Sz.P. Scott Westeffeld
LEWIATAN

JEDEN
Austriackie rumaki lśniły w świetle księżyca, a jeźdźcy unosili się wysoko w strzemionach, wznosząc szable. Za ich szeregiem stały dwa rzędy napędzanych silnikami Diesla maszyn kroczących, gotowych do oddania salwy z dział wycelowanych gdzieś nad głowami kawalerzystów. Zeppelin, błyskając metalową powłoką, patrolował ziemię niczyją pośrodku pola bitwy.
Francuska i angielska piechota kryła się za umocnieniami -nożem do otwierania kopert, kałamarzem i rzędem wiecznych piór - wiedząc, że nie ma szans w starciu z potęgą Austro-Węgier. A za jej plecami czaił się rząd darwinistycznych potworów gotowych pożreć każdego, kto ośmieliłby się zrejterować z pola bitwy.
Atak niemal się rozpoczął, kiedy księciu Aleksandrowi wydało się, że coś słyszy za drzwiami...
Przepełniony poczuciem winy zrobił krok w stronę łóżka... i zamarł, intensywnie wsłuchując się w ciszę. Na zewnątrz konary drzew kołysały się pod naporem delikatnych powie-

wów wiatru, ale poza tym noc była spokojna. Mama i tato byli przecież w Sarajewie. Służba nie ośmieliłaby się zakłócić jego snu.
Alek odwrócił się do biurka i zaczął przestawiać kawalerzy-stów, uśmiechając się złowieszczo, kiedy bitwa weszła w decydującą fazę. Austriaccy mechaniczni piechurzy zakończyli ostrzał i nadeszła pora na cynową kawalerię gotującą się do wykończenia zdziesiątkowanych Francuzów. Ustawianie wojsk do ataku trwało całą noc z pomocą podręcznika cesarskiej taktyki wypożyczonego z gabinetu ojca.
Alek miał pełne prawo do odrobiny rozrywki, gdy jego rodzice przebywali na manewrach wojskowych. Błagał ich, by go ze sobą zabrali, żeby mógł zobaczyć szeregi karnego wojska maszerujące na ich oczach, poczuć w piętach łoskot sunących machin wojennych.
Oczywiście to matka sprzeciwiła się jego wyjazdowi - nauka była ważniejsza niż te całe „parady", jak je nazywała. Nie

rozumiała, że wojskowe manewry są w stanie więcej go nauczyć niż zramolali belfrzy ze swymi podręcznikami. Pewnego dnia, już wkrótce, zasiądzie za sterami jednej z takich maszyn.
W końcu nadciągała wojna. Wszyscy .tak mówili.
Kiedy ostatni oddział cynowej kawalerii przedarł się przez francuskie szeregi, od strony korytarza znów dobiegł cichy odgłos, jakby ktoś dzwonił pękiem kluczy.
Alek odwrócił się i wpatrzył w szczelinę pod podwójnymi drzwiami sypialni. W srebrnym blasku księżyca przesuwały się tam jakieś cienie i usłyszał syk szeptu.
Ktoś stał tuż przy drzwiach.
Szybko i bezszelestnie przemknął na bosaka po chłodnej marmurowej podłodze i wśliznął się do łóżka w chwili, kiedy drzwi uchyliły się odrobinę. Alek zmrużył oczy, zastanawiając się, który to sługa go szpieguje.
Światło księżyca wlało się do pokoju, aż zalśniły cynowe żołnierzyki na blacie biurka. Ktoś wszedł do środka, sprawnie i cicho jak śmierć. Postać zamarła na chwilę, wpatrując się w Alka, następnie zaś podkradła się do jego szafki. Alek usłyszał skrzypienie wysuwanej szuflady.
Serce mu załomotało. Żaden sługa nie ośmieliłby się go okradać!
Ale co będzie, jeśli intruz jest kimś o wiele niebezpieczniejszym niż zwykły złodziej? W uszach rozbrzmiewały mu ostrzegawcze słowa ojca...
„Masz wrogów od dnia swych urodzin".
Przy łóżku wisiał sznur dzwonka, ale pokoje jego rodziców były puste. Ojciec ze swym strażnikiem przebywał w Sarajewie, więc najbliżsi gwardziści znajdowali się na końcu korytarza

z trofeami myśliwskimi, dobre pięćdziesiąt metrów od jego komnaty.
Alek wsunął dłoń pod poduszkę i dotknął zimnej stali swego myśliwskiego noża. Leżał tak, wstrzymując oddech i ściskając mocno rękojeść noża, i powtarzał w myślach kolejne ostrzeżenie ojca.
„Zaskoczenie jest skuteczniejsze niż siła".
Wtedy w drzwiach pojawiła się kolejna postać, stukając obcasami oficerek i brzęcząc metalowymi guzami na kaftanie jak pękiem kluczy. Skierowała się wprost do jego łóżka.
-	Paniczu! Niech się panicz obudzi!
Alek puścił nóż i odetchnął z ulgą. To był tylko stary Otto Klopp, jego nauczyciel mechaniki.
Pierwsza postać zaczęła przeszukiwać szafkę, wyciągając ubrania.
-	Młody książę nie śpi już od dawna - odezwał się cicho
hrabia Volger. - Drobna rada, Wasza Wysokość. Kiedy ktoś
udaje, że śpi, nie powinien wstrzymywać oddechu.
Alek usiadł na łóżku i skrzywił się z niesmakiem. Jego nauczyciel fechtunku miał irytujący zmysł wyczuwania podstępu.
-	Co to ma znaczyć?
-	Musisz pójść z nami, paniczu - wymamrotał Otto, wpatrując się w marmurową posadzkę. - Polecenie arcyksięcia.
-	Ojca? Już wrócił?
-	Wydał zalecenia przed wyjazdem - odezwał się hrabia Volger tym samym irytującym tonem, jakim posługiwał się podczas lekcji fechtunku. Rzucił spodnie i kurtkę na łóżko Alka.
Chłopiec wpatrywał się w niego z mieszaniną wściekłości i dezorientacji.

-	Zupełnie jak młody Mozart - rzekł łagodnie Otto. -
W opowieściach arcyksięcia.
Alek zmarszczył brwi, przypominając sobie ulubione opowieści ojca o dorastaniu wielkiego kompozytora. Podobno nauczyciele Mozarta budzili go w środku nocy, kiedy jego umysł był bezbronny w półśnie, i wtłaczali mu do głowy wiedzę muzyczną. Według Alka był to przejaw braku szacunku.
Sięgnął po spodnie.
-	Chcecie mnie zmusić, żebym skomponował fugę?
-	Kusząca myśl - stwierdził hrabia Volger. - Ale proszę się pospieszyć.
-	Za stajniami czeka na nas machina krocząca, paniczu. -Na zmartwionej twarzy Ottona pojawiło się coś na kształt uśmiechu. - Musisz zabrać hełm.
-	Krocząca? - Alek otworzył szeroko oczy. Kierowanie machiną stanowiło element szkolenia, dla którego był gotów ochoczo zerwać się z łóżka. Ubrał się pospiesznie.
-	Tak, pierwsza nocna lekcja panicza! - powiedział Otto, podając Alkowi buty.
Alek wzuł je i wstał. Następnie sięgnął po ulubione rękawice kierowcy, a oficerki zastukały na marmurowej posadzce.
-	A teraz cicho. - Hrabia Volger stał już przy drzwiach komnaty. Uchylił je nieco i zerknął na korytarz.
-	Będziemy się wykradać, Wasza Wysokość! - szepnął Otto. - Pierwszorzędna zabawa ta lekcja! Tak jak z młodym Mozartem!
-	
Cała trójka przekradała się przez korytarz z trofeami myśliwskimi. Mistrz Klopp wciąż człapał. Volger sunął bezgłośnie. Portrety przodków Alka, członków rodziny, która rządziła Austrią od sześciu stuleci, wisiały na ścianach, a antenaci spoglądali na nich z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Poroża upolowanych przez jego ojca zwierząt rzucały plątaninę cieni, która przypominała zagajnik skąpany w księżycowej poświacie. Panująca w zamku cisza sprawiała, że każdy ich krok potężniał w uszach, a pojawiające się w głowie Alka pytania odbijały się echem pod czaszką.
Czy sterowanie machiną kroczącą po nocy nie jest aby niebezpieczne? I właściwie dlaczego towarzyszy im jego mistrz fechtunku? Hrabia Volger przedkładał szpady, rapiery i konie nad bezduszne machiny i dość obcesowo odnosił się do pospólstwa, do którego należał stary Otto. Mistrz Klopp pozycję na dworze zawdzięczał swym technicznym umiejętnościom, a nie miejscu na starożytnym drzewie genealogicznym swojej familii.
-	Volger... - zaczął Alek.
-	Cisza, chłopcze! - rzucił szlachetka.
Alek zawrzał gniewem i o mało co zakląłby, chociaż z pewnością położyłoby to kres misternemu planowi wykradania się z zamku.
Zawsze tak było. Dla sług może i był „młodym arcyksięciem", ale herbowi, tacy jak Volger, nie pozwalali Alkowi zapomnieć o jego statusie. Z powodu pospolitego pochodzenia matki w ich oczach nie był godzien dziedziczyć królewskiej schedy ani tytułów. Ojciec bez wątpienia był następnym w kolejności władcą imperium obejmującego pięćdziesiąt

milionów dusz, ale on sam nie mógłby się pochwalić taką schedą.
Sam Volger był hrabią pomniejszego sortu - nie miał majątku, który nosiłby jego nazwisko, ledwo niewielką połać lasu -ale nawet on czuł wyższość wobec syna ledwo damy dworu.
Alkowi udało się jednak zachować spokój i stłumił gniew, kiedy przemierzali przepastne zamkowe kuchnie. Lata afron-tów nauczyły go, że należy zacisnąć zęby, a zniewagę łatwiej było znieść w perspektywie nocnego wypadu.
Pewnego dnia nastanie pora jego triumfu. Ojciec mu to obiecał. Miał to w pewien sposób zmienić kontrakt małżeński, dzięki któremu krew Alka stanie się bardziej błękitna.
Nawet jeśli miałoby to oznaczać przeciwstawienie się samemu cesarzowi.

DWA
Kiedy docierali da stajni, jedynym zmartwieniem Alka było
to, żeby nie potknąć się o coś w ciemnościach. Księżyca wisiało na niebie ledwo pół rogala, a przed nimi, w dolinie, rozciągało się czarne morze lasów łownych należących do posiadłości. O tej porze nawet światła Pragi przygasły tak bardzo, że ich lokalizację można było jedynie wyłuskać z pamięci.
Kiedy Alek zobaczył kroczącego, z jego ust wydobył się stłumiony okrzyk.
Stał, górując nad dachem stajni, z metalowymi kończynami zatopionymi w grząskiej ziemi wybiegu dla koni. Przypominał jednego z tych darwinistycznych potworów czających się w mroku.
Nie była to machina szkoleniowa, lecz prawdziwe monstrum wojny - cyklop pożoga. Z brzucha sterczało mu działo, a dwa ścięte pyski karabinów maszynowych wyrastały ze łba, który rozmiarami przypominał wędzarnię.
Do tej pory Alek kierował tylko nieuzbrojonymi małymi pojazdami i czteronożnymi korwetami szkoleniowymi.

Chociaż jego szesnaste urodziny zbliżały się wielkimi krokami, matka zawsze mówiła, że jest zbyt młody na sterowanie prawdziwymi machinami wojennymi.
-	Ja mam kierować tym czymś?- Chłopak usłyszał,
jak łamie mu się głos. - Mój stary wozik nie sięga mu nawet
do kolan!
Odziana w rękawicę dłoń Ottona Kloppa ciężko poklepała go po ramieniu.
-	Nie przejmuj się, młody Mozarcie. Będę przy twoim
boku.
Hrabia Volger zawołał coś w stronę maszyny i silniki obudziły się do życia, a ziemia pod stopami Alka zadrżała. Światło księżyca zatańczyło na wilgotnych liściach siatki maskującej rozciągniętej nad pożogą, a ze stajni dobiegło stłumione, nerwowe parskanie koni.
Właz w korpusie machiny otworzył się na oścież i wypadła z niego drabinka sznurowa, rozwijając się aż do ich stóp. Hrabia Volger przytrzymał ją, a następnie postawił stopę na pierwszym drążku, by ją unieruchomić.
-	Paniczu, jeśli łaska.
Alek objął wzrokiem zwalistą machinę. Starał się wyobrazić sobie sposób kierowania tym potworem w ciemnościach, powalanie drzew, niszczenie budynków i wszystkiego, co miało tego pecha, że stanęło na jej drodze.
Otto Klopp nachylił się bliżej.
-	Twój ojciec, arcyksiążę, rzucił nam wyzwanie. Tobie
i mnie. Chce, żebyś był gotów pokierować każdą machiną z par
ku straży, nawet w środku nocy.
Alek przełknął ślinę. Ojciec zawsze mówił, że kiedy woj-

na puka do bram kraju, wszyscy w domu muszą być do niej przygotowani. Do tego rozpoczęcie szkolenia pod nieobecność matki miało głęboki sens. Gdyby Alek rozbił kroczącego, największe siniaki zdążyłyby zniknąć przed powrotem księżnej Zofii.
Jednak Alek i tak miał wątpliwości. Właz w korpusie zwalistego kolosa przypominał szczęki olbrzymiego drapieżnika rozwarte, by pożreć ofiarę.
-	Naturalnie nie możemy cię do niczego zmusić, Najjaśniejszy Panie - stwierdził hrabia Volger rozbawionym głosem. -Zawsze możemy wytłumaczyć się przed twoim ojcem, żeś był zbyt przerażony.
-	Ja wcale nie jestem przerażony. - Alek chwycił drążek drabinki i podciągnął się. Poszarpane szczeble wczepiały się w jego rękawice, kiedy omijał uniemożliwiające abordaż szpikulce, którymi był najeżony brzuch kroczącego. Wszedł w ciemną paszczę potwora i nozdrza wypełnił mu odór ropy i potu, a takt silnika wprawił jego kości w drżenie.
-	Witam na pokładzie, Wasza Wysokość - rozległ się głos. W kabinie działowych siedziało już dwóch żołnierzy w błyszczących stalowych hełmach. Alek przypomniał sobie, że załoga pożogi składa się z pięciu osób. Nie był to niewielki, trzyosobowy pojazd. Niemal zapomniał oddać honory.
Hrabia Volger był tuż za nim na drabince, więc chcąc nie chcąc, Alek musiał wspiąć się dalej, do kabiny dowódcy. Zajął miejsce przy sterach i zapiął pasy, a Klopp i Volger usadowili się obok niego.
Położył dłonie na sterach i wyczuł od razu niezwykłą moc maszyny tętniącą pod opuszkami palców. Świadomość, że te

dwa małe drążki potrafią sterować dwiema olbrzymimi nogami kroczącego, była niezwykła.
-	Pełne otwarcie wizjera - zarządził Klopp, odsuwając klap
kę tak szeroko, jak się tylko dało. Chłodne nocne powietrze
wdarło się do wnętrza pożogi, a światło księżyca skąpało liczne
kontrolki i przekładnie.
Czteronożny pojazd, jakim kierował przed miesiącem, miał jedynie stery, przepustnicę i kompas. Teraz widział przed sobą niezliczone igły wskaźników drgające nerwowo jak wąsy kocura.
Do czego one wszystkie służą?
Oderwał wzrok od kontrolek i spojrzał przez wizjer. Odległość od ziemi wywołała lekkie mdłości, czuł się, jakby spoglądał z poddasza stodoły, nie mając wcale ochoty na skok.
Krawędź lasu majaczyła ledwie dwadzieścia metrów dalej. Czy naprawdę oczekują od niego, że poprowadzi tę maszynę przez gęstą knieję i splątane korzenie... w nocy?
-	Proszę się nie spieszyć, paniczu - powiedział hrabia Vol-
ger z wyraźnym znudzeniem.
Alek zacisnął szczęki i postanowił nie dawać dłużej powodów do rozbawienia temu arogantowi. Popchnął stery lekko w przód i potężne silniki Daimlera zagrały innym rytmem, a stalowe przekładnie obudziły się do życia.
Pożoga podniósł się wolno, grunt oddalił się jeszcze bardziej. Alek miał teraz widok ponad szczytami drzew, aż do odległej lśniącej Pragi.
Przyciągnął lewy ster i pchnął prawy. Machina zrobiła nieludzko wielki krok, wciskając go głęboko w fotel pilota.

Prawy pedał uniósł się nieco, kiedy stopa kroczącego wbiła się w rozmiękły grunt, dociskając do podeszwy Alka. Skręcił drążki, przekładając ciężar ciała na drugą nogę. Kabina zachybotała jak domek na drzewie podczas wichury, z każdym olbrzymim krokiem kołysząc się w przód i w tył. Z dołu, od silników, dobiegło syczenie, a wskaźniki zatańczyły, kiedy pneumatyczne stawy pożogi zmagały się z ciężarem kolosa.
-	Dobrze... doskonale - zamruczał Otto ze stanowiska do
wodzenia. - Proszę jednak uważać na ciśnienie kolanowe.
Alek odważył się zerknąć na kontrolki, ale wciąż nie miał pojęcia, o czym mówi mistrz Klopp. Ciśnienie kolanowe? W jaki sposób ktokolwiek jest w stanie śledzić te wszystkie wskaźniki i nie wpaść przy tym na drzewo?
-	Lepiej - stwierdził mężczyzna po dalszych kilku krokach.
Alek pokiwał odruchowo głową, ciesząc się, że do tej pory
o nic się nie potknął.
Las już się zbliżał, wypełniając wizjer mroczną plątaniną kształtów. Pierwsze lśniące gałęzie znikły w tyle, omiatając wylot wizjera i opryskując twarz Alka zimnymi kroplami rosy.
-	Czy nie powinniśmy włączyć oświetlenia? - zapytał. Klopp pokręcił głową.
-	Panicz zapomniał? Udajemy, że nie chcemy być widoczni.
-	Obrzydliwy sposób przemieszczania się - mruknął Vol-
ger i Alek znów zadał sobie pytanie, w jakim celu ten człowiek
się tu znalazł. Czy po podróży miała nastąpić lekcja fechtun-
ku? W jakiego to wojowniczego młodego Mozarta starał się
go zmienić ojciec?

Zgrzyt trących o siebie przekładni wypełnił kabinę. Lewy pedał strzelił pod stopą Alka, a maszyna niebezpiecznie rzuciła się w przód.
-	Paniczu, zaklinował się! - zawołał Otto, chcąc już przejąć stery.
-	Wiem! - krzyknął Alek, kręcąc drążkami. Opuścił gwałtownie prawą nogę machiny, a staw kolanowy zaświszczał jak gwizdek lokomotywy. Cyklop pożoga przez chwilę zataczał się jak pijany i wydawało się, że runie na ziemię. Po kilku ciągnących się w nieskończoność sekundach Alek poczuł, jak ciężar machiny osadza się w mchu i ściółce. Odzyskała równowagę, robiąc klasyczny szermierczy wykrok i zostawiając jedną nogę daleko z tyłu. Pchnął oba drążki. Lewa noga szarpnęła to, co ją trzymało, prawa przyjęła ciężar kroczącego. Silniki Daimlera zajęczały, a z metalowych stawów dobiegł głośny syk. W końcu kabiną wstrząsnęło i dał się słyszeć odgłos wyrywanych korzeni - pożoga podnosił się. Przez moment stał wyprostowany jak kura na jednej łapie, po czym znów ruszył naprzód.
Alek drżącymi dłońmi zmusił maszynę do wykonania kilku kolejnych kroków.
-	Doskonale, paniczu! - wykrzyknął Otto. Aż klasnął.
-	Dziękuję, Klopp - odezwał się Alek beznamiętnym głosem, czując, jak pot strumyczkami ścieka mu po twarzy. Mocno ściskał stery, ale machina szła teraz jak po sznurku.
Stopniowo zapominał, że siedzi za sterami, i kroki potwora przypominały jego chód. Kołysanie kabiny zestroiło się z ruchami jego ciała, a rytm przekładni i pneumatycznych stawów nie odbiegał znacznie od tych, jakich doświadczał w pojeździe treningowym, jeśli nie liczyć większego hałasu. Alek za-

czął nawet dostrzegać prawidłowość w zestawach drgających strzałek na wskaźnikach panelu kontrolnego - kilka z nich wchodziło na czerwone pole, ilekroć stopa opadała na grunt, i cofało się, kiedy kroczący się prostował. Jasne, ciśnienie kolanowe.
Jednak wielka moc machiny wciąż wzbudzała w nim niepokój. Żar bił z urządzeń zamontowanych w kabinie, a do środka wślizgiwały się lodowate palce nocnego powietrza. Alek starał się sobie wyobrazić, jak sterowałoby się tą machiną na polu bitwy, przy zasuniętym do połowy wizjerze chroniącym przed świszczącymi kulami i odłamkami.
W końcu rozsunęły się przed nimi sosnowe gałęzie i Klopp powiedział:
-	Proszę tutaj skręcić, paniczu, będzie stabilniejsze podłoże.
-	Ale czy to nie jedna ze ścieżek, którymi jeździ konno moja matka? - zapytał chłopak. - Dobierze mi się do skóry, jak ją zryjemy stopami pożogi!
Ilekroć jakiś koń księżnej Zofii potknął się na śladzie machiny kroczącej, mistrz Klopp, Alek, a nawet ojciec pokutowali za to wiele dni.
Ale zmniejszył gaz, wdzięczny za chwilę odpoczynku, i zatrzymał pożogę na ścieżce. Był cały mokry od potu pod swoją kurtką pilota.
-	To jest oczywiście naganne pod każdym względem, Wa
sza Wysokość - odezwał się Volger. - Ale niezbędne, jeśli ma
my dziś w nocy osiągnąć dobry czas.
Alek odwrócił się do Ottona Kloppa z gniewną miną.
-	Osiągnąć dobry czas? Przecież to tylko ćwiczenia. Nie
idziemy w żadne konkretne miejsce, prawda?

Klopp nie odpowiedział, obrzucił tylko spojrzeniem hrabiego. Alek zdjął dłonie ze sterów i zakręcił się na fotelu kierowcy.
-	Volger, co się dzieje?
Hrabia spoglądał na niego w milczeniu i chłopak nagle poczuł się bardzo samotny w tych ciemnościach.
Znów przypomniał sobie ostrzeżenie ojca. Jak to niektórzy arystokraci uważają, że gminne pochodzenie Alka stanowi zagrożenie dla cesarstwa. I że pewnego dnia te szykany mogą się zmienić w coś dużo poważniejszego...
Ale przecież oni nie mogą być zdrajcami. Volger tysiące razy trzymał klingę przy jego szyi podczas lekcji fechtunku, a nauczyciel mechaniki? Niepodobna.
-	Dokąd my idziemy, Otto? Masz mi to wyjaśnić w tej chwili.
-	Udajesz się z nami, Wasza Wysokość - powiedział cicho Otto Klopp.
-	Musimy odejść jak najdalej od Pragi - dodał Volger. -Polecenie ojca panicza.
-	Ale mojego ojca tu nie ma... - Chłopak zgrzytnął zębami i zaklął. Ależ był głupi, dawszy się wyciągnąć do lasu pod pozorem nocnych ćwiczeń, jak dziecko na widok łakoci. Całe domostwo było pogrążone we śnie, a rodzice znajdowali się daleko, w Sarajewie.
Alek wciąż odczuwał w ramionach zmęczenie po zmaganiach z pożogą i był zbyt dokładnie przypięty do fotela pilota, by mógł wyciągnąć nóż. Zamknął oczy - zostawił broń w pokoju, pod poduszką.
-	Arcyksiążę wydał szczegółowe instrukcje - powiedział
hrabia Volger.

-	Łżesz! - krzyknął Alek.
-	Chciałbym, żeby tak było, paniczu - powiedział Volger, sięgając do kieszeni kurtki.
Nagły przypływ paniki przedarł się przez rozpacz, jaka ogarnęła Alka. Jego dłonie zaczęły szukać wśród nieznanych mu przekładni sznura uruchamiającego alarmowy gwizdek. Nie byli aż tak daleko od domu. Z pewnością ktoś usłyszy dobiegające z pożogi wołanie o pomoc.
Otto rzucił się do Alka i chwycił go za ramiona. Volger wyciągnął jakąś buteleczkę i przystawił ją do twarzy chłopaka. Słodki odór wypełnił kabinę, wywołując u niego gwałtowny zawrót głowy. Starał się wstrzymać oddech, siłując się z mężczyznami.
Wtedy jego palce natrafiły na sznur uruchamiający gwizdek alarmowy i pociągnął za niego.
Ale ręka mistrza Kloppa spoczęła już na panelu sterowania, uwalniając całe ciśnienie pneumatyki pożogi. Gwizdek wydał cichy świst przypominający odgłos czajnika zdejmowanego z ognia.
Alek wciąż walczył, wstrzymując oddech - jak mu się wydawało - długie minuty, ale w końcu jego płuca poddały się. Wciągnął kilka urywanych haustów powietrza i ostry zapach chemikaliów uderzył mu do głowy...
Na urządzenia padła kaskada jasnych plam i z jego ramion zniknął olbrzymi ciężar. Miał wrażenie, że płynnym ruchem uwalnia się z uścisku mężczyzn i unosi nieograniczony pętami pasów bezpieczeństwa... czy nawet siłą grawitacji.
-	Ojciec skróci was za to o głowę - usłyszał swój schryp
nięty głos.

- Obawiam się, że nie, Wasza Wysokość - rzekł hrabia Volger. - Rodzice panicza nie żyją, zostali wieczorem zamordowani w Sarajewie.
Alek starał się roześmiać na te absurdalne wieści, ale świat rozpadł się na kawałki i cisnął go w mrok i głuchą ciszę.

TRZY
- Obudź się, głuptasie!
Deryn Sharp otworzyła oko... i zobaczyła bruzdy ciągnące się jak cielsko powietrznej bestii, biegnące jak nurt rzeki opływający wysepkę: wykres prądów powietrza. Odrywając twarz od Podręcznika aeronautyki, spostrzegła, że strona przylgnęła do jej policzka.
-	Nie spałaś całą noc! - W uszach dziewczyny ponownie
zadudnił głos jej brata Jasperta. - Mówiłem ci, że masz się
wyspać!
Deryn delikatnie odkleiła stronę od policzka i zmarszczyła brwi - strużka śliny zmieniła wykres. Zastanawiała się, czy spanie z głową na podręczniku pozwoliło jej przyswoić więcej wiedzy z aeronautyki.
-	Ależ oczywiście, że się trochę przespałam, Jaspert, przecież wparowałeś tu, jak sobie pochrapywałam.
-	Tak, ale nie jak należy, w łóżku.
Kręcił się po niewielkim wynajętym pokoiku, zbierając w ciemnościach czyste fragmenty umundurowania pilota.

-	Mówiłaś, że poczytasz jeszcze tylko godzinkę, a spaliłaś
naszą ostatnią świeczkę do knota!
Deryn przetarła oczy i rozejrzała się po niewielkim, przytłaczającym pokoju. Zawsze panowała tu wilgoć i unosił się swąd końskiego nawozu ze znajdującej się poniżej stajni. Na szczęście, miała nadzieję, była to ostatnia noc w tej norze, w łóżku czy nie.
-	To bez znaczenia. Siły Powietrzne mają świec pod do
statkiem.

-	Tak, pod warunkiem że zdasz egzamin.
Deryn parsknęła. Wkuwała po nocach wyłącznie dlatego, że nie mogła zasnąć. Na poły podekscytowana, że ma w końcu zdać wstępny egzamin lotniczy, na poły przerażona, że ktoś zauważy jej przebranie.
-	O to się martwić nie musisz, Jaspert. Zdam.
Jej brat wolno pokiwał głową, ale na jego obliczu pojawiła się figlarna mina.
-	Prawda to, masz dryg do sekstantów i aeronautyki. I może
nawet potrafisz narysować każdą podniebną bestię floty. Ale
jest jeszcze jeden sprawdzian, o którym ci nie wspomniałem.
I nie chodzi tu o wiedzę z książek, tylko o to, co nazywają
„wyczuciem przestworzy".
-Wyczuciem przestworzy?- powtórzyła Deryn. -Czy ty mnie aby nie nabierasz?
-	To mroczny sekret Sił Powietrznych. - Nachylił się i ściszył głos do szeptu. - Ryzykuję wyrzucenie z lotnictwa, wspominając o tym cywilowi.
-	Gadasz, jakbyś się szaleju najadł, Jaspert!
-	Nic więcej nie powiem. - Włożył przez głowę bluzę z guzikami, a jego twarz wyłoniła się z niej cała uśmiechnięta.
Deryn skrzywiła się, wciąż nie wiedząc, czy sobie z niej żartuje, czy nie. Jakby jeszcze jej było trzeba do szczęścia jego głupich żartów. Była wystarczająco zdenerwowana.
Jaspert zawiązał na szyi chustkę lotnika.
-	Wkładaj ciuchy. Zobaczymy, jak w nich wyglądasz. Jeśli
twoje umiejętności krawieckie nie przekonają ich, to nic ci po
tej całej nauce.

Deryn wpatrywała się smutno w stertę pożyczonych ubrań. Po miesiącach nauki i przy tym, czego nauczyła się od taty, kiedy jeszcze żył, egzamin na kadeta to pestka. Ale wszystko, co miała w głowie, nie będzie miało najmniejszego znaczenia, jeśli nie oszuka speców z Sił Powietrznych i nie przekona ich, że ma na imię Dylan, a nie Deryn.
Przerobiła stare ubrania Jasperta, by zmienić ich fason, a była bardzo wysoka, wyższa niż większość kadetów w jej wieku. Jednak wzrost i kształty to nie wszystko. Potwierdziły to miesięczne ćwiczenia na ulicach Londynu i przed lustrem.
Chłopaki miały coś jeszcze... swoistą zawadiacką butę.
Kiedy już się przebrała, popatrzyła na swoje odbicie w ciemnej szybie. Spoglądało na nią piętnastoletnie dziewczątko. Staranne przeróbki krawieckie sprawiły jedynie, że wyglądała dziwnie chudo, nie jak chłopak, ale jak kij od szczotki przebrany w stare łachy, żeby straszyć ptaki na polu.
-	No i? - zapytała w końcu. - Mogę uchodzić za Dylana?
Jaspert wędrował wzrokiem z dołu do góry i z powrotem,
ale nie odzywał się.
-	Jestem wysoka na swoje szesnaście lat, prawda? - zapy
tała błagalnie.
W końcu pokiwał głową.
-	Tak, myślę, że ujdziesz w tłoku. To dobrze, żeś z przodu
płaska jak deska.
Deryn aż szczęka opadła i pospiesznie zakryła piersi ramionami.
-	A ty jesteś wredny łobuz wytarzany w łajnie!
Jaspert wybuchnął śmiechem i walnął ją mocno dłonią w plecy.

- I o to właśnie chodzi. Jeszcze będzie z ciebie zawadiacki,
wyszczekany kadet!
Londyńskie autobusy były o wiele szykowniejsze niż te w Szkocji, i do tego szybsze. Ten, którym zabrali się na lotnisko w Wormwood Scrubs, ciągnięty był przez hipopotamowatego zwierza, szerokiego na dwa byki w kłębie. Potężny zwierzak dowiózł ich do Scrubs, zanim na dobre się rozwidniło.
Deryn patrzyła przez okno, przyglądając się ruchom wierzchołków drzew i miotanych wiatrem śmieci, by przewidzieć, jaka będzie pogoda. Horyzont skąpany był w czerwieni, a autor Podręcznika aerologii twierdził, że „Gdy czerwone jest niebo, uważaj, młody kolego". Ale tatuś zawsze mówił, że to bajania starych bab. Dopiero kiedy psy zaczynały się paść na trawie, należało się spodziewać, że niebiosa zapłaczą.
Jednak drobny deszczyk nie mógł jej zaszkodzić - egzaminy odbędą się w koszarach. Młodzi kadeci mieli się wykazać wiedzą z zakresu nawigacji i aerodynamiki. Ale spoglądanie na niebo było o wiele bezpieczniejsze niż przypatrywanie się pasażerom.
Odkąd wsiedli z Jaspertem do autobusu, Deryn nie dawała spokoju myśl, jak wygląda w oczach nieznajomych. Czy rozpoznawali w niej dziewczynę pod chłopięcymi ciuchami i mimo krótkiej fryzury? Czy naprawdę myśleli, że jest młodym rekrutem w drodze na lotniczy poligon? A może wyglądała jak panna, której brak piątej klepki i która przebiera się w ciuchy brata?
Przedostatni przystanek znajdował się przed słynnym więzieniem w Scrubs. Wysiadła tu większość pasażerów; kobiety

niosły koszyki z żywnością i prezenty dla osadzonych mężczyzn. Na widok zakratowanych okien żołądek Deryn aż się skurczył. W jakie tarapaty może wpaść Jaspert, jeśli ich oszustwo wyjdzie na jaw? Czy mogą go wyrzucić z lotnictwa? A może nawet zamkną w więzieniu?
To nie było w porządku, że urodziła się dziewce nką! Wiedziała o aeronautyce więcej, niż kiedykolwiek udało się tacie wtłoczyć w zakutą pałę Jasperta. A do tego lepiej znosiła wysokości.
Najgorsze było to, że jeśli spece od lotnictwa nie przyjmą jej do służby, będzie musiała spędzić kolejną noc w tym ohydnym wynajętym pokoiku, a jutro wyruszyć do Szkocji.
Czekały tam na nią mama i cioteczki, pewne, że ten szalony plan nie wypali. Już szykowały się, by wepchnąć Deryn z powrotem w sukienki i gorsety. Koniec z marzeniami o lataniu, koniec z nauką, koniec z przeklinaniem! A na wyprawę do Londynu poszły ostatnie pieniądze ze schedy po tacie.
Wpatrywała się w trzech chłopaków z przodu autobusu, którzy jak stadko zawadiackich wróbli szturchali się dla dodania otuchy i chichotali nerwowo, kiedy zbliżało się lotnisko. Najwyższy ledwo sięgał Deryn do ramienia. Nie byli też z pewnością silniejsi, a z tego, co widziała, ani mądrzejsi, ani odważniejsi. Dlaczego więc oni mieliby zostać przyjęci do służby, a ona nie?
Deryn Sharp zacisnęła zęby, postanawiając, że nikt nie rozpozna jej w tym przebraniu.
Przecież to żadna sztuka udawać głupie chłopaczysko.

Szereg rekrutów na dziedzińcu nie był wcale imponujący. Większość wyglądała na szesnastolatków, których rodziny wysłały na poszukiwanie bogactwa i awansu społecznego. Wśród nich znajdowało się kilku starszych, prawdopodobnie kadetów z marynarki.
Spoglądając na ich zaniepokojone oblicza, Deryn była zadowolona, iż miała tatę, który zabierał ją na wyprawy balonem na rozgrzane powietrze. Wielokrotnie widziała grunt z wysoka. Ale nie koiło to bynajmniej jej zdenerwowania. Już miała sięgnąć po dłoń Jasperta, ale w porę zorientowała się, jak to by dopiero wyglądało.
-	W porządku, Dylan - odezwał się cicho, kiedy zbliżali się
do punktu przyjęć. - Pamiętaj tylko, co ci mówiłem.
Deryn parsknęła. Zeszłego wieczoru Jaspert pokazywał jej, jak chłopak ogląda sobie paznokcie - patrzy na dłoń od wewnątrz, zginając palce, podczas gdy dziewczyny oglądają paznokcie od góry, z rozstawionymi palcami.
-	W porządku, Jaspert - odparła. - Ale nie sądzisz, że jak
każą mi pokazać paznokcie, to szydło samo wyjdzie z worka?
Nie zaśmiał się.
-	Po prostu nie zwracaj na siebie uwagi, dobrze?
Deryn nie odpowiedziała, idąc krok w krok za nim do długiego stołu ustawionego na zewnątrz białego namiotu. Za stołem siedziało trzech oficerów przyjmujących listy polecające od rekrutów.
-	Ach, sternik Sharp! - wykrzyknął jeden z nich. Nosił
mundur porucznika lotnictwa, ale również melonik z zaokrą
glonym rondem, jak przystało na darwinowskiego specjalistę.
Jaspert dziarsko zasalutował.

-	Poruczniku Cook, chciałem przedstawić mojego kuzyna
Dylana.
Gdy Cook wyciągnął dłoń do Deryn, poczuła brytyjską dumę, jaka zawsze towarzyszyła jej myślom o tych podniebnych asach. Oto stała przed człowiekiem, który sięgał do podstaw życia organicznego, by nagiąć je do swych potrzeb.
Uścisnęła mu dłoń najsilniej jak mogła.
-	To zaszczyt pana poznać, sir.
-	Zawsze to miło spotkać zucha z rodziny Sharpów - odparł as, parskając śmiechem, jakby powiedział coś zabawnego. - Twój kuzyn bardzo pochlebnie wyraża się o twojej wiedzy z dziedziny aeronautyki i aerologii.
Deryn chrząknęła i odezwała się cichym, niskim głosem, który ćwiczyła od wielu tygodni.
-	Mój tato - to jest mój wuj - uczył nas wszystkiego o lotach balonem.
-	A, tak, dzielny człowiek. - Cook pokręcił głową. - To wielka tragedia, że nie może uczestniczyć w naszym triumfie i korzystać z żywych statków powietrznych.
-	Tak, byłby tym zachwycony, sir. - Tato latał wyłącznie balonami na gorące powietrze i nie było mu dane używać wykorzystywanych przez Siły Powietrzne stworzeń wydychających wodór.
Jaspert posłał jej kuksańca i Deryn przypomniała sobie o liście rekomendacyjnym. Wyciągnęła go z kieszeni i podała porucznikowi Cookowi. Ten udawał, że list przegląda, co było dość idiotyczne, bo sam go napisał na prośbę Jasperta, ale podniebne asy musiały też postępować zgodnie z procedurami Królewskich Sił Powietrznych.

