opracuj nagranie i wyślij je. Niech ojczulek rozpocznie

dzień ze swoją uroczą, zdolną córunią.

35

Otworzyłem oczy.

Przez chwilę nie mogłem się zorientować, gdzie

jestem. Jakiś dziwny niebieski sufit poprzecinany białymi

belkami... No przecież, w Amsterdamie. Na twarz padało

mi światło poranka. Gdzieś płakało dziecko. Wstałem,

wyjrzałem przez małe okienko wychodzące na kanał

Prinsengracht i zobaczyłem matkę z wózkiem. Deszcz już

nie padał, zapowiadał się ładny dzień.

Pukanie do drzwi. Sięgnąłem po pistolet i

otworzyłem. Mila w jasnoszarym kostiumie, stonowanej

apaszce i stylowych bucikach. Trzymała w ręku neseser, a

pod pachą torbę z zakupami. Ta kobieta była jak

kameleon.

– A to co, Mila, przekwalifikowałaś się na księgową?

– Tak. Od dziecka marzyłam, żeby nią zostać. Bierz

prysznic, ja zaparzę kawę. Mamy dzisiaj huk roboty.

Wykąpałem się szybko, wytarłem, włożyłem dżinsy,

czarny T-shirt i kurtkę. Kiedy wszedłem do małej

kuchenki, na talerzu piętrzył się już stosik śniadaniowych

pasztecików, a w zaparzaczu parowała kawa. Na ekranie

włączonego laptopa leciał jakiś film.

Jasmin strzelająca do mężczyzny. Filmik dobiegł

końca, zaczął się od początku.

Mila żuła bułeczkę, popijając kawą.

– Jakość nagrania podła, ale mniejsza o to.

– Boże – szepnąłem. Cofnąłem film i przyjrzałem się

jeszcze raz twarzy mordowanego.

Tak, to był ten Turek, z którym biłem się w barze.

Nacisnąłem klawisz spacji, zatrzymując odtwarzanie

na klatce z Jasmin z uniesionym pistoletem. Jej twarz była

wyraźna. Twarze wszystkich innych, prócz tej trupa,

zostały cyfrowo zamazane.

– Niech zgadnę – powiedziałem. – Szantażowanie

Bahjata Zaida, odsłona druga.

– Przyszło e-mailem na jego skrzynkę pocztową

dzisiaj o szóstej rano. Przesłał mi to bezpiecznym łączem.

– A więc najpierw wrobili ją w zamach bombowy, a

teraz w morderstwo – mruknąłem.

Mila siorbnęła łyczek kawy, nie odpowiadała.

– Ten człowiek naprawdę był od Zaida? – Byłem

obolały po wczorajszej bójce, ale zaczynał narastać we

mnie gniew. – Wynajmuje mnie, wynajmuje tego gościa i

jeden o drugim nic nie wie? Nie podoba mi się to.

– Gdyby o tobie wiedział, mógłby cię sypnąć, zanim

zginął.

– Owszem, ale teraz będą o wiele ostrożniejsi.

Przyjęliśmy obaj tę samą strategię dotarcia do Pieta i

jestem teraz praktycznie spalony, Mila. Będzie mi o wiele

trudniej, a już nawiązałem kontakt z Nikiem. – Wstałem i

zacząłem krążyć po kuchence. – Sprowadź tu Zaida.

Muszę z nim pogadać. Co za przesyłkę miał przejąć ten

mój dubler?

– Zaid mówił, że wyjeżdża z Amsterdamu.

– Dokąd?

– Nie wiem.

– No to go poszukajmy. – Usiadłem przy stole,

otworzyłem e-mail, którego przysłał na laptopa Mili.

Oryginalny e-mail – tamten od porywaczy Jasmin – szedł

przez usługę ochrony prywatności i był nie do

wytropienia. Ale mnie interesował e-mail od Zaida do

Mili. Nagłówek zawierał zaszyfrowaną informację o

nadawcy. Wrzuciłem go na stronę wyszczególniającą

lokalizację serwerów. – Zaid wysłał to z Węgier. Co on

tam robi? Zatrudnia mnie do szukania córki, a zamiast

siedzieć tu na dupie i czekać na wyniki akcji, robi sobie

wycieczkę na Węgry. – Szlag mnie zaczynał trafiać. –

Jasmin tam pracowała! Po co tam pojechał?!

– Nie wiem, Sam, i twoje wrzaski nic tu nie pomogą.

Jego firma ma tam swój zakład. Może wybrał się z

gospodarską wizytą.

Akurat. Dziwnym trafem tam, gdzie pracowała

Jasmin.

– Powtarzam, że mnie się to nie podoba. Zaid

wynajmuje drugiego agenta, żeby ratował jego córkę.

Przecież mogliśmy się na siebie nadziać. Pozabijać

przekonani, że ten drugi to ktoś z gangu. Jak

przypuszczam, temu Turkowi zlecono to samo co mnie –

uwolnić Jasmin i zlikwidować porywaczy.

Mila wzruszyła ramionami.

– Być może. Co dwie głowy, to nie jedna.

– Nie, tu nie wszystko jest jasne. Zaid kazał Turkowi

przejąć jakąś tam kontrabandę, żeby ją później wymienić

na Jasmin. Musimy się dowiedzieć, co to za przesyłka.

– Dowiem się.

Obejrzałem jeszcze raz nagranie.

– Czego teraz chcą od Zaida? Zrobili to, bo odkryli,

że Turek ich śledził, a przy okazji chcieli jeszcze bardziej

pogrążyć Jasmin. Teraz mają udokumentowany dowód, że

jego córka dokonała zamachu bombowego i zabiła

człowieka. A jeśli się okaże, że nie przeszła prania

mózgu? Że robi to z własnej, nieprzymuszonej woli?

– Nigdy nie przejawiała skłonności do takich

zachowań.

Jeszcze raz obejrzałem wideo, na którym Jasmin staje

się morderczynią.

– Zupełnie jakby chcieli, żeby Zaida zabolało.

Wygląda mi to na coś osobistego.

– To twoja opinia – zauważyła Mila. – Możesz się

mylić.

– Problem w tym, że nie wiem, jak nie wzbudzając

podejrzeń, podejść Nica, a tym samym Pieta.

– Możemy zgarnąć Nica, wymusić z niego zeznania.

– Nie. Jeśli chcecie wyeliminować całą tę grupę,

muszę się do niej wkręcić i rozpracować to towarzystwo

od środka. Nic jest kluczem do tego.

– Więc jak chcesz go przekonać, że jesteś mu

niezbędny?

– Każda tego typu operacja przemytnicza stwarza

jakieś problemy – odparłem. – Muszę się dowiedzieć,

przed jakim problemem stoją, i przedstawić się jako ten,

który potrafi go rozwiązać.

– Jak chcesz się tego dowiedzieć?

Zastanowiłem się.

– Gregor mówi, że Nic mieszka nad jakąś kawiarenką

w Jordaan. Wiem, że nazywa się ten Boom. To punkt

wyjścia.

36

Odnalezienie Nica zabrało mi trochę czasu. Nie było

go w książce telefonicznej. Mogłem poprosić Gregora o

bliższe namiary, ale nie chciałem go już straszyć. Jordaan

to stara dzielnica niedaleko Prinsengracht, która ostatnio

stała się modna. Nie ma tam kanałów; uliczki są na

pewnych odcinkach bardzo wąskie, na innych na tyle

szerokie, że mieszczą się przy nich nawet parkingi dla

samochodów. Kamieniczki są wąskie i wysokie, a linia

ich dachów stanowi istną dżunglę kątów i stromizn.

Mnóstwo tam księgarenek, butików oraz knajpek, w

których można wypić kawę albo piwo. Na liście

domofonu przy drzwiach sąsiadujących z wejściem do

dziewiątej z kolei kawiarenki widniało nazwisko ten

Boom. Stałem jeszcze przed prowadzącymi do nich

schodkami, kiedy z głębi kamieniczki doleciał mnie

podniesiony głos Nica i tupot stóp zbiegającego po

schodach.

O cholera!

Niewiele myśląc, dałem nura do kawiarenki i

stanąłem w kolejce. Jeśli też tu wpadnie na porannego

głębszego, będę się musiał gęsto tłumaczyć, co tu robię.

Myślałem gorączkowo. Hmmm. W to, że zaszedłem tutaj

zupełnie przypadkiem, raczej nie uwierzy. Już bardziej się

spłoszy.

Rozdźwięczały się dzwoneczki nad otwartymi

drzwiami za mną. No trudno, wóz albo przewóz.

Obejrzałem się przez ramię. Wchodziła ładna dziewczyna,

a za nią żywo gestykulujący Nic z komórką przy uchu.

Odpiął kłódkę łańcuszka zabezpieczającego rower,

wyciągnął go ze stojaka, wsiadł i wyjechał bez trzymanki,

nie przerywając rozmowy. W Amsterdamie to częsty

widok.

Wyszedłem z kolejki, uśmiechnąłem się do kobiety i

pognałem do holu kamienicy.

Mieszkał na ostatnim piętrze. Wbiegłem tam po

schodach, znalazłem drzwi i przyłożyłem do nich ucho.

Cisza. Ukląkłem. Mila nazwała mój plan „głupim”, ale

mu się nie sprzeciwiała.

Zamek nie należał do wydumanych, otworzyłem go

w czterdzieści sekund. Pchnąłem drzwi, wszedłem i

zamknąłem je bezgłośnie.

W mieszkaniu panował bajzel nie do opisania. Na

stoliczku przed sofą szklanki z niedopitym piwem,

zeschnięte resztki niedojedzonej pizzy i unoszący się nad

tym wszystkim nie pierwszej już młodości zaduch. Na

sofie leżała rozpostarta wczorajsza gazeta. Wszedłem do

małej kuchenki. Za nią ujrzałem troje drzwi. Otworzyłem

pierwsze z brzegu: mała łazienka. Następne. Zamarłem.

Na łóżku spała, pochrapując z cicha, staruszka. Na

nocnym stoliku stała na baczność półlitrowa butelka po

wódce. Babcia miała włosy, skromnie mówiąc, w

nieładzie i tym, co od niej zalatywało, wpisywała się w

ogólny chlew. Cicho zamknąłem drzwi.

Cholera. Niebezpieczne to było, ale raz kozie

śmierć... Uchyliłem ostatnie drzwi. Pokoik Nica. W

odróżnieniu od reszty mieszkania tutaj panował idealny

porządek. Większość powierzchni zajmowało biurko, na

którym stały trzy komputery, a na półce nad monitorami

książki o tworzeniu baz danych, językach programowania

oraz wiele pozycji o technikach hakerskich i

zabezpieczaniu komputerów. Może Nic był kimś więcej

niż pospolitym spamerem. Na stoliku obok leżały

rozrzucone zdjęcia. Młodszy Nic, jeszcze bez mysiego

ogonka i piwnego brzucha, z kobietą, która spała w

sąsiednim pokoiku. Na fotografii wyglądała młodziej i

zdrowiej, obok niej stał mężczyzna przypominający

starszą wersję Nica.

Nic, pozujący na drobnego cwaniaczka, był

komputerowym geniuszem i mieszkał z matką.

Byłem odpowiednio wyposażony. Przyszedłem tu po

informacje, a większość informacji przechowywana jest

teraz w komputerach. Nacisnąłem klawisz spacji na

klawiaturze. Na ekranie pojawiło się okno logowania z

żądaniem wprowadzenia hasła. Wsunąłem pendrive do

portu USB pierwszego z brzegu komputera. Zapisane na

nim oprogramowanie przystąpiło do łamania hasła

dostępu. Mila powiedziała, że to program opracowany

przez NSA, ale nie zdradziła, jak weszła w jego

posiadanie.

Podczas gdy łamacz robił swoje, ja przeszukałem

pokoik. Nic trzymał pod łóżkiem glocka. Żadnej innej

broni nie znalazłem.

Kobieta zachrapała głośniej, pociągnęła nosem,

ucichła.

Komputer piknął. Byłem w domu. Wyciągnąłem z

portu USB pendrive z łamaczem haseł i wsunąłem na jego

miejsce inny, na który miała zostać skopiowana zawartość

twardego dysku. Mila zapewniła mnie, że uwinie się z

tym szybciej niż konwencjonalny pendrive. Uruchomiłem

program i zająłem się przeglądaniem zainstalowanych

ostatnio aplikacji oraz utworzonych dokumentów, żeby

sprawdzić, nad czym Nic aktualnie pracuje. Przeglądał

PDF-y. Otworzyłem je.

Wyszukiwał w sieci i ściągał wszystko, co dotyczyło

zamachu bombowego na Centraal Station. Przejrzałem je.

Same powszechnie znane informacje. Pięć ofiar

śmiertelnych. Czworo Holendrów i Rosjanin. Nazwiska

Rosjanina jeszcze nie ujawniono, policja tłumaczyła, że z

powodu trudności z odszukaniem jego rodziny. Bomba

eksplodowała w małym dworcowym kiosku; została

podłożona w plecaku, za stelażem z książkami.

Dalej następowały fotografie zniszczeń. Już po pięciu

sekundach ich oglądania uświadomiłem sobie, że nie

mogą pochodzić z internetowych portali informacyjnych.

To były zrobione przez policję zdjęcia dokumentujące

miejsce przestępstwa, których się nie upublicznia.

Były makabryczne. Zginęli przypadkowi ludzie,

którzy weszli tam akurat po gazetę, po czasopismo, po

batonik. I sprzedawczyni. Ich rozerwane ciała leżały

wśród nadpalonych szczątków sklepiku. Krew na

ścianach, oderwane od tułowia kończyny.

Powróciły straszne wspomnienia z zamachu na

Holborn.

Skąd Nic miał te fotografie?

Natrafiłem na policyjną analizę

ładunku

wybuchowego z klauzulą utajnienia.

Jak to on powiedział, stojąc wczoraj wieczorem nad

pisuarem? Mam towar. Gliny nie wiedzą. Myślałem dotąd,

że chodzi o jakiś przeszmuglowany towar. Ten sukinsyn

włamał się do bazy danych policji. Miał wgląd w ustalenia

śledztwa.

Przeszedł mnie zimny dreszcz. Nic był większym

artystą, niżby się z pozoru wydawało. Nie doceniłem go.

Przestudiowałem wyniki analizy materiału

wybuchowego. Niewielka ilość semtexu pochodzącego

prawdopodobnie z partii skradzionej przed sześcioma

miesiącami z magazynu w Czechach.

Zaraz, zaraz.

W raporcie nie było nic o sposobie zdetonowania

ładunku. Przejrzałem go szybko do końca. Powinien

przecież być jakiś zapalnik czasowy albo telefon

komórkowy, który inicjuje detonację w momencie, kiedy

się na niego dzwoni. Żadnej wzmianki. Nawet po takim

dewastującym wybuchu powinny przecież pozostać ślady,

na których podstawie można by wnioskować, w jaki

sposób ładunek został uaktywniony i odpalony.

Następna strona opatrzona była nagłówkiem

niezidentyfikowana elektronika. Przebiegłem ją wzrokiem.

W plecaku znajdowało się jakieś urządzenie

elektroniczne, które w wyniku eksplozji uległo prawie

całkowitemu zniszczeniu. Na podstawie fragmentów,

które się zachowały, wykluczono, żeby był to telefon

komórkowy. Policja wciąż nie potrafiła zidentyfikować

aparaciku. A może to właśnie on odegrał rolę detonatora?

Ale skoro nie był ani zwyczajnym zapalnikiem

czasowym, ani komórką, to czym? Fotografia

przedstawiała na wpół stopioną siateczkę mniej więcej

wielkości dłoni, przypominającą metalowy plaster miodu.

Nigdy jeszcze nie widziałem czegoś podobnego. Z opisu

wynikało, że w momencie eksplozji to coś wystrzeliło zza

stelażu z książkami i wbiło się w jamę brzuszną jednej z

ofiar, przez co nie uległo całkowitemu zniszczeniu.

Zza drzwi znowu doleciało głośne chrapnięcie, po

którym ponownie zaległa cisza. Usłyszałem, jak staruszka

przewraca się na łóżku. Wyjrzałem przez okno.

Znajdowało się cztery piętra nad wejściem do kafejki.

Czekałem. Cisza. Ale niewykluczone, że kobieta się

obudziła i leży teraz, patrząc w sufit. Sprawdziłem, na

jakim etapie znajduje się kopiowanie zawartości twardego

dysku na pendrive. Może mamusia jest przyzwyczajona

do cichego klekotu klawiatury; może myśli, że to Nic.

Przejrzałem dane ofiar wybuchu. Z Holendrów,

dziewiętnastoletnia sprzedawczyni, i troje klientów –

czterdziestopięcioletni mężczyzna, pięćdziesięcioletnia

kobieta i dwudziestosiedmiolatek. Przy każdym zdjęcie

albo z prawa jazdy, albo z paszportu.

Co do Rosjanina, tylko raport z sekcji zwłok. Ani

nazwiska, ani wieku, ani numeru paszportu. Ani

fotografii.

Dziwne. Amsterdamska policja, jedna z najlepszych

na świecie, nie wie, kim jest piąta ofiara. Niebywałe.

Przejrzałem resztę materiałów wykradzionych przez

Nica z policyjnych baz danych. Znalazłem wideo

zatytułowane toezicht i datowane na dzień, w którym

doszło do zamachu. Toezicht znaczy „inwigilacja”.

Odtworzyłem je.

Obraz rejestrowany przez zainstalowaną w kiosku

kamerę przesyłany był na bieżąco do centrum

monitoringu; gdyby nie to, zapis uległby zniszczeniu wraz

z kamerą. Miałem przed oczami pięć minut materiału,

które udało się Nicowi wykraść z policyjnych serwerów.

Obserwowałem ostatnie chwile życia niewinnych

ludzi.

Młoda sprzedawczyni za ladą, wydająca ze znudzoną

miną resztę i drapiąca się co chwila za uchem. Klientów

tłumy, wchodzą i wychodzą, większość nie zabawia

długo. Jasmin nie zauważyłem, co znaczyło, że musiała

podrzucić bombę już wcześniej. Aż dziw, że ofiar nie było

więcej. Jakiś mężczyzna zatrzymuje się przed stelażem z

książkami; obok stelaż z gazetami. Sięga po gazetę i w

tym momencie ekran rozjarza się bielą.

Cofnąłem zapis i zatrzymałem go na stopklatce. W

sklepiku pięć osób. Czworo Holendrów, których

fotografie widziałem przed chwilą w aktach sprawy. To

Rosjanin sięgał po gazetę ze stelażu, kiedy nastąpiła

eksplozja. Zacząłem cofać zapis klatka po klatce.

Odsuwał się stopniowo od stelażu, obracając w stronę

kamery, aż w końcu zobaczyłem jego twarz.

Znałem tego człowieka. Nie do wiary.

37

W głębi mieszkania otworzyły się drzwi. Ktoś

wyszedł na korytarz.

– Nic? Ben je wakker? – Wstałeś już?

– Ja! – zawołałem, naśladując głos Nica.

Wyciągnąłem pendrive z portu. Dał się słyszeć trzask

drzwi do łazienki, po chwili zaszumiała spuszczana woda,

a zaraz potem prysznic. W tle tych odgłosów trzasnęły

drzwi frontowe.

Wrócił Nic.

Drogę odwrotu miałem odciętą. Przystąpiłem do

zacierania śladów swojej bytności na komputerze.

Wylogowałem się i wprowadziłem go w stan uśpienia.

Przełożyłem nogę za okno. Słyszałem wciąż szum

prysznica i pozostawało mi tylko mieć nadzieję, że Nic

nie skieruje się prosto do swojego pokoiku. Wysunąłem

się na zewnątrz, stanąłem na gzymsie.

Spuszczanie się po murze na dół odpadało.

Spojrzałem w górę. Z ceglanej ściany, ponad metr nad

moją głową, sterczała belka. To charakterystyczne dla

większości amsterdamskich kamieniczek. Zważywszy na

to, jak wąskie są holenderskie klatki schodowe, belki

służyły chyba do wciągania na wyższe piętra większych

gabarytowo mebli.

No weź tu i do niej doskocz. Jak na razie nikt z

przechodniów jeszcze mnie nie zauważył. Zebrałem

myśli, skupiłem się, czekałem, aż mięśnie dostroją się do

parkourowego trybu, w którym je ćwiczyłem. Dam radę.

Utkwiłem wzrok w belce. Podskoczyłem, sięgając rękami

nad głowę.

Pudło. Poleciałem w dół. Zrobiłem w powietrzu

półobrót i w ostatniej chwili uchwyciłem się gzymsu, z

którego się wybiłem. Rąbnąłem brzuchem o ścianę.

Zabolało, ale stłumiłem krzyk. Szukałem czubkami butów

punktu podparcia. Znalazłem go. Parkour wzmacnia

mięśnie dłoni, ramion i brzucha, ale już dawno nie

trenowałem. Spojrzałem w dół. Uliczka była w zasadzie

wyludniona. Kobieta wychodząca właśnie z kafejki nie

spojrzała w górę.

Skrzypnęły otwierane drzwi. Nic wszedł do swojego

pokoiku. Pogwizdując. No to już po mnie. Słyszałem, jak

szuka czegoś na biurku; niespełna metr ode mnie. Gdyby

wyjrzał teraz przez okno, mógł zauważyć moje dłonie.

Wyraźnie podenerwowany, trajkotał coś szybko po

holendersku do swojej mamy, chyba że nie ma czasu na

pogaduszki.

I dzięki Bogu. Zaryzykowałem. Podciągnąłem się na

rękach, wyjrzałem ostrożnie spod gzymsu i z ulgą

stwierdziłem, że Nic wychodzi z pokoiku na korytarz, ale

drzwi za sobą nie zamknął.

Parkour to sztuka sprawnego przemieszczania się z

miejsca na miejsce. Już prawie dziesięć sekund zwisałem

z gzymsu. Stanowczo za długo.

Skoncentrowany, jednym płynnym ruchem

podciągnąłem się, zarzuciłem nogę na gzyms i stanąłem

na nim. Mama Nica zawołała do niego ze swojego pokoju,

żeby przyniósł jej śniadanie. Nic odkrzyknął, żeby się

odwaliła i kładła z powrotem do łóżka, póki jeszcze jest

trzeźwa. Wracał do siebie.

Zmuszony byłem do ponowienia próby.

Podskoczyłem i tym razem udało mi się uchwycić belki.

Podciągnąłem się na nią. Z mieszkania dochodziła

niewybredna wymiana zdań między mamusią i synkiem.

Z poziomu ulicy doleciał krzyk – ktoś mnie zauważył.

Musiałem się stąd szybko zmyć, bo zaraz wezwą policję.

Przepełzłem po belce do ściany, a stamtąd wdrapałem się

na dach. Na dachu nie będę widoczny z ulicy. Leżałem

tam i dysząc, patrzyłem w niebo. Kiedy już trochę

odsapnąłem, prześliznąłem się ostrożnie, cichutko, z

dachu kamieniczki Nica na sąsiedni. Trwało to całą

wieczność.

Z mieszkania na poddaszu narożnej kamieniczki,

kilkanaście dachów od domu Nica, gapiła się na mnie

mała dziewczynka. Miała ze cztery latka, błękitne oczka i

rumiane policzki. Pomachałem jej, ona też mi pomachała.

Włożyłem sobie palec do ust, ona też, ze śmiechem.

Dałem jej na migi do zrozumienia, że ma otworzyć okno

dachowe; otworzyła.

Opuściłem się przez nie do jej pokoiku. Patrzyła na

mnie szeroko otwartymi oczętami. Przyłożyłem palec do

ust na znak, że ma być cicho. Znowu ją to rozbawiło.

Wyśliznąłem się z jej pokoiku. W łazience szumiał

prysznic, z sypialni rodziców dochodziły odgłosy

porannej krzątaniny. Po chwili byłem już na zewnątrz i

zbiegałem po schodach.

38

– Znasz tego Rosjanina, który zginął na dworcu? –

Mila, wsunąwszy pendrive do komputera, przeglądała to,

co podprowadziłem złodziejowi Nicowi. – Skąd?

– W dniu tamtego zamachu w Londynie... – głos mi

się na moment załamał – ...referowałem sprawę gościa,

który naszym zdaniem prowadził finanse

międzynarodowych siatek przestępczych zapuszczających

macki nawet do rządów wielu państw. Nazwaliśmy go

Carem Kasjerem. Nie mieliśmy na niego nic, czysta,

niezapisana karta; tylko jedno zdjęcie i cynk od dwóch

informatorów, którzy już nie żyją. To właśnie ten

człowiek. Człowiek, na którego polowałem, którego

chciałem dopaść. Myślałem do tej pory, że ten z blizną

pracuje dla Cara Kasjera, że to ktoś z jego obstawy. A

wychodzi na to, że właśnie on go zlikwidował. – Brakło

mi tchu, rozsadzało piersi. – Zabili mój cel. Kim, u diabła,

są ci ludzie? O co im chodzi? Dlaczego porwali moją

żonę?

Mila patrzyła na mnie.

– To nie był taki zwyczajny zamach – podjąłem. – To

było coś więcej. To było morderstwo z zimną krwią.

Muszę przekopać wszystko, co ściągnąłem z komputera

Nica. Muszę znaleźć coś, co go do mnie przekona.

– No to poszukajmy – mruknęła Mila, pochylając się

nad klawiaturą.

39

– W tej chwili nie mogę werbować nowych ludzi –

powiedział przez telefon Nic. Podejrzewałem, że Piet mu

tak przykazał. Pewnie spanikowali po próbie infiltracji

podjętej przez Turka. Albo, co gorsza, zorientował się, że

ktoś był w jego pokoju, grzebał mu w komputerze.

Nikomu już nie zaufają. Cholerny Turek.

Ale wyboru nie miałem.

– Słuchaj, Nic. Rozumiem, ale powiedz szefowi, że

mam dla was cenne informacje.

– No, nie wiem, Sam...

– Zanim przyszedłeś wczoraj do Grijs Gander, ten

Turek rozprawiał na cały bar o przerzucie jakiejś ważnej

przesyłki dla was. Do Stanów. Ja bym mu na waszym

miejscu nie ufał. Jak macie coś specjalnego do nadania, to

ja się mogę tym zająć. Będzie szybko, bezpiecznie i

niedrogo.

– Rozmawiał o kanale przerzutowym? W barze? –

żachnął się Nic.

– Po turecku, ze swoimi kolesiami, ale ja znam trochę

turecki i coś niecoś zrozumiałem. – Zerknąłem na Milę

przysłuchującą się tej rozmowie. – Mówił, że Piet gorzko

pożałuje, jeśli mu nie zapłaci. Że zadzwoni pod

anonimowy numer na policję i go zakapuje.

– To... to nie jest rozmowa na telefon. – Nerwowość

w jego głosie była teraz wyraźna.

– Zorganizuję wam lepszy i bezpieczniejszy szlak, i

w odróżnieniu od tego Turka umiem trzymać język za

zębami. Szukam stałego zajęcia, Nic.

– Oddzwonię do ciebie. Ale niczego nie obiecuję.

– Słuchaj, macie z kolegą nóż na gardle. Ale co mi

tam. Powodzenia. – Rozłączyłem się.

Mila uniosła brew.

– Mocno go przycisnąłeś.

Nie odpowiedziałem.

– Sam?

– Co?

– Nie dawaj się ponosić emocjom.

– Nie jestem emocjonalnym typem. Widzisz u mnie

jakieś emocje? Jestem w tej chwili jak pokerzysta.

– Jeśli Car Kasjer współpracował z człowiekiem z

blizną, jeśli zajmował się finansami, to dlaczego ten gość

go zabił? I dlaczego w taki sposób? Dwie kulki w łeb i do

kanału; byłoby o wiele prościej.

Nie miałem na to odpowiedzi i w tym, między

innymi, tkwił problem. Człowiek z blizną upiekł dwie

pieczenie na jednym ogniu: zrobił z Jasmin Zaid

morderczynię i wyeliminował Cara Kasjera – ale

dlaczego? Zakładałem dotąd, że dokonał zamachu na

nasze londyńskie biuro, żeby chronić Cara Kasjera.

Najwyraźniej się myliłem.

Zadzwoniła trzymana przeze mnie w ręku komórka.

Odczekałem pięć sygnałów.

– Facet tam się skręca – zauważyła Mila. Odczekałem

jeszcze dwa sygnały i odebrałem.

– Tak?

– Może dam radę załatwić ci jakąś robotę. Ale

zrozum, że mój szef jest teraz bardzo ostrożny.

Wcale mu się nie dziwię, pomyślałem.

– Lubię ostrożnych szefów.

– Spotkajmy się wieczorem w tym samym barze co

wczoraj i zabiorę cię stamtąd do Pieta.

– Nie. Gdzie indziej, i za dnia. Gdzieś, skąd będę miał

dobry przegląd sytuacji. Jest taki barek... – Mila pokręciła

energicznie głową. – Albo nie. Coś ci powiem. Nic.

Potraktuj to jako gest dobrej woli z mojej strony. Ty

wybieraj.

– Znasz Pelikaan Café na Singel

Zerknąłem na Milę. Kiwnęła głową.

– Znam.

– Tam się spotkajmy. W południe.

– Dobra. No to do południa. – Rozłączyłem się.

– No. – Mila wyjęła z ucha słuchawkę. – Chwycili

przynętę. Ale niewykluczone, że cię gdzieś stamtąd

wywiozą i zmuszą do mówienia. Tak od razu ci nie

zaufają. Musimy się przygotować na taką ewentualność.

– Dlaczego nie chciałaś, żeby do spotkania doszło

tutaj, na naszym gruncie?

– Właśnie dlatego, że to nasz grunt – odparła. –

Traktuj Rode Prins jak swój bezpieczny lokal. A

Pelikaana znam. Już wiem, jak to rozegramy. Zbieraj się,

nie mamy wiele czasu. – Wstała, a ja dotknąłem jej

ramienia.

– Masz kontakt z Bahjatem Zaidem?

– Nie – przyznała. – Nikt nie wie, gdzie go wcięło.

– Słuchaj, ja podejrzewam, że dał im coś ze swojej

węgierskiej filii, tej, w której pracuje Jasmin. I oni właśnie

to chcą wywieźć z Europy.

Przygryzła wargę.

– On jest producentem broni, Mila. Co, u diabła,

mógł przekazać tym ludziom? Płaci okup, a oni ani myślą

oddać mu córkę.

– I ty, i ja mamy swoje wytyczne, Sam. Uwolnić

Jasmin, wyeliminować jej porywaczy jako świadków i

potencjalne zagrożenie. Tego się trzymaj i nie martw się o

to, co od niego dostali.

– Ty wiesz, co to było? Bądź ze mną szczera.

– Nie, nie wiem – odparła i uwierzyłem jej.

– Ciekawi mnie, co chcą przeszmuglować do

Ameryki.

– Wszystko w swoim czasie. Najpierw Jasmin. Ta

banda. Tylko w ten sposób dowiesz się, co spotkało twoją

żonę. Nie rozpraszaj się. – W jej tonie pojawiła się nowa

twarda nuta. – Mam dla ciebie coś, co będziesz mógł

wykorzystać w negocjacjach z Nikiem. Coś bardzo

nieprzyjemnego.

– Co?

– To jest na jego komputerze. – Otworzyła plik.

Zdjęcia. Fotografie małolatów w obrzydliwie

prowokacyjnych pozach. Chłopcy, dziewczynki, w

różnym wieku, w rozmaitych sytuacjach, od z pozoru

niewinnych, do twardego porno. Do tego lista nazwisk,

adresów e-mail odwróciłem wzrok.

– Jest pedofilem?

– Być może. W każdym razie propagatorem takich

treści. Wygląda na to, że gdybyś się na nie pisał, Nic

może ci ich dostarczyć. – Zaklęła pod nosem.

Przypomniało mi się spojrzenie, jakim obrzucił młodą

dziewczynę w kawiarence przy placu Dam, i niedobrze mi

się zrobiło.

– Dobra. Mamy na niego haka. Wykorzystam go.

– Nie miej skrupułów – powiedziała Mila.

40

Howell oglądał w centrum monitoringu materiał

wideo z kamer zainstalowanych na terenie dworca

kolejowego w Rotterdamie. Jest. Wypatrzył mężczyznę

przypominającego Sama Caprę. Kilka kroków przed nim

szła blondynka w wielkich okularach przeciwsłonecznych.

– Do jakiego pociągu wsiedli? – spytał.

– Do tego o dziesiątej piętnaście do Amsterdamu –

odparł August, zajrzawszy do rozkładu jazdy.

– Sprawdź w kasach. Interesuje mnie każdy zakup

dwóch biletów jedną kartą kredytową.

– Mogli płacić gotówką albo korzystać z biletu

okresowego – zauważył August.

– Ale błąd też mogli popełnić – uciął Howell.

Po dziesięciu minutach miał już nazwisko. Większość

pasażerów pociągu odchodzącego o 10.15 do

Amsterdamu miała bilety okresowe, ale jedna para z

wagonu piątego kupiła je na kartę kredytową należącą do

Fernandy Gatil.

Howell zadzwonił do amsterdamskiego biura CIA,

podał im to nazwisko i zażądał szczegółowych danych na

temat Fernandy Gatil – gdzie pracuje, gdzie mieszka i tak

dalej – oraz powiadomienia o tej osobie wszystkich

holenderskich posterunków granicznych. Zażądał też

podrasowanych odbitek kadrów z materiału

zarejestrowanego przez kamery dworcowe; musiał się

dowiedzieć, kim jest ta kobieta i dlaczego towarzyszy

mężczyźnie, którym, według niego, był Sam Capra.

41

Dziesięć minut po południu.

Ten gnojek, Nic, spóźniał się. Siedziałem przed

Pelikaanem, po południowej stronie kanału, i sączyłem

małego heinekena. W wodach kanału odbijało się słońce.

Zastanawiałem się, kim mógł być zaangażowany

przez Zaida Turek. Najemnikiem? Autentycznym

przemytnikiem? Kimś takim jak ja, mającym osobiste

powody, by chcieć się mścić na człowieku z blizną?

Bahjat Zaid był spanikowanym ojcem i nie do końca ufał

Mili oraz jej tajemniczym mocodawcom. Na dobrą sprawę

wcale mu się nie dziwiłem. Ja też nie miałem pojęcia, czy

moje dziecko jeszcze żyje.

Wiedziałem, że w tej chwili robię ważny krok na

drodze do poznania całej prawdy, przybliżający mnie do

Lucy. Starałem się trzymać nerwy na wodzy. Nie myśleć

za wiele. Wystarczy trącić właściwą strunę i jestem w

domu.

Dostrzegłem Nica. Przeciskał się przez tłumy

sobotnich spacerowiczów. Popatrywał spode łba na

wszystko i wszystkich, nie wyglądał na najlepiej

usposobionego.

Przysiadł się do mnie. Był blady, zmarnowany, tak

jakby się nie wyspał. Czyżby się zorientował, że ktoś

buszował po jego pokoju, grzebał w jego odrażających

tajemnicach? Mało prawdopodobne. Dzisiejszej nocy, po

odkryciu próby infiltracji podjętej przez Turka, chyba nikt

z nich nie zmrużył oka.

– Cześć – mruknąłem, a w myślach dorzuciłem:

Wiem, co z ciebie za ziółko.

– Mam dzisiaj bardzo ciężki dzień – burknął. Do

stolika podszedł kelner. Nic zamówił colę. Kelner

przyniósł mu ją i ulotnił się. Stoliki w naszym otoczeniu

były niezajęte.

– No i na czym stoimy? Zabagnił wam ten Turek

sprawę ze szlakiem przerzutowym czy nie?

– Blefował, skubaniec – warknął Nic. – Lepszy był z

niego krętacz.

– Był?

– Znaczy, jest, chciałem powiedzieć. Wybacz mój

angielski.

– Słuchaj, Nic. Przerzuciłem już, nie chwaląc się,

tony towaru z Europy Wschodniej do Holandii, Anglii i

Ameryki. Znam się na kontrabandzie jak mało kto, żeby

nie powiedzieć: jak nikt. Jeśli ten Turek wam podpadł, to

mogę wam zorganizować całkiem nową trasę i inny

środek transportu. Bezpieczeństwo gwarantowane.

Nic upił łyczek coli. Czekałem. Może znaleźli już

inne wyjście z zaistniałej sytuacji. Z drugiej strony Turek

zginął przecież przed kilkoma godzinami, a ja mogłem

być ich jedyną nadzieją na sfinalizowanie operacji, którą

zaplanowali. Kto wie, czy nie przysłali tu Nica, żeby mnie

dokładnie wybadał.

– Czemu tak bardzo zależy ci na tej robocie? – spytał.

– Z czegoś żyć trzeba. A poza tym zamierzam

zapuścić w Holandii korzenie.

– Dlaczego akurat tutaj?

– Miałem w Europie Wschodniej trochę takich

małych przebojów. Muszę zmienić klimat. – Pociągnąłem

długi łyk piwa. – Z chęcią bym się do was podłączył. W

czym robicie? Szlugi, coś luksusowego? Dopalacze? –

Wszystko to warte było miliardy; blisko dwadzieścia

procent światowej gospodarki to nielegalny obrót

towarem.

– Musisz mieć do dupy sytuację, żeby szukać roboty

po jakichś zaplutych spelunach.

– Bywało lepiej.

Posłał mi krzywy uśmieszek, który jednak szybko

znikł.

– Jak ty się właściwie nazywasz, Sam?

– Peter Michael Samson.

Zadzwoniła komórka Nica. Odebrał, słuchał przez

chwilę pilnie, zachowując twarz pokerzysty. Tylko raz

uśmiechnął się kącikiem ust. Wstał od stolika, przeszedł

do wolnego obok, wybrał jakiś numer. Słuchał, nie

spuszczając ze mnie oka. Uniosłem szklankę do ust.

– Słyszałaś? – szepnąłem pod jej osłoną.

– Tak – potwierdziła Mila.

Nadajnik, cienki jak wykałaczka, z wbudowanym

mikrofonem, miałem wpięty pod kołnierzem koszuli. Był

praktycznie nie do wykrycia. Gorzej ze słuchawką, przez

którą słyszałem Milę. Ta mogła się rzucić w oczy. Ale w

sumie ten sprzęt był istnym dziełem sztuki. Chyba nawet

Firma takim nie dysponowała, i tu znowu rodziło się

pytanie, dla kogo dokładnie zgodziłem się pracować.

– Jeśli mają dostęp do danych paszportowych... to

może właśnie mnie sprawdzają.

Niewykluczone, że Firma wykasowała legendę Petera

Samsona, jego dane osobowe oraz historię paszportową.

A już na pewno podejmie każdy trop zapoczątkowany

przez wszelkie zapytania o moje dawne, sfabrykowane

tożsamości i weźmie pod obserwację autorów tych

zapytań.

A to może doprowadzić Firmę do Nica i jego

przyjaciół. Byle nie stało się to wcześniej, niż sam

rozpracuję tę ferajnę. Niż dorwę człowieka z blizną. Niż

uwolnię Jasmin i dowiem się, jak to naprawdę jest z Lucy

i moim synkiem.

Obserwowałem Nica, a on mnie. Płynęły minuty.

Dosyć czasu, żeby jego współpracownik dostał się do

bazy danych kanadyjskiego urzędu paszportowego?

Włamali się do serwerów amsterdamskiej policji;

dlaczego nie mieliby powtórzyć tego w Kanadzie. Nie

doceniłem Nica.

Nie odzywałem się już do Mili; była blisko, widziała

nas z pustej przestrzeni biurowej do wynajęcia po drugiej

stronie kanału Singel.

August wszedł do pokoju Howella w głównym

bezpiecznym lokalu Firmy przy Herengracht. Howell

podniósł na niego wzrok znad przeglądanych właśnie

fotografii, które dostarczyła mu kontrola paszportowa z

Rotterdamu. Z tych tysięcy twarzy żadna nie należała do

Sama Capry. Miał mętlik w głowie.

– Panie Howell, jest meldunek o zapytaniu

dotyczącym jednej ze starych legend Sama Capry. Tej

Petera Samsona. Nadano je przed paroma minutami z

kafejki internetowej w Amsterdamie. Kogoś interesują

paszport, przebieg służby wojskowej, czy był notowany.

– Gdzie ta kafejka?

– Nad Singel.

– Sprawdźmy, kogo tak interesuje Sam. – Boże,

pomyślał, a może to Sam sprawdza, czy jego dawna

przykrywka jest wciąż aktywna. – Wiadomo coś o

paszporcie, z jakim przekroczył granicę Holandii?

– Nie, sir – odparł August. – Mam unieważnić całą

dokumentację związaną z tą tożsamością?

– Nie, nie. Niczego nie ruszaj. Zobaczymy, dokąd nas

to zaprowadzi.

Zbiegli z Augustem i Van Vleckiem, byłym

żołnierzem piechoty morskiej przydzielonym na stałe do

amsterdamskiego biura Firmy, po schodach i wypadli na

dwór.

– Może by tak powiadomić holenderską policję... –

zaczął Van Vleck.

Howell podniósł rękę.

– Wykluczone. Załatwimy to we własnym zakresie. –

Zerknął na Augusta. – Może być nieprzyjemnie. Jeśli tam

jest, z miejsca go zdejmujemy, a porozmawiać z nim

będziesz mógł później. Nie zawahaj się aby.

– Bez obawy, sir – odparł August. – Dopadniemy go.

42

Widząc, jak Nic chowa komórkę, odjąłem szklankę z

piwem od ust. Ruszył w stronę stolika. Mogli mu

powiedzieć, że Peter Samson już nie istnieje. Mógł mnie

sfotografować komórką i przesłać to zdjęcie Pietowi albo

nawet bezpośrednio człowiekowi z blizną – a w takim

wypadku byłoby już po mnie. Spojrzałem na stolik: obrus,

kwiatki w małym szklanym wazoniku, półpintowa

szklanka. Jeśli wraca do stolika, wiedząc, że jestem

oszustem, mógłbym go tym wazonikiem załatwić. Obtłuc

szyjkę i wbić mu w gardło. Wazonik wykonany był ze

szkła grubszego niż szklanka.

Nic usiadł naprzeciwko mnie, poprawił mysi ogonek i

uśmiechnął się.

– Poszukiwano cię w zeszłym roku w Chorwacji za

szmugiel.

Smutne, ale prawdziwe – Peter Samson był

pechowcem.

– Dawno i nieprawda.

– Na to by wyglądało. Zarzuty wycofano.

– Trzeba wiedzieć, komu posmarować. – Wzruszyłem

ramionami. – I świadkowie nabrali nagle wody w usta.

– Co przemycałeś?

– Wszystko, na co jest popyt. Materiały wybuchowe z

Czech. Starą broń z Ukrainy. Opium idące przez Turcję. –

Znowu wzruszyłem ramionami. – Nie specjalizuję się w

żadnym konkretnym asortymencie. Przerzucam do

Kanady i Nowego Jorku, co tylko podleci.

– Dobrze się bijesz, jak na szmuglera.

– Nauczyłem się w kanadyjskiej armii.

– Mam znajomego z Pragi. Pytałem go wczoraj o

ciebie.

Gregor.

– No i?

– Powiedział, że jesteś dobry, ale powiedział też, że

być może zakapowałeś facetów, którzy próbowali cię

orżnąć, jakichś dwóch braci.

– Bracia Vranowie oszukiwali ludzi, którzy

wprowadzili mnie w ten interes. Wewnętrzna polityka

grup, dla których pracuję, to nie moja sprawa. Mnie

interesują wyłącznie pieniądze. Może nie najlepiej to o

mnie świadczy, ale taki już jestem.

– Czyli byłbyś lojalny wobec... mnie?

– Gdybyś był solidnym płatnikiem, to owszem,

byłbym.

Przyglądał mi się długo, z namysłem.

– No to może miałbym coś dla ciebie. Ale musiałbyś

mi wyświadczyć pewną przysługę.

– Nie pracuję w branży wyświadczania przysług.

– No to potraktuj to jako inwestycję. Mój szef, Piet,

stał się ciężarem. Myślę, że trzeba się go pozbyć. – Nic

nie owijał w bawełnę. Chciał wygryźć Pieta i pewnie

zająć jego miejsce. – Jeśli potrafisz zorganizować ten

szlak przerzutowy do Ameryki, to Piet nie będzie nam do

niczego potrzebny. Zwłaszcza do podziału zysków.

– A jeśli nie zechcę się mieszać w te wasze rozgrywki

gabinetowe?

– To się pożegnamy.

Chciał mnie wykorzystać do wspięcia się na wyższy

poziom łańcucha pokarmowego.

Ale równie dobrze ja mogłem wykorzystać jego.

– Co masz przeciwko swojemu szefowi?

– Intratnych interesów nie robi się brutalną siłą, tylko

głową. – Ten haker nie lubił przemocy.

– Bez wątpienia jesteś bardziej rozgarnięty od

swojego szefa.

– Bez wątpienia. Piet to porąbany psychopata. Chodzi

i wymachuje mieczem, dasz wiarę? Mieczem. Zdajesz

sobie sprawę, jak nieprofesjonalnie to wygląda? – W jego

głosie zabrzmiał teraz ton wyższości.

– Co przerzucacie?

– Nie są to jakieś wielkie pakunki, ale muszą być

dobrze zakamuflowane. Ich zawartość jest bardzo cenna i

niełatwo ją czymś zastąpić.

– Konkretnie. Co to jest?

– Nie musisz wiedzieć. To nic toksycznego, trującego

ani niebezpiecznego.

Nie wierzyłem mu. Ale nie naciskałem. Na razie.

Miałem w rękawie nowego asa. Ogólnie rzecz biorąc, Nic

chciał się za moim pośrednictwem pozbyć Pieta. Kto wie,

czy przystając na jego warunki, nie otworzę sobie

najprostszej drogi do człowieka z blizną.

– Jeśli chcesz dostać tę robotę, musisz mi pomóc –

naciskał Nic.

– Tak, ja wam przygotuję idealny szlak przerzutowy

dla waszego towaru, z dokumentacją, kontenerami, dobrze

opłaconym kapitanem statku i posmarowaniem komu

trzeba włącznie, wy z tego szlaku skorzystacie, a mnie

poślecie w odstawkę? Nie da rady.

– Musimy sobie trochę ufać, Sam. Proponuję ci

współpracę; przy tej robocie i przy wszystkich, które

nadarzą się później. Jestem w tej chwili w potrzebie i

poszukuję wspólnika bez odchyłek, na którym można

polegać. Nie chcę mieć nad sobą szefa, któremu się

ubzdurało, że jest ninja.

– Słuchaj, żądasz ode mnie, żebym ryzykował dla

ludzi, których właściwie nie znam, bo przecież nie wiem,

co wy za jedni. Mam możliwości przeszmuglowania

wszystkiego, co tylko chcecie przeszmuglować, ale

potrzebne mi stosowne gwarancje. – Próbowałem

wywrzeć na Nicu wrażenie człowieka, który jest

zdenerwowany i za dużo mówi, człowieka, któremu

bardzo zależy na dobiciu tego targu. Ale chce dobić go z

kimś, kto pociąga za sznurki. – Jeśli ty nie jesteś w stanie

ich mi dać, to skontaktuj mnie z tym, od kogo je dostanę.

– Nie mogę cię zaprowadzić do szefa, który stoi nad

Pietem. Odpada.

Typowa struktura sieciowa. Zabezpieczać każdy

węzeł sieci. Takie tu najwyraźniej panowały reguły.

Zmyślne.

– No to rozmowa skończona. – Pora na blef.

Wstałem.

Wiedziałem, że mnie potrzebuje. Byłem jego szansą

na wspięcie się o szczebel bliżej władzy.

– Chodzi o wielki interes – powiedział Nic.

– Jedyne wielkie interesy, jakie mnie interesują, to te

przynoszące grubą kasę.

– Zainkasujesz swoją działkę plus bonus ode mnie za

pomoc w pozbyciu się Pieta.

– Czy człowiek nie może już popracować bez mokrej

roboty?

– Takie czasy. – Nic zniżył głos. – Słuchaj, chcemy

przerzucić nasz towar z Rotterdamu do Nowego Jorku. O

tym towarze wiem tylko tyle, że jest teraz w drodze z

Węgier do Holandii. Piet wie, co to jest. Jak już tak ci na

tym zależy, to możesz z nim pogadać i po tej rozmowie

zadecydować, czy podejmujesz się tego, czy nie.

Na więcej nie mogłem w tej chwili liczyć.

– Dobra. Chodźmy do niego.

I w tym momencie zauważyłem Howella. Biegł

północnym brzegiem kanału Singel. W naszym kierunku.

A za nim August. Nie dałem niczego po sobie poznać.

To by znaczyło, że jednak popełniliśmy jakiś błąd.

Howell, a za nim August i jeszcze jakiś facet,

najwyraźniej agent Firmy, wpadli do kafejki internetowej.

W witrynie płonął neon przedstawiający filiżankę

parującej kawy. W tym samym budynku, na ostatnim

piętrze, mieściło się biuro, z którego obserwowała mnie

Mila.

Co teraz: ruszać na pomoc Mili czy iść z Nikiem?

Wybrałem to drugie. Jak Howell nas znalazł? Czyżby

pomógł mu w tym nieświadomie Nic, weryfikując moją

przybraną tożsamość? Być może człowiek Nica, szukając

przez Internet informacji na temat Petera Samsona,

uruchomił cichy alarm.

Musiałem znaleźć jakiś sposób ostrzeżenia Mili.

– Wietrzę kłopoty – mruknąłem do idącego obok

Nica.

– W związku z czym? – Nic zerknął na mnie.

– Z tobą. Z tymi twoimi rozgrywkami z szefem.

– Już niedługo będzie moim szefem.

– Ja też miałem kiedyś nad sobą szefa –

powiedziałem tonem konwersacji. – Howell się nazywał,

skończony palant i nawet teraz czuję na karku jego

oddech.

– Trzeba się było z nim rozprawić, tak jak ja

zamierzam z Pietem.

Jaśniej ująć tego nie mogłem. Pozostawało mi tylko

żywić nadzieję, że Mila zrozumie moje zakamuflowane

ostrzeżenie. Nie miałem wątpliwości, że przed

konfrontacją z Pietem Nic dokładnie mnie przeszuka, a

wtedy znajdzie słuchawkę. Zostałem trochę z tyłu,

wydłubałem ją z ucha i upuściłem na chodnik. Nadajnika

się nie pozbyłem. Chciałem, żeby Mila nie uroniła ani

jednego cennego słowa.

43

Mila wypadła z pustego biura i pognała w dół wąską

klatką schodową. Howell był gdzieś w pobliżu, a tym

samym powodzenie całej prowokacji zawisło na włosku.

Trzy górne piętra budynku zajmowały biura, na parterze

mieściła się Café Sprong, mała internetowa kafejka

popularna wśród studentów i młodych turystów. Dotarła

na parter. Café Sprong miała po prawej ręce. Siedziało

tam w tej chwili kilku wystraszonych młodych ludzi,

każdy z rękoma uniesionymi nad klawiaturą. Za nimi stali

trzej mężczyźni w garniturach, dwóch miało pistolety w

ręku. Najstarszy z tej trójki – rozpoznała w nim Howella –

mówił właśnie:

– Proszę zachować spokój, współpracujemy z

holenderską policją.

Ruszył wzdłuż stanowisk, zatrzymując się przy

każdym i waląc w klawisze laptopa. Szukał czegoś.

Namierzyli ich!

Mężczyzna stojący najbliżej drzwi chwycił ją za

ramię. Był to dobrze zbudowany blondyn w typie

Skandynawa, z rumianymi policzkami.

Mila w porę stłumiła impuls, który kazał jej wyrzucić

go przez okno z neonem w kształcie parującej filiżanki.

– O co chodzi? – warknęła cicho.

Wciągnął ją do środka.

– To akcja policyjna. Proszę się nie obawiać,

szukamy przestępcy. Dokonywała pani połączeń

internetowych z tej kafejki? – Mówił po holendersku, ale

z jakimś bliżej nieokreślonym obcym akcentem.

Wzruszyła ramionami, udając, że nie rozumie.

– To jakiś żart? – spytała po angielsku, siląc się na

uśmiech. – A może film tu kręcicie?

– Ma pani laptopa? Albo smartfon? – On też

przeszedł na angielski. – Korzystała pani ostatnio z sieci?

– Nie. – Miała przy sobie tylko małą torebkę.

Bezprzewodowe urządzenie, za którego pośrednictwem

porozumiewała się z Samem, przykleiła sobie taśmą do

nasady kręgosłupa, pod kostiumem. Pistolet do łydki.

Zajrzał do jej torebki, znalazł smartfon. Przejrzał historię

wyszukiwarki.

– Dziękuję. – Oddał jej telefon. – Policyjna rutyna,

rozumie pani. Proszę się nie oddalać.

Zastosowała się do polecenia.

Ale jeśli szukali jej właśnie... to nie pognaliby od

razu na poddasze? Niekoniecznie. Może wiedzieli, że

gdzieś tu jest, ale nie wiedzieli, gdzie dokładnie ani kogo

konkretnie szukać. Starała się zachowywać spokój, ale

wszystko w niej chodziło. Howell nie miał broni w ręku.

Przygotowała w myślach plan walki, jaką być może

przyjdzie jej stoczyć; kolejność, w jakiej będzie ich

zabijała. Najpierw blondyn, potem ten ciemnowłosy, na

końcu Howell. Mając już ten plan ustalony, uspokoiła się

trochę i obserwowała poczynania Howella, tak jak

wszyscy inni.

Barman psioczył na uzbrojonych ludzi po

holendersku, ale z charakterystycznym polskim akcentem,

że nie mogą tak zwyczajnie wpadać z ulicy i robić, co

robią, ale oni go ignorowali. Howell przeszedł od

przerażonej dziewczyny do ostatniego stanowiska, przy

którym siedział młody Chińczyk. Chłopakowi dygotały

palce uniesionych nad klawiaturą dłoni i Mila pomyślała:

Ten chyba ma coś na sumieniu.

Howell podniósł laptop Chińczyka, obejrzał go ze

wszystkich stron, postukał w klawisze. Z miejsca, gdzie

stała, Mila zauważyła okno terminalu otwierające się na

ekranie. Lawina danych białymi literami na czarnym tle.

Howell zatrzasnął wieko laptopa i skinął na swoich

ludzi. Blondyn podskoczył, przeszukał obcesowo

chłopaka, kiwnął głową, że czysty.

– Wyprowadzić – rzucił Howell po angielsku.

– Wy nie jesteście gliny! – wrzasnął barman. Za wiele

podlanej kofeiną odwagi, pomyślała Mila.

Howell, wychodząc, zerknął na Milę; wiedziała, że

pod takim spojrzeniem należałoby spuścić wzrok. Tak

robią wszyscy zastraszeni widokiem pistoletów. Ale ona

tego nie zrobiła. Po prostu nie mogła. Patrzyła na niego

bez nienawiści w oczach.

Na moment spotkały się ich spojrzenia. Gdyby

wiedziała, że widzieli ją na materiale zarejestrowanym

przez kamery monitoringu w porcie, odzianą w skórę, w

wielkich przeciwsłonecznych okularach, zabiłaby ich

wszystkich tu i teraz. Ale Howell, zaaferowany swoim

łupem, nie zatrzymał wzroku na jej twarzy. Nie oglądając

się, wyszedł na ulicę za mężczyzną wyprowadzającym z

kafejki młodego Chińczyka.