-	Zdaje się, że wszystko jest w porządku. - Jego wzrok ode
rwał się od listu i spoczął na pożyczonym stroju Deryn. Przez
chwilę wyglądał, jakby coś nie dawało mu spokoju.
Deryn stała wyciągnięta jak struna, zastanawiając się, co zrobiła nie tak. Czy chodziło o włosy? A może głos? Czy aby nie wydał jej uścisk dłoni?
- Chudzina z ciebie - stwierdził w końcu as.
-	Tak, sir. Ma pan rację.
Na jego twarzy pojawił się uśmiech.
-	No cóż, twojego kuzyna też będziemy musieli podtuczyć.
Panie Sharp, proszę wstąpić do szeregu!

CZTERY
Słońce właśnie zaczęło się wyłaniać spoza linii drzew,
kiedy pojawili się właściwi instruktorzy wojskowi. Dotarli na płytę lotniska w terenowym pojeździe ciągniętym przez dwa tygrolupy i gładko zajechali przed szereg rekrutów. Mięśnie bestii prężyły się pod skórzaną uprzężą, a kiedy jedna z nich potrząsnęła łbem jak domowy kocur, kropelki potu rozprysły się na wszystkie strony.
Kątem oka Deryn widziała, jak chłopcy wokół niej sztywnieją. Kiedy woźnica wzbudził warkot pary bestii trzaśnięciem bata, w szeregu dało się słyszeć nerwowy szmer.
Mężczyzna w mundurze kapitana lotnictwa stał w otwartym pojeździe ze szpicrutą pod pachą.
- Panowie, witamy w Wormwood Scrubs. Ufam, że nie lękacie się tych wytworów filozofii naturalnej?
Nikt się nie odezwał. Stworzone sztucznie bestie były widoczne wszędzie na ulicach Londynu, ale w niczym nie przypominały tych półwilczych żylastych tygrysów z wielkimi szponami i złowróżbną inteligencją w ślepiach.

Deryn patrzyła przed siebie, choć bardzo chciała przyjrzeć się bliżej tygrolupom. Wcześniej widziała te wojskowe wynalazki jedynie w zoo.
-	Pajęcze warkoty! - wyszeptał stojący koło niej młodzian.
Był prawie tak wysoki jak ona, a krótkie blond włosy sterczały
mu do góry. - Wolałbym, żeby te dwa bydlaki nie zerwały się
ze smyczy.
Deryn oparła się pokusie wyjaśnienia mu, że tygrolupy są najłagodniejsze ze wszystkich wojskowych stworzeń. Wilki to tak naprawdę większe psiaki i równie łatwo można je było tresować. Naturalnie, podniebne stwory należały już do całkiem innej kategorii.
Nikt nie wystąpił z szeregu, żeby przyznać się do swego strachu.
-	Doskonale - rzekł. - W takim razie nie ma przeszkód,
byście przyjrzeli im się z bliska.
Znów strzelił bat woźnicy i wóz potoczył się naprzód tak, że jedna z bestii znajdowała się na wyciągnięcie ręki od stojących w szeregu rekrutów. Bliskość warczących potworów była nie do zniesienia dla trzech chłopaków na końcu szeregu. Uciekli z krzykiem w stronę otwartych bram Scrubs.
Kiedy stwory przechodziły obok, Deryn patrzyła przed siebie, ale ich odór - mieszanina zapachu sierści mokrego psa i surowego mięsa - wywołała u niej dreszcze.
-	Nieźle, nieźle - stwierdził kapitan. - Cieszę się, że tylko
kilku z naszych młodych ludzi ulega wierze w gusła i gmin
nym przesądom.
Deryn parsknęła. Niewielka część społeczeństwa - nazywana małpimi wsteczniakami - z zasady obawiała się darwi-

nowskich bestii. Ludzie ci uważali, że krzyżowanie międzyga-tunkowe to bluźnierstwo, a nie nauka, chociaż jego wytwory stanowiły podstawę Imperium Brytyjskiego przez ostatnie pięćdziesiąt lat.
Przez chwilę zastanawiała się, czy pokazanie im tych tygrysków nie było sprawdzianem, o którym mówił Jaspert, i aż się uśmiechnęła na tę myśl ze złośliwą satysfakcją. Jeśli tak, to szkoda ich wysiłków.
-	Ale nie wszyscy będą w stanie wykazać się nerwami ze stali do końca dnia, panowie - ciągnął kapitan. - Zanim przejdziemy do dalszych zadań, przekonamy się, czy macie mocną głowę na wysokości. Sternik?
-	W prawooo zwrot! - krzyknął lotnik.
Szereg niewprawnie obrócił się we wskazanym kierunku, stając na wprost namiotu pełniącego funkcję hangaru. Deryn spostrzegła, że Jaspert wciąż tu jest. Towarzyszył asom. Wszyscy mieli podejrzanie złowróżbne uśmieszki.
A wtedy poły namiotu podniosły się i Deryn opadła szczęka...
W środku znajdowała się podniebna bestia: macki szybowca Huxleya przytrzymywało tuzin pracowników obsługi naziemnej. Kiedy wyprowadzali ją z hangaru, jej cielsko pulsowało i drżało, a półprzezroczyste wole gazowe lśniło delikatnie czerwonym światłem wstającego słońca.
-	Meduza - wykrztusił stojący obok niej chłopak.
Deryn skinęła głową. Była to pierwsza wydychająca wodór
istota, jaka została stworzona, zupełnie nieprzypominająca dzisiejszych żywych statków powietrznych z gondolami, maszynami i pokładami obserwacyjnymi.

Bestia Huxleya powstała z łańcuchów meduz i innych jadowitych stworów morskich i była równie niebezpieczna jak one. Jeden nieprzewidziany powiew wiatru był w stanie wystraszyć stworzenie, które w takich sytuacjach zaczynało pikować ku ziemi jak ptaszysko polujące na robaki. Elastyczne wnętrzności stwora pozwalały mu przeżyć upadek z każdej niemal wysokości, czego niestety nie dało się powiedzieć o jego ludzkim pasażerze.
Wtedy Deryn zauważyła fotel pilota zwisający z podniebnej bestii i oczy rozwarły się jej jeszcze szerzej.
Czy to był ów test „wyczucia przestworzy", o którym napomknął Jaspert? I do tego pozwolił jej uwierzyć, że robi sobie z niej żarty! Wredny łobuz.
-	Dzisiejszego ranka będziecie, młodzi szczęściarze, wzno
sić się pod niebo - rozległ się zza ich pleców głos kapitana. -
Tylko na tysiąc stóp i powrót... po dziesięciu minutach dryfo
wania w górze. Wierzcie mi, zobaczycie Londyn, jakiego jeszcze
w życiu nie widzieliście!
Deryn poczuła, jak uśmiech wypełza jej na usta. W końcu znów będzie miała szansę zobaczyć świat z wysokości, tak jak z balonów taty.
-	Tym, którzy woleliby pominąć to doświadczenie - zakończył kapitan - życzymy wszystkiego najlepszego w innych dziedzinach życia.
-	Któryś nicpoń chce się wycofać?! - krzyknął sternik z końca szeregu. - Teraz jest ostatni moment! Jak nie, to w górę!
Po chwili od grupy odłączyło się około tuzina chłopaków. Tym razem nie uciekali z krzykiem, tylko przygarbieni, zbici w grupkę, sunęli w stronę bramy. Czasem tylko któryś oglądał

się za siebie na pulsującego, unoszącego się nad ziemią potwora. Deryn skonstatowała z dumą, że odeszła niemal połowa ochotników.
-	No dobrze. - Kapitan wystąpił przed szereg. - Teraz,
kiedy pozbyliśmy się małpich wsteczniaków, kto chce lecieć
pierwszy?
Bez wahania, nie zastanawiając się nawet nad ostrzeżeniami Jasperta, żeby nie rzucać się w oczy, pozbywszy się ostatniego skurczu w żołądku, Deryn Sharp wystąpiła z szeregu.
-	Sir, proszę. Chciałbym polecieć.
Zawieszony pod cielskiem meduzy fotelik pasował do niej jak ulał. Skórzane pasy przechodziły pod jej ramionami, oplatały ją w pasie i spinały z zakrzywionym siedzeniem przypominającym nieco żeńskie siodło. Deryn obawiała się, że przypinający ją sternik odkryje jej tajemnicę, ale Jaspert miał z całą pewnością rację pod jednym względem - biorąc pod uwagę budowę jej ciała, nie mógł mieć najmniejszych podejrzeń.
-	Po prostu daj się unieść, chłopcze - rzekł cicho lotnik. - Podziwiaj widoki i czekaj, aż cię ściągniemy. Ale przede wszystkim nie rób niczego, co mogłoby przestraszyć naszego stworka.
-	Tak jest, sir. - Deryn przełknęła ślinę.
-	Jak zaczniesz panikować albo zorientujesz się, że coś jest nie tak, po prostu rozwiń materiał. - Wcisnął jej w rękę zwój żółtego płótna, a następnie zawiązał jego koniec wokół nadgarstka. - A my już cię miarowo i szybko ściągniemy na dół.
-	
Deryn ścisnęła mocno tkaninę.
-	Proszę się nie przejmować, nie spanikuję.
-	Wszyscy tak mówią. - Uśmiechnął się i włożył jej do drugiej ręki linę powiązaną z dwoma wojłokami z wodą przypiętymi do macek stworzenia. - Ale jeśli przypadkowo zrobisz jakieś piramidalne głupstwo, Huxley może zapikować. Gdyby opadał za szybko, po prostu pociągnij linę.
-	Wtedy woda się wyleje i stworzenie stanie się lżejsze -powiedziała Deryn, kiwając głową. Tak jak z workami z piaskiem w balonach taty.
-	Mądrala z ciebie, chłopcze - stwierdził sternik. - Ale mądrość nie zastąpi zmysłu przestworzy, co w języku asów podniebnych brzmi: „Uszy do góry". Zrozumiałeś?
-	Tak jest - odparła Deryn. Nie mogła się doczekać oderwania od ziemi, po tych wszystkich latach od wypadku taty, które nagle zaczęły ciążyć jej w piersi.
Sternik cofnął się i zaświstał ostrą komendę na swoim gwizdku. Kiedy wybrzmiał ostatni ton, obsługa naziemna jak jeden mąż puściła pęta macek Huxleya.
Bestia zaczęła się wznosić, a pasy uprzęży wpiły się w ciało Deryn i dziewczyna poczuła się, jakby ktoś schwytał ją w gigantyczną sieć. Chwilę później oszołomienie wznoszeniem znikło bez śladu, jakby to ziemia zaczęła odlatywać w przeciwnym kierunku...
Daleko w dole chłopcy w szeregu wznosili głowy w nieskrywanym podziwie.
Jaspert cieszył się jak wariat i nawet na obliczach asów przestworzy dostrzegła oznaki zainteresowania. Deryn czuła się wyśmienicie, wznosząc się na oczach wszystkich, niczym

akrobata na trapezie pod kopułą cyrku. Miała ochotę wygłosić przemowę:
- Ej, wy, szczury lądowe, ja potrafię latać, a wy nie. Jak widzicie, jestem do tego stworzona. A na koniec powiem wam, że jestem dziewczyną i że wszyscy możecie się wypchać!
Czterech lotników przy wyciągarce wypuszczało szybko linę i wkrótce zwrócone ku niej twarze zatarły się. Wszystko wokół zyskało większą skalę: wytarte linie starego owalnego boiska do krykieta na lądowisku, sieć dróg i torów kolejowych wokół Scrubs i skrzydła więzienia sterczące na południe jak zęby wielkich wideł.
Deryn podniosła wzrok i zobaczyła, jak słońce oświetla ciało meduzy, eksponując pulsujące żyły i tętnice biegnące na podobieństwo opalizującego bluszczu wzdłuż całego jej przezroczystego korpusu. Wokół niej poruszały się miotane bryzą macki, chwytające pyłek kwiatowy i owady i wtłaczające je do żołądka.
Zwierzęta wodorowe tak naprawdę nie oddychały wodorem, co zupełnie zrozumiałe. Wydychały go - bekały nim, kiedy zgromadziło się go za dużo w wolach. Bakterie w ich żołądkach rozkładały pożywienie na pierwiastki - tlen, węgiel i co najważniejsze, lżejszy od powietrza wodór.
Deryn pomyślała, że pewnie większość czuje mdłości, siedząc tu owiewana gazami pochodzącymi z martwych owadów. Albo jest przerażona, wisząc jedynie na kilku rzemieniach kilkaset metrów nad ziemią. Ale ona czuła się równie wspaniale jak szybujący orzeł.
Na wschodzie rosły zadymione kontury centrum Londynu poprzecinane zakolami lśniącego węża Tamizy. Wkrótce rozpoznała zielone przestrzenie Hyde Parku i ogrodów Ken-

sington. Przypominało to spoglądanie na ruchomą mapę - autobusy pełzały na podobieństwo żuków, żagle statków łopotały na wietrze.
I nagle, kiedy pojawiła się wieża katedry Świętego Pawła, coś wstrząsnęło takielunkiem.
Deryn skrzywiła się. Czyby już minęło dziesięć minut?
Spojrzała w dół, ale lina łącząca ją z ziemią wisiała luźno. Jeszcze nie ściągali jej na płytę.
Znów szarpnięcie i Deryn spostrzegła, że kilka macek zaciska się na linie, zwijając jak włókna wstążki przeciągane przez nożyczki. Systematycznie splatały się w jedno.
Huxley się denerwował.
Deryn rozbujała się z boku na bok, ignorując piękny widok Londynu, by spojrzeć na horyzont i przekonać się, co tak wystraszyło podniebną bestię.
Wtedy to dostrzegła: ciemną, bezkształtną masę na północy, kłębiaste pasmo chmur rozciągające się na niebie. Zbliżały się systematycznie, zaciemniając północne dzielnice falą deszczu.
Deryn poczuła, jak włoski na ramionach stają jej dęba.
Spojrzała na Scrubs, zastanawiając się, czy malutkie postacie na ziemi też widzą zbliżającą się burzę i czy nie zaczną jej ściągać. Ale na dole wciąż świeciło słońce poranka. Stamtąd widzieli jedynie czyste niebo, pogodne jak w dniu pikniku.
Deryn pomachała dłonią. Czy oni ją w ogóle widzieli? Naturalnie, pewnie myślą, że się wygłupia tam, na górze.
- Do stu beczek śledzi! - zaklęła i spojrzała na żółte płótno przywiązane do nadgarstka. Prawdziwy podniebny zwiadowca miałby flagi sygnalizacyjne albo przynajmniej jaszczurkę tele-

graficzną, którą mógłby spuścić po linie. Ale oni dali jej tylko flagę na wypadek paniki.
A przecież Deryn Sharp nie panikowała!
A przynajmniej tak jej się wydawało...
Wpatrywała się w czerń na horyzoncie, zastanawiając się, czy nie jest to przypadkiem ostatni ślad po nocy, którego nie przegnało jeszcze poranne słońce. A jeśli w ogóle nie ma wyczucia przestworzy i wysokość uderzyła jej do głowy?
Deryn zamknęła oczy, wzięła głęboki wdech i policzyła do dziesięciu.
Kiedy ponownie je otworzyła, chmury wciąż tam były... jeszcze bliżej.
Huxley znów zadrżał i dziewczyna wyczuła w powietrzu zapach ozonu. Nadciągająca nawałnica była jak najbardziej rzeczywista. Podręcznik aerologii zawierał prawdziwe informacje: „Gdy czerwone jest niebo, uważaj, młody kolego".
Znów spojrzała na żółte płótno. Kiedy obsługa naziemna zobaczy rozwiniętą płachtę, pomyśli, że spanikowała. Będzie musiała się tłumaczyć, że nie było to przerażenie, lecz chłodna obserwacja szybko zmieniających się warunków pogodowych. Być może pochwalą ją za podjęcie właściwej decyzji.
Ale co będzie, jeśli nawałnica zmieni kierunek? Albo rozpłynie się w mżawce, zanim dotrze do Scrubs?
Deryn zacisnęła zęby, zastanawiając się, od jak dawna wisi tu, na górze. Czy aby dziesięć minut już nie minęło? A może na przepastnym, chłodnym niebie straciła poczucie czasu?
Jej wzrok wędrował pospiesznie między zwiniętą żółtą płachtą a zbliżającą się burzą i zastanawiała się, co w takiej sytuacji zrobiłby chłopiec.

PIĘĆ
Kiedy książe Aleksander się przebudził, poczuł lepka słodycz na języku. Ten ohydny smak przyćmiewał pozostałe doznania - nie był w stanie nic zobaczyć, usłyszeć ani nawet pomyśleć, jakby ktoś skąpał jego umysł w syropie.
Stopniowo rozjaśniło mu się w głowie; poczuł zapach nafty i usłyszał odgłos gałęzi walących w korpus. Metaliczny świat o ostrych krawędziach kołysał się, przyprawiając go o zawrót głowy.
Wtedy Alek zaczął sobie wszystko przypominać: nocną lekcję w kroczącym, to jak jego nauczyciele zwrócili się przeciwko niemu i w końcu słodkawy odór substancji, która go powaliła. Wciąż znajdował się w pożodze i wciąż oddalał się od domu. To wszystko zdarzyło się naprawdę... Został porwany.
Ale przynajmniej żył. Może chcieli dostać za niego okup. Było to upokarzające, ale, jak sądził, upokorzenie lepsze było od śmierci.
Najwyraźniej porywacze nie uważali, że Alek stanowi dla nich jakiekolwiek zagrożenie. Nie związali go. Ktoś nawet po-

łożył go na kocu, żeby nie było mu twardo na kołyszącej się metalowej podłodze.
Otworzył oczy i zobaczył przesuwające się plamy światła, siatkę chybotliwych cieni rzucanych przez kratkę wentylacyjną. Na ścianach wisiały równo rzędy pocisków, a syk hydrauliki był głośniejszy niż wcześniej. Znajdował się w wolu pożogi -na stanowisku działowego.
-	Wasza Wysokość? - dobiegł go nerwowy głos.
Alek podniósł się, mrużąc oczy w ciemnościach. Jeden z członków załogi siedział wyprostowany jak struna, opierając się o stojaki z amunicją, czujny z szeroko rozwartymi oczami. Może i był zdrajcą, ale jedno było pewne: nigdy nie przebywał w towarzystwie księcia. Nie miał więcej niż dwadzieścia lat.
-	Gdzie jesteśmy? - zapytał Alek, starając się przemawiać owym władczym tonem, którego uczył go ojciec.
-	Ja... nie za bardzo wiem, Wasza Wysokość.
Alek zmarszczył brwi, lecz żołnierz miał rację. Niewiele można było zobaczyć przez wizjer pięćdziesięciosiedmiomilimetrowego działa.
-	W takim razie, dokąd idziemy?
Kanonier przełknął ślinę i wyciągnął rękę w stronę włazu.
-	To ja może zawołam hrabiego Volgera.
-	Nie! - warknął Alek, a żołnierz znieruchomiał.
Aleksander uśmiechnął się posępnie. Przynajmniej jedna
osoba w tym pojeździe znała swoje miejsce.
-	Jak się nazywasz? Żołnierz zasalutował.
-	Kapral Bauer, sir.
-	W porządku, Bauer - odezwał się spokojnym, beznamięt-
-	
nym głosem. - Rozkazuję ci mnie wypuścić. Mogę wyjść przez właz podczas ruchu. Możesz pójść ze mną i pomóc mi dotrzeć do domu. Dopilnuję, by ojciec cię wynagrodził. Zostaniesz bohaterem, a nie zdrajcą.
-	Pański ojciec... - Na twarzy żołnierza pojawił się smu
tek. - Tak mi przykro.
Alek przypomniał sobie mgliście, co mówił hrabia Volger, kiedy chemikalia zaczęły działać - coś o tym, że jego rodzice nie żyją.
-	Nie - powtórzył, ale władczy ton zniknął z jego głosu.
Nagle metalowe wnętrzności pożogi stały się klaustrofobicz-
nie małe. Usłyszał swój łamiący się głos dziecka. - Wypuść
mnie, proszę.
Jednak zażenowany żołnierz uciekł wzrokiem i zastukał we właz pokrytym olejem kluczem.
- Twój ojciec poczynił przygotowania przed wyjazdem do Sarajewa - powiedział hrabia Volger. - Na wypadek gdyby miało się wydarzyć najgorsze.
Alek milczał. Wyglądał przez wizjer dowódcy i wpatrywał się w szczyty uciekających młodych grabów. Obok niego Otto Klopp pewnie prowadził maszynę oszczędnymi ruchami sterów.
Świtało, z oddali wyłaniał się krwistoczerwony horyzont. Wciąż byli głęboko w lesie i kierowali się na zachód wąskim traktem.
-	Był mądrym człowiekiem - rzekł Klopp. - Wiedział, że
wyjazd do Serbii będzie bardzo niebezpieczny.

-	Ale groźby nie były w stanie powstrzymać arcyksięcia przed wypełnianiem powinności - stwierdził hrabia Volger.
-	Powinności? - Alek złapał się za skołowaną głowę; wciąż miał w ustach posmak chemikaliów. - Ale moja matka... Nigdy nie naraziłby jej na niebezpieczeństwo.
Hrabia Volger westchnął.
-	Kiedy tylko księżna Zofia mogła uczestniczyć w uroczystościach państwowych, twój ojciec był bardzo szczęśliwy.
Alek zamknął oczy. Ojca zawsze bolało, kiedy Zofii nie wolno było stać u jego boku podczas oficjalnych uroczystości. Były to kolejne szykany za miłość do kobiety, która nie pochodziła z królewskiego rodu.
Sama myśl o śmierci rodziców wydawała się absurdalna.
-	To wybieg, żebym siedział cicho. Wszyscy kłamiecie!
Nikt mu nie odpowiedział. Kabina rezonowała warkotem silników Daimlera i szuraniem gałęzi po siatce maskującej. Vol-ger stał zamyślony. Skórzane pasy zwisające z sufitu kołysały się z każdym krokiem pożogi. Co dziwne, Alek mógł skoncentrować się jedynie na dłoniach Kloppa na sterach. Podziwiał jego mistrzowskie opanowanie maszyny.
-	Serbowie nie ośmieliliby się zabić moich rodziców - powiedział cicho.
-	Podejrzewam raczej kogoś innego - odparł beznamiętnie Volger. - Tych, którzy chcieli wywołać wojnę między mocarstwami. Ale nie mamy teraz czasu na teoretyzowanie, Aleksandrze. Naszym pierwszym zadaniem jest zapewnienie ci bezpieczeństwa.
Alek znów spojrzał przez wizjer maszyny kroczącej. Vol-ger zwrócił się do niego po imieniu, bez wymieniania tytułu,

jakby był człowiekiem z gminu. Ale w przedziwny sposób ta szykana Tiie miała mocy.
-	Zamachowcy uderzyli rankiem, dwukrotnie - powie
dział Volger. - Serbscy gimnazjaliści, niewiele starsi od ciebie.
Najpierw zaatakowali bombami, p*btem użyli pistoletów. Oba
ataki były nieudane. Ale zeszłego wieczoru wydano bankiet na
cześć dzielnego arcyksięcia. Nocą trucizna dokończyła dzieła.
Alek wyobraził sobie, jak rodzice leżą koło siebie martwi, i poczuł wszechogarniającą pustkę. Jednak to w ogóle nie miało sensu. Zamachowcy najpewniej przyszliby po samego Alka -półkrwi królewskiej, syna damy dworu. Ale nie po jego ojca, który miał błękitną krew.
-	Skoro oboje nie żyją, dlaczego ktokolwiek się mną przejmuje? Teraz jestem nikim.
-	Niektórzy myślą inaczej. - Hrabia Volger przykucnął obok fotela dowódcy. Wyglądał przez okienko wraz z Alkiem, a jego głos zniżył się do szeptu. - Cesarz Franciszek Józef ma osiemdziesiąt trzy lata. Jeśli umrze, pewni ludzie mogą zwrócić się do ciebie w takiej niespokojnej chwili.
-	On nienawidził mojej matki bardziej niż inni. - Chłopak znów zamknął oczy. Las z czerwonawą poświatą był zbyt monotonny, by na niego dłużej patrzeć. Machina zatrzęsła się na jakimś wykrocie, jakby świat poza kręgiem słońca był całkowicie niestabilny. - Chcę tylko wrócić do domu.
-	To niemożliwe, dopóki nie stwierdzimy, że panicz jest całkowicie bezpieczny - wtrącił się Otto Klopp. - Obiecaliśmy to ojcu panicza.
-	Cóż znaczą obietnice, skoro on nie...
-	Cisza! - krzyknął Volger.
-	
Aleksander, zaskoczony, podniósł na niego wzrok. Otworzył już usta, by zaprotestować, ale dłoń hrabiego wpiła mu się w ramię.
-	Wyłączyć silniki!
Mistrz Klopp zatrzymał pożogę, tłumiąc silniki do stanu czuwania. Po chwili w kabinie ucichł syk urządzeń pneumatycznych.
Od ciszy Alkowi aż dzwoniło w uszach, a jego ciało drżało jeszcze na wspomnienie ruchu machiny kroczącej. W wizjerze liście nawet nie drgnęły, powietrze stało w miejscu. Nie śpiewał żaden ptak, jakby cały las zamilkł wystraszony nagłym zatrzymaniem się żelaznej machiny.
Volger zamknął oczy.
Wtedy Alek też to poczuł. Przez korpus pożogi przebiegło delikatne drżenie - zwiastun obecności czegoś większego, znacznie cięższego.
Czegoś, co wywoływało drżenie ziemi.
Hrabia Volger wstał i otworzył właz nad głową. Kiedy wychylił się do połowy, widać już było świt.
Ziemia znów zadrżała. Przez wizjer Alek zobaczył przechodzącą przez las falę, wskutek której drgały miarowo liście. Żołądek ścisnął mu się niczym pod gniewnym spojrzeniem ojca.
-	Wasza Wysokość! - zawołał Volger. - Proszę za mną!
Alek wstał i balansując na fotelu dowódcy, podciągnął się
do włazu.
Na zewnątrz zmrużył oczy w promieniach na poły przebudzonego słońca. Wokół nich niebo przybrało pomarańczową barwę. Pożoga wystawał nieco ponad młode graby, a po kilku

godzinach patrzenia przez wizjer horyzont wydawał się nieskończony.
Volger wskazał coś tam, skąd przyszli.
-	Oto twoi wrogowie, książę Aleksandrze.
Alek zmrużył oczy. Druga machina znajdowała się kilka kilometrów za nimi. Wystawała do połowy nad drzewa. Jej sześć nóg poruszało się niespiesznie, ale na pokładzie załoga uwijała się jak stado mrówek, operując flagami i obsadzając wieżyczki strzelnicze. Na burcie widniał napis: SMS Beowulf.
Alek obserwował, jak masywna stopa staje na leśnym poszyciu. Po kilku sekundach dobiegł ich kolejny wstrząs, przedzierając się przez drzewa wokół nich i docierając do metalowego korpusu pożogi. Po kolejnym kroku zachwiało się drzewo, by paść po chwili wydarte z ziemi potężną stopą machiny.
Na drzewcu wyraźnie widać było łopoczącą na wietrze banderę w czerwono-czarne pasy Sił Lądowych kajzera.
-	Niemiecki drednot lądowy - odezwał się cicho chłopak. -Ale przecież jesteśmy w granicach naszego cesarstwa.
-	Tak - rzekł Volger - ale ścigają nas ci, którzy chcą wzniecić chaos i rozpętać wojnę, Wasza Wysokość. A może masz jeszcze jakieś wątpliwości?
A może to misja ratunkowa? - pomyślał Alek. Może porywacze jednak kłamią i jego ojciec i matka żyją. Zarządzono poszukiwania na szeroką skalę i pomaga w nich niemiecka flota lądowa! Bo niby jakże inaczej można by wytłumaczyć obecność tej potworności w Austro-Węgrzech?
I wtedy Alek spostrzegł, jak machina zmienia kierunek, wolno zwracając się do nich bokiem w świetle poranka...
Wyciągnął rękę i zamachał.

-	Tutaj! Tutaj jestem!
-	Oni już nas zobaczyli, Wasza Wysokość - powiedział cicho hrabia Volger.
Alek dalej machał, kiedy wzdłuż burty drednota rozbłysło światło, a z luf dział wykwitły obłoki dymu, otaczając statek ciemnym woalem. Po kilku chwilach dobiegł ich też dźwięk -potężniejący grzmot pękający w ostre, rozdzierające eksplozje, które dobiegały z każdej strony. Wokół nich zachybotały się korony drzew, korpus pożogi zatrząsł się, a eksplozje wzniosły pod niebo chmury liści.
Wtedy Volger wciągnął go na powrót do kabiny i silniki zawyły, budząc machinę do życia.
-	Załadować działo! - krzyknął hrabia do załogi na niż
szym pokładzie.
Kiedy machina ruszyła, Alek został posadzony na stanowisku dowodzenia. Mocował się z pasami, ale straszna myśl zawładnęła jego umysłem, powodując drętwienie palców.
Skoro chcą mnie zabić... to wszystko prawda.
Hrabia Volger kucnął obok niego i zawołał, przekrzykując zgiełk maszyn i wystrzałów:
-	Głowa do góry, Alek. Ta impertynencja dowodzi jedynie,
że wciąż stanowisz zagrożenie dla tronu.

SZEŚĆ
Druga salwa hurtowa padła bliżej, a deszcz kamieni
i szczap zaterkotał o kratkę wizjera, która przepuściła mniejsze z nich.
Alek wypluł ziemię z ust.
-	Wizjer do połowy! - krzyknął mistrz Klopp, po czym
zaklął szpetnie. Dwóch członków załogi znajdowało się po
niżej, a Volger wychylał się z włazu, tak że jego nogi zwisały
z sufitu.
Klopp posłał Alkowi przepraszające spojrzenie.
-	Czy Wasza Wysokość będzie łaskaw?
-	Naturalnie, mistrzu Klopp - odparł Alek. Rozpiął pasy i podniósł się z fotela dowódcy. Kabina zakołysała się i zatrzęsła, więc musiał chwycić się zwisających z sufitu pasów, by zachować równowagę.
Starał się domknąć korbą zasłonę wizjera, ale nie chciała nawet drgnąć. Zaparł się mocniej i ujął rączkę w obie dłonie. W końcu masywna pancerna przyłbica z oporem przesunęła się o kilka centymetrów.

Kolejna salwa zatrzęsła ziemią i machina zachwiała się. Hrabia zamachał nogami w oficerkach i kopnął Alka boleśnie w tył głowy.
-	Wciąż nas widzą! - krzyknął z góry Volger. - Jesteśmy
za wysoko!
Mistrz Klopp skręcił sterami, obniżając korpus pożogi. W wizjerze graby podniosły się, ale niezgrabne człapanie machiny ponownie wprawiło w ruch zwisające nogi Volgera. Całkowicie zaskoczony, jakiś czas Alek obserwował dłonie mistrza Kloppa na sterach - nigdy wcześniej nie widział, żeby kroczący poruszał się w takim przysiadzie.
Naturalnie nie wyobrażał sobie, żeby cyklop pożoga musiał się przed czymkolwiek kryć. Ale przy drednocie wyglądał właściwie jak zabawka.
Stękając i dysząc ciężko, Alek w końcu przymknął wizjer do połowy. Sięgnął do kolejnej korby.
-	Paniczu, antena! - krzyknął Klopp.
-	Tak, wiem!
Radiowa antena pożogi sterczała wysoko nad koronami drzew, a na niej łopotał proporzec arcyksięcia. Jednak Alek nie miał pojęcia, jak ją opuścić. Rozglądał się po kabinie, żałując, że nie uważał, kiedy załoga pokazywała mu, jak obsługiwać urządzenia.
W końcu zauważył kołowrót tuż obok radia. Kiedy sięgnął do niego, majtające oficerki Volgera dosięgły jego ramienia. Kołowrót chwilę kręcił się jak szalony, lecz Alek zdołał go zablokować i antena złożyła swój teleskopowy wysięgnik tuż koło jego ucha.
Ruszył do fotela dowódcy, kiedy zobaczył, że wizjer po lewej

jest jeszcze otwarty. Sięgnął przez rozkołysaną kabinę i domknął go.
Volger wrócił do środka i zatrzasnął za sobą właz, chroniąc się przed gwałtownym deszczem ziemi i kamieni.
-	Teraz jesteśmy niewidoczni.
Kolejna salwa burtowa zadudniła w oddali, a wśród drzew na wprost rozległy się eksplozje. Szczątki drzew i poszycia uderzyły w pożogę, ale wizjer był tak zasunięty, że przypominał zęby gęstego grzebienia, i do środka wpadł tylko kurz przemielonej przez wybuch ściółki.
Alek poczuł zadowolenie - dobrze się spisał. Była to jego pierwsza bitwa, a przecież ledwo kilka godzin wcześniej bawił się cynowymi żołnierzykami. Łoskot eksplozji i ryk silników wypełnił narosłą w nim pustkę.
Pożoga przedzierał się teraz przez gęstą knieję. Naturalnie, oczyszczony z drzew szlak będzie widoczny jak na dłoni z wież obserwacyjnych Beowulfa.
Serce Alka biło bardzo szybko, kiedy opadł na fotel dowódcy, wpatrując się w dłonie Kloppa zręcznie operujące sterami. Długie godziny szkolenia w pojazdach treningowych nagle stały się błahostką. Cały czas spędzony w tych machinach wydawał się zwykłą zabawą, bo to, co się działo teraz, było jak najbardziej realne.
Volger kucnął między fotelami, by zerknąć przez wizjer. Twarz miał powalaną ziemią i spoconą. Z rozciętej brwi ciekła mu strużka krwi, błyskając czerwienią w półmroku trzęsącej się kabiny.
-	Wydaje mi się, że proponowałem mniejszą machinę, mi
strzu Klopp.

Klopp parsknął tylko śmiechem, wciąż utrzymując pożogę przy ziemi.
-	A nie lepiej, że mamy nad sobą solidny pancerz, Volger?
Podczas ostatniej salwy mniejsza machina straciłaby nogi.
Las znów zadrżał, ale odgłos eksplozji dobiegł z tyłu i z prawej. Na razie załoga drednota straciła ich z oczu.
-	Słońce wschodziło za Beowulfem, więc kierowaliśmy się na zachód - powiedział Alek. - Powinniśmy skręcić w lewo. Sosny i świerki na południu są o wiele wyższe niż te graby.
-	Wasza Wysokość ma doskonałą orientację w terenie -rzekł mistrz Klopp, korygując kurs.
Alek poklepał go po ramieniu.
-	Miałeś rację, mistrzu Klopp, wybierając pożogę. Bez niego byłoby już po nas.
-	Bylibyśmy w połowie drogi do Szwajcarii - zawyrokował Volger, któremu udało się przywołać ton znany z lekcji fechtunku, kiedy Alek czegoś nie mógł zrozumieć. - Gdybyśmy jechali konno albo w machinie treningowej o połowie mniejszej od tego monstrum, w ogóle by nas nie spostrzegli.
Alek zerknął na hrabiego, ale zanim zdołał coś powiedzieć, zachrzęścił interkom.
-	Załadowane, sir.
Chłopak wbił wzrok w podłogę.
-	Tych dwóch przydałoby się bardziej tu, na górze. Do drednota mogą równie dobrze strzelać grochem.
-	To prawda, Wasza Wysokość - rzekł Klopp. - Ale drednot ma eskortę: mniejsze, szybsze pojazdy poruszające się poniżej koron drzew. Zobaczymy je szybciej, niż panicz przypuszcza.
-	No tak, jasne. - Alek zamknął usta i przełknął ślinę. Bi-
-	
tewna gorączka zaczęła opadać, a dłonie ponownie lekko mu drżały.
On tylko obrócił kilka razy korbą. To pozostali wykonywali wszystkie istotne manewry. Siniaki pozostawione przez oficerki Volgera wciąż pulsowały bólem, przypominając Alkowi o tym, że głównie pętał się pod nogami.
Opadł na fotel dowódcy. Kiedy prosty, obezwładniający strach przed śmiercią od szrapnela minął, wdarła się znów dojmująca pustka...
Alek chciał, żeby to on krwawił, nie Volger - wolałby doznać czegokolwiek, co pozwoliłoby mu zapomnieć o wzbierającej w myślach prawdzie.
-	Już jest poza zasięgiem - stwierdził Klopp. - Nie wypalili z wielkich dział od pół minuty.
-	Zrobili zwrot i przeszli do pościgu - rzekł Volger. - Zaraz powinniśmy wpaść na zwiadowców. Niedługo drednot znów zwróci się do nas burtą.
Alek usilnie chciał coś dodać, ale opanowała go panika, a oczy zalewały łzy. Atak pozbawił go wszelkich wątpliwości.
Ojciec nie żył, matka też. Oboje odeszli na zawsze.
Najjaśniejszy Pan, książę Aleksander Hohenberg, został sam. Być może nawet nie zobaczy już swego domu. Polowały na niego siły zbrojne dwóch imperiów, a on miał do dyspozycji jedną machinę kroczącą i czwórkę ludzi.
Volger i Klopp zamilkli, a kiedy Alek się odwrócił, zobaczył rozpacz na ich twarzach. Zacisnął dłonie na oparciach fotela dowódcy i starał się zaczerpnąć powietrza.
Jego ojciec wiedziałby, co zrobić w takiej sytuacji: wygłosiłby krótką, pokrzepiającą mowę, chwaląc żołnierzy za mę-

stwo i zachęcając ich do dalszych starań. Tymczasem Alek był w stanie jedynie wpatrywać się w las, mrugając, by łzy nie zalały mu oczu.
Jeśli się nie odezwie, pustka go pochłonie.
Z kępy drzew na wprost ktoś otworzył do nich ogień, zagłuszając warkot silników. Machina skręciła gwałtownie, a hrabia Volger skoczył na równe nogi.
-	Zwiadowcy na koniach, jak sądzę! - powiedział mistrz
Klopp. - Na Beowulfie mają stajnie.
Kule zaterkotały o wizjer pożogi głośniej niż deszcz ziemi i kamieni. Alek wyobraził sobie, jak metalowe pociski rozrywają pancerz i wbijają się w niego, i serce znów zabiło mu żywszym rytmem.
Potworna pustka ustąpiła nieco...
Głośne BUUM zatrzęsło machiną, a w wizjerze pojawił się kłąb dymu, którego gryzący swąd wypełnił kabinę. Przez chwilę Alek sądził, że dostali, lecz nagle w oddali rozległa się potężna eksplozja, której towarzyszyły odgłosy pękających drzew i straszliwe rżenie koni.
-	To my! - wymamrotał.
Żołnierze z dolnego pokładu odpalili działo pożogi.
-	Wiesz, jak się ładuje karabin maszynowy Spandau, Alek? -
zawołał Volger, kiedy echa wybuchu ucichły.
Książę Aleksander nie wiedział, ale jego dłonie już rozpinały pasy w fotelu.

SIEDEM
Właśnie zaczęli ściągać Deryn, kiedy rozpętała sie burza.
Załoga naziemna w końcu zauważyła ciemniejące niebo. Jej członkowie rozbiegli się po lądowisku, mocowali dodatkowe śledzie w namiocie hangaru i zaganiali rekrutów do środka. Czterech z nich siłowało się z wyciągarką, pewnie i szybko sprowadzając Deryn na dół. Tuzin innych czekał tylko, by chwycić macki bestii, kiedy zejdzie na wystarczającą wysokość.
Ale kiedy spadły pierwsze krople deszczu, Deryn wciąż znajdowała się sto pięćdziesiąt metrów nad ziemią. Zimne krople padały pod kątem, bijąc w jej zwisające stopy, mimo że od góry zakrywało ją ciało zwierzęcia. Meduza zwinęła macki jeszcze ściślej i dziewczyna zastanawiała się, jak długo jeszcze będzie znosić to bombardowanie, zanim wypuści cały wodór i rzuci się w stronę ziemi.
- Tylko spokojnie, maleńka - powiedziała cicho Deryn. -Już nas ściągają.
Gwałtowny podmuch sięgnął sakwy powietrznej, ta zaś

zaczęła wydymać się jak żagiel. Deryn zakołysała się pod naporem nawałnicy, a jej chłopięce ubranie momentalnie przemokło.
Nagle napięta lina strzeliła, ściągając zwierzę gwałtownie ku ziemi jak miotany wichrem latawiec. Deryn opadła w stronę domów i ogródków przydomowych tuż nad wysokimi murami więzienia. Pod jej stopami ludzie pierzchali przygarbieni z zamokniętych uliczek, nieświadomi potwora unoszącego się nad ich głowami.
Kolejny podmuch wiatru i Huxley zszedł tak nisko, że Deryn widziała pręty na czaszach parasoli.
- Och, maleńka. Nie jest dobrze.
Meduza znów zaczęła się nadymać, starając się wznieść, i w końcu zawisła kilkadziesiąt metrów nad dachami. Lina, przez chwilę miotana wiatrem, poluzowała się. Deryn podejrzewała, że to obsługa naziemna wypuściła ją nieco, tak jak wędkarz, żeby ściągnąć rybę.
Ale dłuższa lina oznaczała większy ciężar, a zarówno ona, jak i Huxley byli już namoknięci. Mogła jeszcze spuścić balast, ale jeśli to zrobi, nie zdoła spowolnić opadania, gdyby meduza wpadła w panikę.
Lina ocierała się o dach więzienia, hacząc o dachówki i rynny. Deryn zobaczyła, jak zawija się na jednym z dymiących kominów, i jej oczy zrobiły się wielkie jak spodki...
Nic dziwnego, że obsługa naziemna wypuszczała linę - odciągali ją od budynków więzienia. Gdyby z komina uniosła się iskra i dotarła do sakwy Huxleya, wodór zapaliłby się i spowodował wybuch, zmieniając ich w kulę ognia bez względu na strumienie deszczu.

Lina znów szarpnęła, wstrząsając korpusem Huxleya. Stworzenie przestraszyło się, zwinęło mocno macki i nieco opadło.
Deryn chwyciła linę balastu, zaciskając zęby. Może ona sama przetrwałaby upadek w siekącym deszczu, ale ostre krawędzie dachów i ogrodzeń rozerwą stworzenie na kawałki. I będzie to wina Deryn Sharp, bo nie ostrzegła obsługi naziemnej, kiedy był jeszcze na to czas.
Niezłe ma to wyczucie przestworzy.
-	Dobra, maleńka! - zawołała. - Ja cię wpędziłam w te ta
rapaty i ja cię muszę z nich wydostać. I powtarzam: Nie ma
teraz miejsca na panikę!
Stworzenie nie zareagowało, ale Deryn i tak pociągnęła linkę balastu. Wojłoki otwarły się z trzaskiem, wylewając zawartość w burzę.
Podniebna bestia z wolna zaczęła się wznosić.
Obsługa naziemna wydała radosny okrzyk i rzuciła się do wyciągarki. Wściekle kręcili korbami, by ściągnąć bestię na dół wbrew szalejącej wichurze. Dowodził nimi kapitan, wykrzykując rozkazy z pojazdu terenowego. Tygrolupy wyglądały żałośnie w strugach deszczu - jak dwa kociaki pod kranem.
Z każdym obrotem korby meduza wracała nad lądowisko, oddalając się od dymiących kominów więzienia.
Ale wtedy wiatr zmienił kierunek. Podniebna bestia znów nadęła cielsko i po łuku przesunęła się na drugi koniec Scrubs.
Huxley wydał skrzek podobny do owego straszliwego odgłosu, kiedy jeden z worków powietrznych w balonie taty zaczynał tracić gaz.
-	Nie, maleńka! Już prawie jesteśmy w domu! - krzyknęła
Deryn.

Ale wiatr zakręcił meduzą o raz za dużo.
Jej wole kurczyło się, a macki zwijały jak grzechotniki.
Deryn Sharp poczuła wodór unoszący się w powietrzu. Pachniało gorzkimi migdałami. Spadała...
Ale wiatr wciąż ich niósł, zmieniając chaotycznie i nieprzewidywalnie kierunek lotu. Miotał bestią jak zmiętą kartką, a zwierzę ciągnęło Deryn.
Stali się ciężsi od powietrza, ale dziewczyna wiedziała, że w takiej nawałnicy można się unosić na żyłce przyczepionej do melonika.
Obsługa naziemna obserwowała bezradnie całą tę scenę, a kapitan co rusz uchylał się przed świszczącą liną. Gdyby próbowali ją nieco zwinąć, ściągnęliby bestię wprost na ziemię.
Jaspert pędził w jej stronę przez lądowisko i składając dłonie przy ustach, krzyczał coś...
Usłyszała jego głos, ale wicher porwał wszystkie słowa.
Deryn była teraz kilkanaście metrów nad ziemią, która uciekała jej spod nóg, jakby jechała konno. Ściągnęła przemoknięty kaftan i odrzuciła go.
Kiedy Huxley nabrał pędu, znów zbliżyli się do więzienia. Gdyby wpadli z taką prędkością na mur, zostałaby z nich mokra plama.
Palce Deryn zaczęły sunąć po uprzęży pilota, z której zamierzała się wypiąć. Skórzane pasy spęczniały jednak od wody i zostały tak dopięte, że nie można było wcisnąć między nie szpilki. Najwyraźniej Siły Powietrzne nie ufały swoim rekrutom, którzy w panice mogliby się z nich wyswobodzić, co spowodowałoby niechybnie upadek na ziemię.

I wtedy Deryn spostrzegła nad głową węzeł liny łączącej podniebną bestię z ziemią!
Spojrzała na linę rozpostartą między nimi a wyciągarką... dobre dziewięćdziesiąt metrów. Taka ilość nasiąkniętych wodą konopi musiała ważyć więcej niż chudzinka w przemoczonym ubraniu.
Gdyby tylko udało jej się wyswobodzić Huxleya, być może odrobina wodoru w wolu uniosłaby ich z dala od niebezpieczeństwa.
Ale grunt znów zaczął się przybliżać, lśniąca, mokra trawa i kałuże przelatywały pod jej stopami... a ściana więzienia rosła w oczach. Deryn sięgnęła w górę i natrafiła na znajomy kształt węzła...
Był to prosty podwójny węzeł cumujący! Przypomniała sobie, jak Jaspert opowiadał jej, że w lotnictwie stosuje się węzły marynarskie, takie same jak te, które setki razy wiązała na balonach taty!
Kiedy Deryn starała się rozsupłać węzeł, jej stopy boleśnie zetknęły się z ziemią, ślizgając się po mokrej trawie.
Ale prawdziwe niebezpieczeństwo czaiło się na wprost -zbliżający się szybko więzienny mur. Deryn i Huxleya ledwo kilka sekund dzieliło od zetknięcia z zabójczą powierzchnią lśniącego kamienia.
W końcu chwyciła właściwy koniec liny i uwolniła ją. Supeł rozwiązał się, a lina skręciła na podobieństwo żywej istoty i odarła jej palce, wymykając się z metalowej obręczy.
Kiedy ciężar dziewięćdziesięciu metrów mokrych konopi spadł na ziemię, bestia wystrzeliła w górę ledwo kilka metrów od więziennego muru.

Deryn wstrzymała oddech, gdy pod jej stopami przesunął się wylot krztuszącego się dymem komina. Wyobraziła sobie, jak krople deszczu wpadają w jego pysk, wprost na tlące się węgle, które sycząc parą, strzelają w górę snopem iskier, a ten dociera wprost do rozszalałego kłębu wodoru nad jej głową.
Ale wicher rozwiał iskry; chwilę później Huxley poszybował nad południowym skrzydłem więzienia.
Kiedy się wznosili, Deryn dobiegły głośne wiwaty z dołu.
Obsługa naziemna wznosiła ramiona w geście triumfu. Ja-spert cały kraśniał z dumy, przystawiał dłonie do ust i krzyczał coś, co brzmiało jak gratulacje, jakby chciał powiedzieć, że zrobiła dokładnie to, co jej kazał!
- Ale to j a wpadłam na sposób wyjścia z tej matni, panie Sharp - wymamrotała, ssąc poranione palce.
Oczywiście wciąż znajdowała się w powietrzu pośrodku burzy, przyczepiona do dającego się ponosić emocjom Huxleya i oboje szybowali nad Londynem, w którym miejsc do lądowania było naprawdę niewiele.
I jak Deryn miała skłonić bestię do lądowania? Nie mogła zamknąć strumienia wodoru, nie miała już balastu, na wypadek gdyby zwierzę wpadło w panikę, i najmniejszego pojęcia, czy istnieje osoba, która latałaby na Huxleyu bez uwięzi i przeżyła taki lot, żeby opowiedzieć o swoich doświadczeniach.
A jednak... przynajmniej lata. Jeśli uda jej się znaleźć na ziemi w jednym kawałku, asy przestworzy będą musiały przyznać, że zdała egzamin na piątkę.
Bez względu na to, czy jest chłopakiem czy nie, Deryn Sharp wykazała się nadzwyczajnym wręcz wyczuciem przestworzy.

OSIEM
Burza dziwnie ucichła.
Pamiętała to wrażenie z lotów balonami taty. Pozbawiona liny meduza poruszała się dokładnie z prędkością wiatru. Powietrze niemal stało w miejscu, ziemia pod nimi obracała się niczym na gigantycznej tokarce.
Ciemne chmury wciąż kłębiły się wokół niej, od czasu do czasu obracając cielskiem Huxleya. Ale najgorsze były te rozbłyski w oddali. Najprostszym sposobem zapalenia wydychającego wodór zwierzęcia było wystawienie go na działanie p i o-runów. Deryn starała się nie zwracać na to uwagi, spoglądając na przesuwający się pod jej stopami Londyn - domki wielkości pudełka zapałek, poskręcane uliczki i fabryki z zaplombowanymi kominami.
Przypomniała sobie, jak według taty Londyn wyglądał, zanim stary Darwin dopracował swoją magię. Całun dymu węglowego pokrywał miasto, podobnie jak mgła tak gęsta, że trzeba było zapalać lampy uliczne za dnia. W najgorszych dniach czasów pary sadza i popiół pokrywały przedmieścia

Londynu taką warstwą, że motyle wykształciły czarne plamy na skrzydłach na potrzeby kamuflażu.
Ale zanim urodziła się Deryn, potężne, napędzane węglem maszyny zostały zastąpione przez wytworzone sztucznie istoty, a mięśnie i ścięgna wyparły kotły i przekładnie. Obecnie kominy dymiły jedynie w kuchniach, nie w wielkich fabrykach, burza zaś oczyściła niebo nawet z szarugi.
Deryn wszędzie widziała sztucznie otrzymane stworzenia. Nad Pałacem Buckingham krążyły eskadry jastrzębi zaopatrzone w sieci zdolne poszatkować skrzydła każdego samolotu, który za bardzo by się do niego zbliżył. Niosące wiadomości rybitwy przecinały niebo nad Sąuare Mile, niezrażone zupełnie złą pogodą. Na ulicach widać było zwierzęta pociągowe -hipopotamowce, koniowate i słoniowate ciągnące w deszczu wypełnione cegłami sanie. Burza, która niemal zdmuchnęła jej Huxleya, zupełnie nie spowolniła ustalonego rytmu miasta.
Deryn żałowała, że nie ma swojego szkicownika, żeby uchwycić plątaninę ulic, gromady zwierząt i budynki w dole. Jej pierwsze szkice powstały jeszcze w balonach taty; starała się oddać cuda podniebnej wędrówki.
Kiedy chmury zaczęły się stopniowo rozsuwać, Huxley znalazł się w strumieniu przedzierającego się przez nie światła. Deryn przeciągnęła się w cieple i zaczęła wyciskać wodę z zimnego, przemoczonego ubrania.
Domy zrobiły się mniejsze, a nieprzebrane rzesze parasoli zaczęły się zacierać na mokrych ulicach. Coraz suchszy Huxley wznosił się miarowo.
Deryn zmarszczyła brwi. W wypadku balonu, aby obni-

żyć pułap, wystarczyło upuścić nieco gorącego powietrza. Ale Huxleye były prymitywnymi stworzeniami, które należało cały czas trzymać na uwięzi.
Cóż niby miała zrobić, nakłonić meduzę, by zeszła niżej?
-	Ej! - krzyknęła. - Ty tam!
Najbliższa macka skręciła się nieco, ale była to jedyna reakcja.
-	Bestyjko! Mówię do ciebie!
Nic.
Deryn skrzywiła się. Jeszcze godzinę temu tak łatwo było wystraszyć tego Huxleya! Być może pokrzykiwania rozzłoszczonej panienki były dla niego niczym w porównaniu z szalejącą burzą.
-	Ty wielki, opasły worku na gazy! - krzyknęła, machając
nogami, by rozkołysać siedzenie pilota. - Nudzę się w twoim
towarzystwie! Opuść mnie! Natychmiast!
Macki rozwinęły się na podobieństwo kocura przeciągającego się w słońcu.
-	No pięknie - mruknęła. - Do wszystkich twoich wad
można jeszcze dodać grubiaństwo.
Mijając kolejny snop słonecznego światła, meduza wydała jakby ciche westchnienie i rozciągnęła ciało, by lepiej się wysuszyć.
Deryn wyraźnie poczuła, że wciąż się wznosi.
Jęknęła, spojrzawszy na błękitne niebo przed sobą. Teraz widziała nawet pastwiska rolniczego Surrey. A za nimi znajdował się kanał La Manche.
W ciągu ostatnich długich dwóch lat Deryn nie pragnęła niczego bardziej, niż znów wznieść się w przestworza, tak jak

wtedy, kiedy żył jeszcze tatuś... i proszę bardzo, oto unosiła się bez celu. Może była to kara za udawanie chłopaka, przed czym zawsze ostrzegała ją mama.
Wiatr ustabilizował się i spychał ją teraz wprost ku Francji.
Zapowiadał się bardzo długi dzień.
Huxley zauważył to pierwszy.
Siedzeniem pilota szarpnęło, jakby wóz wjechał w dziurę w drodze. Otrząsnęła się z odrętwienia i spojrzała na meduzę.
-	Nudzisz się?
Wydawało się, że podniebna bestia emanuje poświatą, bo słońce świeciło wprost na jej półprzezroczystą skórę. Było już południe, więc szybowała od ponad sześciu godzin. Wody kanału La Manche połyskiwały nie tak znów daleko na tle idealnie czystego nieba. Daleko za sobą zostawili za to szare chmury nad Londynem.
Deryn skrzywiła się i przeciągnęła.
-	Niech mnie gęś kopnie, jaka piękna pogoda - zaskrzecza
ła. Usta miała spierzchnięte, a tyłek bolał ją tak, że nie mogła
już wysiedzieć.
Wtedy zobaczyła, że macki owijają się wokół niej.
-	Co znowu? - jęknęła, choć z radością powitałaby stado
atakujących ich ptaków, które ściągnęłyby meduzę na ziemię.
Awaryjne lądowanie było dużo lepsze niż śmierć z pragnienia
w przestworzach.
Deryn rozejrzała się, ale nie zauważyła niczego. Jednak czuła wyraźnie drżenie skórzanych pasów podtrzymujących ławkę pilota i słyszała miarowe dudnienie silników.

Otworzyła szeroko oczy.
Wielka podniebna bestia wyłoniła się zza szarych chmur z tyłu, a jej refleksyjny górny kadłub lśnił w słońcu.
Zwierzę było potężne - większe niż katedra Świętego Pawła, dłuższe niż oceaniczny drednot Orion, który widziała na Tamizie tydzień wcześniej. Lśniący kadłub miał kształt zeppelina, ale burty pulsowały miarowo ruchem rzęsek, a niebo wokół niego aż tętniło życiem nietoperzy i pozostających ze stworzeniem w symbiozie ptaków.
Meduza wydała z siebie pełen niezadowolenia gwizd.
-	Nie, maleńka. Nie bój się! - zawołała Deryn. - Przychodzi
nam z pomocą!
Tak przynajmniej sądziła. Ale nie spodziewała się, że będzie ich tropić coś takich rozmiarów.
Statek zbliżył się, a Deryn spostrzegła gondolę zawieszoną pod brzuchem bestii. Duże litery pod oknami mostka z wolna układały się w całość... Lewiatan.
Przełknęła ślinę.
-	I do tego to bardzo utytułowani przyjaciele.
Lewiatan był pierwszą wytwarzającą wodór podniebną bestią zdolną mierzyć się z zeppelinami kajzera. Obecnie istniało już kilka większych stworzeń, ale żadne z nich nie mogło się pochwalić podróżą do Indii i z powrotem, podczas której pobito wszystkie rekordy niemieckich statków powietrznych.
Ciało Lewiatana składało się z nici życia wieloryba, ale w schemat wpleciono elementy setki innych gatunków i niezliczona liczba składowych stworzeń pasowała do siebie jak trybiki w stoperze. Wokół niego krążyły stada sztucznych ptaków - zwiadowców, wojowników i drapieżników, które zbie-

rały pożywienie. Deryn zauważyła kurierskie jaszczurki i inne stworzonka śmigające po jego skórze.
Według jej Podręcznika aerologii wielkie stworzenia wydychające wodór były ukształtowane na podobieństwo miniaturowych południowoamerykańskich wysepek, na których Darwin dokonał swoich słynnych odkryć. Lewiatan nie był jednym stworzeniem, ale przepastną siecią życia pozostającą w płynnej równowadze.
Silniki bodźcowe zmieniły bieg, unosząc nos stworzenia. Podniebna bestia posłuchała, a rzęski wokół jej boków zafalowały jak łan trawy na wietrze - chmara mikroskopijnych wioseł zaczęła się poruszać w przeciwną stronę, niemal zatrzymując Lewiatana w miejscu.
Wielka sylwetka wolno dryfowała w górze, przesłaniając niebo. Podbrzusze istoty było pokryte szarymi cętkami, co stanowiło kamuflaż na czas nocnych nalotów.
W gwałtownie zapadającym chłodzie wielkiego cienia Deryn patrzyła w górę jak zaczarowana. To olbrzymie, fantastyczne stworzenie naprawdę przybyło j e j na pomoc.
Huxley znów się wzdrygnął, bez wątpienia zastanawiając się, gdzie znikło słońce.
- Cicho, malutka. To nic takiego, tylko twój większy kuzyn.
Deryn usłyszała wołanie z góry i dostrzegła jakiś ruch.
Koło niej pojawiła się rozwijająca się lina. Następnie druga i tuzin innych, aż została otoczona zagajnikiem zwisających lin.
Usiłowała chwycić jedną, ale szerokość gazowego zbiornika jej podniebnego stworzenia uniemożliwiła to. Deryn rozhuśtała fotelik pilota, starając się ją dosięgnąć.

Pod wpływem ruchu macki Huxleya zwinęły się mocno, co od razu spowodowało wywołujący mdłości skok w dół.
-	A więc teraz nagle zachciało ci się zejść niżej? - zapytała
z wyrzutem. - W ogóle nie ma z ciebie pożytku.
Silniki podniebnego statku znów zmieniły bieg i ponownie pojawiły się liny, wciąż poza zasięgiem. Ale wtedy silniki weszły w miarowy rytm, w przód i w tył, w przód i w tył... i liny zaczęły się kołysać w takt odgłosów przekładni.
Za sterami musiał siedzieć bardzo zmyślny pilot.
Liny zbliżały się z każdym ruchem.
Deryn sięgnęła tak daleko jak mogła...
W końcu jej palce złapały linę. Przyciągnęła ją, zawiązała węzeł nad uprzężą, na metalowym kółku... i zmarszczyła brwi.
Czy mieli zamiar wciągnąć ją do gondoli? Czy wtedy Hux-leya nie wywróci do góry nogami?
Ale lina wisiała luźno i chwilę później pojawiła się jaszczurka kurierska. Jej drobne łapki z błoną między palcami oplatały linę, jakby obejmowały gałązkę drzewa. Jasnozielona skóra gada zdawała się jarzyć w cieniu powietrznego statku.
Jaszczurka przemówiła głosem arystokraty, osobliwie głębokim jak na takie drobne ciałko.
-	Pan Sharp, jak mniemam?
Stworzenie wydało z siebie gardłowe parsknięcie.
Choć ją zatkało, Deryn niemal odpowiedziała. Oczywiście jaszczurka kurierska powtarzała jedynie słowa jednego z oficerów statku.
-	Pozdrowienia z Lewiatana - kontynuowała jaszczurka. -
Przepraszamy za zwłokę. Wszystko przez złą pogodę i trud
ności obiektywne.

Wydała odgłos, jakby oficer odchrząknął, i Deryn niemal spodziewała się, że jaszczurka podniesie zaciśniętą piąstkę do pyszczka.
-	Ale w końcu jesteśmy. Oczywiście zabierzemy was na
stronę grzbietową... standardowa procedura.
Jaszczurka zamilkła na chwilę, a Deryn zastanawiała się, co może znaczyć „grzbietowy".
-	A, tak. Mówili mi, że jest pan kotem. Brawo, gratulacje
za zgubienie się podczas pierwszego lotu.
Deryn wywróciła oczami. Najpierw worek gazu z wnętrznościami robaków przeciągnął ją przez pół Anglii, a teraz jeszcze musi znosić bezczelności cholernej jaszczurki!
-	Spodziewam się, że nie zna pan standardowej procedury.
Cóż, jest ona niezwykle prosta. Najpierw zejdziemy poniżej
was, następnie podejdziemy nieco w górę i ściągniemy was
wyciągarką grzbietową. Są jakieś pytania?
Jaszczurka wpatrywała się w nią wyczekująco, mrugając czarnymi ślepkami.
-	Żadnych, sir. Jestem gotów - powiedziała Deryn, pamię
tając o zachowaniu chłopięcego głosu. Nie miała zamiaru przy
znawać się, że nie wiedziała, co znaczy „grzbietowy".
Jaszczurka nie poruszyła się i tylko znów zamrugała.
-	A więc... stosujemy standardową procedurę, tak? - do
dała.
Jaszczurka odczekała moment, a kiedy Deryn nie odezwała się więcej, wspięła się po linie, by powtórzyć wiadomość temu, kto znajdował się na jej końcu.
Chwilę później zwinięto pozostałe liny, a tę przywiązaną do uprzęży pilota poluzowano jeszcze bardziej. Jej zwisająca część

niemal zniknęła Deryn z oczu; wyglądało na to, że ciągnie się w dół na kilkaset metrów. Wtedy uśpione maszyny podniebnego statku obudziły się do życia.
Wielki cień cofał się pod wiatr, aż słońce wychyliło się zza jego nosa, niemal oślepiając Deryn. Statek zaczął obniżać lot, wypuszczając wodór, co przypominało odgłos szumiącej wody. Miarowo zmniejszał pułap, aż zobaczyła wyraźnie oficerów w oknach mostka, niecałe dwadzieścia metrów obok.
Jeden z nich uśmiechnął się i dziarsko zasalutował. Deryn oddała honory.
Lewiatan opadał dalej, a Huxley zaskomlał cicho, kiedy znaleźli się na poziomie wielkiego oka.
- Żebyś mi tylko była dalej grzeczna - wymamrotała Deryn.
Przypatrywała się bacznie wszystkiemu i zauważyła, jak wielka uprząż owija się wokół podniebnego statku, przytrzymując gondole. Pasy były połączone plątaniną lin niczym ta-kielunek na żaglowcu. Dziwne sześcionożne stworzenia wspinały się obok załogi po linach, czyszcząc skórę podniebnej bestii.
Musiały to być wąchacze wodoru, o których czytała, sprawdzające powłokę w poszukiwaniu wycieków.
Kiedy potężne srebrzyste cielsko Lewiatana wśliznęło się pod nią, Deryn zobaczyła, że koniec liny jest przyczepiony do wyciągarki na kręgosłupie stworzenia.
A więc „grzbietowy" to lotniczy odpowiednik określenia „zadni".
Wyciągarka była niewielkim aluminiowym urządzeniem, zrobionym tak, by było możliwie najlżejsze, jak wszystko na

statku. Obsługiwało ją dwóch mężczyzn, którzy kręcąc korbami, szybko niwelowali luz liny. Wkrótce Deryn wraz z nerwowym Huxleyem zaczęli opadać na srebrzysty grzbiet Le-wiatana.
Kilka minut później pół tuzina lotników chwyciło macki meduzy i przyciągnęło ją. Deryn została uwolniona z uprzęży pilota i na zdrętwiałych nogach stanęła na gąbczastej powierzchni napompowanej skóry Lewiatana.
-	Witamy na pokładzie, panie Sharp - powiedział młody
oficer dowodzący akcją.
Deryn usiłowała stanąć prosto, ale poczuła ukłucie w krzyżu. Ruszała palcami w butach Jasperta, starając się rozgonić dokuczliwe mrówki kłujące ją w stopy.
-	Dziękuję, sir - jęknęła.
-	Wszystko w porządku? - zapytał oficer.
-	Tak jest, sir. Tylko trochę ścierpłem, hmm, w okolicach grzbietowych.
Oficer zaśmiał się.
-	Długi lot, co?
-	Tak jest. Długi. - Pokornie oddała honory.
W końcu zaczął się uśmiechać. Załoga była rozbawiona, sprawdzając stan meduzy. Deryn podejrzewała, że nieczęsto dostają wezwanie, by ratować rekruta.
Mężczyzna w mundurze sternika klepnął ją w plecy.
-	Po takiej burzy twój Huxley jest w bardzo dobrym stanie. Ma pan podejście do zwierząt, panie Sharp.
-	Dziękuję, sir - odparła Deryn.
Mężczyźni przy wyciągarce posłali Huxleya w górę, w kil-water Lewiatana.

-	Niewielu kadetów spędziło pół swego pierwszego dnia w powietrzu - stwierdził oficer.
-	Nie jestem kadetem, sir. Nie zdałem jeszcze egzaminów. -Deryn rozejrzała się tęsknie po grzbiecie, modląc się, żeby pozwolili jej zwiedzić statek w drodze do Scrubs. Za kilka minut będzie znów mogła chodzić...
Sternik zaśmiał się.
-	Po swobodnym locie na Huxleyu rozwiązanie kilku zadań
z aeronautyki nie będzie wielkim problemem. Do tego myślę,
że przy nadciągającej burzy Siły Powietrzne będą potrzebowały
kilku młodych zuchów.
Deryn zmarszczyła brwi.
-	Burzy, sir?
Oficer pokiwał głową.
-	A, tak. Pewnie nie słyszałeś. Jakiś austriacki książę z mał
żonką zginął zeszłej nocy. Na kontynencie będzie niezłe za
mieszanie.
Zamrugała.
-	Przepraszam, sir. Nie zrozumiałem.
Oficer wzruszył ramionami.
-	Sam nie wiem, co będzie z naszym krajem, ale zostaliśmy
postawieni w stan gotowości. Teraz, kiedy już cię ściągnęli
śmy, polecimy prosto do Francji, na wypadek gdyby chrzęsty
coś zaczęły kombinować. - Uśmiechnął się. - Zdaje się, że
pobędziesz z nami kilka dni. Mam nadzieję, że nie masz nic
przeciwko temu?
Deryn otworzyła szeroko oczy. Czucie powróciło do nóg, wyczuwała łoskot silników pod skórą podniebnej bestii. Z grzbietu Lewiatana jego srebrzyste boki nikły gdzieś w do-

le, a wszędzie wokół rozpościerała się nieskończona połać nieba.
„Kilka dni" - powiedział - kolejne kilkaset godzin na bezchmurnym niebie. Deryn ponownie zasalutowała, starając się ukryć radosny uśmiech.
- Nie, sir. Zupełnie.

DZIEWIĘĆ
Alka obudził dźwięk terkoczącej wiadomości nadawanej
morsem.
Kiedy się poruszył, zaskrzypiało drewno, a nos wypełnił mu odór stęchlizny. Kurz zawirował w snopach światła wpadających przez na poły spróchniałe ściany. Usiadł i mrugając, wpatrywał się w słomę na swoim ubraniu.
Książę Aleksander nigdy nie spał w stodole.
Oczywiście w ciągu ostatnich dwóch tygodni wiele rzeczy robił po raz pierwszy w życiu.
Klopp, Bauer i mistrz inżynier Hoffman chrapali nieopodal. Pożoga stał przykucnięty w przyćmionym świetle stodoły, a jego głowa niemal sięgała poddasza z sianem. Późno w nocy Alek sam wprowadził maszynę do stodoły, w ciemnościach schylając ją do połowy, aby mogła się wcisnąć. Ryzykowny manewr.
Z otwartego wizjera pożogi znów dobiegł terkot przesyłanej morsem wiadomości.
To oczywiście hrabia Volger. Ten człowiek miał alergię na sen.

Luka między poddaszem a głową machiny kroczącej miała długość szabli, z łatwością można było ją przeskoczyć.
Alek wylądował miękko, jego bose stopy spadły cicho na metalowy pancerz. Nachylił się, żeby zerknąć w wizjer. Vol-ger siedział odwrócony do niego plecami w fotelu dowódcy ze słuchawką telegrafu przyciśniętą do ucha.
Alek postawił wolno stopę na krawędzi wizjera...
-	Niech Wasza Wysokość tylko nie spadnie.
Alek westchnął, zastanawiając się, czy kiedykolwiek uda mu się podkraść do mistrza fechtunku. Wśliznął się przez wizjer i opadł na fotel pilota.
-	Czy pan kiedykolwiek śpi, hrabio?
-	Nie przy takim zgiełku. - Volger wyjrzał przez wizjer.
-	Ma pan na myśli chrapanie? - Alek zmarszczył brwi. Przywykł do spania przy hałasie wywoływanym zarówno przez ludzi, jak i maszyny, ale o dziwo, obudził go stukot kropek i kresek. Dwa tygodnie ucieczki przed prześladowcami wyostrzyły jego zmysły. - Mówią coś o nas?
Volger wzruszył ramionami.
-	Znów zmieniły się kody. Ale terkoczą bardziej niż dotychczas. Wojsko przygotowuje się do wojny.
-	Może zapomnieli o mnie - powiedział Alek.
W pierwszych dniach pościgu drednoty rozpełzły się po wzgórzach we wszystkich kierunkach, a obserwatorzy wylegli na pokłady. Ale ostatnio uciekinierzy widzieli jedynie zabłąkany, bzyczący im nad głowami aeroplan.
-	Nie zapomnieli o paniczu - rzekł beznamiętnie Volger. -Po prostu Serbia jest łatwiejszym celem.
-	No to mają pecha - powiedział cicho Alek.
-	
-	Szczęście nie ma tu nic do rzeczy - wymamrotał Volger. -
Imperium od lat chciało wypowiedzieć Serbii wojnę. Wszystko
inne to tylko wymówka.
-Wymówka?- powtórzył Alek i znów zawrzał gniewem na wspomnienie twarzy zamordowanych rodziców. Ale nie był w stanie zanegować logiki Volgera. Ścigające go dredno-ty były w końcu niemieckie i austro-węgierskie. Jego rodzinę zniszczyli starzy przyjaciele, a nie jakaś nieszczęsna banda serbskich uczniaków. - Mój ojciec zawsze apelował o pokój.
-	Ale już nie może apelować. Sprytne, co?
Alek pokręcił głową.
-	Przerażasz mnie, Volger. Czasami wydaje mi się, że podziwiasz ludzi, którzy za tym stoją.
-	Ich plan cechuje pewna elegancja: zamordować człowieka ceniącego pokój, by doprowadzić do wojny. Ale popełnili jeden błąd. - Odwrócił się do niego. - Pozostawili cię przy życiu.
-	Ja się już nie liczę.
Volger wyłączył telegraf i w kabinie zapadła cisza. Przez krokwie stodoły sączył się świergot ptaków.
-	Liczysz się bardziej, niż komukolwiek się wydaje, Aleksandrze.
-	Ale jak? Nie mam rodziców, nie mam tytułu. - Alek spojrzał na siebie, na ukradzione chłopskie ubranie ze źdźbłami słomy. - Od dwóch tygodni nawet się nie kąpałem.
-	No tak, rzeczywiście. - Volger pociągnął nosem. - Ale twój ojciec zaplanował wszystko starannie na wypadek wojny.
-	Jak to?
-	Wyjaśnię ci to, kiedy dotrzemy do Szwajcarii. - Ponów-
-	
nie włączył telegraf. - Ale nici z tego, jeśli do jutra nie kupimy paliwa i części zapasowych. A teraz idź, obudź załogę. Alek uniósł brew.
-	Hrabio, czyżbym słyszał, jak wydajesz mi polecenie?
-	Jeśli łaska, niech Najjaśniejszy Pan raczy obudzić załogę.
-	Wiem, hrabio, że zachowujesz się grubiańsko, aby odwrócić moją uwagę od twojej drobnej tajemnicy. Ale jest to tym bardziej irytujące.
Volger zaśmiał się.
-	Chyba tak. Ale nie mogę jej jeszcze wyjawić. Obiecałem
twojemu ojcu, że poczekam na właściwy moment.
Alek zacisnął pięści. Miał coraz bardziej dosyć takiego traktowania, bo Volger do ostatniej chwili nie zdradzał swoich planów. Może i był dzieckiem, gdy zginęli jego rodzice, ale już nie jest.
W ciągu tych dwóch tygodni nauczył się rozpalać ognisko, wymieniać świece w silniku, śledzić kurs do Szwajcarii za pomocą sekstantu i położenia gwiazd. Potrafił wcisnąć pożogę pod most i do stodoły, rozebrać i wyczyścić karabin maszynowy z taką łatwością jak wyprać ubranie - tego również musiał się nauczyć. Hoffman pokazał mu nawet, jak ugotować suche mięso, by stało się miękkie, dodając warzyw zbieranych ze stratowanego poletka jakiegoś pechowego rolnika.
Ale co najważniejsze, Alek musiał się nauczyć tłumić w sobie rozpacz. Od pierwszego dnia nie zapłakał ani razu. Jego nieszczęście zostało zamknięte w niewielkim, skrytym przed światem zakamarku. Potworna pustka dopadała go wyłącznie wtedy, kiedy stał sam na wachcie, a pozostali pogrążeni byli w głębokim śnie.