Trzeci z mężczyzn – szatyn o byczym karku –

schował pistolet i powiedział po holendersku:

– Przepraszamy za najście. Możecie wracać do zajęć.

Ten człowiek, korzystając z serwera kafejki, dokonywał

groźnych cyberataków. Wybaczcie, ale nie mogliśmy

dopuścić, żeby zdążył zatrzeć ślady swojej działalności.

– Wszystko jedno – zaperzył się barman – nie wolno

wam tak tu wpadać i wymachiwać bronią. Mogliście

kogoś postrzelić.

Ten o byczym karku uśmiechnął się szeroko.

– Jeszcze raz przepraszam.

Odwrócił się i wybiegł. Cichą do tej pory kafejkę

wypełnił momentalnie gwar podnieconych rozmów,

barman krzyczał za mężczyzną, odgrażając się, że zaraz

zadzwoni na policję.

Mila wyszła na ulicę. Mięśniak doganiał właśnie

Howella niosącego laptopa. Obok blondyn prowadził

chłopaka.

Spojrzała na kawiarenkę po drugiej stronie kanału, w

której jeszcze niedawno siedzieli Sam z Nikiem.

Nie było ich tam już. Co teraz: iść za zbirami z Firmy

czy szukać Sama? Młody Chińczyk mógł być powiązany

z grupą człowieka z blizną i dobrze by było zobaczyć, co

zrobią z nim ludzie z Firmy. Wygrzebała z torebki

miniaturową słuchawkę, wsunęła ją z powrotem do ucha i

zachowując bezpieczny dystans, ruszyła za Howellem i

jego ludźmi.

44

Nic kazał mi zająć miejsce z tyłu furgonetki i

wyciągnął opaskę na oczy.

– Dopiero co mówiłeś, że powinniśmy sobie ufać –

przypomniałem mu.

– Fakt, mówiłem. Ale nie mogę pozwolić, żebyś

widział, dokąd i jaką trasą jedziemy. Nie musisz tego

wiedzieć. W naszej grupie obowiązuje zasada, że każdy

wie tylko tyle, ile musi.

Dobrze, niech się upaja świadomością, że w pełni

kontroluje sytuację. Było mi to nawet na rękę. Pozwoliłem

mu zawiązać sobie oczy.

– Muszę cię jeszcze przeszukać – powiedział i zrobił

to, sumiennie. Obmacał mnie dokładnie od stóp do głów,

jednak nadajnika pod kołnierzykiem koszuli nie znalazł.

Nie pozbywając się go zawczasu, ryzykowałem życie, ale

udało się. Skończywszy, zajął chyba miejsce za

kierownicą, bo po chwili usłyszałem, jak uruchamia

silnik. Ruszyliśmy, włączając się do ruchu.

– Jedziemy do Pieta? – spytałem.

– Tak.

Zachodziła obawa, że będzie tam również Jasmin i

człowiek z blizną, a ten od razu by mnie rozpoznał;

przygotowując się do uprowadzenia Lucy, z pewnością

obserwował przez jakiś czas nasz dom i nie raz mnie

widział. Nie uśmiechało mi się skończyć jak tamten Turek

przywiązany do krzesła. Ale trudno, ryzyk-fizyk.

Jechaliśmy dosyć długo, często skręcając, z czego

wnioskowałem, że Nic stara się zgubić ewentualny ogon.

No i, rzecz jasna, zmylić mnie. Zastanawiałem się, czy

Mila za nami jedzie. Miałem nadzieję, że zdołała się

wymknąć Howellowi i Augustowi. Jeśli nie, byłem sam.

Jak on, u licha, nas znalazł? Tak czy owak, Howell z

Augustem byli w Amsterdamie, niewątpliwie zawitali

tutaj z mojego powodu, i teraz przydybali hakera, który

pewnie na polecenie Nica sprawdzał z kafejki

internetowej moją przykrywkę Petera Samsona. A to by

znaczyło, że Howell uchwycił koniec nitki prowadzącej

do grupy Nica i tylko patrzeć, jak pogrzebie mój plan

odnalezienia rodziny.

W trakcie realizacji każdego zadania przychodzi taki

moment, kiedy człowiek mówi sobie: a chrzanić tam

ostrożność. Nie jestem lekkomyślny. Nie jestem głupi.

Ale bywają sytuacje, kiedy trzeba postawić wszystko na

jedną kartę. Howell deptał mi po piętach, w związku z

czym miałem teraz mniej czasu na odnalezienie człowieka

z blizną.

– Podpowiem ci, jak to rozegrać – odezwał się zza

kierownicy Nic. – Będzie tam Piet i jeszcze jeden taki.

Mniejsza z tym, jak się nazywa. Nie musisz wiedzieć.

Uświadomiłem sobie, że wstrzymuję oddech.

– Rozumiem. – Oby ten jeszcze jeden taki był

człowiekiem z blizną, pomyślałem. Oby, błagam.

– Opowiesz im ze szczegółami, jak zamierzasz

ustanowić ten alternatywny szlak.

– I co będę z tego miał, kasę i stałą pracę?

– Tak. Ale chciałbym, żebyś w trakcie tej rozmowy

podłożył Pietowi świnię. Powiesz szefowi Pieta, że znasz

Pieta z mołdawskich operacji przemytniczych – że

robiliście przerzuty tymi samymi kanałami. Że Piet

sprowadzał nimi dziewczyny, niby to do pracy, brał

pieniądze z góry, a potem je sprzedawał.

Żołądek podszedł mi do gardła.

– Piet handluje żywym towarem?

Nic wzruszył ramionami.

– Wszystkim, na co jest zbyt. Ściąga z Mołdawii

kobiety, które sprzedaje potem do burdeli w Wielkiej

Brytanii, Niemczech i Izraelu. Z Macedonii i Albanii

dzieci na zamówienie włoskich bezdzietnych małżeństw.

Z Chin masowo produkowane podróbki, którymi zalewa

zachodnią Europę. Długo by wymieniać.

Furgonetka zatrzymała się, a ja poczułem falę

mdłości. Smród benzyny, spalin, a w oddali szum drogi

szybkiego ruchu.

– Jesteśmy na miejscu, Sam – oznajmił Nic. –

Przedstawienie czas zacząć. Spisz się dobrze, a nie

pożałujesz.

45

Już czwarty cios pięścią w twarz przyniósł pożądany

skutek. Howell wiedział z doświadczenia, że

komputerowych hakerów do wynajęcia łatwo złamać.

Młody Chińczyk, absolwent wydziału informatyki

Uniwersytetu Technicznego w Delft, jak wynikało z jego

dokumentów, pękł i z podbitymi oczami, rozciętą wargą i

naderwanym uchem wywrzeszczał adres. Pracujący nad

Chińczykiem Van Vleck zrobił sobie przerwę, August

sprawdzał już ten adres w smartfonie. Magazyn przy

autostradzie A10, obwodnicy Amsterdamu.

– I kogo tam zastaniemy? – spytał Howell.

– Nica. Nica.

– Jakiego Nica?

– To facet, który mnie wynajął.

Następnie chłopak, przechodząc na mandaryński,

wytrajkotał, że dla niego Howell jest złamanym kutasem,

Howell dał mu po gębie i też w dialekcie mandaryńskim

nazwał jego matkę przechodzoną kurwą i zakazał mu

zwracania się do siebie w ten sposób. Studentowi szczęka

opadła z wrażenia.

– A w jakim celu wynajął cię ten Nic?

– Mamy dojście do wymiany informacji o

paszportach... między Ameryką Północną i Europą.

– I sprawdzałeś autentyczność paszportu oraz danych

osobowych Petera Samsona?

– Tak. Żeby się upewnić, czy taki ktoś naprawdę

istnieje.

– Dla kogo pracuje Nic?

– Nie wiem. Chciał się upewnić, czy Samson

naprawdę jest tym, za kogo się podaje. Werbował go.

– Do jakiej roboty? – warknął Howell i pochylając się

nad zmaltretowaną twarzą chłopaka, poczuł w jego

oddechu nieświeżą nutkę kawy z mlekiem.

Chińczyk zalał się łzami.

– Niczego więcej nie wiem. Przysięgam. Miałem

tylko zweryfikować to, co tamten powiedział Nicowi. Czy

naprawdę jest Kanadyjczykiem i naprawdę nazywa się

Samson.

August dał znak Howellowi i wysiedli obaj z

furgonetki.

– Jeśli Sam ryzykuje posłużenie się swoją dawną

legendą, to znaczy, że próbuje zbliżyć się do tego Nica –

powiedział August, kiedy odeszli na stosowną odległość.

– Może podąża jakimś tropem prowadzącym do

porywaczy Lucy.

– Wkrótce się dowiemy. Na razie sprawdźmy ten

adres.

– Nie lepiej wziąć najpierw ten magazyn pod

obserwację?

– Sam Capra gdzieś tu jest, Auguście – wywarczał

Howell. – Nie ma czasu do stracenia.

– To niezgodne ze standardową procedurą.

– Tak samo jak dokooptowanie do grupy

poszukiwawczej jego przyjaciela – odparł Howell. –

Jedziesz z nami czy zostajesz, Holdwine?

August wsiadł z powrotem do furgonetki. Nie

zauważył małego niebieskiego samochodu, który ruszył

za nimi.

46

Nic wprowadził mnie do jakiegoś pomieszczenia i

zdjął mi opaskę z oczu dopiero wtedy, kiedy z

metalicznym pogłosem zatrzasnęły się za nami drzwi.

Znajdowaliśmy się w starym warsztacie ślusarskim

pełnym narzędzi do obróbki metalu.

Pod ścianami po obu stronach wejścia piętrzyły się

jakieś pudła i palety. Czułem zapach curry i świeżo

rozlanego piwa. Pośrodku pomieszczenia stał metalowy

stół zarzucony papierzyskami. Przez zapyziałe, zakurzone

szybki w oknach z trudem przesączało się światło

dzienne.

Stałem między dwoma mężczyznami – bliźniakami.

Jeden trzymał glocka, drugi karabin. Obaj mieli oczy bez

wyrazu, rybie. Jeden był ogolony na łyso, drugiemu

odrastała szczecina rudawych włosów. Okrutne uśmieszki

na wąskich wargach.

– To bliźniacy – powiedział Nic, tak jakbym już sam

tego nie zauważył.

Bliźniacy obszukali mnie. Niczego nie znaleźli; oni

też przeoczyli miniaturowy nadajnik wpięty w kołnierzyk

koszuli.

Nie wypatrzyłem u żadnego z nich tatuażu Novem

Soles, który nosił nasłany na mnie zabójca. Jeśli ich nie

mieli, mogło to oznaczać, że zarówno Nic, jak i bliźniacy

są po prostu najemnikami.

Za stołem siedział farbowany blondyn, którego

widziałem na wideo. Piet. Przemytnik.

Był wyższy ode mnie, potężniej zbudowany.

Sprawiał wrażenie takiego, który z upodobaniem wdaje

się w bójki. Miał złamany nos i oczka jak dwie krople

oleju. Chłodny i bezwzględny, z sadystycznym

uśmieszkiem na wąskich wargach. Ten uśmieszek wielu

nieszczęśników widziało pewnie w chwili śmierci. Facet

należał do tych, którym okrucieństwo sprawia

przyjemność.

I rzeczywiście, miał mały miecz. Wakizashi. Leżał na

stole i połyskiwał w przytłumionym świetle.

Człowieka z blizną nigdzie nie widziałem.

Uśmiechnąłem się do Pieta.

– Słyszałem, że potrafi nam pan pomóc, panie

Samson.

– Potrafię.

Wstał i obszedł mnie wkoło. Nie wyglądałem chyba

groźnie. Stare dżinsy, znoszone buty i stara szara kurtka.

Mila kupiła mi ubranie w sklepie z używaną odzieżą i

wycięła wszystkie metki. Wyglądałem w nim schludnie,

ale nie za bogato. Wytrzymałem przez chwilę jego wzrok,

potem spuściłem oczy. Niech myśl, że jest tu samcem

alfa.

– Więc tak. Mam do przerzucenia do Stanów

pięćdziesiąt paczek. Nie mogą zostać odkryte; nie mogą

zostać przechwycone. Muszą się znaleźć na miejscu w

ciągu dziesięciu dni. I to w komplecie; nie wolno ich w

transporcie rozdzielać. Jakbyś tego dokonał?

– Jak duże są te paczki?

– Niecały metr szerokości, metr długości.

I pięćdziesiąt takich? Okay.

– Ciężkie?

– Nie. Pięć kilo sztuka.

– Chyba zadeklarowałbym je jako wyroby ze szkła

ołowiowego z Polski. I dał na pudłach naklejkę z

zastrzeżeniem, że zawierają łatwo tłukące się artykuły. To

tłumaczyłoby niską wagę. Albo jako mrożone ryby. –

Wzruszyłem ramionami. – O ile ten towar może

podróżować bez szkody obłożony lodem. – Był to w

szmuglerskim fachu chwyt standardowy. – Albo jako

elektronikę z Finlandii. Wysyłają stamtąd tony telefonów

komórkowych i akcesoriów do nich. Jeśli towar ma coś

wspólnego z elektroniką, łatwiej byłoby go pod tą

przykrywką przepchnąć przez kontrolę z prześwietleniem

promieniami rentgenowskimi.

– Wolałbym, żeby to nie było prześwietlane.

– Mam w Rotterdamie znajomego, który może

dopilnować, żeby kontener nie poszedł do kontroli. –

Kłamałem, ale mniejsza z tym.

– A amerykańskie służby celne?

– Mam znajomka na cle w Nowym Jorku. Ma

aktualnie troje dzieci w college’u i szkole średniej, no i

krucho u niego z forsą. Jest raczej otwarty na propozycje z

mojej strony.

– A jak zdobyłbyś stosowną dokumentację

eksportową, opakowania i manifest od legalnego

producenta? – spytał Piet.

– Zanim zdradzę wszystkie swoje zawodowe sekrety,

chciałbym najpierw zobaczyć pieniądze – odparłem.

Piet przyglądał mi się przez chwilę.

– Co cię sprowadziło do Amsterdamu?

– Potrzeba odmiany.

– Gdzie wcześniej działałeś?

– Praga i Chorwacja. Tam się zaczepiłem po odejściu

z wojska. I spodobało mi się. – Zerknąłem na Nica i z

powrotem na Pieta. – Co jest w tych paczkach?

– Nie musisz wiedzieć.

– A gdzie Edward? – wtrącił się ni stąd, ni zowąd

Nic. Mimo wszystko mój występ miał przekonać szefa

Pieta, że Pietowi nie można ufać, że więcej z niego

szkody niż pożytku, a wyglądało na to, że Piet jest tutaj

sam. Nie miałem już większych wątpliwości, że ten

Edward to mój człowiek z blizną na skroni, ten, który

uprowadził Lucy.

– Nie ma go tu – burknął Piet. – Mnie powierzył

ocenę tego człowieka.

– Ten człowiek wczoraj, w barowej bójce, bronił

własnymi pięściami twojego dobrego imienia –

powiedziałem – a nawet nie wiem, kim jesteś.

– O, ciekawe. Dzięki za wstawiennictwo. Ale w

bezinteresowność nie wierzę.

– Szukałem cię – powiedziałem.

– Ten Turek też – mruknął.

– Ach, ta popularność. Ale tak naprawdę zacząłem cię

szukać dopiero wtedy, kiedy usłyszałem, jak ten Turek

wysuwa pogróżki pod twoim adresem. Zwietrzyłem w

tym swoją szansę. Liczę jednak na to, że nie masz wokół

siebie więcej takich pieniaczy.

Piet zerknął na Nica, potem przeniósł wzrok z

powrotem na mnie.

– Chętnie posłucham, co ten turecki obywatel wczoraj

tam wygadywał.

– Rozmawiał w barze ze swoimi kolesiami jeszcze

przed pojawieniem się Nica.

– Znasz turecki?

– Jako tako. Szmuglowałem kiedyś towar do

Stambułu. Głównie nadwyżki dostaw rosyjskiej amunicji

idące do Afryki. Turek opowiadał, jak to zorganizował dla

ciebie kanał przerzutowy do Ameryki. Ale nie udostępni

ci go, dopóki nie wydasz mu jakiejś kobiety, którą

podobno przetrzymujesz. – Wykładając na stół tę kartę,

obserwowałem jego twarz.

– Jakiejś kobiety – powtórzył za mną Piet.

– Tak. Jakiejś Jasmin czy coś w tym stylu. –

Wzruszyłem ramionami. – Nie wiem, czy dobrze

usłyszałem.

Powieka mu nawet nie drgnęła. Ale dłonie zwinęły

się w pięści, rozprostowały, jedna zaczęła sunąć w

kierunku wakizashi, ale zaraz z powrotem zacisnęła się w

pięść.

– I to wszystko?

– Tak.

– I na tej podstawie uznałeś, że trzeba bronić mojego

imienia? – Roześmiał się.

– Nie. Pomyślałem, że pewnie nie chciałbyś, żeby

rozłożył ci interes. Od jakiegoś czasu szukam pracy.

Kiedy to usłyszałem, zdałem sobie sprawę, że to może

być dla mnie szansa. – Wzruszyłem ramionami. – Mogę ci

zorganizować inny szlak przerzutowy do Ameryki.

– Ale my nic o tobie nie wiemy.

– Chcesz rekomendacji? Zapytaj o mnie Pietrową z

Kijowa. Zapytaj Djukiego z Aten. – Rzuciłem dwa

nazwiska przemytników, jakie pierwsze przyszły mi na

myśl.

– Pietrowa nie żyje – powiedział Piet.

– Nie wiedziałem.

– W zeszłym miesiącu zastrzelił ją konkurent.

– O kurczę. Chyba za późno na wysłanie kwiatów.

Piet uśmiechnął się.

– Djuki od paru miesięcy nie daje znaku życia.

– Pewnie się ukrywa. – Zdawałem sobie sprawę, że

znajomość tych nazwisk nie jest żadną rekomendacją. –

Albo wyjechał do Chin nadzorować jakiś przerzut

podróbek Gucciego czy Ralpha Laurena.

– Wolałbym wynająć jego niż ciebie. Jego

przynajmniej znam – powiedział Piet. – Możesz przecież

pracować dla tych samych co Turek.

– Teoretycznie.

– Przy czym pracowałeś z Djukim?

– Dostawa dziewczyn z Mołdawii i Ukrainy do

Izraela, Edynburga i do Toronto. Samodzielnie

przerzucałem broń z Albanii i Uzbekistanu do Meksyku.

A z Chin fałszowane papierosy i oprogramowanie

Windows do Kanady i USA, głównie do Houston i

Nowego Jorku.

Uniósł brew.

– Robiłeś z Djukim w dziewczynkach?

– Tak. Dwa razy. Poszukaj go w Chinach i zapytaj o

mnie. – Wzruszyłem ramionami. Djuki się nie ukrywał;

nie żył. Był greckim przemytnikiem odwróconym przez

Firmę, za pokaźną sumę oraz immunitet zdradził swoje

szlaki przerzutowe i metodologię działania, a potem, już

jako informator Firmy, wrócił do szmuglerki i został

zastrzelony. Djuki był mendą. Spotkałem go raz czy dwa i

Firma upoważniła mnie do rozpuszczenia pogłoski, że

wyjechał do Chin ubijać interesy od tamtej strony.

– Gdzie ma bliznę? – spytał Piet.

Zatkało mnie.

47

Otrząsnąłem się szybko z szoku.

– Którą, bo jest w czym wybierać?

– Tę najbardziej wstydliwą.

Przełknąłem, usiłując przywołać z pamięci zdjęcia z

opasłych akt szmuglera. Nie na twarzy. Nie na piersi. I

nagle uśmiechnąłem się, przypominając sobie, co

słyszałem od Brandona, mojego szefa z londyńskiego

biura.

– Chodzi ci pewnie o tę na dupie – powiedziałem. –

Przyjaciółka mu ją przecięła nożem kuchennym. Szkoda,

że nie miała twojego wakizashi.

Uśmiechnął się, słysząc z moich ust tę japońską

nazwę.

– A dlaczego to zrobiła?

– Gwałcił dziewczyny, które dostarczał do Izraela i

Dubaju – odparłem. – Łamał je przed przekazaniem

klientom. – Skrzywiłem się z odrazą, to było silniejsze

ode mnie. Większość tych dziewcząt pochodziła z byłych

republik Związku Radzieckiego, szukały rozpaczliwie

pracy; obiecywano im posady kelnerek albo sekretarek; a

przed przekazaniem nowym alfonsom łamano, gwałcąc

brutalnie i szprycując heroiną. – Jego dziewczynie to się

nie podobało. Miał szczęście, że dobrała mu się do dupy,

a nie do jaj.

– A skąd wiesz o tej bliźnie?

Widziałem ją, rzecz jasna, w jego aktach. Miałem

nadzieję, że Djuki zgodnie z prawdą wyjaśnił jej

pochodzenie. Jeśli nie, już nie żyłem; Piet ukatrupiłby

mnie na miejscu, gdybym nie zdążył zabić go pierwszy.

– Niczego go nie nauczyła, dalej łamał dziewczyny,

kiedy zaszła taka potrzeba. Widziałem tę bliznę przy

jednej z takich okazji.

Piet ledwie zauważalnie kiwnął głową. Byłem

przyjęty, przynajmniej na razie. Uwiarygodniła mnie

blizna na zadku notorycznego gwałciciela.

– Zabieraj się do roboty – powiedział. – Towar będzie

tutaj za dwa dni. Zorganizujesz odbiór, przepakujesz go

do wysyłki do Ameryki, a potem przepchniesz w

Rotterdamie przez kontrolę celną i załadujesz na statek.

Dostaniesz za to pięćdziesiąt tysięcy euro. Gdybyś

potrzebował pomocy w podrabianiu dokumentów, to mój

szef Edward jest w tym ekspertem.

Przepakować do wysyłki. To jest to. Będzie mi

potrzebna pomoc, oj, będzie. I to całego gangu.

I przy tej operacji zgarnę ich wszystkich, uwolnię

Jasmin i wycisnę prawdę z człowieka z blizną. A to mi się

trafiło!

Ukryłem swoją euforię, unosząc ręce.

– Chwila, moment. Turka spławiliście, tak? Nie

wchodzę na pokład, jeśli zachodzi obawa, że z zemsty

was podkabluje.

– Z nim już sprawa załatwiona – odezwał się jeden z

bliźniaków, ten ogolony na łyso.

– Aha – mruknąłem.

– Ten Turek to były agent MIT – powiedział Piet.

MIT to Milli Istihbarat Teşkilati, taka turecka CIA. –

Wyleciał stamtąd za rozmaite przekręty. Próbował do

mnie dotrzeć poprzez grupę osiadłych tutaj Turków; z

tymi ludźmi nie chcę mieć już do czynienia.

Czyli Turek był kimś takim jak ja; Bahjat Zaid

znalazł jeszcze jednego wyrzutka służb specjalnych i

podobnie jak mnie zlecił mu ratowanie swojej córki.

– O mnie możesz być spokojny.

– Nie obłaskawiłbyś jakiejś dziewczynki, Samson? –

spytał Piet, zerkając na bliźniaków.

– Że co proszę?

Wskazał ruchem głowy na drzwi.

– Mam tu osiem babeczek czekających na transport

do Nigerii i Izraela. Dwie nawet na herze jeszcze się

stawiają. Trzeba je ujeździć. – Kolejny test; jeśli jestem

doświadczonym handlarzem żywym towarem, nie

powinienem mieć nic przeciwko zgwałceniu.

– Wybierz sobie którąś i przeleć ją – ciągnął Piet.

– Nam to obiecałeś – obruszył się łysy bliźniak. –

Dlaczego on ma być pierwszy?

Przełknąłem ślinę.

– Dużo kobiet przerzucacie? – spytałem.

– To moje podstawowe źródło dochodu. Głównie z

Mołdawii. Ale też z Rosji i krajów bałtyckich. Będzie

tego ze trzydzieści miesięcznie. Zazwyczaj na specjalne

zamówienia. Największe jest zapotrzebowanie na

małolatki; nie daję rady nastarczyć. Chodź zobaczyć.

Zerknąłem na Nica handlującego dziecięcą

pornografią. Pewnie też na specjalne zamówienia. Witaj w

świecie spersonifikowanego ludzkiego cierpienia.

Poszedłem za Pietem krótkim korytarzem, za nami

postępowali bliźniacy i Nic. W powietrzu unosił się smród

gnijących owoców, przypalonego steku i potu.

Piet otworzył drzwi skąpo oświetlonego

pomieszczenia na końcu korytarza, drzwi do przedpiekla.

Pod ścianą zobaczyłem osiem kobiet. Wszystkie miały

skute nadgarstki i kostki, łańcuchy od kajdan przypięte

były do kotw wystających z betonowej podłogi. Siedziały

skulone w brudnych, porwanych bluzkach i koszulkach.

Spódnic, dżinsów ani majtek na sobie nie miały, odarto je

z godności. Posiniaczone, załzawione, apatyczne twarze

istot, które przeżyły horror. Krew uderzyła mi do głowy,

pociemniało w oczach.

Ale gdybym zabił teraz Pieta i Nica, straciłbym

szansę dotarcia do Edwarda, odnalezienia Lucy i dziecka.

Nie mogłem jednak tak tego zostawić. Trzeba

przepisać na nowo scenariusz, postanowiłem. Niech Mila

wie, jaki horror tu się rozgrywa.

– Handlujesz kobietami, jak widzę – powiedziałem

głośno i wyraźnie.

Piet spojrzał na mnie jak na kogoś niespełna rozumu.

Przecież mi to przed chwilą powiedział. Miałem nadzieję,

że Mila jest w zasięgu, że słucha. Mogłaby uwolnić te

kobiety, kiedy my opuścimy warsztat ślusarski.

– Którą chcesz? Tę rudą?

Cztery straszne słowa. Rudowłosa dziewczyna

wyglądała na jakieś siedemnaście lat, wargi jej drżały ze

strachu.

– Tylko nie bij po twarzy ani po cyckach – poradził

mi jeden z bliźniaków. – Jak się będzie stawiała, to lej po

udach, od tyłu, tam nikt nie patrzy.

– Nie – mruknąłem. – Nie, ja dziękuję.

– No, co z tobą? To istne pączuszki. Skonsumuj

jednego. – Piet roześmiał się. – Wybierz którąś,

przelecimy ją na spółkę. Przypieczętujemy naszą

przyjaźń. I nie pokancerują nam za to tyłków, jak

durnemu Djukiemu, nie? – Roześmiał się i kobiety

zadygotały. Wolałem nie myśleć, co już z nimi robił i co

jeszcze zrobi, jeśli zostawię je w jego łapskach. Pochylił

się i dźgnął pierwszą z brzegu czubkiem wakizashi.

Kobieta zaniosła się płaczem.

Patrzyłem z góry na kark Pieta i miałem ochotę mu

go skręcić.

Stojący w otwartych drzwiach Nic obserwował moje

reakcje na ten nieludzki test.

– Jestem biznesmenem – powiedziałem. – Nie mam

w zwyczaju napoczynać towaru. To dobre dla

mięśniaków.

– Tak? – Pietowi nie spodobała się moja odpowiedź.

Implikowała, że jest mięśniakiem, nie szefem. Widziałem,

jak w jego oczach rodzi się wściekłość. Odstąpił od

przerażonej kobiety, głownia miecza zalśniła w

przytłumionym świetle sączącym się z korytarza.

– Mówisz poważnie? – ciągnąłem. – To ma być jakiś

sprawdzian? Na to, czy potrafię złamać dziewczynę?

Piet mlasnął.

Jedna z dziewcząt – ta ruda – podniosła na mnie

wzrok. Mówiłem po angielsku i może zrozumiała.

– Nie wkurzaj go taką gadką – podszepnął mi zza

pleców Nic. – No, co z tobą?

Obejrzałem się na niego przez ramię.

Na razie byłem tylko nowym, nowo przyjętym. Ale to

nie wystarczało. Musieli mnie w pełni zaakceptować.

Zerknąłem jeszcze raz na Nica. Kamienna twarz. Nic ze

swoimi planami zdrady był nieprzewidywalny. Teraz,

kiedy nawiązałem już kontakt z Pietem, nie był mi już do

niczego potrzebny.

Posłałem mu pożegnalny uśmiech. Zdradzał swoich

przyjaciół, wykorzystywał dzieci... Niech idzie do diabła.

48

– Wejdę w to – zwróciłem się do Pieta – ale na moich

warunkach. – I kopnąłem Nica z półobrotu w twarz.

Osunął się na ziemię. Drugi, mierzony kopniak w krtań.

Nie za mocny, żeby nie wyzionął ducha, a tylko stracił

głos.

Nogę miałem jeszcze w powietrzu, kiedy w ręku

Pieta pojawił się pistolet. Dobrze wiedzieć, że oprócz tego

szpanerskiego miecza ma jeszcze jakąś broń. Kobiety

zapiszczały, wtuliły się w ścianę; podniosłem ręce.

– Z nim masz problem. Nie ze mną. – Trąciłem

czubkiem buta rozciągniętego na posadzce Nica, który

łapał z trudem powietrze i nieprzytomnie mrugał oczami.

– Kopał pod tobą dołki. Chce cię wygryźć i zająć twoje

miejsce.

– Wychodzimy. – Piet wskazał pistoletem Nica i

wrzasnął na piszczące kobiety, żeby się zamknęły.

Ucichły i zapłakane pociągały tylko nosami. Podniosłem

Nica i słaniającego się na nogach wypchnąłem na

korytarz. Za nami wyszli bliźniacy i Piet, który zatrzasnął

drzwi i przekręcił klucz w zamku. Tylko przez pięć

sekund byłem z Nikiem sam na sam w korytarzu, ale tyle

mi wystarczyło.

– O co, u diabła, chodzi? – warknął Piet.

– On ci robi koło pióra – powiedziałem. – Lepiej go

sprawdź.

Nic wyjęczał coś przez rozkwaszone wargi i wybite

zęby, odzyskiwał przytomność. Piet obalił go na podłogę,

usiadł na nim okrakiem i przystawił lufę pistoletu do

czoła.

– Namawiał mnie, żebym oczernił cię przed

Edwardem. Powiedział mu, że podkradałeś dziewczyny z

transportów i odsprzedawałeś je innemu klientowi. –

Mówiłem to beznamiętnie, patrząc prosto w rozszerzone

przerażeniem oczy Nica. Przychodziło mi to bez trudu, bo

mówiłem prawdę. Zawsze łatwiej mówić prawdę, niż

łgać. – Chciał cię wysadzić z siodła i zająć twoje miejsce.

Pracuje dla kogoś, kto chce przejąć twój interes.

Piet, nie odrywając lufy od czoła zakrwawionego,

leżącego bez ruchu Nica, przeszukał mu wolną ręką

kieszenie, obmacał pod kurtką.

Potem wstał i opuścił pistolet. Myślałem już, że ją

przeoczył, ale nie – trzymał w palcach małą rurkę.

Pokazał ją Nicowi. Ten zamrugał.

– Co to jest? – spytał Piet szeptem, który zabrzmiał

jak szmer grudy ziemi spadającej na wieko trumny.

– Nie wiem, to nie moje – wybełkotał Nic. – On

kłamie, Piet. Komu uwierzysz, jemu czy mnie? Znasz

mnie przecież.

– Oj, znam cię, znam, Nic. – Piet oglądał

miniaturowy nadajniczek Mili. Spróbował przełamać go

kciukiem, bez powodzenia. Wyjął z kieszeni scyzoryk,

podważył ostrzem mikrofon i oddzielił go ostrożnie od

reszty urządzenia. Miałem kilka sekund na wsunięcie

nadajnika Nicowi do kieszeni. Pozbawiałem się tym

samym jedynego łącza z Milą, ale innego wyjścia nie

widziałem. Jeśli Howell ze swoimi ludźmi nie dopadli

Mili i ta po naszym odjeździe uwolni nieszczęsne kobiety,

cała wina spadnie na Nica. Serce waliło mi jak młot.

Nie spuszczałem wzroku z twarzy Pieta oglądającego

aparacik.

– Jasna cholera – mruknął. – To mi wygląda na jakiś

szpiegowski gadżet. Dla kogo pracujesz, Nic?

– Dla nikogo... dla ciebie. On łże jak pies. Znasz

mnie, a jego nie.

– Tak, a ty od tygodni patrzysz na mnie wilkiem –

powiedział Piet. – Myślisz, że nie mam oczu? Zawsze

zadzierałeś przy mnie nosa. Dla kogo pracujesz?

Wstawaj!

Nic pozbierał się z podłogi. Oczy pociemniały mu z

wściekłości, pojawił się w nich strach osaczonego

zwierzęcia.

– Pracuję tylko dla ciebie i Edwarda. Dla nikogo

więcej. To on mi to podrzucił. Wrobił mnie. A teraz ci

wciska ciemnotę.

Pokręciłem głową. Ale Piet jakby mu uwierzył i

skierował na mnie pistolet.

– No to chyba trzeba będzie to rozsądzić.

49

– Wezwać posiłki? – zwrócił się August do Howella.

Siedzieli w furgonetce pół przecznicy od adresu podanego

przez Chińczyka. Był to chyba opuszczony kompleks

szarych przemysłowych zabudowań. Na parkingu przed

bramą wjazdową stały tylko dwa samochody.

– Strach cię obleciał? – warknął Howell. – Coś

takiego!

– Ostrożności nigdy za wiele – wymruczał August. –

Po co on ma zginąć, skoro jest dla nas bardziej użyteczny

żywy.

– Ja bym się nie obcyndalał i od razu tam wparował –

odezwał się Van Vleck. – Żywego ducha, znaczy

świadków, jak okiem sięgnąć.

– Co nagle, to po diable – odburknął Howell. – Lepiej

nie ściągać na siebie uwagi władz holenderskich. Co

mamy na wyposażeniu?

– Cztery karabiny, kamizelki kuloodporne, gogle

noktowizyjne. – August spojrzał na niego spode łba. – Ale

nas jest tylko trzech.

– Potrafię liczyć, agencie Holdwine.

– Z całym szacunkiem, ale moim zdaniem nie

zaszkodziłoby poprosić o wsparcie. – August zerknął na

Van Vlecka. – Capra to wyszkolony zawodnik. O tym

drugim nic nie wiemy. Jak już wchodzić, to w

przeważającej sile.

– Widzę tu dwa pojazdy. Furgonetkę, którą

przyjechał Capra z tym drugim. I osobowy. Nie

natkniemy się chyba w środku na całą armię. – Howell

uśmiechnął się. – Idziemy, panowie. Ten Capra dosyć mi

już krwi napsuł, trzeba zrobić z nim porządek.

Van Vleck i Howell zaczęli nakładać kamizelki

kuloodporne.

– Dawać tu tego młodego – warknął Howell,

pokazując na chińskiego hakera. – Będzie jak znalazł.

50

Mila zaparkowała pod małą kawiarenką, kilka

przecznic od magazynu. Zamknęła na chwilę oczy i

palcem wskazującym wcisnęła głębiej w ucho słuchawkę.

Słyszała dosyć dobrze wymianę zdań między Samem i

Pietem, słyszała złożoną Samowi propozycję zgwałcenia

jednej z dziewcząt. Oddychała spokojnie, ale wewnątrz

się gotowała.

W każdej kieszeni czarnego trenczu narzuconego na

kostium miała pistolet, arsenał uzupełniała rozkładana

pałka. Ta pałka była jej ulubioną bronią, już sobie

wyobrażała, jak tłucze nią do utraty przytomności Pieta i

Nica. Do magazynu doszła piechotą.

Słyszała, jak Sam doradza przeszukanie Nica, jak Piet

znajduje mikronadajnik i demontuje mikrofon.

Przyklasnęła w duchu inwencji Sama. Gorzej, że tracili tę

ostatnią namiastkę łączności.

Tylko że Howell, wkraczając tam teraz, wszystko by

zepsuł, zniweczył próbę przeniknięcia do grupy.

Mila obserwowała zza węgła furgonetkę. Tylne drzwi

otworzyły się, wypchnięto przez nie zatrzymanego

Chińczyka. Miał skute ręce, twarz posiniaczoną, z nosa

ciekła mu krew. Za nim z samochodu wyskoczyli dwaj

dobrze zbudowani mężczyźni. Na końcu Howell.

Wszyscy w pełnym rynsztunku.

Zatrzymali się przed bramą. Chińczyk, kręcąc głową,

wystukał trzęsącą się ręką kod na panelu bramofonu.

Weszli. Mila podbiegła do furgonetki, wsunęła się

pod nią i leżała, odliczając i obserwując bramę. Tylko od

jej precyzji zależało, czy Sam przeżyje.

51

– To on czy ja? – spytałem. Nicowi z wrażenia mowę

odebrało.

– Nie wiem, może obaj? – mruknął Piet. –

Niepotrzebne mi kłopoty.

– Ale wciąż potrzebna ci pomoc – zauważyłem. –

Nawet ze mną nie pogadasz? Nic uważa cię za szajbusa.

Wiesz, że pokpiwa sobie z twojego mieczyka?

Pietowi drgnął kącik ust. Musiał zauważyć, że od

jakiegoś czasu Nic odnosi się do niego ze wzgardą.

– Zgadza się – warknął. – Trzymaj.

I wręczył mi pistolet.

– Rozwal go.

Ostatnia próba. Gdybym był gliną albo wtyką, nie

zastrzeliłbym bezbronnego człowieka. To granica, której

nie przekroczy nikt, komu pozostały jeszcze resztki

sumienia.

A czy mnie coś z niego pozostało? Uniosłem pistolet;

w głowie mętlik – Lucy, Pociecha i ten nieszczęśnik,

który pomagał porywać i dręczyć kobiety, wysyłać je w

niewolę. Który szmuglował broń. Włamywał się do

rządowych baz danych i wykradał z nich ważne

informacje. Handlował zdjęciami gwałconych i

molestowanych dzieci.

A ja czym byłem – jednoosobowym sądem?

Tak, chyba tak.

Albo on, albo ja. A ze mną moja rodzina.

Nacisnąłem spust.

Pocisk trafił Nica w pierś i odrzucił w tył. Kiepski

strzał. Nie uśmiercił go od razu. Sorry, Nic. Patrzył na

mnie z nienawiścią, świdrującym wzrokiem człowieka w

agonii. Nacisnąłem spust jeszcze raz i z jego twarzy znikł

wszelki wyraz.

Nie zobaczę jej więcej, chyba że w sennych

koszmarach.

Wyciągnąłem ze spodni kawałek koszuli, wytarłem z

glocka odciski palców i oddałem go Pietowi. Ręka mi

nawet nie zadrżała. I przez chwilę miałem wrażenie, że to

wszystko wydarzyło się w jakimś równoległym świecie, z

którym ja nie mam nic wspólnego.

– No – mruknął Piet w ciszy, jaka zapadła,

spoglądając na trupa Nica.

– Właśnie, no – podchwyciłem. No. I kim się teraz

stałem?

– Bierzmy się do roboty. – Pokazał na towar. –

Podobają mi się twoje pomysły, ale ładunek na zmyłkę już

mam. Utwierdziłeś mnie tylko w przekonaniu, że tak

będzie najlepiej.

Obejrzałem pudła. Podróbki papierosów.

– Wysyłasz swój bombowy, ściśle tajny towar ukryty

w nielegalnych papierosach, które w Stanach sprzedasz i

podwoisz zysk. Dwie pieczenie na jednym ogniu.

– Staram się, jak mogę.

Piet był cwańszy, niż na to wyglądał. Pokazał na

pudła.

– To warte jakiś milion euro.

Spojrzałem na rozczłonkowany, zniszczony nadajnik.

– Módl się lepiej, żeby to coś nie zawierało

lokalizatora. Bo inaczej ci, dla których pracował,

zaniepokojeni utratą łączności, zaraz tu będą, trafią jak po

sznurku.

– I dlatego przenosimy teraz cały ten kram.

Dziewczynki, szlugi... – Odwrócił się do bliźniaków i

wydał im po holendersku serię poleceń.

Jak pomóc tym kobietom, nie odkrywając się?

Myślałem intensywnie, ale nic nie przychodziło mi na

razie do głowy.

Dał się słyszeć cichy gong. To otworzyły się drzwi

frontowe. Nie widziałem ich z miejsca, w którym stałem:

zasłaniały je stosy kartonów z nielegalnymi papierosami.

Przemknęło mi przez myśl, że to Mila.

– Spodziewasz się kogoś? – spytałem szeptem.

– Nie – odszepnął Piet.

Przywarliśmy do ściany. Pudła zasłaniały nam widok.

Piet dał znak bliźniakom i ci zajęli stanowiska przed nami,

bliżej drzwi.

W moim polu widzenia pojawiła się jakaś postać. To

nie była Mila. W naszą stronę szedł chudy młody Azjata

w źle dopasowanej kamizelce kuloodpornej i

workowatych dżinsach. Kosmyki gęstych czarnych

włosów pozlepiane skrzepniętą krwią sterczały mu z boku

głowy niczym kępa małych wykrzykników.

– To haker, pracuje dla Nica – szepnął Piet i wycofał

się do stołu.

Chłopak zatoczył się, był wyraźnie poturbowany,

musiał solidnie oberwać.

– Ej, a ty tu czego?! – zawołał jeden z bliźniaków, ten

łysy.

Odpowiedzią był świst pocisku i łysol z przebitą

krtanią osunął się na posadzkę. Jego brat wydał dziki

skowyt i zaczął walić z karabinu na oślep po pudłach z

papierosami. W powietrzu zatańczyły tumany brązowego

pyłu; tytoń z szatkowanych pociskami papierosów

eksplodował miniaturowymi chmurami.

Ktoś ukryty za pudłami przy wejściu strzelał do

opraw oświetleniowych. Azjata rzucił się z wrzaskiem do

ucieczki, ale zaraz dostał kulkę i upadł.

Chaos. Pogłębiające się ciemności. Nie mogłem im

pozwolić na odpowiadanie ogniem – tam mogła być Mila.

Piet wbiegał właśnie w przejście między rzędami pudeł.

Pognałem za nim.

Ping. W drobny mak poszedł kolejny klosz razem z

żarówką. Paliła się jeszcze tylko jedna, ta nad metalowym

stołem.

Zobaczyłem wyłaniającą się z mroku postać,

mierzącą do drugiego bliźniaka. Ciemnowłosy

mężczyzna. Piet strzelił do niego, zanim zdążyłem

zareagować. Mężczyzna upadł, klnąc po angielsku i

biorąc na muszkę Pieta. Przebiegając obok Pieta,

pociągnąłem go za sobą, usuwając z linii strzału.

– Co jest, do kurwy nędzy... – wykrztusił Piet.

– To na pewno policja – szepnąłem mu do ucha. – Od

kogo innego Nic mógłby dostać taki aparacik?

Spierdalamy.

I popędziliśmy przez labirynt rozrywanych pociskami

kartonowych pudeł.

52

Usłyszałem brzęk metalu spadającego na beton i

zaraz potem ogłuszająca eksplozja rozniosła na strzępy

najwyższy stos pudeł z papierosami. Buchnął płomień;

zapaliły się fruwające w powietrzu kawałki tektury,

połamane papierosy i kruszący się z nich tytoń, którego

słodkawy, gorący zapach błyskawicznie wypełnił

pomieszczenie. Huk eksplozji niemal mnie ogłuszył. Piet

odpowiedział ogniem; poprzez kłęby dymu widziałem, jak

bierze na cel jakiegoś mężczyznę.

August. Firma tu była.

Chwyciłem Pieta za rękę w momencie, kiedy

ponownie naciskał spust. Pocisk utkwił w suficie, a

August dał nura za rdzewiejącą tokarkę. Nie zauważył

mnie.

– Co u...

– Chodu, nic tu po nas! – Pchnąłem Pieta w stronę

wyjścia. Sam zawróciłem, przeskoczyłem przez tokarkę i

wyrżnąłem obunóż w bok głowy próbującego wstawać

Augusta. Rozciągnął się jak długi na posadzce. Chyba nie

zdążył mnie rozpoznać. Musiałem rozegrać to tak, żebym

nie musiał go zabijać. Wyrwałem mu pistolet z dłoni.

Nadbiegał pozostały przy życiu bliźniak. Myślał, że

zaraz strzelę Augustowi w głowę, a ja uniosłem odebrany

Augustowi pistolet i strzeliłem bliźniakowi między oczy.

Padł jak ścięty.

Rzuciłem się do ucieczki.

Gdybym dał się teraz dopaść Howellowi, byłoby po

mnie. Spędziłbym resztę życia w więzieniu. Nie

zdołałbym udowodnić, że pracowałem dla tajemniczych

mocodawców Mili, że próbowałem przeniknąć do

wewnętrznych struktur grupy przestępczej. Zostałbym

potraktowany jako zgorzkniały eksagent zadający się z

handlarzami żywym towarem. Znikłbym z powrotem w

kamiennych murach Howellowego więzienia. Albo zginął

i został pochowany bez żadnych ceremonii gdzieś pod

murem cmentarza, jako NN. Wszyscy ci, którzy uważali

mnie za zdrajcę, byliby usatysfakcjonowani.

Usłyszałem zza tokarki wściekły ryk Howella.

Przeskoczyłem przez trupa Nica i minąłem Pieta

osłaniającego mnie ogniem z pistoletu. Howell zamknął

się, zanurkował z powrotem za tokarkę i odpowiedział

ogniem, a potem, kiedy Pietowi skończyła się amunicja i

zmieniał magazynek, padły strzały od strony drzwi

frontowych.

Ktoś grzał do Howella z drugiej strony.

Howell odwrócił się i też zaczął strzelać. Z korytarza,

zza stalowych drzwi, dolatywały krzyk i szloch

przerażonych kobiet.

Chwyciłem Pieta za łokieć.

– Spadamy!

– Nie. Nie zostawię tutaj tych dziwek.

– Nie są warte twojej wolności. Nie warto

ryzykować.

Z ociąganiem, ale posłuchał.

Wybiegliśmy z magazynu tylnym wyjściem w szary,

pochmurny dzień. Stała tam furgonetka Volvo.

Piet wyszarpnął z kieszeni pilota. Samochód

zamrugał porozumiewawczo światłami; kliknęły

odblokowujące się zamki. Wskoczyliśmy, Piet wetknął

kluczyk w stacyjkę i wrzucił wsteczny. Ruszyliśmy z

kopyta do tyłu.

Chwilę potem z magazynu wypadł za nami Howell.

Na mój widok się skrzywił. Popełnił błąd, obdarzając

mnie zaufaniem. Byłem jednak zdrajcą. Kryminalistą.

Teraz to widział.

Piet skręcił kierownicę, znikliśmy im z oczu za

węgłem budynku.

– Zarządzą blokadę dróg! – wrzasnąłem.

Wrzucił bez słowa jedynkę, wcisnął gaz do dechy i

wyprysnęliśmy przez bramę na ulicę.

– Odjedziemy kawałek i zmieniamy brykę – rzucił. –

Wysadzimy kogoś z wozu. Tu niedaleko jest szkoła,

matka nie będzie się z nami handryczyć.

– Ale zobaczy nasze twarze.

– Jakaś kulka chyba ci jeszcze została?

– Załatwmy to bez fajerwerków. Nie ma wozu,

którego nie potrafiłbym odpalić na styk.

– To za długo trwa. – Sfrustrowany rąbnął pięścią w

kierownicę. – Szlag mnie trafia, jak pomyślę, że mi te

kurewki przepadły.

Ja o więzione kobiety już się nie martwiłem; Howell

się nimi zajmie. Teraz najważniejsze to wyperswadować

Pietowi pomysł zdobywania samochodu po trupach.

– To nie byli gliniarze – powiedziałem. – Policja

jeszcze przed przystąpieniem do akcji zablokowałaby

bramę, a ci tego nie zrobili. Dla kogo, u diabła, pracował

Nic?

Piet nie odpowiadał.

– Dla konkurencji? – podsunąłem.

– Konkurencji? – burknął Piet. – Masz na myśli

innych przemytników?

– Albo ludzi, dla których pracował Turek –

powiedziałem. Ciekaw byłem, czy Piet wymieni teraz

nazwisko Bahjata Zaida.

– Tak, trzeba to będzie wyjaśnić.

Skręcił na wybetonowany parking przed innym

magazynem i rozejrzał się. Jego mina sugerowała, że

szuka ofiary, na której mógłby wyładować swoją

wściekłość.

Zatrzymał wzrok na młodym człowieku taszczącym

jakieś pudło w kierunku mercedesa zaparkowanego w

pewnym oddaleniu od innych samochodów.

– Jest. Tego bierzemy.

– Nie będę mordował kogoś za samochód, Piet. To

bez sensu.

– Nie mów mi, co ma sens, a co nie – warknął.

– Ja cię nie pouczam. Ale zabija się tylko wtedy,

kiedy nie da się inaczej. – I to była prawda. – W tym

wypadku nie ma takiej potrzeby.

Poczerwieniał na twarzy. Nie lubił pouczania.

– Samochód biorę na siebie. Bez mokrej roboty. Ty tu

czekaj. I staraj się, żeby nie zobaczył twojej twarzy.

– Twoją zobaczy. Jak zobaczy, zabij.

– Nie zobaczy. – Wyskoczyłem z furgonetki,

zatrzasnąłem drzwiczki, dogoniłem faceta, chudego

okularnika, i wymierzyłem mu precyzyjny cios kantem

dłoni w kark. Nie zdążył się nawet obejrzeć. Nogi się pod

nim ugięły. Podtrzymałem go, odciągnąłem na wąski

trawnik na skraju parkingu i ułożyłem delikatnie przed

maskami stojących tam samochodów. Oddychał miarowo.

Wygrzebałem z jego kieszeni kluczyki do mercedesa.

Piet wyskoczył już z furgonetki i biegł w moim kierunku z

karabinem w rękach. Otworzyłem mercedesa i wsunąłem

się za kółko.

– Gładko ci poszło – wysapał Piet, otwierając

drzwiczki od strony pasażera, ale podziwu w jego tonie

nie wychwyciłem. – Gdzieś się tego nauczył?

– W kanadyjskich siłach specjalnych.

Nie skomentował. Przekręciłem kluczyk w stacyjce i

wyjechaliśmy z parkingu.

– Dokąd teraz? – spytałem.

– Nie wiem, czy można ci ufać, Sam – burknął i

zacisnął dłonie na karabinie.

53

Mila, biegnąc, czterokrotnie strzeliła w kierunku

warsztatu ślusarskiego. Raniła blondyna w ramię i zmusiła

Howella i jego ludzi do koncentrowania się przez pełną

minutę wyłącznie na niej, co powinno dać Samowi czas

na ucieczkę.

Potem wycofała się, przebiegła przez parking i skryła

za węgłem. Na drzwiach biura wisiała tabliczka z napisem

Gesloten – ZAMKNIĘTE. Otworzyła zamek wytrychem i

wśliznęła się do środka. Zatrzasnęła za sobą drzwi,

podbiegła do okna i wyjrzała zza zasłonki.

Po pięciu minutach z magazynu wyszli Howell i jego

ludzie. Chińskiego hakera z nimi nie było. Zwalisty

blondyn trzymał się za ramię, drugi z mężczyzn utykał na

zranioną nogę. Obaj wyglądali bardziej na wkurzonych

niż cierpiących. Howellowi twarz wykrzywiał grymas

wściekłości.

Wsiedli do furgonetki i odjechali. Howell nawet nie

próbował zabezpieczyć miejsca przestępstwa.

Mila odczekała jeszcze dziesięć sekund i podjęła

decyzję. Howell nie czekał na policję, ale to jeszcze nie

znaczyło, że jej nie wezwał – gliniarze mogli się tu lada

chwila zjawić. Miała bardzo mało czasu na przeszukanie

budynku.

Wróciła do warsztatu ślusarskiego. Śmierdziało tu

prochem i tytoniem.

Na posadzce przy jednej ze starych tokarek leżał

młody Chińczyk z raną postrzałową głowy. Nie oddychał.

Zabrała dokumenty, które przy nim znalazła; wszystko, co

mogło opóźnić policyjne śledztwo, działało na jej korzyść.

Zajrzała do opuszczonej pakamery. Nikogo. Z duszą na

ramieniu obiegła całą przestrzeń magazynową, ale ciała

Sama nie znalazła. Odetchnęła z ulgą.

Zapuściła się w krótki korytarzyk i zatrzymała przed

stalowymi drzwiami przy jego końcu. Tutaj. Tu muszą

być.

Ostrożnie, jak najciszej się dało, sforsowała

wytrychem zamek. Wzięła głęboki oddech i z pistoletem

gotowym do strzału kopnęła drzwi. Przywitał ją chór

pisków. Osiem półnagich, zmaltretowanych, przykutych

łańcuchami do posadzki kobiet.

Na moment zmartwiała. Klatkę piersiową przeszył

ostry ból, spłynął do nasady kręgosłupa. Gapiła się na

kobiety, a one na nią. Coś podobnego! Czy Howell nie

wiedział, że tu są? Czy też wiedział, ale miał je gdzieś? A

może zadzwonił anonimowo na policję z informacją, że są

tu przetrzymywane? Mniejsza z tym. Ona nie może ich tu

zostawić.

Wszystkie patrzyły w ziemię, tylko jedna, rudowłosa,

podniosła na nią wzrok.

– Już dobrze – spróbowała po angielsku Mila. –

Wszystko w porządku. Jesteście bezpieczne.

– Kto ty jesteś? – spytała po mołdawsku ruda.

Mila przeszła na mołdawski. Słowa w tym języku

smakowały jak miód, który uwielbiała w dzieciństwie.

– Już nic wam nie grozi. Zabiorę was stąd. Źli ludzie

uciekli.

– Kto ty jesteś? – powtórzyła rudowłosa.

– Jestem przyjaciółką. Róbcie, jak mówię, bo czas

ucieka. Zaprowadzę was w bezpieczne miejsce, a potem

odeślę do domu.

– Nie mamy pieniędzy na powrót – odezwała się

druga kobieta. Wargi miała sine, opuchnięte.

– Wiem – powiedziała Mila. – Zaopiekuję się wami.

Wycofała się na korytarz, przyklękła przy trupie Nica

i obszukała go. W kieszeni znalazła klucze do kajdan. W

martwej dłoni ściskał rozczłonkowany nadajnik Sama.

Wydłubała go z niej i schowała do kieszeni.

Trzęsącymi się rękami rozkuła kobiety. Budziły się

uśpione wspomnienia: wieczór w Izraelu, szum ulicznego

ruchu na bulwarze, zapach taniej pizzy, ciepło kolby

pistoletu w ręku, powiew bryzy wpadającej przez otwarte

okna, a ona idzie przez pokoje przeklętego mężczyzny,

któremu darowała życie, wrzeszczącego za nią, że za to,

co zrobiła, zostanie któregoś dnia po tysiąckroć zabita.

Odpędziła te wspomnienia.

Dwie kobiety zaczęły płakać. Nie mogły uwierzyć, że

gehenna dobiega końca.