Ale nawet wtedy Alek ćwiczył sztukę powstrzymywania łez.
-	Nie jestem już dzieckiem - powiedział.
-	Wiem. - Głos Volgera złagodniał nieco. - Ale twój ojciec poprosił mnie, abym zaczekał, i mam zamiar uszanować jego wolę. Obudź ludzi, Alek, a po śniadaniu będziemy mieli lekcję fechtunku. Musisz popracować nad refleksem do popołudniowej jazdy.
Alek wpatrywał się w Volgera jeszcze chwilę, ale w końcu skinął głową.
Poczuł tęsknotę za szablą w dłoni.
- En garde, proszę.
Alek uniósł szablę i wykonał zasłonę. Volger wolno go okrążał, sprawdzając postawę przez dobrą minutę.
-	Większy ciężar na tylną stopę - powiedział w końcu. -
Ale poza tym do przyjęcia.
Chłopak przeniósł ciężar do tyłu, ale mięśnie już zaczynały go boleć. Długie dni spędzone w kabinie odbiły się na formie. Ta lekcja będzie bolała.
Naturalnie ból zawsze był podstawowym celem hrabiego Volgera. Kiedy Alek rozpoczął trening w wieku dziesięciu lat, spodziewał się, że fechtunek będzie niezwykle ekscytującą zabawą. Tymczasem pierwsza lekcja polegała na staniu bez ruchu przez kilka godzin, podczas których Volger szydził z niego, ilekroć wyciągnięte ramię zaczynało drżeć.
Przynajmniej teraz, w wieku piętnastu lat, pozwalano mu na skrzyżowanie ostrzy.
Volger przyjął postawę.

-	Na początku wolno. Będę wywoływał twoje zastawy - po
wiedział hrabia i zaczął atakować, wykrzykując nazwy parowań
przy ataku. - Tercja... znów tercja. A teraz prima. Strasznie,
Alek. Za bardzo opuszczasz ostrze! Dwa w tercji. A teraz po
wrót do zasłony. I kwarta. Po prostu fatalnie. Jeszcze raz...
Ataki hrabiego nasilały się, ale on zamilkł, oczekując, że Alek sam zacznie wybierać zasłony. Ostrza błyskały, stopami wzniecali kurz w snopach światła słonecznego przedzierającego się przez ściany stodoły.
To było dziwne uczucie fechtować w chłopskich ubraniach, kiedy nie ma służby gotowej pospieszyć z ręcznikiem czy wodą. Myszy śmigały im pod stopami, a wielki pożoga spoglądał na nich niczym jakiś żelazny bóg wojny. Co kilka minut hrabia Volger zarządzał przerwę i wpatrywał się w machinę, jakby pragnął odnaleźć w jej stoickim milczeniu cierpliwość, by wytrzymać nieporadne techniki Alka.
Następnie wzdychał i mówił:
-	Jeszcze raz...
Alek poczuł, że w miarę ćwiczeń coraz bardziej się koncentruje. W odróżnieniu od lekcji fechtunku w specjalnej sali, tutaj nie było luster wzdłuż ściany, a Klopp i pozostali członkowie załogi byli zbyt zajęci sprawdzaniem silników cyklopa, żeby się przyglądać ich treningowi. Nic nie odciągało uwagi Alka; był jedynie śpiew stali i szuranie stóp.
Kiedy sparring stał się zajadlejszy, Alek uświadomił sobie, że nie założyli jeszcze masek. To on zawsze błagał nauczyciela, żeby bili się bez maski ochronnej, ale nie pozwalali na to rodzice.
-	Dlaczego właśnie Serbię? - zapytał nagle Volger.

Alek opuścił zasłonę.
-	Przepraszam?
Hrabia odepchnął opuszczoną lekko gardę chłopaka i sięgnął klingą jego nadgarstka.
-	Co, u diaska?! - krzyknął Alek, rozcierając rękę. Sztych ćwiczebnej szabli był tępy, ale i tak zostawiał siniaki, kiedy dochodził celu.
-	Nie opuszczaj gardy, dopóki przeciwnik tego nie zrobi, Wasza Wysokość. Nie w czasie wojny.
-	Ale zapytałeś mnie... - zaczął Alek, po czym westchnął i podniósł klingę. - No dobrze. Ćwiczymy dalej.
Hrabia zaczął od kolejnego gradu ciosów, spychając chłopaka do defensywy. Zgodnie z zasadami, dobrze przeprowadzony atak kończył się kontaktem z ostrzem przeciwnika. Ale Volger ignorował parowania i wykorzystując brutalną siłę, zdobywał pole.
-	Dlaczego Serbię? - zapytał ponownie, spychając Alka w stronę tylnej ściany stodoły.
-	Bo Serbowie są sojusznikami Rosji! - krzyknął Alek.
-	W rzeczy samej. - Volger nagle zakończył atak, odwrócił się i odszedł. - Stary alians między Słowianami.
Alek zamrugał. Pot zalewał mu oczy, a serce tłukło się w piersi.
Volger przyjął postawę w środku stodoły.
-	En garde, sir.
Alek zbliżył się ostrożnie z uniesionym ostrzem.
Hrabia znów zaatakował, ignorując zasady pierwszeństwa. To nie była lekcja fechtunku, uświadomił sobie chłopak, raczej przypominało to... prawdziwy pojedynek. Skoncentro-

wał się, pozwalając świadomości spłynąć na klingę. Podobnie jak w pożodze, tutaj stal była przedłużeniem jego ciała.
-	A kto jest najściślej sprzymierzony z Rosją? - zapytał Volger bez najmniejszej nawet zadyszki.
-	Wielka Brytania.
-	Niekoniecznie. - Ostrze hrabiego przedarło się przez gardę Alka i mocno uderzyło w jego prawe ramię.
-	Auć! - Chłopak opuścił gardę i przez chwilę rozcierał ramię. - Na miłość boską, Volger! To lekcja fechtunku czy dyplomacji?
Volger uśmiechnął się.
-	Najwyraźniej Wasza Wysokość potrzebuje wskazówek w obu tych dziedzinach.
-	Ale dowództwo brytyjskiej floty było u Rosjan w zeszłym roku! Ojciec mówił, że Niemcy zamartwiali się tym bardzo.
-	Ale to nie jest przymierze, Alek. Jeszcze nie. - Uniósł klingę. - W takim razie kto jest sprzymierzony z Rosjanami?
-	Chyba Francja. - Alek przełknął ślinę. - Mają przecież traktat, prawda?
-	Słusznie.
Volger zatrzymał się na moment, kreśląc jakiś wzór sztychem, po czym zmarszczył brwi.
-	Unieś broń. Nie będę cię dłużej ostrzegał, tak jak nie będą
cię ostrzegać twoi wrogowie.
Alek westchnął i przyjął postawę. Czuł, że za mocno ściska rękojeść, i rozluźnił dłoń. Czy Volger uważał, że przyda mu się na coś to odwracanie uwagi?
-	Skoncentruj się na moich oczach - powiedział hrabia -
a nie na sztychu.

-	A propos oczu, nie mamy masek.
-	Na wojnie nie nosi się masek.
-	Ale też nie ma za wiele pojedynków na szable. Ostatnio już nie.
Na to Volger uniósł brew i Alek miał chwilę triumfu. Obaj potrafili grać w grę polegającą na irytowaniu przeciwnika.
Mężczyzna zrobił wypad, Alek sparował i wreszcie przypuścił kontratak. Ostrze jego szabli minęło ramię Volgera o włos.
Wycofał się i zastawił.
-	Powtórzmy sobie wszystko - powiedział Volger, wciąż błyskając szablą. - Austro-Węgry zemszczą się na Serbii. I co się wtedy stanie?
-	Żeby chronić Serbię, Rosja wypowie wojnę Austro-Wę-grom.
Kiedy Alek mówił, jego uwaga była skoncentrowana na tańcu szabel. Bez masek wszystko było przedziwnie klarowne. Poznał kilku oficerów z niemieckich szkół wojskowych, w których zakładanie masek uznawano za przejaw tchórzostwa. Blizny zdobiły ich twarze na podobieństwo okrutnych uśmiechów.
-	A dalej? - dopytywał się Volger.
-	Niemcy będą bronić honoru chrzęstów, wypowiadając wojnę Rosji.
Volger zrobił wypad, by dosięgnąć kolana Alka, co było sprzeczne z zasadami.
-	I dalej?
-	Kto to wie?! - wykrzyknął Alek, uderzając w szablę Volge-ra. Uświadomił sobie, że stracił równowagę: za bardzo odsłonił ciało. Obrócił się, żeby poprawić postawę. - W jakiś sposób Anglicy znajdą się w konflikcie. Darwiniści kontra chrzęsty.
-	
Volger rzucił się do przodu i jego szabla zawirowała, owijając się wokół broni Alka jak wąż i wyrywając mu ją z dłoni. Kiedy szabla przelatywała przez stodołę, widać było jedynie blask metalu, po czym z głośnym stukiem zagłębiła się w na poły spróchniałej ścianie.
Hrabia zbliżył się i przystawił sztych do gardła Alka.
-	Jaką więc naukę wyniosłeś z dzisiejszej lekcji, Wasza Wy
sokość?
Alek wpatrywał się w niego.
-	Że dyskusja o polityce podczas fechtunku, hrabio Volger,
jest idiotyczna.
Volger uśmiechnął się.
-	Być może dla większości ludzi. Ale niektórzy rodzą się, nie
mając wyboru. Gra państw przysługuje ci z urodzenia, Alek.
Polityka jest częścią wszystkiego, co robisz.
Chłopak odepchnął ostrze Volgera. Bez szabli w dłoni poczuł się nagle zmęczony. Nie miał też siły, by spierać się o oczywistości. Jego narodziny wstrząsnęły tronem austro-węgier-skim, a teraz śmierć rodziców zachwiała delikatną równowagą panującą w Europie.
-	Zatem to ja jestem odpowiedzialny za tę wojnę - stwierdził z goryczą.
-	Nie, Alek. Chrzęsty i darwiniści wcześniej czy później znaleźliby do niej pretekst. Ale, być może, będziesz w stanie odcisnąć na niej swoje piętno.
-	W jaki sposób? - zapytał Alek.
Wtedy hrabia zrobił coś dziwnego. Chwycił swoją szablę za klingę i podał ją mu głowicą, jakby oddawał ją zwycięzcy.
-	Zobaczymy, Alek. Zobaczymy.

DZIESIĘĆ
Skierował stery w bok i poczuł, jak przesuwa sie prawa
stopa pożogi.
-	Właśnie tak - powiedział Otto Klopp. - Teraz wolno.
Alek znów trącił przekładnie i maszyna krocząca posunęła się jeszcze dalej. Manewrowanie w tak ciasnych pomieszczeniach było prawdziwie irytujące, jedno uderzenie barku pożogi mogło rozwalić tę spróchniałą stodołę na kawałki. W końcu wszystkie te drgające wskaźniki i przekładnie zaczęły mieć sens. Nieco więcej ciśnienia w kolanach mogło się przydać...
Wraz z kolejnym przechyłem sterów udało mu się - wizjer zrównał się z postrzępioną wnęką w ścianie stodoły. Popołudniowe słońce wpadło do kabiny, a przed nimi rozpostarły się pola. W oddali sunął dwunastonożny kombajn zbożowy, za nim zaś posuwał się tuzin rolników i czteronożna ciężarówka, na którą wrzucano snopy.
Hrabia Volger położył Alkowi dłoń na ramieniu.
-	Poczekaj, aż znikną.

-	Przecież wiem - odparł chłopak. Wciąż był obolały. Jak
na jeden dzień miał dosyć porad Volgera.
Kombajn wolno kroczył po polu, w końcu jednak zniknął za niewielkim wzgórzem. Robotnicy wyglądający jak czarne kropki na horyzoncie ruszyli za nim. Wkrótce Alek stracił ich z oczu, ale dalej czekał.
W końcu w interkomie zabrzmiał głos Bauera.
-	Ostatni już poszedł, sir.
Kapral Bauer miał sokoli wzrok artylerzysty. Dwa tygodnie wcześniej awansował na dowódcę machiny kroczącej. Mistrz Hoffman był najlepszym inżynierem Gwardii Habsburgów. Ale teraz obaj byli wyłącznie zbiegami.
Alek zaczął powoli rozumieć, z czego zrezygnowali dla niego jego ludzie: poświęcili swoje stopnie, rodziny i przyszłość. Gdyby ich schwytano, całą czwórkę powieszono by jako dezerterów. Sam książę Aleksander naturalnie zniknąłby bez śladu, dla dobra cesarstwa. Niepewność co do tego, kto jest dziedzicem tronu, była ostatnią rzeczą, jakiej potrzebował kraj w stanie wojny.
Wyprowadził pożogę ze stodoły posuwistym krokiem, którego nauczył go Klopp. Usuwał wielkie ślady, jakie zostawiała machina, wraz z wszelkimi innymi znakami świadczącymi, że ktokolwiek się tu ukrywał.
-	Jest panicz gotowy do pierwszego biegu? - zapytał Klopp.
Alek pokiwał głową, rozciągając palce. Był zdenerwowany,
ale zadowolony, że w końcu kieruje pojazdem w dzień, a nie w ciemną noc.
Poza tym upadki machiny nie były aż takie straszne. Co prawda wszyscy będą posiniaczeni i poobijani, ale mistrz Klopp potrafi błyskawicznie postawić pożogę na nogi.

Silniki zaczęły pracować w szybszym rytmie, a swąd spalin mieszał się z zapachem siana i kurzu. Alek wysunął machinę, aż zatrzeszczało drewno, kiedy przecisnęła się przez wrota na świeże powietrze.
- Gładko i sprawnie, paniczu! - stwierdził Klopp.
Nie było czasu na uprzejmości. Znajdowali się na otwartej przestrzeni. Alek wyprostował w pełni maszynę, a jej silniki zawyły na najwyższych obrotach. Pchnął ją do przodu, z każdym krokiem zwiększając odległość między metalowymi stopami. W końcu nastąpił moment, w którym zaczął biec - stopy były równocześnie w powietrzu, a kabina drżała z każdym uderzeniem o podłoże.
Alek usłyszał, jak miażdży żyto. Trasę pożogi będzie łatwo dostrzec z aeroplanu, ale do nocy kombajn zawróci i zatrze olbrzymie ślady.

Wpatrywał się w cel - brzeg strumienia porośnięty drzewami.
To był jego najszybszy bieg w życiu. Przemieszczał się szybciej niż konno, szybciej nawet niż w ekspresie do Berlina. Każdy dziesięciometrowy krok zdawał się wydłużać w nieskończoność sekundy biegu za sprawą olbrzymich rozmiarów maszyny. Po długich nocach ukradkowego przedzierania się przez knieję dudniące skoki dodawały skrzydeł.
Ale widząc zbliżający się brzeg strumienia, Alek zaczął się zastanawiać, czy machina nie porusza się zbyt szybko. Jak niby miał się teraz zatrzymać?
Puścił na chwilę stery i nagle wszystko zaczęło się psuć. Prawa stopa opadła za szybko... i machina poleciała w przód na złamanie karku.
Alek sprowadził lewą nogę na ziemię, ale ciężar cyklopa zaburzył równowagę i poniósł go dalej. Musiał zrobić kolejny krok, jak zataczający się pijak, który nie jest się w stanie zatrzymać.
-	Paniczu... - zaczął Otto.
-	Bierz stery! - krzyknął Alek.
Klopp chwycił stery i skręcił, wysuwając jedną z nóg i przechylając cały pojazd w tył. Fotel pilota obrócił się i Volger za-kołysał się gwałtownie na pasach u sufitu, ale w przedziwny sposób Klopp nie puścił sterów.
Pożoga sunął z jedną nogą wyciągniętą przed siebie, ryjąc w ziemi i ścinając łodygi żyta. Kurz wpadł do kabiny i Alek spostrzegł, że brzeg strumienia pędzi w ich stronę.
Machina stopniowo zwalniała, w ostatniej chwili podniosła się... i znów stała na dwóch nogach, skryta między drzewami ze stopami zanurzonymi w strumieniu.

Alek patrzył, jak kurz i ścinki zboża wirują w wizjerze. Chwilę później zaczęły mu drżeć dłonie.
-	Doskonale, paniczu! - stwierdził Klopp, waląc go po plecach.
-	Ale przecież niemal doprowadziłem do upadku!
-	Naturalnie, że tak! - zaśmiał się Klopp. - Każdy się przewraca, kiedy biegnie po raz pierwszy.
-	Każdy co robi?
-	Każdy się przewraca. Ale postąpiłeś mądrze, oddając mi na czas stery.
Volger strząsnął kłosy żyta z kaftana.
-	Zdaje się, że pokora była dość męczącym tematem dzisiejszej lekcji. Ponadto próbowaliśmy zmienić wygląd, aby upodobnić się do prawdziwych ludzi z gminu.
-	Pokor a? - Alek zacisnął pięści. - Znaczy, że wiedzieliście, że się przewrócę?
-	Oczywiście - odparł Klopp. - Jak mówiłem, każdy się przewraca za pierwszym razem. Ale oddałeś mi na czas stery. To też była niezła lekcja!
Chłopak jęknął. Klopp naprawdę był z niego zadowolony, tak jakby Alkowi udało się opanować robienie fikołków na sześcionożnym pojeździe. Nie wiedział, czy ma się śmiać, czy wygarbować mistrzowi skórę.
Wykaszlał jednak tylko kurz z płuc i przejął stery. Pożoga zareagował normalnie. Najwyraźniej ucierpiała wyłącznie duma młodego pilota.
-	Poradziłeś sobie lepiej, niż się spodziewałem - powiedział Klopp. - Szczególnie że jesteśmy wyładowani po brzegi.
-	Wyładowani? - zdziwił się Alek.
-	
-	No cóż. - Klopp zerknął z obawą na Volgera. - Przeję
zyczyłem się.
Hrabia Volger westchnął.
-	Dobra, Klopp. Skoro mamy uczyć Jego Wysokość akro
bacji na machinie kroczącej, to chyba powinien wiedzieć, że
mamy ładunek specjalny.
Mistrz pokiwał głową, a na jego ustach pojawił się złowieszczy uśmieszek. Zszedł z fotela dowódcy i przykucnął przy niewielkim panelu w podłodze.
-	Pomoże mi panicz?
Alek, już zaciekawiony, klęknął koło niego i razem zaczęli odkręcać śruby. Panel odskoczył i chłopak aż zamrugał. Zamiast kabli i zębatek ujrzał zgrabne sztabki połyskującego metalu z pieczęcią Habsburgów.
-	Czy to...?
-	Sztaby złota - odparł wesoło Klopp. - Tuzin. W sumie prawie ćwierć tony!
-	Rany boskie! - jęknął Alek.
-	Zawartość sejfu twego ojca - powiedział hrabia Volger. -Powierzona nam jako część twego dziedzictwa. Nie zabraknie nam pieniędzy.
-	Chyba nie. - Alek opadł na fotel. - A więc to jest ta twoja drobna tajemnica, hrabio? Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem.
-	To ledwo zapowiedź. - Volger machnął ręką, a Klopp zaczął zamykać panel. - Prawdziwa tajemnica czeka w Szwajcarii.
-	Ćwierć tony złota to zapowiedź? - Alek spojrzał na hrabiego. - Mówi pan serio?
Volger uniósł brew.

- Zawsze mówię serio. Idziemy dalej?
Alek wdrapał się z powrotem na fotel pilota, zastanawiając się, jakie to jeszcze niespodzianki szykuje mu hrabia.
Ruszył dalej korytem strumienia w stronę Lienzu, najbliższego miasta, w którym były warsztaty mechaniczne. Machina wymagała uzupełnienia paliwa i części zapasowych, ale mając tuzin sztab złota, mogli kupić całe miasto, gdyby była taka potrzeba. Chodziło tylko o to, by się nie zdradzić. Nie można było powiedzieć o cyklopie pożodze, że jest dyskretnym środkiem transportu.
Alek cały czas trzymał się pasa drzew porastających brzeg strumienia. Słońce już gasło i mogli się podkraść na tyle blisko miasta, żeby jutro bez problemów dotrzeć tam na piechotę.
To było dziwne uczucie: po dwóch tygodniach włóczęgi Alek miał zobaczyć innych ludzi. Nie tylko czterech członków załogi, ale całe miasteczko zwykłych obywateli, którzy nie będą wiedzieli, że wśród nich pojawił się książę.
Znów odkaszlnął i spojrzał na swoje zakurzone chłopskie przebranie. Volger miał rację - był teraz tak samo brudny jak każdy zwykły śmiertelnik. Nikt nie będzie podejrzewał, że jest kimś szczególnym. A już na pewno nikt nie pomyśli, że ten chłopak siedzi na stercie złota.
Klopp był równie zabrudzony, ale na jego obliczu wciąż widać było uśmiech zadowolenia.

JEDENAŚCIE
Chociaż pan Higby przestrzegał ją, by tego nie robiła, Deryn
Sharp i tak spojrzała w dół.
Trzysta metrów niżej burzyło się morze. Wielkie fale przewalały się po powierzchni, wicher rozdzierał białą, oświetloną blaskiem księżyca pianę na ich szczytach. A jednak tu, w górze, wczepiony w ciemnościach w bok Lewiatana, wicher był cicho. Tak jak na wykresach prądów powietrznych, wielkie stworzenie otaczała warstwa strefy ciszy.
Bez względu na panujący spokój palce Deryn mocniej zacisnęły się na takielunku, kiedy wpatrywała się w morze. W dole wszystko było zimne i mokre. I, jak wielokrotnie podkreślał pan Rigby w ciągu ostatnich dwóch tygodni, powierzchnia wody, kiedy się na nią spadło z dużej wysokości, była twarda jak kamień.
Drobne rzęski pulsowały i falowały, łaskocząc ją w palce. Deryn wyplątała jedną dłoń i przycisnęła ją do ciepłego korpusu bestii. Membrana była napięta i zdrowa, bez najmniejszych śladów wycieku wodoru.

-	Odpoczywamy sobie, co, panie Sharp? - zawołał Rigby. -A jesteśmy dopiero w połowie.
-	Ja się tylko wsłuchuję, sir - odpowiedziała. Starsi oficerowie mówili, że z szumu membrany można wszystko wyczytać. Skóra Lewiatana wibrowała rytmem silników, szuraniem jaszczurek balastowych wewnątrz, nawet głosami załogi dokoła.
-	Chyba raczej się guzdram - zadudnił bosman. - To ćwiczenia wojskowe! Wspinać się dalej, panie Sharp!
-	Tak jest! - odkrzyknęła, choć nie było powodów do pośpiechu. Pozostałych pięciu kadetów wciąż było za nią. To oni się guzdrali, przystając co chwila, by przepiąć uprząż bezpieczeństwa. Deryn wspinała się bez zabezpieczenia, jak stary wilk morski, no chyba że zwisała z brzucha podniebnej bestii...
Od strony brzusznej, sama się poprawiła - odwrotnej niż grzbietowa. W Siłach Powietrznych nienawidzono standardowego angielskiego. Na fragmenty ścian mówiło się „wręgi", jadalnia to „mesa", a liny do wspinania to „takielunek". W tej służbie inaczej mówiło się nawet na „lewo" i „prawo", co było już naprawdę nie do zniesienia.
Deryn zaczepiła piętą o poprzeczną linę i znów się podciągnęła, nie zważając na ciężki worek z obrokiem na ramieniu i pot ściekający po plecach. Nie miała tyle siły w rękach co pozostali kadeci, ale nauczyła się pomagać sobie nogami. No i może rzeczywiście trochę odpoczywała, odrobinę.
Obok niej śmignęła jaszczurka kurierska. Palce ze ssawkami przylegały do membrany jak ręka łakomczucha do ciągnącej się krówki. Nie zatrzymała się, by wyskrzeczeć rozkazy dla kadetów, ale pognała prosto do kręgosłupa. Statek postawiony był w stan gotowości bojowej, takielunek kołysał się od zawie-

szonej na nim załogi, a w powietrzu unosiły się stada sztucznych ptaszysk.
W oddali, na tle ciemnego morza, Deryn dostrzegła światła. HMS Gorgona był okrętem Royal Navy, jednostką pomocniczą krakena, a tego wieczoru holował statek, który miał posłużyć za cel manewrów.
Pan Rigby pewnie też go zauważył.
- Ruszać się, szczury lądowe! Nietoperze czekają na śniadanie! - krzyknął.
Deryn zgrzytnęła zębami i sięgnęła do kolejnej liny.
-To węźlica, baranie!
Podciągnęła się najmocniej jak potrafiła.
Oczywiście egzamin kadecki był prosty.
Przepisy lotnictwa mówiły, że należy go zdawać na ziemi, ale Deryn bez odrobiny wstydu błagała dowódców, by mogła zostać kadetem na Lewiatanie. Trzeciego dnia jej pobytu na pokładzie oficerowie skapitulowali. Mając za oknami wieże Paryża, przeszła jak burza przez kilka odczytów sekstantu, kilkanaście sygnałów flagowych i ćwiczeń z czytania map, czego dawno już nauczył ją tato. Nawet wiecznie skrzywiony bosman, pan Rigby, wykazał pewne oznaki podziwu.
Jednak po zdaniu egzaminu zadowolenie Deryn nieco osłabło. Okazało się, że nie wie wszystkiego na temat statków powietrznych. Przynajmniej na razie.
Codziennie bosman Lewiatana zwoływał młodych kadetów do mesy oficerskiej na wykład. Głównie dotyczyły one zagadnień lotniczych - nawigacji, zużycia paliwa, prognozowania

pogody oraz niezliczonych węzłów i rozkazów przekazywanych za pomocą gwizdka. Tak często rozrysowywali wnętrze statku, że Deryn znała jego wnętrzności równie dobrze jak układ ulic w Glasgow. Czasem sprzyjało im szczęście i uczyli się historii wojskowości: bitew Nelsona, teorii Fishera, taktyki walki statków powietrznych z morskimi i siłami lądowymi. A niekiedy odgrywali na makietach bitwy z nieruchawymi zeppelinami i aeroplanami kajzera.
Ale Deryn najbardziej lubiła zajęcia, podczas których specjaliści opowiadali o założeniach filozofii naturalnej. O tym, jak stary Darwin wymyślił sposób na tworzenie nowych gatunków powstających na bazie nici życia starych, które splatał ze sobą pod mikroskopem. O tym, jak ewolucja wtłoczyła łańcuch życia Deryn w każdą komórkę jej ciała. O tym, jak niezliczone mnóstwo różnych stworzeń składa się na Lewiatana - od mikroskopijnych bakterii plujących wodorem w jego brzuchu do wielkiego, okiełznanego wieloryba. O tym, jak stworzenia statku powietrznego, podobnie jak cała Natura, nieustannie ze sobą walczyły w równowadze pełnej przemocy i okrucieństwa.
Wykłady bosmana stanowiły zaledwie ułamek tego, co musiała sobie wtłoczyć w mózgownicę. Ilekroć obok przelatywał inny statek, kadeci tłoczyli się na pokładzie sygnałowym, by odczytywać wiadomości z odległych, furkoczących flag. Sześć słów na minutę bez błędu albo długie godziny służby w rejonach gastrycznych. Co godzinę ćwiczyli procedury określania pułapu Lewiatana, odpalając armatkę na sprężone powietrze i obliczając odległość na podstawie echa powracającego od morza albo upuszczając butlę z fosforyzującymi algami i mierząc czas, po którym się roztrzaska. Deryn nauczyła się w mgnieniu

oka liczyć, po ilu sekundach przedmiot pokonywał dystans od trzydziestu metrów do dwóch mil morskich.
Ale najdziwniejsze było to, że wykonywała to wszystko jako chłopak.
Jaspert miał rację: jej dziewczęce cechy nie były tu najtrudniejsze do ukrycia. Woda była ciężka, więc kąpiele na statku powietrznym odbywały się za pomocą myjki i kubła z wodą. A toalety na pokładzie Lewiatana (czyli „kingstony", jak mówili w Siłach Powietrznych) znajdowały się w ciemnych kanałach gastrycznych, w których odchody zamieniano w balast i wodór. Łatwo więc było się skryć... Jednak najtrudniejszym zadaniem była zmiana sposobu myślenia.
Deryn, oswojona z końskimi żartami Jasperta i po szkoleniu balonowym taty, zawsze uważała się za chłopczycę. Ale życie z innymi kadetami wykraczało poza kuksańce i wiązanie węzłów; przypominało przystanie do stada psów. Przepychali się i okładali, żeby zająć najlepsze miejsca przy stole kadetów w mesie. Naśmiewali się z prób odczytywania kodów flagowych czy tabel nawigacyjnych przez kolegów i z tych, którzy zostali pochwaleni przez oficerów. Bez końca stawali w szranki w pluciu na odległość, piciu rumu na czas i najgłośniejszym bekaniu.
Bycie chłopakiem było cholernie wyczerpujące.
Nie wszystko jednak było całkiem złe. Mundur lotniczy był o niebo lepszy niż jakiekolwiek dziewczęce fatałaszki. Kiedy pędzili na zajęcia z sygnalizacji albo ćwiczenia przeciwpożarowe, jej buty dudniły zawadiacko, a kaftan miał z tuzin kieszeni, włącznie ze specjalnymi schowkami na gwizdek i nóż żeglarski. Deryn nie miała też nic przeciwko bezustannym ćwiczeniom

różnych użytecznych umiejętności, takich jak rzucanie nożem, przeklinanie i nieokazywanie bólu, kiedy ktoś cię uderzył.
Ale jak chłopaki mogły tak to ciągnąć przez całe swoje pie-skie-niebieskie życie?
Deryn zsunęła ciężki worek z obolałych ramion. Dotarła do grzbietu podniebnej bestii na długo przed pozostałymi, więc mogła chwilę odpocząć.
-	Znów się guzdrzemy, panie Sharp? - zawołał ktoś.
Deryn odwróciła się i zobaczyła kadeta Newkirka, który
skrzypiąc gumowymi podeszwami, wyłaniał się zza krzywizny Lewiatana. Nie było tu falujących rzęsek, a jedynie twarde łuski grzbietowe nadające się do montowania wyciągarek czy broni.
-	Czekam, aż mnie pan dogoni, panie Newkirk - odkrzyk
nęła.
Dziwne było to zwracanie się per „pan" do innych kadetów. Newkirk wciąż miał pryszcze na twarzy i jeszcze nie opanował sztuki wiązania krawata. Ale kadeci mieli się zachowywać jak na przyszłych oficerów przystało.
Kiedy Newkirk dotarł do grzbietu, zrzucił swój bagaż i uśmiechnął się od ucha do ucha.
-	Pan Rigby jest wciąż całe m i 1 e z tyłu.
-	Jasne - stwierdziła Deryn. - Nie może nas teraz wyzywać od guzdrałów.
Stali tak chwilę, dysząc i rozglądając się.
Grzbiet podniebnej bestii aż tętnił życiem. Takielunek błyskał elektrycznymi lampami i blaskiem robaczków świetlnych. Deryn wyraźnie czuła, jak membrana drży pod krokami gdzieś

w oddali. Zamknęła oczy, starając się poczuć kompleksowość statku, setek gatunków splątanych w jeden olbrzymi organizm.
-	Cholernie tu fajnie na górze - mruknął Newkirk.
Deryn przytaknęła. Przez ostatnie dwa tygodnie zgłaszała
się na ochotnika, kiedy tylko była do wzięcia służba na otwartym pokładzie. Przebywanie na grzbiecie to było prawdziwe latanie - czuło się wiatr na twarzy i wszędzie widać było niebo - tak samo wspaniałe jak godziny wylatane w balonach taty.
Obok przemknął oddział techniczny takielarzy z dwoma wąchaczami wodoru na smyczach; stworzenia szukały przecieków w membranie. Jedno z nich sapnęło wprost na rękę Newkirka, ten zaś aż pisnął.
Takielarze zaśmiali się, a Deryn im zawtórowała.
-	Mam wołać sanitariusza, panie Newkirk? - zapytała.
-	Nic mi nie jest - warknął, wpatrując się podejrzliwie
-	
w swoją dłoń. Mama Newkirka była małpią wsteczniczką. Odziedziczył po niej słabą tolerancję na sztucznie stworzone istoty. Dlaczego więc zgłosił się do służby na takim okazie rodem z nowożytnego bestiariusza, jakim był Lewiatan, pozostawało nieodgadniona tajemnicą.
-	Po prostu nie lubię tych futrzaków na sześciu łapach.
-	Nie ma się czego bać, panie Newkirk.
-	Niech się pan da wypchać, panie Sharp - wymamrotał, podnosząc swój worek. - Chodźmy, Rigby jest tuż za nami.
Deryn jęknęła. Jej obolałym mięśniom przydałaby się kolejna minuta odpoczynku. Ale śmiała się z Newkirka, więc powróciła do niekończącej się rywalizacji. Podniosła worek i ruszyła za nim w stronę dziobu.
Bycie chłopakiem to cholerna harówka.

DWANAŚCIE
Kiedy Deryn i Newkirk zbliżali się do dziobu, nietoperze
strzałkowe zaczęły hałasować na dobre, a ich echolokacyjne popiskiwania grzechotały jak grad na blaszanym dachu.
Pozostali kadeci znajdowali się w tyle. Pan Rigby poganiał ich. Karmienie nietoperzy musiało się odbywać precyzyjnie wraz z uderzeniem bosmańskiego dzwonka.
Nagle z ciemności wyłoniła się skrzecząca wataha - przeleciało stado bombardujących jastrzębi, błyskając w mroku splotami sieci. Newkirk krzyknął, przestraszony, i potknął się o własną stopę. Runął w dół po krzywiźnie podniebnego statku, a gumowe podeszwy jego butów zaskrzypiały o membranę. W końcu się zatrzymał.
Deryn zrzuciła worek i podbiegła do niego.
-	Niech to pierzaste pająki pogonią! - zaklął chłopak, a jego krawat przekrzywił się bardziej niż zwykle. - Te ptaszyska nas zaatakowały!
-	Nic podobnego - powiedziała Deryn, wyciągając do niego dłoń.
-	
-	Mamy kłopoty z utrzymaniem równowagi, panowie? -
zawołał pan Rigby z góry. - Może rzućmy nieco światła na to
zagadnienie.
Wyciągnął gwizdek i wygrał na nim kilka wysokich, ostrych dźwięków. Kiedy wybrzmiały w membranie, pod ich stopami obudziły się robaczki świetlne. Roiły się tuż pod skórą podniebnej bestii, dając wystarczająco dużo światła, by widzieć, gdzie się stąpa, ale nie na tyle, żeby nieprzyjacielski statek dostrzegł Lewiatana na niebie.
Pomimo tego ćwiczenia wojenne miały być wykonywane w ciemnościach. To było nieco żenujące, żeby robaki były niezbędne do chodzenia.
Newkirk spojrzał pod nogi i wzdrygnął się.
-	Tych stworzeń też nie lubię.
-	Ty nie lubisz żadnych stworzeń - stwierdziła Deryn.
-	No tak, ale te pełzające są najgorsze.
Deryn i Newkirk wspięli się z powrotem; teraz znajdowali się za grupą kadetów. Ale dziób był już w zasięgu wzroku. Nietoperze pokrywały go niczym opiłki magnes. Ich świergot dobiegał ze wszystkich stron.
-	Zdaje się, panowie, że są głodne - ostrzegł pan Rigby. -
Uważajcie, żeby was nie pogryzły!
Newkirk zrobił nerwową minę i Deryn musiała mu sprzedać kuksańca.
-	Nie bądź głupi. Pokładowe nietoperze strzałkowe jedzą tylko owady i owoce.
-	Jasne, i metalowe szpikulce - wymruczał. - To cholernie nienaturalne.
-	Robią jedynie to, do czego zostały zaprojektowane, New-
-	
kirk - zawołał pan Rigby. Chociaż obowiązywał zakaz eksperymentów na ludzkich łańcuchach życia, kadeci często rozprawiali o tym, czy przypadkiem ktoś nie dorobił bosmanowi nowych uszu. Potrafił usłyszeć niewyraźny szept przy dziesięciu w skali Beauforta.
Na widok worków z obrokiem nietoperze zachowywały się coraz głośniej, walcząc o dogodne miejsce na półkuli dziobu. Kadeci spięli się liną zabezpieczającą i rozciągnęli na całą szerokość, przygotowując worki.
-	Panowie, zaczynamy! - krzyknął pan Rigby. - Rzucajcie
mocno i z rozmachem!
Deryn otworzyła worek i zanurzyła w nim dłoń. Jej palce zacisnęły się na suszonych figach, z których każda miała przytwierdzony niewielki metalowy szpikulec. Kiedy je cisnęła, fala nietoperzy wzniosła się i trzepocząc skrzydłami, rozpoczęła walkę o pożywienie.
-	Nie lubię tych ptaków - mruknął Newkirk.
-	To nie są ptaki, głupolu - powiedziała Deryn.
-	A niby co by to mogło być innego? Deryn jęknęła.
-	Nietoperze są ssakami. Tak jak konie albo ty czy ja.
-	Latające ssaki! - Newkirk pokręcił głową. - Ciekawe, co
ci magicy jeszcze wymyślą?
Deryn przewróciła oczami i rzuciła kolejną garść pożywienia. Newkirk był znany z tego, że przysypiał na zajęciach z filozofii naturalnej.
Mimo to musiała przyznać, że widok nietoperzy wcinających metalowe szpilki jest dość drastyczny. Ale, zdaje się, ta dieta nie była bolesna.

-	Rozrzucajcie tak, żeby wszystkie się najadły! - krzyknął pan Rigby.
-	Właśnie tak za brzdąca karmiłem kaczki - wymamrotała Deryn. - Dla tych najmniejszych nigdy nie wystarczało chleba.
Zaczęła rzucać mocniej, ale bez względu na to, gdzie spadały figi, najsilniejsze nietoperze zawsze zdołały ich dopaść. Asy podniebnej technologii nie były w stanie wytrzebić u nich instynktu przeżycia najsilniejszych.
-	Wystarczy! - zawołał w końcu pan Rigby. - Nic nam po
napchanych nietoperzach! - Odwrócił się do kadetów. - A te
raz mam dla was niespodziankę, szczury lądowe. Czy ktoś
chciałby zostać na grzbiecie?
Kadeci wydali okrzyk radości. Zwykle schodzili po linach do gondoli na ćwiczenia wojskowe. Tymczasem nic nie mogło się równać z obserwowaniem z górnego pokładu nietoperzy atakujących metalowymi pociskami.
HMS Gorgona znalazł się już w polu rażenia, ciągnąc cel. Celem był starzejący się już szkuner bez świateł, choć jego białe żagle łopotały zawadiacko na tle ciemnej morskiej tafli. Na Gorgonie odcięli cumę i odpłynęli na milę. Wypuścili flarę sygnalizacyjną, by pokazać, że można zaczynać.
-	Z drogi, chłopcy - dobiegło ich z tyłu.
Był to doktor Busk, chirurg na Lewiatanie i główny specjalista.
Trzymał pistolet pneumatyczny, jedyną broń osobistą dopuszczalną na statku napędzanym wodorem. Wszedł między nietoperze, których ciemne sylwetki pierzchały mu spod stóp.
-	No chodź! - Deryn chwyciła Newkirka za ramię i pobiegła
do zakrzywienia burty Lewiatana, żeby lepiej widzieć.

-	Proszę postarać się nie spaść, panowie! - zawołał pan
Rigby.
Deryn zignorowała to ostrzeżenie, kierując się aż do krawędzi takielunku. Bosman powinien zajmować się kadetami, ale najwyraźniej wydawało mu się, że ma im też matkować.
Jaszczurka kurierska przemknęła obok Deryn i stawiła się przed głównym specjalistą.
-	Może pan zaczynać natarcie, doktorze Busk - odezwała
się głosem kapitana.
Busk skinął głową - jak zwykle robili ludzie na wiadomość od jaszczurki kurierskiej, choć było to bezcelowe - i uniósł pistolet.
Deryn zaczepiła się ramieniem o linę.
-	Niech pan zasłoni uszy, panie Newkirk.
-	Tak jest, sir!
Pistolet wystrzelił z głośnym trzaskiem. Deryn zadrżała przytulona do membrany, a wystraszone nietoperze uniosły się jak przepastny czarny kobierzec na wietrze. Huragan skrzydeł i połyskujących ślepi zakręcił się wściekle w powietrzu. Newkirk skulił się, przyciskając mocniej do burty statku.
-	Niech pan nie będzie głuptasem - powiedziała. - Jeszcze nie są gotowe do ataku.
-	Cóż, mam taką nadzieję!
Chwilę później zabłysło światło szperacza spod głównej gondoli, a jego promień przeciął ciemność. Nietoperze poleciały prosto do oświetlonego punktu, ponieważ splecione nici życia ćmy i komara prowadziły je równie pewnie jak kompas.
Snop światła wypełniły ich drobne, trzepoczące postacie, niczym tuman kurzu unoszący się w świetle słonecznym. Wtedy

promień zaczął się kołysać na prawo i lewo, a horda nietoperzy bezbłędnie podążała za nim po niebie. Wypełniały całą jego szerokość, furkocząc coraz bliżej celu unoszącego się na falach.
Ruch snopa światła był doskonale obliczony i sprowadzał precyzyjnie chmarę nietoperzy nad szkuner...
...gdy nagle światło stało się krwistoczerwone.
Deryn słyszała wrzaski nietoperzy; ich odgłosy docierały do niej mimo warkotu silnika i bojowych okrzyków załogi Le-wiatana. Ten gatunek panicznie bał się czerwonego koloru -paraliżował go i napawał przerażeniem.
Kiedy spadły szpikulce, horda zaczęła się rozpraszać, zbijając w mniejsze chmary, które wracały do swoich gniazd na pokładzie Lewiatana. W tej samej chwili szperacz dotarł do celu.
Szpikulce wciąż spadały. Tysiącami błyskały jak metalowy deszcz w karmazynowym świetle, rwąc żagle szkunera na strzępy. Nawet z tej odległości Deryn widziała poszarpany drewniany pokład, chylące się maszty i poszatkowaną tkaninę.
-	Ha! - wykrzyknął Newkirk. - Kilka takich ataków po
winno pokazać Niemcom, gdzie raki zimują!
Deryn zmarszczyła brwi, wyobrażając sobie, co stałoby się, gdyby na statku była załoga. Nie byłby to piękny obrazek. Nawet drednot straciłby działa pokładowe i flagi, a armia lądowa zostałaby pocięta na kawałki przez spadające z nieba szpikulce.
-	Czy to dlatego się zaciągnąłeś? - zapytała. - Bo nienawidzisz Niemców bardziej niż sztucznych zwierząt?
-	Nie - odparł. - Służba w lotnictwie to pomysł mojej mamy.
-	Ale czy nie jest przypadkiem małpią wsteczniczką?
-	
-	Tak, uważa, że to bezeceństwo tworzyć sztuczne istoty. Ale gdzieś usłyszała, że na wojnie najbezpieczniej jest w powietrzu. - Wskazał poszatkowaną sylwetkę statku. - Nie tak niebezpiecznie jak tam, na dole.
-	To pewne - odparła Deryn, poklepując buczącą skórę statku. - Ej, popatrz... teraz dopiero będziemy mieli widowisko!
Kraken wybierał się na łowy.
Snopy światła dwóch szperaczy z Gorgony wystrzeliły w ciemność, błyskając kolorami sygnałowymi mającymi wezwać bestię. Kiedy światła dosięgły szkunera, zmieniły się w oślepiającą biel, ukazując zniszczenia, jakie poczyniły na nim nietoperze z Lewiatana. Prawie nic nie zostało z żagli, a takielunek wyglądał jak plątanina przeżutych sznurówek. Pokład pokrywały drzazgi i błyszczące szpikulce.
-	Do stu beczek suchego piachu! - krzyknął Newkirk. -
Zobacz tylko, co....
Ucichł, kiedy pierwsze ramię morskiej bestii przebiło powierzchnię wody.
Wielka macka unosiła się nad tonią, a słony deszcz spadał z całej jej długości. Kraken Marynarki Królewskiej był kolejną istotą Huxleya, stworzoną, jak czytała Deryn, z łańcuchów życia ośmiornicy i gigantycznej kałamarnicy. W świetle szperaczy jego ramię rozwijało się niczym olbrzymi, wolno poruszający się bicz.
Macka bez pośpiechu owinęła się wokół szkunera, a przyssawki przylgnęły do kadłuba. Wtedy do pierwszego dołączyło drugie ramię i każde zajęło się swoją burtą. Szkuner pękł jak skorupka orzecha, a po czarnej wodzie do uszu Deryn dobiegł ohydny odgłos rozdzieranego drewna.

Spod powierzchni wypełzło jeszcze więcej macek, by również owinąć się wokół statku. W końcu z wody wychynął łeb krakena, którego jedno ślepie chwilę przyglądało się Lewiata-nowi, po czym bestia wciągnęła szkuner pod fale.
Wkrótce na wodzie unosiły się tylko szczątki statku.
Działa Gorgony oddały salut.
-	Hmmm - mruknął Newkirk. - Myślę, że to jednak flota miała ostatnie słowo. Łajdaki.
-	Nie sądzę, żeby ktokolwiek na pokładzie szkunera przejął się tym krakenem - stwierdziła Deryn. - Zabicie po raz drugi raczej nie boli.
-	A tak, bo to myśmy dokonali dzieła zniszczenia. Jesteśmy wspaniali, niech to śledź pokąsa!
Pierwsze nietoperze już wróciły, co oznaczało, że kadeci musieli zejść, by przytargać więcej obroku. Deryn napięła zmęczone mięśnie. Nie chciała się ześliznąć i wylądować tam, z tym krakenem. Bestia prawdopodobnie była zła, że nie dostała na śniadanie smacznych marynarzy, a Deryn nie miała ochoty poprawiać jej osobiście nastroju.
W sumie atak nietoperzy plujących metalowymi szpikulcami sprawił, że poczuła się słabo. Może Newkirkowi marzyły się bitwy, ale ona wstąpiła do Sił Powietrznych, by latać, a nie rozszarpywać na strzępy jakichś biedaków kilkaset metrów w dole.
Niemcy i ich austro-węgierscy kumple nie byli z pewnością tak głupi, żeby zaczynać wojnę, bo ktoś zamordował jakiegoś arystokratę. Chrzęsty przypominały mamę Newkirka. Bały się sztucznych zwierząt i czcią otaczały swoje machiny. Czy wydawało im się, że tłum ich kroczących ustrojstw i bzyczących

samolocików jest w stanie sprostać darwinistycznej potędze Rosji, Francji i Wielkiej Brytanii?
Deryn Sharp pokręciła głową i stwierdziła, że całe to gadanie o wojnie to jedna wielka bujda. Armie chrzęstów z całą pewnością nie chciały się bić.
Odwróciła się od potrzaskanego wraku szkunera i zaczęła schodzić za Newkirkiem po drżącym boku Lewiatana.

TRZYNAŚCIE
Kiedy znaleźli się na ulicach Lienzu, Alka przeszyły
dreszcze.
Widywał już takie jarmarki, pełne gwaru i zapachu rzezi oraz gotującego się pożywienia. Uroczo wyglądały jedynie z perspektywy machiny kroczącej bez dachu bądź karety. Jednak Alek nigdy nie spacerował po takim miejscu.
Ulicami przetaczały się z łoskotem wozy parowe, wypluwając ze swych wnętrzności gorące wyziewy. Wiozły węgiel, zamknięte w klatkach kury, które darły się wniebogłosy, oraz wysypujące się z przeładowanych pak towary. Alek co krok ślizgał się na ziemniakach i cebulach walających się na kocich łbach. Połcie surowego mięsa zwisały z długich drągów niesionych przez ludzi na ramionach, a wyładowane muły dźgały Alka co chwila końcówkami kijów i drewna opałowego.
Ale najgorsi byli tu ludzie. W niewielkiej kabinie pożogi przyzwyczaił się już do odoru niemytych ciał. Jednak w Lienzu setki plebejuszy wyległy na ulice podczas sobotniego targu

i stale wpadały na Alka ze wszystkich stron, depcząc mu po stopach bez słowa przeprosin.
Przy wszystkich straganach ludzie głośno biadolili nad cenami, jakby mieli obowiązek targowania się przy każdej transakcji. Ci, którzy się akurat nie sprzeczali, rozmawiali o błahych sprawach - że lato jest gorące, że truskawki nie obrodziły albo że czyjś wieprzek nie wygląda zdrowo.
Ich ciągły jazgot o niczym, podejrzewał Alek, miał jakiś sens, ponieważ zwykłym ludziom nie przytrafiało się nic ważnego. Ale brak głębszego znaczenia tych rozmów był przytłaczający.
-	Czy zawsze tak jest? - zapytał Volgera.
-	Jak, Alku?
-	Czy ich rozmowy zawsze są tak trywialne? - Jakaś starsza kobieta wpadła na niego, po czym zaklęła pod nosem. -I niegrzeczne?
Volger zaśmiał się.
-	Świadomość większości ludzi nie wykracza poza ich
brzuch.
Alek zobaczył furkoczącą stronę z gazety wciśniętą do połowy w błoto kołem jakiegoś wozu.
-	Ale przecież muszą wiedzieć, co się stało z moimi rodzicami. I że nadchodzi wojna. Myślisz, że tak naprawdę są zaniepokojeni i tylko udają beztroskę?
-	Cóż, Wasza Wysokość, podejrzewam, że większość z nich nie potrafi czytać.
Alek zmarszczył brwi. Ojciec zawsze dawał pieniądze na szkoły katolickie i wspierał ideę powszechnego prawa wyborczego, bez względu na status społeczny wyborcy. Ale przysłu-

chując się paplaninie tego tłumu, chłopak zaczął wątpić, czy plebejusze w ogóle rozumieją sprawy państwa.
-	Jesteśmy, panowie - powiedział Klopp.
Sklep z częściami znajdował się w solidnie wyglądającym kamiennym budynku na skraju placu targowego. Otwarte drzwi prowadziły do chłodnego, litościwie cichego, ciemnego wnętrza.
-	Tak? - Z cienia dobiegł ich czyjś głos.
Kiedy wzrok Alka przyzwyczaił się do ciemności, zobaczył mężczyznę przyglądającego im się znad warsztatu, którego blat zawalony był przekładniami i sprężynami. Na ścianach wisiały większe części - w półmroku piętrzyły się zwaliste zarysy osi, tłoków, a nawet całego silnika.
-	Potrzeba nam tylko kilku gratów - odezwał się Klopp.
Mężczyzna zmierzył ich wzrokiem, przyglądając się bacznie
chłopskim ubraniom, które kilka dni temu ukradli ze sznura. Całą trójkę pokrywały wczorajszy kurz i kłosy żyta. Mechanik wrócił do swojej pracy.
-	Nie zajmuję się maszynami rolniczymi. Spróbujcie szczęścia u Klugego.
-	Wystarczy to, co jest tutaj - odparł Klopp. Podszedł bliżej i rzucił sakiewkę na blat. Uderzyła w drewno ze stłumionym chrzęstem i widać było, że jest wypchana monetami.
Mężczyzna uniósł brew, po czym pokiwał głową.
Klopp zaczął wymieniać przekładnie, bezpieczniki i kable, części pożogi, które zużyły się w trakcie dwutygodniowej podróży. Sprzedawca co jakiś czas przerywał mu pytaniami, nie spuszczając jednak ani na chwilę oczu z sakiewki.
Alek zauważył, że zmienił się akcent mistrza Kloppa. Zwykle

mówił w sposób jasny, przejrzysty i dość wolno, tymczasem teraz jego słowa zlewały się i terkotały w melodii plebejskiego żargonu. Przez chwilę chłopak myślał, że Klopp udaje, ale po chwili zrozumiał, że jest to jego zwykły sposób mówienia. Być może właśnie przed szlachtą usiłował starannie artykułować słowa.
Wydało mu się dziwne, że przez trzy lata nauki nigdy nie słyszał, jak jego mistrz mówi naprawdę.
Kiedy zamknęli listę sprawunków, sprzedawca wolno pokiwał głową. I nagle jego wzrok spoczął na Alku.
-	A może jeszcze coś dla chłopca?
Wyciągnął ze szpargałów zabawkę. Był to model sześcio-nożnej maszyny kroczącej, osiemsettonowej naziemnej fregaty klasy Mefisto. Nakręciwszy sprężynę, sprzedawca wyjął kluczyk z jej grzbietu. Zabawka zaczęła się poruszać, gwałtownymi zrywami przepychając się wśród przekładni i śrubek na stole.
Mężczyzna podniósł wzrok, pytająco unosząc brew.
Dwa tygodnie wcześniej Alek z pewnością byłby urzeczony mechanizmem, ale teraz zacinająca się zabawka wydawała mu się dziecinna. Poza tym nie do zniesienia było, że ten plebejusz nazywa go chłopcem.
Parsknął tylko na widok modelu.
-	Ktoś zupełnie pokpił sprawę z kabiną pilotów. Jeśli miałby
to być Mefisto, to powinna być bliżej dziobu.
Sprzedawca pokiwał wolno głową i rozparł się wygodnie z uśmiechem na twarzy.
-	Ależ ma panicz jak najzupełniejszą rację, prawda? Zdaje
się, że dostanę teraz dobrą lekcję mechaniki, tak?
Dłoń Alka odruchowo powędrowała do pasa, gdzie zwykle wisiała jego szabla. Oczy mężczyzny wychwyciły ten gest.

Na chwilę w pomieszczeniu zaległa głucha cisza. Wtedy Volger zrobił krok naprzód i zgarnął sakiewkę. Wyciągnął z niej złotą monetę i walnął nią z całej siły o blat.
-	Nie widzieliście nas! - powiedział głosem ostrym jak
brzytwa.
Sprzedawca nie zareagował, tylko wpatrywał się dalej w Alka, jakby chciał zapamiętać jego twarz. Chłopak nie uciekł spojrzeniem, wciąż trzymając dłoń w pobliżu nieistniejącej szabli, gotów przyjąć wyzwanie. Ale nagle Klopp pociągnął go w stronę drzwi i wywlókł na ulicę.
Gdy kurz i promienie słońca zakłuły go w oczy, Alek uświadomił sobie, co zrobił. Ten akcent, ta postawa... Mężczyzna zobaczył, kim jest naprawdę.
-	Chyba wczorajsza lekcja pokory przeszła bez echa - Vol-ger wysyczał mu do ucha, kiedy przedzierali się przez tłum, wracając do strumienia, gdzie czekał na nich cyklop.
-	To moja wina, paniczu - powiedział Klopp. - Powinienem był panicza ostrzec, żeby się panicz nie odzywał.
-	On wiedział, kiedy tylko otworzyłem usta, prawda? -rzekł Alek. - Ależ jestem głupi.
-	Wszyscy jesteśmy głupi. - Volger rzucił srebrną monetę rzeźnikowi i chwycił dwa pęta kiełbasek, nawet nie zwalniając. - Oczywiście, musieli ostrzec gildię mechaników, żeby nas wypatrywali! - Zaklął. - A my przyprowadziliśmy cię do pierwszego napotkanego zakładu, myśląc, że odrobina brudu wystarczy za idealne przebranie.
Alek zagryzł wargi. Ojciec nie pozwalał nikomu robić mu zdjęć ani malować portretów i teraz chłopak wiedział dlaczego - na wypadek gdyby kiedykolwiek musiał się ukrywać. A on

pomimo to się zdradził. Słyszał, jak bardzo zmienił się język
Kloppa. Dlaczego nie potrafił trzymać własnej buzi na kłódkę?
Kiedy dotarli do drugiego końca targu, Klopp zatrzymał ich.
-	Czuję naftę. Przynajmniej jej kupmy trochę, i nieco oleju, bo nie ujedziemy dalej nawet kilometra.
-	W takim razie pospieszmy się - powiedział Volger. - Jak znam życie, moja łapówka na nic się nie zda. - Wcisnął Alkowi do ręki monetę i rzekł: - Niech Wasza Wysokość spróbuje kupić gazetę bez wszczynania pojedynku. Musimy wiedzieć, czy wybrali już nowego następcę tronu i jak blisko wojny jest Europa.	>;
-	Ale nie odchodź daleko, paniczu - dodał Klopp.
Mężczyźni ruszyli w kierunku ustawionych w piramidę
zbiorników na paliwo, zostawiając Alka samemu sobie w tłoku. Przepchnął się przez tłum, zaciskając zęby i walcząc z naporem ludzi.
Gazety leżały na długiej ławie, przygwożdżone kamieniami, a ich rogi furkotały na wietrze. Oglądał je po kolei, zastanawiając się, którą wybrać. Ojciec zawsze powtarzał, że jedynie gazety bez zdjęć są warte lektury.
Jego wzrok spoczął na nagłówku: EUROPA SOLIDARYZUJE SIĘ PRZECIW SERBSKIEJ PROPAGANDZIE.
Wszystkie mówiły mniej więcej to samo, stwierdzając z dobitną pewnością, że po tym, co się wydarzyło w Sarajewie, cały świat stoi murem za Austro-Węgrami. Alek zastanawiał się, czy to prawda. Nawet ludzie w tym małym austriackim miasteczku niewiele robili sobie z zamachu na jego rodziców.
-	Co podać? - zapytał ktoś stanowczo.
Alek spojrzał na monetę w dłoni. Nigdy wcześniej nie trzy-

mał pieniędzy, może poza srebrnymi rzymskimi monetami z kolekcji ojca. Ta była złota i na awersie miał herb Habsburgów, a na rewersie podobiznę stryjecznego dziadka Alka - cesarza Franciszka Józefa. Człowieka, który zaprzysiągł sobie, że Alek nigdy nie wstąpi na tron.
-	Ile za to można kupić? - zapytał chłopak, starając się mó
wić jak plebejusz.
Gazeciarz wziął monetę i obejrzał ją dokładnie. Następnie wsunął do kieszeni i uśmiechnął się, jakby przemawiał do idioty.
-	Tyle, ile chcesz.
Alek chciał uzyskać konkretną odpowiedź, lecz słowa uwię-zły mu w gardle. Lepiej było zachować się jak przygłup, niż odezwać jak szlachcic.
Przełknął złość i wziął po jednym egzemplarzu każdej gazety, nawet tych, które wypełniały zdjęcia koni wyścigowych i kobiecych salonów. Może spodobają się Hoffmanowi czy Bauerowi.
Kiedy spojrzał po raz ostatni na gazeciarza, uświadomił sobie z niepokojem, co zaszło. Mówił płynnie po francusku, angielsku i węgiersku i zawsze zdumiewał swoich nauczycieli łaciny i greki. Ale książę Aleksander von Hohenberg nie radził sobie z potocznym językiem własnego ludu nawet na tyle, żeby kupić zwykłą gazetę.

CZTERNAŚCIE
Skręcili przy strumieniu, a nafta chlupotała z każdym ich
krokiem w baniakach, palącymi oparami wdzierając się Alkowi do płuc. Każdy z nich niósł po dwie bańki, więc droga powrotna do cyklopa wydawała się o wiele dłuższa niż poranny spacer do miasta.
A jednak, przez Alka, musieli zostawić większość potrzebnych przedmiotów.
-	Jak długo wytrzymamy bez części zapasowych, Klopp? -zapytał.
-	Aż ktoś nas trafi, paniczu.
-	Znaczy, aż coś się zepsuje, chciałeś powiedzieć - wtrącił się Volger.
Klopp wzruszył ramionami.
-	Cyklop pożoga to wojskowy sprzęt. A my nie mamy ani magazynu z częściami, ani cysterny, ani ekipy remontowej.
-	Lepiej było wziąć konie - wymamrotał Volger.
Alek przełożył ciężar w dłoni i odór nafty zmieszał się z zapachem wędzonych kiełbasek, które wisiały na jego szyi.

Kieszenie miał wypchane gazetami i świeżymi owocami. Czuł się jak wagabunda, który cały swój dobytek nosi na grzbiecie.
-	Mistrzu Klopp - zapytał - skoro pożoga wciąż ma pełną sprawność bojową, dlaczego po prostu nie wzięliśmy tego, czego potrzebowaliśmy?
-	I mieliśmy sobie ściągnąć wojsko na kark? - zapytał Vol-ger.
-	Oni już wiedzą, że tu jesteśmy - powiedział Alek. -Wszystko przez moją...
-	Słuchajcie! - syknął Volger.
Alek stanął. Nie słyszał niczego poza chlupotaniem nafty. Zamknął oczy. Na skraju jego świadomości pojawiło się odległe dudnienie. Tętent kopyt.
-	W krzaki! - zarządził hrabia.
Rzucili się ku brzegowi strumienia, gdzie rosły gęste zarośla. Alek kucnął, a serce waliło mu jak młotem.
Kiedy odgłos końskich kopyt się zbliżył, dołączyło do niego ujadanie psów tropiących.
Alek przełknął ślinę - ukrywanie się nie miało sensu. Nawet jeśli ogary nie złapały jeszcze ich tropu, zapach kiełbasek i nafty z całą pewnością przyciągnie ich uwagę.
Volger wyciągnął pistolet.
-	Alek, ty biegasz najszybciej. Biegnij wprost do pożogi. Ja tu ich zatrzymam z Kloppem.
-	Ale tam jest z tuzin jeźdźców!
-	To betka dla cyklopa. No, ruszaj się, Wasza Wysokość!
Alek skinął głową i cisnął kiełbaski na ziemię. Wpadł
w płytką wodę, stopy ślizgały mu się na mokrych kamieniach.

Psy nie mogły go wytropić w strumieniu, a brzeg po drugiej stronie był bardziej płaski i wolny od krzewów.
Kiedy już biegł, usłyszał odgłosy koni i psów jeszcze bliżej. Rozległ się strzał, a następnie krzyki i końskie rżenie.
Padły kolejne strzały - dudniące odgłosy karabinów. Jeźdźcy mieli przewagę liczebną nad Kloppem i Volgerem, a także większą siłę ognia. Ale przynajmniej zatrzymali się, by walczyć, i już go nie gonili. W końcu zwykli żołnierze nie mieli pojęcia, kim jest. Może nie będą sobie zaprzątać głowy wyrostkiem w chłopskim ubraniu.
Alek pędził, nie oglądając się za siebie i próbując nie wyobrażać sobie, jak kule tną jego skórę.
Strumień biegł wśród zabudowań gospodarskich i na obu jego brzegach rosła wysoka trzcina. Już widział grupę drzew, w których schowali cyklopa - niecałe pół kilometra dalej. Wcisnął głowę w ramiona i przyspieszył, skupiając uwagę wyłącznie na butach i kamieniach wzdłuż brzegu.
W połowie drogi do drzew do jego uszu dotarł straszny dźwięk: zbliżał się pojedynczy jeździec. Alek zdobył się na to, by się odwrócić, i spostrzegł konnego po drugiej stronie strumienia. Nacierał w pełnym galopie. Miał pas od karabinu owinięty wokół ramienia.
Gotował się do strzału...
Alek odwrócił się i wspiął na brzeg. Żyto na polu sięgało mu do piersi, dość, by się w nim skryć.
Rozległ się odgłos strzału - o metr na prawo od niego trysnęła w górę fontanna ziemi.
Dał nura w zboże, młócąc je rękami i nogami, i na czworakach oddalał się od strumienia.

Karabin znów szczęknął i kula świsnęła Alkowi koło ucha. Instynkt darł się jak opętany, żeby biec dalej, lecz konny z pewnością zobaczyłby poruszające się łodygi. Alek zamarł w miejscu, ciężko dysząc.
-	Celowo chybiłem! - rozległ się czyjś głos.
Alek leżał w zbożu, starając się opanować oddech.
-	Słuchaj, jesteś jeszcze chłopcem! - krzyczał dalej żoł
nierz. - Nieważne, co zrobiło tamtych dwóch, kapitan na pew
no potraktuje cię łagodnie.
Alek słyszał, jak końskie kopyta z pluskiem wchodzą do strumienia, bez pośpiechu.
Zaczął pełznąć dalej w żyto, uważając, by nie poruszać łodygami. Serce mu waliło, a pot zalewał oczy. Nigdy wcześniej nie był w takiej sytuacji - poza pancerzem cyklopa pożogi. Volger nie pozwolił mu zabrać broni do miasta, nawet noża.
Pierwszy raz stawał do pojedynku i był nieuzbrojony.
-	No, chłopcze. Nie marnuj mojego czasu, bo sam ci skórę
wygarbuję!
Alek zatrzymał się, uświadomiwszy sobie swoją przewagę -ten młody żołnierz nie wiedział, na kogo poluje. Spodziewał się pospolitego rzezimieszka, a nie szlachcica szkolonego w walce od dziesiątego roku życia.
Nie spodziewał się kontrataku.
Koń wjechał już w zboże. Alek słyszał, jak szoruje o wysokie łodygi, rozdzielając je. Wysoki, strojny pióropusz hełmu jeźdźca wyłonił się zza kłosów i chłopak opadł jeszcze niżej. Żołnierz pewnie stawał w strzemionach, żeby lepiej widzieć.

Alek znajdował się przy lewym boku konia, gdzie powinna wisieć szabla kawalerzysty. To nie to co karabin, ale lepszy rydz niż nic.
-	Nie przeciągaj struny, chłopcze. Pokaż się!
Alek obserwował pióra na hełmie jeźdźca, uświadomiwszy sobie, że zakrzywienie na pióropuszu zdradza kierunek, w którym żołnierz patrzy. Stając w strzemionach, nie miał stabilnej postawy.
Alek podpełzł bliżej, wciąż trzymając się nisko, i czekał na właściwy moment...
-	Ostrzegam cię, chłopcze. Nieważne, co ukradłeś. Nie
warto za to ginąć!
Zbliżał się coraz bardziej do konia i w końcu głowa jeźdźca odwróciła się w przeciwnym kierunku. Alek podniósł się, podbiegł kilka kroków i skoczywszy na żołnierza, złapał go za lewe ramię i pociągnął z całych sił. Kawalerzysta zaklął... i nagle jego karabin wypalił prosto w górę. Odgłos strzału wystraszył konia. Zwierzę pogalopowało w żyto, podrywając Alka z ziemi. Trzymał się ramienia żołnierza jedną ręką, drugą zaś sięgał po szablę podskakującą w pochwie.
Jeździec miotał się, starając utrzymać w strzemionach. Łokciem walił Alka w twarz jak młotem. Alek poczuł smak krwi, ale ignorując ból, sięgał do szabli.
-	Zabiję cię, chłopcze! - wykrzyknął mężczyzna, jedną rę
ką kurczowo trzymając się wodzy, drugą próbując dosięgnąć
głowy Alka kolbą karabinu.
W końcu Alek zacisnął palce na rękojeści szabli. Puścił ramię jeźdźca i padł na ziemię, a wyciągana z pochwy stal zaświszczała. Wylądował obok wciąż wierzgającego konia

i okręciwszy się na jednej nodze, uderzył płazem w koński zad.
Koń stanął na tylnych nogach, a jeździec krzyknął tylko, w końcu wylatując z siodła. Karabin wypadł mu z dłoni, on sam zaś uderzył o ziemię z ciężkim łoskotem.
Alek przedarł się przez żyto i stanął obok powalonego ka-walerzysty. Przystawił sztych do szyi żołnierza.
-	Poddaj się, panie.
Mężczyzna milczał.
Miał bladą twarz i wpółprzymknięte oczy. Nie był wiele starszy od Alka, z tą rzadką bródką i rozrzuconymi chudymi ramionami. Twarz była nieruchoma...
Alek cofnął się o krok.
-	Nic ci, panie, nie jest?
Z tyłu coś dużego i ciepłego trąciło go w plecy - był to nagle uspokojony koń. Pyskiem dotykał jego karku, wywołując zimny dreszcz.
Mężczyzna nie reagował.
W oddali padł strzał. Volger i Klopp potrzebowali pomocy. Natychmiast. Alek odwrócił się od powalonego jeźdźca i podciągnął na strzemieniu. Wodze były splątane i poskręcane, a koń wyraźnie zaniepokojony.
Chłopak oparł się na jego szyi.
-	Wszystko w porządku - wyszeptał. - Wszystko będzie
dobrze, cicho już.
Ścisnął boki konia obcasami i zwierzę ruszyło do przodu, zostawiając byłego jeźdźca w trawie.

Maszyny pożogi już pracowały.
Koń nie zawahał się, kiedy Alek wprowadził go między wielkie stalowe nogi. Musiał być szkolony do współpracy z maszynami kroczącymi - w końcu był to koń austriacki.
Alek właśnie zabił austriackiego żołnierza.
Odepchnął od siebie tę myśl i chwyciwszy dyndającą w powietrzu drabinkę, odpędził konia krzykiem i kopniakiem.
Bauer powitał go we włazie.
-	Słyszeliśmy strzały, więc zaczęliśmy grzać maszyny, sir.
-	Zuchy - pochwalił ich chłopak. - Będziemy też musieli załadować działo. Volger i Klopp są jakiś kilometr dalej i powstrzymują atak oddziału konnego.
-	Wedle rozkazu, sir. - Bauer podał mu rękę i wciągnął do środka.
Kiedy Alek dostał się do kabiny pilota, w oddali zagrzmiała cała salwa. Przynajmniej walka jeszcze się toczyła.
-	Potrzebuje pan pomocy, sir? - zapytał Hoffman. Jego bro
data, zatroskana twarz wyzierała z włazu.
Alek popatrzył na kontrolki, uświadamiając sobie, że jeszcze nie prowadził maszyny bez mistrza Kloppa przy boku. 1 oto teraz musiał sam ruszyć do bitwy.
-	Nigdy nie pilotowałeś, co? - zapytał. Hoffman pokręcił głową.
-	Jestem tylko inżynierem, sir.
-	No to może lepiej pomóż Bauerowi z działem. I zapnijcie
się dobrze.
Hoffman uśmiechnął się i zasalutował.
-	Poradzi pan sobie wyśmienicie, sir.

Alek skinął głową, a kiedy właz zamknął się gwałtownie, odwrócił się w stronę sterów. Rozmasował dłonie.
Krok za krokiem, jak mawiał Klopp.
Alek pchnął stery... Machina wyprostowała się, aż zasyczały zawory. Wielka noga zagłębiła się w strumień, wzbijając fontannę wody. Alek zrobił kolejny krok, przyspieszając.
Jednak wszystkie wskaźniki znajdowały się jeszcze na zielonych polach - silniki wciąż były chłodne.
W kilku krokach pożoga wspiął się na brzeg. Alek nacisnął wtrysk paliwa i silniki zawyły.
Wskaźniki zaczęły się piąć w górę.
Pchnął maszynę do przodu, robiąc coraz dłuższe kroki. Pod stopami zaczęły śmigać głębokie bruzdy, a dźwięk miażdżonego zboża był słyszalny pomimo ryku silników. Wyczuł moment, w którym machina zerwała się do biegu i zaczęła wykonywać potężne skoki.
Z każdym podskokiem widział przed sobą konny oddział. Żołnierze rozciągnęli się w tyralierę, formując szyk poszukiwawczy.
Alek uśmiechnął się. Klopp i Volger także czmychnęli w zboże - dlatego tak długo się trzymali.
Kierując głowy w stronę nowego zagrożenia, konni zawrócili ku pożodze.
W interkomie zatrzeszczało.
-	Gotów do odpalenia.
-	Celujcie nad głowami, Bauer. To Austriacy, poza tym Klopp i Volger kryją się gdzieś w tym zbożu.
-	W takim razie strzał ostrzegawczy. Zrozumiałem, sir.
Trzasnęły iglice kilku karabinów i Alek usłyszał, jak kule

uderzają w pancerz. Uświadomił sobie, że wizjer jest otwarty na oścież, a nie ma nikogo, kto mógłby go zamknąć.
Młody kawalerzysta, którego zabił, chybił celowo. Ale ci żołnierze strzelali, żeby zabić.
Zmienił krok machiny, tak że teraz przy każdym ruchu pożoga kołysał się na prawo i lewo. Wężowy bieg, jak nazywał to Klopp, polegał na poruszaniu się zygzakiem, niczym wąż w trawie.
Ale kręty ślad machiny nie był idealnie regularny.
Pod nim zadudniło działo... i nagle słup ziemi i dymu wzbił się tuż za jeźdźcami. Coraz szersze okręgi podmuchu przeszły przez łan jak fale po wrzuceniu kamienia do stawu. Dwa konie przewróciły się na bok, zrzucając jeźdźców.
Sekundę później niosąca pył fala uderzeniowa dotarła do Alka przez otwarty wizjer i jego dłonie zsunęły się z drążków. Pożogą szarpnęło na bok, w kierunku strumienia. Alek chwycił ponownie stery, skręcił nimi mocno i cyklop odzyskał równowagę, kołysząc się, ale wciąż stojąc.
Konni utworzyli zwartą formację, najwyraźniej szykując się do odwrotu. Jednak Alek widział, że się wahają, zastanawiają się, czy aby machina nie wymknęła się spod kontroli. Kiedy tak się kiwała na boki, wyglądała prawdopodobnie równie groźnie jak pijany kurczak. Nie wierzył, by Bauerowi udało się ponownie załadować działo, jeśli nie wyrówna chodu.
Znów zabrzmiały strzały i coś zadzwoniło Alkowi koło ucha. Kula rykoszetowała w kabinie.
Nie było sensu się zatrzymywać - stanowiłby wtedy lepszy cel - więc pochylił się nisko nad sterami, kierując wprost na oddział konnych.