Mila myślała intensywnie: potrzebne im będzie jakieś

schronienie, lekarze, dokumenty. Sam Capra zupełnie

wyleciał jej z głowy. Na razie zdany był jedynie na siebie.

54

Wpatrywałem się w lufę wycelowanego we mnie

karabinu.

– Przed chwilą ocaliłem ci życie. Gdybym chciał,

zastrzeliłbym cię, kiedy biegliśmy do furgonetki.

– Ale ja dalej nie wiem, coś ty za jeden. A zjawiasz

się, i wszystko diabli biorą.

– Diabli wszystko wzięli, bo Nic pod tobą rył.

Mówiłem przecież. To, co się wydarzyło, potwierdza

tylko, że miałem rację.

– Ale ja nic o tobie nie wiem. – Logiczne

rozumowanie nie było jego najmocniejszym punktem. –

Straciłem wszystkich. Co do jednego.

Był przerażony.

– Słuchaj, Piet. Mam w Amsterdamie znajomości.

Może znasz tych ludzi: mieszka tu, na przykład, jeden taki

Gregor, zegarmistrz z Pragi. Kolegował się z Nikiem.

Robiłem z nim w zeszłym roku mały interesik. Zapytaj go

o mnie. – Stawiałem wszystko na jedną kartę. Gregora nie

byłem do końca pewien, ale wóz albo przewóz.

– Znam Gregora. Tego zegarmistrza. Dalej. Kto

jeszcze? Jeden to za mało.

Znałem tutaj jeszcze tylko Henrika, barmana z Rode

Prins. Ale rozmawiałem z nim tylko raz, może dwa, i

prawie nic o nim nie wiedziałem. Nie miałem pojęcia, czy

wie, czym się z Milą zajmujemy. A do tego, powołując się

na niego, zdradziłbym Pietowi swoją amsterdamską

kryjówkę. Mila skopałaby mi za to tyłek.

Z drugiej strony ta wiedza nie na wiele by się Pietowi

zdała; i tak długo już nie pożyje.

– Wpadam czasem na drinka do takiej knajpki nad

Prinsengracht. Rode Prins się nazywa. Słyszałeś o niej?

– Byłem tam raz.

– Tamtejszy barman, Henrik, mnie zna.

– A co u niego pijasz?

– Przeważnie piwo. – Henrik obsługiwał mnie

osobiście tylko raz, ale zamówiłem wtedy piwo, które mi

polecił. Wstrzymałem oddech. – Niczym specjalnym się

nie wyróżniam.

Wyciągnął komórkę, wyszukał w Internecie numer

Rode Prins i wybrał go. Przełączył telefon w tryb

głośnomówiący, żebym słyszał rozmowę.

Ale dla Pieta byłem Peterem Samsonem, a Henrik

znał mnie jako Sama. To mogło nie przejść.

– Rode Prins, słucham – usłyszałem głos Henrika.

– Henrik?

– We własnej osobie.

– Ja z małym pytankiem. Znasz gościa nazwiskiem

Samson, który podobno wpada do ciebie od czasu do

czasu na drinka? Obcokrajowiec.

Chwila milczenia.

– Samson... Samson... Może Sam?

– Tak go nazywasz?

Dzięki Ci Boże. Wielkie dzięki.

– Wszyscy tak go nazywają. Ciemny blondyn,

wysoki, pod trzydziestkę.

– Zgadza się. Co to za jeden?

– O narodowość ci chodzi? Nie wiem. Zaraz. Szukał

kiedyś po kieszeniach drobnych, wyciągał, co tam miał i

kładł na barze. Między innymi paszport. Kanadyjski.

– A wiesz, czym się zajmuje?

– Nie mam zielonego pojęcia. On z tych, co za dużo o

sobie nie mówią. Ma jakieś kłopoty?

– Nie. Co najczęściej u ciebie zamawia?

– Heinekena. I wiesz, co ci powiem? Ja mam tu

urwanie głowy, a ty mnie wypytujesz jak pedzio jakiś.

Tak ci się podobają te zielone oczka Sama? – Do głosu

Henrika wkradł się znaczący ton. – Chciałbyś się z nim

umówić? On nie z tych, na moje oko, ale mogę mu podać

twój numer.

Piet się rozłączył. Długie sekundy milczenia.

– Podoba mi się, że za wiele o sobie nie mówisz. Nie

cierpię papli.

Wybrał kolejny numer.

– Halo? – wyskrzeczała komórka.

Gregor. No to po mnie.

55

– Cześć, Gregor. To ja, Piet. Znasz niejakiego

Samsona?

Chwila ciszy, a mnie serce omal nie wyskoczy z

piersi.

– Znać, znam. Ale nie za bardzo. – Głos Gregora. –

Podobno jest w mieście.

Ulga.

– W czym robi?

– Eee... tego... w logistyce, że się tak wyrażę.

– Co jeszcze możesz o nim powiedzieć?

– Czy ja wiem...? Chyba że nie da sobie w kaszę

dmuchać. Umie się bić.

– Dla kogo pracował, kiedy go poznałeś?

– Dla braci Vranów, ale oni już nie żyją. Zadarli ze

wspólnikami i ci zarąbali ich w łazience. Aha, pracował

też dla Djukiego.

– Można mu ufać?

– Można. To taki gość od wszystkiego. Potrafi

przeszmuglować, co tylko chcesz. Ma kontakty z

legalnymi spedytorami. To spore ułatwienie.

Odetchnąłem z ulgą. Gregor powtarzał to, co usłyszał

ode mnie.

– Dzięki, Gregor. A w ogóle to jak leci?

– Powolutku. Zauważyłeś, że ludzie, od kiedy mają

czas w komórkach, przestali nosić zegarki?

Piet nie odpowiedział.

– Miałbym coś dla ciebie. I to niedługo.

– O, to się cieszę. – Teraz w tonie Gregora wyczułem

napięcie.

– To na razie, Gregor. Wkrótce się odezwę. – Piet

przerwał połączenie. Nadal do mnie celował.

– No, czego jeszcze ci trzeba? Życiorysu?

Zjechałem na pobocze, zatrzymałem wóz i

spojrzałem na niego.

Piet był nie na żarty przestraszony.

Miał skubaniec duży problem. Stracił właśnie

wspólnika, który go zdradził, zadając się z nie wiadomo

kim. Stracił punkt dystrybucji mnóstwa podróbek oraz

zniewolonych kobiet. Stracił dwóch ludzi, na których

mógł liczyć. Stracił magazyn pełen towarów i niewolnic,

na które czekają przecież klienci. Stracił przed chwilą

kupę forsy. Wykolegowany przez Nica był teraz ścigany.

A do tego wszystkiego ten Turek z długim ozorem. Nad

głową Pieta w zastraszającym tempie gęstniały czarne

chmury i on zdawał sobie z tego sprawę.

– Będzie dobrze, Piet. Wyluzuj. – Ostrożnie

odsunąłem od siebie lufę karabinu, kierując ją w podłogę

furgonetki.

Nie przeszkadzał mi w tym.

– Nie mów na razie swojemu szefowi, co się dzisiaj

wydarzyło – poradziłem mu.

– Zamknij się, cholera, i jedźmy na piwo. Do Rode

Prins.

56

Weszliśmy do Rode Prins. Tłoku nie było; przy

największym stoliku grupka młodych mężczyzn

żartowała, sączyła piwo i rozprawiała o sporcie. Jakaś

kobieta siedziała samotnie nad lagerem i studiowała

przewodnik turystyczny po mieście. Kilkoro szkockich

turystów przy stoliku w głębi sali pałaszowało kiełbaski z

serem i smażonymi kawałkami czegoś bliżej

nieokreślonego, popijając piwem; w końcu baru starszy

mężczyzna w eleganckim garniturze czytał gazetę i sączył

jenevera. Podobało mi się w Rode Prins, bo była to

naprawdę sympatyczna osiedlowa knajpka. Ze ściany

spoglądał na nas wszystkich zachlapany czymś

czerwonym książę.

Mili nie widziałem. Skinąłem lekko głową stojącemu

za barem Henrikowi.

– Jakiś facet cię szukał – poinformował mnie Henrik.

Wskazałem kciukiem na Pieta.

– Znajomy. Już mnie znalazł.

Henrik kiwnął głową. Piet zamówił dwa heinekeny;

zajęliśmy miejsca przy barze, jak najdalej od mężczyzny

w garniturze.

Henrik przyniósł nam piwo. Piet sprawiał już

wrażenie spokojniejszego. Byłem mu bardzo potrzebny, i

wzajemnie, bo miałem nadzieję, że doprowadzi mnie do

kryjówki swojego szefa, Edwarda, i Jasmin Zaid.

– Kiepski miałeś dziś dzień – zagaiłem szeptem.

Piet upił łyk piwa. Właściwie to powinien wracać w

te pędy do Edwarda, ale nikt nie lubi występować w roli

posłańca przynoszącego złe wieści.

Przystąpiłem do urabiania skubańca.

– Widzę, w jakim dołku się znalazłeś. Prowadziłeś tu

dochodową fuchę. Nic pomagał ci pewnie podrabiać

dokumenty na swoim komputerze. Największą kasę

trzepałeś na kobietach sprowadzanych tutaj ze wschodniej

Europy. A ten gościu Edward zaproponował ci grubszą

robotę. Podejmując się przerzucenia jego towaru do

Ameryki, wygrzebałeś się ze swojego ciepłego grajdołka i

trafiłeś na głęboką wodę.

Łypnął na mnie podejrzliwie. Zastanawiał się pewnie,

skąd to wszystko wiem.

– Stary, a myślisz, że dlaczego wyniosłem się ni z

tego, ni z owego z Pragi? – ciągnąłem. – Ja też mam na

koncie podobną wpadkę. – Pokręciłem głową,

pociągnąłem łyczek piwa. Przed niespełna godziną

zabiłem dwóch facetów, a teraz siedzę sobie jak gdyby

nigdy nic w knajpie i popijam. Oni już nigdy nie poczują

w ustach uspokajającej goryczki schłodzonego browarku.

No i dobrze. Sami się o to prosili. Gdybym ich nie

wykończył, mogliby zginąć niewinni ludzie. Ani

myślałem bandziorów żałować. Dumny też nie byłem; w

końcu zabójstwo to zabójstwo. Ale teraz musiałem

wyrobić w Piecie przekonanie, że jestem takim samym

draniem jak on. Ręka mi nawet nie zadrżała, kiedy

sięgałem znowu po szklanicę.

– Edward nie będzie zachwycony takim obrotem

sprawy, co?

– Nie będzie.

– Jaki on w ogóle jest?

Piet zastanowił się.

– Łebski chłop, ale kutas. Anglik. Wspominał raz, że

występował na scenie, nie wiem gdzie, może w jakiejś

pipidówie. Ekspert w podrabianiu dokumentów – kto wie,

czy nie pracował kiedyś w wywiadzie. Ma dar

podporządkowywania sobie ludzi. A gadkę taką, jakby

pochodził z jakiejś forsiastej rodziny. No i szasta forsą na

lewo i prawo.

– Skąd tyle o nim wiesz? Ktoś taki jak on powinien

chyba trzymać gębę na kłódkę.

– Edward lubi być najważniejszy w klasie. A to

wymaga czasem pochwalenia się tym czy tamtym.

Pora zagrać va banque.

– Może będziesz musiał go odstrzelić.

– Odstrzelić?

– No wiesz, z niektórymi klientami trudno wyjść na

swoje. Tak właśnie było w Pradze. Odstrzeliłem dwóch

takich, którzy chcieli mnie wyrolować.

Piet roześmiał się.

– I teraz uciekasz?

– Nie, przywarowałem tylko. Uznałem, że jeśli sam

też nie chcę zostać odstrzelony, najlepiej zmienić na jakiś

czas klimat.

– Dlaczego mi to mówisz?

– Bo wiem, jak działają goście pokroju Edwarda. Ma

do pilnego przerzucenia ten jakiś swój ważny towar.

Takim jak on potrzeba naszej siatki powiązań, naszych

chodów, bo bez tego ani rusz. Ale jak sprawa się rypie,

bez wahania nas zabijają. – Czułem się już całkiem

swojsko w nowej skórze; dopiłem piwo, dałem Henrikowi

znak, że prosimy jeszcze raz to samo. – Widzisz, chodzi o

to, że my jesteśmy biznesmenami, a goście tacy jak

Edward przynoszą nam więcej szkody niż pożytku.

– Nie mogę go odstrzelić. Ściągnąłbym sobie tylko

kłopoty na głowę.

– Ja niczego ci nie sugeruję – zełgałem. – Chciałem

tylko powiedzieć, że musisz być przygotowany na każdą

ewentualność.

– Kiedy mu powiem, co się stało...

– Może się nieźle wkurzyć, że nie zawiadomiłeś go

od razu – wpadłem mu w słowo. Musiałem teraz odegrać

rolę głosu rozsądku, kogoś, komu będzie skłonny zaufać.

– Szlag go może trafić.

– Nie. Za bardzo mu zależy na tym przerzucie.

– A co to w ogóle za towar?

Spojrzał znowu na mnie.

– Ilu zaufanych ludzi ci zostało, Piet?

– Całe mnóstwo.

– Tak, i dam głowę, że gdyby ten Edward zaczął cię

ganiać z pistoletem, oni osłonią cię własną piersią.

Milczał długą chwilę, przetrawiając moją

sarkastyczną uwagę.

– Dlaczego chcesz mi pomóc?

– To proste, dla szmalu. A poza tym, cholera jasna, za

głęboko już w to wdepnąłem.

– Jeśli ta robota nie wypali, nie będę miał ci z czego

zapłacić. Sam potrzebuję forsy. I to bardzo.

Nie byłem specjalnie zainteresowany jego kłopotami

finansowymi. Oni wszyscy byli tacy sami: podejmowali

duże ryzyko, zgarniali dużą kasę i roztrwaniali ją na

błyskotki i luksusowe dziwki.

– Umówmy się tak. Jesteś w tej chwili w dołku. Ja

mam jeszcze środki, żeby pomóc ci w przeszmuglowaniu

tego tajemniczego farszu dla twojego Edwarda. Straciłeś

swoich ludzi i swój kapitał. Przyjmujesz mnie na

wspólnika tylko do tego przerzutu. Dzielimy się po

połowie.

– Po połowie!? – Poczerwieniał na twarzy, nie

próbował nawet zniżać głosu. Szkoci i starszy mężczyzna

spojrzeli na nas.

– Po połowie – potwierdziłem szeptem. – Ratuję ci

tyłek.

– Nisko mnie oceniasz, Sam, oj nisko – wycedził

chłodno.

– A mnie się wydaje, że prawidłowo oceniam zasraną

sytuację, w jakiej się znalazłeś. Powodzenia z Edwardem.

I powodzenia z policją albo holenderskim wywiadem, bo

któraś z tych służb na pewno wsiądzie ci na kark. Już

widzę ten beztroski, różami usłany tydzień, który spędzisz

między młotem a kowadłem, dupku. – Rzuciłem na bar

należność w euro i zsunąłem się ze stołka. Jeśli mnie gnój

nie zatrzyma, myślałem, zaczekam na ulicy, dopadnę go,

kiedy będzie wychodził, zawlokę do siebie na górę i

pokażę, do czego potrafi się posunąć zdesperowany mąż i

ojciec, by odnaleźć swoją rodzinę.

Stawiałem już piąty krok, kiedy usłyszałem za sobą:

– Dam ci trzydzieści procent.

Zawróciłem.

– Czterdzieści pięć.

– Czterdzieści – syknął. – Ja nagrałem tę robotę, ja

odwaliłem już większą część prac przygotowawczych. Ty

pomagasz mi tylko ją dokończyć. Czterdzieści.

No, niech ma tę satysfakcję, że coś utargował.

– Stoi, czterdzieści.

Obdarzył mnie tym samym uśmiechem, z jakim

patrzył na więzione kobiety. Niewiele brakowało, a

roztrzaskałbym mu szklankę z piwem o ten garnitur

wyszczerzonych, krzywych zębów. W porę się

opanowałem.

– To teraz, kiedy już jesteśmy wspólnikami, mogę ci

powiedzieć, kogo mamy przeciwko sobie. – Zniżył głos.

– No, słucham.

– Nie policję. Jednego człowieka. Bahjata Zaida.

– Znam to nazwisko.

Uniósł brew.

– Producent sprzętu dla wojska; czytuję „The

Economist”, jeśli chcesz wiedzieć. – Ściągnąłem brwi. –

Zaleźliście mu czymś za skórę? Skroiliście mu coś?

– Ja nie. Edward mu podpadł.

– Ludzie prowadzący legalne interesy nie wynajmują

płatnych zabójców.

– Zaid to zrobił.

Fakt.

– I ów szanowany biznesmen próbuje na własną rękę

przeszkodzić wam w tym wielkim przerzucie? – Ciekaw

byłem, czy powie mi o Jasmin. – Czemu nie pójdzie z tym

na policję?

– Ma swoje powody.

Upiłem łyk piwa.

– Co chcecie przeszmuglować do Stanów?

– Nie mogę ci powiedzieć.

– Ja muszę wiedzieć, Piet. Żeby to coś odpowiednio

popakować i wysłać. Weź się zastanów.

To go chyba przekonało.

– Sprzęt wojskowy.

– Jakiego rodzaju?

– Elektroniczny.

Drażniła mnie ta ogólnikowość. Naciskałem dalej:

– Jakiego rodzaju?

– Prototypy. Zaid ma swoje powody, żeby nie

mieszać w to policji.

– Jakie?

Piet nie odpowiedział. Dopił piwo i patrzył, jak

ostatnie strużki ściekają po ściankach na dno pustej

szklanki.

Postanowiłem podsycić jego lęki. Może to rozwiąże

mu język.

– No to masz przerąbane. Chciałeś nadać do Stanów

transport podrabianych papierosów, a między nimi ukryć

tajne prototypy sprzętu wojskowego Edwarda. Teraz

twoje papieroski przepadły i pomysł na przeszmuglowanie

zabawek Edwarda wziął w łeb.

Piet zacisnął mocno powieki.

– Siedzę po uszy w gównie i wcale mi się to nie

podoba.

– Zrozumiałe. Przydałby się nam jakiś towar

przeznaczony do wysyłki, który posłużyłby za kamuflaż

dla tego, co Edward chce przerzucić do Ameryki.

– Właśnie. – Przez chwilę Piet miał minę

zestresowanego właściciela małego sklepiku, któremu

wskutek spadku obrotów w oczy zagląda widmo

bankructwa.

– No to mam rozwiązanie. – I to takie, dodałem w

myślach, które doprowadzi mnie do Edwarda, Jasmin i

reszty grupy.

– Jakie?

– Skombinujemy zamienniki.

– Zamienniki?

– Tak. Przejmiemy transport jakiegoś towaru.

Najlepiej podróbek, bo wtedy jego właściciel nie pogna na

policję, i wyślemy aparaturę Edwarda do Stanów w

kontenerach z tym towarem.

– Przejąć transport, łatwo powiedzieć.

– To najprostsza rzecz pod słońcem, jeśli się wie, jak

się do tego zabrać. Ale sami nie damy rady. Ten Edward

ma chyba jakichś ludzi, co?

– Ma.

– No to będą nam potrzebni.

– To nie są złodzieje.

– Ja też nim nie jestem, ale jak mus, to mus. Chcą,

żeby ten elektroniczny sprzęt dotarł do Stanów?

– Chcą.

– A do czego on w ogóle służy?

Nachylił się do mnie. Czułem zapach jego

dezodorantu mieszający się z piwnym chuchem.

– To broń.

– Broń? Dla kogo?

– Nie twój interes.

– Jaka broń?

– Straszna – mruknął Piet.

Nie odzywałem się przez dobrą minutę.

– Straszna, znaczy jaka? – podjąłem w końcu. – W

odróżnieniu od ciebie nie biorę zleceń, które mnie

przerastają. – Jeśli chciałem grać swoją rolę przekonująco,

to okazanie przejęcia skalą przedsięwzięcia było tu jak

najbardziej na miejscu.

– Nie możesz się już wycofać.

– Na J?

– Co na J?

– Jądrowa.

– O Boże. – Piet roześmiał się. – Nie, nie. – Znowu

parsknął śmiechem. – Nic z tych rzeczy.

– Muszę znać szczegóły.

– A ja muszę zapytać Edwarda, czy mogę ci je

wyjawić.

– To się dobrze składa, bo też chcę z nim pogadać.

– O czym?

– Demaskując Nica, ocaliłem wam wszystkim tyłki.

Coś mi się za to należy. Chcę kawałka tego tortu, Piet. O

mało mnie nie zastrzelili i zasługuję na udział w tym

interesie. – Nie tyle wyrzuciłem to z siebie, ile

wysyczałem. Wywrzeć na nim presję, myślałem, skruszyć

go. I to już. Doprowadzić do przekonania, że świat wali

mu się na głowę. – Nie ruszam z robotą, dopóki nie

porozmawiam z Edwardem i jego ludźmi. Koniec, kropka.

Wyczuwałem desperację emanującą z Pieta. Tego

człowieka nie łatwo było wystraszyć, ale ogarniał go

paniczny strach na samą myśl, że zawiódł Edwarda.

Nie odzywał się, więc podjąłem:

– Kiedy wasza przesyłka ma dotrzeć do Rotterdamu?

– Pojutrze rano.

– No to nie mamy wiele czasu, co? – Jeden dzień to

mało na zaplanowanie akcji, ale miałem nadzieję, że ich

desperacja będzie porównywalna z moją.

– Edward nigdy nie robi niczego na łapu-capu. Moje

napięte terminy tego nie zmienią.

W wiszącym na ścianie lustrze zobaczyłem

przechodzącą za naszymi plecami Milę. Nie zaszczyciła

nas nawet spojrzeniem, ale Piet powiódł pożądliwym

wzrokiem za jej odbiciem.

– Prima sort mała.

Mila znikła za drzwiami prowadzącymi na zaplecze

Rode Prins. Musiałem z nią porozmawiać. Natychmiast.

Dowiedzieć się, co się stało.

Piet dopił piwo.

– Idziemy, Sam.

Nie miałem ochoty się stąd ruszać, odstawiłem

jednak szklankę.

– Dokąd?

– Chcesz się zobaczyć z Edwardem, to się z nim

zobaczysz. No, rusz tyłek.

Wreszcie. Tyle czasu na to czekałem. Szedłem na

spotkanie nieuzbrojony, ale stanę wreszcie oko w oko z

człowiekiem z blizną, który uprowadził moją ciężarną

żonę.

Henrik widział, jak wychodzimy. Miałem nadzieję, że

od razu powiadomi o tym Milę i ta znowu ruszy moim

tropem. Ale nie obejrzałem się. Zachodziła obawa, że to

mogłoby się wydać Pietowi podejrzane.

57

– Widziałem go tam. – Howell stał w zaciszu

amsterdamskiego bezpiecznego domu. W płytkich

wodach Herengracht za oknem przeglądało się wiosenne

niebo, nabrzeżem przejeżdżał rowerzysta; pedałował

niespiesznie, rozkoszując się pięknym dniem. Howell czuł

zapach prochu zmieszanego z krwią, którym przesiąknęło

jego ubranie. – Widziałem Sama Caprę. Strzelał do nas.

W magazynie pełnym towaru, jak przypuszczam

kradzionego albo podrabianego, i z pomieszczeniem

pełnym kobiet, jak przypuszczam przeznaczonych na

sprzedaż do domów publicznych.

– Musi być jakieś rozsądne wyjaśnienie – mruknął

August. Lekarz z Firmy opatrywał mu ramię.

– Podejrzewam, że zszedł na złą drogę na długo przed

śmiercią żony – oświadczył Howell. – Ładnie z twojej

strony, że próbujesz go bronić, Auguście, ale według mnie

Sam Capra na to nie zasługuje.

– Może udało mu się ustalić, że ci ludzie wiedzą,

gdzie jest jego żona.

– Strzelał do moich ludzi.

– Widział pan to? Howell się zawahał.

– Nie.

August podziękował lekarzowi, odczekał, aż ten

wyjdzie, i zwrócił się do Howella:

– Novem soles.

– Że co?

– Pytał go pan swego czasu, czy mówią mu coś słowa

novem soles. To jakaś grupa? Może to właśnie ci?

– Ta szajka to pospolici szmuglerzy. Wątpię, żeby

znali łacinę i nadawali sobie taką szumną nazwę.

– Co to jest to novem soles, panie Howell? Howell

założył ręce na piersi.

– To zbitka dwóch słów, które nasz nasłuch

elektroniczny przechwycił na pewnych monitorowanych

kanałach powiązanych z kręgami przestępczymi albo z

podejrzanymi o korupcję urzędnikami państwowymi. Nie

wiem, czy to nazwa jakiejś grupy, czy kryptonim jakiejś

osoby, czy co tam jeszcze.

– Ten denat z Brooklynu miał tatuaż ze stylizowaną

dziewiątką i słońcem. Novem soles znaczy dziewięć

słońc. Uważałem na lekcjach łaciny.

– Może Sam Capra pomagał tym ludziom w

przygotowywaniu i przeprowadzeniu londyńskiego

zamachu bombowego i oni chcą się teraz pozbyć

niewygodnego świadka. Albo zwrócił się przeciwko nam,

kiedy pozwoliliśmy mu odejść.

– Kiedy go wyrzuciliśmy – sprostował August. –

Dziwiłoby pana, gdyby znalazłszy się w takiej sytuacji,

zadał się z mętami?

– Naga prawda jest taka, że z zamachu na nasze

londyńskie biuro z życiem uszli tylko Caprowie. Ktoś

zwerbował albo Lucy, albo Sama, albo oboje. Zabili

naszych ludzi. Zaatakowali nas i do tej pory pozostają

bezkarni. To niedopuszczalne. Na dodatek on skumał się

teraz z jakimiś bandziorami. Mów sobie, co chcesz,

Auguście, ale dla mnie Sam Capra jest przestępcą.

– Powiedział mu pan, że ma dowód na jego

niewinność.

– Skłamałem – burknął Howell. – To była

przemyślana decyzja: wypuścić go i czekać, co zrobi.

– Wykorzystajmy więc nasze kontakty w

miejscowym światku przestępczym. Zwabmy go. Sam z

nim porozmawiam.

– Ty wracasz do kraju – warknął Howell. –

Pierwszym samolotem.

– Tylko nie to!

– Odnieśliście ranę, agencie Holdwine. Do domu.

– Chce pan zabić Sama?

– Tylko wtedy, kiedy on spróbuje zabić mnie – odparł

Howell.

– Niech mi pan pozwoli zostać. Ta rana to zwyczajne

draśnięcie, a zresztą...

– Powiedziałem, do domu! I kurować się. Czytać

książki, oglądać telewizję, odpoczywać. Zasłużyliście na

to.

Howell wyszedł z pokoju, trzaskając drzwiami.

August się zamyślił. Wciąż miał w kieszeni zapasowy

telefon komórkowy, którego numer dał Samowi na

wypadek, gdyby znowu ktoś na niego nastawał. Jak dotąd

Sam nie zadzwonił. Nawet po napadzie na jego

brooklyńskie mieszkanie. Albo mu nie ufał, albo nie chce

go w to wciągać. No nic, spędzi w Amsterdamie jeszcze

tych parę godzin, może zadzwoni.

58

– Wiesz, gdzie jest De Pijp?

– Wiem. – Dzielnica, w której znajdowało się

targowisko Albert Cuypmarkt, gdzie miał swój zakład

zegarmistrzowski Gregor.

– Jedź tam. – Piet podał mi adres, wyciągnął komórkę

i wybrał numer. – Tak. Halo. Słuchaj, mam złe wieści.

Magazyn spalony. Nic nas zakapował, był wtyką. Jest tu

ze mną koleś, który go zdemaskował. – Wspaniale, dawał

mi referencje. – Nic mógł pracować dla tego samego

mocodawcy co Turek. Wpadli tam z bronią, nie policja,

cywile jacyś, prawdopodobnie konkurencja. Bliźniacy nie

żyją, towar, który miał być przykrywką dla naszej

przesyłki, szlag trafił. Co ty na to, masz jakiś pomysł?

Tym po drugiej stronie był pewnie Edward. I pewnie

wezwie teraz Pieta do siebie na dywanik. A wtedy będę w

domu. Dwóch już zabiłem. Z filmu wideo, który

oglądałem, wynikało, że tych, którzy nakłonili Jasmin

Zaid do morderstwa, jest jeszcze dziewięcioro.

Dziewięcioro do likwidacji plus Edward. Nie miałem

przy sobie broni, ale to bez znaczenia, bo i tak z

pewnością dokładnie mnie przeszukają przed

dopuszczeniem do wewnętrznego kręgu Edwarda. No nic.

Będę musiał zacząć ich zabijać, zanim dobrze mi się

przyjrzą, zanim rozpoznają we mnie męża Lucy Capra.

Tylko czym? Gołymi rękami?

Bahjatowi Zaidowi zależało na tym, żeby nikt z tego

towarzystwa nie pozostał przy życiu. Ale Zaid mnie

okłamał, a przynajmniej nie powiedział całej prawdy, bo

jeśli wierzyć Pietowi, przekazał tej grupie jakąś tam broń,

a mnie o tym nie powiedział. Nie pasowała mi rola pionka

w grze. Nie widziałem więc powodu, dla którego miałbym

się trzymać naszej umowy co do litery. Wyrwać jego

córkę z ich łap i w nogi, taki sobie postawiłem cel. A i

samo to będzie nie lada wyzwaniem.

– Straciliśmy towar-przykrywkę, ale mój kolega

mówi, że wie, w jaki sposób zdobyć coś zastępczego. –

Słuchał. Potem powtórzył trzy razy „tak” i rozłączył się.

– Gdzie są te przesyłki, które moglibyśmy przejąć? –

spytał.

– Nie można buchnąć legalnej przesyłki – odparłem.

– Nie dałoby się takiej przekierować, nie tracąc nad nią

kontroli. Niektóre mają ukryte w środku chipy GPID,

które umożliwiają policji ich namierzenie. Jak kraść, to

tylko fałszerzom. Oni nie polecą na policję, a gdyby

próbowali odzyskać swój towar, to zawsze można im

pogonić kota.

– Nie chcę kraść w Rotterdamie – mruknął. – Ci

ludzie mogą kiedyś być moimi klientami.

Nie znoszę osobników myślących perspektywicznie.

Wolę spanikowanych, niezdolnych do logicznego

rozumowania. Wypchnąłem językiem policzek.

– Nie mamy czasu...

– Trzeba coś wykombinować. I to już. Mamy nóż na

gardle. Jak damy plamę, Edward nas zabije.

To się jeszcze okaże. Ale jeśli Edwarda i Jasmin nie

będzie tam, dokąd teraz jedziemy? Będę zmuszony

ciągnąć tę farsę. Gdzie ja, u diabła, znajdę nielegalną

przesyłkę, którą dałoby się bez problemu przejąć?

Zastanowiłem się.

– Chińczycy zalewają Europę swoimi podróbkami

papierosów znanych marek. – Popukałem się palcem w

usta. – Tak. Chińskie podróbki to chyba nasza największa

nadzieja. Przejmiemy taki transport, zmienimy etykiety i

skierujemy go do Ameryki.

Piet jakby się uspokoił.

– Co ci będzie potrzebne?

– Co najmniej siedmioosobowa ekipa i pistolety. Z

tłumikami. Potrzebne też będą fałszywe manifesty

przewozowe z naszymi nazwiskami, na wypadek gdyby

nas zatrzymano do kontroli.

– A gdzie szukać tych chińskich transportów?

– Znam jednego kolesia – mruknąłem. Miałem jednak

nadzieję, że zanim będę zmuszony do tego kolesia

zadzwonić, dopadnę wcześniej Edwarda.

Dom stał w trochę zapuszczonej części De Pijp.

Zerknąłem w lusterko wsteczne z cichą nadzieją, że

zobaczę w nim zatrzymującą się za nami uzbrojoną po

zęby Milę. Niestety. Wyludnioną uliczką szły tylko dwie

kobiety z wypchanymi torbami na zakupy.

Drzwi otworzył mężczyzna w staromodnych

okularach przeciwsłonecznych. Usta wykrzywiał mu

grymas okrucieństwa. Wzdrygnąłem się. Przemknęło mi

przez myśl, że być może już stąd nie wyjdę. Był tutaj

człowiek, który zabrał mi żonę i dziecko. Czekał.

– Czysty jest – powiedział Piet, ale ten w ciemnych

okularach i tak przeszukał mnie dokładnie, obmacując

plecy, nogi, krocze.

Z głębi domu dolatywały zapachy ostro

przyprawionej potrawy, proszku do prania i potu. U

wylotu korytarza stał jeszcze jeden facet, blondyn. Trzech

do załatwienia. Jakoś sobie poradzę.

Korytarzem nadeszła i stanęła obok blondyna młoda

kobieta w dżinsach, spłowiałym T-shircie i z pistoletem.

Miała kasztanowe, zaczesane do tyłu włosy. To nie

Jasmin Zaid. Patrzyła na mnie beznamiętnie. Czwarta do

eliminacji.

Na ramieniu miała tatuaż w postaci stylizowanej

dziewiątki i słońca. Taki sam jak człowiek, którego

zadusiłem w Brooklynie poradnikiem dla barmanów.

Zastanawiało mnie, czy ten w okularach

przeciwsłonecznych wyczuwa mój strach, moje napięcie.

Nie chciałem umierać.

– Miłych wrażeń – mruknąłem, kiedy sunąc dłońmi

po moich udach, zbliżał się do krocza. – Masz dar w

rękach.

– Stul dziób – warknął. Mając jego pięść w okolicach

swoich genitaliów, stuliłem. Zza paska spodni na plecach

wystawała mu kolba pistoletu. Dobrze wiedzieć.

Postanowiłem już, że na początek odbiorę pistolet

kobiecie; trzymała go jakoś tak niedbale, jak rekwizyt, a

nie gotową do strzału broń.

– To Samson – przedstawił mnie Piet. – Jest w

porządku...

Nie dane mu było dokończyć. Facet w okularach

przeciwsłonecznych – dobre metr osiemdziesiąt, sto kilo

żywej wagi – chwycił go za gardło i charczącego, z

trudem łapiącego powietrze, przyparł do ściany.

– Nie spisałeś się, Piet – wycedził.

Piet – też nie ułomek, uzbrojony w miecz wakizashi

na dodatek – doszedł trochę do siebie i uderzył w błagalny

ton:

– No, co ty, Freddy... zbastuj. Zbastuj... proszę...

– Chcemy wszyscy wiedzieć, jak doszło do tej

dzisiejszej wpadki. Jak zginęli Marc i Dirk.

Domyśliłem się, że chodzi mu o bliźniaków.

– Może ja odpowiem, bo on ledwo zipie – wtrąciłem.

– Patrz, jaki siny.

Freddy łypnął na mnie.

– Ja cię nie znam.

– Marc i Dirk zginęli, bo Nic nas zakapował –

powiedziałem. – Nic też nie żyje. Sprawiedliwości stało

się zadość, jeśli o to ci chodzi. Własnoręcznie zabiłem

Nica, a teraz muszę zdobyć jakiś towar, w którym można

by ukryć wasz złom.

– To byli nasi przyjaciele.

– Przykro mi bardzo. Zginęli z podniesionym czołem.

Freddy miał na przedramieniu ten sam tatuaż co

kobieta, dziewiątkę wplecioną w symbol słońca. Nosił go

chyba od niedawna.

Czyżby ci ludzie stanowili Novem Soles? Przecież

oni są... niczym. Czegóż takiego dokonali przed

zamachem w Londynie, że Firma wzięła ich pod lupę?

Freddy zmierzył mnie przeciągłym, teatralnym

spojrzeniem. Piet zaczął wierzgać, kopać ścianę. Biceps

Freddy’ego był jak wykuty z marmuru. Jemu chyba nie

była potrzebna broń palna, potrafiłby ukatrupić człowieka

jednym ciosem.

– Freddy – odezwała się kobieta. – Posłuchajmy, co

Piet ma do powiedzenia.

Freddy puścił Pieta i ten, charcząc, osunął się na

podłogę. Pomogłem mu wstać. Freddy przystawił mi lufę

pistoletu do skroni.

Poprowadził nas do kanciapy na końcu korytarza. No,

pomyślałem, wchodząc, tu się wszystko rozegra.

Ale w kanciapie nie było nikogo. Nie było w niej

Edwarda. Człowieka z blizną. Nie było go tu.

– Edward chciał z nami pogadać – rzucił Piet.

– Edward nie rozmawia z nieznajomymi –

powiedziała kobieta. Miała dziwny akcent; ni to angielski,

ni holenderski. Była ładna, rysy twarzy, proporcje ciała i

tak dalej miała bez zarzutu, ale jednocześnie było w niej

coś odpychającego. Zupełnie jakby na zewnątrz

wydostawała się zgnilizna tocząca duszę. Nie przypadła

mi do gustu, i to bardzo.

– To musi bardzo zawężać krąg jego znajomych –

zauważyłem.

– Owszem. – Kobieta wodziła tu chyba rej. Od kiedy

się odezwała, Freddy nabrał wody w usta.

– Nazywam się Samson – przedstawiłem się. – A ty?

– Demi.

Wskazała gestem krzesła. Usiadłem.

– Jak ta aktorka?

– Jak ta aktorka. Jej imię jest w Holandii bardzo

popularne.

– Nie wiedziałem – mruknąłem.

Coś mi tu nie grało. Wyglądali na zwyczajnych

bandziorów, którzy pozbywają się wrogów, dokonując na

nich zamachów bombowych, albo szantażują takich

tytanów biznesu jak Bahjat Zaid. Ale widziałem przecież

nagranie wideo z egzekucji Turka i byłem pewien, że

wśród zamaskowanych jej świadków byli i Freddy, i

Demi, i Piet, i ten blondyn stojący teraz u wylotu

korytarza.

W domu było zimno, śmierdziało, a oni wyglądali mi

raczej na gówniarzy bawiących się w gangsterów niż na

prawdziwych przestępców. W telewizorze z wyłączoną

fonią leciała jakaś kreskówka. Z kuchni dolatywał swąd

przypalonego popcornu. Na stole leżał rozłożony na

części pistolet.

– Kiedy przyjdzie Edward? – spytałem.

– Nie przyjdzie – warknęła Demi. Przyglądała się

siadającemu obok mnie Pietowi, któremu siność z twarzy

wyparły rumieńce gniewu. Był wkurzony.

– Co tu, u diabła, jest grane?! – wrzasnął.

– Edward powiedział, że nadzoruje teraz odbiór

naszej przesyłki. Spotka się z wami, kiedy będziecie mieli

gotowy amerykański etap przerzutu. Nie wcześniej.

Nie mogłem zapytać wprost, czy jest tutaj Jasmin.

– Czy widzę tu wszystkich, z którymi przyjdzie mi

pracować?

– Nie rozumiem.

– Jest was czworo, wliczając Pieta. Do

przechwycenia jakiegoś transportu potrzeba mi więcej

ludzi.

– Od takich spraw jest Piet. Po to go

zaangażowaliśmy. Na naszą pomoc nie liczcie.

– Ale sami nie damy rady. – Nic bym nie zyskał,

rozprawiając się teraz z tą grupką; nie byli w komplecie, a

przede wszystkim nie było tu ani Edwarda, ani Jasmin.

– Powiedziałam.

Rozejrzałem się po pakamerze; to nie tutaj Jasmin

rozwalała Turka. Nie tutaj mieściło się ich centrum

operacyjne. To była ich namiastka bezpiecznego domu.

No trudno. Jutro trzeba będzie samemu podjąć próbę

przejęcia jakiejś chińskiej kontrabandy.

59

– Z Chińczykami interesów raczej nie prowadzę –

powiedział Gregor. Spojrzał na mnie, potem na Pieta.

Przełknął ślinę. – Poważnie, chłopaki, nie mogę wam

pomóc.

– Wskaż nam przynajmniej kogoś w tym

podróbkowym łańcuszku – powiedziałem. – Na pewno

znasz kogoś takiego. Nie wmówisz mi, że wszystkie twoje

rolexy są autentyczne.

– O, wypraszam sobie, Sam – obruszył się Gregor.

Spojrzał na Pieta. – Naprawdę nie przychodzi mi do

głowy nikt, na kogo mógłbym wam dać namiary.

– To dla mnie bardzo ważne, Gregor. Na pewno masz

jakieś kontakty wśród Chińczyków.

Gregor był jakiś wymięty i rozkojarzony, chyba

znowu zbierało mu się na kichanie. Wytrząsnął z

paczuszki pastylkę czosnkową i pociągając nosem, wsunął

ją do ust.

– Trochę mam. Ale nie wiem, czy byliby zachwyceni,

gdybym wam ich polecił. Chińscy fałszerze są bardzo, ale

to bardzo ostrożni w dobieraniu sobie kontrahentów.

– Są również bardzo, ale to bardzo przedsiębiorczy –

zauważyłem – a jestem przekonany, że zainteresuje ich

kusząca propozycja, jaką dla nich mamy.

– Po co ci oni?

– Chcemy, żeby nam coś przeszmuglowali – skłamał

Piet.

Gregor ssał z zapamiętaniem pastylkę czosnkową.

– Zwróć się z tym do swojego przyjaciela Nica. Może

on coś poradzi?

– Nic nie żyje – powiedziałem.

Gregor otarł sobie nos chusteczką higieniczną.

– Naprawdę? – Spojrzał na mnie tak, jakby chciał

powiedzieć: Dobra robota.

– Naprawdę. I dlatego szukamy dojścia do

Chińczyków. Nie za darmo, Gregor.

Gregor westchnął, sięgnął po karteczkę i nagryzmolił

na niej jakieś nazwisko oraz numer telefonu.

– Ona wam powinna przypasować. Pani Ling. Przez

nią przechodzi większość transportów wjeżdżających do

Holandii. Swego czasu kupowałem od niej zegarki.

Prowadzi legalną firmę eksportową, ale to tylko zasłona

dymna. Brałem od niej podróbki szwajcarskich zegarków

i sprzedawałem je w sieci. – Zgasił papierosa. – Ale z

panią Ling lepiej nie zadzierać.

– Czy ja wyglądam na takiego, co bab się boi? –

prychnął Piet.

– Powiedz mi coś o niej – poprosiłem.

– Nie rusza się nigdzie bez asysty trzech swoich

synalków. Diabelskie nasienie, jeden w drugiego. To

straszni ludzie. Nie zadawałbym się z tą rodzinką,

gdybym nie musiał, bo...

– Gdzie znajdę tych Lingów? – przerwałem mu

zniecierpliwiony.

– Zadzwoń do nich, jak chcesz – powiedział Gregor –

i zaproponuj, co masz do zaproponowania, tylko mnie w

to nie mieszaj.

– Dzięki, Gregor – rzuciłem. – Chodźmy, Piet. – W

głowie rysował mi się już plan wykorzystania Lingów do

pozbycia się chociaż części bandy.

– Chwileczkę – warknął Piet.

Obejrzałem się. Piet wpatrywał się w Gregora, a ten

w niego.

– No co? – spytał Gregor. – O co chodzi?

– On jest dzisiaj bardzo podminowany – wyjaśniłem.

– Obawia się pewnie, że ostrzeżesz przed nami Lingów,

gdy tylko stąd wyjdziemy, i zastanawia się, czyby cię

czasem profilaktycznie nie zabić. – Z ludźmi takimi jak

Gregor nie bawiłem się nigdy w owijanie w bawełnę. Nie

był, co prawda, aż takim zakapiorem jak Piet, ale mimo

wszystko śmieciem.

Piet zerknął na mnie.

– Ale jeśli cię zabije, to ja zabiję jego – pocieszyłem

Gregora.

Piet ucapił Gregora za gardło. Gregor usiłował

bezskutecznie odgiąć szczupłymi, delikatnymi palcami

grube jak parówki paluchy Pieta.

– Zapamiętaj sobie – warknął Piet. – Piśniesz słówko

i po tobie.

– Dobrze, dobrze – wykrztusił Gregor.

Piet wyciągnął swój krótki miecz i z przerażającą

czułością przesunął ostrzem po szczęce Gregora.

– Puść go – powiedziałem. – Ale już.

Piet odepchnął od siebie Gregora i ten, dławiąc się i

chwytając łapczywie powietrze, upadł na podłogę. P

astylka czosnkowa wyleciała mu z ust.

Piet wypadł z zakładu zegarmistrzowskiego.

– Będzie dobrze, Gregor – rzekłem. – On już cię nie

tknie. Obiecuję.

– Nie przychodź do mnie więcej – wymamrotał

Gregor, nie patrząc na mnie. – Proszę. Ja się wycofuję z

branży. Nie chcę mieć nic wspólnego z tym, co

zamierzacie. Mam żonę. I dziecko. Błagam.

Nie dziwiłem się, że nie chce mnie więcej widzieć. I

byłem mu wdzięczny za to, co do tej pory dla mnie zrobił.

– Dobrze, Gregor. Dzięki za pomoc.

Piet czekał na mnie w kafejce po drugiej stronie ulicy.

– Nie będziesz mi rozkazywał – warknął, kiedy się

przysiadłem. – Zrób to jeszcze raz przy świadkach, a

wyjmę wakizashi i obetnę ci palec. Zrozumiałeś? Tutaj

jesteś nikim. Nikim.

– Nie zapominaj, że ten nikt ocalił ci dupsko. Spróbuj

jeszcze raz udusić kogoś, kto nam pomaga, a wezmę

wakizashi i wsadzę ci go w zadek. Zrozumiałeś?

Zmierzył mnie wściekłym spojrzeniem.

– Pieprz się.

– Słuchaj. Edward i jego ludzie zamierzają się z tobą

rozprawić. Może ty tego nie wyczuwasz, ale dla mnie to

jasne. Mają dosyć twoich wpadek. A więc albo

przejmiemy ten transport, albo zabiją nas obu.

Piet nic nie powiedział, bo w tym momencie kelner

postawił przed nim piwo. Podziękowałem skinieniem

głowy kelnerowi.

– Dowiem się, gdzie Lingowie przechowują transport

przeznaczony dla Amsterdamu i ruszamy z tym koksem.

– Jak się do...?

– Moja w tym głowa. Zdaj się na mnie. Wieczorem

będę już wiedział. – Wstałem. Piet sięgnął po szklankę z

piwem. – Daj mi numer, pod jakim będę cię mógł złapać.

– Podyktował mi go, zapamiętałem. Nie uśmiechało mi

się z nim rozstawać, bo zachodziła obawa, że nawieje, ale

musiałem. Nie mogłem mu pokazać, jak zamierzam

znaleźć Lingów, nie odkrywając się przy tym.

Bo o Lingach słyszałem. Jeden z garniturowców, ten

młodszy, wymienił to nazwisko na briefingu minutę przed

tym, jak zadzwoniła Lucy i wybuchła bomba. Firma miała

Lingów pod obserwacją.

60

W Rode Prins było pusto; garstka klientów wyległa

do ogródka, pławić się tam w słońcu. Wycierający bar

Henrik skinął mi głową.

– Ocaliłeś mi skórę – powiedziałem. – Dzięki.

– Nie ma za co, Sam. Nie podobał mi się ten

człowiek. Ani trochę.

– Mnie też się nie podoba. Gdzie Mila?

– Na górze.

Spotkaliśmy się na schodach.

– Musimy pogadać – powiedziałem.

Zawróciła bez słowa i wprowadziła mnie do swojego

pokoiku. Nim zdążyłem otworzyć usta, wymierzyła mi

siarczysty policzek. Zabolało.

– Co, u diabła...

– Nie wynajęliśmy cię po to – wysyczała – żebyś

szukał swojej żony, która przypuszczalnie jest

zdrajczynią. Wynajęliśmy cię, żebyś działał w słusznej

sprawie. Naprawdę słusznej.

– A nie robię tego?

– Zostawiłeś tam te kobiety. – W jej tonie pojawiło

się cierpienie. – To draństwo, Sam.

– Firma tam była. Mój przyjaciel August tam był...

– Oni też pozostawili je własnemu losowi. Machnęli

na nie ręką.

Nie do wiary. Nie mieściło mi się w głowie, że

Howell mógł tak postąpić.

– Mila... mieli rannych i działali bez pozwolenia na

holenderskim terenie. Muszą chronić swoje przykrywki...

z pewnością powiadomili tutejszą policję.

– Tak, z całą pewnością. Czyli i oni, i ty zostawiliście

skute kobiety w ciemnicy? – Głos jej się załamał.

– Mila, gdzie one teraz są?

– U moich przyjaciół. Zadbam o to, żeby wróciły do

domu.

– Mila, zrobiłem wszystko, żeby je ochronić. –

Postąpiłem krok w jej kierunku, policzek piekł mnie

jeszcze po uderzeniu. – Nie pozwoliłem Pietowi dalej się

nad nimi pastwić, wybiłem mu z głowy pomysł zabierania

ich z nami. Przepraszam, jeśli cię zawiodłem.

Przygryzła wargę, założyła ręce na piersi.

– Od tej pory jesteś zdany sam na siebie. Ja muszę się

zająć tymi bidulkami.

– Jak to, zostawiasz mnie?

– Ty je zostawiłeś.

– Przecież wiesz, że tak nie było. Myślałem, że

zostaną uwolnione. Mila, dlaczego to robisz?

Patrzyła w ziemię.

– Bo tak trzeba, Sam. Słuchaj uważnie. Gdybyś

musiał opuścić Amsterdam, to wiedz, że właścicielem

przynajmniej jednego baru w każdym większym mieście

świata jest mój podwładny. Wystukaj w swojej komórce

hasło „Roger Cadet”, a wyświetli ci się adres najbliższej

takiej knajpki. Idź tam i powiedz kierownikowi, że

przysyła cię Roger Cadet, a uzyskasz wszelką pomoc.

– Kim jest ten Roger Cadet?

– Rzekomy właściciel. Ale on nie istnieje. To tylko

hasło. Każdy nasz bar ma ten kod, dzięki czemu pojawia

się na mapie GPS.

– Te bary są ze sobą w jakiś sposób powiązane?

– Nie. Żaden nie wie, że istnieją inne takie. Ale każdy

może ci posłużyć za bezpieczny dom.

Przestąpiłem z nogi na nogę.

– Jestem już tak blisko, Mila. Tak blisko dorwania

tego świrniętego Edwarda i odnalezienia mojej żony i

dziecka. Uwolnienia Jasmin Zaid. Nie wycofuj się,

proszę. Pomóż mi.

– Nie jestem ci do niczego potrzebna, Sam. Zdaj się

tylko na siebie i skup na zadaniu, które ci powierzono. Nie

rozpraszaj się niczym innym. Ja muszę pomóc tym

kobietom. Po prostu muszę.

W jej głosie było coś, co wykluczało dalszą dyskusję.

– No trudno.

– Pod tym numerem możesz mnie zawsze złapać. –

Podała mi numer komórki; powtórzyłem go na głos,

kiwnęła głową.

– Powodzenia, Sam. – I wyszła. Żal mi było, że się

rozstajemy, ale nie ma tego złego, co by na dobre nie

wyszło. Bo za nic nie zgodziłaby się na to, co

zamierzałem. Wróciłem do swojego pokoju, wyciągnąłem

spod łóżka torbę i wygrzebałem z niej telefon

komórkowy, który dał mi wieki temu w Brooklynie

August.

Zszedłem na dół, spacerowym krokiem oddaliłem się

od Rode Prins na jakieś osiemset metrów i zatrzymałem

pośrodku mostka łączącego dwa brzegi kanału

Prinsengracht. Pode mną przepływały łodzie z turystami,

za mną przechodziła roześmiana wycieczka szkolona.

Wybrałem numer.

– Tak, słucham – usłyszałem po siódmym sygnale.

– Cześć, August.

Chwila ciszy.

– Skąd dzwonisz?

– Chcę z tobą pogadać.

– Weź się lepiej ujawnij.

– Odpada. Muszę z tobą pogadać. W cztery oczy.

– Hmm, widzisz... postrzelono mnie dzisiaj.

– I co, leżysz w szpitalu?

– Nie, to tylko draśnięcie, no i jeszcze w łeb

oberwałem, ale łepetynę mam twardą. Tak czy inaczej,

odsyłają mnie jutro do domu. Odesłaliby dzisiaj, ale nie

było samolotu.

– Musisz mi pomóc.

– Fakt, Sam, potrzebujesz pomocy. Wiesz coś o tym

trupie, którego znaleziono w sąsiednim mieszkaniu?

– Wiem.

– Ty go załatwiłeś?

– Ja.

– Oj, Sam, Sam.

– Ale to on zaczął – uciąłem. – Możesz się ze mną

spotkać? Tylko bez Howella?

– Chyba żartujesz!

– Ludzie, z którymi byłem w tamtym magazynie,

mają powiązania z gościem, który dokonał zamachu

bombowego w Londynie i uprowadził moją żonę –

powiedziałem. – Mam tego człowieka na widelcu i jak

mnie teraz zgarniecie, to wszystko diabli wezmą. Facet

stoi za tym niedawnym zamachem bombowym w

Amsterdamie i chce przeszmuglować do Ameryki jakąś

eksperymentalną broń. To on nasłał na mnie draba,

którego w samoobronie zabiłem. Coś go łączy z Carem

Kasjerem, którego namierzało nasze londyńskie biuro.

August, to wszystko zaczyna do siebie pasować, a ja

jestem bliski odpuszczenia. Pomóż.

– Ty już nie grasz w pierwszej lidze, Sam. Słuchaj,

ujawnij się; powiedz wszystko, co wiesz, a my ci

pomożemy.

– Nie mogę, August. Wylądowałbym z powrotem w

więzieniu. Howell jest przekonany, że ja z nimi trzymam.

Nie mam czasu mu tłumaczyć, jak jest naprawdę.

– Wyleją mnie z roboty, jeśli nie zgłoszę tej

rozmowy. Dobrze o tym wiesz.

– Tak, wiem. – Czekałem na odpowiedź.

– Gdzie jesteś?

61

August zjawił się po godzinie. Sam. Czekałem na

niego w Rode Prins przy stoliku w głębi, obok

zasłoniętego kotarą wejścia do korytarzyka prowadzącego

do kuchni. Usiadł z ciężkim westchnieniem naprzeciwko

mnie. Fioletowy siniak po moim kopniaku ciągnął się od

skroni po szczękę. Bandaż wypychał mu rękaw

marynarki.

– Jak się czujesz?

– Lepiej nie pytaj. Howell ma jakieś spotkanie, a ja

powiedziałem, że idę się przewietrzyć. – Spojrzał na mnie

– Sam, co ty, u diabła, wyczyniasz?

– Jedną z rodzin mafijnych, które Firma ma na

celowniku, są Lingowie. Założyli tutaj swój przyczółek.

Wspominał o nich jeden z tych świętej pamięci

wizytatorów, których przysłali na inspekcję z Langley do

Londynu.

– Rozumiem. I to ci Lingowie porwali Lucy?

– Nie. Ale muszę wiedzieć, czy Firma nadal ich

obserwuje.

– Po co?

– Interesuje mnie, gdzie magazynują swoje dostawy,

bo chcę im jedną partię podprowadzić.

August otworzył usta, zamknął je, znowu otworzył.

– Chyba nie mówisz poważnie, Sam.

– To jedyny sposób, w jaki mogę dotrzeć do faceta,

który uprowadził Lucy. Ma... ma zakładniczkę, a więc

metody siłowe odpadają. Muszę go jakoś do siebie

przekonać. Ale do tego potrzebna mi wiedza o szlakach

przerzutowych Lingów.

– Tyś chyba na głowę upadł. Wiem, co przeżywasz,

ale musisz wreszcie przyjąć do wiadomości, że nie

odzyskasz Lucy ani dziecka. Ich już nie ma na tym

świecie. Przecież nie przetrzymywaliby przez tyle

miesięcy kobiety z niemowlęciem... – Urwał, jakby

przestraszony tym, co powiedział.

Patrzyłem na niego bez słowa.

– To... na nic – podjął. – Nie odzyskasz ich. Przykro

mi, stary, nawet nie wiesz jak. Ale...

– Wyświadcz mi tę przysługę. W imię starej

przyjaźni.

– Stary, przyjaciele nie stawiają przyjaciół w takiej

sytuacji. Mam wiele do stracenia.

– Tak, masz. A ja nie mam już nic, Auguście. A

wiem, że równy z ciebie chłop i że mi pomożesz. Nie

możesz mi odmówić. – Chciałem dodać „ocaliłem ci

dzisiaj życie”, ale nie mogłem wyłożyć na stół tej karty;

nie widział mnie i to nie byłoby fair.

– Howell łeb mi urwie.

– Howell zostawił w tamtym magazynie grupkę

więzionych kobiet.

– Jakich kobiet?

– Czy wybiegając za mną, kiedy ty i ten drugi agent

oberwaliście, zabezpieczył miejsce przestępstwa?

– Tak.

– A powiedział wam, że na zapleczu przetrzymywana

jest grupa kobiet przeznaczonych do domów publicznych?

August pobladł, przejechał palcem po nieogolonym

policzku.

– Nie. Pierwsze słyszę. Przysięgam.

– Wierzę ci. Bo Howell jest kapitanem Ahabem, a ja

białym wielorybem – powiedziałem. – On traci

perspektywę, Auguście.

– No... nie wiem... Wziąłem głęboki oddech.

– Wiedziałem, że spotykaliście się z Lucy, zanim ja

zacząłem z nią chodzić. Ona mi tego nie powiedziała.

Trzymaliście to w tajemnicy, ale ja nie mam do was

pretensji.

– Nie pasowaliśmy do siebie – wybąkał August. – To

trwało tylko miesiąc.

– Dlaczego?

– Od samego początku nie miałem do niej zaufania. –

Wsunął ręce do kieszeni płaszcza, a mnie ciarki przeszły

po krzyżu. Nie wiedziałem, jak się zachować, w razie

gdyby wyciągnął pistolet. Naprawdę nie wiedziałem.

August stanowił jakby ostatni odprysk mojego dawnego,

normalnego życia, a teraz prosiłem go o skrajnie

niebezpieczną przysługę. Nie wiedziałem, co mi

sugerował, mówiąc w ten sposób o mojej żonie. Wolałem

w to nie wnikać.

Po długiej chwili milczenia podjął:

– Mogę dzwonić do ciebie pod ten numer, gdybym

dowiedział się czegoś o Lingach?

– Tak. – Ulżyło mi. – Dzięki.

– Nie dziękuj mi jeszcze. Niczego nie obiecuję. – Z

tymi słowami wstał od stolika, odwrócił się i wyszedł z

Rode Prins.

Zostałem sam nad filiżanką dobrej kawy Henrika i

przymknąwszy oczy, obmyślałem wstępnie sposób

przechwycenia przesyłki.

Po pięciu godzinach August zadzwonił:

– Mamy u Lingów informatora. Ciężarówki z

dostawami dla nich podjeżdżają pod pewien sweatshop1

we Francji. Niech cię ręka boska broni przed

wchodzeniem na teren, słyszysz? Ani się waż.

Spieprzyłbyś śledztwo, które aktualnie przeciwko nim

prowadzimy. – Podał mi adres. – Te ciężarówki mają na

burtach logo firmy Leeuw en Draak. Lew i Smok.

– Dzięki – powiedziałem i naprawdę byłem mu

wdzięczny.

– Nie dzwoń do mnie więcej, Sam. Powodzenia. – I

rozłączył się. A więc z tą chwilą straciłem również

najlepszego przyjaciela. Bolałem nad tym przez całe

dziesięć sekund.

Potem zadzwoniłem do Pieta.

– Mam to, co nam potrzebne.

1 Półlegalny zakład wykorzystujący siłę roboczą.

62

Nazajutrz, wczesnym popołudniem dżdżystego,

szarego dnia byliśmy już pod Paryżem i czekaliśmy w

deszczu na północnych peryferiach metropolii. Droga z

Amsterdamu na południe, pod adres podany mi przez

Augusta, zajęła nam pięć godzin. Piet siedział obok mnie i

ostrzył na osełce swój wakizashi. Od tego miarowego

ziiit, ziiit, ziiit cierpła mi skóra. Ile czasu można ostrzyć

miecz?

Sweatshop krył się w skupisku szarych budynków

przy autostradzie E19/E15. Marzyłem o pozbyciu się

Pieta. Już niedługo, myślałem. Już niedługo. Na terenie

sweatshopu absolutnie nic się nie działo. Mijały godziny;

zaczynało zmierzchać.

– Jak to się stało, że kanadyjski żołnierz trafił do tego

interesu? – spytał w pewnej chwili Piet, przerywając

milczenie.

Zerknąłem na niego.

– Z nudów. A jak to się stało, że ty zająłeś się

handlem kobietami?

Uśmiechnął się.

– Potrzebowałem kasy na czesne w Akademii Sztuk

Pięknych.

– No, takiej odpowiedzi to się nie spodziewałem.

– Irytujący odsetek amsterdamskiej młodzieży marzy

w tajemnicy o zostaniu drugim Van Goghiem albo

Rembrandtem. Tak czy owak, znałem jednego faceta.

Przyjaciela mamy. Potrzebował pomocy w sprowadzaniu

do Amsterdamu dziewczynek. Pomogłem mu kupić

furgonetkę, żeby było je czym dowozić, a w końcu

przejąłem ten szlak.

– Przejąłeś?

– On się ożenił i uznał, że nie wypada mu handlować

dziewczynami. A co, pomyślałeś, że go zabiłem?

– Właśnie.

– Nie, nie. Znałem go od dzieciaka. – Potarł dolną

wargę. – Prowadzi teraz kafejkę.

Tak prawdę mówiąc, mało mnie obchodziły prywatne

sprawy Pieta, ale czasem dobrze wiedzieć coś bliższego o

człowieku, z którym ma się do czynienia.

– A co znaczy ten miecz?

– Ten miecz to ja.

– Ale jesteś przez niego łatwo rozpoznawalny. Nie

lepiej pozostawać w cieniu?

– To na cześć mojej matki.

– Była Japonką?

– Tak. Przybyła tu z miłości z przyjacielem. Rzucił ją,

ale ona została.

Przypomniało mi się, jak Nic nazwał Pieta

skurwysynem. Może była to nie tyle obelga, ile prawda o

jego pochodzeniu. Jego mama mogła pracować w Rosse

Buurt, wiele kobiet stamtąd nie było Holenderkami.

– Chciałem studiować sztuki piękne, tworzyć coś w

japońskim stylu, na przykład rzeźbić netsuke albo

malować akwarele. Matka zajmowała się tym w wolnych

chwilach. – Wzruszył ramionami. – Ale nic z tego nie

wyszło. Nie cierpieli mnie tam, a dziewczyny unikały. A

pies je trącał. Rzuciłem te studia.

Do głowy by mi nie przyszło, że Piet miał kiedyś

takie plany. Odczytał to z mojej miny.

– Ty miałeś mnie za zepsutego do szpiku kości. –

Roześmiał się.

– No, wiesz...

– Człowieku, wszyscy jesteśmy jadowitymi wężami.

Gregor udaje, że zrzucił skórę, że odrodził się jako

niewiniątko, ale łuski mu zostały. I ciebie też

podejrzewam, że jesteś bardzo przebiegłym wężem, Sam.

Wzruszyłem ramionami.

– Masz prawo. Wypisałem się z wojska. Znam trochę

czeski, bo rodzina babki stamtąd pochodziła. Nie mogłem

znaleźć żadnej przyzwoitej pracy w Pradze, więc

poszedłem na swoje. Powiadasz, że zamieniłeś Akademię

Sztuk Pięknych na handel żywym towarem?

– Nie tak od razu. Najpierw pracowałem na zlecenia

dla amsterdamskiej policji, projektowałem im strony

internetowe i ulotki. – Roześmiał się. – Z czasem

odkryłem, ile płaci druga strona barykady.

Rzuciłem mu przelotne spojrzenie.

– I przerzuciłeś się?

– Żeby zarabiać prawdziwe pieniądze, trzeba być

graczem i iść na całość. Gdybym został w policji, byłbym

teraz trybikiem w ich machinie. A ja tam swoje

odbębniłem i dla odmiany postanowiłem być kimś, kto

takie trybiki ma pod sobą.

– I zająłeś się handlem dziewczynami. – Głos

wewnętrzny kazał mi się zamknąć, dziwne było tak tu

siedzieć i rozmawiać z potworem w ludzkiej skórze.

Wzruszył ramionami.

– Pewny zysk. Rosnący popyt. Niezagrożona podaż.

Brutalnie chłodne wyrachowanie. Zastanawiało mnie,

czy nie jest to aby jakaś wynaturzona forma zemsty za los,

jaki spotkał jego matkę.

– Ale to żywi ludzie, Piet.

– Gadanie. – Wzruszył ramionami. – Ja tam

wychodzę z założenia, że nasz klient, nasz pan.

– A co na to te, którymi handlujesz?

Piet uśmiechnął się lekceważąco.

– One nie mają pieniędzy, a tym samym głosu.

Widzisz, powodzi im się tu lepiej, nawet jako dziwkom,

potem wracają z kasą do siebie. Na dobrą sprawę powinny

mi dziękować.

– Owszem, jeśli robią to z własnej, nieprzymuszonej

woli. A na ogół tak nie jest.

Spojrzał na mnie z dezaprobatą.

– Nie wiedziałem, żeś taki czuły na tym punkcie.

Przegiąłem. Odrazę, jaką we mnie wzbudza,

powinienem okazać dopiero wtedy, gdy będę go zabijał.

– Po prostu wydaje mi się, że o wiele łatwiej

zachować kontrolę nad handlem podróbkami niż żywym

towarem.

– Tak ci się tylko wydaje – wycedził. – Sam spróbuj.

Za cztery dni spodziewam się dostawy kolejnej partii dup

z Mołdawii. Na zamówienie klienta z Londynu.

Wybierzesz sobie jedną i razem ją obłaskawimy.

Zobaczysz, że w tym zasmakujesz.

Gdybym teraz na niego spojrzał, zatłukłbym na

miejscu. Ale był mi potrzebny. Nie odrywałem więc

wzroku od parkingu przed sweatshopem.

Źle zrozumiał moje milczenie.

– A może ty nie lubisz dziewczyn? Chłopców też

mamy, nie tak wielu, ale znam dwóch takich z

Amsterdamu, którzy mogliby ci przypaść do gustu...

– Nie, dziękuję – warknąłem. – Nie jestem

zainteresowany.

– Dziwak z ciebie – stwierdził – za bardzo

przejmujesz się innymi. Inni się nie liczą; liczysz się tylko

ty. Osądzasz mnie. Ale sam niczym się ode mnie nie

różnisz. Kłamiesz, zabijasz, kiedy musisz, żyjesz pod

fałszywym nazwiskiem. Ja nigdy nie zastrzeliłem nikogo

tak, jak ty Nica.

– Jeśli chodzi o Nica, to wyświadczyłem ci przysługę.

– Fakt. – Potarł wargę. – Prześladuje mnie obawa, że

w każdej chwili mogą mnie aresztować, bo nie wiem, co

na mnie nadał ani komu. Potrzebna mi kasa, Sam. Żeby

zwinąć na jakiś czas interes i gdzieś przywarować. A

dobra kryjówka kosztuje. Pionków w grze na nią nie stać,

trzeba być graczem.

– A Edward? – spytałem. – To gracz czy ktoś jeszcze

wyżej postawiony?

– Co rozumiesz pod wyżej postawiony?

– Powiedziałeś, że przemyca jakąś eksperymentalną

broń.

– Podejrzewam, że zajmuje się szpiegostwem

przemysłowym – kradnie plany nowych konstrukcji jednej

firmie i odsprzedaje je innej.

– A co chce teraz przerzucić, Piet?

– Nie twoja sprawa.

– Chciałbym wiedzieć, za co siedzę, gdyby nas

nakryli.

– Jak nas na tym przerzucie nakryją, to już nigdy nie

zobaczysz światła dziennego. – Piet przeniósł wzrok na

magazyn. – O, witamy.

Przy rampie zatrzymywała się właśnie ciężarówka ze

stylizowanymi lwem i smokiem na burcie naczepy.

Wyskoczyło z niej trzech Chińczyków. Dwaj byli w

czarnych trenczach, trzeci, bardziej korpulentny, w

zwyczajnej beżowej kurtce i dżinsach. Ten ostatni ruszył

do bramy magazynu.

Ci w trenczach zostali przy ciężarówce.

– Wchodzimy – warknął Piet.

– Nie – syknąłem. – Oni pod tymi płaszczami mają

obrzyny.

– Skąd wiesz?

– Widzisz, jak materiał pod pachami się wybrzusza?

Jeden jechał w kabinie, drugi wyskoczył z naczepy. Oni

nie wejdą do środka. To konwojenci.

– No to co robimy?

– Nie możemy buchnąć ciężarówki tutaj. Oni po coś

tu przyjechali – transport podróbek szlugów wyładowali

już gdzieś na trasie. Jak wkroczymy teraz, kiedy parkują

pod zaprzyjaźnioną dziuplą, ktoś ze środka natychmiast

zadzwoni do Lingów.

– Chyba że wszystkich rozwalimy.

– Na żadną krwawą jatkę się nie piszę –

oświadczyłem. – A zresztą w naszym fachu lepiej nie

uciekać się do takich metod. Raz-dwa mielibyśmy Lingów

na karku. Musimy dopaść ciężarówkę, kiedy będzie w niej

sama załoga.

63

August siedział w korytarzu bezpiecznego domu,

czekając na pilota samolotu, który miał go zabrać do

Nowego Jorku, i chcąc nie chcąc, słuchał rozmowy

Howella z jednym z techników operacyjnych:

– Panie Howell, mamy osobnika odpowiadającego

podanemu przez pana i Augusta rysopisowi tego faceta z

magazynu. To on?

– Tak. Co to za jeden?

– Piet Tanaka. Narodowość holenderska, były

pracownik kontraktowy amsterdamskiej policji.

– Czym się teraz zajmuje?

– Przepadł bez śladu. Ani adresu, ani miejsca

zatrudnienia.

– August! – ryknął Howell.

August wstał, wszedł do pokoju i spojrzał na ekran

monitora.

– Czy to ten, którego widziałeś w magazynie?

August kiwnął głową.

– Tak, charakterystyczna twarz. To ten.

– Wykopcie mi spod ziemi tego popaprańca – zwrócił

się Howell do technika. – Sam Capra dla niego teraz

pracuje.

– To chyba nie do końca tak – wtrącił August.

– Wy, agencie Holdwine, śpieszycie się, o ile dobrze

pamiętam, na samolot? – wysyczał Howell.

August odwrócił się i wyszedł. Na parterze czekał już

pilot, który miał go zabrać na lotnisko; Howell nie życzył

mu dobrego lotu ani nie podziękował za poświęcenie, z

jakim uczestniczył w akcji. Trujący swąd zdrady wisiał w

powietrzu; czuli go wszyscy, od kiedy Howell zobaczył

Sama Caprę uciekającego z miejsca przestępstwa, a

zarazem meliny, w której przetrzymywano żywy towar na

handel. A swąd zdrady wprawia ludzi w podły nastrój.

64

Po załadowaniu kilku kartonów ciężarówka z

Chińczykami wyjechała z powrotem na autostradę.

Ruszyliśmy za nią, zachowując bezpieczny dystans trzech

samochodów. Piet był dobry w siedzeniu komuś na

ogonie.

– No i jak ją przechwycimy, zanim znowu gdzieś

podjedzie?

– Zmusimy ich do zjechania z autostrady.

– Co takiego? W biały dzień?

– A tak, w biały dzień. Rozdzielili się teraz – dwóch

siedzi w kabinie, jeden w naczepie, przy towarze. Są

czujniejsi tylko na postojach. Aktualnie żadnego

zagrożenia nie przewidują.

– Bo tylko idiota napadałby ich na autostradzie –

wyburczał Piet. – Co proponujesz?

– Podjedź trochę bliżej – odparłem. – Muszę się

lepiej przyjrzeć drzwiom ładunkowym. Potem ich

wyprzedzimy.

Piet dodał gazu i wpasował się w lukę między

pierwszym a drugim z sedanów sunących za ciężarówką

Lingów. Przyjrzałem się jej drzwiom ładunkowym.

Przesuwne w pionie, zabezpieczone od dołu dwoma

oddzielnymi kłódkami. W biegu, przy szybkości ponad

stu kilometrów na godzinę, trudno byłoby je sforsować.

– No, wyprzedzaj.

Piet dał po garach i już byliśmy przed ciężarówką.

Kiedy ją mijaliśmy, rzuciłem okiem na drzwiczki kabiny

kierowcy. Wyglądały zwyczajnie, nie zauważyłem

żadnych modyfikacji, dostrzegłem jeszcze przez szybę

śmiejącego się kierowcę i już ciężarówka została za nami.

– Nie daj się im teraz wyprzedzić.

Rozłożyłem na kolanach mapę. Jakieś pięćdziesiąt

kilometrów przed sobą mieliśmy skrzyżowanie z inną

autostradą przecinającą w poprzek północną Francję.

– Szpula, wyrywamy do przodu. Mam pomysł.

– Chyba cię pogięło! – parsknął Piet, ale z

uśmiechem. Parkowaliśmy naszą furgonetką na wiadukcie

nad autostradą, ciężarówka Lingów powinna tu być za

parę minut.

– Wiesz, co robić?

Kiwnął głową.

– Jak się nie uda, wszystko weźmie w łeb.

– Jak się nie uda, to zginę. Więc nie marudź, tylko

rób swoje.

– Powodzenia. – Podał mi rękę. Uścisnąłem ją,

starając się nie okazywać, z jakim obrzydzeniem to robię.

– Są – powiedział, spoglądając w kierunku

południowym. Pod nami w gęstej, szarej mgle

rzeczywiście majaczyła nadjeżdżająca ciężarówka z

naczepą.

Wyskoczyłem z wozu, przesadziłem barierkę i

siadając na skraju wiaduktu, usłyszałem, jak furgonetka z

Pietem za kierownicą rusza z piskiem opon. Odetchnąłem

głęboko.

Ciężarówka Lingów była już pode mną. Skoczyłem i

wylądowałem na dachu naczepy. Miałem szczęście, bo

niewiele brakowało, a leżałbym na asfaltowej jezdni

rozjeżdżany na placek przez pędzące nią sznury aut.

Zamierzałem od razu płynnie wykonać parkourową roladę

i przetoczyć się w stronę kabiny kierowcy, bo w ten

sposób nie narobiłbym większego hałasu. Nie wyszło.

Pośliznąłem się na mokrej powierzchni i upadłem na

wznak. W tym samym momencie ciężarówka weszła w

lekki zakręt i siła odśrodkowa zaczęła mnie spychać na

skraj dachu, ten od strony pasażera.

Jak mnie zauważą w bocznym lusterku, to nie żyję,

pomyślałem. Zapierając się rozpaczliwie rękami i nogami,

w ostatniej chwili natrafiłem piętą na lekkie zagłębienie w

dachu i jakimś cudem zdołałem wyhamować.

Leżałem przez chwilę w całkowitym bezruchu.

Zobaczyli mnie? Musiałem też brać pod uwagę

ewentualną łączność radiową między kabiną kierowcy a

facetem podróżującym w naczepie. Mógł przecież zgłosić

tym z kabiny, że z dachu dochodzą jakieś podejrzane

stukoty. W takim wypadku skręciliby w najbliższy zjazd z

autostrady, poszukali ustronnego miejsca i tam się mnie

pozbyli.

Nie. Minęliśmy następną tablicę informującą o

zjeździe. Z szarych chmur zaczęło padać. Ciężarówka

pędziła dalej.

Zacząłem pełznąć po dachu w stronę kabiny

kierowcy. Powoli, stałym tempem, trzymając głowę nisko,

żeby nie zauważył mnie któryś z innych użytkowników

drogi. Zaryzykowałem rzut oka za siebie. Piet był już z

powrotem na autostradzie i jechał za nami blisko, ale nie

za blisko.

Padało coraz rzęsiściej, metalowy dach zrobił się

bardziej śliski, coraz trudniej było mi się na nim

utrzymać.

Doczołgałem się w końcu do przedniej krawędzi

naczepy. Dach szoferki miałem na wyciągnięcie ręki pod

sobą. Mogłem się na niego z łatwością opuścić, ale

stałbym się widoczny jak na dłoni dla kierowców aut

nadjeżdżających z przeciwka. Każdy ma teraz telefon

komórkowy; tylko tego by brakowało, żeby ktoś zgłosił

francuskiej policji, że jakiś wariat surfuje po autostradzie

na ciężarówce.

Opuściłem się więc nogami naprzód w wąską

przestrzeń między szoferką a naczepą. Namacałem

stopami półeczkę na spodzie tej szczeliny i przenosiłem

już na nią cały ciężar ciała, kiedy ciężarówka podskoczyła

na jakiejś nierówności drogi i prawa stopa mi się

ześliznęła. Grawitacja pociągnęła mnie w dół.

Uchwyciłem się instynktownie plątaniny kabli łączących

szoferkę z naczepą. Stopa wylądowała na metalowym

sprzęgu. Pode mną, między ciężkimi kołami, rwała wstęga

asfaltu.

Znalazłem w miarę stabilne oparcie dla nóg. Teraz

albo nigdy.

Ściskając w jednej ręce pistolet Pieta, zacząłem

wsuwać powoli drugą za róg kabiny. Planowałem

otworzyć jednym szarpnięciem drzwiczki od strony

pasażera i wpaść do środka, zanim siedzący w szoferce

konwojent ochłonie na tyle, żeby mnie wypchnąć pod

koła pędzących za nami samochodów. Smagał mnie prąd

powietrza, deszcz siekł w oczy.

Wyjrzałem zza winkla i napotkałem wzrok

mężczyzny wychylającego się przez okno.

65

Na widok ludzkiej głowy wychylającej się zza kabiny

zbaraniałemu pasażerowi oczy niemal wyszły z orbit; był

pod czterdziestkę, dobrze zbudowany.

Obaj zamarliśmy w bezruchu, na trzy sekundy czas

się zatrzymał. Potem facet błyskawicznym ruchem sięgnął

po broń.

Ledwo zdążyłem schować głowę, padł strzał. Pocisk,

krzesząc jasną iskrę, odbił się rykoszetem od metalowej

burty naczepy.

Ciężarówka ostro skręciła, zmieniając pas ruchu,

zaraz potem szarpnęło mną w drugą stronę, kiedy równie

gwałtownie wracała na poprzedni.

Próbowali mnie zrzucić. Zapierając się o śliski od

deszczu metal, zobaczyłem furgonetkę Pieta

wyprzedzającą ciężarówkę od strony kierowcy. Spod jej

kół tryskały fontanny wody. Z szoferki ciężarówki

doleciał stłumiony huk, pewnie strzelali do Pieta.

Wątpliwe, żeby to kierowca puścił kółko i chwycił za

broń. Strzelał raczej pasażer. Pewności nie miałem, ale

postanowiłem zaryzykować. Teraz pozostawało mi tylko

działać na chama, ale z głową. Wysuwając się ponownie

zza kabiny, usłyszałem kolejny huk wystrzału.

Szarpnąłem za klamkę, ale zanim drzwiczki zdążyły się

otworzyć, ktoś przytrzymał je od środka.

Tego nie przewidziałem. Straciłem równowagę,

poleciałem do przodu, ześliznąłem się z mokrego

metalowego stopnia i uczepiony kurczowo klamki jedną

ręką, zawisłem w powietrzu, niemal szorując podeszwami

po asfalcie.

Pistolet wyleciał mi z dłoni. Odbił się z metalicznym

stukotem od stopnia kabiny i spadł na jezdnię, gdzie

zmiażdżyły go koła.

Szyba tuż nad moją głową poszła w drobny mak,

zasypał mnie grad okruchów szkła. Spanikowany pasażer

strzelał na oślep. Sięgnąłem drugą ręką do klamki,

podciągnąłem się z powrotem na stopień i wskoczyłem

szczupakiem przez okno do wnętrza kabiny, uderzając

grzbietem o górny odcinek ramy okna. Na przywitanie

rąbnąłem pasażera łokciem w gardło i popchnąłem go na

kierowcę.

Miałem pięć sekund na wygranie tej walki. Kierowca

przerzucił pistolet z lewej ręki do prawej i strzelił do

mnie. Pocisk wyorał mi płytką bruzdę przez sam wierzch

głowy. Zabolało, zapiekło. Chwyciłem pistolet za lufę i

popchnąłem w dół; kierowca, trzymając jedną ręką

kierownicę, odruchowo nacisnął spust. Drugi pocisk wbił

się w siedzenie tuż obok nogi pasażera. Ten wrzasnął i

spanikowany próbował się odsunąć. Przyłożyłem mu

pięścią wolnej ręki między oczy. Sflaczał. Przesunąłem

się nad nim i przyparłem kierowcę do drzwiczek od jego

strony. Ból w miejscu, gdzie drasnął mnie pocisk, był taki,

jakby ktoś szorował mi po skórze zapaloną zapałką.

Próbował mnie odepchnąć, ale zaparłem się jedną

nogą o przednią szybę, a drugą wyprowadziłem trzy

szybkie, silne ciosy z kolana w krtań i oczy. Pistolet

wypadł mu z dłoni.

Ciężarówka odbiła ostro w bok, poczułem, jak opony

opuszczają asfalt i suną poboczem porośniętym trawą i

chwastami. Wpadaliśmy w poślizg.

Wpakowałem kolano w brzuch kierowcy, chwyciłem

go za gardło pod szczęką.

– Kark ci skręcę – wysapałem po mandaryńsku. –

Teraz słuchaj. Mój kolega chce was rozwalić. Ja nie.

Chodzi nam tylko o ładunek. Rozwali was, nawet jak

pójdziecie na współpracę. Ja daruję wam życie. Kumasz?

– I skręciłem mu lekko szyję. Kiwnął głową.

Podniosłem pistolet i wbiłem kierowcy lufę pod

żebra.

– Jedź jak gdyby nigdy nic.

Facet chwycił za kierownicę, wyprowadził

ciężarówkę z powrotem na drogę. Zatrąbił przeraźliwie

mijający nas mercedes, którego kierowca, nieświadomy

dramatu rozgrywającego się w szoferce, pogroził nam

pięścią.

Zrównała się z nami furgonetka. Jej dach szpeciła

dziura po pocisku. Piet, pochylając się nad kierownicą,

wyjrzał ostrożnie przez przednią szybę. Pomachałem mu.

– Ten z furgonetki chce was rozwalić – powtórzyłem.

– Znasz angielski?

– Trochę – bąknął kierowca.

– Nie zdradzaj się z tym przed nim. To świr. W tej

chwili ja jestem twoją ostatnią deską ratunku, łapiesz?

Kierowca kiwnął głową. Nieprzytomny pasażer nie

brał w rozmowie udziału.

– Przekaż temu w naczepie, że zjeżdżamy z

autostrady, a jak się zatrzymamy, ma odłożyć broń i wyjść

z podniesionymi rękami. Powiedz mu, że jak nie

posłucha, przestrzelę ci kolano.

Kierowca powtórzył posłusznie moje słowa do

walkie-talkie.

Dałem Pietowi na migi do zrozumienia, że ma jechać

za nami. Na moje polecenie kierowca ciężarówki skręcił

w najbliższy zjazd z autostrady. Starłem dłonią wilgoć z

twarzy. Boczna droga biegła między zamglonymi łąkami,

na których pasły się krowy, pewnie z jakichś okolicznych

farm mlecznych. Jak okiem sięgnąć ani żywego ducha.

Droga była stara, wąska, asfalt po brzegach wykruszony.

Gdzieś na czwartym kilometrze zobaczyłem w oddali

rozpadającą się, wzniesioną z kamienia ruderę. Wyglądała

na stodołę. Kiedy do niej dojechaliśmy, kazałem kierowcy

się zatrzymać.

– Pamiętaj, rób, jak powiedziałem, bez względu na to,

o czym będę rozmawiał z tamtym z furgonetki –

zwróciłem się po chińsku do kierowcy. – Zaprowadzę was

do tej stodoły, zostaniecie w niej, a ja wrócę do

ciężarówki i odjedziemy. Zrozumiałeś?

Kierowca kiwnął głową.

Piet tymczasem zaparkował i z pistoletem gotowym

do strzału podszedł do nas. Wyciągnąłem kierowcę z

kabiny, trzymając go na muszce.

Zazgrzytał metal. Obejrzałem się. To otwierały się

drzwi ładunkowe naczepy i Piet miał już wskakiwać do

środka.

– Rób, jak ci mówiłem! – zawołał po mandaryńsku

kierowca.

– Nie strzelaj! – wrzasnął konwojent, wyskakując z

naczepy z rękami w górze.

Przestępczość jest rodzajem wojny. Tyle że żołnierze

są gotowi oddać życie za swój kraj, natomiast na palcach

jednej ręki można policzyć takich, którym uśmiecha się

umrzeć za watażków w rodzaju Lingów. Lojalność jest

jak dym nad pogorzeliskiem. Byle podmuch ją rozgania.

– Skąd mam mieć pewność, że nas nie pozabijasz? –

spytał po chińsku kierowca.

– Bo gdybym chciał was zabić, to już byście nie żyli

– odparłem.

Zastanawiał się przez chwilę w milczeniu. W końcu

doszedł chyba do wniosku, że i tak innego wyjścia nie ma.

Konwojent miał około czterdziestki i był korpulentny.

Wargi mu drżały, mrugając, patrzył na krowy na

pastwisku.

– Trzymaj – powiedział Piet, wręczając mi pistolet. –

Rozwal ich.

– Nie na widoku – warknąłem. – Otwarta przestrzeń,

echo poniosłoby huk wystrzałów nie wiadomo dokąd, a

zresztą ani mi się śni taskać potem trupy do lasu. Załatwię

sprawę w tej stodole. A ty sprawdź tymczasem ładunek.

Jeśli znajdziesz jakieś czipy lokalizujące, wyrzuć je.

Lingowie mogą monitorować swoje transporty. Tych

żółtków biorę na siebie.

Piet spojrzał z uśmiechem na Chińczyków.

– Boże, co za tępaki. My tu rozmawiamy o ich

wykończeniu, a oni stoją jak te barany.

Ale konwojent z naczepy zdradzał wyraźne oznaki

podenerwowania. Można było odnieść wrażenie, że zaraz

rzuci się do ucieczki.

– Spokojnie – powiedziałem do niego po

mandaryńsku. – Wszystko gra. Chodźcie ze mną.

Kazałem kierowcy wywlec z kabiny nieprzytomnego

konwojenta i wziąć go na plecy. Posłuchał, przerzucił go

sobie przez ramię.

– To mój pierwszy kurs – powiedział drżącym

głosem konwojent z naczepy. – Jestem nauczycielem.

Szwagier mnie w to wciągnął, nie znam się na tym... – Na

głowie miał bejsbolówkę Jankesów.

Poprowadziłem ich przed sobą w stronę stodoły.

Kiedy przechodziliśmy przez dziurę w płocie, obejrzałem

się. Pieta nie było, pewnie wlazł już do naczepy.

Stodoła była stara i kiedy kopnąłem wrota, kabłąk

zardzewiałej kłódki pękł. Gestem zaprosiłem Chińczyków

do środka.

– Litości – zaskamlał konwojent. – Błagam, nie rób

tego.

– Siadajcie – poleciłem.

Kierowca ułożył na ziemi nieprzytomnego

konwojenta z szoferki i usiedli.

– Tamten musi pomyśleć, że nie żyjecie.

Zrozumiano? Ale ja was nie zabiję.

Pokiwali głowami, nie spuszczając wzroku z

pistoletu.

Cofnąłem się o krok.

– Ty – zwróciłem się do konwojenta. – Rzuć mi

swoją czapkę.

Ściągnął z głowy i rzucił mi bejsbolówkę Jankesów.

Chwyciłem ją i nasadziłem sobie na pozlepiane krwią

włosy.

– Teraz portfele i dokumenty.

Rzucili mi je skwapliwie.

– Teraz wstańcie. Odwróćcie się.

Kiedy to zrobili, rąbnąłem jednego, a zaraz potem

drugiego kolbą pistoletu w potylicę. Osunęli się na ziemię

bez czucia. Dla pewności przyłożyłem jeszcze każdemu z

piąchy. Z tym od początku nieprzytomnym dałem sobie

spokój. Następnie oddałem trzy strzały w powietrze i

wróciłem do ciężarówki.

Piet przeglądał dokumenty. W manifest wpisano, że

ciężarówka wiezie tureckie papierosy, które mają trafić do

Londynu. Oczywiście nie była to prawda. Pochodziły z

Chin i zapewne wyprodukowano je w jakiejś nielegalnej

fabryczce.

– Znalazłeś jakieś czipy lokalizacyjne? – spytałem.

– Nie – odparł Piet. – Czysto.

– No to w drogę.

– Chciałbym zobaczyć tych Chinoli.

– No to idź tam i ich sobie obejrzyj – powiedziałem

obojętnie. Gdyby to zrobił, musiałbym go zastrzelić.

Przyglądał mi się przez chwilę.

Na drodze pojawiła się nagle mała farmerska

półciężarówka. Za kierownicą siedziała starsza kobieta.

Przyglądała nam się ciekawie, przejeżdżając obok.

To spłoszyło Pieta.

– Spadamy stąd – zadecydował. – Ja poprowadzę

ciężarówkę, ty furgonetkę.

Mijając opuszczone zabudowania dawnego przejścia

granicznego, wpadliśmy na pełnym gazie do Belgii. Dzień

był pochmurny i wzdłuż autostrady paliły się latarnie – na

biało we Francji, po belgijskiej stronie na żółto.

Piet, który wciąż się obawiał, że znowu może zostać

zdradzony, odebrał mi komórkę i nie miałem jak

skontaktować się z Milą. W furgonetce nie było

zainstalowanego telefonu, ale był GPS.

Nie zamierzałem działać na ślepo.

Przyszła pora, żeby sprawdzić, czy Mila mówiła

prawdę.

66

Wprowadziłem do GPS-u furgonetki hasło Roger

Cadet i spojrzałem na monitor. Według Mili powinny się

na nim teraz wyświetlić podległe jej mocodawcom bary,

które ewentualnie mógłbym wykorzystać w charakterze

kryjówki.

Jeden wynik: Bruksela, Taverne Chevalier, przy

Avenue Lord George, w dzielnicy dyplomatycznej. Kiedy

dojeżdżaliśmy do Brukseli, błysnąłem światłami. Piet

zjechał na pobocze, podszedłem do szoferki.

– Muszę przepłukać gardło i wrzucić coś na ruszt, a

poza tym zadzwonić w kilka miejsc.

– Na dzwonienie ci się zebrało? – warknął Piet. –

Prujemy dalej.

– To nie jedyny interes, jaki ubijam. Albo się

zatrzymujemy, albo oddajesz mi komórkę.

– Żadnych telefonów.

– Muszę trzymać rękę na pulsie, bo następny interes

przejdzie mi koło nosa, a właśnie go nagrywam. Nie mogę

zasypiać gruszek w popiele.

W oczach Pieta rozbłysła chciwość.

– Co to za interes?

– Złoty można śmiało powiedzieć. Przerzut sprzętu

wojskowego. – Myślałem już o telefonie, który musiałem

wykonać.

– Gdzie chcesz się zatrzymać?

– Znam tu jedno takie miejsce.

Taverne Chevalier okazała się skromną knajpką,

jedną z tych, gdzie dowartościowują się ci z poczuciem

niedowartościowania. Wyłożona mahoniem, bar z rzędem

dystrybutorów kuflowego piwa belgijskich i

holenderskich marek, niektóre serwowane w

staroświeckich, ceramicznych kuflach. Salka

rozbrzmiewała wielojęzycznym gwarem. Spodnie

biodrówki, okulary w czarnych oprawkach, mężczyźni i

kobiety z wystudiowanymi uśmiechami urzędników.

Bruksela to miasto dyplomatów i handlowców;

przemknęło mi przez myśl, że jeśli Mila i jej tajemniczy

mocodawcy nie są w ciemię bici, to pod każdym stolikiem

znajduje się pluskwa rejestrująca rozmowę.

– Nie ma czasu na popijanie, a jak jesteś głodny, to

weźmy coś na wynos. – Piet był podminowany.

Ciężarówkę zostawiliśmy na parkingu parę przecznic

dalej i trząsł się teraz o ładunek.

– Znam właściciela tej knajpy – skłamałem.

– Tu się nie da robić interesów. Za dużo ludzi.

– Zaufaj mi – powiedziałem.

Piet parsknął śmiechem.

– Raczysz żartować.

Zmierzyłem go wzrokiem.

– Co pijesz?

– Chyba wrócę do ciężarówki. Za dwie godziny

możemy być w Amsterdamie.

– I będziemy. Chodź.

Usiedliśmy przy stoliku, zaczekaliśmy na kelnerkę i

zamówiliśmy dwa lagery jupiter. Kiedy z nimi wróciła,

wsunąłem jej w dłoń banknoty i szepnąłem:

– Chciałbym się widzieć z kierownikiem.

– Jest zajęta, proszę pana.

– Dla mnie znajdzie chyba czas. Jestem od Mili.

Kelnerka zniknęła na zapleczu baru i po chwili

wyłoniła się stamtąd korpulentna, mnie więcej

pięćdziesięcioletnia kobieta ze ściągniętymi brwiami.

– Słucham pana?

– Jestem znajomym Rogera Cadeta – powiedziałem,

wykorzystując hasło, które podała mi w Amsterdamie

Mila.

Kobieta kiwnęła głową.

– Każdy znajomy Rogera jest tu mile widziany.

– Zastałem go? Chciałbym z nim porozmawiać na

osobności.

Zerknęła na Pieta.

– Spytam, czy pana przyjmie.

– Zostań tutaj – zwróciłem się do Pieta – racz się

piwem, ja zaraz wracam.

– Nie. Kto cię tam wie, czy do kogoś nie zadzwonisz

i nie powiesz mu, gdzie jest przesyłka. Idę z tobą.

Nachyliłem się do ucha Pieta.

– Mam z facetem do obgadania kilka spraw w

związku z tym przerzutem broni, ale mogę cię

dokooptować do pomocy i odpalić działkę z zysku.

Jesteśmy wspólnikami, tak?

Piet był rozdarty; pieniądze kusiły, ale nie chciał

spuszczać mnie z oka.

– Nie podoba mi się to, Sam.

– Posłuchaj. Ryzykowałem życie tam na ciężarówce.

Nie pogrywam z tobą. Trzymamy sztamę, prawda, Piet?

Ale mam też inne zobowiązania i muszę ich

dotrzymywać. Chyba to rozumiesz? Ja cię nie

podejrzewam, że pod moją nieobecność wyjdziesz stąd i

odjedziesz wyładowaną ciężarówką w siną dal. Wracam

najdalej za dwie minuty.

Przecisnąłem się za kierowniczką przez tłum

dyplomatów i szczupłych pięknych ludzi i weszliśmy na

schody. Obejrzała się na mnie.

– Pan nowy?

– Tak. I w kłopocie. Potrzebna mi broń, telefon

komórkowy...

Przekręciła klucz w zamku drzwi po lewej stronie

podestu. Zerknąłem na schody. Piet nie szedł za nami.

Przestąpiłem próg pomieszczenia.

– Mam na imię Eliane – powiedziała kierowniczka,

zamknąwszy za nami drzwi. – Czemu pan wcześniej nie

zadzwonił?

– Nie mogłem. Nie mam komórki.

Pod ścianami stały regały, część półek zajmowała

broń palna. W rogu stało zasłane łóżko polowe.

Najchętniej zwaliłbym się na nie i zasnął. Marzenie ściętej

głowy. Przeszukałem półki. Wybrałem dwa glocki, kilka

magazynków na zapas, tłumiki.

– Czego jeszcze panu trzeba?

– Czeka mnie konfrontacja z liczną grupą – odparłem.

– Będą uzbrojeni po zęby, a ja sam jeden. Nie pozostaje

mi chyba nic innego, jak wybić ich do nogi.

Eliane zamrugała.

– Zamierza pan pozabijać wszystkich?

Przełknąłem ślinę.

– Sam nie wiem. – Cholera. Zamierzałem? Gdybym

pozostawił przy życiu choć jednego z członków grupy, to

mógłby wpaść w ręce holenderskiej policji i puścić farbę

na przesłuchaniach. Zaid postawił sprawę jasno – wszyscy

mają zginąć, dla ochrony dobrego imienia Jasmin. Z

drugiej strony ona przeszła pranie mózgu, co ją w jakimś

sensie usprawiedliwiało.

Eliane otworzyła jakiś karton. Był oznaczony znanym

mi logo. Militronics, Zaid’s Company. Sprzęt

produkowany przez jego firmę miał mi pomóc w ocaleniu

jego córki.

– Ma pani kajdanki albo coś w tym rodzaju? –

spytałem.

– Mam, ale podobno chce pan zabijać, a nie brać

jeńców.

– Nigdy nie wiadomo, jak się potoczą sprawy. Niech

mi pani da kilka kompletów.

Wręczyła mi gruby pęk plastikowych, ząbkowanych

pasków do krępowania nadgarstków.

– I jeszcze to. Granat błyskowy – powiedziała. –

Zmodyfikowana wersja tych, których używa policja. Wie

pan, jak się nim posługiwać? Tutaj jest przycisk

uaktywniający, a tu się nastawia opóźnienie.

– Dzięki. Tylko jak ja się z tym wszystkim zabiorę? –

Nie mogłem przecież zejść na dół, do Pieta, obładowany

sprzętem. – Zaparkowałem swoją furgonetkę jakiś

kilometr stąd. Da się to jakoś do niej przetransportować?

– Da się – powiedziała. – Ten mężczyzna z panem...

to jakiś podejrzany typ.

– To bezwzględny morderca i handlarz żywym

towarem. Muszę go zwabić, zresztą nie tylko jego, w

zasadzkę.

– A zatem nie wolno nam popełnić błędu –

powiedziała Eliane. Podobała mi się. Byłem ostatnio

oceniany przez tylu ludzi, od Howella począwszy,

poprzez Augusta, po Milę, a Eliane po prostu chciała mi

pomóc. Ucałowałbym ją za to.

Opisałem jej furgonetkę i dałem kluczyki.

– I jeszcze jest mi potrzebny telefon komórkowy.

Zaprogramowany na numer, pod którym złapię Milę. –

Zdjąłem bejsbolówkę i Eliane pokręciła głową na widok

zakrzepłej krwi. Obejrzała ranę.

– Jest powierzchowna, ale trzeba ją opatrzyć –

orzekła.

– Nie ma na to czasu. Jak zaraz nie zejdę na dół, on

zacznie coś podejrzewać. Ile zajmie przeniesienie tego

sprzętu do furgonetki?

– Dziesięć minut.

– Jeszcze gotówka. Z tysiąc euro. Ma pani tyle?

Muszę mieć coś na dowód, że ubiłem interes z panem

Cadetem.

Podeszła bez słowa do wmurowanego w ścianę sejfu,

wystukała na klawiaturze kombinację cyfr, otworzyła go i

wręczyła mi plik banknotów.

– No, to do roboty – powiedziała. – Oboje mamy coś

do załatwienia.

Miała rację. Zbiegłem po schodach. Piet siedział przy

stoliku i z ponurą miną sączył piwo. Przysiadłem się i

wręczyłem mu sto euro. Spojrzał na mnie zdziwiony.

– Cadet był mi winny trochę kasy – wyjaśniłem. – No

i dał mi zaliczkę na konto następnej roboty.

– Warto się było dla tego zatrzymywać?

– Z mojego punktu widzenia warto, Piet.

Skinąłem na kelnerkę. Musiałem dać Eliane czas na

znalezienie furgonetki i upchnięcie w niej tego, co

dostałem.

Z kolumn głośnikowych poleciało Purple Haze

Jimiego Hendrixa. Nie za głośno, ale to wystarczyło, by

wprowadzić trochę funkowej atmosfery do tego

zainfekowanego garniturami pubu. Piet odchylił się na

oparcie krzesła, przymknął oczy. To był długi, ciężki

dzień. Umysł i ciało chciały się zrelaksować, wydalić z

siebie adrenalinę.

Zamówiłem specjalność zakładu, grube kanapki z

szynką ardeńską, a Piet wydudlił czterema łykami kolejną

szklanicę piwa, lecz kiedy kelnerka zaproponowała

jeszcze jedną kolejkę, powiedział:

– Nie, kawę poproszę.

Ja też poprosiłem o kawę.

– Weź te kanapki i kawę na wynos – mruknął Piet.

– Nie – powiedziałem. – Zostaję tutaj, bo chcę jak

człowiek zjeść kolację. – Nachyliłem się do niego i

wysyczałem: – Postrzelono mnie dzisiaj, Piet, i straciłem

sporo krwi. Z narażeniem życia zeskakiwałem z wiaduktu

na ciężarówkę. Jak mówię, że jemy tutaj, to jemy tutaj.

Należy nam się mała przerwa.

Czy byłem mu jeszcze potrzebny? Widziałem po jego

oczach, że to rozważa.

Pośpiesz się, Eliane, pomyślałem. Wolałem nie

ryzykować spojrzenia na zegarek ani na zegar nad barem.

Piet obserwował mnie bacznie, poszukałem więc azylu w

szklanicy piwa.

Obok naszego stolika, rozmawiając przyciszonymi

głosami po niemiecku, przeszli dwaj mężczyźni w

garniturach. Piet się skrzywił.

– Nienawidzę tych urzędasów. Wydaje im się, że

rządzą światem, a te ich rządy o kant dupy potłuc.

– Tylko tacy jak my mogą im zagrać na nosie.

Piet nie odpowiedział, bo w tym momencie do stolika

podeszła kelnerka z kawą.

– A te kanapki proszę nam zapakować na wynos –

zwrócił się do niej.

– Ale...

– Żadne ale, Sam – wpadł mi w słowo tonem

nieznoszącym dyskusji. – Nie podoba mi się tutaj. Dopiję

tę kawę i wychodzimy.

Zdążyłem już zauważyć, że im bliżej jesteśmy zajęcia

się właściwym przerzutem na zlecenie Edwarda, on coraz

bardziej stara się przejąć inicjatywę. To było jego

rozdanie; ja byłem tu tylko na przyczepkę. Dobrze, niech

myśli, że sobie mnie podporządkował.

– Jak chcesz, Piet. – Ale nie śpieszyłem się.

– Dokończ kawę. Ja muszę zadzwonić. Zaraz

wracam. – Wstał i wyszedł z Taverne Chevalier.

Nie widziałem go przez okno baru. Niepokoiło mnie

to. Gdyby mi się teraz urwał, straciłbym jedyną szansę

dotarcia do Edwarda, odnalezienia Jasmin i dowiedzenia

się, co spotkało Lucy.

Idź za nim, podpowiadał głos wewnętrzny.

Kelnerka postawiła przede mną torebkę z

zamówionymi przez nas kanapkami. Zapłaciłem jej i

wstałem od stolika.

Wyszedłem z Taverne Chevalier drzwiami

frontowymi. Piet, stojący kilka kroków od nich, zamykał

właśnie klapkę telefonu komórkowego. Popatrzył na mnie

dziwnie.

67

Pokazałem mu torebkę z kanapkami.

– To co, w drogę?

– Tak – burknął. – Podejdź tu, Sam.

Kiedy podszedłem, popchnął mnie przed sobą i

przyparł do drzwi pobliskiego sklepiku.

– Ręce na drzwi.

– No, co jest? O co chodzi?

Obmacał mi wprawnie ramiona i nogi. Sprawdzał,

czy nie mam przypadkiem czegoś, czego mieć nie

powinienem. Wyciągnął z mojej kieszeni plik euro.

– Dosyć tego. Nie mam komórki, nie mam broni.

Ładnie mi odpłacasz za ocalenie tyłka. Oddaj pieniądze.

Wepchnął mi plik banknotów w dłoń.

– No. Przepraszam – mruknął po chwili.

Udałem wkurzonego.

– Pomogłem ci, wynalazłem tę przesyłkę Lingów,

bardziej dzisiaj ryzykowałem. Jeśli któryś z nas miałby

nie ufać drugiemu, to chyba prędzej ja tobie.

– Może – burknął. – Ty pewnie się uważasz za

sprytniejszego, za twardszego ode mnie. – A więc uznał

mnie za zagrożenie dla siebie; zeskoczyłem na pędzącą

ciężarówkę i uprowadziłem ją. Odezwała się urażona

męska duma. – Chodźmy.

– Usiądźmy i zjedzmy tutaj, jeśli tawerna ci nie

odpowiada. Nie lubię zimnego żarcia. – Musiałem dać

Eliane czas na powrót. W najgorszym razie udam, że

zgubiłem w tawernie kluczyki do furgonetki i będziemy

musieli tam wrócić, ale wtedy jego podejrzliwość

niepomiernie wzrośnie.

Był chyba zażenowany swoim przypływem

nieufności do mnie, bo nie oponował. Usiedliśmy na

ławeczce przy ulicy i zabraliśmy się do kanapek. Zza rogu

wypadła na pełnym gazie kobieta na skuterze.

Rozpoznałem Eliane. Miałem nadzieję, że Piet

pochłonięty konsumpcją nie zwrócił na nią uwagi.

– Muszę do kibelka – powiedziałem, kiedy

skończyliśmy.

– Ja też – mruknął.

Wolałbym wrócić do tawerny sam; miałem tam do

odebrania kluczyki do furgonetki. Ale trudno. Eliane stała

za barem i nalewała piwo do szklanki. Obrzuciła nas

obojętnym spojrzeniem.

Weszliśmy z Pietem do toalety; skończyłem pierwszy

i wyszedłem. Przechodząca korytarzykiem Eliane otarła

się o mnie i wykrzykując jakieś polecenie do barmana,

wcisnęła mi w dłoń kluczyki, które po chwili znalazły się

w mojej kieszeni.

Na moje ramię spadła dłoń Pieta.

– Wiesz, miałeś rację, ten przystanek dobrze mi

zrobił. Czuję się jak nowo narodzony. No, ale teraz w

drogę.

Wyszliśmy w ciemność i pomaszerowaliśmy aleją. Za

naszymi plecami cichły powoli gwar i muzyka Taverne

Chevalier. Piet nie zdejmował dłoni z mojego ramienia.

– Czyli wracamy do Amsterdamu? – spytałem.

– Tak. Rozmawiałem z Edwardem. Mamy tam

spotkanie z nim i jego ludźmi. Przygotujemy z nimi

przesyłkę, przewieziemy ją do Rotterdamu, tam

zainkasujemy honorarium i idziemy w miasto.

– Kiedy to spotkanie?

– Za trzy godziny.

– Wyrobimy się.

Widać już było parking, a na nim ciężarówkę i stojącą

obok furgonetkę. No, nareszcie. Za trzy godziny albo sam

nie będę żył, albo zabiję Pieta i porywaczy Jasmin, ją

odnajdę, a z Edwarda wyduszę, gdzie są teraz moja żona i

dziecko.

– Wiesz, Sam – powiedział Piet – masz rację.

Dowiodłeś, i to nie raz, że jesteś godny zaufania. Trzymaj.

Ty teraz prowadź ciężarówkę.

Zatrzymałem się. No, nie. Inaczej to sobie

wyobrażałem.

– Nie, nie, w porządku – żachnąłem się. – Nie krępuj

się, prowadź ją dalej.

– Nie. Niech to będzie dowód, że ci ufam.

Przeszedł mnie zimny dreszcz. Mówił szczerze czy

może widział, jak Eliane przekazuje mi kluczyki?

Zaufanie czy podejrzliwość? Wciąż był mi potrzebny;

nie znałem miejsca tego spotkania, a nawet gdybym znał,

lecz pojawił się bez niego, nie wpuszczono by mnie.

– Dobra, dawaj kluczyki.

Wygrzebał je z kieszeni, ja wręczyłem mu w zamian

kluczyki do furgonetki.

– Jedź za mną – powiedział.

– A jak nas rozdzieli ruch na drodze?

– Nie rozdzieli – zapewnił mnie.

Wsiadłem do ciężarówki. Może chodziło tylko o to,

że zmęczyło go jej prowadzenie. Może tylko o to. Ale

telefon, broń i reszta znajdowały się teraz poza moim

zasięgiem. A kiedy już dotrzemy na miejsce, nie będę

miał pretekstu, żeby choć zbliżyć się do furgonetki.

Wchodziłem, bezbronny i osamotniony, w paszczę

lwa.

68

Amsterdam, grubo po północy. Noc jest niczym

lustro, w którym przegląda się to miasto, światła

Amsterdamu odbijały się w chmurach gwiazdozbiorami

iskier. To miasto nigdy na dobre nie zasypia. Noc jest

porą, kiedy rozkwita wiele amsterdamskich interesów.

Jechałem za Pietem. Z filmu, który oglądałem,

wynikało, że będzie ich dziesięcioro, wliczając w to

Edwarda. Spotkamy się w jakimś ustronnym miejscu,

żeby przepakować broń w kartony z papierosami. Zajmie

się tym pewnie część gangu, reszta będzie stała na

czatach. Taki podział ról powinien mi ułatwić zadanie, ale

nie na długo.

Szkoda, że nie miałem pistoletu, ale ten problem da

się szybko rozwiązać.

Piet zatrzymał się przed jakimś starym browarem na

południowych przedmieściach Amsterdamu, pod

wypłowiałą tablicą informującą w języku holenderskim,

że browar jest zamknięty na czas renowacji. Stała tam już

inna nieoznakowana ciężarówka, a obok audi sedan. Serce

zabiło mi żywiej.

To samo srebrne audi z Edwardem i Lucy w środku,

za którym biegłem ulicami Londynu. Miało inne tablice

rejestracyjne, ale rozpoznałem je po tylnym zderzaku

zarysowanym w trakcie ucieczki zapchanymi ulicami.

Uprowadził moją żonę. Teraz byłem blisko. Czułem

wzbierającą we mnie pierwotną wściekłość, dziki gniew

jaskiniowca. Ale nie wolno mi było dać mu się ponieść.

Musiałem zachować zimną krew.

W oknach paliło się światło. Byli tam.

Pora postawić wszystko na jedną kartę.

Wyskoczyłem z ciężarówki.

– Daj mi kluczyki od furgonetki – zwróciłem się do

podchodzącego Pieta.

– Po co ci?

– Zostawiłem tam fajki.