Jeźdźcy ponownie zawahali się, następnie zawrócili i pogalopowali w kierunku strumienia, postanowiwszy jednak nie szarżować na pancerz.
-	Sir! To mistrz Klopp! - rozległ się głos Bauera w interko-
mie. - Stoi na wprost nas!
Alek odciągnął stery, tak jak to zrobił poprzedniego dnia, i znów machina opuściła ciężko prawą nogę i zaczęła się chylić ku upadkowi.
Jednak tym razem wiedział, co robić. Skręcił pożogę w bok, wysuwając daleko drugą stalową nogę. W wizjerze eksplodował kurz, a uszy wypełniły mu odgłosy jęczących przekładni oraz tratowanego zboża.
Poczuł, że machina odzyskała równowagę, a głęboka bruzda wytraciła jej impet.
Kiedy się zatrzymali, usłyszał dźwięk otwieranego dolnego włazu. Rozległy się krzyki i odgłosy rozwijającej się drabinki. Czy to głos Kloppa? Volgera?
Chciał zerknąć w dół przez właz do kabiny, ale został przy sterach. Kurz już się rozwiewał i w oddali zobaczył ruch - błysk hełmów i ostróg. Może powinien posłać serię z karabinu maszynowego, żeby podtrzymać ich w słusznej decyzji o odwrocie.
-	Paniczu!
Alek obrócił się na fotelu pilota.
-	Klopp! Nic ci nie jest?
-	Wystarczająco nic.
Mężczyzna podciągnął się i wszedł do kabiny. Miał podarte i zakrwawione ubranie.
-	Dostałeś?
-	Ja nie. Volger. - Klopp opadł na fotel dowódcy, dysząc
-	
ciężko. - W ramię. Hoffman już go opatruje. Ale musimy ruszać, paniczu. Oni wrócą większą siłą. Alek pokiwał głową.
-	Którędy?
-	Najpierw z powrotem nad strumień. Nafta wciąż tam jest.
-	Jasne. Naturalnie.
Kurz już opadał i patrząc w wizjer, Alek mógł znów położyć drżące dłonie na drążkach steru. Uświadomił sobie, iż miał nadzieję, że stery przejmie Klopp, ale ten wciąż dyszał, a twarz miał czerwoną jak burak.
-	Nie przejmuj się, Alek. Doskonale sobie poradziłeś.
Chłopak przełknął ślinę, zmuszając dłonie, by pchnęły po
żogę naprzód.
-	Znów niemal go położyłem.
-	No właśnie, niemal - zaśmiał się Klopp. - Pamięta panicz, jak mówiłem, że każdy pada, kiedy pierwszy raz próbuje biec?
Alek skrzywił się, stawiając wielką stopę na brzegu strumienia.
-	Jak bym mógł zapomnieć?
-	Cóż, powiem tylko, że każdy pada również, kiedy próbuje biec po raz drugi, paniczu! - Śmiech Kloppa przeszedł w kaszel, ale po chwili mistrz splunął i odchrząknął. - Oprócz ciebie. Na szczęście dla nas jest panicz Mozartem steru.
Alek patrzył przed siebie bez słowa. Nie czuł dumy po tym, jak zostawił martwego kawalerzystę w wysokiej trawie. Ten człowiek był żołnierzem i służył cesarstwu. Nie znał się na politycznych zawieruchach lepiej niż ci plebejusze w Lienzu.
Ale i tak stracił życie.

Alek poczuł się, jakby tkwiło w nim dwóch ludzi, tak samo jak kiedy stał sam na warcie; jedna jego część tłamsiła rozpacz, wpychając ją w niewielkie, ukryte w środku miejsce. Mruganiem strącał pot z powiek, szukając brzegu strumienia z drogocennymi bańkami z naftą w nadziei, że Bauer wypatruje konnych i że działo znów jest naładowane.

PIĘTNAŚCIE
Tuż po porannych ćwiczeniach z określania pułapu kadeci siedzieli przy śniadaniu, paplając o wynikach zajęć z sygnałów, rozkładzie wacht i o tym, kiedy w końcu wybuchnie wojna.
Deryn zjadła już jajko z ziemniakami. Była zajęta szkicowaniem biegu oplatających ściany i okna Lewiatana tuneli dla jaszczurek kurierskich. Stworzonka w oczekiwaniu na wiadomość zawsze wychylały główki na zewnątrz jak lisy z norki.
I wtedy nagle kadet Tyndall, który zatopiony w marzeniach, wyglądał przez okno, zawołał:
- Tylko popatrzcie na to!
Pozostali kadeci skoczyli na równe nogi i zaczęli się tłoczyć przy bulaju w mesie. W oddali, za szachownicą pól i wiosek, na horyzoncie pojawił się Londyn. Młodzieńcy krzyczeli do siebie, pokazując sobie pancerniki na Tamizie, plątaninę przecinających się linii kolejowych oraz słoniowate zwierzęta pociągowe zapełniające drogi do stolicy.
Deryn została na swoim miejscu i korzystając z okazji, podebrała kadetowi Fitzroyowi ziemniak z talerza.

-	A co, tępaki, Londynu nie widzieliście? - zapytała, przeżuwając.
-	Nie z takiej perspektywy - powiedział Newkirk. - Duże jednostki Sił Powietrznych omijają miasta.
-	Bo przecież nie chcielibyśmy wystraszyć tych wszystkich małpich wsteczniaków, co? - rzekł Tyndall, trącając Newkirka w ramię.
Newkirk zignorował zaczepkę.
-	Patrzcie, czy to nie Święty Paweł?
-	Widziałem - rzuciła Deryn, kradnąc kawałek bekonu Tyndalla. - Kiedyś leciałem nad tą okolicą na Huxleyu. To bardzo zajmująca opowieść.
-	Niech pan przestanie ględzić, panie Sharp! - powiedział Fitzroy. - Wystarczająco często słyszymy t ę opowieść.
Deryn cisnęła kawałkiem ziemniaka w okolice grzbietowe Fitzroya. Chłopak zadzierał nosa tylko dlatego, że jego ojciec był kapitanem żeglugi.
Trafiony pociskiem, Fitzroy odwrócił się od bulaja i skrzywił.
-	To my pana uratowaliśmy, pamięta pan?
-	Wy, szczury lądowe? - parsknęła. - Nie przypominam sobie pana przy wyciągarce, panie Fitzroy.
-	Może i mnie tam nie było. - Uśmiechnął się i odwrócił, by dalej podziwiać widoki. - Ale obserwowaliśmy przez te właśnie okna, jak wisi pan pod Huxleyem niby jakiś brelok.
Pozostali kadeci wybuchnęli śmiechem, a Deryn poderwała się z krzesła.
-	Myślę, że powinien pan to ująć inaczej, panie Fitzroy.
Chłopak wpatrywał się z pogodną miną w widok za oknem.

-	A ja myślę, że pan powinien wiedzieć, gdzie jest pańskie
miejsce pośród lepszych od pana, panie Sharp.
-Lepszych? - Deryn zacisnęła pięści. - A któż szanowałby takiego obwiesia jak pan?
-	Panowie! - Głos pana Rigby'ego dobiegł z korytarza. -
Baaaczność!
Deryn stanęła w postawie zasadniczej wraz z innymi, ale wciąż wbijała wzrok w Fitzroya. Był od niej silniejszy, ale w miniaturowych kajutach z dwiema kojami było tysiąc sposobów na zemszczenie się na kimś.
Do mesy weszli kapitan Hobbes i doktor Busk, za nimi zaś pan Rigby. Złość jej nieco przeszła. Nieczęsto dowódca Le-wiatana, a do tego jeszcze główny specjalista zwracali się do zwykłych kadetów. Wymieniła wystraszone spojrzenie z Newkirkiem.
-	Spocznij - powiedział kapitan i uśmiechnął się. - Nie
przynoszę wam wieści o wojnie. Przynajmniej jeszcze nie dziś.
Niektórzy kadeci wyglądali na zawiedzionych.
Tydzień wcześniej Austro-Węgry wypowiedziały w końcu wojnę Serbii, przyrzekając pomścić zamordowanego księcia i najechać ten kraj. Kilka dni później Niemcy zaczęły wojnę z Rosją, co oznaczało, że Francja pójdzie na drugi ogień. Wojna między siłami darwinistów i chrzęstów rozprzestrzeniała się jak złośliwa pogłoska i wydawało się, że Wielka Brytania nie może długo stać na uboczu.
-	Być może zauważyliście, że lecimy nad Londynem - ciąg
nął kapitan. - Jest to niespotykana wizyta, a to dopiero połowa
wiadomości. Będziemy lądować w Regent s Park, nieopodal zoo
Jego Królewskiej Mości.

Deryn otworzyła szeroko oczy. Już sam lot nad Londynem nie wróżył nic dobrego, a lądowanie w publicznym parku z pewnością doleje jeszcze oliwy do ognia. I to nie tylko wśród małpich wsteczniaków. Nawet stary Darwin mógłby się zdenerwować, gdyby kilkusetmetrowy podniebny stwór wylądował mu na pikniku.
Kapitan podszedł do bulaja i spojrzał w dół.
-	Od Regent's Park dzieli nas w najlepszym razie osiemset
metrów, nieco ponaddwukrotnie więcej, niż mamy długości.
Jest to niebezpieczny manewr, ale konieczny. Zabieramy na pokład ważnego gościa, pracownika zoo, żeby przetransportować go do Konstantynopola.
Deryn zastanawiała się chwilę, czy wszystko dobrze usłyszała. Konstantynopol był częścią Imperium Osmańskiego, po drugiej stronie Europy, a państwo to należało do chrzęstów. Dlaczego, do stu tysięcy beczek suchego piasku, Lewiatan miałby tam teraz lecieć?
Przez ostatni miesiąc statek szykował się do wojny: ćwiczenia wojenne co wieczór, w dzień zajęcia z nietoperzami i jastrzębiami bombardującymi. Na Morzu Północnym przelecieli nawet przed dziobem niemieckiemu drednotowi, tylko żeby im pokazać, że żywy okręt podniebny nie lęka się sterty zębatek i silników.
A teraz wybierali się na wyprawę do Konstantynopola?
Odezwał się doktor Busk.
-	Nasz pasażer jest naukowcem o wielkiej sławie, który wy
kona niezwykle ważną misję dyplomatyczną. Zabierzemy też
na pokład ładunek szczególnej troski. Należy go traktować
z najwyższą ostrożnością.

Kapitan odchrząknął.
-	Pan Rigby i ja będziemy musieli podjąć trudne decyzje
dotyczące wagi.
Deryn wolno wciągnęła powietrze. Waga... a więc o to tu chodzi.
Lewiatan był aerostatyczny, co w języku Sił Powietrznych oznaczało, że ma taką samą gęstość jak powietrze. Utrzymanie tej równowagi było niezwykle trudne. Kiedy na górnym pokładzie zbierał się deszcz, trzeba było zrzucić wodę ze zbiorników balastowych. Kiedy w słońcu statek się rozszerzał, należało upuścić wodoru. A kiedy na pokładzie zjawiali się pasażerowie czy nadbagaż, coś trzeba było z niego usunąć - zwykle coś bezużytecznego.
Nie było nic bardziej bezużytecznego niż nowy kadet.
-	Będę przeglądał wyniki waszych ćwiczeń z sygnalizacji
i nawigacji - rzekł kapitan. - Pan Rigby oceni, który z was naj
bardziej przykłada się do zajęć. I oczywiście, wszelkie potknię
cia podczas tego lądowania będą się liczyć. Żegnam panów.
Odwrócił się i wyszedł dostojnym krokiem z mesy wraz z głównym specjalistą. Przez chwilę panowała cisza, bo kadeci musieli sobie przyswoić te rewelacje. Za kilka godzin niektórzy z nich znikną z Lewiatana.
-	No dobra, chłopaki! - warknął pan Rigby. - Słyszeliście,
co mówił kapitan. Mamy przysiąść na zaimprowizowanym lą
dowisku, więc czuj duch! Mają tu obsługę naziemną ściągniętą
ze Scrubs, ale nie ma z nimi żadnego specjalisty od lądowania.
A trzeba też pomóc naszemu pasażerowi, tam, na dole. Panie
Fitzroy, panie Sharp, wy dwaj jesteście najlepsi na Huxleyach,
więc pierwsi zejdziecie na dół...

Kiedy bosman wydawał rozkazy, Deryn patrzyła na twarze pozostałych kadetów. Fitzroy spojrzał na nią chłodno i nie musiała zgadywać, co łajdak jeden sobie myśli. Znajdowała się na pokładzie Lewiatana ledwo od miesiąca i dostała się na niego, mówiąc wprost, psim swędem. Zdaniem Fitzroya jako pasażer na gapę.
Deryn popatrzyła mu hardo w oczy. Kapitan nie mówił nic o tych, którzy mają najdłuższy staż na statku. Interesował go tylko kunszt lotniczy, więc chciał zatrzymać najlepszych członków załogi.
A ona właśnie była najlepsza, bez względu na płeć.
Być może te całe zawody na Lewiatanie przysłużą się jej. Dzięki szkoleniu taty Deryn zawsze przodowała w ćwiczeniach z węzłów i odczytywania sekstansu. I nawet pan Rigby musiał przyznać, że jej zachowanie nie było ostatnio aż tak bardzo krnąbrne. Pochwalił też jej postępy z Huxleyami.
Nie miała się czym przejmować na zapas, o ile lądowanie przebiegnie bez zarzutu.
W dole rozpościerał się Regent's Park z trawą bujną po sierpniowych deszczach.
Po terenie biegały oddziały obsługi naziemnej, wyprowadzając ostatnich cywilów ze strefy lądowania. Wąski rząd policjantów otaczał skraj parku i powstrzymywał setki gapiów. Cień Lewiatana padał na drzewa, a powietrze drżało od szumu silników.
Deryn szybko obniżała lot, celując w skrzyżowanie dwóch ścieżek, na którym stał miejscowy komisarz policji, oczekując

na rozkazy. Na ramieniu spoczywała jej jaszczurka kurierska, wpijając się w mundur przyssawkami palców na podobieństwo zdenerwowanego kota.
- Już prawie jesteśmy na miejscu, maleńka - powtarzała Deryn uspokajająco. Nie chciała wylądować ze spanikowaną jaszczurką, która bełkotliwym głosem zacznie przekazywać niezrozumiałe rozkazy kapitana dotyczące lądowania.
Deryn sama była nieco zdenerwowana. Latała na stworzeniach już kilkakrotnie, od kiedy znalazła się w załodze Lewia-tana - ważyła najmniej ze wszystkich kadetów i zawsze potrafiła się wznieść najwyżej. Ale to było podczas wypatrywania U-Bootów, z Huxleyem przypiętym liną do statku. Teraz po raz pierwszy od czasu jej wariackiego wypadu, kiedy była jeszcze rekrutem, latała bez uwięzi.
Przynajmniej jak dotąd, było to lądowanie podręcznikowe. Dodatkowy balast bestii ściągał ją szybko na dół, wspomagany parą skrzydeł ślizgowych przymocowanych do jej osprzętu.
Deryn zastanawiała się, kto jest tak ważną osobą, że muszą przechodzić przez te wszystkie ceregiele. Zepsuli setkom lon-dyńczyków piknik, ryzykując wypadek przy lądowaniu w tym miejscu, i prawdopodobnie przestraszyli na śmierć wszystkich małpich wsteczniaków w mieście. A wszystko po to, żeby nieco szybciej zawieźć jakiegoś naukowca do Konstantynopola?
Ten gość musiał być jakimś mądralą, nawet jak na standardy podniebnych specjalistów.
Grunt zbliżał się coraz szybciej i Deryn wypuściła strumień balastu. Zwolniła nieco, a rozlana woda, spadając kaskadą, migotała w promieniach słonecznych. Jaszczurka kurierska ścisnęła ją jeszcze mocniej.

-	Nie martw się, maleńka - mruknęła Deryn. - Wszystko
jest pod kontrolą.
Pan Rigby powiedział, żeby lądowała szybko, bez wygłupów. Wyobrażała go sobie, jak patrzy z góry, mierząc czas opadania stoperem i zastanawiając się, kogo wyrzucić z załogi.
To nie byłoby w porządku stracić takie wrażenia, a już na pewno nie po dwóch latach wyczekiwania na ponowne wzbicie się w powietrze jak w balonach taty. Rigby z pewnością widzi, że  urodziła s i ę, by latać.
Boczny wiatr zniósł nieco Huxleya i kiedy Deryn wróciła na obrany kurs, przyszła jej do głowy straszna myśl. Jeśli ona będzie tym pechowym kadetem, to może to jest jej ostatnia chwila w powietrzu? Nadchodzi wojna, więc z pewnością wcisną ją na inny statek. Może nawet na Minotaura, na którym służył Jaspert.
Ale Deryn czuła się już cząstką Lewiatana, który stał się jej pierwszym prawdziwym domem od wypadku taty. Pierwszym miejscem, w którym nikt nie widział jej w spódniczce ani nie spodziewał się, że będzie drobić stopkami czy dygać. Mogła stracić miejsce na statku tylko dlatego, że jakiś specjalista chciał, żeby go podwieźć!
Obsługa naziemna uwijała się w cieniu Huxleya, gotowa sięgnąć i przytrzymać jego macki. Deryn odchyliła skrzydełka do tyłu, by złagodzić lądowanie, i opuściła stworzenie wprost w ich ręce. Poczuła szarpnięcie, kiedy zatrzymali ją, a w reakcji na to jaszczurka kurierska zapiszczała.
-	Komisarz Winthrop? - wybełkotała.
-	No poczekajżesz jeszcze chwilę! - zawołała dziewczyna błagalnie.
-	
Jaszczurka cmoknęła niezadowolona, tak samo jak pan Rig-by, kiedy kadeci się ociągali. Deryn miała nadzieję, że zwierzę nie zacznie nagle trajkotać. Zdenerwowane jaszczurki kurierskie potrafiły wyrzucać z siebie w kółko fragmenty starych przekazów. Można się było spodziewać, że będą powtarzać żenujące androny.
Obsługa naziemna opanowała Huxleya i szybko go ściągnęła.
Deryn wypięła się z uprzęży pilota i zasalutowała komisarzowi.
-	Kadet Sharp melduje się z jaszczurką od kapitana, sir.
-	To było gładkie lądowanie, młody człowieku.
-	Dziękuję, sir - powiedziała dziewczyna, zastanawiając się, jak poprosić komisarza o przekazanie tej wiadomości panu Rigbyemu. Ale policjant już ściągał jaszczurkę z jej ramienia. Stworzonko zaczęło trajkotać o linach ładowniczych i prędkości wiatru, wyrzucając z siebie instrukcje szybciej niż tuzin sygnalistów.
Komisarz wyglądał, jakby rozumiał piąte przez dziesiąte, ale wkrótce z odsieczą miał się pojawić Fitzroy. Spostrzegła, jak podchodzi do lądowania nieopodal, i była zadowolona, że go pobiła.
Wtedy padł na nich cień podniebnej bestii i ludzie zaczęli pierzchać na wszystkie strony. Nie było czasu na guzdranie się. Fitzroy dowodził, a zadaniem Deryn było przygotowanie bagażu specjalisty do załadunku.
Dziewczyna ponownie zasalutowała komisarzowi, spojrzała na unoszący się nad nimi statek powietrzny i puściła się biegiem w stronę zoo.

SZESNAŚCIE
W londyńskim zoologu Królewskiej Mości panował taki
rwetes, no właśnie, jak w zoo przed karmieniem. Deryn zatrzymała się z poślizgiem przed bramą oszołomiona tumultem pohukiwań, ryków i skrzeków.
Po prawej stado małp wczepionych w kraty klatek wyło do nieba. Za nimi zakryty siatką wybieg pełen był poruszonych ptaków, które tworzyły skrzeczący i wrzeszczący pierzasty kłąb. Po drugiej stronie szerokiej fosy wielkie słoniowate stworzenie nerwowo tupało, aż Deryn czuła drgania w podeszwach.
- Do stu par szczekających pająków! - zaklęła cicho.
Półtora miesiąca wcześniej zmusiła Jasperta, żeby zabrał ją do londyńskiego zoo prosto z pociągu z Glasgow. Ale wówczas nie słyszała podobnego rwetesu.
Najwyraźniej to Lewiatan wpędził zwierzęta w taki stan.
Deryn zastanawiała się, jak musi taki podniebny statek pachnieć dla dzikich zwierząt. Jak wielki drapieżnik, który przybywa, by je połknąć? Albo jak jakiś dawno zaginiony w meandrach ewolucji kuzyn? A może plątanina linii życia tysiąca

zwierząt sprawia wrażenie, jakby nad ich głowami pojawiła się cała wyspa?
-	Jest pan lotnikiem? - zawołał ktoś.
Deryn odwróciła się i zobaczyła kobietę w długim podróżnym szynelu i z walizką w ręce.
-	Słucham?
-	Obiecano mi lotnika - powiedziała kobieta. - Pan zaś, zdaje się, ma na sobie mundur. A może przyszedł pan tu porzucać małpom orzeszki?
Deryn zamrugała i uświadomiła sobie, że kobieta ma na głowie czarny melonik.
-	Och... to pani jest tym specjalistą?
Kobieta uniosła brew.
-	Winna, wysoki sądzie. Ale znajomi mówią do mnie dok
tor Barlow.
Deryn zaczerwieniła się i skłoniła lekko.
-	Kadet Dylan Sharp, do usług.
-	A więc pan jest moim lotnikiem. Doskonale. - Wyciągnęła rękę z walizką. - Niech pan będzie tak dobry, tylko wezmę mojego towarzysza podróży.
Deryn chwyciła bagaż i znów się ukłoniła.
-	Naturalnie. Przepraszam za moją głupotę. Po prostu...
nikt nie powiedział mi, że pani jest damą.
Doktor Barlow roześmiała się.
-	Nie ma się czym przejmować, młodzieńcze. Ten temat
jest co jakiś czas poddawany pod dyskusję.
Powiedziawszy to, odwróciła się i zniknęła w furcie stróżówki, zostawiając Deryn z ciężką walizką i niedowierzaniem w oczach, bo nie wiedziała, czy aby wzrok jej nie myli. Nigdy

nie słyszała o kobiecie specjaliście ani też o kobiecie dyplomacie, jeśli już o tym mowa. Zawsze podejrzewała, że jedyne kobiety, które są wplątane w sprawy zagraniczne, to szpiedzy. Ale doktor Barlow w ogóle nie wyglądała na szpiega. Zdawało się, że jest zbyt głośna na takie zajęcie.
-	A teraz uwaga, panowie - zadudnił jej głos od furtki.
Zza bramy wyłoniło się dwóch młodych specjalistów w białych fartuchach, którzy nieśli długą skrzynię. Mężczyźni nie przedstawili się Deryn. Byli zbyt skoncentrowani na tym, by stawiać drobne, ostrożne kroki, jakby w skrzyni był proch albo droga porcelana. Spod desek wystawały źdźbła siana do pakowania.
Nic dziwnego, że Lewiatan wylądował w samym centrum Londynu - tajemniczy pakunek był zbyt delikatny, by wsadzić go na zwykłą furę.
Deryn zrobiła krok do przodu, by im pomóc, ale zawahała się, gdy poczuła ciepło bijące ze skrzyni.
-	Czy w środku jest coś żywego?- zapytała.
-	To tajemnica wojskowa - odparł młodszy ze specjalistów.
Zanim Deryn odpowiedziała coś na to, doktor Barlow wypadła ze stróżówki ciągnięta przez najdziwniejsze sztuczne zwierzę, jakie dziewczyna w życiu widziała.
Wyglądało jak smukły, płowy pies z długim pyskiem i tygrysimi pasami na zadku. Mocując się ze smyczą, wyciągało się, by powąchać dłoń Deryn. Kiedy pogłaskała bestię po łbie, ta przeciągnęła się na silnych tylnych łapach i podskoczyła w miejscu.
Czyżby to zwierzę miało w swojej nici życia odrobinę kangura?

-	Zdaje się, że Tazza cię lubi - stwierdziła doktor Barlow. -Dziwne, zwykle jest nieśmiały.
-	Jest bardzo... żwawy - powiedziała Deryn. - Ale do czego on służy?
-	Służy? - Doktor Barlow zmarszczyła brwi. - Co pan ma na myśli, panie Sharp?
-	No, nie wygląda na wąchacza wodoru. A może to taki tygrysowaty pies wartownik?
- O matko! - Kobieta wybuchnęła śmiechem. - Tazza nie jest sztucznym stworzeniem i do niczego nie służy. Ale nie cierpię podróżować bez niego.
Deryn cofnęła dłoń i zrobiła krok w tył.
- Znaczy się, że ta bestyjka jest n a-t u r a 1 n a?
- To całkowicie zdrowy okaz Thy~ lacinusa. - Doktor Barlow podrapała zwierzę między uszami. - Znany jest potocznie pod nazwą tygrysa tasmańskiego czy wilka tasmańskiego. Chociaż porównanie z kotami uważamy za nieco irytujące, prawda, Tazza?
Tygrys tasmański ziewnął, ukazując szczęki szerokie jak u aligatora. Doktor Barlow chyba sobie żarty stroiła. To stworzenie w ogóle nie wyglądało na naturalne. I zabierała je

ze sobą jako towarzysza podróży? Tazza był chyba wystarczająco ciężki, by wyeliminować jednego pechowego kadeta z gry. Ale mówienie o tym byłoby mało dyplomatyczne, więc De-ryn chrząknęła tylko i powiedziała:
-	Może powinniśmy się już udać na lądowisko, proszę pani.
Statek wkrótce wyląduje.
Doktor Barlow wskazała kufer przy bramie ogrodu. Na nim stała przykryta płótnem klatka dla ptaków.
-	Jeśli byłby pan tak łaskaw, panie Sharp.
-	Tak, proszę pani - westchnęła Deryn.
Wsadziła sobie walizkę pod ramię i uniosła klatkę tą samą ręką. Kufer ważył mniej więcej tyle co ona (kolejny kadet fruuu), ale udało się jej unieść jeden koniec i pociągnąć go. Cała czwórka - wraz z Tazzą, tygrysem tasmańskim - skierowała się do parku, przy czym specjaliści nieśli skrzynię z prędkością ślimaka.
Kiedy szli do statku, Deryn gderała pod nosem. Oddać koję słynnemu specjaliście w tajnej misji to jedno, ale jeśli jakiś głupi zwierzak o imieniu Tazza ma zająć jej miejsce, to świat zdecydowanie zszedł na szczekające pająki.
Doktor Barlow mlasnęła.
-	Wasz statek wydaje się nieszczęśliwy.
Lewiatan wciąż unosił się piętnaście metrów nad ziemią i kapitan sprowadzał go na powierzchnię z niezwykłą ostrożnością. Rzęski na jego bokach falowały, a stada sztucznych ptaków kołowały nad parkiem wygonione ze swych gniazd podenerwowaniem statku.

Dlaczego to stworzenie tak się denerwowało? Deryn spojrzała w górę, przypominając sobie burzę, która niemal zakończyła jej służbę w lotnictwie pierwszego dnia. Ale niebo było bezchmurne. Może to przez otaczających lądowisko gapiów, których jasne, kolorowe parasole obracały się w promieniach słońca.
-	Mój ładunek musi być przetransportowany bez wstrząsów, panie Sharp.
-	Będzie bezpieczny, kiedy tylko oderwiemy się od ziemi -powiedziała Deryn.
Na jednym z wykładów pan Rigby napełnił po brzegi kieliszek do wina - nawet podczas gwałtownych skrętów nie ulała się z niego ani jedna kropla.
-	To przez te prądy powietrzne wszystko staje na głowie. Doktor Barlow przytaknęła.
-	Jak sądzę, szczególnie w środku Londynu.

-	Tak, psze pani. Ulice zapętlają wiatr i wielkie okręty robią się nerwowe, podchodząc do lądowania na nieznanym terenie. - Deryn powiedziała to beznamiętnie, nie wspominając, czyja to wina. - Widzi pani te trawiaste wyrostki na burtach statku? To są rzęski i według mnie drżą całe z niepokoju.
-	Wiem, co to są rzęski, panie Sharp - odparła specjalistka. - Mówiąc szczerze, to ja stworzyłam ten gatunek.
Deryn zamrugała, poczuwszy się jak głupek. Chciała pouczać jedną z twórczyń Lewiatana na temat prądów powietrznych!
Tygrys tasmański podskakiwał wesoło na tylnych łapach, a wielkie brązowe ślepia śledziły wszystko uważnie. Pod stat-

kiem czekały dwa słoniowate przypięte do wozu transportowego i samochodu pancernego. Konstable z trudem powstrzymywali napierający tłum.
W parku nie było masztu do cumowania, więc liny z Le-wiatana rozciągnięto we wszystkich kierunkach. Deryn zmarszczyła brwi, zauważywszy, że niektórzy wczepieni w nie ludzie nie są w mundurach lotników. Dostrzegła kilku policjantów, a nawet drużynę graczy w krykieta, którą ściągnięto z boiska w parku.
-	Fitzroy chyba zwariował - wymamrotała.
-	O co chodzi, panie Sharp? - zapytała doktor Barlow.
-	O tych ludzi przy linach, psze pani. Jeśli zawieje szkwał, nie będą wiedzieli, że trzeba puścić liny, i szybko, bardzo szybko, wyniesie ich w górę...
-	Gdzie w końcu je puszczą - dokończyła specjalistka.
-	Tak. Jeden ostry podmuch jest w stanie w kilka sekund wynieść Lewiatana na trzydzieści metrów.
To była pierwsza lekcja, jaką wpajali wszystkim z obsługi naziemnej: Nie czepiaj się kurczowo. Deryn zadrżała na widok kołyszących się koron drzew.
-	A co pan by zaproponował, panie Sharp?
Deryn zmarszczyła brwi, zastanawiając się, czy oficerowie na statku wiedzą, co się dzieje. Większość nieprzeszkolonych mężczyzn znajdowała się z tyłu, przy rufie, poza zasięgiem wzroku ludzi na mostku.
-	Cóż, gdybyśmy mogli przekazać wiadomość kapitanowi,
wiedziałby, że musi szybko wylądować albo przeciąć liny, kiedy
uderzy szkwał.
Rozejrzała się po lądowisku, szukając Fitzroya czy też ja-

kiejś osoby, która tym wszystkim zawiadywała. Ale park był pogrążony w chaosie, a komisarz zniknął.
-	Może Klementyna nam pomoże - powiedziała doktor Barlow.
-	Kto?
Doktor Barlow oddała Deryn smycz Tazzy i sięgnęła po klatkę. Odsłoniła płótno i wyjęła ptaka o szarym upierzeniu i z jasnoczerwoną kępką na ogonie.
-	Dzień dobry, doktor Barlow - zaskrzeczał ptak.
-	Dzień dobry, kochanie - odparła, a następnie powiedziała wolno i wyraźnie:
-	Kapitanie Hobbes, pozdrowienia od doktor Barlow. Mam wiadomość od pana Sharpa: zdaje się, że ma pan nieprzeszkolonych ludzi przy linach. - Spojrzała na Deryn i wzruszyła ramionami. - I cieszę się już na spotkanie z panem. Koniec wiadomości. - Przytuliła ptaka do piersi, po czym pchnęła go w stronę statku.
-	A to co było? - wymamrotała Deryn, gdy odleciał.
-	Papuga kurierska - odparła doktor Barlow. - Na bazie kongijskiej afrykańskiej szarej. Tresowaliśmy ją specjalnie na tę wyprawę. Potrafi rozpoznawać szarżę lotników i oznaczenia gondoli, tak jak zwykła lotnicza jaszczurka.
-	Tresowaliście, proszę pani? - Deryn zmarszczyła brwi. -A mnie się wydawało, że ten cały Konstantynopol wypalił niespodziewanie.
-	Rzeczywiście, sprawy się toczą szybciej, niż się spodziewaliśmy. - Doktor Barlow położyła dłoń na tajemniczym pudle. - Ale niektórzy z nas planowali tę misję od lat.
Deryn spojrzała ostrożnie na skrzynię, a potem odwróciła

się, by zerknąć na papugę. Z łopotem skrzydeł leciała między linami prosto ku otwartemu oknu mostka.
-To wspaniałe, psze pani. To jakby latająca jaszczurka kurierska!
-	Mają wiele wspólnego - odpowiedziała kobieta. - Nie
którzy z nas wierzą, że ptaki mają wspólnych przodków ze
starożytnymi jaszczurami...
Zamilkła, kiedy ze zbiorników Lewiatana zaczęła się wylewać woda balastu.
-	Wciórności! - zaklęła Deryn. - Dlaczego on się w z n o s i?
-	Ojejku - powiedziała doktor Barlow, spoglądając w dół. -  . Mam nadzieję, że to była Klementyna.
Deryn podążyła wzrokiem za jej spojrzeniem. Z klatki wystawał drugi zakrzywiony dziobek kąsający pręty.
-	To są dwie?
Specjalistka pokiwała głową.
-	Winston zawsze coś przekręci, a ja ich prawie nie rozróż
niam. To takie uciążliwe.
Deryn przełknęła ślinę, obserwując, jak woda z balastu spada na głowy mężczyzn na ziemi. Pięknie błyszczała w świetle słonecznym, ale dziewczyna wiedziała, skąd pochodzi balast -wprost z kanału gastrycznego, więc był w nim nawóz i takie tam.
Cywile trzymający liny myśleli, że coś jest nie tak. Grupa mężczyzn w białych strojach do krykieta rzuciła liny i zakryła głowy, uciekając przed niespodziewanym deszczem niezbyt pięknie pachnącej wody. Kiedy puścili liny, statek wzniósł się nieco, ale Deryn zauważyła, że wąchacze wodoru szaleją na górnym pokładzie. Kapitan wypuszczał też wodór.

Lewiatan stanął w powietrzu.
Kolejny prysznic z balastu spadł na głowy tych, którzy zostali, tym razem rzęsistszy. Właściwa obsługa naziemna, której łajno spadało na głowy setki razy, trzymała dalej. Ale po kilku chwilach wszyscy nieprzeszkoleni puścili liny.
-	Bardzo sprytnie, panie kapitanie - stwierdziła doktor Barlow.
-	Nie ma jak szczypta łajna, żeby zrobiło się czysto! - wykrzyknęła szczęśliwa Deryn, po czym dodała: - Że tak powiem, psze pani.
Doktor Barlow zaśmiała się cicho.
-	W rzeczy samej. Podróż z panem, panie Sharp, będzie naprawdę ciekawa.
-	Dziękuję pani.
Deryn zerknęła na spory bagaż specjalistki.
-	Może mogłaby pani o tym wspomnieć bosmanowi. Widzi pani, statek jest nieco przeciążony.
-	Nie omieszkam - odparła kobieta, odbierając smycz. -Dobrze byłoby mieć naszego małego stewarda, co, Tazza?
-	Hm, to nie jest tak. Ja... - Deryn zacięła się, usiłując wyjaśnić, że kadeci są praktycznie oficerami. Z całą pewnością nie byli stewardami.
Ale doktor Barlow już prowadziła swojego tygrysa tasmańskiego w stronę statku, a za nią podążali jej pomocnicy wraz z tajemniczą skrzynią.
Deryn westchnęła. W końcu poznała, gdzie jest jej miejsce na Lewiatanie. Po wpadce z linami ten łajdak Fitzroy może w końcu dostanie to, na co zasłużył. Nieźle jak na jeden dzień.
Oczywiście pojawiły się inne problemy do rozważenia.

Doktor Barlow, jako kobieta, mogła spostrzec u niej kilka dziwnych cech, których nie mają inni kadeci. W końcu należała do mądrali trzymających całą swoją wiedzę pod tymi melonikami. Jeśli ktoś odgadnie jej małą tajemnicę, to tylko ta specjalistka.
- Wspaniale - wymamrotała Deryn i chwyciwszy za ciężki kufer, ruszyła w stronę statku.

SIEDEMNAŚCIE
Naziemna fregata stała na odległym wzgórzu, a jej flagi sygnałowe łopotały na wietrze.
-	No to klops - stwierdził Klopp, odrywając lornetkę od
oczu. - Tysiąctonowiec, klasa Wotan. Nowy model ekspery
mentalny. Na tyle mały, żeby uzyskać dobrą prędkość, i na tyle
duży, żeby zrobić z nas miazgę.
Alek wziął od niego lornetkę i uniósł ją do oczu.
Herkules nie był największą jednostką, jaką widział, ale z ośmioma nogami - ustawionymi jak u pająka - wyglądał na bardzo zwrotną. Rząd kominów sugerował potężny zestaw silników.
-	Co on robi tutaj, na szwajcarskiej granicy? - zapytał. -Czy wojna nie toczy się gdzie indziej?
-	Można by powiedzieć, że czeka na nas - odparł hrabia Volger.
-	Widzicie to bocianie gniazdo? - Klopp wskazał wysoki maszt na pokładzie artyleryjskim. Dwie miniaturowe postacie stały w zamontowanym na górze koszu. - To stano-
-	
wisko obserwacyjne nie jest częścią standardowego wyposażenia.
-	I obserwatorzy spoglądają w tę stronę, w kierunku Austrii - dodał Bauer. W kabinie pilotów panował tłok, pozostała trójka zebrała się wokół Alka jak na rodzinnej fotografii. - Wątpię, żeby stacjonowali tutaj, aby chronić nas przed inwazją.
-	Nie, są tutaj, żeby zatrzymać nas w kraju - powiedział chłopak, opuszczając lornetkę. - Dzięki mnie wiedzą, że kierujemy się do Szwajcarii.
Hrabia Volger wzruszył ramionami.
-	A niby dokąd mielibyśmy się udać?
Alek stwierdził, że hrabia ma rację. Przy rozprzestrzeniającej się z dnia na dzień wojnie Szwajcaria pozostawała jedynym neutralnym krajem - ostatnim miejscem, w którym uciekinierzy i dezerterzy mogli się skryć.
Ale mimo wszystko natknięcie się na fregatę w tym miejscu nie było sprawiedliwe. Przemierzali austriackie bezdroża od ponad miesiąca, przekradając się lasami po kilka godzin w nocy. Polowano na nich, strzelano do nich, byli nawet bombardowani przez samolot. Całymi dniami kradli części i paliwo z maszyn rolni-

czych oraz tych na złomowiskach, co wystarczyło, by pożoga szedł dalej. I w końcu osiągnęli ostatni etap podróży tylko po to, by napotkać na swej drodze gigantycznego metalowego pająka. Było pewne, że Herkules donikąd się nie wybiera. Pod jego korpusem rozbito namiot dowodzenia, przy którym czekała sześcionożna maszyna gotowa dowieźć zaopatrzenie i zmianę załogi.
-	Jak daleko mamy do granicy? - zapytał Alek.
-	Patrzysz na granicę, Wasza Wysokość - powiedział Bauer, wskazując obszar za fregatą. - Te góry to już Szwajcaria.