– Nie wiedziałem, że palisz.

– No to teraz wiesz – mruknąłem.

– Masz tu ciężarówkę pełną szlugów.

– Nie chce mi się rozpruwać kartonów.

– No dobra, trzymaj. Ale spręż się. – Wcisnął mi w

dłoń kluczyki.

Podszedłem do furgonetki. Piet zniknął za

ciężarówką, prawdopodobnie poszedł otworzyć tylne

drzwi do rozładunku.

Teraz.

Mogłem się tylko domyślać, gdzie Eliane ukryła

sprzęt. Pod fotelem kierowcy.

Udałem, że szukam papierosów w schowku na

wypadek, gdyby Piet mnie obserwował.

Potem wsunąłem rękę pod fotel.

Pusto. Wychyliłem się, pomacałem pod fotelem

pasażera. Nic. Nie, pod siedzeniami z tyłu Eliane by tego

nie schowała. Rozejrzałem się bezradnie po wnętrzu.

I nagle poczułem na potylicy lufę pistoletu.

– Nie ze mną te numery – wysyczał Piet. – Głupia

zagrywka.

– O czym ty, u diabła, mówisz?

– A pistoletach, telefonie i innych takich. Telefon

zadzwonił. Ktoś z Amsterdamu próbował się z tobą

połączyć. Po co ci te klamoty?

Kiedy nie odpowiadałem, mocniej docisnął lufę do

mojej głowy.

– Do obrony.

– Przede mną?

– Nie, przed nimi.

– Jakimi nimi?

Odwróciłem się powoli, żeby na niego spojrzeć; lufa

pistoletu przesunęła mi się po policzku i zatrzymała

między oczami.

– Przed Edwardem i jego ludźmi. Myślisz, że co z

nami zrobią, kiedy dostawa dotrze już do miejsca

przeznaczenia? Zabiją, stary. Nie będziemy im już do

niczego potrzebni. Nas jest dwóch, a ich ilu, z tuzin?

– Nic nam z ich strony nie grozi.

– Edward nie jest zwyczajnym przemytnikiem, Piet.

Wiem, co to za jedni. To oni dokonali zamachu na dworcu

kolejowym.

Pobladł.

– Skąd wiesz? Kim ty jesteś?

– Peterem Samsonem, tak jak mówiłem. Znajomy z

tawerny zaopatrzył mnie w tę wyprawkę – powiedziałem

bez zmrużenia oka. Nie bałem się. Poczciwy Piet,

doprowadzając do tej konfrontacji na zewnątrz, za bardzo

odkrył karty.

Jeśli ktoś idzie na spotkanie z groźnymi przestępcami

i w ostatniej chwili zaczyna podejrzewać, że towarzysząca

mu osoba jest wtyką, to raczej nie przyzna się przed tymi

groźnymi przestępcami, że naraża ich na zdemaskowanie.

Należało więc zakładać, że Piet słowem nie ostrzegł

przede mną Edwarda.

Ledwie przemknęło mi to przez myśl, gdy

uświadomiłem sobie, że ekipa Edwarda usłyszała

zapewne podjeżdżającą ciężarówkę i lada moment

wylegnie ze starego browaru.

Nie miałem już czasu na gadkę z Pietem.

– I co, zamierzasz mnie załatwić? – spytałem.

– Chcę wiedzieć, dla kogo pracujesz – wycedził. Od

tej informacji zależało teraz jego życie. Tylko w ten

sposób mógł się zrehabilitować przed Edwardem i jego

ludźmi za swój błąd. – Mów, do cholery, bo cię rozwalę.

Milczałem.

– Kim jesteś? – warknął. I zaraz potem odjął pistolet

od mojej głowy, bo przypomniało mu się, że ma

skuteczniejsze środki nacisku.

Wyciągnął spod kurtki wakizashi.

Cofnął się, wziął zamach; chciał mnie nastraszyć, ale

cofając się, zrobił mi miejsce do manewru. Głownia ze

świstem przecięła powietrze. Odchyliłem się i zasłoniłem

nogą. Ostrze jego melodramatycznej zabawki weszło do

połowy w grubą podeszwę moich ciężkich roboczych

buciorów i utknęło w niej. Piet na moment stracił głowę.

Uchwyciłem się klamki drzwiczek furgonetki i

podpierając się na niej, dokopałem mu z drugiej nogi.

Trafiony w podbródek poleciał z rozciętą wargą do tyłu,

plując po drodze wybitymi zębami.

Opadłem na asfalt jedną nogą, wyrwałem z podeszwy

drugiego buta wakizashi i zbliżywszy się do niego,

przyłożyłem mu czubek ostrza do krocza.

Stracił przednie zęby. Próbował odczołgać się

chodnikiem.

– Nie, błagam.

Poderwałem go na równe nogi, naparłem ostrzem na

brzuch. Zaskamlał zdjęty grozą; myślał, że chcę go

wypatroszyć.

I w tym momencie otworzyły się drzwi browaru.

Zasłonięci przez furgonetkę nie byliśmy z nich widoczni.

Wyrżnąłem Pieta pięścią w krwawiące usta, oklapł.

69

Doskoczyłem do furgonetki i wpełzłem do niej na

czworakach. Znalazłem swoją wyprawkę z tyłu, tam gdzie

Piet ją odrzucił. Wyciągnąłem z woreczka dwa glocki,

jeden z dokręconym tłumikiem, ładunek wybuchowy,

komórkę.

Usłyszałem kroki na chodniku. Nadchodziły co

najmniej dwie osoby. Wolałbym, żeby było ich więcej.

– Piet?! – zawołał jakiś mężczyzna. – Weź się nie

wygłupiaj. Edwarda zaraz szlag trafi, mamy opóźnienie.

Ujrzałem ich po chwili w blasku księżyca. Jeden

zauważył leżącego na chodniku Pieta. Podbiegł do niego;

drugi, sprytniejszy, zatrzymał się, rozejrzał, a zaraz potem

przykucnął z pistoletem gotowym do strzału.

Przez uchylone drzwi furgonetki strzeliłem mu w

kolano. Z rozdzierającym wyciem, trzymając się za nogę,

przewrócił się na bok. A więc opowieści o bólu, jaki to

wywołuje, nie były przesadzone. Temu, który pochylał się

nad Pietem, strzeliłem w oba kolana. Opadł na klęczki, ale

zanim zdążył krzyknąć, byłem przy nim. Zdzieliłem go

pięścią w krtań, pozbawiając głosu. Kopnąłem

pierwszego, i on też ucichł.

Dwaj załatwieni.

Wybiegłem zza furgonetki i dopadłem do drzwi. Były

otwarte i zablokowane w tym położeniu, natomiast brama

prowadząca na teren browaru pozostawała na głucho

zamknięta. Dziwne – przecież słysząc podjeżdżającą

ciężarówkę, której się spodziewali, powinni ją otworzyć

na oścież i powitać nas z otwartymi ramionami.

Nastawiłem ucha. Z głębi budynku dochodził

stłumiony gwar rozmowy. Zaryzykowałem rzut oka w

głąb korytarza. Fluorescencyjne oświetlenie. Betonowa

posadzka, ceglane ściany, wysokie, zapyziałe okna.

Czułem zapach pieczonych kiełbasek i pizzy.

Wśliznąłem się tam. Stare pomieszczenia biurowe,

drzwi do nich pozamykane, jedne otwarte. Z

pomieszczenia, do którego prowadziły, sączyła się blada

poświata.

Słyszałem głosy. Rozmowa toczyła się po

holendersku.

– Kantujesz – warknął ze złością jakiś młody

mężczyzna.

– W grze komputerowej nie da się kantować –

odpowiedział mu kobiecy głos.

– Znasz jakiś trik.

– Znajomość trików to nie kantowanie, marudo –

zauważyła kobieta. Kilka osób się roześmiało.

Stanąłem w progu. Było ich pięcioro – czterech

mężczyzn i kobieta. Siedzieli plecami do mnie z

joystickami w dłoniach, na ekranie rozgrywała się jakaś

fikcyjna krwawa jatka. Zabijali nazistów w

wygenerowanych komputerowo gruzach Berlina. Pokój

był nie tyle biurem, ile dużym pomieszczeniem

magazynowym. W przeciwległej ścianie osadzone były

wielkie, ciężkie metalowe drzwi.

– Hej, palanty – odezwałem się. – Gra skończona. –

Mało dowcipne, ale nie byłem w nastroju do wymyślania

błyskotliwych odzywek.

Drgnęli jak na komendę i zastygli w bezruchu.

Najbliżej mnie siedziała kobieta. Rozpoznałem w niej

Demi, tę z domu, w którym byłem z Pietem.

Przyciągnąłem ją do siebie. Zesztywniała z przerażenia.

Powypuszczali z dłoni joysticki i oddział SS-manów na

ekranie za nimi momentalnie wybił do nogi graczy,

którymi sterowali.

Przystawiłem pistolet do głowy Demi.

– Odłożyć broń... powoli.

Trzej mieli pistolety zatknięte za paski na plecach.

Widziałem je, kiedy wstawali. Dwóch posłuchało. Trzeci,

muskularny młodzieniec ze złym błyskiem w oczach,

wyciągnął swój i zawahał się.

– Nie ujdzie ci to na sucho – warknął. Pamiętałem, że

ma na imię Freddy.

– Chcesz umrzeć? Poważnie? Rzuć pistolet.

Nie zrobił tego, a więc żeby pokazać, że nie żartuję,

jemu też przestrzeliłem kolano. Wrzasnął i upadł. W

jednej chwili wyparowała z niego cała zuchowatość.

– No, dobra – powiedziałem spokojnie. –

Przyszedłem po Jasmin i Edwarda. Gdzie ich znajdę?

Milczeli.

– Jeśli nie wiecie, to nic mi po was. – Wziąłem na cel

następnego mężczyznę.

– Miniesz halę z kadziami – odezwała się

schrypniętym szeptem Demi – i zejdziesz schodami po

lewej do starego skrzydła biurowego. Pilnują jej tam.

– Ilu was tam jeszcze jest?

Zacisnęła usta.

– Myślisz, że do ciebie nie strzelę, bo jesteś kobietą?

No, rusz mózgownicą. Ilu?

– Pięcioro.

– Tuzin – wykrztusił w tym samym momencie

Freddy – a następni są w drodze.

Uwierzyłem Demi. Boże, miałem nadzieję, że nie

skłamała.

– Otwórz który tamte metalowe drzwi –

powiedziałem.

Jeden z mężczyzn posłuchał.

– Nie pomagajcie mu! – wrzasnął Freddy.

– Chcesz jeszcze raz zatańczyć? – spytałem. – Morda

w kubeł. – Zamilkł.

Widziałem teraz wnętrze – to była chłodnia, coś w

rodzaju gigantycznej lodówki.

– Telefony komórkowe na podłogę. Opróżnić

kieszenie. – Posłuchali; pięć komórek upadło na podłogę.

Ruchem pistoletu dałem im do zrozumienia, że mają

tam wejść. Kiedy to zrobili, zatrzasnąłem za nimi i

zaryglowałem drzwi. Pozostało jeszcze pięcioro, a nie

wiedziałem, czy jest wśród nich Edward.

Ruszyłem dalej korytarzem. Główna hala browaru

pogrążona była w niemal całkowitych ciemnościach.

Gdzieś z wysoka sączyła się tylko blada poświata, dzięki

której można było odróżnić pękate, ogromne bulwy

sześciu zaśniedziałych miedzianych kadzi osadzonych w

betonowej posadzce. Halę obiegał górą ażurowy pomost

łączący drzwi do jakichś pomieszczeń, które się tam

znajdowały. Ściany wyłożone były białymi kafelkami.

Usłyszałem kroki. Ktoś nadchodził pomostem. Po

chwili zobaczyłem go. Mężczyzna z karabinem

przewieszonym przez pierś. Idąc ażurowym pomostem,

człowiek odruchowo spogląda w dół poprzez jego oka.

Zauważył mnie.

Otworzył ogień. Skryłem się za dyniastą kadzią,

brzęk pocisków bębniących o miedź przywodził na myśl

uwerturę wygrywaną na cymbałach.

Przede mną, nieco poniżej poziomu posadzki,

ciągnęła się ściana z osadzonym w niej metalowym

prostokątem. Brama na rampę. Tam, za tą bramą, czekała

pewnie reszta bandy mająca rozładowywać ciężarówkę.

Jeśli dam się tutaj przyszpilić, dopadną mnie.

Wpełzłem do kadzi. Nisko, ciemno, brzęk pocisków

odbijających się od powierzchni sprawiał, że poczułem się

jak w gongu. Przez otwór w wierzchu kadzi widziałem

róg hali i pomost skręcający tam pod kątem

dziewięćdziesięciu stopni. Czekałem.

Ten z karabinem przerwał ogień. Stracił mnie z oczu i

oszczędzał amunicję. Myślał pewnie, że chowam się za

którąś z kadzi. Wstrzymując oddech, wsłuchiwałem się w

odgłos jego kroków. Szedł pomostem w kierunku

narożnika. Kiedy pojawił się w polu mojego widzenia,

nacisnąłem spust. Chyba dostał, bo odrzuciło go na ścianę

i osunął się po niej. Mało mnie obchodziło, czy żyje

jeszcze, czy szlag go trafił. Najważniejsze, że przestał do

mnie strzelać.

Wylazłem z kadzi, zeskoczyłem na betonową

posadzkę, dopadłem do drzwi prowadzących na rampę i

otworzyłem je. Rampą nadbiegał jakiś gość, dobywając

pistoletu. Za nim pędziło jeszcze dwóch. Po prawej

miałem stare palety z pustymi butelkami. Schowałem się

za nimi. Na głowę posypały mi się śmierdzące

zwietrzałym piwem odpryski szkła z roztrzaskiwanych

pociskami szyjek butelek.

Trzech na jednego. Znieruchomiałem. Ściskałem w

dłoniach dwa glocki, za paskiem spodni z tyłu miałem

wakizashi Pieta, w kieszeni kurtki materiał wybuchowy.

Ogień ustał.

W hali zaległa dzwoniąca w uszach cisza, w

powietrzu unosił się smród kordytu i zwietrzałego piwa.

– No, idź – syknął ktoś po holendersku.

– Nie, ty idź – odparł ktoś inny.

Nie mogli się zebrać na odwagę.

– Rzuć broń! – zawołał jeden po holendersku. –

Jesteś otoczony.

Z glockami gotowymi do strzału wychyliłem się

ostrożnie zza palet.

Nikogo nie widziałem.

Za moimi plecami, w drugim końcu ogromnej hali

rozległ się stłumiony krzyk kobiety.

70

Jasmin.

Nie miałem czasu czekać, aż któryś z tych trzech

tchórzem podszytych patafianów zdecyduje się na

działanie. Stare palety stały pod ścianą przedsionka

ustawione w pięć długich prostokątów. Do drzwi

prowadzących na rampę miałem od nich jakieś dwanaście

kroków. Dwa stosy palet od siebie słyszałem co najmniej

dwa głosy.

Mój umysł wszedł na obroty, na jakich już dawno nie

pracował. Przedsionek zalało nagle jarzeniowe światło. To

włączyło się oświetlenie pod sufitem. Strzeliłem do

jarzeniówki i przedsionek z powrotem pogrążył się w

półmroku.

Jasmin znowu krzyknęła.

Rozejrzałem się po pomieszczeniu. Po mojej lewej

coś się poruszyło. Niewiele myśląc, zerwałem się na

równe nogi, strzeliłem w tamtym kierunku i ponownie

przypadłem do posadzki. Zza palety doleciał bełkotliwy

jęk.

Puściłem się biegiem przejściem między stertami

palet. Po paru susach pod moimi butami zachrzęściło

potłuczone szkło.

I w tym samym momencie huknęły strzały. Strzelano

do mnie z trzech stron. Od przodu, od tyłu, z prawej.

Byłem otoczony.

Skręciłem w lewo, w kierunku człowieka, którego

przed chwilą trafiłem. Słyszałem wokół siebie

gorączkową krzątaninę, dwóch zachodziło mnie od tyłu,

odcinając drogę powrotną do głównej hali z kadziami.

Ale ja nie zamierzałem się tam wycofywać. Szukali

mnie między paletami. Jeśli mnie tam nie znajdą, zyskam

nad nimi chwilową przewagę.

Podskoczyłem, podciągnąłem się na rękach na

wysoki na trzy metry stos palet i pobiegłem jego

brzegiem. Jakieś poruszenie po prawej, kolejny facet

wychylał się zza narożnika, zaglądając w przejście między

paletami, w którym jeszcze przed dwudziestoma

sekundami się kryłem. Strzeliłem do niego. Chybiłem. On

też strzelił. Poczułem, jak pocisk rozrywa mi kurtkę i

ociera się o skórę na plecach. Zapiekło mnie w barku, to

pieczenie przeszło w rozdzierający ból.

Pękały butelki, stos palet zapadał się pode mną.

Przemknęło mi przez myśl, że jeśli teraz spadnę na tę

stłuczkę, to nie dość, że się pokaleczę, to jeszcze stanę się

łatwym celem.

Przeskoczyłem na dach stojącego nieopodal

podnośnika widłowego. Kryjący się za nim mężczyzna

spojrzał zaskoczony w górę. Wypaliłem do niego. Padł.

Przeskoczyłem na sąsiedni stos palet. Bark rwał

nieludzko. Czułem, jak po plecach spływa mi ciepły

strumyczek krwi. Byłem ranny.

To niemożliwe. Niemożliwe. Zeskoczyłem ze stosu

palet na beton i znalazłem się niemal oko w oko z facetem

z karabinem. Złożył się do strzału, ale spustu nie naciskał.

– Rzuć broń! – wrzasnął.

Wypuściłem z rąk oba glocki.

– Na ziemię!

Opadłem na klęczki, sięgając za siebie po wakizashi.

– Ręce tak, żebym je widział!

Zacisnąłem dłoń na rękojeści wakizashi. Przekręciłem

miecz i ostrze przecięło cienki skórkowy pasek od spodni.

Dzięki ci, Piet, że z nudów, kiedy czekaliśmy w deszczu

pod tamtą fabryczką pod Paryżem na ciężarówkę z

dostawą dla Lingów, tak pięknie go naostrzyłeś.

– Dostałem w bark – wyjęczałem. – Nie mogę unieść

ręki.

Postąpił krok w moją stronę.

– Coś ty za jeden? Policjant?

– Weź się puknij w czoło – fuknąłem. – Widziałeś

kiedy policjanta działającego w pojedynkę? Nie jestem z

policji.

Usłyszałem za sobą chrzęst szkła. Ten, kto zachodził

mnie od tyłu, zauważy zaraz wakizashi.

– Coś za jeden?! – wrzasnął znowu ten przede mną.

Dwa kolejne kroki za moimi plecami...

Przewróciłem się na wznak, przeturlałem w bok,

kurtka chroniła mnie przed odpryskami szkła. Wakizashi

wszedł jak w masło w nogę faceta za mną. Zawył z bólu i

ten z karabinem przede mną zamarł. Wyrwałem miecz z

rany tamtego za mną i ciąłem w udo tego przed sobą.

Odskoczył z okrzykiem, naciskając odruchowo spust.

Pociski poszły w beton. Ja przestałem się liczyć jako cel.

Zemdlał.

Zbliżał się ktoś jeszcze. Słyszałem jego kroki. Jezu,

ilu ich tam jeszcze jest? Wyrwałem z kieszeni kurtki

latarkę, zapaliłem ją i wepchnąłem pod pachę temu

nieprzytomnemu, z karabinem.

Nie zważając na ból w barku, wycofałem się za stos

palet.

Ktoś przyklęknął na zasłanej szklaną stłuczką

posadzce, zaklął i zrobiło się jasno jak w dzień.

Wybiegłem zza stosu palet i w gasnącym rozbłysku

granatu świetlnego zobaczyłem zwijającego się z bólu,

oślepionego i ogłuszonego mężczyznę. Podniosłem z

posadzki pustą butelkę i przyłożyłem mu w łeb. Kiedy

upadł, poprawiłem kopniakiem w twarz. Znieruchomiał.

Dwunasty. Dwunastu już załatwiłem. Ledwie

trzymałem się na nogach. Został jeszcze jeden. Edward.

Sprawdziłem swoje glocki. Puste. Jeden z mężczyzn miał

pistolet z pełnym magazynkiem. Zabrałem mu go.

Wysunąłem się ostrożnie spomiędzy palet. Szkło z

rozbitych butelek po piwie zdradzało każdy mój krok. Po

wybuchu dzwoniło mi w uszach, krwawiłem. Cały byłem

obolały.

Lucy. Pociecha. Jasmin, dziewczyna, którą miałem

uwolnić.

Słyszałem tylko dobiegający gdzieś z oddali szloch

tej młodej kobiety. Ten szloch przeszedł po chwili w

krzyk i rozszedł się echem po hali.

71

Wpadłem z gotowym do strzału pistoletem do

krótkiego korytarza po drugiej stronie hali z kadziami.

Krzyk Jasmin się urwał. Zatrzymałem się z

poślizgiem w kolistym pomieszczeniu o ścianach

wyłożonych kamieniem. Pachniało tu drewnem,

rozchlapanym piwem i prochem. Szarogranatowy mrok

rozjaśniała migotliwa poświata sącząca się z uchylonych,

najdalszych z trojga drzwi. Dochodził stamtąd

przyciszony męski głos, przesycony zniecierpliwieniem i

nienawiścią. Wytężyłem słuch.

Nie bój się. Rób tylko, co mówię, a wszystko będzie

dobrze.

Mój ojciec nasłał kogoś jeszcze... Ten drżący głos

należał do Jasmin. Błagam.

Zbliżyłem się do tych uchylonych drzwi.

Zamilcz. To mówił Edward, człowiek, który ukradł

mi żonę, znałem ten głos z nagrania. On zaraz tu będzie.

A żebyś wiedział. Otworzyłem kopniakiem drzwi i

zobaczyłem ich. Edward, odwrócony plecami do mnie,

pochylał się nad przerażoną, siedzącą na łóżku Jasmin. W

ręku trzymał pistolet.

Zaczynał go unosić.

Był mi potrzebny żywy.

– Rzuć broń!

Obejrzał się. Zalśniła blizna w kształcie znaku

zapytania na jego skroni. Wypuścił z ręki pistolet. Nie

zauważyłem w jego oczach strachu. Widziałem w nich

tylko czystą kalkulację.

– Kopnij go do mnie.

Posłuchał. Był z niego kawał chłopa, barczysty,

umięśniony, na wideo nie wyglądał na takiego.

Przydepnąłem jego pistolet.

– Teraz na ziemię. Ręce na głowę.

Jasmin płakała, Edward klął pod nosem, ale stosował

się do moich poleceń.

– Już dobrze, Jasmin. Ja od twojego taty. Zabieram

cię stąd. Podejdź.

Wstała powoli z łóżka. Przesunęła się nad klęczącym

wciąż Edwardem. Patrzył na nią hipnotyzującym

wzrokiem bazyliszka. Ja przestałem się dla niego liczyć.

– Ja cię znam – wydusił z siebie Edward.

– Ja ciebie też.

– Londyn. – Jego głos był jak wąż pełznący po

kamieniach. Lekko brytyjski akcent. Uśmiechnął się,

sukinsyn. – Miło było popatrzeć, jak nawiewasz. Jak

pająk z płonącej sieci. Nie wiadomo dokąd, na oślep.

– Gdzie moja żona?

Jasmin była już między nami, ocierała łzy.

– To cię najbardziej interesuje, co?

– Gdzie moja żona?

Roześmiał się.

– Widzę, że bardzo ci na niej zależy, że chcesz

poznać miejsce jej wiecznego spoczynku. Chcesz

wiedzieć, co przeszła, zanim umarła, jak cierpiała.

Ciarki przeszły mi po plecach. Tylko nie to.

– Mów, jeśli ci życie miłe.

– Darujesz mi je, nawet gdybym przyznał, że zabiłem

Lucy? No, darujesz? – Znowu się roześmiał. Nie podobał

mi się ten śmiech. Tak śmieją się ci, którzy są pewni

swojej przewagi.

– Chodzi ci o tę Amerykankę? – Jasmin zatrzymała

się przede mną. Ręce miała założone na piersi. Dygotała.

W rzeczywistości jej głos był jakiś inny niż na nagraniu,

wyższy. – Tę z dzieckiem? Lucy, tak?

Spojrzałem na nią.

– Gdzie ona jest?! – wrzasnąłem.

– Nie wiem, gdzie jest teraz... – Usiłowała zapanować

nad własnym głosem. – Nie wiem...

– Chcesz wiedzieć, gdzie jest twoja żona? – odezwał

się Edward. – Puść wolno mnie i Jasmin, to się dowiesz.

Usłyszałem za sobą kroki. A więc nie wszystkich

załatwiłem.

Odwróciłem się na pięcie i strzeliłem.

Poraził mnie prąd elektryczny. Szok rozchodzący się

po kościach, ścięgnach i krzyżu był tak silny, że chcąc nie

chcąc, wypuściłem z ręki pistolet i opadłem na kolana

wpatrzony w skórkowe buty osoby stojącej w progu.

Podniosłem wzrok.

Lucy. Z paralizatorem w dłoni. Najcichszy dźwięk

rozbrzmiewał w mojej głowie rykiem wodospadu. To był

jakiś koszmar. Spróbowałem wyrwać z ciała strzałki

paralizatora, ale jej kciuk poruszył się jakby w

zwolnionym tempie i prąd znowu mnie poraził.

Poprawiła kopniakiem w głowę.

Ciemność.

CZĘŚĆ TRZECIA

14–21 KWIETNIA

„Systemy upadają, w ich miejsce powstają następne.

Państwo istnieje tylko dlatego, że ludzie wierzą w

sens

jego istnienia – wierzą w systemy, jakie narzuca...

I dlatego przestępczość, podważając tę wiarę,

jest wielkim zagrożeniem dla współczesnego

społeczeństwa”.

– Carolyn Nordstrom, Global Outlaws

72

Piet Tanaka uchylił zlepione krzepnącą krwią powieki

i zamrugał. Odetchnął spazmatycznie. Prąd chłodnego

powietrza w zetknięciu z połamanymi zębami wywołał

piorunujący efekt. Pieta poderwało i byłby usiadł jak

pchnięty sprężyną, gdyby nie leżało na nim coś ciężkiego.

Człowiek. Jeden z bandziorów Edwarda, postrzelony,

nieprzytomny.

Piet zepchnął go z siebie i pozbierał się z ziemi. Z

browaru dochodziły odgłosy strzelaniny.

Pora się stąd zmywać. Wszystko wzięło w łeb. Mało

go obchodziło, kto tam w środku bierze górę: ten gnojek,

któremu tak dał się podejść, czy ludzie Edwarda.

W drzwiczkach furgonetki od strony kierowcy tkwiły

kluczyki. Wsiadł, uruchomił silnik i pomknął w noc. I

nagle uświadomił sobie, że nie ma swojego miecza, i

ogarnęła go dzika wściekłość. Sam, ty skurwysynu.

Dwa kilometry dalej przyszedł mu do głowy genialny

pomysł. Potrzebuje jakiegoś wyjścia awaryjnego. Sam dla

kogoś pracuje. Świetnie. Jego mocodawcy są pewnie

głodni rozmaitych informacji. Powinni go przygarnąć.

Pora zmienić barwy klubowe.

Kierownik tamtego brukselskiego baru zaopatrzył

Sama w sprzęt i pieniądze; kierownik innego baru w

Amsterdamie, De Rode Prins, też go wspierał. Te bary

musiały być ze sobą w jakiś sposób powiązane i tam

należało szukać mocodawców Sama, żeby dobić z nimi

targu. Pomacał językiem pulsujące bólem dziąsła, gdzie

jeszcze niedawno miał przednie zęby, skrzywił się z bólu i

skręcił w stronę kanału Prinsengracht. Bar będzie już

zamknięty, ale włamie się do niego i dowie, dla kogo

pracuje Peter Samson.

73

Ból promieniujący od głowy poprzez barki, aż na

plecy zmusił mnie do otwarcia oczu. Usiadłem powoli.

Cały byłem obolały. Zakrzepła krew na głowie, na

policzku, wargi zlepione śliną. Znajdowałem się w małym

pomieszczeniu o kamiennych ścianach. Nie było tu łóżka;

same szafki na akta. Koszulę i kurtkę miałem

podciągnięte.

Naprzeciwko mnie siedziała Lucy.

Zamrugałem.

– Witaj, Sam.

– Obcięłaś włosy – wymamrotałem ochryple.

– Mam cię zabić – powiedziała.

Gdzieś w oddali słyszałem pracujący silnik

ciężarówki. Szuranie przesuwanych skrzyń. Sens jej słów

nie od razu do mnie dotarł.

– Lucy...

– Powiedziałam Edwardowi, że zrobię z tobą

porządek, ale to można różnie rozumieć.

– Lucy... Gdzie dziecko? – Po głowie tłukły mi się

tysiące pytań, ale to przebiło się pierwsze.

– Sam. Umrzesz, jeśli nie będziesz słuchał, co do

ciebie mówię.

Patrzyłem na jej płaski brzuch, na wepchniętą w

niebieskie dżinsy ciemną bluzkę.

– Gdzie nasz synek?

– Nie twoja sprawa, Sam.

– Owszem, moja.

– Zamknij się i słuchaj, małpoludzie. – Tak mnie

kiedyś przezywała. – Staram się ratować ci życie.

– Ty? – fuknąłem. – Daruj sobie.

– Chcesz zginąć?

– Coś ty zrobiła? Jak mogłaś?

– Jestem teraz mądrzejsza, silniejsza i bogatsza. Ty

też możesz spróbować.

Kobieta, którą kochałem. Którą wydawało mi się, że

kocham. Siedziała przede mną z twarzą i ciałem, które tak

dobrze znałem, które uwielbiałem; mówiła głosem, który

mruczał mi do ucha czułe słówka. Ale była mi obca. Nie

znałem jej.

Tak, nie znałem.

Była jednym wielkim kłamstwem i skradła mi coś

więcej niż tylko trzy lata życia. Skala tego kłamstwa

zwalała z nóg. Okradła mnie z poczucia tożsamości, z

tego, co wiedziałem o tym świecie. To małżeństwo już nie

istniało i nie miałem nawet czasu, żeby nad tym boleć.

Wszystko to przemknęło mi przez głowę w sekundę i nie

czułem już do niej nic.

– Dobrze, mądra i bogata – warknąłem. – Gdzie nasze

dziecko?

– Nie zapytasz, dlaczego to wszystko?

– Nie. Bo albo mnie okłamiesz, albo nic nie powiesz.

Zrobiłaś, co zrobiłaś, koniec, kropka. Nie rozumiem tego,

ale nie muszę. Muszę jedynie cię powstrzymać.

– To ci się nie uda – zapewniła mnie z uśmiechem.

– No, dobrze. Załatwmy to po twojemu. Powiedz mi

dlaczego. Najwyraźniej bardzo chcesz mi to wyznać.

Masz chyba jakiś powód, dla którego jeszcze mnie nie

zabiłaś. Chcesz się przedtem nade mną popastwić?

– Nie jestem bez serca, Sam. W końcu... coś tam do

ciebie czułam. Dobrze gotowałeś. Byłeś dobry w łóżku.

Opiekuńczy. Dobry był z ciebie mąż.

– I dobry parawan – dorzuciłem.

– Na pewno wmawiałeś Firmie, że jestem niewinna.

Założę się. Bardzo rycerska postawa.

– Naiwność.

– Nie, jestem bardzo dobra w zwodzeniu ludzi –

przyznała.

Dźwignąłem się z trudem z posadzki, w głowie mi

szumiało.

– Co tu się dzieje, Lucy? Kim są ci ludzie, co wy

kombinujecie?

– Słodka tajemnica, Sam – powiedziała. – Mam z

ciebie wydobyć, co wiesz, a potem cię zastrzelić. Ale nie

mogę. Nie potrafię cię tak z zimną krwią... Chyba...

Postąpiłem krok w jej stronę, uniosła pistolet.

– To nie będzie z zimną krwią, jeśli mnie zaatakujesz.

Chyba nie chcesz umrzeć?

Zatrzymałem się.

– Nie chcę.

– No to się cieszę, że nie zniszczyłam w tobie woli

życia. – Nie potrafiłem odczytać emocji malującej się na

jej twarzy. Wydawała mi się jakaś niespokojna, niepewna

siebie.

– Chcę wiedzieć, co z naszym synkiem.

– Nie powiesz policji ani Firmie, że żyję. A ja za

mniej więcej tydzień skontaktuję się z tobą i powiem, jak

odnaleźć to dziecko. Będziesz mógł je zabrać.

– Wszystko z nim w porządku?

– Jest bezpieczny, Sam. – Spojrzała na mnie. – To

zdrowy, śliczny chłopczyk. Udał nam się. – Podniosła się

i przełknęła ślinę. Na lufę pistoletu miała nakręcony

tłumik. – No, na mnie już pora. A więc umawiamy się tak:

ja teraz wychodzę i odjeżdżam z Edwardem. Ty siedzisz

tu cicho jak mysz pod miotłą i czekasz na policję. O mnie

nie wspominasz im słówkiem. Za jakiś czas dam ci znać,

gdzie szukać dziecka. Jeśli o mnie komukolwiek powiesz,

nigdy go nie zobaczysz.

– Dlaczego darowujesz mi życie?

– Trzy lata już ci z niego ukradłam. To rekompensata.

– Głos jej zadrżał.

– To jeszcze nie powód. Mów, dlaczego? –

Wyczuwałem, że kieruje nią coś jeszcze.

– Nie bądź niewdzięcznikiem – mruknęła Lucy.

Pomyślałem o trzech latach naszego małżeństwa, tego

wyreżyserowanego przez nią spektaklu.

– Czy ty mnie kiedykolwiek kochałaś? – zapytałem.

– Pewnie tak. Najlepszy na to dowód, że wciąż

oddychasz.

Wyjrzała ponad moim ramieniem przez okno.

Rozpętała się tam właśnie strzelanina. Lucy zatrzasnęła

drzwi i zaryglowała. Doskoczyłem do nich i spróbowałem

wyważyć kopniakiem.

Strzelanina się urwała. Teraz i ja wyjrzałem przez

okno. Na parkingu hamowała właśnie z piskiem opon

jakaś furgonetka. Wyskoczyło z niej trzech mężczyzn.

Jednym z nich był Howell.

74

Piet zaparkował furgonetkę w bocznej uliczce i

pokuśtykał brzegiem Prinsengracht. Kiedy był dzieckiem,

matka przed pójściem do pracy spacerowała z nim

codziennie nad kanałami. Marzył o zamieszkaniu w

którejś z tych uroczych kamieniczek z widokiem na

połyskujący w porannym słońcu kanał. O zostaniu

sławnym artystą i posiadaniu pracowni nad brzegiem

Prinsengracht albo Herengracht. Z tych marzeń nic nie

wyszło i już nie wyjdzie.

W większości okien było ciemno, ale w tych

bezpośrednio nad Rode Prins paliło się światło.

Dokuśtykał do drzwi frontowych Rode Prins. Jak to

nazywał się ten barman? Henrik. Zapyta o Henrika. Może

to kierownik; może mieszka nad barem.

Grunt zdecydowanie palił mu się pod nogami. Może

wkupi się informacjami o Edwardzie. Zadekowałby się w

jakimś spokojnym miejscu, na przykład w Panamie albo

Hondurasie. Ciepło, błękitne niebo i niezbyt

rygorystyczne prawo. No i mnóstwo dziewczyn, które

można by ekspediować do burdeli w Stanach i Kanadzie.

Zacznie od nowa.

Okna i drzwi frontowe zasłonięte były grubymi

aksamitnymi kotarami. Zapukał. Pierwszy raz nieśmiało.

Nie chciał zwracać uwagi policji. Nie zauważył małej

kamery monitoringu nad drzwiami, obserwującej każdy

jego ruch. Zapukał ponownie, trochę głośniej, i z

zaskoczeniem stwierdził, że kotara w drzwiach

frontowych powoli się rozsuwa. Przez szybę w drzwiach

patrzyła na niego kobieta. Dreszcz go przeszedł. Dziwne,

noc nie była chłodna. Może to skutek utraty krwi?

– Samson mnie przysyła. Potrzebuje pomocy.

Naprawdę.

Kobieta przyglądała mu się badawczo. Była ładna,

drobna, miała ze trzydzieści lat. Blondynka. Apetyczna.

Oceniał ją z nawyku. Tak, teraz ją sobie przypominał;

widział ją w tym barze, kiedy wpadł tu na piwo z Samem.

– Nie wiem, o jakim Samsonie pan mówi, a bar jest

już zamknięty. – Mówiła z tą osobliwą mieszaniną

wschodnioeuropejskiego i brytyjskiego akcentu. Podobał

mu się ten akcent. Polubił go, słuchając wykrzykiwanych

w łamanej angielszczyźnie błagań obłaskawianych

słowiańskich dziewcząt.

– Nie obchodzi mnie, że zamknięte. Chcę się widzieć

z Henrikiem czy kim tam, kto prowadzi ten bar. Mam

ciekawe informacje do sprzedania. – Przypomniało mu się

nazwisko, którego Samson użył w Taverne Chevalier w

Brukseli. – Roger Cadet. Z nim chcę się widzieć, albo z

kimś, kto z nim współpracuje.

– Co to za informacje?

– Na temat człowieka, którego szuka Peter Samson.

– On nie nazywa się Peter Samson – powiedziała

kobieta. Teraz jej ton Pietowi się nie spodobał. Był

opryskliwy, zniecierpliwiony. Przydałaby się suce lekcja

szacunku, pomyślał. – To po prostu Sam.

– Niech będzie, cholera, Sam. Współpracuje z wami,

prawda? Z panią i ludźmi z podobnego baru w Brukseli?

To dobijamy tego targu czy nie?

Uśmiechnęła się.

– Chyba tak.

Piet zniżył głos do szeptu.

– Wasz chłopak naparza się teraz z pewnymi

zakapiorami. Potrzebuje pomocy.

– A ty ochrony przed tymi samymi zakapiorami?

Znam ja takich jak ty.

Nie bardzo wiedział, jak to rozumieć. Ale mniejsza z

tym.

– Mam coś wartościowego.

Przewierciła go wzrokiem.

– Jestem... zwierzchniczką Sama. Wchodź.

Otworzyła drzwi, wkuśtykał do środka. Zamknęła za

nim drzwi i zasunęła kotary.

– O Jezu. Dzięki. Dostanę drinka?

Weszła bez słowa za bar i nalała mu szklaneczkę

jenevera. Wdrapał się na stołek i wychylił ją do dna.

Alkohol zaszczypał go w poharatane dziąsła.

– Sam wybił mi zęby – poskarżył się.

Nalała mu drugą porcję.

– Ale tu dotarłeś.

– Sam miał wsparcie. Nie wchodzi się ot tak sobie do

baru i wychodzi uzbrojonym po zęby. – Wypił jednym

haustem drugiego jenevera. Ciepło rozeszło mu się po

kościach.

– Mam na imię Mila – powiedziała kobieta. – I nie

proponuję nic w zamian. Powiedz mi po prostu, gdzie jest

teraz Sam.

Piet splunął krwią na kontuar, czuł mdłości.

– Na tym świecie nie ma nic za darmo. – Tym razem

sam napełnił sobie szklankę jeneverem i wypił go

duszkiem.

– Ból jest. – Uniosła krótką, czarną pałeczkę, która w

mgnieniu oka rozsunęła się teleskopowo na długość

ramienia, i walnęła go w nos i usta. Wrzasnął

rozpaczliwie, kiedy okruchy rozbitej szklanki po

jeneverze wbiły mu się w twarz. Zamachnął się, ale nie

zdążył wyprowadzić ciosu. Mila przeskoczyła przez bar i

zaczęła okładać go pałką z precyzją godną chirurga,

rozbijając na miazgę ścięgna, nerwy i naczynia

krwionośne. Drugim uderzeniem złamała mu nos. Kiedy

rzucił się na nią, wymachując na oślep pięściami,

strzaskała mu kolano. Powietrze uszło mu z płuc.

Chwyciła go wolną ręką za genitalia, ścisnęła i ból

zaparł mu dech w piersiach. Wtedy rąbnęła czołem w

złamany nos i padł jak ścięty.

Otworzył oczy. Pochylała się nad nim, dysząc ciężko.

Na czoło opadał jej kosmyk blond włosów ochlapany jego

krwią.

– Nie ruszaj się – wysapała. – Nie podnoś rąk.

Oddychaj tylko i słuchaj.

Jęknął i zamienił się w słuch.

– Wiem, co robiłeś z tamtymi kobietami z magazynu

– wyszeptała. – Wiem. Wiem, co z ciebie za ziółko. W

dawnych czasach, Piet, byłbyś kapitanem statku

przewożącego niewolników. Albo nazistowskim

komendantem obozu koncentracyjnego, który biczuje

więźniów na śmierć. Jesteś ulepiony z tej samej gliny co

oni. Znam takich jak ty. Znam was jak zły szeląg.

Zajęczał i skręcił się z bólu. Oż, to kolano. Zmroziła

go myśl, że już do końca życia będzie kulał.

– Ten bar ma betonową posadzkę. Ściany są

dźwiękoszczelne. To nie przypadek – ciągnęła. Dotknęła

czubkiem pałki teleskopowej jego strzaskanego kolana. –

Albo mi powiesz, co chcę wiedzieć, albo zgwałcę cię tą

pałką.

Groza ścisnęła mu serce. Spojrzał na tę straszną

kobietę i w cieniu, który przemknął przez jej twarz,

zobaczył wszystkie dziewczyny, które do tej pory

sprzedał. Nad jej ramieniem widział portret czerwonego

księcia z twarzą zachlapaną farbą. Na postumencie baru

rozpryski własnej krwi.

– Rozumiesz, co do ciebie mówię? – spytała Mila.

– T... tak.

– Gdzie jest Sam?

Wybełkotał adres browaru i wskazówki, jak tam

dojechać. Przystawiła mu pałkę do krocza.

– Nie... błagam, nie...

– Zamknij się. Żadne błagam. Żadne prośby o

zmiłowanie. To ludzkie uczucia, a ty jesteś istotą ludzką

tylko z wyglądu. – Wstała.

Zaszlochał z bólu, trzymając się za kolano.

– Wstawaj – warknęła.

– Nie mogę, nie dam rady, suko jedna.

– To, czego się dopuszczałeś, w głowie się nie

mieści. Jednej z dziewcząt z Mołdawii przestrzeliłeś

łydkę, bo ci się opierała – ciągnęła Mila. – Wiem, bo mi

powiedziała. Ona dała radę wstać. Sprawdzam tylko, czy

jesteś tak samo twardy jak te dziewczyny. Wstawaj, bo ta

pałka pozbawi cię męskości. Dziesięć, dziewięć, osiem...

Kiedy doliczyła do dwóch stał, już niepewnie,

dygocząc z bólu i wściekłości.

– Słuchaj – wykrztusił. – To nie tak jak myślisz, to

tylko biznes... Musiałem z czegoś żyć. Moi rodzice są

chorzy...

– Dość. Nazywasz się Piet Tanaka. Ojca nie znasz, a

twoja matka była dziwką. Nie obchodzi mnie, że masz

teraz o to żal do całego świata. Nikogo to nie obchodzi.

Sam wybrałeś swój sposób na życie. Twoje skomlenia nie

robią na mnie wrażenia.

Łzy popłynęły mu z oczu.

– Powiedziałem, że mam ważne informacje...

– Dziewczęta, które wysyłałeś do Izraela, do Wielkiej

Brytanii, do Hiszpanii, do Afryki, nie mogły liczyć na

litość. Nie mogły się targować. Były wykorzystywane, a

potem zabijane. Gwałcone po kilkanaście razy na dzień.

– Błagam... – spróbował znowu Piet.

– Myślę, że powinieneś się przekonać, jak to jest.

Znaleźć się w pomieszczeniu bez okien ze świadomością,

że jesteś tam tylko po to, żeby zostać wykorzystanym.

Skrzywdzonym. Potraktowanym w nieludzki sposób.

Piet chwycił się mosiężnej rurki biegnącej przy

podłodze wzdłuż baru.

Mila wyjęła z kieszeni telefon komórkowy i wybrała

numer.

– Halo? Nadia?

Tak miała na imię jedna z dziewcząt. Pamiętał ją: ta

ruda.

– Mam go tutaj. Ma złamaną nogę, złamany nos i w

ogóle jest zmaltretowany. Nie ucieknie wam. Nie jest w

stanie zrobić wam krzywdy. Przyprowadzić go? Możecie

z nim zrobić, co chcecie. – Długa przerwa. – Jesteś

pewna? Lepiej byście się poczuły. Nie? No, jak chcecie.

Przerwała połączenie.

– Te kobiety nie chcą cię więcej widzieć. Masz

szczęście. – Mila wzruszyła ramionami i złożyła pałkę.

– Proszę... błagam.

– Za to ja jeszcze z tobą nie skończyłam. –

Wyciągnęła zza pleców pistolet i strzeliła mu w krocze.

Niewyobrażalny ból. Wrzeszczał, zwijał się, wył i pełzał

po betonie.

Mila dalej naciskała spust, odliczając bez pośpiechu:

– Jedna, druga, trzecia.

Kiedy doszła do ósmej – po jednej kulce za każdą z

kobiet, które przed nim ocaliła – posłała mu pocisk litości

między oczy. Drgnął po raz ostatni i znieruchomiał.

Odwróciła wzrok, wyjęła znowu komórkę i

zadzwoniła po Henrika. Odebrał po trzecim sygnale.

– Zejdź tu. Trzeba posprzątać. I wywieźć, wiesz, na

to wysypisko za lotniskiem. Aha, i nie otwieraj już dzisiaj

baru, dopóki się nie odezwę.

– Zrozumiałem – powiedział Henrik.

Mila otworzyła drzwi, zaryglowała je za sobą,

wsiadła do samochodu i pognała pustymi ulicami. Pięć

minut za miastem zaczęła dygotać, przypominając sobie

oczy tego umierającego mężczyzny. To spojrzenie

błagające o litość, której nie potrafiła okazać.

Myślisz, że na nim robiły wrażenie oczy tych kobiet?

Ni gdy. Przenigdy. Odpuść sobie.

Jechała dalej, zastanawiając się, czy Sam Capra żyje

jeszcze, a jeśli tak, to czy kiedykolwiek powie mu, co

zrobiła. Chyba nie.

75

Poczułem, jak zamek ustępuje. Pchnąłem drzwi.

Plecy miałem zlane potem.

Wbiegłem po schodach na górę. Słyszałem strzały.

Mężczyźni leżeli tam, gdzie ich zostawiłem. Prócz

jednego. Ten zdołał się jakoś doczołgać do ściany.

Wszyscy mieli dziurki po pociskach w czole.

Wbiegłem do hali z kadziami. Strażnik, którego

ustrzeliłem na pomoście, leżał teraz u stóp schodów. Też z

dziurką w czole.

Dokuśtykałem korytarzem do magazynku. Na

posadzce leżała kolekcja telefonów komórkowych; gra

wideo leciała dalej przez nikogo niekontrolowana, na

ekranie wyświetlane było puste pole bitwy. Stalowe drzwi

były uchylone; pchnąłem je. Piątka zapędzona przeze

mnie do chłodni siedziała bez życia pod ścianą.

Wszystkich zastrzelono z bliskiej odległości.

Zbaraniałem. Edward rozwalił całą swoją ekipę.

Dlaczego?

Wróciłem biegiem do przedsionka rampy

przeładunkowej. Śmierdziało tam krwią i piwem.

Mogłem poddać się Howellowi, powiedzieć mu o

Lucy.

I co, mieć nadzieję, że mi uwierzy? Jeśli Lucy już

stąd odjechała, nie miałem żadnego dowodu. A Howell

nie pozwoli mi ponownie zwiać.

A zatem?

Nie poddaję się.

Musiałem się stąd jakoś niepostrzeżenie ewakuować.

Otworzyły się z hukiem drzwi od zaplecza. Rzuciłem się

do ucieczki. Na wpół biegłem, na wpół kuśtykałem przez

rozległe pomieszczenia, omijając trupy. Okno w ceglanej

ścianie wychodzące na otwarte pole i walący się wiatrak.

Pierwszy, jaki widziałem od znalezienia się w Holandii.

Wspiąłem się na parapet, otworzyłem zatrzask,

pchnąłem ramę.

– Sam Capra! Stój! – dobiegł mnie ryk Howella.

Zatrzymałem się. Nie powinienem, ale się

zatrzymałem. Obejrzałem się. Dwaj mężczyźni mierzyli

do mnie z glocków.

– Zejdź z okna, Sam.

– Ona tu przed chwilą była – wykrztusiłem. – Lucy.

Była tu.

– Zejdź z okna, to o tym pogadamy – rzucił Howell.

Chciał mnie żywego.

– Wiem, nie wierzysz mi – powiedziałem. – Ale ona

naprawdę tu była. Przyszedłem tu uwolnić zakładników,

których wzięli, i była z nimi Lucy. Miałeś rację. To ja się

myliłem.

– Pogadajmy o tym, Sam. – Głos Howella był jak z

kamienia. – Powiedz mi, co wiesz, a znajdziemy ją.

Popatrzyłem na niego, na ten odprasowany, idealnie

skrojony garnitur, okulary w drucianej oprawce.

Nienawidziłem tego człowieka.

– Sam ją znajdę. Ona żyje. Straciła dziecko. – Nie

chciałem, żeby wypytywał mnie o synka.

– Złaź, Sam.

– Skąd wiedzieliście, gdzie jestem?

O mało nie parsknął śmiechem.

– Nasz informator z organizacji Lingów nie był

zachwycony, kiedy podprowadziliście im dostawę.

Zadzwonił do nas. Namierzyliśmy ciężarówkę dzięki

GPS-owi, który Lingowie zainstalowali w szoferce.

Domyślam się, od kogo się dowiedziałeś o Lingach.

August wyszedł wczoraj wieczorem na długą

przechadzkę, prawda? – Pokręcił głową. – Wstydź się, tak

zrujnować koledze karierę. Złaź z tego okna, Sam, bo

strzelę ci w plecy.

Rozważyłem możliwości. Dać się zastrzelić,

wyskoczyć przez okno czy się poddać? Żadna mi nie

odpowiadała. Ten facet nie da mi znowu zwiać. Złapią

mnie, zwiążą i nie zaproponują już namiastki normalnego

życia w Brooklynie. Trafię z powrotem do tamtego

oficjalnie nieistniejącego więzienia, w łapy Howellowej

grupy do zadań specjalnych.

Zsunąłem się z parapetu. Zatoczyłem się i uniosłem

ręce. Cała trójka doskoczyła do mnie z pistoletami.

76

Skuli mi ręce i nogi w kostkach i powlekli do

furgonetki. Wepchnęli mnie do środka; Howell usiadł

naprzeciwko. Obejrzał pobieżnie moje rany; obmacał

głowę, plecy, barki.

– Aleś się urządził, Sam – stwierdził i posłał dwóch

swoich przydupasów, żeby zabezpieczyli miejsce

przestępstwa. Drzwi furgonetki się zatrzasnęły.

Zostaliśmy sami.

– Lekarz by mi się przydał – powiedziałem.

– Będziesz współpracował, będzie lekarz. Skąd

wiedziałeś, że August jest w Holandii?

– Zobaczyłem go w tamtym magazynie –

powiedziałem. – Już by nie żył, gdyby nie ja. Gdybym nie

przeszkodził tym dwóm bliźniakom-psycholom, ty też byś

tam zginął. – Czułem krew ściekającą po plecach, po

ramieniu. Rany pozostawały nieopatrzone; a zostałem

przecież potraktowany paralizatorem, potem skopany.

Cały obolały.

– Augusta odesłaliśmy do kraju, bo był ranny. I

dobrze się stało.

– Chciałbym porozmawiać z Langley. Ten Edward,

ten, który uprowadził Lucy... zamierza przemycić do

Stanów jakąś nielegalną broń.

– To on do nas strzelał, kiedy nadjeżdżaliśmy?

– Tak. Chociaż pewien nie jestem. Z ciężarówki?

– Nie widzieliśmy żadnej ciężarówki. Strzelał do nas

człowiek z audi.

– Z audi? To on. Proszę, traktuj mnie poważnie.

Powiadom porty. – Ale jeśli się dobrze zastanowić,

Edward nie skorzysta raczej z portu w Rotterdamie.

Wywiezie swój gorący towar z Francji, Belgii albo

Hiszpanii. – Mogę ci powiedzieć, co zawiera przesyłka

Lingów. Możesz ją namierzyć i zatrzymać. Dzwoń do

Langley, poproś o upoważnienie. Ja z nimi

porozmawiam...

– Może Langley nie chce z tobą rozmawiać, Sam.

Może Langley chce, żebyś po prostu zniknął i przestał

rozrabiać jak wesz na grzebieniu.

Przełknąłem.

– Lucy naprawdę tu była...

Uniósł rękę.

– Zaproponuję ci pewien układ, Sam. Rozważ dobrze

tę propozycję, bo twoje życie spoczywa teraz w moich

rękach. Jeśli nie spodobają mi się twoje odpowiedzi,

wpakuję ci kulkę w łeb i będziemy kwita. Mam

upoważnienie na przywołanie cię do porządku wedle

własnego uznania.

– Firma chce na pewno wiedzieć, co ustaliłem, nie

pozwoli, żebyś dokonał na mnie egzekucji. Interesują ją

kontakty, które nawiązałem. Informacje, które zebrałem.

– Firma nie wie jeszcze, że cię przyskrzyniłem, Sam.

Na razie sami piszemy swoją historię. Zostałeś

aresztowany w budynku pełnym trupów.

– Kobieta i jeden z mężczyzn mają takie same tatuaże

jak facet, który próbował mnie zabić w Brooklynie.

Novem Soles. Pytałeś mnie o to, no to teraz masz

odpowiedź.

Patrzył na mnie, wodząc palcem po szczęce.

– I sam ich wszystkich zabiłeś?

– Nie! To Edward ich rozwalił, bo nie byli mu już

potrzebni.

Howell założył ręce na piersi i spojrzał na mnie z

miną, której nie widziałem na jego twarzy od czasu, kiedy

przetrzymywano mnie w tajnym więzieniu w Polsce.

– A ja myślę, że jesteś w tej chwili jedynym ocalałym

spośród tych, którzy pomagali ci dokonać zamachu na

nasze biuro w Londynie, i że to oni pomagali ci zwiać z

Nowego Jorku. Ten gość z Brooklynu przywiózł ci

pewnie pieniądze i dokumenty, a ty zabiłeś go, żeby

zamknąć mu usta.

– Chciał mnie zabić. Ci ludzie nasłali go na mnie. – I

w tym momencie przemknęło mi przez głowę pytanie:

Edward czy Lucy? Nie, to na pewno Edward. Lucy już

dwukrotnie darowała mi życie.

– No i niby gdzie jest ta nasza urocza pani Capra?

– Poraziła mnie paralizatorem i uciekła. Spójrz na

moją klatkę piersiową. Mam tam ślady po strzałkach.

Zajrzał mi pod koszulę.

– Czyli ona współpracuje z tymi ludźmi. Boże drogi,

a ty tyle miesięcy utrzymywałeś, że jest niewinna. – W

jego tonie pobrzmiewał sarkazm.

– Byłem przykładnym mężem – powiedziałem. – A

taki nie zakłada z góry, że jego żona jest zdrajczynią albo

przestępczynią. Widziałem, jak ten Edward ją uprowadza.

Ocaliła mi życie. Dwa razy.

– A ja myślę, że oboje współpracowaliście z tą grupą,

gangiem czy jak ich tam nazwać. Pewnie odwrócili

najpierw ją, a potem ona ciebie. To proste, a ja lubię

prostotę.

– Życie takie nie jest. Sam nie rozumiem, dlaczego

Lucy to zrobiła.

– A co z waszym dzieckiem?

Spuściłem wzrok na swoje kolana. Nie wiedziałem,

co mu odpowiedzieć. Nie chciałem, żeby wiedział, że

zaproponowała mi dziecko za milczenie.

– Lucy poroniła – mruknąłem po chwili.

Przyglądał mi się długo.

– Gdzie ona jest?

– Nie wiem. Ale znajdę ją i wydobędę z niej całą

prawdę.

– Słuchaj, Sam. Opowiedz mi, co się wydarzyło od

czasu opuszczenia przez ciebie Nowego Jorku, a może

będę w stanie pomóc ci ją odnaleźć. Kto zabrał cię ze

statku? Kto cię finansował i zaopatrywał?

– Nie mogę.

– Pomagałeś uciec człowiekowi, który strzelał do

mnie i moich ludzi.

– Ja do was nie strzelałem. A tych, którzy strzelali,

zabiłem. Za takie coś dają medale.

Złapał mnie za przód koszuli i rąbnął moją głową o

ścianę. Zabolało.

– Chcę znać całą prawdę, Sam. Calutką.

– Dlaczego mi nie wierzysz? Dlaczego?! –

wykrzyczałem mu w twarz. – Dlaczego nawet nie starasz

się mi uwierzyć?

Odchylił się, bo ślina z moich ust pryskała mu w

oczy.

– Dlaczego nie jesteśmy w bezpiecznym domu

Firmy? – spytałem. – Dlaczego nie rejestrujesz tego, co

mówię, w obecności świadków? Gdzie agenci

holenderskiego wywiadu? To wbrew regułom.

– Przyganiał kocioł garnkowi – powiedział. – Nie

będziesz mnie pouczał w kwestii reguł, Sam. Cała Firma

dowie się wkrótce, że jesteś zdrajcą.

Te słowa podziałały na mnie jak smagnięcie pejczem.

– Nie jestem.

– Chcesz, żebym ci uwierzył? To wyznaj mi

wszystko jak na spowiedzi.

Odetchnąłem głęboko.

– Edward dokonał tego zamachu na Centraal Station,

żeby zabić Cara Kasjera, w którego sprawie prowadziło

śledztwo nasze londyńskie biuro. Domniemanego

finansistę organizacji przestępczych, tych największych,

powiązanych z rządami. Nie rozumiem, dlaczego Edward

go zabił, ale zrobił to – dodałem. – Stara się

przeszmuglować do Stanów coś bardzo trefnego. Może

bombę, może jakiegoś wirusa, może ludzi. Nie wiem. A

może bym się dowiedział, gdybyś się nie wtrącił.

– Załóżmy, Sam, że mówisz prawdę i jesteś

niewinny. Jak odnalazłeś tych ludzi? Skąd się o nich

dowiedziałeś? Skąd znasz te wszystkie szczegóły? Kto ci

pomagał trafić do tego Edwarda, kto cię przemycił do

Holandii?

Uświadomiłem sobie naraz, że pyta mnie nie o to, co

w tej chwili najważniejsze.

– Nie interesuje cię, co za operację planuje ten

Edward?

– Nie uwierzę w ani jedno twoje słowo, dopóki mi nie

powiesz, kto ci pomagał.

Podsunął mi pod nos fotografię. Ja i Mila na stacji

kolejowej w Rotterdamie. Podsunął mi drugą. Też my na

stacji kolejowej w Amsterdamie.

– Kim jest ta kobieta?

Ściągnąłem brwi, udając, że się zastanawiam.

– Chyba jechała ze mną w tym samym wagonie. Nie

znam jej.

– Znasz, znasz. Przesłuchaliśmy konduktora tego

pociągu. Podróżowaliście razem. Siedzieliście w tym

samym przedziale i rozmawialiście.

– Ach, rzeczywiście. Ładna buzia, ale nieświeży

oddech. Poczęstowałem ją mentosem. I na tym się

skończyło.

– Dajmy na to. Gdzie mieszkałeś po przybyciu do

Amsterdamu?

– W hostelach. Są tanie, można płacić gotówką.

Jestem na tyle młody, że brali mnie za studenta.

– W których hostelach?

– Postawmy sprawę jasno – fuknąłem. –

Powiedziałem ci przed chwilą, że gość, który dokonał

zamachu bombowego na nasze biuro w Londynie, stara

się przeszmuglować do Ameryki coś naprawdę

niebezpiecznego, a ty mnie pytasz, w jakich hostelach

nocowałem?

– Jak zrozumiałem z twoich wyjaśnień, pomagasz mu

w tym.

Ktoś z łomotem odbił się od burty furgonetki. Krzyk.

Howell wyszarpnął pistolet i wycelował go w moją

głowę.

– Jestem skuty – zauważyłem. – Nie stanowię

zagrożenia.

Opuścił pistolet, a wtedy kopnąłem go z całych sił w

szczękę. Miałem nadzieję, że mu ją złamałem, bo

słuchanie go wychodziło mi już bokiem. Kiedy poleciał

na burtę furgonetki, skoczyłem na niego. Ręce miałem

skute na plecach, czyli bezużyteczne, ale miałem to

gdzieś. Nie myślałem racjonalnie. Chciałem tylko, żeby

się wreszcie zamknął i wysłuchał, co mam mu do

powiedzenia.

Przywaliłem mu z byka. Zacharczał, krew polała mu

się z ust. Przywaliłem mu jeszcze raz i zsunął się z

siedzenia. Straciłem równowagę i zwaliłem na niego.

Drzwi furgonetki się otworzyły. Myślałem, że to

któryś z jego przydupasów.

Nie, to była Mila.

– No, nareszcie – wykrztusiłem.

Przecięła plastikowe paski, którymi mnie

skrępowano, i pomogłem jej załadować do furgonetki

dwóch facetów z Firmy; obaj byli nieprzytomni, ale

poważniejszych obrażeń nie zauważyłem. Mila

zatrzasnęła drzwiczki, zamknęła je, a kluczyki cisnęła na

pole za browarem. Wsiedliśmy do jej samochodu i

ruszyliśmy z piskiem opon w kierunku Amsterdamu.

Dzień zapowiadał się pochmurny, szary; pasował do

mojego nastroju.

– Dzięki – powiedziałem.

– Nie ma za co – odburknęła.

– Jak tu trafiłaś?

– Twój przyjaciel Piet dał mi namiary.

– On nie jest moim przyjacielem.

– Przyszedł do Rode Prins. Wystraszony. Myślał, że

znajdzie tam schronienie za informację, gdzie cię szukać.

– I co?

– Powiedział, co wiedział.

– Zabiłaś go, tak? Zmieniła temat:

– Znalazłeś tego Edwarda? Znalazłeś Jasmin?

– Znalazłem swoją żonę.

77

Mila załatwiła mi lekarza; obudziłem się w łóżku, w

pokoiku nad Rode Prins, pochylał się nade mną jakiś

starszy mężczyzna. Łysy, z zatroskaną miną, z ust

śmierdziało mu jajkiem na twardo.

– Doigrałeś się, młodzieńcze – powiedział.

– Nie da się ukryć – mruknąłem.

– Zszyłem i opatrzyłem ci ranę głowy. Oczyściłem

ranę barku. Mięśnie będą bolały, nie nadwerężaj ich. Rana

na plecach też wymagała paru szwów, była jak bruzda. Pij

dużo płynów. Odpoczywaj. Zostawiam ci tu tabletki

przeciwbólowe, ale z nimi nie przesadzaj. – Zwrócił się

do Mili: – Niech go pani dogląda.

Mila kiwnęła głową. Lekarz spakował torbę i

wyszedł, a ja zastanawiałem się, co dalej.

– Zjadłbyś coś? – spytała Mila. – Henrik ugotował

kartoflankę, palce lizać.

– Raczej bym się czegoś napił.

Podała mi butelkę zimnej wody. Wydudliłem ją

zachłannie, a kiedy zaspokoiłem już pragnienie,

rzeczywiście poczułem głód. Pochłonąłem kartoflankę

doprawioną serem Gruyere, z kawałkami szynki. Pychota.

Mila obserwowała mnie w milczeniu, dopóki łyżka

nie zaskrobała o dno miski.

– Przepraszam, Sam.

– Mhm.

– Możesz mi powiedzieć, co się wydarzyło?

Opowiedziałem jej. Słuchała, nie przerywając.

– Czyli Lucy jednak zdradziła – stwierdziła, kiedy

skończyłem.

– Na to wychodzi – przyznałem. Na kanale za oknem

było wyjątkowo spokojnie. Słyszałem bicie własnego

głupiego serca. Okay. Zdradziła. Mnie, swój kraj. Okay.

Trzeba się z tym pogodzić. Wmawiali mi to od miesięcy i

Howell, i August, a ja im nie wierzyłem. Nie chciałem

uwierzyć. Nie ma większego głupca nad zakochanego

głupca.

Tak, byłem głupcem, bez dwóch zdań. Na jakimś

zakręcie życia wszyscy w końcu nimi jesteśmy. Ale ja

byłem taki przekonany, że ją znam.

Dlaczego mnie nie zabiła? Dlaczego?

To pytanie nie dawało mi spokoju. Mogła mi przecież

wpakować kulkę w głowę i byłoby po krzyku. I dlaczego

wywołała mnie z budynku przed tamtym zamachem w

Londynie? Nie kochała mnie przecież. Całe nasze pożycie

było jedną wielką farsą podszytą ciepłymi uśmiechami,

zachłannymi pocałunkami i długimi namiętnymi nocami.

– Dlaczego pozostawiła cię przy życiu? – spytała

Mila, zupełnie jakby czytała mi w myślach.

– Musiał być jakiś powód – burknąłem.

– A wasze dziecko?

– Gdzieś je ukryła. Obiecała, że jeśli nie wyjawię

Firmie, że ona żyje, skontaktuje się ze mną i powie gdzie.

– Starałem się kontrolować swój głos. – Ale

podejrzewam, że ona już się do mnie nie odezwie. Mój

synek jest jej tarczą.

– O mnie, mam nadzieję, im nie mówiłeś?

– Nie.

Wstała.

– Twoje szczęście. Bo inaczej musiałabym cię zabić.

– No to farciarz ze mnie.

– Odpoczywaj teraz.

Zamknąłem oczy. Odnosiłem wrażenie, że umyka mi

coś bardzo istotnego dla znalezienia odpowiedzi. Coś, co

miało swój początek w Londynie. Edward dokonuje tam

zamachu bombowego, żeby ochronić człowieka, którego

potem sam morduje. Tu chyba tkwił klucz.

– Tak, odsapnę odrobinę. Ale potem jedziemy do

Londynu.

– Dlaczego do Londynu?

– Chcę się zobaczyć z Zaidem. Zlecił nam to zadanie

i od tamtego czasu nas unika, a podejrzewam, że wie

więcej, niż nam powiedział. Teraz, kiedy ta tajemnicza

przesyłka dotarła już do Edwarda, ten zwróci mu może

Jasmin. A więc jedziemy do Zaida niezapowiedziani.

Weźmiemy go z zaskoczenia.

– Będę się musiała skonsultować.

– A co, twoi mocodawcy mogą nie wyrazić na to

zgody? Czy Zaid jest jednym z nich?

Podeszła do stołu i odstawiła szklankę.

– Nie. Ale jest z nimi powiązany.

– Dla kogo ja właściwie pracuję, Mila?

– Dla mnie.

– Wydaje mi się, że zasługuję na szczerą odpowiedź.

Mogłem wydać cię Firmie. A nie zrobiłem tego. I nie

zrobię.

– Nie wiadomo jeszcze, do czego byłbyś skłonny się

posunąć, żeby odzyskać synka. – Uniosła rękę, zanim

zdążyłem jej przerwać. – Pracujesz dla mnie, Sam. I na

tym poprzestańmy.

Spojrzałem w okno.

– Co z tymi kobietami z magazynu?

– Są bezpieczne. Wkrótce odsyłamy je do domu.

– Ładnie z twojej strony, że się nimi zajęłaś, ale

mogłaś to zostawić policji. Potrzebowałem twojej

pomocy.

– Nie mogłam – odparła. – I nie pytaj dlaczego.

Wyszła, zamykając za sobą drzwi. Usiadłem na

łóżku, połknąłem jedną z tabletek, które zostawił mi

lekarz, i zasnąłem. Nic mi się nie śniło.

78

Poniedziałek w Londynie. Szary, ponury, dżdżysty.

Cały byłem obolały, ale już nie aż tak jak poprzedniego

dnia. Obudziłem się wczesnym rankiem, ubrałem w nowe

rzeczy, które przyniosła mi Mila, i polecieliśmy do

Londynu prywatnym samolotem. Pełen luksus. Bogaci

mocodawcy Mili dali nam widocznie zielone światło na

rozpracowanie Bahjata Zaida. Na parkingu przed

lotniskiem czekał na nas podstawiony jaguar.

Dziwne było znaleźć się znowu na brytyjskiej ziemi.

Tutaj byłem najszczęśliwszy, tutaj przeżyłem najgorszy

dzień w swoim życiu.

Biuro firmy Militronics Zaida mieściło się w

nowoczesnym wieżowcu, nieopodal Bank of England

Museum. Byliśmy z Milą ubrani na sportowo: dżinsy,

koszule, kurtki. Ja miałem na głowie czapkę skrywającą

opatrunek. Sekretarka Zaida obdarzyła nas chłodnym

uśmiechem.

– Pana Zaida nie ma – oznajmiła. – Załatwia na

mieście sprawę pilnej dostawy.

Zerknąłem na Milę.

– Pilnej dostawy, powiada pani? – powtórzyła z

ironią Mila.

Sekretarka ściągnęła brwi.

– Jeśli to coś ważnego, proszę zostawić wiadomość.

– Niech mu pani przekaże, że byli tu Sam i Mila z

informacjami o jego córce. Wiemy, gdzie aktualnie

przebywa.

Mars na twarzy sekretarki jeszcze bardziej się

pogłębił.

– On wyszedł właśnie na spotkanie z nią – wybąkała.

– Ale wiadomość przekażę.

– Jak dawno wyszedł?

– Z dziesięć minut temu.

Opuściliśmy biuro i zatrzymaliśmy się na rogu

ruchliwej ulicy.

– A więc Jasmin z nim się skontaktowała –

powiedziałem.

– Albo finalizują teraz wymianę.

– Musimy ustalić, dokąd się udał. Bo jeśli zwracają

mu Jasmin, to z pewnością są przy tym Lucy i Edward.

Wróciliśmy do jaguara.

– Ty prowadź – mruknęła Mila.

Wsiadłem za kółko, ona otworzyła schowek w desce

rozdzielczej. Wyciągnęła z niego i otworzyła

zmodyfikowany netbook podłączony do systemu

satelitarnego auta.

– Londyn jest naszpikowany kamerami monitoringu –

powiedziała, przebierając wprawnie palcami po małej

klawiaturze. – Zarówno tymi od kontroli ruchu, jak i

systemu bezpieczeństwa. Mamy pewien ograniczony

dostęp do ich sieci. Może uda mi się ustalić, o której

Bahjat faktycznie wyszedł z biura.

Po chwili na ekranie pojawił się zapis wideo sprzed

budynku, w którym mieściło się biuro Zaida, oraz sam

wychodzący z niego Zaid. Przy krawężniku zatrzymał się

mercedes, kierowca wysiadł, Zaid wsiadł i ruszył w

kierunku Princes Street.

Mila otworzyła w netbooku kolejne okno. Zaid

skręcał w Gresham Street i minąwszy Museum of

London, w St. Martin’s Le Grand. Tam go na chwilę

zgubiła, ale szybko odnalazła na Aldersgate Street.

Kierował się na północ.

– Już wiem, dokąd jedzie. Na St. Pancras. Ruszaj,

szybko!

– Co tam jest?

– Eurostar tam się zatrzymuje. Pociąg. Z Holandii i

Belgii. Może Edward postanowił oddać Jasmin.

– To bez sensu. Nawet gdyby zdecydował się ją

zwrócić, to o wiele bezpieczniej byłoby zażądać od Zaida,

żeby sam pofatygował się po córkę do Holandii.

Ryzykowaliby przewożenie ofiary porwania taki szmat

drogi? Chyba że chcą od niego czegoś w zamian.

– Słuchaj, Sam – powiedziała. – Jeśli Lucy tu z nimi

jest i dopadniemy ich, to mam ją zabić? Wiem, że tobie

byłoby trudno.

Była to najdziwniejsza propozycja, jaką mi w życiu

złożono.

– Nie, dziękuję. Sam się z nią policzę.

– No, nie wiem, czy to z twojej strony rozsądne.

Mnie, w odróżnieniu od ciebie nic z tą zdziczałą suką nie

łączy.

– Nie zawaham się, jeśli zajdzie taka potrzeba.

– Użycie zwrotu „jeśli zajdzie taka potrzeba” już

zdradza wahanie. – Miała rację.

– Chcę z nią porozmawiać.

– Wiem, o dziecku. Wybacz, ale nawet nie wiesz, czy

w ogóle je urodziła. Nie masz na to żadnego dowodu.

– Nie sądzę, żeby mnie okłamywała.

– Okłamywała cię przez całe trzy lata waszego

małżeństwa. A ty nadal skłonny jesteś jej wierzyć? – Mila

prychnęła pogardliwie. Przecięliśmy skrzyżowanie.

– Mogła mnie zabić. Nie zrobiła tego, żeby dalej

mnie okłamywać?

– Powodów mogła mieć tysiące. Chciała, żeby cię

nakryto żywego pośród tamtych trupów. Poza tym żywy

odwracasz od niej uwagę Firmy. Przede wszystkim ciebie

obwiniają i na tobie skupia się dochodzenie. Ta kobieta

jest bezwzględna, a z ciebie zrobiła sobie zabawkę.

Zostaw ją mnie.

– Nie waż się jej tknąć, Mila – wycedziłem. – Musi

mi najpierw powiedzieć, gdzie jest moje dziecko.

I tu Mila powiedziała coś, co mną do głębi

wstrząsnęło:

– Nawet jeśli je urodziła, to skąd u ciebie ta pewność,

że jest twoje?

– Moje! – warknąłem.

– Może spotykała się tu, w Londynie, z tym

Edwardem. Może byli kochankami.

– Dzięki za podsunięcie mi tematu do przemyśleń –

wyrzuciłem z siebie. Dziwny człowiek był z tej Mili. To

zajęła się troskliwie tamtymi dziewczynami z Mołdawii

zwabionymi do Amsterdamu, to znów wyłaziła z niej

jakaś bezwzględność. Wolałem nie myśleć, jak obeszła się

z Pietem. No i wcale niewykluczone, że miała rację. Lucy

mogła ze mną pogrywać, licząc, że nadal coś do niej

czuję. Mili o to nie posądzałem. Ciarki przeszły mi po

krzyżu, kiedy spróbowałem sobie wyobrazić, co

czekałoby Lucy, gdyby dostała się w jej ręce.

Z drugiej strony, napuszczenie Mili na Lucy mogłoby

być najkrótszą drogą do odnalezienia mojego synka.

Mojego. Bez względu na to, co powiedziała przed

chwilą Mila, nadal wierzyłem, że jest mój.

Skręciłem na parking pod dworcem kolejowym.

Byliśmy na miejscu.

79

St. Pancras to ogromny podziemny węzeł kolejowy.

W ostatnich latach przeszedł gruntowną, kosztowną

modernizację: nad oryginalnymi ceglanymi ścianami

rozciągają się teraz masywne, jasnoniebieskie przęsła ze

stali. Przeszklony sufit przydaje hali dworcowej atmosfery

przestronności. Wzdłuż przejść podziemnych ciągną się

witryny eleganckich butików i restauracyjek. Kłębią się

tam tłumy przyjezdnych i odjeżdżających, ja szedłem

przez St. Pancras sam, ze słuchawką wetkniętą w ucho.

Mila została z netbookiem w jaguarze. Obserwowała

Bahjata Zaida za pośrednictwem kamer dworcowego

systemu bezpieczeństwa, do którego się włamała. Bardzo

ryzykowaliśmy. System mógł wykryć, że buszuje w nim

haker, a wtedy błyskawicznie by nas zgarnęli. Na takich

wielkich dworcach służby bezpieczeństwa działają

sprawnie.

– Mam go – usłyszałem w słuchawce głos Mili. –

Siedzi w barze szampańskim na górnym poziomie.

– Sam?

– Tak.

– Zauważyłaś, żeby ktoś go obserwował?

– Nie.

Wstąpiłem na schody prowadzące do robiącego

niesamowite wrażenie, najdłuższego na świecie baru

szampańskiego. Był wypełniony po brzegi pięknymi

ludźmi i znużonymi podróżnymi. Ten bar zdaje się

ciągnąć w nieskończoność; są w nim miejsca dla

samotnych pracoholików z laptopami, są czteroosobowe

boksy dla osób bardziej towarzyskich. Jedyne okno z

oprawną w stal szybą na samym jego końcu wychodzi na

peron Eurostara, gdzie zatrzymują się i z którego

odjeżdżają pociągi łączące Wielką Brytanię z

kontynentem.

Przy nim, w garniturze od Armaniego i

wyglancowanych na błysk lakierkach, siedział sam w

boksie Zaid. Wyglądał jak z krzyża zdjęty. Wyparowała z

niego cała ta pewność siebie, którą przed kilku dniami

tryskał. Otarł pot z czoła, na podłodze, tuż przy jego

nodze, stał neseser. Usiadłem z lewej strony, blisko

wejścia, gdzie nie rzucałem mu się w oczy i gdzie krążyli

szykownie ubrani kelnerzy z kelnerską gracją zbierający

zamówienia. Miałem nadzieję, że nawet jeśli spojrzy w

moim kierunku, to nie rozpozna mnie w ciemnych

okularach i czapce. Zamówiłem z menu kieliszek

najtańszego szampana, ale go nie tykałem.

Zaid rozglądał się nerwowo, z wyczekiwaniem w

oczach, po zatłoczonej sali. Zerkał co chwila w okno

wychodzące na peron Eurostara.

– Masz go jeszcze na podglądzie? – szepnąłem do

mikrofonu.

– Mam – odszepnęła mi w ucho Mila.

– Zdenerwowany jest. Wciąż się rozgląda. Gotów

mnie zauważyć.

– To może od razu do niego podejdź i porozmawiaj?

– Odpada. W każdej chwili może się tu zjawić

Edward z Jasmin.

– Boisz się Edwarda?

– Boję się, że zabije Jasmin, jeśli mnie zobaczy –

odparłem.

Mila nic nie odpowiedziała.

Poczułem puknięcie w ramię. Obejrzałem się. Stał za

mną Bahjat Zaid: spocony, blady, roztrzęsiony.

– Wynocha stąd! – warknął. – Ale już!

– Edward ma tu przyprowadzić Jasmin?

– Wynocha, powiedziałem – syknął.

– Wiem, że przekazałeś Edwardowi jakiś rodzaj

broni, żeby nie ujawniał wideo ze zbrodniami, których

dopuściła się Jasmin. Wymieniasz tę elegancką

walizeczkę na córkę?

Odniosłem wrażenie, że zaraz zwymiotuje mi na

buty.

– Wyjdź.

– Odpowiedz, to może wyjdę, ale nie obiecuję.

– Tak, daję im neseser, oni zwracają mi Jasmin i ten

koszmar wreszcie się skończy.

– Co jest w neseserze?

– Pieniądze. Nic poza tym.

– Po tym wszystkim chcą tylko kupki szmalu? Co

dostali od ciebie w Budapeszcie, Zaid? Co to było?

Słyszałem, że jakaś eksperymentalna broń?

W jego oczach zatliła się czysta nienawiść.

– Twoje usługi nie są mi już potrzebne. Córka wraca

do mnie cała i zdrowa. Zaraz powinni tu być. Może już

nas obserwują. Twoja obecność może kosztować Jasmin

życie.

Widziałem, że najchętniej wywrzeszczałby mi to

wszystko w twarz i spuentował fangą w nos. Ale nie mógł

w pełnym ludzi lokalu.

– Okłamywałeś mnie i Milę. I zamiast nam pomagać

w ratowaniu własnej córki, ukrywałeś się przed nami.

– Robiłem, co było trzeba. A teraz wyjdź.

Upiłem ostentacyjnie łyczek szampana na znak, że

ani myślę usłuchać. Zdeprymowany przestąpił z nogi na

nogę, zmienił ton.

– Powiedziano mi, że nie żyjesz.

– Skoro tak ci powiedziano, to mnie tu nie ma, bo

przecież nie żyję. Wracaj na swoje miejsce, Zaid. Zamów

sobie szampana i wznieś toast za szczęśliwy powrót córki.

Moje gratulacje.

– Wyjdź. Bo obaj zginiemy. Ten Edward, to...

wyrachowany psychopata. Jest nieobliczalny. Błagam.

– Wracaj na swoje miejsce – powiedziałem chłodno,

z naciskiem. – Bez gadania.

Wycofał się powoli, nie zwykł, żeby zwracano się do

niego takim tonem. Usiadł w swoim boksie i udawał, że

na mnie nie popatruje. Przeniosłem się do innego stolika,

dalej od wejścia.

Jaką obstawę mogli tu mieć Edward z Lucy? Należało

zakładać, że mają w Londynie jakieś kontakty. Jeśli

jednak przyjeżdżają Eurostarem... to co, ciągnąc ze sobą

Jasmin? Nie. Ją raczej gdzieś zamelinowali i wskażą

Zaidowi to miejsce dopiero wtedy, kiedy dostaną od niego

neseser.

– Zaid dawał jakieś znaki komuś w tym lokalu? –

rzuciłem do mikrofonu. Przecież on również mógł tu

przyjść z obstawą.

– Jeśli nawet, to ja tego nie zauważyłam – odparła

Mila.

Minęło dwadzieścia minut. Wielbiciele szampana

wchodzili i wychodzili. Przyjaciele się witali,

kochankowie wznosili toasty, biznesmeni ubijali interesy.

Gwar rozmów w tle wesołej kanonady odkorkowywanych

flaszek. Znudzona Mila podśpiewywała mi do ucha

przeboje Coldplay, dopóki nie poprosiłem jej, żeby

przestała. Zaid siedział jak na szpilkach, zerkał co chwila

na zegarek i spoglądał na wejście.

Ale to ja pierwszy zobaczyłem Jasmin. Szła jakoś

sztywno, zataczając się z lekka, sprawiała wrażenie

naćpanej. Edward podtrzymywał ją pod rękę. Znad

apaszki widać było tylko jej oczy.

Rozejrzałem się czujnie za ewentualną obstawą.

Za mną stała Lucy.

80

Przysiadła się, a mnie przemknęło przez myśl, że za

moment pożegnam się z tym światem.

– Zły z ciebie ojciec – zagaiła. – Powiedziałam ci,

żebyś odpuścił, jeśli chcesz odzyskać dziecko.

– Daruj sobie tę ironię – burknąłem. – Edward myśli,

że nie żyję.

– Już nie. Widzi cię. Spróbuj mu przeszkodzić w

dokonaniu tej wymiany, a nigdy nie zobaczysz Daniela.

– Daniela?

– Naszego synka. Nadałam mu imię po twoim bracie,

tak jak zapowiedziałam.

Serce żywiej mi zabiło.

– Nie wtrącaj się – syknęła.

– Co daje wam Zaid za córkę?

Edward z Jasmin doszli już do boksu Zaida.

– Oddaje dorobek całego swojego życia. Bierz z

niego przykład, Sam. Dla ratowania dziecka jest gotów na

wszystko. Odpuść sobie, a Daniel będzie twój.

Jasmin zamrugała.

Zaid podał Edwardowi walizeczkę. Edward

powiedział coś cicho i Jasmin usiadła obok ojca. Edward

odwrócił się i szybkim krokiem wyszedł z lokalu.

– Siedź, Sam – mruknęła Lucy – nie wtrącaj się, a

powiem ci, gdzie znajdziesz Daniela.

Zaid przytulił otumanioną córkę. Wydawała się taka

drobniutka w jego ramionach. Nie odwzajemniła uścisku.

– Cóż za uroczy widok – zauważyła Lucy, a ja mało

jej nie powiedziałem, żeby się zamknęła. – Ty też

odzyskasz wkrótce swojego synka. Tylko nie wstawaj. –

Nachyliła się, wydłubała mi z ucha słuchawkę, rzuciła ją

na podłogę i rozdeptała. – Z kim współpracujesz?

– Z jedną taką świruską. Mogę ją tak teraz nazwać, bo

nas nie słyszy.

– Chodź ze mną, Sam. Daniel jest blisko. Teraz mogę

ci go oddać. I będziemy kwita.

Zerknąłem przez ramię. Uszczęśliwiony Zaid nadal

obejmował Jasmin, był w siódmym niebie.

Dolną połowę twarzy Jasmin wciąż osłaniała apaszka.

Pewnie czekali, aż Edward oddali się na bezpieczną

odległość. Zaid powiedział coś do niej, kiwnęła głową. Po

jego policzkach popłynęły łzy.

– Mogę ci załatwić immunitet – powiedziałem do

Lucy. – Dogadasz się jakoś z Firmą. Nie będą cię ścigali.

– Immunitet? Śmiech na sali. Ja już dokonałam

wyboru, Sam, i nie ma od tego odwrotu.

Wydało mi się, że wychwytuję w jej tonie cień żalu.

Zaid, ściskając córkę za rękę, jednym nerwowym haustem

wychylił do dna kieliszek szampana. Jasmin siedziała

nieruchomo. Nie potrafiłem sobie wyobrazić, jaką będzie

musiała przejść rekonwalescencję, żeby wyjść na prostą.

– Czemu to zrobiłaś, Lucy?

I w tym momencie zauważyłem na jej nadgarstku

słońce wpisane w dziewiątkę. To samo co u zbirów w

Holandii, co u mojego niedoszłego mordercy z

Brooklynu.

– Lucy, Boże, a to co? – Dźgnąłem palcem w tatuaż.

– Wstawaj – warknęła. – Wychodzimy.

Zobaczyłem Edwarda przebiegającego prawie przed

statuą mężczyzny w rozwianym płaszczu, spoglądającego

w przeszklony sufit tak, jakby spodziewał się burzy. Po

chwili zniknął mi z oczu w tłumie schodzących na dół

ludzi. Miałem nadzieję, że Mila ma go na podglądzie;

mną mogła się już nie przejmować. Jasmin była

bezpieczna.

Wstając od stolika, zerknąłem jeszcze raz na Zaida.

Odstawiał właśnie pusty kieliszek. Drgnął lekko.

Odkaszlnął. Zakasłał znowu. Jasmin zerwała się i ruszyła

biegiem w stronę wyjścia.

Znieruchomiałem. Jasmin minęła nas, nie

zaszczycając nawet spojrzeniem. Na ojca też się nie

obejrzała. Zbiegła po schodach za Edwardem.

Chciałem już ruszyć za nią, kiedy poczułem na

plecach szturchnięcie lufą pistoletu.

– Tędy, Sam. Chcesz zobaczyć synka? Tędy.

Zaid nadal siedział w swoim boksie nieruchomo, ale

teraz ze zwieszoną głową. Nikt nie zwracał na niego

uwagi. Z tej odległości trudno było stwierdzić, czy

oddycha. Trucizna, przemknęło mi przez myśl.

– Nie żyje – wyrwało mi się. – Ona go otruła.

– Owszem – przyznała Lucy. Własna córka.

– Co ten Edward z nią zrobił? – Co za świat, na

którym żony zdradzają mężów, dzieci trują rodziców.

Zrobiło mi się słabo.

– Podporządkował sobie. Lepiej, żebyś nie wiedział

jak. Idziemy, Sam.

Przy Zaidzie, widząc, że coś z nim nie tak, zatrzymał

się kelner. Przyklęknął, popatrzył i krzyknął.

– Synek, Sam – syknęła Lucy. – Twój synek.

Ruszyłem.

W holu na dole Edward czekał z walizeczką w ręku

na Jasmin. Kiedy do niego dobiegła, chwycił ją za

nadgarstek.

– Trzymaj się mnie – powiedziała Lucy, gdy

schodziliśmy po schodach – a odzyskasz swoje dziecko.

– Niedoczekanie – warknąłem, odwracając się,

chwytając za lufę pistoletu, którym mnie popychała, i

przyginając ją do ziemi. Wokół nas zaroiło się od

policjantów z dworcowego posterunku pędzących do

szampańskiego baru.

– Jak mnie teraz zastrzelisz, to się nie wymigasz.

81

Ponad ramieniem Lucy widziałem, jak obserwujący

nas z dołu Edward upuszcza neseser i wyciąga spod

płaszcza wielką, nietypową spluwę. Była większa od

rewolweru, miała dołączoną dziwną czarną sekcję z

metalową siateczką, która z czymś mi się kojarzyła.

Zalśniła przez moment w jasno oświetlonym holu.

Huknął strzał, pocisk przemknął ze świstem między

mną a Lucy. Przykucnęliśmy instynktownie w połowie

długości schodów, ale żadne z nas nie puściło pistoletu. W

holu zaległa na chwilę martwa cisza, potem podniósł się

jeden wielki wrzask i zapanował chaos.

Edward znowu strzelił. Pocisk zrykoszetował od

zielonego stopnia tuż obok Lucy, a my, nadal wyrywając

sobie pistolet, stoczyliśmy się ze schodów na sam dół.

Kiedy wstawaliśmy, Lucy rąbnęła mnie pięścią pod

oko. Wciąż ściskałem lufę pistoletu.

– Puszczaj, bo nigdy nie zobaczysz Daniela! –

wrzasnęła.

Nie puściłem.

– Może oddadzą mi go w zamian za ciebie –

powiedziałem.

Uderzyła mnie znowu, a wtedy podstawiłem jej nogę

i pchnąłem. Nikt ze spanikowanego tłumu nie zwracał na

nas uwagi. Padając na wznak, kopnęła mnie w udo i

przewróciłem się na nią. Przemknęło mi przez myśl, że

leżąc tak na posadzce ogarniętego paniką holu St. Pancras,

zostaniemy za chwilę stratowani.

Poderwałem ją na nogi. Pistolet zniknął, zgubiliśmy

go w całej tej szamotaninie, ale to chyba nie była jedyna

sztuka broni, jaką przy sobie miała.

– Teraz ty słuchaj mnie – wysyczałem jej do ucha. –

Nic już dla mnie nie znaczysz. Nic a nic. I dla swojego

przyjaciela też nic, bo właśnie o mało cię nie zastrzelił,

próbując zabić mnie. A więc sama widzisz, we mnie teraz

jedyna twoja nadzieja.

– Pieprz się! – Gniew i strach wkradł się do jej tonu.

Chciała mi się wyrwać, ale byłem silniejszy i jeszcze

bardziej zdesperowany.

Wykręciłem jej rękę, tak że znalazła się między

łopatkami. Tłum porwał nas ze sobą i wyniósł na ulicę.

Przyciągnąłem ją do siebie.

– Jak spróbujesz mi nawiać, skręcę ci kark.

Pokręciła głową.

– Wtedy nie odzyskasz dziecka.

– Nie, wtedy ty będziesz trupem. A dziecko i tak

odzyskam. Nie ma na świecie takiej nory, w której

mogłabyś się przede mną ukryć. Rozumiesz, Lucy? Ja

nigdy nie odpuszczę. Przenigdy. Znajdę go. A ty będziesz

wąchać kwiatki od spodu.

Sięgnęła za plecy. Z tego wszystkiego nie zdążyłem

jej jeszcze przeszukać. W jej dłoni błysnął nóż – krótki o

zakrzywionym ostrzu. Uchyliłem się w porę, zarobiłem

tylko draśnięcie w ucho.

– Przestań, Sam, proszę! Puść mnie!

Aha, a ty mnie zaraz potem zaciukasz! – pomyślałem.

Zdzieliłem ją pięścią w żołądek. Zgięła się wpół, upuściła

nóż, podniosłem go.

– Dlaczego chciał cię zabić? – spytałem.

Pochylona, zamroczona, z trudem łapała powietrze.

Patrząc tak na nią, uświadomiłem sobie naraz ze zgrozą,

że nadal ją kocham. Pomimo wszystko. Odpędziłem od

siebie te myśli.

– Nie... wiem... – wystękała z trudem.

– Nie jesteś mu już potrzebna – stwierdziłem. – I

śmieszne, i straszne. Rzucasz dla tego gościa wszystko i

wszystkich, a teraz on rzuca ciebie. Dobre.

– Ja dla niego nie pracuję.

– A dla kogo?

– Nie dla Edwarda. Mamy tylko tego samego szefa. –

Zerknęła na mnie z ukosa.

Wyczułem, że zaczyna pękać.

– Kogo? Człowieka, który kazał ci zrobić ten tatuaż?

– Doszła już do siebie, przystawiłem jej więc nóż do

pleców. Ruszyliśmy. Zobaczyłem w jej oczach łzy.

– Tylko mi się tu nie rozbecz – warknąłem. – To na

mnie nie działa.

Skręciliśmy do podziemnego garażu.

– Dlaczego zwrócił się przeciwko tobie?

– Nie wiedziałam, że Jasmin ma zabić swojego ojca –

powiedziała. – To miała być wymiana.

– Na co?

– Na jeszcze jedną część składową tej broni. Na

czipy.

– Jakiej broni? Na jakie czipy?

Nie odpowiedziała.

– No, ale Jasmin zamordowała tatusia. To by

znaczyło, że ten okup i to porwanie były jednym wielkim

szwindlem, który ukartowała z Edwardem. W jakim celu?

– Skąd mam wiedzieć?

– Stała się drugą Patty Hearst? Tą, co po praniu

mózgu dołączyła do swoich porywaczy?

– Być może.

Zbliżaliśmy się już do jaguara. Stojąca przy nim Mila

patrzyła na nas obojętnie.

– Masz ją – powiedziała. – Moje gratulacje. Cześć,

Lucy. Dużo o tobie słyszałam.

Lucy spojrzała na nią.

– My się znamy.

– Nie, ale zaraz się poznamy. – Mila podeszła i

skrępowała jej ręce plastikowymi kajdankami.

Wepchnąłem Lucy na tylne siedzenie i zająłem miejsce

obok niej. Mila wsiadła za kierownicę i ruszyliśmy z

kopyta. Opowiedziałem jej w wielkim skrócie, co się

wydarzyło na St. Pancras.

– Nie mam pojęcia, dokąd się teraz kierują –

przyznała, kiedy skończyłem. – Zgubiłam ich na

podglądzie.

– Ja wiem – odezwała się cicho Lucy.

– Podejrzewam, że teraz, kiedy wiedzą, że zostałaś

zatrzymana, zmienią plany – powiedziałem.

– Nie słuchaj Sama – warknęła Mila. – Ja tu

decyduję.

– Wypuście mnie, a za kilka godzin będziesz miał

Daniela.

– Nie wierzę ci. Nie wiedziałaś, że natkniesz się na

mnie na dworcu. Byłaś przekonana, że jestem w Holandii

i leżę w szpitalu. Nie zabrałabyś tu ze sobą Daniela. Już

widzę płatną zabójczynię wybierającą się na

zakontraktowaną robotę z wózkiem. Ukryłaś go gdzieś,

Lucy, i albo mi powiesz gdzie, albo przekażę cię

Howellowi i Firmie jako morderczynię i zdrajczynię.

Howell miał co do ciebie całkowitą rację.

– No to zabij mnie tu i teraz, bo niczego ci nie

wyjawię. Musicie mnie wypuścić.

– Nie wyjawisz jemu – odezwała się Mila – ale

wyjawisz mnie.

– Co za czarująca osóbka – prychnęła Lucy. –

Rosjaneczka, prawda? Jak ci na imię?

– Możesz mi mówić Mila. A tak nawiasem mówiąc,

zamierzam ci spuścić łomot, jakiego w życiu nikt ci

jeszcze nie spuścił. I zrobię to z wielką rozkoszą.

– Będzie mówiła po dobroci – uspokoiłem Milę.

– Co chcecie ze mną zrobić? – spytała Lucy.

– Po pierwsze powiesz nam, gdzie znajdziemy

Edwarda i Jasmin – warknęła Mila. – A ty, Sam, siedź

cicho i nie wtrącaj się. To rozkaz.

– Słyszysz, Sam, to rozkaz – prychnęła pogardliwie

Lucy.

Mila dała ostro po hamulcach, odwróciła się i zadała

Lucy dwa ciosy w nos i usta, po których ta zalała się

krwią.

– Słuchaj no, pani Capra – wycedziła Mila. –

Postawmy sprawę jasno. Dla mnie jesteś nikim. Nie

odzywasz się do Sama bez mojego pozwolenia. I albo

mówisz, co wiesz, albo zaraz cię rozwalę.

– Nie sądzę, żeby twoi przełożeni cię za to pochwalili

– wybełkotała Lucy przez rozkwaszone, krwawiące wargi.

– Mam dla nich ważne informacje.

– Ty chyba jeszcze się nie zorientowałaś, że my z

Samem nie pracujemy ani dla rządu, ani dla żadnej z jego

agencji. Moim jedynym obowiązkiem jest zwrócenie tego

samochodu w nienaruszonym stanie. – Tu posłała Lucy

znaczący uśmieszek. – Nie muszę świecić nikomu

przykładem. Nie podobasz mi się. Nie podoba mi się

numer, który wykręciłaś mojemu przyjacielowi Samowi.

Nie lubię kobiet, które wykorzystują swoje dzieci w

charakterze pionka w grze. Jesteś bardzo złą matką i

jeszcze gorszym człowiekiem.

– Wiem, jaka jestem – wymamrotała Lucy. – I zgoda.

Wskażę wam miejsce, gdzie moim zdaniem mogą

przebywać Edward z Jasmin. Odpowiem na wasze

pytania. Powiem, gdzie jest Daniel. Ale coś za coś.

– Czyli za co? – spytała Mila.

– Wypuścicie mnie. Kiedy zatrzymacie już Edwarda i

przejmiecie jego towar, który, zapewniam, bardzo was

zainteresuje. Zagwarantujcie to mi. Uwierzę, jeśli Sam to

zrobi.

Samochody trąbiły, Mila wrzuciła bieg i włączyła się

z powrotem do ruchu.

– Nie masz powodu, żeby mi ufać – zauważyłem.

– Owszem, mam. Znam cię. Wiem, że nie rzucasz

słów na wiatr. – Lucy spojrzała na mnie.

– Jeśli ją wypuścisz, nie zezna w Firmie, że jesteś

niewinny – zauważyła Mila. – Nadal będą cię poszukiwali

i w końcu dopadną. Dobrze się nad tym zastanów. Chcesz

wieść ze swoim dzieckiem żywot wiecznego uciekiniera?

– Dobrze – zadecydowałem, spoglądając na Lucy po

chwili namysłu. – Jeśli pójdziesz na współpracę, puścimy

cię wolno.

Mila nie wygłosiła już żadnego komentarza.

– Gdzie się udali? – spytała krótko.

– Do Nowego Jorku – powiedziała Lucy. – Mieliśmy

się tam spotkać z moim szefem.

– W jakiej sprawie?

– Edward wam powie, jeśli go dostaniecie.

– Ten szef. Twój tatuaż. To Novem Soles – Dziewięć

Słońc?

Lucy kiwnęła głową.

– Co to jest?

– Grupa, która za wszelką cenę chce się dorwać do

władzy. Ale nie potrafię ci podać żadnego konkretnego

nazwiska. Nie znam ich.

– To skąd ten tatuaż?

Wzruszyła ramionami.

– Zmuszają do zrobienia go sobie każdego, kogo

zwerbują. Mnie też zmusili, tak jak zmuszali potem do

wszystkiego, co robiłam.

– Jak to zmuszali? Nie robiłaś tego z własnej woli?

Co przemyca Edward?

– To wiedzą tylko on i Zaid... No może jeszcze

Jasmin. Ja nie wiem.

– Kłamiesz.

– Po co miałabym kłamać. Naprawdę nie wiem, co to

jest.

– Kiedy mają wylecieć do Nowego Jorku?

– Myślę, że Jasmin pojedzie najpierw do domu –

powiedziała Lucy. – Muszą tam z Edwardem coś

dokończyć.

82

Londyński bar Adrenaline mieści się na terenie starej

elektrowni na granicy pomiędzy Hoxton i Shoreditch; jest

to duża otwarta hala o ceglanych ścianach, ze

wspaniałym, długim stalowym barem, przestronnością

bijąca na głowę swoich mniejszych braci Rode Prins i

Taverne Chevalier, a barmani serwują prawdziwe,

precyzyjnie odmierzone, przyrządzane ze świeżych

składników koktajle. Można tu wypić prawidłowo

zmieszane martini, byka z niedźwiedziem przyrządzanego

z autentycznego bourbona Kentucky oraz podziwiać

mistrzowskie odkorkowywanie butelki francuskiego

bordeaux. Ławy są długie, niskie, z surowego drewna,

bardziej w stylu wiejskiej gospody niż eleganckie, ale

pasują do atmosfery wnętrza. Wbrew nazwie, Adrenaline

to nie żadna rozjazgotana, błyskająca światłami tancbuda,

lecz coś w rodzaju kameralnego klubu. Na ścianach wiszą

prace lokalnych współczesnych artystów malarzy i

fotografików, których wielu regularnie tu bywa. Wpadają

również aktorzy.

Zakazane niegdyś Hoxton upodobało sobie i

zasiedliło jakiś czas temu środowisko artystyczne, za nimi

przyszli deweloperzy i dzielnica odżyła. Na patiu

ozdobionym rzeźbami i powiększeniami fotografii

znajdowała się scena, na której wieczorami koncertowały

zespoły muzyczne. Teraz, wczesnym popołudniem, scena

była pusta.

Podszedł do nas chudy, elegancko ubrany mężczyzna.

Przystojny, po trzydziestce.

–

Siemasz, Mila –

powiedział z

zachodnioafrykańskim akcentem. – Dawno cię u nas nie

było.

– To Kenneth – przedstawiła go nam Mila.

– Pomóż mi, Kenneth – odezwała się Lucy. – Oni

mnie porwali.

Kenneth puścił tę prośbę mimo uszu. Mila

przedstawiła mnie po prostu jako Sama i Kenneth podał

mi rękę.

– Zaopatrz Sama – powiedziała Mila.

Kiwnął głową i spojrzał na Lucy.

– Będę krzyczała – ostrzegła.

– Chyba nie chcesz mieć do czynienia z brytyjską

policją? – spytał.

Lucy nabrała wody w usta.

Biuro na pięterku było o wiele większe niż te w

barach w Amsterdamie czy Brukseli; stało tam kilka

monitorów komputerowych. Mila zamknęła za nami

drzwi i zasiadła do klawiatury. Posadziłem Lucy na

krześle biurowym na kółkach, przykułem ją kajdankami

do poręczy i zająłem miejsce naprzeciwko.

– Chcesz, żebyśmy dla zapewnienia ci

bezpieczeństwa zgarnęli Edwarda? A więc mów.

– Jedźcie do ich domu. Domu Zaida. Tam ich

zastaniecie. – Zwróciła się do Mili. – Napiłabym się

szkockiej.

Mila wyłączyła komputer.

– Ona ma rację – powiedziała. – Musimy się

pofatygować do domu Zaida. – Spojrzała na Lucy. –

Chodźmy po tą szkocką dla twojej żony.

Wtoczyła krzesło z Lucy do małego, pustego

pomieszczenia bez okien. Zatrzasnęła drzwi i przekręciła

klucz w zamku.

– Co jest grane?

– Moi mocodawcy każą mi jechać do wiejskiego

domu Zaida i usunąć wszelkie dowody na jego związki z

nami.

– To znaczy? Wyczyścić jego komputer?

– Właśnie.

– Został przed chwilą zamordowany na dworcu

kolejowym. W jego rezydencji zaroi się wkrótce od

policji.

– I dlatego nie ma chwili do stracenia. Pamiętasz, jak

mówił nam, że na terenie jego posiadłości znajdują się

bunkry z okresu drugiej wojny światowej, w których miał

się schronić rząd w razie inwazji? Podejrzewam, że

tajemnica tego, co dał Edwardowi, znajduje się właśnie w

nich. To najlepsza kryjówka.

Przeczesałem palcami włosy.

– Masz rację. Ten podziemny kompleks to

wymarzone miejsce do ukrycia czegoś. Wiadomo, kto tam

teraz zamieszkuje?

– Chyba tylko kilka osób opiekujących się jego

stadniną koni.

– Kocham konie. – Westchnąłem.

83

Przez resztę dnia w wiadomościach aż huczało od

doniesień o śmierci Zaida i strzelaninie na St. Pancras.

Nikt nie odniósł poważniejszej rany, a sprawcy zbiegli.

Policja była już w londyńskim domu Zaida w Belgravii i

przesłuchiwała rodzinę. Pokazano krótkie ujęcie żony

Zaida wchodzącej do domu. Prowadziła ją pod rękę

Jasmin, już z odsłoniętą twarzą, bez apaszki. Zaid

zastosował się do instrukcji porywaczy i nie powiedział

nikomu, nawet rodzinie, o uprowadzeniu Jasmin, a więc

nikt o tym fakcie nie wiedział. Pani Zaid zeznała, że jej

mąż pojechał na dworzec, żeby powitać ich córkę

wracającą z podróży, i że Jasmin zatelefonowała do niej

potem z informacją, iż się trochę spóźniła, a kiedy weszła

do restauracji, w której umówiła się z ojcem, on już nie

żył, najwyraźniej zmarł na zawał.

A więc zabiła go, wmieszała się w spanikowany tłum,

a potem wróciła, z odsłoniętą już twarzą, na „spotkanie” z

nim.

Truje z zimną krwią ojca, a teraz udaje przykładną,

pogrążoną w żałobie córkę. Niedobrze mi się robiło.

Jasmin będzie się musiała ulotnić, zanim w organizmie

ojca zostanie wykryta trucizna. Mieliśmy niewiele czasu.

Nazajutrz, wczesnym rankiem, przejeżdżałem już

przed wiejską posiadłością Zaida w hrabstwie Kent,

niedaleko Canterbury. Otaczał ją wysoki kamienny mur.

Wypatrywałem kamer albo monitorów ukrytych w

koronach drzew bądź w samym murze. Kilka kilometrów

za posiadłością zawróciłem i przejechałem tę trasę jeszcze

raz. Chciałem zapoznać się z terenem, porównać go ze

zdjęciami satelitarnymi i planem domu, który

poprzedniego wieczoru zdobyła gdzieś Mila. Kompleks

bunkrów zaczynał się pod okazałą rezydencją w

gregoriańskim stylu i ciągnął aż po zachodni kraniec

posiadłości, gdzie znajdowały się stajnie, prywatny pas

startowy oraz przepływała zdająca się tryskać spod ziemi

rzeczka i kilka mniejszych strumyków. Wszystko

wskazywało na to, że jeden z tuneli kończył się nieopodal

stajni. Od metalowej bramy w murze, jakieś dwieście

metrów za stajniami, biegła prywatna droga. Przy bramie,

przynajmniej w tej chwili, nie było żadnego strażnika, ale

zauważyłem czytnik kart magnetycznych.

Przejechałem tamtędy jeszcze raz, a potem wróciłem

do pobliskiej wioski.

Wybrałem numer komórki.

– Halo? – Kobiecy głos, a w nim ani śladu przybicia

tragedią, jaka spotkała pracodawcę.

– Ze stajniami poproszę. – Miałem nadzieję, że to

podziała. Pomimo śmierci Zaida o konie trzeba dbać. Ktoś

musiał tam być.

– Chwileczkę.

Jeden sygnał.

– Czego? – Tym razem głos męski, zrzędliwy.

– Dzień dobry – zagaiłem grzecznie. – Chciałbym

rozmawiać z kimś, kto zajmuje się zakupami dla stajni

pana Zaida.

– A toś se wybrał porę, koleś. Mamy śmierć w

rodzinie.

– Ojej, to przepraszam, nie wiedziałem. Bardzo

przepraszam.

– No to spadaj...

– Proszę pana? Mógłby mi pan z łaski swojej

powiedzieć, o kogo pytać, kiedy znowu w tej sprawie

zadzwonię?

– O Gerry’ego, ale jego dzisiaj nie ma. A w ogóle to

kto mówi?

– Mike Smith z tej strony, z Przyjaciela Konia.

Jesteśmy nową firmą i myślę, że moglibyśmy zaoferować

Gerry’emu nasze usługi po bardzo atrakcyjnych cenach.

– To już z nim.

– Rozumiem. A może mi pan jeszcze zdradzić, kto

zaopatruje obecnie stadninę pana Zaida?

– A co bym nie mógł? Blue Lion Horse Supply.

Mamy do nich najbliżej. Niecałe trzy kilometry.

– Solidna firma. Ale zapewniam pana, że my mamy

korzystniejsze umowy z dostawcami.

– Oszczędź pan sobie tej gadki-szmatki dla

Gerry’ego. Pod jaki numer ma dryndnąć?

– Nie, nie. Sam do niego zadzwonię w przyszłym

tygodniu. Przepraszam, że zabrałem czas.

– No to co? Powodzenia. Cześć. – Mężczyzna

rozłączył się.

Znalazłem w mobilnym Internecie namiary na Blue

Lion Horse Supply i pojechałem tam. Firma mieściła się

w wolno stojącym budynku ze starego kamienia, z małym

brukowanym parkingiem od frontu.

Wszedłem. Ściany obwieszone sprzętem jeździeckim,

na półkach torby z paszą dla koni. Za ladą stał młody

mężczyzna i wpatrzony w ekran monitora stukał w

klawiaturę.

– Witam – zagaiłem. – Ja od Zaida. Gerry mnie

przysyła.

Kiwnął głową.

– Wczoraj miała przyjść dostawa paszy i nie przyszła.

Gerry kazał mi ją odebrać osobiście.

Facet ściągnął brwi.

– Przecież wysłaliśmy wam transport paszy dwa dni

temu.

– Ale nie doszedł, a Gerry’ego dzisiaj nie ma i mnie

wysłał do was z reklamacją.

– Chwileczkę. Dostawami do Zaidów zajmuje się mój

brat. – Poderwał do ucha telefon. – Alec? Jest tu człowiek

od Zaidów i mówi, że... – Urwał, kiedy z przepraszającym

uśmiechem przyłożyłem mu do czoła glocka.

Skrępowałem braci, zakneblowałem i zostawiłem na

zapleczu. W witrynie wywiesiłem tabliczkę z napisem

NIECZYNNE. Wróciłem na zaplecze i ściągnąłem z

łysiejącej głowy Aleca wełnianą czapeczkę ze słowami

BLUE LION.