Klopp pokręcił głową. - Równie dobrze mogłyby być na Marsie. Powrót do kolejnej górskiej przełęczy potrwa co najmniej tydzień.

-	Nie uda nam się - rzekł Alek, sprawdziwszy wskaźnik
paliwa. Drżąca igła zatrzymała się na połowie skali, czyli pa
liwa mieli ledwo na kilka dni.
Trudno było dostać paliwo przez głupie zachowanie chłopaka w Lienzu. Konne patrole przeczesywały szlaki transportowe, a zeppeliny patrolowały niebo - wszystko dlatego, że zachował się jak rozpieszczony bachor.
Ale Volger przynajmniej miał rację w jednym. Książę Aleksander von Hohenberg nie odszedł w zapomnienie.
-	Nie możemy ich obejść - powiedział Alek. - Więc pój
dziemy prosto na nich.
Klopp pokręcił głową.
-	Statek został tak zaprojektowany, by prowadzić pościg od rufy, paniczu. Największe działa znajdują się w przednich wieżyczkach. Może nas zmieść z powierzchni ziemi bez odwracania się bokiem.
-	Nie powiedziałem, że będziemy z nim walczyć - dodał Alek.
Klopp i Volger wpatrywali się w niego, a on zastanawiał się, dlaczego są tacy niepojętni. Westchnął.
-	Czy przed tym wszystkim któryś z was podróżował ma
chiną kroczącą w nocy?
Klopp wzruszył ramionami.
-	To zbyt ryzykowne. Podczas wojen bałkańskich wszystkie bitwy z udziałem machin kroczących odbywały się w biały dzień.
-	No właśnie - rzucił Alek. - Tymczasem my przeszliśmy całe Austro-Węgry w ciemnościach. Doprowadziliśmy tę umiejętność do perfekcji. Inni nawet nie próbują.
-	
-	To t y doprowadziłeś tę umiejętność do perfekcji, pani
czu - rzekł Klopp. - Ja nie mogę, bo mam stare oczy.
-	Bzdury pleciesz, Klopp. Wciąż jesteś najlepszym pilotem.
Mężczyzna pokręcił głową.
-	Za dnia być może. Ale jeśli mamy biegać po nocy, to pa
nicz musi siąść za sterami.
Alek zmarszczył brwi. Przez cały miesiąc zakładał, że stary Klopp pozwala mu kierować, żeby się szkolił. Sama myśl, że przerósł swojego mistrza mechaniki, była bardzo niepokojąca.
-	Jesteś pewien?
-	To jasne jak słońce - stwierdził Klopp, klepiąc go po plecach. - Co powiesz, panie hrabio? Daliśmy naszemu młodemu Mozartowi wystarczająco czasu na ćwiczenia w chodzeniu po nocy. Teraz możemy zrobić mu sprawdzian!
Silniki włączyli tuż po zmierzchu.
Ostatnie promienie słońca wciąż lśniły w oddali jak perły na ośnieżonych szczytach. Ale góry rzucały już długie cienie, zatapiając przełęcz w ciemnościach.
Dłonie Alka powędrowały w stronę sterów...
Nagle z fregaty wystrzeliły dwa snopy szperaczy. Przeczesywały czarną przestrzeń jak świetliste noże krojące noc na kawałki.
Chłopak opuścił dłonie.
-	Wiedzą, że tu jesteśmy.
-	Bzdury, paniczu - rzekł Klopp. - Teraz już wiedzą, że poruszamy się nocami. Ale dwa szperacze nie są w stanie oświetlić całej granicy.
-	
Alek zawahał się. Od dawna słyszał o tajnej broni Niemców - urządzeniach podsłuchowych i machinach, które za pomocą fal radiowych przeszywały mgłę i mrok.
-	A jeśli mają coś więcej niż tylko światła?
-	Wtedy będziemy improwizować. - Klopp uśmiechnął się.
Alek bacznie obserwował promienie reflektorów. Wydawało się, że poruszają się po dolinie bez żadnego ustalonego wzorca. Pozostawanie w ukryciu oznaczało zdanie się na łut szczęścia, co im nie wystarczało. To był jego plan, porażka spadnie na niego.
Odgonił tę myśl, przypominając sobie ulubione zdanie ojca z wiersza Goethego: „Nieskończone są pułapki życia, a wśród nich prym wiedzie bezpieczeństwo".
Ukrywanie się w Austro-Węgrzech niosło ze sobą prawdziwe ryzyko. Jeśli będą unikać wszelkiego kontaktu, wcześniej czy później zostaną wykryci. Ponownie położył dłonie na sterach.
-	Gotowi? - zapytał.
-	Daj tylko sygnał, Alek. - Hrabia Volger podciągnął się do górnego włazu, opierając stopy o fotel pilota. Czubki oficerek stuknęły w ramiona chłopaka, oba naraz. Był to sygnał do marszu.
Alek chwycił drążki steru i zrobił pierwszy krok.
But Volgera nacisnął lekko na jego lewe ramię i Alek skierował pożogę w lewo. Irytujące było to, że dawał sobą kierować jak marionetka, ale z góry hrabia miał lepszy widok.
-	Teraz spokojnie - powiedział Klopp, gdy pożoga nachy
lił się w przód. Ścieżka prowadziła stromo w dół, wprost
w długą, wąską dolinę strzeżoną przez Herkulesa. - Krótsze
kroki.

Alek kiwnął głową i tylko ścisnął mocniej drążki, kiedy machina zsunęła się nieco po zboczu.
-	Hoffman, rzuć tylną kotwicę - powiedział Klopp do mi
krofonu.
Z tyłu rozległ się grzechot rozwijającego się łańcucha. Alek poczuł szarpnięcie kotwicy, kiedy wrzynała się w korzenie i ściółkę ciągnięta przez cyklopa jak zabawka na sznurku.
-	To kłopotliwe, wiem - powiedział Klopp. - Ale w ten sposób nie stoczymy się z góry, gdybyśmy się przewrócili.
-	Ja się nie przewrócę - powiedział Alek, zaciskając dłonie mocno na sterach. Przy jednej czwartej mocy machina stawiała kroki wolno - jakby się poruszała w syropie.
Zaczął wschodzić księżyc i w wizjerze chłopak widział tylko ciemną plątaninę gałęzi. Oficerki Volgera naciskały to prawe, to lewe jego ramię, bez wyraźnej prawidłowości, a pożoga dalej przedzierał się przez korzenie i chaszcze. Przypominało to kierowanie osobą, która szła na bosaka z zawiązanymi oczami przez pokój pełen pułapek na myszy.
W końcu dotarli do dna doliny i Klopp wciągnął kotwicę. Alek wciąż widział tylko trzaskające w otwarty wizjer gałęzie, które rozrzucały liście po panelu kontrolnym. Zastanawiał się, czy idąc, poruszają koronami drzew, tak jak ryba płynąca pod powierzchnią stawu rusza sitowiem.
Nagle opadły go wątpliwości. Może powinni byli spróbować tego w jakąś bardziej wietrzną noc? A niby czemu nie mogli zaczekać na burzę? Albo na nów, kiedy zapanują egipskie ciemności?
Volger wpadł do kabiny pilota, głośno stukając podkutymi oficerkami o podłogę.

-	Zniż maszynę!
Alek sięgnął do panelu kontrolnego, ale Klopp był szybszy -syk wypełnił kabinę, gdy machina osiadła między drzewami.
Chwilę później omiotło ich oślepiające światło.
Zatrzymało się na kilka sekund, po czym powędrowało do lasu na wprost, kontynuując leniwą wędrówkę wśród drzew.
-	No już, możemy ruszać - rzekł Volger. - Teraz szukają gdzie indziej.
-	Obawiam się, że to chwilę potrwa - stwierdził Klopp ze wzrokiem utkwionym we wskaźnikach.
-	Silniki pracują na zwolnionych obrotach - wyjaśnił Alek. - Zwiększenie ciśnienia kolanowego trochę potrwa.
Oparł się i rozprostował palce zadowolony z chwili przerwy. Zapragnął nagle, żeby na fregacie dostrzeżono ich i rzucono się w pościg. Dobry bieg byłby lepszy od czołgania się po nocy z silnikami pracującymi na pół gwizdka.
Otworzył się dolny właz i pojawiła się w nim głowa Hoffmana.
-	Przepraszam. Panowie to słyszeli?
Wszyscy zaczęli natężać słuch i po chwili, mimo buczenia silników, Alek usłyszał jakiś szum.
-	Strumień? - zapytał. Hoffman uśmiechnął się.
-	I do tego głośny. Głośniejszy od nas.
-	Wyśmienicie - powiedział Alek, prostując się w fotelu. -
Zwiększamy moc do połowy, mistrzu Klopp?
Klopp słuchał chwilę, po czym skinął głową.

Wkrótce pożoga kroczył strumieniem, a hałas, jaki robiły jego silniki, wtapiał się w głośny szum wody. Księżyc wisiał już wyżej, jego poświata zaś padała na srebrzystą ścieżkę przed nimi. Volger wciąż był na górze i wypatrywał szperaczy, ale przynajmniej nie stał już Alkowi na ramionach.
Woda w strumieniu była lodowata - nawet teraz, na początku sierpnia, wysoko w górach wciąż topił się śnieg. Alek zastanawiał się, jak długo będą musieli zostać w Alpach. Miał nadzieję, że przy tajemniczych przygotowaniach Volger pomyślał o chacie z ciepłym paleniskiem.
Grunt zaczął się podnosić. Zbliżali się do wzniesienia, na którym stała na straży fregata. Alek zmniejszył moc do jednej czwartej i pożoga znów zaczął irytująco powłóczyć nogami. Nie było słychać żadnych odgłosów poza śpiewem nocnych ptaków, chlupotaniem wielkich metalowych stóp i szemraniem strumienia.
Wtedy but walnął z głośnym stukotem w oparcie fotela.
-	Volger! Co ty...
Coś rozbłysło przed nimi w ciemności. Alek zamarł i cyklop zatrzymał się w pół kroku. Chłopak zerknął na zewnątrz.
-	Mam wyłączyć silniki? - wyszeptał.
-	Nie rób tego! - krzyknął Klopp. - Jeśli nas spostrzegli, będziemy potrzebowali pełnej mocy.
Volger zsunął się z włazu.
-	Niemcy! Piechota, sto metrów przed nami. Nie dostrzegli
nas. Przynajmniej jeszcze nie.
Alek zaklął pod nosem i rozciągnął dłonie na sterach. Zastanawiał się, co jest gorsze: czy to, że ich zobaczą, czy tkwienie tu w bezruchu jak królik czekający na atak jastrzębia. Zbliżył się

do wizjera, osłaniając oczy. Coś metalowego błysnęło w ciemności, a potem usłyszał krzyk.
-	Myślę, że oni... - zaczął.
Rozpryski wody zakotłowały się bielą w świetle księżyca -oddział piechoty biegł strumieniem, żołnierze coś krzyczeli. Jeden przyklęknął na brzegu i złożył się do strzału.
-	...zauważyli nas - dokończył, kiedy rozległ się pierwszy strzał. Kula uderzyła w pancerz cyklopa.
-	Przygotować się do walki! - zawołał Klopp do mikrofonu.
-	Nie! - krzyknął Alek, a jego dłonie już śmigały po przekładniach.
-	Alek ma rację - stwierdził hrabia Volger. - Tych strzałów nie usłyszą na fregacie, ale strzał z działa rozwieje wszelkie ich wątpliwości. Po prostu przejdźmy przez nich.
Silniki zaryczały pod ich stopami i Alek pchnął stery naprzód. Wielkie nogi cyklopa wyprostowały się, rozpryskując fontanny wody.
Atakowali w górę strumienia, roztrącając Niemców jak kręgle. Kiedy ich mijali, kilka kul odbiło się z wizgiem od pancerza, lecz Alek nawet nie pomyślał o zamknięciu wizjera. Widoczność była cenniejsza niż bezpieczeństwo.
Nie mogli się teraz potknąć, popełnić najmniejszego błędu, bo ich schwytają.
Księżyc oświetlił drzewa i woda wciąż lśniła na ich drodze. Na ustach Alka pojawił się uśmiech, kiedy zmusił pożogę do biegu. Niech sobie teraz fregata spróbuje ich złapać.
Nikt nie chodził po nocy tak jak on.

OSIEMNAŚCIE
Najpierw pojawiły się flary.
Ryczały, pędząc przez niebo, i niebieskim chłodnym blaskiem fosforu rozpraszały mrok. Lodowata woda rozbijana stopami pożogi błyszczała diamentami rozpryskujących się wokół kropelek.
Pojawiło się więcej flar, jakby niebo zajaśniało tuzinem słońc.
Flary i sztuczne ognie - nie taka znów tajna ta broń.
-	Do lasu! - krzyknął Klopp.
Alek mocno skręcił drążkami steru i cyklop jednym krokiem wspiął się na brzeg strumienia. Wśród drzew było ciemniej, w świetle rzucanym przez flary przesuwały się i tańczyły długie cienie.
Ale już nie słyszeli strzałów z karabinów ani dudnienia ognia artyleryjskiego.
-	O co tu chodzi, hrabio? - krzyknął Klopp.
-	Fregata zawraca! - zawołał Volger. - Zdaje się, że się wlecze.
-	
-	Doskonale! - stwierdził Klopp. - Złapaliśmy ją z zimnymi silnikami.
-	Ale dlaczego nie strzela? - zapytał Alek, omijając wystające z ziemi skały.
-	Dobre pytanie, paniczu. Może chcą wziąć panicza żywcem.
Alek uniósł brew.
-	No, to mi naprawdę ulżyło.
Było coraz bardziej stromo i silniki machiny wyły na najwyższych obrotach. Wśród drzew widać było otwartą przestrzeń, która wznosiła się jeszcze wyżej. Będzie łatwiej się tamtędy poruszać, ale Alek czuł się w świetle flar jak na widelcu.
-	Którędy mamy iść, żeby się schować? - zawołał Klopp. Volger opuścił się do kabiny pilota.
-	To bez znaczenia.
-	Dlaczego? - zawołał Klopp.
-	Fregata nie jest teraz naszym największym zmartwie
niem. - Volger nachylił się do Alka. - Odwróć nas. Musisz ich
zobaczyć. I załadować mi działo! - krzyknął przez właz na dół.
Alek obrócił pożogę niemal w miejscu.
Z tego punktu na łysym stoku widział na wzgórzu fregatę, która wolno przeciągała nogi, budząc się do życia. Miała już odwrócone wieżyczki z działami, lecz Alek spostrzegł, dlaczego jeszcze nie strzela.
Za nimi, wspinając się po zboczu, zbliżało się pół tuzina maszyn kroczących, jakich Alek w życiu nie widział. Były to czte-ronożne pojazdy poruszające się galopem niby konie. Z włazu każdego z nich wystawał pilot, co sprawiało wrażenie ataku-

jącego centaura. Pojedyncze światła machin zwiadowczych tańczyły wśród drzew jak robaczki świętojańskie.
Ich jedyną bronią były zamontowane z tyłu niewielkie moździerze. Na oczach Alka jeden z nich wyrzucił z siebie dymny kwiat, wystrzeliwując kolejną flarę w jaśniejące niebo.
-	Jakieś nowe machiny zwiadowcze - wymamrotał Klopp.
-	I do tego doskonałe do tropienia takich jak my - dodał Volger.
Alek zmarszczył brwi.
-	Ale te moździerze nawet nie są w stanie zarysować nam pancerza!
-	Nie muszą - odpowiedział Klopp. - Wystarczy, że pojazdy będą nas miały na oku. Fregata ruszy się prędzej czy później.
-	No to co robimy? - zapytał chłopak, ściskając stery. -Walczymy z nimi, póki fregata się nie rozgrzeje?
Klopp zastanawiał się chwilę.
-	Nie, idziemy dalej. Może przerzucisz nas przez granicę
szybciej, niż się spodziewają.
Alek odwrócił z powrotem cyklopa i ponownie zaczął wchodzić po zboczu. Słyszał, jak Volger przygotowuje karabiny maszynowe. Piloci pojazdów zwiadowczych byli tylko od połowy skryci pod pancerzem. Jeśli dostaną kilka serii z karabinów maszynowych, dobrze się zastanowią, zanim podejdą zbyt blisko.
Nagle czerwony błysk wypełnił kabinę pożogi, a zaraz za nim pojawiła się dusząca fala dymu. Alek zmrużył oczy - płonąca wciąż flara potoczyła się obok po ziemi.
Odkaszlnął w pięść.
-	Teraz strzelają do nas flarami? Powariowali?

-	Może i jest to nieco żałosne - stwierdził Klopp - ale ja
lepiej zamknę wizjer.
Chłopak pokiwał głową. Sama myśl o płonącym fosforze wpadającym do kabiny była niepokojąca. Nie potrzebował otwartego wizjera - na zewnątrz wciąż było jasno jak w dzień.
Ale jedno było dziwne. Niebo rozświetlała chłodna niebieska łuna, tymczasem flara, która nie trafiła, była jasnoczerwona.
Kiedy zakręcony został wizjer, przeleciała kolejna - także czerwona - omijając pożogę o włos.
Volger wypalił z jednego z karabinów maszynowych, wypełniając kabinę hukiem ognia ciągłego i odorem kordytu. Łuski zagrzechotały na metalowej podłodze i z każdym krokiem cyklopa przetaczały się w przód i w tył.
Kolejna czerwona flara przemknęła ze świstem, plując dymem i iskrami. Alka zaczęły piec zalewane łzami oczy.
-	Ottonie, przejmij stery!
Klopp chwycił drążki, a Alek po omacku odszukał manierkę. Wylał sobie wodę na twarz, przemywając niewidzące od dymu oczy.
W kabinie rozległ się metaliczny stukot.
-	Walnąłeś w coś? - zapytał chłopak, próbując mruganiem
pozbyć się wody spod powiek.
Klopp pokręcił głową.
-	Raczej nie. Na zewnątrz jest wystarczająco jasno!
Alek zmarszczył brwi, czując łoskot maszyny pod stopami. Cyklop stawiał pewne, miarowe kroki na zboczu, a żaden wskaźnik nie wykazywał niczego niepokojącego.

Z wyjątkiem jednego - nagle podskoczyła temperatura w tylnej rurze wydechowej.
Chłopak wstał i pchnął górny właz.
-	Alek! - krzyknął Volger, odwracając się od karabinu maszynowego. - Co ty wyprawiasz?
-	Coś jest nie tak. - Podciągnął się.
Podmuch świeżego powietrza uderzył go w twarz, a do uszu dotarł tłumiony dotąd przez pancerz ryk silników. Trzymając nisko głowę, Alek rozglądał się po lesie.
Nic tylko drzewa i krzaki. Gdzie się podział ten zwiadowca?
Wtedy dostrzegł jednego w oddali czmychającego z dużą prędkością.
-	Co jest...? - zaczął, ale zobaczył czerwonawy błysk na
wysokości tylnego wydechu. Podciągnął się nieco wyżej i już
wiedział, co się stało.
Sycząca kulka fosforu przylgnęła do obudowy silnika. Wciąż płonąc, zostawiała dymny szlak. Alek uniósł wzrok i zobaczył czerwony snop unoszący się na pojaśniałym niebie.
-	I to wszystko na temat pojmania mnie żywcem - wymamrotał, po czym wsunął się z powrotem przez właz.
Hrabia Volger spojrzał na niego.
-	Dobrze, że odzyskałeś wzr...
-	Klopp! - krzyknął Alek. - Biegnij zygzakiem!
Nauczyciel mechaniki zawahał się, ale po chwili zaczął biec
od drzewa do drzewa.
-	Rób większe skręty! Ostatnia flara nas trafiła. Przy
lgnęła do pancerza niczym glina i dymi jak komin! - Pozostali
wpatrywali się tylko w niego, więc krzyknął: - Zwiadowcy
uciekają od nas jak zające!

W końcu na twarzy Kloppa pojawiło się zrozumienie. Skręcił w lewo na kilka długich kroków, następnie znów na prawo.
Dlatego fregata jeszcze nie strzelała. Działonowi czekali, aż cel zostanie oznaczony i zwiadowcy uciekną z pola rażenia. Jednak teraz pożoga znalazł się na celowniku.
Alek spojrzał na wskaźnik tylnej rury wydechowej - wciąż pokazywał wysoką temperaturę. Słup czerwonego dymu unosił się wysoko nad drzewami.
Obrócił się do Kloppa.
-	Jest jakiś sposób, żeby to odczepić?
-	Fosfor? Wodą nie da rady, a przepali wszystko, czym byśmy to próbowali rozetrzeć. Musimy poczekać, aż się wypali.
-	Jak długo? - zapytał Volger.
-	Może być nawet pół godziny - stwierdził Klopp. - Wystarczy, żeby....
W oddali rozległ się grzmot.
Alek krzyknął ostrzegawczo, ale Klopp już skręcał drążkami, czmychając ostro w bok. Machina przedzierała się przez młodnik i Alek musiał się chwycić pasów, żeby nie pośliznąć się na łuskach turlających się po metalowej podłodze.
Nagle w pożodze rozległ się potężny huk. Dźwięk wstrząsnął chłopakiem i cały świat nagle padł na bok. Zwisał teraz w dół, trzymając się pasów i machając nogami w powietrzu.
Klopp jednak ani na chwilę nie puścił sterów i jakimś cudem cyklop podniósł się. Skręcił, mijając o włos brzozę. Ciężkie gałęzie walnęły o pancerz, zasypując ich deszczem liści przez na poły zamknięty wizjer.
-	Ile mamy czasu do następnej salwy? - zapytał Volger
oschłym głosem.

-	Jakieś czterdzieści sekund - odparł Klopp.
-	Musimy zrzucić tę flarę! - krzyknął Alek. - Dajcie mi coś, czym mógłbym ją podważyć!
Volger pokręcił głową.
-	To zbyt niebezpieczne, Wasza Wysokość.
Otwierając szafkę z narzędziami, chłopak musiał stłumić
histeryczny śmiech.
-	Volger, niebezpieczne? W porównaniu z rozerwaniem przez pocisk?
-	W takim razie ja to zrobię - powiedział hrabia.
Palce Alka zacisnęły się na rękojeści szabli, której wcześniej nie widział. Wyciągnął ją z szafki - była to stara kawaleryjska szabla, o wiele cięższa niż te, którymi ćwiczyli, idealna do tego zadania.
-	Wspinałem się po machinach, od kiedy skończyłem dzie
sięć lat, Volger - powiedział, wkładając sobie pochwę za pasek.
Volger położył mu dłoń na ramieniu.
-	Ta szabla ma dwieście lat! Twój ojciec...
-	Nie może nam teraz pomóc - dokończył Alek. - Załaduj karabiny, na wypadek gdyby zwiadowcy mieli zamiar wrócić.
Nie czekając na odpowiedź, podciągnął się na krawędzi włazu i wyszedł na zewnątrz.
Gałęzie smagały go po twarzy, a machina kołysała się pod nim jak nieujeżdżony koń. Klopp robił swojego popisowego węża. Gorący metal obudowy silnika parzył Alka w palce, mimo że miał na sobie rękawice pilota.

Flara utkwiła między rurami wydechowymi pożogi, sycząc, sypiąc iskry i żarząc się mocniej, kiedy ten przyspieszał. Unosił się z niej czerwony dym i rozprzestrzeniał po bezchmurnym niebie.
Alek wyciągnął szablę i ścisnął ją w dłoni, trzymając pochwę w drugiej. Uniósł wysoko klingę, a następnie mocno uderzył.
Kulka fosforu rozpołowiła się, ale zajarzyła się tylko ostrzejszym blaskiem, jak płonący węgiel dźgnięty pogrzebaczem.
Alek ponownie uniósł szablę i zobaczył, że płomienie wędrują po głowni - ogień przylgnął do metalu!
Przełknął ślinę, zastanawiając się, co by się stało, gdyby piekielna mikstura przywarła do skóry.
Między drzewami zamigotały światła. Alek podniósł wzrok i uchwycił w oddali zarys fregaty z dymiącymi lufami. Kiedy przykląkł, żeby utrzymać równowagę, z prędkością dźwięku dotarł do niego huk dział.
Po kilku dobrych sekundach spadły pociski. Fala uderzeniowa wwierciła się bezlitośnie w uszy, rozbryzgując mu ziemię na twarzy i unosząc cyklopa.
Alek poczuł, jak masywne stopy wryły się w ziemię i machina zatoczyła się niczym nowo narodzone źrebię. Otworzył oczy - w samą porę, by uchylić się przed gałęziami świszczącymi nad głową cyklopa.
Teraz słyszał tylko dzwonienie w uszach, a oczy paliły go od dymu i kurzu. Ale czuł, jak Klopp odzyskuje kontrolę nad pożogą i prostuje go.
Fregata wstrzeliwała się. Z każdą salwą pociski będą lądować bliżej.

Alek znów się zgarbił, uniósł szablę, po czym ciął kleistą substancję, wzniecając iskry i obfite kłęby dymu. Skry padały na jego mundur, przepalając skórzaną kurtkę pilota jak rozżarzone węgle. Czuł, że zaczynają mu się tlić włosy.
Salwa flar przeleciała obok, wycofujący się zwiadowcy po raz ostatni wystrzelili w kierunku pożogi. Alek ignorował świszczące blisko pociski i wciąż walił w płonący fosfor.
W końcu odrąbał spory kawałek, który przylgnął do klingi jak miód do kija. Pomachał szablą w przód i w tył, ale flara tylko zapłonęła jaśniej.
Alek zaklął. Za kilka sekund fregata znów załaduje działa. Pozostawało tylko jedno. Podniósł się nieco i na przykucniętych nogach złapał jedną ręką rurę wydechową.
-	Wybacz, ojcze - wyszeptał i cisnął starożytną szablę w las
tak daleko, jak tylko potrafił.
Strącił butem ostatnie kawałki płonącej substancji przylegające do pancerza i podpełzł do włazu.
-	Klopp! - krzyknął w dół. - Idź wprost przed siebie, naj
szybciej jak potrafisz!
Przed powrotem do środka zerknął za siebie. Stara szabla wciąż płonęła wśród drzew, dymiąc na czerwono. Działono-wi na fregacie będą myśleli, że pożoga utknął albo upadł po ostatniej salwie. Prawdopodobnie strzelą w to miejsce jeszcze kilka razy, zanim wyślą zwiadowców, by sprawdzili, co się dzieje.
Jednak wtedy cyklop będzie już wiele kilometrów dalej.
Kiedy adrenalina przestała już działać, Alek poczuł tętniący ból. Miał poparzone i posiniaczone dłonie i kolana, a skóra munduru śmierdziała jak przypalone mięso. Liczył na to, że

Volger ma coś na oparzenia w swoim schowku zawierającym pamiątki rodzinne oraz idiotyczne tajemnice.
Kiedy opuścił się przez właz, Volger otworzył szeroko oczy na widok przypalonych włosów i dymiącej kurtki.
-	Nic ci nie jest?
-	Wszystko w porządku - odparł chłopak, padając na fotel dowódcy. - Po prostu idźmy już stąd.
Góry w wizjerze robiły się coraz większe. Granica nie mogła być daleko - niebo na wprost wolne było od flar. Wkrótce ponownie zagłębią się w przyjazną ciemność.
Znów zahuczały działa fregaty, ale pociski spadły daleko od nich, zupełnie nie zakłócając kroków pożogi.
Niemcy wciąż strzelali do szabli jego ojca.
Alek uśmiechnął się. No i to by było na tyle na temat tajnych broni.
Pozwolił zamknąć się powiekom. Po miesiącu ucieczki w końcu mógł odpocząć. Może jego życie znów będzie mieć jakiś sens, kiedy pożoga zawiezie ich w bezpieczne miejsce.
Przez jakiś czas nie oczekiwał niespodzianek.

DZIEWIĘTNAŚCIE
Powinnam zobaczyć wasze pszczoły, panie Sharp.
Deryn podniosła się ciężko znad szkicownika i odłożyła ołówek. Właśnie skończyła dzienną wachtę - cztery nerwowe godziny wyglądania niemieckich statków powietrznych - ale doktor Barlow najwyraźniej w ogóle nie spała. Wyglądała nienagannie, wręcz elegancko w podróżnym szynelu i meloniku, a Tazza skakał wokół niej bardzo zadowolony, że może połazić po statku.
-	Moje pszczoły, psze pani?
-	Niech pan nie będzie męczący, panie Sharp. Oczywiście miałam na myśli pszczele kolonie Lewiatana. Zawsze pan rysuje podczas golenia?
Deryn spojrzała na brzytwę w kubku, przypominając sobie, że ma pół twarzy w mydlinach. Czekała, aż ktoś przejdzie obok otwartych drzwi kabiny i zobaczy jej działania zniekształcające obraz rzeczywistości. Ale po kilku minutach porzuciła pozowanie przy lustrze. Nawet kopiowanie rysunków z Podręcznika aeronautyki, z rozdziału dotyczącego termicznej inwersji, było bardziej interesujące niż udawanie golenia.

Wytarła twarz ręcznikiem.
-	Tak właśnie wygląda żywot kadeta, psze pani. Ciągle ślęczy nad książkami... i naturalnie oprowadza wizytujących statek specjalistów.
-	Naturalnie - potwierdziła doktor Barlow słodko.
W ciągu dwóch dni pobytu na Lewiatanie zwiedziła praktycznie każdy zakamarek jednostki, ciągnąc Newkirka i Deryn po pokładach, na górę, nawet do stajni Huxleyów we wnętrznościach wieloryba. Nie można się było wymigać od tego obowiązku. Z powodu wagi tasmańskiego tygrysa doktor Barlow, jej licznych strojów oraz tajemniczego ładunku złożonego w narzędziowni na pokładzie Lewiatana zostali tylko dwaj kadeci.
Deryn tęskniła za kolegami, choćby tylko po to, by móc wspólnie porównywać odczyty wysokości czy karmić nietoperze strzałkowe. Wspaniałe w tym było natomiast to - poza tym, że pozbyła się tego łachudry Fitzroya - że Deryn i New-kirk mieli teraz osobne kabiny. Oczywiście, rozległe studia doktor Barlow najwyraźniej nie obejmowały tematu prywatności człowieka.
-	Chodź, Tazza - mruknęła Deryn. Wzięła smycz zwierzę
cia i wyszła na korytarz.
Poprowadziła doktor Barlow schodami na górny pokład gondoli. Spali tam takielunkowi i żaglomistrzowie, chociaż Deryn nie miała pojęcia, jak im się to udawało. Kanały gastryczne podniebnej bestii wypełniał odór przypominający mieszankę zapachów zgniłej cebuli i krowich bąków.
Po obu stronach korytarza kołysały się hamaki, w których spali ci, co zeszli z wachty, niektórzy wtuleni w swoje zwierzęta,

aby zachować ciepło. Statek podróżował na wysokości dwóch i pół kilometra w nadziei umknięcia niemieckim aeroplanom, które podążały za nim krok w krok cały dzień, a powietrze na tej wysokości było zimne jak tyłek mosiężnej małpy.
Żaden z takielunkowych nawet nie spojrzał na doktor Barlow ani na jej tygrysa, kiedy przechodzili obok. Oficerowie zapowiedzieli, że ktokolwiek będzie stwarzał pasażerce jakiekolwiek problemy, stanie do raportu. W końcu nie było czasu ani miejsca na żadne morskie przesądy. Niemcy wypowiedziały wojnę Francji, a wczoraj wkroczyły do Belgii. Chodziły plotki, że Wielka Brytania włączy się do wojny jutro, o ile kajzer nie posłucha ultimatum i nie zakończy całej tej hecy do północy.
Ale nikt nawet nie przypuszczał, że tak się stanie.
Przy włazie Deryn wzięła Tazzę na ręce i zaniosła go na górę. W zimnej, wąskiej luce między gondolą a korpusem bestii brzuszne komórki kamuflażowe lśniły srebrnym blaskiem w księżycowej poświacie, przybierając barwę zaśnieżonych szczytów, które przesuwały się poniżej. Pod nimi wznosiły się szwajcarskie Alpy. Lewiatan znajdował się w jednej trzeciej drogi do Imperium Osmańskiego, jak obliczyła Deryn.
Tazza wyrwał się z jej objęć zaintrygowany dziwną mieszanką zapachów: nawozem z kanałów gastrycznych, gorzkimi migdałami wodoru oraz słoną wonią skóry podniebnej bestii.
Deryn weszła za tygrysem do brzucha stworzenia, po czym przyklękła, by podać dłoń doktor Barlow. Przystanęli na chwilę w ciepłym półmroku, przyzwyczajając oczy do przyćmionego zielonego światła robaczków świetlnych.
- Skorzystam z okazji, by przypomnieć pani, iż nie można tu palić, pani doktor.