– Panowie. – Ukląkłem przed nimi. Trzeba ich było

trochę nastraszyć. – Przejrzałem wasze portfele. Wiem,

gdzie mieszkacie. A więc siedźcie tu grzecznie i cicho, a

gdyby ktoś was znalazł, zanim wrócę, powiedzcie mu, że

jakiś zupełnie do mnie niepodobny palant zwędził wam

pikapa. O Bahjadzie Zaidzie ani mru-mru. Mojego

rysopisu też nie podawajcie. Bo nawet gdybyście to

zrobili, to i tak mnie nie znajdą, a ja za jakiś czas – czy to

za pięć dni, czy za pięć miesięcy, czy pięć lat – pofatyguję

się do was, a wtedy marne wasze widoki. Kumacie,

chłopaki?

Bracia pokiwali głowami.

– No. Pikapa wkrótce wam zwrócę. Trzymajta się.

Wsiadłem do stojącego na parkingu dostawczego

wozu załadowanego już dostawą dla jakiegoś klienta – i

dobrze, oszczędzi mi to czasu – i zadzwoniłem do Mili:

– Załatwione.

– No to wchodzę – powiedziała.

84

Mila weszła na teren posiadłości, okazując

podrobioną legitymację inspektora Scotland Yardu. Ekip

telewizyjnych, które poprzedniego wieczoru koczowały

pod bramą, już nie było.

Do domu, mnąc w dłoni chusteczkę, wpuściła Milę

gospodyni o ziemistej cerze i ściągniętej twarzy, pani

Crosby. Zatrzymały się w sieni.

– Dwaj inspektorzy policji właśnie stąd wyszli...

Mila ukłoniła się grzecznie.

– Przepraszam za to najście, ale jestem z sekcji

informatycznej wydziału kryminalistycznego i chciałabym

przejrzeć zawartość komputerów pana Zaida. Musimy

sprawdzić, z kim utrzymywał kontakt, czy ktoś mu w

jakiś sposób groził.

– Pan Zaid był bardzo porządnym człowiekiem –

powiedziała pani Crosby. – Nie zasłużył sobie na to, co go

spotkało.

– Od dawna pani u niego pracuje?

– O tak, jesteśmy tu z mężem od blisko trzydziestu lat

i...

– Pani w jakiej sprawie? – dobiegło z głębi sieni. Pani

Crosby urwała w pół słowa.

Mila obejrzała się. Z gabinetu wychodzili Edward z

Jasmin. Mila nie dała po sobie poznać, że wie, kim są, ale

ścisnęło ją w dołku.

– Witam – ciągnął Edward. – Moje nazwisko

Maxwell, Edward Maxwell. Jestem doradcą pana Zaida

do spraw bezpieczeństwa. Mogę w czymś pomóc?

Gospodyni skręcała w dłoniach jedwabną chusteczkę

w ciasny powrozik.

Ta kobieta się boi, pomyślała Mila. Jest śmiertelnie

przerażona.

– Owszem – powiedziała – mam nadzieję. Inspektor

Mila Smith, Scotland Yard – przedstawiła się.

– Pani wybaczy, ale pierwsze słyszę, żeby w Scotland

Yardzie pracowała inspektor z rosyjskim akcentem.

– Jestem obywatelką naturalizowaną, wyszłam za

mąż za najzagorzalszego na świecie kibica Manchesteru

United. – Z uśmiechem podała Edwardowi rękę.

– Wszystko w porządku, pani Crosby – zwrócił się

Edward do gospodyni. – Zajmę się panią inspektor. Nie

rozumiem tylko, dlaczego policja tak się interesuje

zawałem serca pana Zaida.

– Otóż nie jesteśmy wcale przekonani, czy

rzeczywiście był to zawał serca, proszę pana – oznajmiła

spokojnie Mila.

Edward nie zareagował; pani Crosby jęknęła

cichutko.

– Chyba najlepiej będzie, pani Crosby, jeśli wróci już

pani do siebie – powiedział Edward. – Chyba że pani

inspektor chciałaby z panią porozmawiać.

– Nie – mruknęła Mila. – Nie mam takiego zamiaru.

– Starała się nie zerkać na bliznę w kształcie znaku

zapytania na jego skroni.

Pani Crosby kiwnęła głową i wyszła.

Stojąca z boku Jasmin przywodziła na myśl

manekina; drewniana twarz, nie odezwała się jak dotąd,

nie spojrzała nawet za wychodzącą kobietą.

Mila odczekała, aż za panią Crosby zamkną się drzwi.

– Proszę mnie zaprowadzić do komputera pana Zaida.

Do tonu Edwarda wkradł się chłód.

– Przykro mi, ale nie mogę pani dopuścić do

systemów pana Zaida. Są tam poufne informacje

dotyczące interesów prowadzonych przez firmę

Militronics.

– Rozumiem, proszę pana, ale ja mam nakaz. – Mila

sięgnęła do torebki.

* * *

Naciągnąłem na głowę czapeczkę Aleca, skręciłem

pod bramę i wystawiając przez otwarte okno rękę,

przytknąłem kartę magnetyczną do czytnika.

Brama nie otworzyła się, ale zatrzeszczał głośniczek

nad czytnikiem:

– Tak, kto tam?

– Ja od Aleca z Blue Lion. Przywiozłem paszę dla

koni pana Zaida.

Starałem się nie patrzeć w oko kamery; udawałem, że

studiuję szczegóły dostawy na fakturze przypiętej do

podkładki.

Przez dziesięć sekund cisza. Strażnik pewnie mnie

lustrował; i co widział? Firmowa czapka na głowie, logo i

nazwa BLUE LION na drzwiczkach pikapu, prawidłowe

imię dostawcy...

– Podjedź pod stajnie i czekaj. Ktoś tam do ciebie

wyjdzie.

– Ale długo to chyba nie zajmie? Bo mam tu jeszcze

w rozpisce parę miejsc do obskoczenia.

– Już tam idę.

– Dzięki. – Podniosłem szybę.

Brama otworzyła się i wjechałem na teren

posiadłości.

85

Mila zacisnęła dłoń na kolbie pistoletu, zanim go

jednak wydobyła, Edward mierzył już do niej z własnego.

– Ty nie jesteś ze Scotland Yardu – warknął. – Rzuć

tę torebkę. Coś takiego, nie mogli już wynaleźć do tej roli

jakiejś brytyjskiej laseczki.

– Nie.

– Edward... – odezwała się Jasmin.

– Chwileczkę, kochanie – rzucił do niej. Wzrokiem

przewiercał Milę. – Kto cię tu przysłał? Paczka Sama

Capry?

– Tak. – Z wielką ostrożnością nacisnęła guziczek

małego urządzenia leżącego w torebce obok pistoletu i

zaczęła odliczać powoli w myślach.

– A kim w ogóle oni są?

– Pracujemy dla pana Zaida.

– Aha. Wyjmij rękę z torebki i rzuć ją na podłogę.

Mila z udawanym ociąganiem, nie odrywając wzroku od

Edwarda, zsunęła torebkę z ramienia. Zastanawiała się,

jak go załatwi: gardło, oczy, nasada nosa, gdzie, jeśli

odpowiednio uderzyć, odłamki pękającej kości wbiją się

w mózg...

– Jasmin, wezwij przez radio ochroniarzy.

Jasmin ruszyła chwiejnym krokiem w kierunku

korytarza.

– Powiedziałem, rzuć torebkę, suko – warknął

Edward do Mili.

Torebka spadła na podłogę. Edward schylił się i

mierząc wciąż z pistoletu do Mili, zaczął przyciągać

torebkę do siebie. Pięć sekund później otwarta torebka

eksplodowała rozbłyskiem oślepiającego światła.

* * *

Przy stajni, kiedy pod nią podjechałem, nikt na mnie

nie czekał. Ani żywego ducha.

Chwyciłem torbę, wyskoczyłem z szoferki, opuściłem

klapę skrzyni ładunkowej, ściągnąłem z niej jeden worek

z paszą, drugi przyciągnąłem do opuszczonej klapy i tam

zostawiłem. Odgrywałem dostawcę, któremu bardzo się

śpieszy, bo ma jeszcze „do obskoczenia” paru klientów.

Zarzuciłem worek na jedno ramię, przez drugie

przewiesiłem torbę i tak obładowany wszedłem do stajni.

Worek rzuciłem na klepisko i czekałem. Piękne konie

Zaida rżały cicho, przestępując niecierpliwie z nogi na

nogę. Może spodziewały się, że wyprowadzę je na

powietrze i dam pobiegać. Miałem wyrzuty sumienia, że

sprawiam im zawód.

Po trzech minutach zobaczyłem na szczycie pagórka

nadjeżdżającą półciężarówkę z trzema mężczyznami.

Mnóstwo ludzi, jak na jeden worek paszy. Albo Mila

wpadła, albo woleli zachować ostrożność.

Trzech na mnie jednego i to już zdrowo poobijanego.

Pobiegłem wzdłuż boksów, otwierając po drodze każdy,

potem tylną bramą wyprowadziłem araby ze stajni do

korrala. Ależ były piękne. Przypomniało mi się, jak

któregoś parnego lata w Wirginii tato uczył mnie i mojego

brata jeździć, i jak rozkosznie było czuć na twarzy prąd

powietrza, a pod sobą siłę wierzchowca.

Wróciłem do stajni i czekałem. Ochroniarze

zauważyli chyba konie kłusujące po korralu, bo

półciężarówka zatrzymała się, nie dojeżdżając do

budynku, i jeden, rudy, wyskoczył z szoferki, chyba żeby

je połapać. Dwaj pozostali ruszyli dalej w kierunku stajni.

Półciężarówka zatrzymała się przy pikapie Blue Lion.

Wysiedli, ale nie wyciągali pistoletów z kabur. Sprawiali

wrażenie zawodowców i przemknęło mi przez myśl, że

może nie są to pracownicy jakiejś wynajętej firmy

ochroniarskiej, lecz ludzie z organizacji Edwarda. Nie

chciałem zabijać Bogu ducha winnych ochroniarzy

amatorów, którzy tylko w ramach obowiązków

służbowych patrolują spokojną angielską posiadłość.

No nic, okaże się w praniu.

Kiedy wchodzili do stajni, przywaliłem jednemu w

twarz swoją ciężką torbą. Nakrył się nogami, a tymczasem

ja kopniakiem w obojczyk posłałem za próg drugiego.

Ten pierwszy – świński blondyn o byczym karku –

zerwał się z klepiska i z pochwy przy pasku wyciągnął

mały nóż. Nie, nie, to nie był pospolity ochroniarz. To mi

upraszczało sprawę. Kiedy zamierzał się na mnie nożem,

chwyciłem go za nadgarstki i z całych sił rąbnąłem nimi o

górną deskę furtki najbliższego końskiego boksu. Zwisły

złamane. Wrzasnął i patrząc na nie niedowierzająco,

zatoczył się w tył.

Drugi mężczyzna, krępy Afrykanin, rzucił się na

mnie, dobywając pistoletu. Krztusząc się krwią, charczał,

żebym się poddał. Puściłem to wezwanie mimo uszu i

kantem dłoni wytrąciłem mu pistolet z ręki. Ale

odskoczyć już nie zdążyłem. Afrykanin wyprowadził trzy

szybkie proste w moją klatkę piersiową. Obtłuczone w

Holandii żebra miałem jeszcze obolałe, a więc efekt był

piorunujący – dosłownie. Uświadomiłem sobie, że długo

już nie wytrzymam.

Uchyliłem się przed prawym sierpowym Afrykanina i

przylutowałem mu z dyńki, a kiedy opadł na klęczki,

poprawiłem kopnięciem w jaja. NO! Afrykaniec z

potępieńczym skowytem zwinął się kłębek. Rzucił mi z

poziomu podłogi spojrzenie człowieka żegnającego się z

życiem, groza wysadzała mu oczy z orbit.

Wyrwałem mu słuchawkę z ucha. Mieli łączność z

centralą, a więc wkrótce mogły tu nadciągnąć posiłki.

Facet z połamanymi nadgarstkami gapił się na mnie z

rozdziawioną gębą. Kopniakiem w głowę posłałem go z

powrotem pod furtkę końskiego boksu. Odjechał.

Sięgnąłem po pistolet.

– Gdzie wejście do podziemi? – spytałem.

Afrykaniec pokazał mi środkowy palec. Ho, ho,

twardziel, pomyślałem. Przykląkłem i wykręciłem mu ten

wystawiony palec tak, że jeszcze trochę i złamałby się jak

sucha gałązka. Afrykaniec zawył.

– Tak dobrze was opłacają? – spytałem.

– Tam... tam... za kuchnią.

Poderwałem go na nogi i zaciągnąłem do kuchni.

– W spiżarni – powiedział jakby pewniejszym już

tonem. Wracała mu ochota na odstawianie twardzioszka.

Ale był mi jeszcze potrzebny.

Kuchenka była mała, w głębi znajdowały się drzwi do

spiżarni. Trzymając Afrykańca na muszce, otworzyłem je.

A tam, za wąskimi półkami, kolejne drzwi. Nowe, ze

zbrojonej stali. Pchnąłem, zamknięte.

– Otwieraj – powiedziałem.

– Tylko od środka można je otworzyć.

Chyba nie ściemniał. Nie miały klamki ani niczego w

tym rodzaju.

– Dobra.

Dwie fangi w nos odrzuciły go w tył, walnął potylicą

o półki spiżarni i nieprzytomny osunął się po nich na

ziemię. Wyjrzałem przez okienko; ani śladu uganiającego

się za końmi rudzielca. Ale tylko patrzeć, jak wróci albo

będzie się próbował skontaktować przez radio z

kolesiami, którzy weszli do stajni, i zastanowi go,

dlaczego nie odpowiadają.

Otworzyłem torbę, wygrzebałem z niej paski

materiału wybuchowego i przewody i zacząłem upychać

plastik w szparach między framugą a drzwiami,

przygotowując je do wysadzenia.

86

W eksplozji więcej było błysku i huku niż siły

rażenia, kiedy więc Edward odskakiwał z wrzaskiem,

Mila wyciągnęła zza pleców pałkę teleskopową. Pierwsze

uderzenie obtarło Edwardowi szczękę, skóra podeszła

krwią. Mila smagnęła jeszcze raz, mierząc w klatkę

piersiową. Ale złapał ją za rękę i wykręcił. Wyrżnęła go

nasadą drugiej dłoni w twarz. W tym samym momencie

dostała pięścią w gardło i opadła na klęczki; to Jasmin

rzuciła się na nią, boksując i kopiąc. Edward chwycił Milę

za włosy, splunął jej w twarz, dwukrotnie walnął jej ręką

w stół i wyrwał pałkę z dłoni.

Jasmin sapnęła, potem z przeraźliwym piskiem

uderzyła Milę pałką w głowę. Mila osunęła się na perski

dywan.

– Zraniła mnie – stwierdził Edward. Krew skapywała

mu ze szczęki na koszulę.

Mila spojrzała w górę i zobaczyła Jasmin Zaid

mierzącą do niej z pistoletu. Ręka jej drżała, oczy miała

pozbawione wszelkich uczuć. Dawna osobowość tej

kobiety, jakakolwiek była, została skasowana, wymazana

do czysta i zastąpiona pustką. Mili żołądek podszedł do

gardła.

– Wstawaj – warknęła Jasmin.

Mila powoli pozbierała się z dywanu.

– Gdzie Sam Capra? – spytał Edward.

– Nie wiem. Ugania się za tą swoją żonką.

– Uciekła mu? I ja mam w to uwierzyć? A ty

przyszłaś tu sama się z nami policzyć? Proszę. Czy ja

wyglądam na debila?

– Na rozgarniętego na pewno nie – burknęła Mila.

– Czy Sam Capra gdzieś tu jest? – spytał Edward.

– Nie. Przyszłam sama.

– Dla kogo ty pracujesz? Jesteś z CIA? Z MI5? No?

– Chciałbyś – powiedziała Mila. – My jesteśmy gorsi.

Nigdy nie odpuszczamy. Z nami nie masz szans.

Edward trzasnął ją na odlew w twarz. Utrzymała się

na nogach, jej siła doprowadzała go do szału.

– Jestem nietłukąca, ty żałosny pajacu – powiedziała

Mila schrypniętym szeptem.

– Zobaczymy. Jasmin, zabieramy ją. Gdzie ochrona?

– Pojechali do stajni odebrać jakąś dostawę.

Edward zamarł.

– I nie wrócili?

– Nie.

– Wywołaj ich przez radio. A ty ze mną. –

Przyciągnął Milę do siebie, przystawił jej pistolet do szyi i

popchnął ją w stronę korytarza.

– Twój przyjaciel Piet, kiedy go już zatłukłam, kiedy

wyzionął wreszcie ducha, przypominał porzuconą na

podłodze kupkę starych szmat – powiedziała Mila.

– Wyświadczyłaś mi przysługę – warknął Edward.

– Ach, rzeczywiście – prychnęła Mila. – Rozwaliłeś

w browarze wszystkich swoich ludzi.

Edward przyparł ją do ściany i rąbnął pięścią w

brzuch.

– Nie próbuj grać na zwłokę, bo to nic nie da.

– Wiem, co z ciebie za człowiek – powiedziała Mila.

– Współpracowałeś z handlarzem żywym towarem. Jesteś

nie lepszy od niego.

– Nie podoba ci się zajęcie Pieta? – Edward roześmiał

się. – Kiedy już z tobą skończę, kiedy wyśpiewasz mi już

każdą tajemnicę tych, dla których pracujesz, sprzedam

twoją dupę znajomemu. Nie jesteś jeszcze taka stara,

możesz zadebiutować w branży.

– Ona nam do niczego niepotrzebna – powiedziała

Jasmin, doganiając ich. Przystawiła pistolet do głowy

Mili.

– Żal mi ciebie – rzekła Mila i ręka Jasmin zadrżała. –

Cokolwiek z ciebie zrobił, będzie to można z czasem

odkręcić. Znam ludzi, którzy przeszli przez gorsze piekło,

a wrócili do siebie.

– On mnie wyzwolił.

– Jeśli tylko po tym praniu mózgu pozostał w tobie

choć strzępek dawnej Jasmin Zaid, dobrze wiesz, że to

nieprawda.

– Mam teraz to, czego zawsze pragnęłam –

uwolniłam się od ojca – powiedziała Jasmin. Ale jej wargi

drżały, ręka lekko się trzęsła.

– Nie oszukujmy się. Zamieniłaś tylko jednego

despotę na innego – powiedziała Mila.

– Zbastuj – warknął Edward do Jasmin. – Chcę z nią

porozmawiać. Ochroniarze zgłaszają jakiś problem?

– Kilka koni uciekło ze stajni – powiedziała. –

Wyłapują je teraz.

Ściągnął brwi.

– Nie podoba mi się to.

Jasmin przyłożyła Mili pistolet do karku i pchnęła ją

w stronę draperii na ścianie. Edward odsunął ją, wdusił

palcem przycisk blokady i drzwi otworzyły się na skąpo

oświetlone, prowadzące w dół schody.

– Churchill zamierzał uczynić z tej posiadłości bazę

ruchu oporu, gdyby zaszła taka potrzeba – wyjaśnił

Edward. – No i baza tu jest, owszem. Tylko nie takiego

ruchu oporu, o jakim on myślał.

Wepchnął Milę za próg.

Materiał wybuchowy był miękki, plastyczny,

ugniatany palcami przywodził na myśl glinę, w której w

dzieciństwie taplaliśmy się z moim bratem Dannym nad

rzeką w Tajlandii.

Usłyszałem za sobą kroki.

– Mam w ręku silny materiał wybuchowy –

ostrzegłem, nie oglądając się. – Nie radzę używać broni

palnej.

Strzał nie padł. Moje ostrzeżenie odniosło skutek.

Zaryzykowałem rzut oka przez ramię. Z pistoletu mierzył

do mnie rudzielec.

– Odłóż ten materiał – powiedział z serbskim

akcentem.

– No, takiego cwaniury to jeszcze w życiu nie

spotkałem.

– Że co?

– Schowaj tego gnata, bo działa mi na nerwy. Chyba

nie chcesz, żebym się do reszty rozkleił. Ty możesz zabić

tylko mnie, ja mogę nas obu.

– Odłóż to coś i wstań. Ręce na głowę.

To coś było już tam, gdzie powinno, a detonator

wsuwałem sobie właśnie w rękaw.

– No już! – wydarł się rudzielec, patrząc na mnie jak

na nagrodę w konkursie, jak na bonus, który zapewni mu

awans. Jeszcze nie teraz.

Wstałem powoli, odwróciłem się, splotłem palce na

czubku głowy.

– Odsuń się od tych drzwi.

Posłuchałem, cofnąłem się kilka kroków.

– Gdzie detonator? – zapytał rudzielec.

– W torbie. – Miałem go w rękawie, czułem pod

nadgarstkiem jego chłód. Cofnąłem się jeszcze o krok.

Facet robił dokładnie to, czego nie powinien, ale ani

myślałem mu tego wytykać. Nie moja sprawa.

Z pewną nerwowością, jaką większość ludzi objawia

w pobliżu materiału wybuchowego, ukląkł nad torbą.

– To taki srebrny cylinderek – powiedziałem zgodnie

z prawdą. Ale tym razem gość nie postąpił tak, jakbym

sobie tego życzył; zamiast zabrać się do grzebania w

zawartości, podniósł torbę za uszy i wykonał znaczący

gest pistoletem.

– Wychodzimy.

– Nie potrząsaj nią tak. – Wytrzeszczyłem oczy w

teatralnym przerażeniu. – Nieś z czuciem. To bardzo

wrażliwy przycisk, coś go tam jeszcze przygniecie i

będziemy mieli wielkie bum.

Rudzielec stanął jak wryty, a ja odwróciłem się i

udając, że potykam się o wyciągnięte ramię

nieprzytomnego Afrykanina, opuściłem rękę. Detonator

wysunął mi się z rękawa w dłoń.

– Sam go z niej wyjmij. Na mnie nie licz. Ja się do

niego nie dotknę.

– Dobra – powiedziałem, zatkałem dłońmi uszy i

padłem na podłogę, naciskając guzik detonatora.

Wybuch wstrząsnął drzwiami i wyrwał je z

zawiasów. Poderwałem się jak na sprężynie i zdzieliłem

ogłuszonego, zdezorientowanego rudzielca pięścią w nos.

Padł.

Wpadłem poprzez tuman pyłu w wywalone drzwi i

zbiegłem kamiennymi schodkami do zaciemnionego

tunelu.

87

Plan podziemi, który pokazała mi Mila, dobrze

utrwaliłem sobie w pamięci. Kawałek od wejścia do

tunelu od strony domu był ostry zakręt, za którym

rozciągał się stary kompleks, gdzie Zaid miał zapewne

swoje tajne biuro konstrukcyjne i gdzie kryła się prawda o

broni, nad którą pracował.

Biegłem ile sił w nogach. W skąpo oświetlonym

tunelu czuć było wilgocią. Z oddali dobiegał szum

płynącej wody. Ten szum z początku narastał, potem, w

miarę jak zapuszczałem się coraz głębiej pod ziemię,

zaczął cichnąć. Korytarz zaprowadził mnie do wielkiej

otwartej sali wykutej w skale. Posadzkę stanowiły tu

poszarzałe ze starości betonowe bloki, było chłodno.

Lampy nisko zwisały. Stał metalowy stół, a na nim bateria

komputerów oraz fotografie Bahjara Zaida i jego rodziny;

na przykład Jasmin jako dziewczynki stojącej w słońcu

obok ojca.

Zatrzasnąłem za sobą drzwi, zaryglowałem je i

usiadłem przed komputerem pośrodku stołu. Sprzęt

podłączony do maszyn przypominał zewnętrzne twarde

dyski. Każdy miał wąską szczelinę, za małą, żeby

zmieściła się w niej płytka CD, wyglądającą bardziej na

złącze flashdrive’u, ale jeszcze węższą. Każdy był

opatrzony logo Militronics.

Poruszyłem myszą. Monitor komputera ożył. Ktoś tu

był, i to niedawno. Na ekranie pojawiło się coś

przypominającego powiększony kod kreskowy pełen

zakodowanych danych, które nic mi nie mówiły.

Spojrzałem na nazwę pliku: DNA 017. Czyżby

analiza czyjegoś DNA? Oprogramowanie wyposażone

było w opcję Otwórz Ostatnio Używane Pliki.

Pod strzałką widniała lista plików: od DNA 001 do

DNA 015. Kliknąłem na opcję Więcej pod ostatnią

pozycją. Pojawił się dalszy ciąg listy ponumerowanych

kolejno plików, ostatni nosił nazwę DNA 050.

Pięćdziesiąt plików, pięćdziesiąt DNA.

Przy każdym pliku znajdowała się fotografia. Ta przy

DNA 050 przedstawiała mniej więcej dwunastoletnią

dziewczynkę.

Analizowali profile genetyczne dzieci? Po co?

Zacząłem przeglądać pliki. Większość poświęcona

była dzieciom, reszta mężczyznom i kobietom w wieku

czterdziestu, pięćdziesięciu lat. Wyglądali na

zwyczajnych, przeciętnych ludzi. Nie znałem żadnej z

tych osób, a pliki nie zawierały nazwisk.

Kim byli?

Spojrzałem na napędy twardych dysków. Może na

nich znajdę odpowiedź. Kliknąłem na ikonę Wysuń.

Ale z napędu nic się nie wysunęło, wyskoczył za to

mały czip. Wziąłem go w dwa palce. Miał płaską, lśniącą

powierzchnię, wygrawerowana na niej siateczka

przypominała tę, którą widziałem na osobliwym pistolecie

Edwarda oraz na odłamkach bomby z amsterdamskiego

dworca. Na stole leżało plastikowe pudełeczko na ten

czip. Wsunąłem czip do pudełeczka, a pudełeczko do

buta.

Kiedy siadałem z powrotem do komputera, ktoś

odryglował od zewnątrz drzwi i te się otworzyły.

W progu stali Edward i Jasmin z pistoletem

przystawionym do głowy Mili. Tym samym niezwykłym

pistoletem, z którego Edward strzelał na St. Pancras.

– Ręce do góry, Sam – powiedział Edward.

Posłuchałem.

– No, nareszcie. Oko w oko. – Uśmiechnął się. –

Dobry jesteś.

Milczałem. Przypomniało mi się, jak uderzył Lucy w

samochodzie. Przypomniało mi się, jak odjeżdżał, a moi

koledzy płonęli żywcem i ginęli.

– Nie mam do ciebie pretensji, że próbowałeś –

podjął. – Jesteś twardszy, niż myślałem. Braliśmy cię

raczej za fachowca od przygotowywania prezentacji na

PowerPoincie. Myliliśmy się. Muszę przyznać, że mnie

zadziwiłeś.

Mój pistolet leżał na stole, miałem go na

wyciągnięcie ręki. Nie mogłem pozwolić im stąd odejść,

nawet za cenę życia własnego i Mili. Cokolwiek knuli

przeciwko niewinnym ludziom, dzieciom...

– Jeśli się ruszysz albo zaczniesz stawiać opór –

ciągnął Edward – twoje dziecko zginie. Wystarczy jeden

telefon.

Wiedział, gdzie jest moje dziecko.

– Nie ruszaj się – powiedział Edward. – Jasmin,

zabierz mu broń.

Wykonała polecenie. Odniosła mu mój pistolet i nóż,

który przy mnie znalazła.

– Co to wszystko ma znaczyć? – spytałem. –

Dlaczego moja żona? Dlaczego zabiłeś w Holandii

wszystkich swoich ludzi?

– A dlaczego miałbym ci to tłumaczyć? Dla mnie

możesz umierać nieuświadomiony. Przeszukaj go, Jasmin.

Wróciła i obmacała mnie drżącymi dłońmi. O

zajrzeniu do butów nie pomyślała...

– Dla kogo pracujesz, Sam?

Wskazałem ruchem głowy Milę. Mila milczała.

– A dla kogo ona pracuje?

– Ona mi tego nie zdradzi.

– Gdzie twoja niesforna Lucy?

– Nie żyje – wtrąciła się Mila. – I tak nie

powiedziałaby Samowi, co się stało z ich synkiem.

– Ja ci to mogę powiedzieć, Sam. – Edward

uśmiechnął się. – Sprzedałem go.

Jakby mnie ktoś obuchem w głowę zdzielił. Nogi się

pode mną ugięły.

– Sprzedałem jednej przemytniczce. Jest teraz z nią, a

ona go zabije, jeśli ty albo Lucy sprawicie kłopoty.

Brak mi słów na opisanie grozy i wściekłości, jakie

mnie ogarnęły.

– Zabiję cię – wycedziłem przez zaciśnięte zęby.

Edward roześmiał się.

– Nie, nie zabijesz.

Dał mi gestem do zrozumienia, że mam się odsunąć

od komputera. Cofnąłem się. A wtedy zrobił coś

dziwnego. Wysunął czip komputerowy z bocznej ścianki

pistoletu, z sekcji pokrytej osobliwą siateczką, i wsunął na

jego miejsce nowy, który wyjął z kieszonki koszuli. Czip

był dokładnie taki sam jak ten, który schowałem do buta.

Pistolet był trochę większy od standardowego glocka,

ciężki, lśniący i bardzo niebezpieczny.

– Zamierzasz mu zademonstrować? – odezwała się

Jasmin. – Masz jego...

– Nieważne – przerwał jej Edward. – Zabieramy ich

do szybu.

Nie podobało mi się to. Mila była skuta. Jasmin

chwyciła mnie za ramię, przystawiła pistolet do szyi i

wyprowadziła z laboratorium. Szliśmy wąskim

korytarzem – ja z Jasmin przodem, Edward z Milą za

nami. Nie było tu miejsca na wszczęcie walki. A zresztą

gdybym ją nawet rozpoczął, on zabije mojego synka.

– Ojciec chciał cię ratować – odezwałem się do

Jasmin. – Za twój bezpieczny powrót do domu gotów był

oddać wszystko.

– Ojciec chciał mieć nade mną pełną kontrolę.

– Ktoś tutaj ma nad tobą kontrolę większą niż

kiedykolwiek twój ojciec – zauważyłem.

– Zamknij się.

Zamierzałem trochę go wkurzyć. Może wtedy popełni

jakiś błąd.

– Analiza DNA dzieci i dorosłych? O co tu chodzi?

– Niedługo będziesz wolny od wszelkich trosk –

powiedział Edward. – Nie zaprzątaj sobie tym głowy.

A więc moje życie dobiegało kresu. Żadnego wyjścia,

żadnych szans. Weszliśmy do jakiegoś ciemnego

pomieszczenia. Czułem ziemisty zapach wody

artezyjskiej.

– Zabijmy ich – powiedziała Jasmin. Głos jej drżał.

Wiedzieliśmy, co jej zrobiono, a ona nie chciała, żeby

tacy jak my pozostali przy życiu. Należeliśmy do jej

dawnego świata, byliśmy spoza kokonu, w którym uwięził

ją Edward.

Odnoga korytarza prowadziła do wąskiego

przedsionka, na którego końcu znajdowały się grube

stalowe drzwi. Weszliśmy przez nie do kolistego

pomieszczenia o ścianach wyłożonych kamieniem. W

posadzce ziała dziura o średnicy dobrych dwóch metrów.

Z głębi dochodził szum wody. Przypomniało mi się, że na

planie posiadłości widziałem początek rzeczki. To musiał

być podziemny odcinek jej biegu.

– Podprowadź go do krawędzi, Jasmin – powiedział

Edward.

Wykonała polecenie. Edward przystawiał jeden

pistolet do szyi Mili, z drugiego mierzył do mnie.

– Byłeś grzeczny, dzięki czemu twój synek żyje –

oznajmił Edward. – Dobry z ciebie ojciec.

– Nie musisz krzywdzić mojego dziecka. Nic ci nie

zawiniło. – A więc umrę za syna, którego nawet nie

widziałem. Trudno. Tak się złożyło. A tak chciałem go

zobaczyć, przytulić...

Edwardowi drgnęły wargi.

– Jestem przekonany, że ułoży mu się w życiu.

Nie miałem dokąd uciekać, nie miałem miejsca do

walki i w swoich ostatnich chwilach zdecydowałem, że

najlepszym wyjściem będzie zachować godność.

– Przepraszam, Mila – powiedziałem.

Kiwnęła głową.

Edward uniósł dziwny, ciężki pistolet, do którego

wcześniej załadował czip z komputera, i wymierzył lufę w

moją pierś. Stał dwa kroki ode mnie. Ciekaw byłem, czy

umrę, zanim wpadnę do wody, czy utonę. Nie chciałem

się utopić. Pomyślałem o ojcu i matce, i cudacznym życiu,

jakie zafundowali mnie i mojemu bratu. Pomyślałem o

Danielu. Byłem do niego bardzo przywiązany.

Edward pociągnął za spust.

Stałem nadal jak dureń i patrzyłem na swoją klatkę

piersiową, w której powinna ziać krwawa dziura. Mój

T-shirt był nienaruszony.

Za to stojąca krok ode mnie Jasmin zatoczyła się

zdumiona. Krew buchała jej z piersi.

Jak to możliwe? Przecież celował do mnie. Nie,

niemożliwe. Ona stała na lewo ode mnie, w odległości

metra, a Edward przecież nie skierował pistoletu na nią.

Edward roześmiał się. Mili opadła szczęka.

Chwyciłem chwiejącą się na krawędzi szybu Jasmin i

poczułem, jak uchodzi z niej życie.

– Dla jednego nauka – powiedział Edward – dla

innego czary.

– Co to... co...? – wydukałem. Ona nie mogła zginąć.

Pistolet był przecież wymierzony we mnie.

– Nie była mi już potrzebna. – Ponownie uniósł

pistolet. – Kiedy już zdechniesz w ciemnościach, zabiję

twojego bachora – wysyczał. – Zrobię to, bo mogę.

Dwa razy strzelił. Trzymając Jasmin, próbowałem z

nią odskoczyć, ale nie było gdzie. Pociski weszły w nią,

odrzuciły nas w tył i polecieliśmy w czarną otchłań. Z

Jasmin w ramionach wpadłem do ciemnej wody.

88

Pozostałem pod wodą. Gdybym się wynurzył,

zastrzeliłby mnie, a tak może uzna, że nie żyję. Woda była

piekielnie zimna i szara w rozproszonej, mdłej poświacie

spływającej na nią z góry kamiennym szybem.

O mało nie rozerwało mi płuc. Z góry doleciał

stłumiony krzyk, chyba Mili. Ale niewykluczone też, że

Edwarda. Mila nie należała do tych krzykliwych, Edward

owszem, byłem tego pewien. Miałem tuż przed sobą twarz

Jasmin z przymkniętymi do połowy powiekami.

Dotknąłem jej szyi. Nie wyczułem pulsu. Między nami

unosił się w wodzie mały drewniany gołąbek

przyczepiony do jej naszyjnika.

Zgasło światło. Usłyszałem stłumiony zgrzyt metalu

o beton – ktoś zamykał stalowe drzwi. Kompletna

ciemność. Moje płuca pozbawione dopływu tlenu płonęły

żywym ogniem. Wynurzyłem się, żeby zaczerpnąć tchu.

Starałem zrobić to jak najciszej. Nic z tego. Rzężenie

moich spazmatycznych wdechów odbijało się

zwielokrotnionymi echami od kamienia.

Ale strzał nie padł. Edwarda już na górze nie było, a

ja tkwiłem w strasznej, duszącej ciemności.

Obmacałem ścianę kamiennego szybu. Nie był to

gładki cement. To musiała być jakaś stara studnia

ocembrowana ciosanymi kamieniami. Może dam radę się

po nich wdrapać.

Ciężko poturbowany raczej nie byłem. Bolał mnie

tylko kontuzjowany wcześniej bark.

Za pierwszym podejściem udało mi się wspiąć na

jakieś półtora metra ponad powierzchnię wody i stamtąd

zsunąłem się z powrotem w jej objęcia. Bezzwłocznie

podjąłem drugą próbę.

Tym razem pokonałem trzy metry ściany. Tak mi się

przynajmniej wydawało. W smolistych ciemnościach

trudno to było dokładnie oszacować. Potem palce, które

wcisnąłem w kolejną szparę, ześliznęły mi się po

wilgotnym kamieniu i zawisłem na chwilę na jednej ręce,

waląc brodą o ścianę. Z rozcięcia popłynęła krew i zaczęła

skapywać ciepłymi kroplami na pierś, chyba straciłem na

chwilę przytomność.

Ocuciła mnie zimna woda. Znowu podjąłem

wspinaczkę. I znowu odpadłem od ściany. Zaatakowałem

ją po raz czwarty, ale teraz rozpoznawałem już po omacku

kształt poszczególnych kamieni. Piąłem się tą samą trasą i

po półgodzinie morderczego wysiłku wyczułem pod

dłonią gładką krawędź szczytu szybu.

Podciągnąłem się i ległem na posadzce wykończony,

obolały i dygoczący z zimna. Po chwili wstałem,

namacałem ścianę i po niej trafiłem do metalowych drzwi.

Były zaryglowane, zamknięte na klucz, a nad

zamkiem wymacałem gładką metalową płytkę. Łączyła

się z czymś po drugiej stronie. Nie miałem czym jej

podważyć ani czym sobie przyświecić. Jasmin zabrała mi

podczas rewizji latarkę.

Zwykły grobowiec.

To skojarzenie prawie mnie sparaliżowało. Ktoś tu w

końcu przyjdzie. Ale kiedy? Za parę dni? A jak nie

przyjdzie? Czy komuś w ogóle wiadomo o istnieniu tego

kompleksu?

Doczołgałem się do krawędzi szybu. Dochodził z

niego szum płynącej wody. Ta rzeka musiała wypływać

gdzieś na powierzchnię. Ale nie wiadomo, jak wije się

pod powierzchnią, jakie przeszkody pokonuje.

Na ile minut można wstrzymać oddech? Na jak

długo?

– Na wystarczająco długo – powiedziałem głośno

ciemności. – Wystarczająco.

Usiadłem, zwiesiłem nogi poza krawędź. Tak trudnej

decyzji nie było mi jeszcze dane podejmować. Nie

uśmiechało mi się spadać z powrotem w przerażający,

atramentowy mrok. Tyle wysiłku kosztowało mnie

wydostanie się stamtąd. Może się z tym wstrzymać?

Posiedzieć tutaj i poczekać, aż ktoś mnie znajdzie?

Pomyślałem o moim małym Danielku.

Jestem mu potrzebny, chociaż on o tym nie wie.

I z tą myślą skoczyłem w czerń.

89

Wpadłem do wody i od razu poszedłem na dno.

Trupa Jasmin już tam nie było, uniósł go prąd.

Ciemna woda była paraliżująco zimna. Odnosiłem

wrażenie, że to śmierć bierze mnie w swe objęcia.

Trzymałem się blisko stropu pieczary, z którą graniczył

szyb; był gładki, wyszlifowany przez wodę. Niesiony

przez nurt, obijałem się głową i ramionami o podwodne

głazy.

Dziesiąta sekunda w głębinie.

Nie odczuwając bólu, nie czując strachu, prułem jak

torpeda. Ciemność była absolutna, z taką się jeszcze nie

spotkałem. Przebierałem nogami, wyciągniętymi przed

siebie rękoma próbowałem wyczuwać zawczasu

czyhające na drodze, w smolistej czerni przeszkody,

wmawiałem sobie, że mam cały czas świata.

Pięćdziesiąta sekunda. Coś koło tego. Rozsadzało mi

już płuca, zaczynała rodzić się panika.

Po lewej zamajaczyła jaśniejsza plama i skręciłem w

jej stronę. Kopałem zawzięcie nogami, płynąc teraz w

poprzek znoszącego mnie nurtu. Plama jaśniała.

Zobaczyłem przed sobą kamienny krąg oświetlony słabo

padającym z góry światłem, coś jakby szyb, od którego

płynąłem, tyle że węższy.

Wynurzyłem się.

Długimi, zachłannymi haustami łapałem powietrze.

Pół metra nad głową miałem zardzewiałą kratę.

Spróbowałem ją wypchnąć. Nic z tego. Była

zabezpieczona grubymi metalowymi bolcami.

Nie miałem ochoty opuszczać tej enklawy światła i

życiodajnego powietrza, ale nie było rady. Byłem

potrzebny swojemu dziecku; byłem potrzebny Mili. Czy

Edward ją zabił? Chyba jeszcze nie; chciał z niej najpierw

wyciągnąć, dla kogo pracuje.

Musiałem wrócić w ciemność.

Kilkoma powolnymi, głębokimi oddechami

nasyciłem organizm tlenem i znowu zanurkowałem w

czerń.

Poniósł mnie dalej prąd zimnej podziemnej rzeki.

Nagle wyczułem grzbietem, że sklepienie zaczyna opadać

pod kątem, oddalając się od powierzchni. Zwalczyłem

pokusę zawrócenia do szybu. Tylko nie panikuj.

Cokolwiek to oznacza, nie panikuj.

Wyczuwałem teraz kamienie nie tylko nad, ale i pod

sobą. Tunel się zwężał. Teraz panika naprawdę mnie

dopadła, ale na zawrócenie nie było już szans.

Przeciskałem się między kamieniami, zaraz między

nim utknę. Ojciec, matka. Brat patrzący w obiektyw

kamery, błagający oczami o darowanie życia. Za chwilę

spotkam się z Dannym. Moje dziecko. Lucy...

Zaraz, nie ma już kamieni. Nie ma skały nade mną.

Tysiące kilometrów w górze jasność nad jasnościami.

Ostatkiem sił skręciłem ku niej i wynurzyłem się w raju.

Krztusiłem się, dyszałem ciężko, zwymiotowałem do

wody. Był jasny słoneczny dzień, a ja w rzece, żywy.

Usłyszałem wizg silników odrzutowych. Samolot.

Przypomniał mi się pas startowy zaznaczony na planie.

Spojrzałem z zimnej, szarej rzeki w górę.

Edward odlatywał learjetem Zaida.

90

Leżałem jakiś czas na brzegu, dochodząc do siebie.

Potem wstałem i powlokłem się do stajni. Ochroniarzy już

tam nie było. Albo odwieziono ich do szpitala, albo

zabrano do głównego domu. Wróciłem do podziemnego

kompleksu.

Sprawdziłem wszystkie komputery; zniknęły

zewnętrzne napędy twardych dysków i dziwne napędy na

czipy, a z nimi, rzecz jasna, same czipy.

Sprawdziłem swój but. Czip, który do niego

wsunąłem, wciąż tam tkwił.

Edward, zanim zastrzelił Jasmin, załadował taki do

pistoletu. Czyli czipy współpracowały jakoś z bronią

palną. Z tego osobliwego pistoletu Edward zastrzelił

Jasmin, chociaż celował do mnie. Pistolet miał taką samą

dziwną siateczkę jak bomba, która zabiła Cara Kasjera w

Amsterdamie.

Wsiadłem do dostawczego pikapu i podjechałem pod

pusty hangar dla samolotu. Ani śladu Mili.

Zabrał ją ze sobą, żeby z niej wydobyć, kto depcze

mu po piętach.

Pojechałem nad rzeczkę. Minąłem miejsce, w którym

wygramoliłem się z niej na brzeg i jakieś osiemset metrów

dalej znalazłem ciało Jasmin. Wszedłem do wody i

wyciągnąłem zwłoki z gęstwy sitowia, w którym się

zaplątały. Wziąłem ją na ręce i zaniosłem do pikapu. Nie

uśmiechało mi się wracać do Londynu, bez prawa jazdy

na swoje nazwisko, skradzioną półciężarówką, z trupem

na pace. Ale nie mogłem zostawić jej ciała.

Pistolet, z którego zabito Jasmin, był czymś

niebywałym. Chciałem obejrzeć pociski.

91

Adrenaline rozbrzmiewał muzyką. Gitary

akompaniujące przygrywały wokalistom obojga płci.

Większość klienteli wyległa na placyk przed budynkiem i

słuchała występu bardzo ostatnio popularnego zespołu.

Zaparkowałem wóz na tyłach baru na miejscu

zarezerwowanym dla właściciela. Zarzuciłem sobie trupa

Jasmin na ramię, wystukałem na klawiaturze przy

drzwiach kod, który podała mi Mila, i wszedłem. Nikt

mnie nie widział. Lucy siedziała wciąż zamknięta w

pomieszczeniu bez okien. Nie zajrzałem do niej. Gdybym

ją teraz zobaczył, chybabym zabił.

W szafce ze sprzętem medycznym, takiej samej jak w

Amsterdamie, znalazłem skalpel. Rozpostarłem na

podłodze plastikową płachtę i ostrożnie naciąłem rany

postrzałowe Jasmin. W jednej znalazłem pocisk,

wydłubałem go z ciała, wytarłem do czysta i podszedłem

z nim do stołu.

Był dłuższy i bardziej wysmukły niż standardowe.

Siła uderzenia, kiedy wchodził w ciało Jasmin, trochę go

odkształciła. Na czubku miał siateczkę, taką samą jak te

na odłamkach bomby i na korpusie pistoletu. Ściągnąłem

ją. Wnętrze wypełniał jakiś skomplikowany,

zminiaturyzowany układ elektroniczny.

Obfotografowałem rozmontowany pocisk i

załadowałem zdjęcia do stojącego na biurku komputera.

Potem wziąłem jeden z telefonów leżących na półce,

obejrzałem go i wstukałem numer do Nowego Jorku.

– Howell, słucham – usłyszałem po trzecim sygnale.

– Sam Capra z tej strony.

– Sam?

– Mam moją żonę.

– Co masz?

– Żonę. Dopadłem ją.

Długa chwila milczenia.

– Miałeś rację, Howell. Zdradziła mnie, zdradziła

Firmę. Mam dowód.

– Wyluzuj.

– Przechwyciliście ten transport papierosów?

– Nie. Celnicy z Rotterdamu go nie namierzyli.

– Słuchaj. Lucy związała się z grupą – tą twoją

Novem Soles – która wykradła prototyp jakiegoś pistoletu

nowej generacji. Prześlę ci fotografie samego pocisku.

Trzeba je przeanalizować.

– Nie, Sam. Wracaj tutaj. Wszystko w swoim czasie.

– Nie. Prześlę ci te zdjęcia mailem. Podejrzewam, że

tymi pistoletami dokonują selekcji dzieci.

– Dzieci?

– Widziałem listę pięćdziesięciu osób, które są być

może na ich celowniku. W większości to dzieci, dorosłych

jest na niej tylko kilkoro. Podaj mi adres mailowy, pod

jaki mam ci to wysłać.

– Przywieź ten dowód osobiście. Natychmiast, Sam.

– Howell zniżył głos. – Jeśli naprawdę masz Lucy,

wszystko zostanie ci darowane.

Ale gdybym miał mu powiedzieć wszystko, to

musiałbym również powiedzieć o Mili. A na to nie byłem

jeszcze gotowy.

– Podaj mi ten adres mailowy. Tylko w ten sposób

możemy to w tej chwili załatwić.

Z ociąganiem, ale podał. Rozłączyłem się. Wróciłem

do komputera i przesłałem mu zdjęcia za pośrednictwem

południowoafrykańskiego serwera, na którym kiedyś,

kiedy pracowałem jeszcze pod przykrywką Petera

Samsona, miałem anonimowe konto, przez które

kontaktowałem się z Firmą. Dałem Howellowi parę

godzin na ich analizę.

Przebrałem się w suche rzeczy, które znalazłem w

szafie, i zajrzałem do Lucy. Siedziała na podłodze

przykuta do ściany.

Patrzyłem na nią jak na obcą.

92

Lucy podsunęła się pod ścianę.

– Wyglądasz tragicznie.

– Edward ma taki niesamowity pistolet. Celujesz do

kogoś, a trafiasz kogoś innego. Opowiedz mi o nim.

Pokręciła głową.

– Nie wiem, o czym mówisz.

– Ładuje się do niego czipy komputerowe.

– Nie wiem, Sam.

– Ma listę dzieci, którymi zamierza się chyba zająć.

Dzieci, Lucy.

– Naprawdę nic mi o tym nie wiadomo.

– Powiedział mi, że każe zabić naszego synka. Tylko

dlatego, że może to zrobić.

Miała już na ustach kolejne „nie wiem”, ale ugryzła

się w język. Czekałem, co powie.

– Powiedział, że sprzedał naszego synka, Lucy. Czy

to prawda?

Spróbowała się podnieść.

– Musisz mnie wysłuchać, Sam, musisz...

– Pomagałaś mu w sprzedaży naszego dziecka?! –

wrzasnąłem.

Pokręciła głową. Potem nią pokiwała. Potem znowu

pokręciła.

Krew mnie zalała. Chwyciłem ją za gardło,

ścisnąłem. Nie broniła się, patrzyła mi tylko w oczy.

Odepchnąłem ją od siebie.

Opuściła powieki.

– Edward ma Daniela, więc z nim współpracuję.

– Gdzie on jest?

– Nie wiem. Zabrał mi go zaraz po porodzie... Tylko

raz miałam go w ramionach. Tylko raz. Pocałowałam go

wtedy i nadałam mu imię... Nie mogłam się im

przeciwstawić. Poród był trudny, Sam. Nie czułam się na

siłach.

Ukląkłem przy niej.

– I co?

– Właśnie, i co? Powiedział, że oddał go handlarce

dziećmi. I że jeśli nie będę mu posłuszna, sprzeda go

jakiejś bezdzietnej parze ze Stanów i nigdy go nie

odzyskam.

Odwróciła wzrok. Wziąłem ją pod brodę i zmusiłem,

żeby znowu na mnie spojrzała.

– Nie wierzę, że jesteś niewinną ofiarą, Lucy.

Ocaliłaś mi życie, bo może dręczyły cię wyrzuty

sumienia. Ale trzymałaś dalej z tymi ludźmi...

– Bo mieli Daniela! Edward potrafi grać na lękach

człowieka, wykorzystywać je do swoich celów.

– Podłożyłaś bombę w naszym biurze –

powiedziałem. – Korzystałaś z konta, które Firma uważała

za zamknięte. Nie jesteś niewinną ofiarą porwania. Wtedy

nie mieli jeszcze na ciebie haka.

– Nie wiedziałam, że to była bomba. Nawet do głowy

mi to nie przyszło. Powiedzieli mi, że to napęd, na który

skopiuje się zawartość twardych dysków. Edwardowi

zależało na zdobyciu danych zebranych przez biuro.

– W tym na informacjach o śledztwie, które ja

prowadziłem?

Kiwnęła głową.

– Edward w ostatniej chwili powiedział mi, że to

bomba. Byłam wtedy w jego samochodzie. Wiedziałam,

że tam jesteś. Zdalny detonator nie zadziałał i Edward

wysiadł, żeby podejść bliżej budynku. Opóźnienie było

nastawione na dwadzieścia sekund. Kiedy wrócił,

zorientował się, że do ciebie zadzwoniłam. Zaraz potem

wszystko wyleciało w powietrze. Ocaliłam ci życie, Sam.

– A na całą resztę machnęłaś ręką.

– Musiałam dokonać trudnego wyboru – powiedziała.

– Wiesz, jak to jest.

Odetchnąłem głęboko.

– Jeśli chcesz mi pomóc, powiedz mi wszystko, co

wiesz. Co to za broń? Działa na czipy. Mam jeden taki.

Był w napędzie podłączonym do komputera z profilami

DNA. Ładuje się go do pistoletu, a on kojarzy w jakiś

sposób DNA danej osoby z pociskiem.

Kiwnęła powoli głową.

– Tak to sobie przynajmniej wyobrażam – dodałem.

Podciągnęła kolana pod brodę.

– Edward jest Brytyjczykiem, ale pracuje w Europie

Wschodniej dla jednej z tych międzynarodowych

organizacji przestępczych, które rozpracowywaliśmy.

Dowiedział się skądś o prowadzonych na Węgrzech

pracach nad tymi naprowadzanymi DNA pistoletami.

Porwał Jasmin, żeby mieć kartę przetargową w

negocjacjach z jej ojcem. Okupem miały być pistolety.

Ale Zaid dał mu same pistolety, bez czipów, które nimi

sterują.

Lucy podniosła na mnie wzrok.

– Tak, próbował w ten sposób przechytrzyć Edwarda.

– Podejrzewam, że cała ta operacja sponsorowana

była przez Cara Kasjera. Edward chciał mieć tę broń tylko

dla siebie, postanowił więc pozbyć się wspólnika, a przy

okazji wrobić w to morderstwo Jasmin i zapewnić sobie

milczenie jej taty.

Ale nikt z amsterdamskiego gangu nie wiedział o

Carze Kasjerze. Wiedział o nim tylko Edward. Myśleli, że

to zwyczajna pokazówka. I kiedy przestali mu już być

potrzebni, zabił wszystkich.

Uniosłem palcem brodę Lucy.

– Novem Soles. Dziewięć Słońc. Co to jest? Edward?

– To oni zmusili mnie, żebym do nich przystąpiła.

– Zmusili? Nie miałaś jeszcze dziecka. Nie mieli cię

czym zaszantażować.

– Ale miałam ciebie.

Pokręciłem głową.

– Nie uwierzę, że poświęciłaś się dla mnie.

– Pamiętaj, że wywołałam cię z budynku.

Zacisnąłem pięść.

– A ta bomba w Amsterdamie? Policja nie może

dojść, jak została zdetonowana. Ale miała taką samą

siateczkę jak pistolet, jak pocisk. Wybucha, kiedy zbliży

się do niej osoba o zaprogramowanym DNA?

Kiwnęła głową.

– Zamachu na nasze biuro nie dokonano z powodu

Cara Kasjera. Groźniejszy był ktoś, kto nas na niego

naprowadził – naukowiec zajmujący się badaniami nad

DNA i nanotechnologią. Wzięli nas na celownik, bo

zwietrzyliśmy ten trop. Czy ten naukowiec współpracował

z Jasmin?

Kiwnęła głową.

– Te pistolety, te pociski, ta bomba, wszystko to

nanotechnologia wiążąca broń z DNA określonej osoby,

tak?

– Tak.

– Car Kasjer płaci Edwardowi za dokonanie zamachu

bombowego w Londynie, żeby zatrzeć wyniki

prowadzonego przeze mnie śledztwa. Edward

wykorzystuje te pieniądze na zorganizowanie grupy w

Amsterdamie. Płaci Pietowi i Nicowi za przerzut

pistoletów od Zaida do Stanów Zjednoczonych.

Lucy otarła twarz.

– Tak. Pocisk zaprogramowany kodem DNA nie

chybi. Snajper może strzelać w tłum na oślep, a kulka i

tak dosięgnie tego, dla kogo jest przeznaczona.

– Rozumiem. A te pięćdziesiąt osób z listy? Te

dzieci? Co to za jedni?

– Naprawdę nie wiem. Nie wiem, co on planuje.

Chciał mnie zabić. Zapomniałeś? Mogę ci pomóc, Sam...

Mogę.

Pakt z diabłem, pomyślałem, odsłona druga.

93

Przez chmury nad Brooklynem prześwitywała blado

poświata księżyca.

Czasu było mało. Włamywacz zakładał, że w pustym

mieszkaniu są kamery, że będzie miał tylko parę minut na

znalezienie tego, po co przyszedł.

Pierwsze kroki skierował do łazienki. Grzebień,

szczotka i szczoteczka do zębów leżały na półce pod

lustrem. Obejrzał szczotkę do włosów. Sam Capra był

ciemnym blondynem. Kilka pasemek takich włosów

zaplątało się w jej szczecinie.

Szczotka powędrowała do plastikowego woreczka,

razem z nią grzebień i szczoteczka do zębów. Załatwione.

Teraz na korytarz, schodami w dół, z powrotem w

noc. Włamywacz ściągnął z głowy kominiarkę i oddalił

się w ciemność z plastikowym woreczkiem, w którym

szeleścił klucz do ostatecznego rozprawienia się z Samem

Caprą.

94

Po trzech godzinach zadzwoniłem znowu do

Howella.

– No i co?

W jego głosie nie było entuzjazmu.

– To zdjęcia prototypowego rodzaju broni, nad

którym pracuje Firma.

Firma? Boże.

– Opracowywanego dla was przez Bahjata Zaida.

Bóg, natura czy biologiczny przypadek sprezentował

nam mózg, i oto jaki robimy z niego użytek. Wymyślamy

coraz skuteczniejsze sposoby zabijania.

Te pistolety mogły zmieniać bieg historii. Zabić

prezydenta, premiera, papieża, zabić dobrego człowieka

czy szubrawca ze stuprocentową pewnością, że pocisk

dosięgnie celu.

– Wiesz, co tu jest grane, Sam? – spytał Howell. – Po

co temu człowiekowi te pistolety? Co on kombinuje?

– Chce zarobić. Pewnie sprzedaje je komuś, kto

zamierza zrobić z nich użytek. Ma DNA pięćdziesięciu

osób. Jeden z moich kontaktów, Piet, powiedział, że

Edward chce przeszmuglować pięćdziesiąt paczek.

Pięćdziesiąt. To pięćdziesiąt coś znaczy, ale te

pięćdziesiąt osób to żadni celebryci.

– Rozpoznałbyś je?

– Może. Nie wiem. – W głowie mi huczało.

Te pistolety stanowiły mój bilet powrotny do

normalnego życia. Jeśli Firma mi daruje, będę mógł

odzyskać synka i wychowywać go bez oglądania się przez

resztę życia za siebie.

– On szmugluje te pistolety do Nowego Jorku –

dorzuciłem.

– Po co? Dla kogo?

– Tego nie wiem.

Chwila milczenia.

– Posłuchaj. Jeśli znowu wpuszczasz mnie w maliny,

to gorzko tego pożałujesz.

– Ja ciebie? Trochę wiary w człowieka, Howell.

– Sam...

– Oddzwonię, jak dowiem się czegoś więcej.

– Jesteś wciąż człowiekiem Firmy.

– Nie, już nie jestem.

– Jesteś i wzywam cię do zameldowania się w

centrali.

Rozłączyłem się. Zszedłem na dół i znalazłem

Kennetha, kierownika Adrenaline. Wróciliśmy razem do

biura. Zrobił wielkie oczy na widok ciała Jasmin.

– Nie ja ją zabiłem – powiedziałem.

– W porządku. – Kenneth chrząknął.

Wyjaśniłem mu, co się stało, nie zdradzając

specyficznych właściwości pistoletu. Kiedy

powiedziałem, że Mila została uprowadzona, mruknął:

– Jak mogę pomóc?

– Kto tym wszystkim kręci, Kenneth? Dla kogo

pracujesz?

– Dla Mili.

– A Mila dla kogo? Ta technologia, te środki, jakimi

dysponujecie... to nie byle co.

– Zapytaj Mili – bąknął Kenneth.

– Nie wiem, czy ona jeszcze żyje.

Usiadł.

– Pracuję dla Okrągłego Stołu.

– Okrągłego Stołu? Tego arturiańskiego?

– Nie, to tylko zbieżność nazw. To grupa

wpływowych i bogatych ludzi, którzy od lat łączą siły.

Tyle wiem. Mogę do nich dzwonić i załatwiać środki dla

Mili albo jej współpracowników.

– No nie, kto by pomyślał, pracuję dla samego króla

Artura. – Prawie się roześmiałem. – I ten Okrągły Stół jest

właścicielem tych wszystkich barów? Adrenaline, De

Rode Prins w Amsterdamie?

Kiwnął głową.

– Dlaczego dla nich pracujesz? Co cię do tego

skłoniło?

Przyglądał mi się przez chwilę.

– Dziesięć lat temu zostałem oskarżony o

zamordowanie swojej byłej dziewczyny. Nie zrobiłem

tego, ale skazano mnie i trafiłem za kratki. Mocodawcy

Mili wyciągnęli mnie stamtąd i znaleźli rzeczywistego

zabójcę. Wiele im zawdzięczam.

– Z Milą było podobnie? Niesłusznie oskarżona, a

potem wybroniona przez Okrągły Stół?

– Nie powiem, bo nie wiem. Ale jakie to ma teraz

znaczenie? Musimy pomóc Mili.

– Fakt. Muszę się dostać do Stanów Zjednoczonych.

Z więźniem, który znajduje się w tamtym pokoiku. Nie

mogę wprowadzić jej skutej do samolotu. Potrafisz

załatwić nam jakiś transport?

– Tak. Prywatnym samolotem. – Kenneth podniósł

słuchawkę telefonu, ale zawahał się. – Myślisz, że Mila

jeszcze żyje?

– Mam taką nadzieję i spróbuję ją uwolnić.

Wszedłem do Lucy.

– Wkrótce odlatujemy. Jeśli spróbujesz mi się urwać

albo urządzisz jakąś scenę, zastrzelę cię. Zrozumiałaś,

kotku?

– Tak, małpoludzie. – Lucy pokazała mi skute

nadgarstki. – W całej rozciągłości.

95

Kabina była urządzona skromnie, ale funkcjonalnie.

Tylko ja, Lucy w kajdankach, pilot i drugi pilot. Ci ostatni

nie zadawali żadnych pytań.

– Powiedziano im, że to więzień CIA – wyjaśnił

Kenneth.

– Dziękuję.

Lucy zjadła kanapkę, którą ją poczęstowałem, i

popiła wodą z butelki.

Samolot wystartował, zostawił za sobą Anglię i już

byliśmy nad szarym jak stal Atlantykiem.

– Mam do ciebie pytanie. Jak konkretnie te czipy

wyłapują DNA?

– Zanudziłabym cię naukowym wywodem, ale

mówiąc w skrócie, wystarczy położyć na czipie włos albo

próbkę krwi celu, a on koduje pociski DNA i załatwione.

Zakodowany w ten sposób pocisk staje się pociskiem

samonaprowadzającym.

– Ale on do ciebie strzelił i nie trafił.

– Nie miał czipa z moim DNA. Bez kodu DNA

pistolet działa jak zwyczajny pistolet.

– A ma w ogóle czip z twoim DNA?

Zawahała się.

– Może mieć, a ty o tym nie wiesz?

– Otóż to.

– Zachodzę w głowę, dlaczego zdradziłaś, jak ktoś

taki jak Edward, klasyczny psychopata, mógł cię do tego

nakłonić?

– Cóż, podczas gdy ty rozpracowywałeś te

przestępcze organizacje, ja patrzyłam w liczby. Oni

obracają miliardami. Dwadzieścia procent światowej

gospodarki to teraz nielegalne interesy. To łatwe

pieniądze. Wystarczy pozbyć się skrupułów. Przemytnicy,

zawodowi zabójcy, hakerzy. Złapiesz kontakt i... –

Spojrzała na mnie chłodno. – Jestem kobietą

zapobiegliwą. Zaproponowali mi pewną sumę.

Wiedziałam, że mogę ją wyczyścić poprzez konto Firmy,

tak żeby zniknęła. A przynajmniej tak mi się wydawało.

Przekazanie im tych plików nikomu by nie zaszkodziło.

– Co wiesz o Novem Soles?

– Jestem z nimi w kontakcie. Płacą mi, ale nigdy się z

nikim od nich nie spotkałam. – Skończyła kanapkę. – Nie

wiem nawet, skąd ta nazwa. Ale znalazłam w Internecie

starą legendę o dziewięciu słońcach. Chińską. Według

niej słońc było kiedyś dziesięć, ale nie wschodziły

pojedynczo, lecz wszystkie naraz, a wtedy żar robił się nie

do wytrzymania. – Mówiła to bardzo cicho. – Cesarz

poprosił ojca dziesięciu słońc, Di Juna, żeby ten poprosił

słońca, aby wschodziły po jednym i nie wypalały ziemi.

Ale słońca nie posłuchały. A więc Di Jun wysłał łucznika

imieniem Yi z czarodziejskim łukiem i strzałami, żeby

postraszył słońca i zmusił je do posłuchu. Lecz Yi

zestrzelił dziewięć słońc i zostało tylko jedno. –

Uśmiechnęła się. – Bo dziewięć słońc, powracając,

zniszczyłoby świat i każdego, kto spróbowałby je

ujarzmić. Nie wiem, czy ta historia ma coś wspólnego z

Dziewięcioma Słońcami ani dlaczego używają łacińskiej

nazwy, skoro legenda jest chińska. Dziewięciu ludzi,

którzy mogą przebudować świat, za takich się uważają.

– Czy Edward jest jednym z tej dziewiątki? Czy tylko

im się wysługuje?

– Nie wiem.

– A te pięćdziesiąt osób? Co w nich takiego

szczególnego?

– Powiedziałam, że nie wiem.

– Kłamiesz.

– Nie. – Lucy podciągnęła kolana pod brodę i

spojrzała na mnie. – Kiedy poprosiłeś mnie o rękę, w

pierwszej chwili chciałam odmówić. Nie dlatego, że nie

chciałam za ciebie wyjść. Chciałam. Ale czułam, że nie

spełnisz moich oczekiwań. Wiele od życia chciałam.

Pieniędzy. Prestiżu. Marzyło mi się popracować ciężko

dziesięć lat i zarobić przez ten czas tyle, żeby starczyło na

resztę życia. A wiedziałam, że tobie na tym nie zależy.

Nie skomentowałem tego. Przez następne czterdzieści

minut milczała i myślałem, że zasnęła. Potem nagle się

odezwała:

– Wiesz, powiem ci jednak trochę o tych, dla których

pracuję.

– Skąd ta zmiana?

– Ponieważ ty chyba naprawdę wierzysz, że Firma z

powrotem cię przyjmie. Że ci darują. Ale nic z tego. Oni

ci już nie ufają. A zaufanie to w tym fachu podstawa.

– Mam to rozumieć jako propozycję pracy?

Rozprostowała nogę.

– Już bardziej koło ratunkowe. Firma, kiedy już uzna,

że nie jesteśmy jej przydatni, zabije nas. Oboje.

– Bzdura.

– No, przecież nie oficjalnie. Załatwi nas jakaś banda

oprychów, którą mają na swoich usługach.

Popatrzyłem na nią z uwagą. Czyżbym przez tak

długi czas się mylił?

– Nie spełniałem twoich oczekiwań? – spytałem,

wciąż wstrząśnięty tym, co mi przed blisko godziną

powiedziała. – Małżeństwo ze mną...

– Wyszłam za ciebie... wyszłam, bo wyszłam. Bo cię

kochałam.

– Nie wierzę ci.

Uniosła rękę, podciągnęła rękaw i pokazała mi trzy

okrągłe sińce na ramieniu.

– To cena telefonu, którym wywołałam cię z biura.

Edward myślał, że go zdradziłam.

– Dlaczego nie spełniałem twoich oczekiwań? Byłem

złym mężem?

– Ciebie nie obchodzi moje zdanie.

Chciałem zaprotestować, ale uniosła rękę.

– Nie, nie obchodzę cię. Wyczuwam to. Chodzi ci

tylko o dziecko. – Uśmiechnęła się, ale ten uśmiech

szybko zgasł. – To moja karta przetargowa.

– Nie mów w ten sposób o Danielu.

– Wiem. To mały człowieczek. Który rósł we mnie

przez dziewięć miesięcy. – Otarła dłonią usta. –

Pamiętasz, jak się zorientowaliśmy, że jestem w ciąży?

Też pytanie! Powiedziała mi to pewnego dnia po

kolacji.

– Pamiętam.

– Tak myślałam. Nie będę już pracowała dla Novem

Soles. Odejdę. Zatrę za sobą ślady, zniknę.

– Mogłaś dawno nam powiedzieć, że masz kłopoty.

Pójść na współpracę. Wykorzystałaś mnie, wykorzystałaś

nasze dziecko.

– Po tym zamachu bombowym nie było to już

możliwe. Nie zniosłabym więzienia.

– Są gorsze rzeczy niż więzienie.

– To groźba? Ty mnie nie skrzywdzisz. Nie jesteś

taki.

– Powiedz, gdzie jest nasze dziecko. Jesteś mi to

winna.

– Nic ci nie jestem winna. Ocaliłam ci życie.

Jesteśmy kwita.

– W Maine, pod Damariscota jest lotnisko Firmy.

Poproszę pilotów, żeby tam wylądowali.

– Myślałam, że lecimy do Nowego Jorku.

– Nie. Doszedłem do wniosku, że powinienem

przekazać cię Firmie.

– Nie tak się umawialiśmy. Wystawiłam ci Edwarda i

nasze drogi się rozchodzą.

– Ale nie chcesz mi powiedzieć, gdzie on teraz jest.

Firmie powiesz. Założę się, że to z ciebie wydobędą.

– Ale te pistolety...

– Mój syn ma pierwszeństwo. Może ci ludzie nie

wytypowali jeszcze swoich celów. Może na tych

pięćdziesięciu osobach sprawdzali tylko, czy potrafią

kodować czipy; może one wcale nie są celami, a tylko

przypadkowo wybranymi dostarczycielami próbek DNA.

– Założyłem ręce na piersi. – Nie mogę się już doczekać,

kiedy zobaczę, jak Howell bierze cię w obroty. Ja byłem

dla niego tylko rozgrzewką, kotku. Głównym daniem

będziesz ty. A z nim nie przelewki. Wkurwiony biurokrata

to gorsze niż męki piekielne.

– On ciebie też zabije.

– Nie, będzie miał w garści swoją zdrajczynię, to mi

odpuści.

– Firma nie pozwoli ci lądować na swoim lotnisku.

Wstałem.

– Za pięć minut mogę rozmawiać z Howellem. Da mi

zezwolenie.

– Nie zawsze byłeś taki uparty.

– Gdzie rodziłaś? Powiedz mi i lecimy do Nowego

Jorku.

Złamała się.

– W Strasburgu. W prywatnej klinice Les Saintes.

Dziesiątego stycznia. Nadałam mu imiona Julien Daniel

Besson.

– Kto go zabrał?

– Jedna kobieta.

– Do kogo podobny jest Daniel?

– Wszystkie noworodki wyglądają z początku jak

Winston Churchill. Ale ma twoje oczy, Sam.

– Jak nazywa się ta kobieta?

– Edward mi nie powiedział. Nie wiem.

– Zapłacili ci za mojego syna?

– Naszego...

– Straciłaś do niego wszelkie prawa, Lucy. Nigdy

więcej nie nazywaj go naszym synem.

– Nie mów tak.

– Pozwoliłaś go sobie zabrać i sprzedać. Jezu.

Spojrzała na mnie i już wiedziała, że układ, jaki

zawarliśmy, już nie obowiązuje, że nie dam jej odejść,

dopóki nie odda mi dziecka.

– Co ze mną będzie? – spytała.

– Powiesz mi wszystko, a potem powtórzysz to

Firmie. Chcę, żeby moje imię zostało oczyszczone.

– Twoje imię nigdy nie zostanie oczyszczone, Sam.

Zawsze znajdzie się ktoś wysoko postawiony, kto uzna, że

coś tam wiedziałeś. Że może sam nic złego nie zrobiłeś,

ale wiedziałeś, czym ja się zajmuję, i milczałeś. Z

nadzieją, że albo przestanę, albo nigdy mnie na tym nie

nakryją. Dobry z ciebie mąż, ale przez to kiepski agent.

– Gdzie Edward dostarcza te czipy do pistoletów?

Komuś z Nowego Jorku?

Nie odpowiedziała od razu. Przez kilka długich

sekund słychać było tylko wizg silników.

– Na nowy stadion Jankesów.

– Kiedy?

– Dziś wieczorem o ósmej. Na początku meczu.

Właśnie zaczyna się nowy sezon.

Patrzyłem na nią bez słowa, wspominając nasz ostatni

wspólny poranek.

– Pamiętasz, jak kiedyś spytałam cię, co byś

powiedział, gdybyś wiedział, że to nasz ostatni dzień

razem? – podjęła.

Pamiętałem.

– Że na pewno nie powiedziałbym „żegnaj”.

Dostrzegłem w jej oczach lśnienie i nie wiedziałem,

czy to łzy, czy odblask przytłumionego światła kabiny.

– A ja chyba ci to teraz powiem, Sam.

96

Wysiedliśmy z Lucy z samolotu i przeszliśmy bez

problemów przez kontrolę paszportową. Dzięki, Kenneth,

dzięki załogo. Granice. Czy one w ogóle jeszcze coś

znaczą?

Przy terminalu czekał na nas samochód. Wepchnąłem

Lucy na tylne siedzenie i zająłem miejsce obok niej.

Wcześniej zadzwoniłem.

– Witam – powiedział siedzący za kierownicą August

Holdwine.

– Pan Przyjemniaczek się znalazł – burknęła Lucy,

kiedy ruszaliśmy. – Popełniłeś właśnie zawodowe

samobójstwo.

– Twoje doświadczenie na polu kształtowania kariery

zawodowej są bezcenne – oznajmił. – Co u ciebie, Lucy?

– Powinnam wyjść za ciebie. Nie za niego.

– Bądź dla Augusta miła – powiedziałem. – Odwiezie

cię do Firmy i zarobi za to pochwałę.

– A ty z nami nie jedziesz? – Lucy spojrzała na mnie

zdumiona.

– Nie. Ja wybieram się po nasze dziecko. Jeszcze raz

dziękuję, August.

August zerknął w lusterko wsteczne na Lucy.

– Nigdy ci nie ufałem. I niestety miałem rację.

– Ty też sprzeniewierzyłeś się Firmie, pomagając

Samowi – odparła.

– Masz ograniczoną wyobraźnię, Lucy. Są w Firmie

ludzie, którzy w pełni popierają moje działania. Byle tylko

dorwać ciebie.

Lucy zatkało.

– Chcesz przez to powiedzieć, że mamy sojuszników?

– spytałem.

– Nie. Masz tylko mnie – odparł August.

Nie była z nas raczej para supermenów. Ja poobijany,

August ranny w ramię.

Lucy przysłuchiwała się z uwagą naszej wymianie

zdań.

– Gdzie Howell? – spytałem.

– Wezwali go do Langley. Zrobiła się wielka chryja

w związku z tą innowacyjną technologią, którą u tych

gości wykryłeś.

– Spotkanie jest za godzinę – wtrąciła Lucy. – Jeśli

tak ci zależy na zostaniu bohaterem, przyśpiesz nieco...

– Musi być jakiś powód, dla którego umówili się

właśnie na stadionie Jankesów – zauważył August.

– Jakaś demonstracja – mruknąłem. – Chcesz

udowodnić, że pocisk trafi bez pudła w pojedynczy cel

pośród tysięcy? Tłum jest do tego najlepszy. Tylko kto

stanowi ten cel?

– Któryś z czołowych graczy – podsunął August. –

No i zapowiadano, że pierwszą piłkę ma rzucić

gubernator. Nie wiem, czy to prawda.

Spojrzałem na Lucy, mając przed oczami dzieciaki z

komputera Zaida.

– Te dzieci. Zamierzają je pozabijać na tym meczu?

– Już ci powiedziałam, że nic mi nie wiadomo o

żadnej demonstracji – odburknęła Lucy. – Edward

załatwiał tę transakcję osobiście, bezpośrednio z nabywcą.

– Macie jakiegoś łącznika z ochroną stadionu

Jankesów albo z policją zabezpieczającą mecz? –

spytałem Augusta.

– Mamy, ale jak mu powiem, o co biega, będzie

chciał wiedzieć, skąd dostałem ten cynk. A ja jestem na

urlopie.

– I on o tym wie?

– Raczej nie.

– To mu powiedz, że miałeś anonimowy telefon.

August zadzwonił do swojej wtyki.

– To ja, poruczniku Garcia, August Holdwine z

manhattańskiego biura CIA. – Pauza. – Tak, dzięki, u

mnie wszystko w porządku. Mam tu coś na tapecie. Ale

pomyślałem, że zamiast tracić niepotrzebnie czas,

zadzwonię do pana. Czy na dzisiejszy mecz przychodzi

jakaś zorganizowana grupa dzieci? Przechwyciliśmy

podejrzaną rozmowę, w której było o czymś takim. –

Słuchał przez chwilę. – No nie, niczego konkretnego nie

umiem powiedzieć. Wiadomo ci coś na ten temat?

– Jeśli Edward wyczuje, że depczesz mu po piętach,

nasz synek zginie – powiedziała Lucy. – Weź to pod

uwagę.

– Chyba że wcześniej zostanie zgarnięty.

– Ja bym nie ryzykowała.

Poczułem się jak wyrodny ojciec.

August rozłączył się.

– Ma tam dzisiaj być dwudzietosiedmioosobowa

grupa dzieci z przykościelnego sierocińca w Queens.

Obejmą je dodatkową ochroną. Ale Garcia chce wiedzieć

coś więcej.

– Sami więcej nie wiemy.

August obejrzał się na mnie zza kierownicy.

– Podejrzewam, że policja będzie chciała ze mną

porozmawiać o ocenie zagrożenia, jak tylko podjedziemy

pod stadion. A gadając z Garcią, nie będę ci mógł pomóc.

Uniosłem rękę.

– Rozumiem.

– Tak jakby gliniarz był w stanie zatrzymać pocisk,

kiedy ten zostanie już wystrzelony – mruknęła Lucy.

– Dorwiemy go, zanim zdąży nacisnąć na spust –

powiedziałem.

– Ryzykujesz życie własnego dziecka, ratując je

obcemu, Sam – rzuciła Lucy. – Powinnam cię tam w

Amsterdamie zabić.

97

– Podejrzewam, że będzie sam – powiedział do

telefonu Edward. – Masz na wszelki wypadek jego

próbkę?

– Mam. Ostrożności nigdy za wiele. Niebawem się

zobaczymy, Edwardzie. Bardzo jestem ciekaw tej

demonstracji.

– Myślę, że cały świat będzie pod wrażeniem – odparł

Edward. Dzień był piękny, nad Nowym Jorkiem

rozpościerało się idealnie błękitne niebo. Edward czuł się

szczęśliwy. Był już bardzo blisko celu. Ale, co dziwne,

brakowało mu Jasmin. Ukształtował ją, uformował w

osobę bardzo mu przydatną. Może zbyt pochopnie się jej

pozbył. Nic to. Wkrótce będzie na tyle bogaty, żeby

poznać inną, którą o wiele łatwiej sobie podporządkuje.

Cudowny dzień na udowodnienie, że strach czyni

cuda.

98

Było przepiękne popołudnie. Słońce uśmiechało się

do Nowego Jorku z nieba jak święty. August miał już dla

nas bilety, przepychaliśmy się przez tłum.

Zadzwoniła komórka Augusta. Odebrał i słuchał

przez chwilę.

– Niestety, nic więcej nie potrafię ci powiedzieć,

Garcia. Wiem tylko tyle, że chodzi o jakieś dzieciaki. Czy

to wiarygodna informacja, trudno powiedzieć. Ale lepiej

dmuchać na zimne... tak. Że co? Co? Aha, no trudno.

Rozłączył się.

– Garcia ma teraz co innego na głowie – organizację

ochrony gubernatora.

– Mówiłeś...

– Gubernator będzie tu jednak dzisiaj, żeby rzucić tę

pierwszą piłkę – ciągnął August. – Podobno syn go

uprosił.

Gubernatorem stanu Nowy Jork był mężczyzna pod

pięćdziesiątkę nazwiskiem Hapscomb, człowiek

popularny, ale bez aspiracji do wyższych urzędów.

– To by było to – powiedziałem. – Jeśli chce się

zaprezentować skuteczność jakiejś nowej broni, bierze się

na celownik kogoś prominentnego.

Ale gubernator? To mimo wszystko nie ten efekt, co

zabójstwo prezydenta albo jakiegoś przywódcy

religijnego. Za niski próg dla ambicji Edwarda, zwłaszcza

przy tak potężnej broni. A na zdjęciach nie było żadnego

polityka, przynajmniej ja nikogo takiego na nich nie

rozpoznałem.

Obserwowaliśmy tysiące ludzi zajmujących swoje

miejsca. Do rozpoczęcia meczu pozostało jeszcze kilka

minut. Przesunąłem wzrokiem po koronie stadionu,

wypatrując miejsca, z którego snajper mógłby oddać

strzał. Ale ochrona pewnie miała już takie na oku.

Lucy pokręciła głową.

– Edward nie musi wybierać dogodnej pozycji

strzeleckiej – powiedziała – wystarczy, że będzie w

zasięgu i naciśnie spust. Pocisk sam znajdzie drogę do

celu, byle mu jej coś nie zastawiło.

– Ale nie będzie chyba strzelał z tłumu –

zauważyłem. Lucy szła między mną a Augustem.

Pięćdziesiąt pistoletów. Pięćdziesiąt pocisków.

Pięćdziesiąt stanów. Pięćdziesięciu gubernatorów? Ale

żadna osoba z fotografii nie była gubernatorem.

– Ten pistolet to egzemplarz demonstracyjny,

prawda? – spytałem. – Jeśli spełni wymagania nabywcy,

ten zakupi większą partię i będzie wybierał kolejne cele.

– Umknęło ci, że tu liczy się czas, Sam – odparła. –

Boże, miałam cię za inteligentniejszego.

Faktycznie, zabójstwa może dokonać każdy głupi.

Głupcy czynią to od wieków. Ale teraz...

– Mając pięćdziesiąt takich pistoletów, można

załatwić jednocześnie wiele celów – wyrzuciłem z siebie.

– Masowy mord. Zabijasz jednego gubernatora, i ochrona

pozostałych postawiona zostaje w stan najwyższej

gotowości. Zabijasz wszystkich naraz i...

– I co się dzieje? – podchwyciła Lucy. – To dla kraju

prawdziwe trzęsienie ziemi. Jak walczyć z taką bronią? I

jaki efekt psychologiczny? Za jednym zamachem giną

wszyscy gubernatorzy. Po miesiącu giną ich zastępcy.

Nikt nie chce już kandydować na to stanowisko, zgadzasz

się? To niewyobrażalny wstrząs dla systemu politycznego,

jeśli nie potrafi się zagwarantować bezpieczeństwa

przedstawicielom najwyższych władz. Co czeka

Amerykę, jeśli grono jej przywódców gwałtownie się

kurczy, jeśli nikt nie garnie się do władzy, bo to pewna

śmierć? Cały świat zaczyna się walić. Organizacje

przestępcze rozwijają wreszcie skrzydła. Hulaj dusza,

piekła nie ma. Może nawet przejmują władzę. –

Uśmiechnęła się. – Przecież wiesz, jakie zbiry sprawują

teraz rządy w Kolumbii, Mołdawii, Pakistanie. A dlaczego

nie mieliby tutaj? Dlaczego nie na Zachodzie?

– Kto jest nabywcą?

August już nie słuchał. Zbiegał schodami w kierunku

murawy boiska. Do ochrony gubernatora Hapscomba.

Rozejrzałem się po stadionie.

– Puść mnie wolno, a powiem ci, gdzie on jest –

powiedziała Lucy.

– Daniel?

– Nie, Edward. Możesz chwycić dwie sroki za ogon,

Sam.

Cholera jasna, ona wiedziała. Wiedziała, gdzie ma

dojść do spotkania Edwarda z klientem.

– Mów! – Chwyciłem ją za ramiona i potrząsnąłem. –

Lucy, na miłość boską, opamiętaj się. Mów!

– Te, koleś – usłyszałem za sobą. Obejrzałem się

przez ramię. Patrzyło na mnie trzech osiłków

ostrzyżonych na zapałkę, jeden w drugiego sto

parędziesiąt kilo żywej wagi. – Kultury trochę, bo w ryło i

do widzenia.

– Ja ją aresztuję – skłamałem.

– Srały muszki, będzie wiosna. Puść kobitę, bo w

mordę.

Lucy zaczęła pojękiwać, że niby sprawiam jej ból.

Facet doskoczył i odepchnął mnie od niej.

Spodziewałem się czegoś takiego, ale mimo wszystko

mnie zaskoczył. Kiedy padałem, Lucy kopnęła mnie w

obojczyk i rzuciła się do ucieczki.

Biegła w stronę loży dla VIP-ów.

To mogło być idealne miejsce. Wysoko. Ludzi mało.

Opuścić okno, oddać strzał, ulotnić się w chaosie, jaki

niechybnie powstanie.

Mnie przytrzymał mięśniak.

– Już po tobie, gnoju!

W naszą stronę biegło dwóch policjantów, jeden

gruby, drugi chudy.

– Ratunku! Pomocy! – wrzasnąłem, odgrywając

ofiarę napaści.

Tego rodzaju drobiazgi pomagają. Ten zmienił nieco

nastawienie gliniarzy; i chociaż próbowali obezwładnić

nas obu, to instynktownie brali za agresora szarpiącego się

ze mną faceta.

Przygrzałem chudemu glinie w szczękę. Osunął się na

klęczki. Poprawiłem kantem dłoni w kark, wyrwałem mu

pistolet z kabury i unosząc go nad głowę, wbiegłem w

tłum. Drugi policjant zupełnie zbaraniał.

Zobaczyłem Lucy. I w tym momencie tłum ryknął.

Zerknąłem na boisko. Wpadał na nie właśnie August,

gubernator stał na pozycji miotacza z jakimś nastolatkiem,

prawdopodobnie synem u boku, gotowy rzucić pierwszą

w tym sezonie piłkę.

I nagle zrozumiałem.

Syn. Tu wcale nie chodziło o gubernatora, tylko o

jego syna. Celami nie będą gubernatorzy.

Tylko ich dzieci. Ich bliscy.

99

Bar przy stadionowej loży dla VIP-ów był w

remoncie. Na żadnym stadionie nie ma bardziej

wyludnionego miejsca niż nieczynny bar.

– No to zaczynajmy – powiedział nabywca,

spoglądając z góry na boisko.

Pora zacząć ten nadzwyczajny pokaz, pomyślał z

podnieceniem Edward, jeszcze chwila i stanie się zupełnie

kimś innym. Opuścił nieco okno zamkniętego baru i

wysunął przez szparę lufę pistoletu.

Pistolet nie miał muszki; nie była potrzebna. Ale nie

chciał ryzykować, że demonstracja nie wyjdzie jak trzeba,

skierował więc lufę na gubernatora stojącego na pozycji

miotacza. I zobaczył barczystego blondyna wpadającego

na boisko, którego próbuje zatrzymać zaskoczony

policjant.

Zasłoni? Nie. Edward bez wahania pociągnął za

spust.

100

Gubernator Hapscomb zobaczył mężczyznę

wbiegającego na murawę i przedzierającego się przez

kordon ochrony z okrzykiem, że jest agentem CIA. Na

trybunach podniosła się wrzawa, a on był tu sam i patrzył

bezradnie na napastnika. Ale nie, nie był sam, przy nim

stał przecież jego trzynastoletni syn Bryant i myśl, że coś

może mu się stać, była nie do zniesienia. Przyciągnął go

więc do siebie na wypadek, gdyby ten wariat w garniturze

miał broń, a wtedy sterowany nanosensorami pocisk

wystrzelony znad głów tysięcy kibiców pomknął do

zaprogramowanego celu.

Kilka rzędów wyżej zobaczyłem rozbłysk w oknie

loży dla VIP-ów, do której biegła Lucy.

Dogoniłem ją, wcisnąłem jej pod żebra lufę pistoletu,

który skonfiskowałem policjantowi, i spojrzałem na

stanowisko miotacza. Na trybunach wrzało, gubernator z

synem leżeli na stanowisku miotacza, nie ruszali się.

Augusta nie było widać spod sterty leżących na nim

policjantów.

– Puszczaj! – krzyknęła Lucy. – Puść, to powiem,

gdzie jest dziecko!

– Mów teraz! – Nie udało mi się powstrzymać

Edwarda przed wystrzeleniem pocisku.

Dałem plamę.

Przywaliła mi pięścią w szczękę. Nie puściłem jej,

polecieliśmy oboje na barierkę.

– Sam Capra – wycedził nabywca. – Tam.

Edward oderwał wzrok od boiska. Trudno było

stwierdzić, czy syna Hapscomba dosięgła przeznaczona

mu kulka. Pot pociekł mu po krzyżu. Wysunął jeden czip,

wsunął na jego miejsce drugi. Pistolet zaszumiał,

dopasowując nowe dane, tchnąc w pocisk nową duszę.

Zakończenie kodowania zasygnalizuje zielona lampka.

Ale nie było czasu, żeby czekać, aż się zapali.

Edward nacisnął spust.

– Mów! – krzyknąłem, przyciągając ją do siebie.

Obróciliśmy się, szamocząc.

– Daniel jest w... – Zesztywniała w moich ramionach.

Usłyszałem głuche plaśnięcie pocisku wchodzącego w

ciało.

– Nie! – wrzasnąłem. – Nie!

– Nie wszystko poszło, jak trzeba. – Edward starał się

panować nad głosem. – W momencie, kiedy strzelałem,

gubernator zasłonił syna własnym ciałem i to chyba on

oberwał. To nie jest normalna sytuacja, bo zwykle

strzelamy bez ostrzeżenia...

Odwrócił się do nabywcy. Błysnął nóż i Edward

zatoczył się z poderżniętym gardłem. Starał się

zatamować dłonią buchającą z rany krew. Bezskutecznie.

Oparł się o ścianę i pomyślał: Ależ to boli, boję się, boję...

Nabywca cofnął się i spojrzał za okno. Na trybunach

narastała panika. I ani śladu Lucy. Ani śladu Sama Capry.

Podniósł z podłogi walizeczkę z czipami DNA. Tę

technologię zawsze można udoskonalić. Poprzeczka dla

dzisiejszej demonstracji była chyba zbyt wysoko

podniesiona. Ale nic. Ma czas. Ma środki. Na świecie nie

brakuje zdeprawowanych programistów, hakerów,

naukowców, płatnych zabójców, którzy chętnie mu

pomogą dopracować prototyp Bahjata Zaida.

Czipy już ma, przesyłka z resztą pistoletów będzie tu

za parę dni. A nawet jeśli nie dotrze, to ma przecież

egzemplarz, który przywiózł ze sobą Edward. Na jego

podstawie będzie można odtworzyć konstrukcję. A

funduszy jeszcze nie przelał. Złożył pistolet i schował go

do walizeczki.

Bywało gorzej.

Wyszedł i wmieszał się w spanikowany, skłębiony

tłum. Nikt nie zwracał na niego uwagi. Policja usiłowała

zaprowadzić jaki taki porządek.

Był już przy bramie, kiedy nagle usłyszał za sobą:

– Witaj, Howell.

101

Howell tulił do piersi walizeczkę. Po jego minie

widać było, że czuje pod żebrami lufę mojego pistoletu.

– Jeden fałszywy ruch, a strzelam – wycedziłem.

– Pogrążysz się.

– Nie podskakuj. To ty jesteś nabywcą.

Howell wziął głęboki oddech.

– Zabijając mnie, wydasz wyrok śmierci na Milę.

– Ona by to nazwała dobrym interesem –

zauważyłem.

Szedł dalej, ja za nim, ukrywając pistolet pod połą

kurtki.

– Zostawiłeś umierającą żonę? – spytał.

– Lucy nie jest już moją żoną.

– Coś takiego!

– Kim ty właściwie jesteś?

– Howell, do usług.

– Tyle wiem. Dla kogo pracujesz?

– Dla Firmy.

– Gówno prawda. Przecież skonstruowanie tych

pistoletów zleciła Zaidowi Firma. Mógłbyś je mieć bez

kumania się z takimi kreaturami jak Edward i uciekania

się do rabunku.

– Na pół etatu – przyznał. – Drugie pół mam gdzie

indziej. Ty też byłbyś tam mile widziany.

– Pytałeś mnie, czy słyszałem o Novem Soles, bo

chciałeś się upewnić, czy aby Lucy mi o nich nie

powiedziała. Ty nie tropiłeś Novem Soles, ty ich

ochraniałeś.

– Sam, zawrzyjmy układ...

Boże, wszyscy chcieli zawierać ze mną układy.

Niedobrze mi się od tego robiło.

– Nie. Gdzie Mila? – Byliśmy już za bramą i

kierowaliśmy się w stronę parkingu.

– Jest przesłuchiwana. Wy chcecie się dowiedzieć o

nas, my o was.

– To ty odwróciłeś Lucy. Pracowała dla ciebie. –

Wykorzystał ją. Dostawała rozkazy od kogoś z Firmy.

Teraz jej uwierzyłem. Nie wiedziała, że to, co podłożyła

w londyńskim biurze Firmy, to bomba. Zorientowała się

dopiero w ostatniej chwili, kiedy Edward wysiadł z

samochodu, żeby zdetonować ładunek, i zadzwoniła do

mnie...

Howell wzruszył ramionami.

– Gdzie mój synek?

– Nie wiem.

– Nie kłam. Mów!

– Naprawdę nie wiem. Twoja żona go komuś oddała.

– Ona mówiła coś innego.

– I ty jej uwierzyłeś? – Howell odchrząknął. – To mój

samochód.

Wsiedliśmy; on na fotel pasażera, ja, wciąż trzymając

go na muszce, z tyłu.

– Tak, teraz jej wierzę. Dupek z ciebie, Howell. Istny

król dupków.

– Mogę wyciągnąć cię z kłopotów, Sam. Oczyścić

twoje nazwisko. Mogę zmienić się z twojego

prześladowcy w twojego mistrza. My pozbędziemy się

Mili. Ty zapomnisz o pistoletach. Firmie powiem, że

infiltrowałeś pewną niebezpieczną grupę w Holandii. Że

wykonywałeś tajne zadanie, a zdrajczynią jest, to znaczy

była, twoja żona. – Obejrzał się na mnie. – Mogę ci nawet

pomóc w odnalezieniu dziecka.

– Innymi słowy będziemy udawali, że to wszystko

nigdy się nie wydarzyło. – Jego ulubiona fraza z dalekiego

więzienia, w którym byłem jedynym osadzonym.

Kiwnął głową.

– Tak.

– Nie – powiedziałem i nacisnąłem spust. Drgnął

konwulsyjnie, kiedy pocisk przeszywał mu serce. Pistolet

nie miał tłumika, ale obok samochodu nikt akurat nie

przechodził. Zaraz potem przebiegł zastęp skautów. Kilku

spojrzała w przelocie na mnie i Howella w samochodzie.

Howell siedział prosto, ze zwieszoną głową, tak jakby

drzemał. Wysiadłem i wmieszałem się w tłum.

102

Kiedy na parkingu pod stadionem baseballowym, na

którym chwilę wcześniej zamordowany został wysokiej

rangi urzędnik państwowy, ginie funkcjonariusz Firmy,

śledztwo od policji przejmuje Firma. Firmę najbardziej

zainteresowały nanopociski i pistolet oraz manifest

przesyłki dołączony do kontenera z papierosami.

Pięćdziesięcioro ludzi, których listę widziałem na

komputerze Zaida, to były dzieci albo współmałżonkowie

amerykańskich gubernatorów. Nikt już nie dybie na ich

życie, mogą spać spokojnie w akademikach, w swoich

domach, w kołyskach. Włącznie z Bryantem

Hapscombem, którego ojciec osłonił własnym ciałem;

pocisk nie zdążył zmienić toru. W pogrzebie gubernatora

brały udział tysiące. Oddał życie za swoje dziecko,

chociaż świat sądził, że to on był celem.

Kilka dni po strzelaninie na stadionie siedziałem w

nowojorskim barze Bluecut, popijałem wodę mineralną i

czekałem na Milę. Bar znajdował się na skraju Bryant

Park, niedaleko Times Square, i był przepiękny.

Afroamerykanka z szopą farbowanych na blond włosów

grała na fortepianie znane jazzowe tematy palcami tak

wysmukłymi, że mogłyby zainspirować Monka albo

Mozarta. Niezmiernie mi się tu podobało.

Zamówiłem glenfiddicha dla Mili i czekałem.

Przetrzymywano ją w wynajętym biurze w pobliżu portu;

została tam znaleziona przez pracownika salwadorskiej

ekipy sprzątającej. Howell przesłuchiwał ją, nie

przebierając w środkach.

Na stołek obok mnie wspiął się August.

– Mogę? – Wskazał na drinka dla Mili.

– To dla mojej przyjaciółki Mili, ale jeśli ci nie

przeszkadza, że nie ma jeszcze jedenastej, to się nie

krępuj.

– Jeśli ona gustuje w glenfiddichu, to jest również

moją przyjaciółką.

Uznałem, że lepiej mu nie mówić, iż to właśnie Mila

postrzeliła go w Amsterdamie. Augustowi widocznie nie

przeszkadzało, że nie ma jeszcze jedenastej, bo bez

wahania sięgnął po szklaneczkę.

– Policja cię zidentyfikowała – powiedział. – Kamera

monitoringu zarejestrowała moment, kiedy Lucy dostaje

postrzał. Wiedzą, że to nie ty strzelałeś.

– Domyślałem się. Nie czepiają się mnie.

– Masz szczęście, że śledztwo przejęła Firma. Policja

zazwyczaj nie odpuszcza, kiedy jej funkcjonariuszom

zabierana jest broń.

Upiłem łyczek wody.

– Znaczy, Firma mnie teraz osłania?

– Oni... znaczy my... a, diabła tam. Nie oszukujmy

się. Kiedy mnie przygniatał do ziemi kwiat nowojorskich

pakerów, ty z zimną krwią zabijałeś Howella.

– Jeśli nawet, to nic w tej sprawie nie robią. On był

największą wpadką Firmy od czasu...

– Od czasu Lucy. Co tu kryć.

– Oficjalnie nic na mnie nie mają.

August odchrząknął, uniósł szklaneczkę i upił łyk.

– Firma upoważniła mnie do zaproponowania ci

powrotu do pracy.

– Dlaczego akurat ciebie?

– Uznali, że tylko ze mną będziesz chciał rozmawiać.

– I tu się nie mylili – przyznałem. – Uważam cię za

prawdziwego przyjaciela. Ale ja muszę szukać swojego

dziecka. A Firma zbyt szybko uznała mnie za zdrajcę. Ani

krzty zaufania.

– Sam, musisz zrozumieć...

– Rozumiem. Nie chcę do nich wracać. Oni we mnie

nie wierzą.

August upił kolejny łyczek.

– Mam nadzieję, że masz już na widoku jakąś inną

posadę.

– Na razie o tym nie myślę. Muszę odnaleźć dziecko.

– Jak? Edward nie żyje, Howell nie żyje, Lucy być

może nigdy się nie obudzi.

Lucy postrzelona przez Edwarda leżała w śpiączce i

nie wiedziałem, co o tym myśleć. Lekarze ze szpitala CIA

nie dawali mi wielkich nadziei na to, że się kiedykolwiek

wybudzi, ale podtrzymywali ją mimo wszystko przy

życiu. Stanowiła potencjalne źródło informacji o

tajemniczej Novem Soles. Leżała więc podłączona do

aparatury. Może śniła o pieniądzach, których tak

pożądała, może o mnie i naszym dziecku.

– Znajdę je jakoś. Znam w Europie ludzi, którzy

mogą mi w tym pomóc.

– Firma nie pozwoli ci ot tak odejść. – August zniżył

głos. – Będą cię obserwowali. Będą za tobą chodzili. Są

wstrząśnięciu numerem, jaki wykręcił im Howell, i teraz

są bardzo na tym punkcie wyczuleni. Będą cię

obserwowali, sprawdzali, z kim się zadajesz.

– A nich sobie sprawdzają, byle nie wchodzili mi w

drogę. Trzymasz z nimi jeszcze?

– Tak, z czegoś żyć trzeba. – August spojrzał na mnie

z ukosa. – Ale na pewno jeszcze się zobaczymy.

– Na pewno.

Wstał i wyjął portfel.

– Ja zapłacę – powiedziałem. – Na tyle mnie jeszcze

stać.

– Być może, ale ja mam pracę – odparł.

– Nie, Auguście, dziękuję, ale ja stawiam.

– Znajdziesz swojego synka, Sam. Wiem, że

znajdziesz.

– Jestem tego pewien. – Odprowadzałem wzrokiem

wychodzącego Augusta ciekaw, czy go nie śledzą. Z

opróżnionej przez niego szklaneczki doleciał mnie zapach

whisky. Zamówiłem sobie drugą.

Podnosiłem ją właśnie do ust, kiedy na stołek obok

mnie wspięła się Mila.

103

– Cześć, Sam.

– Cześć, Mila.

– Obiecałam, że kiedy będzie już po wszystkim,

oblejemy to wspólnie.

Sińce na jej twarzy już się goiły, ale w oczach dawną

stal zastąpił smutek. Skinąłem na barmana. Bez pytania

przyniósł jej glenfiddicha.

– Tym się nie popija środków przeciwbólowych –

zauważyłem.

– Amerykanie mają obsesję na punkcie interakcji

leków. Nie lubią ryzykować.

– Tak tu sympatycznie, a ty przychodziłaś na drinka

do Olliego. Dlaczego?

– Mówił ci przecież, że chciałam odkupić od niego

tamten bar. Nie chciał sprzedać.

– Dwa bary w jednym mieście?

– Brooklyn i Manhattan to dwa różne światy. –

Rozejrzała się. – Tak, lubię bary. A tu rzeczywiście jest

cudownie.

– Ja też je lubię.

– I mówisz, że ten ci się podoba?

Zerknąłem na nią.

– Bardzo.

– A chciałbyś być jego właścicielem? Właścicielem

Bluecut, jak również wszystkich barów, jakie posiadamy?

The Adrenaline w Londynie, Rode Prins w Amsterdamie,

Taverne Chevalier w Brukseli? Mamy ich o wiele więcej:

w Las Vegas, Sydney, Miami, Paryżu, Moskwie, na całym

świecie. W sumie ze trzydzieści.

Roześmiałem się, bo myślałem, że żartuje.

– No pewnie. I do każdego moglibyśmy wpadać na

drinka. Kiedy już odnajdę synka.

– Sam, moi mocodawcy są zainteresowani

pozyskaniem ciebie. Odwaliłeś dla nas kawał dobrej

roboty.

– Czy Bahjat Zaid wchodził w skład Okrągłego

Stołu? Był jednym z jego bogatych i wpływowych

członków?

Nie okazała zaskoczenia, że znam nazwę Okrągły

Stół.

– Tak, był. Zaopatrywał nas kiedyś.

– Nie zrobił na mnie wrażenia przyjemniaczka.

– Był zdesperowany, starał się ratować córkę. W

takich okolicznościach człowiek przestaje być sobą.

Chciałem już pokręcić z powątpiewaniem głową, ale

się zreflektowałem. Nie chciałem urazić Mili, nie

zasługiwała na to.

– Nie wiem nawet, kim jesteście. – I przypomniałem

sobie, co opowiadałem w Londynie garniturkom o

współczesnych organizacjach, które łączą się tylko w celu

wykonania danego zadania, a potem rozdzielają,

przepoczwarzają, a niektóre stają się tak potężne i bogate,

że infiltrują rządy państw. Miałem wtedy na myśli

organizacje przestępcze; może Okrągły Stół też był taką

nieformalną organizacją, tyle że nastawioną na czynienie

dobra. Novem Soles zaś jego przeciwieństwem, ciemną

stroną mocy.

– Wspólnymi siłami powstrzymaliśmy Edwarda.

Powstrzymaliśmy Howella. Chyba nie masz wątpliwości,

po której stronie stoimy?

– Dosyć już mam tych tajemnic. Mam do rozwikłania

własną. Muszę odnaleźć syna.

– Ufasz mi, Sam?

– Tak – odparłem bez chwili zastanowienia. Ufałem

Mili. Była trochę szalona i nieprzewidywalna, ale z gruntu

uczciwa.

– Istnieje jakiś powód, dla którego pewni ludzie z

Firmy nie chcą, żebyś odnalazł swoje dziecko –

powiedziała cicho.

– Że co?

Podała mi karteczkę. Przebiegłem wzrokiem

widniejący na niej tekst: AGENTA CAPRĘ MOŻNA

KONTROLOWAĆ, WYKORZYSTUJĄC JEGO

OBSESJĘ NA PUNKCIE ODNALEZIENIA

WŁASNEGO DZIECKA. WSZYSTKIE AKTA

DOTYCZĄCE CAPRY ZOSTAŁY UTAJNIONE,

PONIEWAŻ... i dalej długie wiersze zaczernione

mazakiem cenzora.

– To z akt opatrzonych klauzulą ścisłej tajności.

Ktokolwiek zabrał twoje dziecko, władze pragną

utrzymać jego tożsamość w tajemnicy. Żeby móc cię

kontrolować.

Wbiłem w nią wzrok.

– Nie wierzę.

– Myślę, że Firma byłaby ci nawet skłonna pomóc.

Bynajmniej nie oskarżam tutaj CIA jako takiej. Ale w jej

ramach rozgrywana jest jakaś tajemnicza szarada, z którą

związki miał chyba Howell; może był jedynie narzędziem.

Ci ludzie będą ci rzucali kłody pod nogi. Jeśli zgodzisz się

z nimi współpracować, nigdy nie odnajdziesz Daniela. –

Pociągnęła potężny łyk whisky. – Przykro mi to mówić,

ale wszystko na to wskazuje.

– Dlaczego to tylko przypuszczenia? – Czyżby

zjawisko przenikania organizacji przestępczych do sfer

rządowych rozpowszechnione już w Europie przeniosło

się na nasz grunt?

– Bo nie znamy jeszcze wszystkich ich tajemnic,

Sam. Tajemnic Howella i Lucy. Może nawet twoich.

– Ja żadnych nie mam.

– Czasami człowiek sam nie wie... czego nie wie –

odparła.

– Nie rozumiem.

– Ty chcesz odnaleźć synka. Nam od czasu do czasu

potrzebne będą twoje talenty. Potrzebujesz przykrywki. A

zatem proponuję ci, co następuje: oficjalnie będziesz

właścicielem barów. Wszystkich. Prowadź je, staraj się,

żeby przynosiły zyski. – Uśmiechnęła się. – Jako

restaurator będziesz miał pretekst, żeby podróżować po

świecie czy to w ramach poszukiwań dziecka, czy zleceń,

które będziesz od nas otrzymywał. Takiej przykrywki

Firma nie ma prawa zakwestionować. Mimo wszystko

praca w barze to dla ciebie nie pierwszyzna, a z czegoś

musisz żyć. Zlecenia od nas będziesz otrzymywał, kiedy

uznamy, że do ich realizacji niezbędne są twoje

umiejętności, sprawność i doświadczenie.

Piękny komplement, nie ma co.

– CIA nadal będzie coś podejrzewała. A z tego, co

mówisz, wynika, że będę pracował przeciwko nim.

– Nie. Przeciwko komuś – może to być kilka osób –

kogo Agencja ma w swoich szeregach i kto nie jest lojalny

wobec niej, wobec rządu albo nawet w ogóle wobec całej

ludzkości. Nie pomyślałeś nigdy, że Howell ma chyba

kogoś nad sobą? – zapytała. – Był na posyłki dla tych z

Novem Soles. Chociaż wysoki rangą, był dla nich niczym,

zwyczajnym pionkiem. Myślę, że najgorsze mamy jeszcze

przed sobą.

Oglądałem dno pustej szklaneczki po whisky.

– Pomożemy ci, Sam. Przysięgam. Zgódź się, proszę.

Masz. – Podała mi płytę DVD. – To nagranie z kamer

monitornigu kliniki, w której rodziła Lucy. Zobaczysz na

nim wysoką, ciemnoskórą kobietę wychodzącą z pokoju

Lucy z noworodkiem na rękach nazajutrz po rozwiązaniu.

Wstrzymałem oddech.

– Pomożemy ci zidentyfikować tę kobietę. Podjąć

trop.

Złapać rytm, pomyślałem, jak w parkourze. Złapać

rytm.

Co mi szkodzi prowadzić przez jakiś czas to tajemne

życie, jeśli ma mi to pomóc w odnalezieniu synka.

Poczułem znajomy przypływ adrenaliny; pięła się po

kręgosłupie, wpływała do mózgu.

Zsunąłem się ze stołka, zwróciłem twarzą do garstki

klientów Bluecut i wskoczyłem na niego z powrotem, ale

już nogami. Stanąłem prosto na wyściełanym siedzisku,

odchrząknąłem znacząco. Pianistka przestała grać.

Konsumenci gapili się na mnie zdumieni.

Uśmiechnąłem się do nich i wzniosłem w toaście

pustą szklaneczkę po whisky:

– Panie i panowie, nabyłem właśnie ten bar. Kolejka

dla wszystkich na koszt firmy.

Podziękowania

Oto lista wspaniałych osób, którym pragnę

podziękować za pomoc w pracy nad tą powieścią:

Mitch Hoffman, Jamie Raab, David Shelley, Ursula

Mackenzie, Thalia Proctor, Daniel Mallory, Kim

Hoffman, Nathalie Morse. Kati Nicholl, Richard Collins,

Sean Garrehy, Sarah Jones, Shirley Stewart, Peter

Grinsberg, Nathan Bransford, Dave Barbor, Holly

Frederick, Sarah LaPolla, Carolyn Nordstrom, Steve

Basile, Kevin Casey, Dan Edwardes, James Whitaker,

Georgina Tripp, Tracy Edmonson, Wesley Skow, Jurgen

Snoeren, Marc van Biezen, Judith van Doorn, Johnny

Zhao, Janice Gable Bashman, Sam Bashman, JT Ellison

oraz, jak zawsze, William, Charles i Leslie.

Document Outline

- 14 LISTOPADA – 10 KWIETNIA

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- 10

- 11

- 12

- 13

- 14

- 15

- 16

- 17

- 18

- 19

- 20

- 21

- 22

- 23

- 24

- 25

- 10–14 KWIETNIA

- 26

- 27

- 28

- 29

- 30

- 31

- 32

- 33

- 34

- 35

- 36

- 37

- 38

- 39

- 40

- 41

- 42

- 43

- 44

- 45

- 46

- 47

- 48

- 49

- 50

- 51

- 52

- 53

- 54

- 55

- 56

- 57

- 58

- 59

- 60

- 61

- 62

- 63

- 64

- 65

- 66

- 67

- 68

- 69

- 70

- 71

- 14–21 KWIETNIA

- 72

- 73

- 74

- 75

- 76

- 77

- 78

- 79

- 80

- 81

- 82

- 83

- 84

- 85

- 86

- 87

- 88

- 89

- 90

- 91

- 92

- 93

- 94

- 95

- 96

- 97

- 98

- 99

- 100

- 101

- 102

- 103

- Podziękowania

Table of Contents

14 LISTOPADA – 10 KWIETNIA

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

10–14 KWIETNIA

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48