- Bardzo zabawne, panie Sharp.
Deryn uśmiechnęła się i podrapała Tazzę po łbie. Na Le-wiatanie panował bezwzględny zakaz używania otwartego ognia. Zapałki i broń były trzymane pod kluczem, a podeszwy butów lotników wykonane z kauczuku, by zapobiec krzesaniu iskier. Jednak zgodnie z przepisami należało przypominać pasażerom o obowiązujących zasadach, ilekroć załoga uznała to za konieczne.
Nawet jeśli byli to strojnisie z grupy specjalistów, których do szewskiej pasji doprowadzało przypominanie o tej oczywistej zasadzie.
Idąc naprzód, Tazza zapadał się, gdyż podłoże zawsze było mniej stabilne we wnętrzu wieloryba. Chodnik, po którym można było stąpać, został wykonany z aluminium, ale ściany kanału gastrycznego żyły własnym życiem - ciepłe, pulsujące procesami trawiennymi i oświetlone blaskiem robaczków. Pęcherze wodoru nad ich głowami były przezroczyste i napięte, a cały statek puchnął w rozrzedzonym powietrzu na dużej wysokości.
Kiedy zbliżali się do dziobu, narastało bzyczenie - miliony maleńkich skrzydełek cięły powietrze, osuszając nektar zebrany tego dnia nad Francją. Nieco dalej zobaczyli ściany pokryte kłębiącą się pszczelą masą, a małe owady bzyczały nad głową Deryn, odbijając się lekko od jej twarzy i rąk. Tazza zasyczał cicho i przywarł do nóg dziewczyny.
Deryn rozumiała nerwowość tygrysa tasmańskiego. Ujrzawszy ule po raz pierwszy, podejrzewała, że to też jest broń, jak jastrzębie bombardujące czy nietoperze strzałkowe. Ale pszczoły na Lewiatanie nie miały żądeł. Jak lubił powtarzać

główny specjalista statku, stanowiły po prostu narzędzie ekstrakcji paliwa wprost z natury.
Latem przesuwające się pod statkiem pola były pełne kwiatów, z których każdy zawierał niewielką porcję nektaru. Pszczoły zbierały go i przerabiały na miód, ten zaś pożerały bakterie we wnętrznościach podniebnej bestii i wydalały wodór. Była to typowa strategia specjalistów - nie było sensu tworzyć nowego systemu, kiedy można było zapożyczyć sprawdzony wytwór ewolucji.
Jedna z pszczół zatrzymała się przed twarzą Deryn, jakby chciała zadać pytanie. Miała żółty, włochaty odwłok, rejony grzbietowe lśniące i czarne niby kozaczki i otaczała ją mgiełka poruszających się skrzydełek. Deryn zmrużyła oczy, zapamiętując kształt, który będzie później mogła narysować.
-	No cześć, bestyjko.
-	Słucham, panie Sharp?
Deryn odpędziła ciekawską pszczołę i odwróciła się.
-	Chciała pani zobaczyć coś konkretnego, psze pani?
Doktor Barlow odwijała czarny welon przyczepiony do me
lonika jak specjalista, który przyszedł na pogrzeb.
-	Mój dziadek stworzył ten gatunek. Chciałam skosztować
jego wyrobów.
Jej dziadek? Doktor Barlow była, zdaje się, młodsza, niż wyglądała.
-	Najwyraźniej jest pan zaskoczony, panie Sharp. Miód jest przecież jadalny, czyż nie?
-	O tak, psze pani. Pan Rigby zmuszał kadetów do kosztowania go.
Fitzroy zrobił scenę, krzywiąc się niemiłosiernie, a Newkirk

wyglądał, jakby chciał to gdzieś wypluć, ale miód ten, o dziwo, był równie dobry jak naturalny.
Deryn wyciągnęła swój żeglarski nóż i sięgnąwszy do sześciokątnego plastra, wzięła trochę miodu.na ostrze. Podała nóż doktor Barlow, a ta zmoczyła w miodzie palec i wsunęła rękę pod welon, by skosztować przysmaku.
-	Hmmm. Miód jak miód.
-	Głównie woda - powiedziała Deryn. - Z odrobiną węgla do smaku.
Specjalistka pokiwała głową.
-	Bardzo słuszna analiza, panie, Sharp. Ale dlaczego się pan krzywi?
-	Przepraszam panią. Powiedziała pani, że pani dziadek był darwinistą. Musiał być jednym z pierwszych.
Doktor Barlow uśmiechnęła się.
-	I tak było w istocie. Był zafascynowany pszczołami, szczególnie ich powiązaniami z kotami i koniczyną.
-	Z kotami?
-	Tak i z koniczyną. Zauważył, że fioletowe kwiaty koniczyny występują w dużych skupiskach blisko miast, a z dala od nich są niezwykle rzadkie. - Potarła palcem ostrze noża, by wziąć kolejną porcję miodu. - Widzi pan, w Anglii większość kotów żyje w miastach... a koty jedzą myszy. Te same myszy, panie Sharp, atakują gniazda pszczół, żeby dostać się do miodu. A fioletowa koniczyna nie może rosnąć bez zapylających ją pszczół. Rozumie pan?
Deryn uniosła brwi.
-	Hmm, nie jestem pewien, pani doktor.
-	Ależ to bardzo proste. Blisko miast jest więcej kotów,
-	
mniej myszy i tym samym więcej pszczół, co powoduje występowanie większej ilości fioletowej koniczyny. Mój dziadek był dobry w odkrywaniu tego typu wielopiętrowych zależności. Znów pan marszczy brwi, panie Sharp.
-	Bo to, zdaje się... był raczej ekscentryczny jegomość.
-	Niektórzy tak uważają. - Doktor Barlow parsknęła śmiechem. - Ale czasami ekscentrycy widzą więcej niż inni. Musi pan mieć bardzo ostrą brzytwę.
Deryn przełknęła ślinę.
-	Brzytwę, psze pani?
Kobieta wzięła Deryn pod brodę.
-	Oba policzki ma pan jednakowo gładkie. A przecież prze
rwałam panu golenie.
Słowa doktor Barlow zawisły w powietrzu jak brzytwa, a w głowie Deryn rozszalało się bzyczenie setek pszczół i grunt zdawał się usuwać jej spod nóg. Ale z niej i d i o t k a, że w ogóle wyciągała tę brzytwę. Zawsze tak wpadała na kłamstwie -chciała przedobrzyć.
-	Ja... chyba nie wiem, o czym pani mówi.
-	Ile pan ma lat, panie Sharp?
Deryn zamrugała. Nie mogła powiedzieć słowa.
-	Z tak gładką buzią nie ma pan szesnastu - ciągnęła doktor
Barlow. - Czternaście? Jeszcze mniej?
Deryn poczuła przypływ nadziei. Czyżby doktor Barlow wiedziała, że dzwonią, ale nie wiedziała, w którym kościele? Postanowiła powiedzieć prawdę.
-	Niecałe piętnaście, psze pani.
Specjalistka puściła jej brodę i wzruszyła ramionami.
-	Cóż, jestem pewna, że nie jest pan pierwszym chłopcem

w Siłach Powietrznych, który podał zawyżony wiek, żeby się do nich dostać. Nie zdradzę pańskiej tajemnicy. - Oddała Deryn nóż żeglarski. - Widzi pan, mój dziadek doszedł do następującego wniosku: jeśli usunie się jeden z elementów - koty, myszy, pszczoły czy kwiaty - przerywa się cały łańcuch. Zamordowano arcyksięcia oraz jego żonę i cała Europa pogrążyła się w wojnie. Brakujący fragment potrafi zburzyć całą misterną układankę, czy to w sferze świata naturalnego, polityki czy równowagi panującej we wnętrznościach statku powietrznego. Jest pan wzorowym lotnikiem, panie Sharp. Nie chciałabym pana stracić.
Deryn pokiwała wolno głową, starając się objąć wszystko, co usłyszała.
-	Tu zgadzam się z panią w całej rozciągłości.
-	Poza tym - uśmiech zatańczył na ustach doktor Barlow -znając pańską tajemnicę, łatwiej będzie mi powierzyć panu swoją.
Zanim Deryn zdołała zastanowić się nad tym, co też to może znaczyć, pośród szumu setek uli wyłuskała odległy dźwięk dzwonu.
-	Słyszy to pani? - zapytała.
-	Alarm na pokładzie? - Doktor Barlow pokiwała smutno głową. - Obawiam się, że tak. Zdaje się, że Wielka Brytania i Niemcy w końcu znalazły się w stanie wojny.
-	
DWADZIEŚCIA
Rozlegały się potrójne sygnały ostrzegające przed atakiem z powietrza.
-	Muszę biec, pani doktor - rzuciła pospiesznie Deryn. -Trafi pani sama do kabiny?
-	Chyba nie pójdę do kabiny, panie Sharp. Będę przy moim ładunku.
-	Ale... to jest alarm - wykrztusiła Deryn. - Nie może pani iść do narzędziowni!
Doktor Barlow zabrała jej smycz Tazzy.
-	Mój ładunek jest ważniejszy niż wasze przepisy, młody człowieku.
-	Ale pasażerowie powinni zostać...
-	A kadeci powinni być pełnoletni. - Doktor Barlow machnęła ręką. - Nie musi pan czasem stawić się na jakimś stanowisku ogniowym?
Deryn jęknęła boleśnie, ale zdegustowana, dała za wygraną i odwróciła się. Zrobiła co w jej mocy - jeśli o nią chodzi, specjalistka mogła sobie nawet wyglądać przez okno.

Kiedy biegła w kierunku głównej gondoli, aluminiowy chodnik drżał jej pod stopami. Cała załoga była już na nogach i w ruchu, tłocząc się na wszystkich korytarzach statku. Zeszła z drogi oddziałowi lotników w strojach ochronnych i dotarła do włazu, po czym wychyliła się z niego do połowy, żeby zobaczyć, co się dzieje.
Lodowaty wiatr między gondolą a korpusem bestii niósł nieznany dźwięk. Nie był to miarowy szum bodźcowych maszyn, lecz wściekły warkot technologii chrzęstów. Skrzydlata sylwetka zamajaczyła w oddali w świetle księżyca, na ogonie widać było wymalowany żelazny krzyż.
A jednak niemieckie aeroplany mogły latać na takich wysokościach.
Deryn wysunęła się z włazu i twardo wylądowała, aż zadzwoniła zębami. Stanowisko bojowe kadetów znajdowało się na górze, przy nietoperzach, musiała więc włożyć coś, by nie zamarznąć. Kombinezon miała w kajucie, ale takielunkowi zawsze wieszali kombinezony zapasowe przy swoich kojach. Uchyliła się przed pędzącymi lotnikami z wąchaczami wodoru i odnalazła kombinezon z rękawicami, które wsunęła do kieszeni. Nie było czasu na szukanie gogli; uparta doktor Barlow opóźniła ją wystarczająco.
Zapinając guziki pod szyją, Deryn poczuła lekki zawrót głowy. Zew bitewny opanował ją zbyt szybko po szoku wywołanym spostrzegawczością pani doktor. Specjalistka zarzekała się, że nikomu nic nie powie, ale nie znała całej prawdy... jeszcze nie. Ta jej spostrzegawczość wkrótce ujawni całą prawdę.
Deryn wzięła głęboki wdech i potrząsnęła głową, by dojść

do siebie. Nie czas teraz na obawy i tajemnice. Wojna w końcu ich dopadła.
Pociągnęła linę asekuracyjną, by sprawdzić jej wytrzymałość, po czym ruszyła do włazów takielunkowych.
Przynajmniej pół tuzina machin latających ścigało Lewiatana. Trudno było je zliczyć, ponieważ leciały w oddaleniu, z dala od jastrzębi bombardujących i ich sieci.
Deryn była w połowie drogi na górę, szybko wspinając się w podmuchach lodowatego wiatru. Ludzie i sztuczne zwierzęta roili się na takielunku, a obciążone liny mocno naciskały na membranę.
Usłyszała, jak silniki zmieniają bieg, i świat zaczął się wywracać. Kiedy podniebny statek przewrócił się na bok, Deryn znów znalazła się pod spodem, kurczowo trzymając się liny. Załoga wokół niej kołysała się na uprzężach zabezpieczających, tymczasem klamra Deryn wisiała luźno u pasa.
- Wciórności! - zaklęła, spoglądając na obolałe dłonie. Może jednak pan Rigby miał rację, mówiąc, że podczas bitwy trzeba się zapinać.
Machając stopami, zahaczyła o linę, by uwolnić jedną rękę. Statek przekręcił się jeszcze bardziej i jedna z jaszczurek kurierskich nad nią została zrzucona. Przemknęła obok Deryn, wykrzykując pojedyncze słowa w przerażającym ludzkim słowotoku.
Deryn oderwała wzrok od biednego stworzonka - jej palce odnalazły szeklę. Wpięła się w linę i zwisała chwilę na uprzęży, dając odpocząć piekącym z wysiłku mięśniom.

W górze wzmagał się ryk.
Latająca machina chrzęstów ruszyła ku niej z odległości kilometra. Na każdym skrzydle huczał silnik wypuszczający bliźniaczy szlak dymu. Szerokie, podobne do nietoperzych skrzydła rozciągały się i skręcały, w miarę jak się zbliżała...
Nagle seria pocisków z karabinu maszynowego przesunęła się po boku Lewiatana.
Ludzie i zwierzęta pierzchali. Deryn zobaczyła, jak jeden z wąchaczy wodoru został trafiony i najpierw skręcał się z bólu w takielunku, po czym machając rozpaczliwie łapami, spadał. Rozdzierane pod skórą robaczki świetlne tryskały jasnozielonymi iskrami.
Aeroplan z dudnieniem nacierał dalej, pędząc wprost na nią. Deryn wypięła się z uprzęży i ześliznęła w dół tak szybko, jak tylko mogła. Kule rozdarły membranę tuż nad jej głową na podobieństwo wpadających do wody kamieni. Liny szarpnęły w jej dłoniach poruszone bólem podniebnego statku.
Karabin w końcu przestał pluć ogniem, a maszyna wykonała gwałtowny manewr odejścia. Ale jakaś jasna iskra wciąż tliła się w ciemności. Strzelec odbezpieczył zbiornik z fosforem. Uniósł go wysoko nad głowę, urządzenie zaś tryskało iskrami i dymiło, kiedy samolot nawracał w stronę Lewiatana.
Dłonie Deryn zacisnęły się na linach, ale nie miała dokąd się wspiąć. Wodór o zapachu gorzkich migdałów wypełnił jej płuca. Statek mógł lada chwila eksplodować.
Ale wtedy pojawił się promień szperacza. Stado jastrzębi szło jego śladem, niosąc siatkę nad aeroplan. Jej błyszczące, połączone ze sobą festony zwisały z uprzęży ptaków na podobieństwo babiego lata.

Jastrzębie zawróciły w zwartej formacji, rozciągając połyskujące włókna na kursie aeroplanu...
Machina wpadła w sieć, a ta owinęła się wokół niej, strzelając ze splotów stężonym kwasem ze sztucznych pająków. Kwas w kilka sekund przepalił skrzydła, rozporki i korpus. Wokół fruwały części, podczas gdy skrzydła samolotu złożyły się w powietrzu jak nożyczki.
Załoga machiny chrzęstów, groźny pojemnik z fosforem oraz ze sto metalowych części runęło w kierunku ośnieżonych szczytów pod nimi.
Na burcie statku rozległy się schrypnięte wiwaty i dziesiątki pięści wzniosło się na widok spadającej maszyny. Takielunkowi zaczęli wkrótce łatać membranę, ale kilku ludzi zwisało dalej na uprzężach bez życia lub jęcząc z bólu.
Deryn nie miała odpowiedniego przeszkolenia medycznego, poza tym musiała wejść teraz na górę, lecz zaczęła się wspinać dopiero po dłuższej chwili, zostawiając krwawiących członków załogi.
W górze czai się więcej latających machin, powtarzała sobie w myślach, i trzeba nakarmić nietoperze strzałkowe.
Górny pokład pełen był lotników, broni i wąchaczy, które wpadały w szał, czując uciekający wodór.
Deryn trzymała się z dala od zatłoczonego grzbietu, biegnąc po miękkiej membranie z boku.
Załoga Lewiatana odpowiadała z broni pneumatycznej, która terkotała na stanowiskach grzbietowych oraz w gondoli maszynowni, szperacze zaś przecinały ciemność, kierując sta-

darni jastrzębi. Ale jednostka najbardziej potrzebowała teraz nietoperzy strzałkowych, które musiały wzbić się w niebo.
Kiedy dotarła na dziób, Newkirk i Rigby byli już na swoich stanowiskach i zapalczywie rozrzucali garście pokarmu. Kilku takielunkowych dołączyło do nich, zastępując brakujących kadetów.
Bosman zmierzył ją wzrokiem, a Deryn od razu wykrztusiła:
-	Zajmowałem się specjalistką, sir!
-	Tak też myślałem. - Cisnął jej worek z pokarmem.
-	Złapali nas z ręką w nocniku, co nie? Nie wiedziałem, że te cholerne chrzęsty potrafią latać tak wysoko!
Deryn nabrała karmy ze szpikulcami tak szybko, jak mogła. Większość nietoperzy była już w górze i robiła zwyczajny harmider.
-	Lotnik, kryj się! - krzyknął ktoś. - Nadlatuje!
Aeroplan z rykiem leciał wprost na dziób. Deryn padła, nadziewając się boleśnie na jeden ze szpikulców. Główne działo pneumatyczne dało ognia i poczuła, jak pociski ze świstem przelatują jej nad głową. Grupa wystraszonych nietoperzy wzbiła się za śmigającymi pociskami.
Deryn podniosła wzrok. Działo pneumatyczne strzeliło celnie. Aeroplanem zatrzęsło, a jego silnik wydał z siebie pojedyncze kaszlnięcie. Nagle zakręcił się w powietrzu i zaczął chaotycznie wirować, mnąc się niczym kartka zgnieciona gigantyczną dłonią.
Triumfalne okrzyki rozległy się na całym górnym pokładzie, ale pan Rigby nie dołączył do wiwatujących. Podniósł się i podbiegł do Newkirka, a następnie zatrzasnął karabińczyk swojej liny zabezpieczającej na jego klamrze.

- Sharp, do mnie! - krzyknął. - Wepnij się! Idziemy.
Deryn podskoczyła i podbiegła do nich, po czym przypięła swoją linę zabezpieczającą do liny Newkirka. Bosman prowadził ich z grzbietu w stronę zakrzywienia dziobowego. Kilkaset nietoperzy, jak zawsze, symulowało chorobę i zaszywało się w swoich gniazdach, ale tego wieczoru Lewiatan potrzebował ich wszystkich w górze.
Skóra na dziobie była twardsza niż na burcie, bo przewidziano konieczność przedzierania się przez nawałnice i szkwały. Buty Deryn ślizgały się na twardej powierzchni, a ciężki worek nie sprzyjał zachowaniu równowagi i ściągał ją w dół. Przełknęła ślinę - tu, na czole, było niewiele lin poprzecznych i pionowych, a do tego były znacznie bardziej oddalone od siebie.
Krzywizna stawała się coraz ostrzejsza. Wkrótce dziewczyna będzie mogła spojrzeć w dół na klapki nałożone na wielorybie ślepia i chroniące zwierzę przed rozproszeniem uwagi oraz ogniem karabinowym.
Pod nimi zaryczał silnik kolejnego aeroplanu, jego działko ostrzeliwało gondolę silnika na bakburcie. Huk trących o siebie przekładni dźwięczał w zimnej przestrzeni. W odpowiedzi na atak dwa szperacze podążyły za samolotem, zabierając ze sobą ciemne, trzepoczące sylwetki...
Deryn obserwowała to z przerażeniem. Obsługa szperaczy nie przejmowała się zmianą koloru światła na czerwony, żeby nietoperze mogły wypuścić szpikulce. Po prostu naprowadzała chmarę bezpośrednio na samolot chrzęstów. Nietoperze nie były ciężkie, ale metalowe szpile w ich wnętrznościach wystarczyły, żeby zerwać poszycie maszyny. Ohydny skrzek biednych stworzonek zagłuszył łoskot rozdzieranych silników i sknzydeł.

Kiedy Deryn wpatrywała się w upadający samolot, stopa jej się osunęła. Nagle uciekło jej podłoże.
-	Nurkujemy, chłopaki! - krzyknął pan Rigby. - Lepiej się
czegoś złapcie!
Na wprost pojawiły się ośnieżone góry i Deryn poczuła, jak żołądek jej się skręca. Statek nigdy wcześniej tak szybko nie pikował! Padła na brzuch, szukając palcami czegoś, czego mogłaby się chwycić. Worek osunął się i rozsypując figi ze szpikulcami, zniknął w mroku.
Wciąż się zsuwała... spadała.
Wtedy naprężyła się lina zabezpieczająca, zatrzymując ją. Spojrzała w górę i zobaczyła, że Newkirk i pan Rigby zakleszczyli się w zatoczce lęgowej, a wokół ich głów unosi się chmara nietoperzy.
Podciągnęła się do ciepłego wgłębienia. Było pełne nieto-perzego guana i starych szpikulców, ale przynajmniej było tu się czego złapać.
-	Miło, że pan do nas dołączył, panie Sharp - stwierdził
Newkirk, szczerząc zęby w uśmiechu jak jakiś świr. - Wspa
niałe, nieprawdaż?
Deryn zmarszczyła brwi.
-	A pan co się nagle taki odważny zrobił?
Ale nim Newkirk zdołał odpowiedzieć, świat pod stopami znów zawirował.
-	Straciliśmy silnik - rzekł pan Rigby.
Deryn zamknęła oczy, wsłuchując się w puls statku. Brzmiał bardzo słabo. Leciał pod dziwnym kątem, wokół nich zaś czuć było turbulencje prądów powietrznych.
Aeroplany chrzęstów wciąż warczały w ciemnościach - są-

dząc po dźwięku, ze dwa - a snopy światła Lewiatana były niemal pozbawione nietoperzy. Stworzenia rozproszyły się po nocnym niebie, zbyt przerażone strzałami i zderzeniem z samolotami, by dać się zdyscyplinować.
-	Musimy wysłać więcej nietoperzy! - zawołał pan Rig-by i błyskawicznie odwinął linę, którą miał owiniętą w pasie, odczepiając linkę łączącą Deryn z Newkirkiem. - Pod nami jest duża wnęka, Sharp. Rozhuśtaj się na tej długiej linie i wypłosz z niej jeszcze trochę tych małych łobuzów. - Wcisnął jej do rąk swój worek. - Dopilnuj, żeby się napchały, zanim je stamtąd wykopiesz.
-	A co ja mam robić? - zapytał z urazą Newkirk. Warunki bitewne najwyraźniej mu służyły, podczas gdy Deryn miała już wszystkiego serdecznie dosyć.
-	Poszedłbyś, gdybym miał drugą dłuższą linę - powiedział Rigby, wciąż mocując się z węzłami. - A tak nie uśmiecha mi się utrata ostatnich moich dwóch kadetów.
Deryn podpełzła do krawędzi wnęki, starając się nie patrzeć na wciąż zbliżające się górskie szczyty. Czyżby statek stracił zbyt wiele wodoru, żeby się utrzymać w powietrzu?
Odgoniła te myśli, ostrożnie schodząc w stronę ciemnej szczeliny na skórze podniebnej bestii. W uszach potężniał jej warkot silnika chrzęstów, ale nie miała odwagi oderwać wzroku od swych rąk i nóg.
Jeszcze tylko kilka metrów...
Tuż za nią zaterkotał karabin maszynowy i przylgnęła do Lewiatana.
-	Nie przejmuj się, maleńki - wyszeptała, zamknąwszy
oczy. - Zaraz załatwię dla ciebie tych łajdaków.

Snopy światła zabłysły na jej powiekach i maszyna odleciała z rykiem, pozostawiając po sobie odór spalin oraz wyciekającego wodoru.
Deryn opuściła się ostatnich kilka kroków, a jej stopy ledwo dotykały krawędzi wnęki. Wczepiona w linę wpadła do środka, hamując na kolanach.
Wnęka była pusta. Nie było w niej ani jednego nietoperza, którego można by posłać do walki.
-	Niech to szczekający pająk pokąsa - zaklęła cicho.
Pod jej stopami zachwiał się pokład. Odwróciła się i spojrzała za siebie. Horyzont przekręcił się na bok. Nagle zniknęły góry, a w ich miejsce pojawiło się zimne, gwiaździste niebo... Lewiatan znów się wznosił!
Podciągnęła się na linie i wydostała z wnęki. Stroma krzywizna, po której schodziła, była teraz niemal pozioma, ponieważ statek szedł w górę. Rigby i Newkirk byli na zewnątrz, a ich uprzęże spinała długa lina.
-	Nic z tego, sir! - krzyknęła. - Zdaje się, że wszystkie wyleciały!
-	No to chodźcie, chłopaki. - Bosman odwrócił się i zaczął piąć w stronę grzbietu. - Zejdźmy z dziobu, nim znów zacznie pikować.
Rozciągnięci na całą długość lin zabezpieczających wypłaszali ostatnie nietoperze. Deryn wspinała się tak szybko, jak mogła. Przy takich zwrotach statku przebywanie na górnym pokładzie nie było już tak wspaniałym przeżyciem.
Dwa aeroplany wciąż czaiły się w oddali i Deryn zastanawiała się, na co właściwie czekają. W powietrzu szybowało kilka ostatnich jastrzębi, ale ich sieci wyglądały na poszarpa-

ne. Świecił się tylko jeden szperacz - załoga znów starała się zgromadzić nietoperze.
Na górze, na grzbiecie, było jeszcze gorzej. Przednie działo leżało rozłożone przez ekipę techniczną. Wszędzie byli ranni, a wąchacze dostawały szału od uchodzącego wodoru. Wielka uprząż wieloryba była poszatkowana przez kule.
Deryn przyklękła przy jednym z rannych, który wciąż ściskał koniec smyczy wąchacza. Stworzenie zaskomlało do niej, odrywając wzrok od bladej twarzy swego pana. Przyjrzała się uważniej. Mężczyzna nie żył.
Poczuła, że zaczyna drżeć, niepewna, czy to od zimna, czy od bitewnych przeżyć. Była na pokładzie ledwo od miesiąca, ale teraz wydawało jej się, jakby to jej rodzina ginęła, jakby na jej oczach palił się jej dom.
Nagle nieuchronny ryk silników chrzęstów znów zaczął kołować w powietrzu, a oczy wszystkich skierowały się na ciemne niebo. Ostatnie dwa aeroplany nadlatywały razem, ponownie nacierając na statek.
Deryn zastanawiała się, co myślą piloci tych maszyn. Widzieli, jak ich koledzy lotnicy spadali. Wiedzieli, że zginą. Jakież to szaleństwo nakazywało im zabić Lewiatana?
Pojedynczy snop światła przeciął im drogę i jeden z aeroplanów zatrząsł się. Drobne sylwetki nietoperzy przedarły się przez skrzydła i samolotem mocno zachybotało. Beznamiętna cząstka umysłu Deryn wychwyciła, jak zmieniały się prądy powietrzne wokół skrzydeł, jak samolot wkrótce się skurczy i spadnie...
Kiedy stanął w płomieniach, odwróciła wzrok.
Ale ryk drugiej warczącej maszyny wciąż się zbliżał.

-	Niech to! On chce nas staranować! - wykrzyknął pan
Rigby, biegnąc naprzód, żeby lepiej to zobaczyć.
Ktoś zaklął przy przednim dziale. Znów zawiodły kompresory broni, ale pozostałe działa zagrały.z odległej rufy.
Nagle wszystkie szperacze wystrzeliły w niebo, przecinając mrok, aż nadciągająca machina zalśniła jak piorun kulisty na niebie.
Drobne, czarne skrzydełka trzepotały w snopie światła i aeroplanem targnęło, kiedy przedzierał się przez nietoperze. Ale jakimś cudem dalej nacierał.
W odległości trzydziestu metrów w końcu przekręcił się w powietrzu. Skrzydła złożyły się, a fragmenty maszyny furkotały na wszystkie strony. Rozpadł się kokpit działa, choć ono samo wciąż pluło ogniem. Śmigło urwało się z trzpienia silnika i odleciało z wizgiem jak wściekły owad.
Deryn poczuła drżenie pod stopami. Zdjęła rękawicę i klęknąwszy, przyłożyła dłoń do lodowatych grzbietowych łusek. Niski jęk wstrząsnął podniebnym stworzeniem. Fragmenty rozpadającego się samolotu przedzierały się przez ciało Le-wiatana, naruszając membranę. Dziewczyna zamknęła oczy.
Jedna zbłąkana iskra zmieni ich w kulę ognia.
Usłyszała krzyk. Pan Rigby chwiał się na stromej burcie, trzymając się za brzuch.
-	Dostał! - wrzasnął Newkirk.
Rigby zrobił kilka kroków i opadł na kolana, odbijając się nieco od membrany. Newkirk już do niego biegł, ale instynkt kazał Deryn zostać na miejscu.
Cały statek przechylał się w przód, ponownie wchodząc w lot nurkowy. Owiał ją zapach wodoru.

Bosman zsuwał się po burcie - dopadło go przyciąganie ziemskie. Najpierw się osuwał, po czym zaczął turlać.
Deryn zrobiła krok do przodu, a następnie spojrzała na linę łączącą ją z pozostałymi.
-	Niech to pająk wyszczeka!
Gdyby bosman poleciał dalej, pociągnąłby za sobą Newkirka. Następnie Deryn zostałaby porwana jak mucha przez język polującej żaby. Rozglądała się gorączkowo, do czego się tu przyczepić, ale poziome liny u jej stóp były popalone i powyciągane.
-	Newkirk, wracaj tutaj!
Chłopak zatrzymał się na sekundę, obserwując, jak pan Rigby się osuwa. Następnie odwrócił się i po jego minie widać było, że zrozumiał. Ale było za późno - lina łącząca go z bosmanem szybko się prostowała.
Newkirk spojrzał na nią bezradnie, a jego dłoń powędrowała do noża zatkniętego za pas.
-	Nie! - krzyknęła Deryn.
Wtedy uświadomiła sobie, co musi zrobić.
Odwróciła się i ruszyła pędem wdrugą stronę, ku przeciwnej burcie. Omijając lotników i wąchacze, skoczyła możliwie najdalej w ciemność...
Szarpnięcie napiętej liny odczuła jak uderzenie w żołądek, a uprząż zabezpieczająca wpiła się jej mocno w ramiona. Zwinęła się w kłębek, kiedy jej ciało uderzyło w burtę, dusząc oddech w piersi.
Deryn odbiła się od membrany i zatrzymała, ale po chwili zaczęła sunąć z powrotem po boku podniebnej bestii. Rigby z pewnością pociągnął Newkirka za sobą - ich łączna waga wciągała ją na grzbiet!

Chwytała się mijanych lin, aż w końcu, wczepiwszy się w jedną z nich, zawisła w bezruchu. Jednak lina bezpieczeństwa ciągnęła ją z większą siłą, a uprząż wrzynała się, wyciskając z niej ostatnie tchnienie.
Nagle lina zawisła luźno i Deryn spojrzała w górę z przerażeniem. Czyżby pękła? A może Newkirk ją odciął?
Na grzbiecie oddział takielunkowych trzymał jej linę i ciągnął drugi jej koniec na przeciwnej burcie. Wciągali Newkirka i rannego bosmana. Westchnąwszy z ulgą, Deryn zamknęła oczy. Trzymała się mocno takielunku, wierząc tylko swoim dłoniom, które uratowały ją przed upadkiem w ciemność. Ale

kiedy statek znów się zachwiał, spojrzała w dół i dotarło do niej, że ten chwyt może nie wystarczyć.
Spadali.
Wokół statku wyrosły Alpy, najwyższe szczyty znajdowały się jedynie kilkadziesiąt metrów niżej. Kobierzec śniegu pokrywał wszystko z wyjątkiem kilku poszarpanych skał, które sterczały w górę jak kły drapieżnika czekającego cierpliwie na swoją ofiarę.
Ranny Lewiatan powoli opadał na ziemię.

DWADZIEŚCIA JEDEN
Stary zamek stał na poszarpanym zboczu, księżycowa
poświata padała na zaspy piętrzące się przy jego na wpół zwalonych murach, a okna ziały pustką. Blanki błyszczały od lodu w kryształowo zimnym powietrzu, poszarpana sylwetka zaś wtapiała się w sterczące poniżej skały. Alek opadł na fotel na wprost wizjera.
-	Co to za miejsce?
-	Pamiętasz podróż twojego ojca do Włoch? - zapytał hrabia Volger. - W poszukiwaniu nowego domku myśliwskiego?
-	Oczywiście, że pamiętam - odparł Alek. - Pojechał pan z nim, a ja miałem wspaniały miesiąc odpoczynku od lekcji fechtunku.
-	Była to niezbędna ofiara. Prawdziwym powodem tej wyprawy było kupienie tej kupy kamieni.
Aleksander spojrzał krytycznym okiem na zamek - określenie „kupa kamieni" było jak najbardziej adekwatne. Właściwie wyglądał raczej jak osuwisko skalne niż jak forteca.

-	Ale to było dwa lata temu, Volger. Kiedy właściwie zaczęliście planować moją ucieczkę?
-	W dniu, w którym pański ojciec poślubił plebejuszkę.
Alek zignorował zniewagę pod adresem matki; szczegóły
dotyczące jego pochodzenia były obecnie bez znaczenia.
-	I nikt nie wie o tym miejscu?
-	Rozejrzyj się. - Hrabia postawił kołnierz kożucha. - Zamek został opuszczony w czasach wielkiego głodu.
-	Sześćset lat temu - dodał cicho Alek, wydychając parę wodną w świetle księżyca.
-	Wtedy w Alpach było cieplej. Kiedyś stało tu tętniące życiem miasto. - Volger wskazał widoczną na wprost przełęcz górską, której przepastna powierzchnia świeciła białym blaskiem rosnącego do pełni księżyca. - Ale lodowiec połknął całą dolinę wieki temu. Teraz to pustkowie.
-	
-	Wolę pustkowie niż kolejną noc spędzoną w tej machi
nie - stwierdził Klopp, drżąc mimo kożucha. - Uwielbiam
moje machiny, ale nie pisałem się nigdy, by w którejś za
mieszkać.
Volger uśmiechnął się.
-	W zamku znajdziemy niespodziewane luksusy, przekonasz się.
-	Wystarczy mi kominek - rzekł Alek, kładąc zimne, zmęczone dłonie na sterach.
W środku zamek nie wyglądał tak źle.
Dachy pod śnieżnym kobiercem zostały ostatnio naprawione. Zewnętrzne mury były w ruinie, ale kamienie dziedzińca trzymały się mocno i bez trudu uniosły pożogę, kiedy przesunął się pod główną bramą. Przy wewnętrznych ścianach ułożono sterty drewna opałowego, w zamkowych stajniach zaś było pełno zapasów: wędzonego mięsa, beczek ze zbożem i wojskowych żelaznych racji.
Alek wpatrywał się w niekończący się rząd puszek.
-	Jak długo tu zostaniemy?
-	Aż skończy się to szaleństwo - odparł Volger.
„To szaleństwo" oczywiście oznaczało wojnę. A wojny potrafią się ciągnąć latami, ba - dziesiątkami lat. Macki śnieżnych zasp wiły się pod drzwiami stajni i wpełzały dalej, a był dopiero początek września.
Jak będzie wyglądał przednówek?
-	Bardzo starannie wszystko z twoim ojcem przygotowali
śmy - mówił Volger najwyraźniej zadowolony z siebie. - Mamy

tu lekarstwa, kożuchy, całą zbrojownię, a także piwnicę pełną przednich win. Niczego nam nie zabraknie.
-	Wanna byłaby wskazana - powiedział Alek.
-	Zdaje się, że jest jedna. Chłopak zamrugał.
-	No, to dobra wiadomość. A może kilka osób służby, żeby
podgrzewali wodę?
   Volger wskazał Bauera, który już rąbał drwa na opał.
-	Przecież masz nas, Najjaśniejszy Panie.
- Jesteście dla mnie jak rodzina, a nie służba. - Alek wzruszył ramionami. - W gruncie rzeczy cała rodzina.
-	Wciąż jesteś Habsburgiem, nie zapominaj o tym.
Chłopak spojrzał na pożogę przykucniętego na dziedzińcu.
Na pancerzu pysznił się rodzinny herb: dwugłowy orzeł wyposażony w mechaniczne części. Kiedy Alek dorastał, ten symbol zawsze mu towarzyszył - na flagach, na meblach, nawet na kieszonkach nocnej koszuli - upewniając go w tym, kim jest. Ale teraz napełniał go jedynie rozpaczą.
-	Tak, zacna familia - rzekł z goryczą. - Wydziedziczyli mnie, zanim jeszcze się urodziłem. A pięć tygodni temu mój stryjeczny dziadek kazał zabić moich rodziców.
-	Nie mamy pewności, że stał za tym cesarz. A co do ciebie... - Hrabia zamilkł.
-	O co chodzi, Volger? - Alek miał już dość tajemnic. -Obiecałeś, że wyjawisz mi wszystkie tajemnice, kiedy dotrzemy do Szwajcarii.
-	Tak, ale wtedy w to nie wierzyłem - odparł cicho Vol-ger. - Nadszedł jednak, jak sądzę, czas, żebyś poznał prawdę. Chodź ze mną.
-	
Alek spojrzał na pozostałych, którzy już ciężko pracowali, wyładowując w ciemnościach rzeczy z machiny. Najwyraźniej tajemnica nie była przeznaczona dla wszystkich.
Podążył za Volgerem po wmurowanych w zewnętrzną ścianę kamiennych schodach, które prowadziły do jedynej wieży zamku. Była to zupełnie nijaka, okrągła krawędź wystająca nad klif, położona niżej niż dachy stajni, ale za to z doskonałym widokiem na dolinę.
Alek wiedział już, dlaczego ojciec z Volgerem wybrali to właśnie miejsce. Pięciu ludzi z pożogą mogło się tu bronić przed atakami małej armii, gdyby ktoś ich tu odnalazł. Lodowaty wiatr już przyprószył śniegiem ślady pożogi, stopniowo niwelując wszelkie oznaki, że ktokolwiek tędy przechodził.
Volger spojrzał na piętrzący się lodowiec, trzymając ręce głęboko w kieszeniach.
-	Mogę mówić otwarcie?
Alek zaśmiał się.
-	Bardzo proszę, możesz zrezygnować ze swego zwyczajowego taktu.
-	Uczynię tak - odparł hrabia. - Kiedy twój ojciec postanowił ożenić się z Zofią, byłem jednym z tych, którzy próbowali mu to wyperswadować.
-	Mogę więc podziękować twojemu fatalnemu darowi perswazji za moje istnienie.
-	Proszę bardzo. - Volger wykonał dworski ukłon. - Ale musisz zrozumieć, Alek, że staraliśmy się tylko zapobiec rozdźwiękowi między twoim ojcem a jego stryjem. Dziedzic cesarstwa nie może brać za żonę kogo mu się żywnie podoba. Jak
-	
wiadomo, twój ojciec nie posłuchał i mogliśmy jedynie przystać na kompromis: małżeństwo porannego podarku.
-	Składne określenie.
Oficjalnie nazywano to małżeństwem morganatycznym, co w uszach Alka zawsze brzmiało jak nazwa choroby zakaźnej.
-	Ale są sposoby na korektę takiej formy prawnej - powie
dział Volger.
Chłopak wolno pokiwał głową, przypominając sobie obietnice ojca.
-	Ojciec zawsze mówił, że Franciszek Józef w końcu ulegnie. Nie wiedział, jak bardzo cesarz nienawidził mojej matki.
-	Nie wiedział, to prawda. Ale wiedział o pewnym ważnym szczególe. Twój ojciec wiedział, że sam cesarz nie jest w tej kwestii instancją ostateczną.
Alek spojrzał na Volgera.
-	Co masz na myśli, hrabio?
-	Podczas tej podróży dwa lata temu nie jeździliśmy wyłącznie po starych zamkach. Pojechaliśmy do Rzymu.
-	Celowo wszystko gmatwasz, hrabio?
-	Zapomniałeś o historii rodziny, Alek? Kim byli Habsburgowie przed powstaniem Austro-Węgier?
-	Władcami świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego - wyrecytował Alek. - Od 1438 roku do 1806. Ale co to ma wspólnego z moimi rodzicami?
-	A kto wynosił na tron cesarzy świętego cesarstwa? Czyje słowa nadawały im status koronowanych głów?
Alek zmrużył oczy.
-	Chcesz mi powiedzieć, hrabio, że spotkaliście się z p a-
p i e ż e m?

-	Twój ojciec był na audiencji. - Volger wyciągnął z kieszeni
kożucha skórzany pojemnik na zwój. - W wyniku tego spot
kania otrzymał dyspensę, która zmieniła status małżeństwa
twoich rodziców. Pod jednym warunkiem: że będzie to trzymał
w tajemnicy aż do dnia śmierci starego cesarza.
Alek wpatrywał się w obły przedmiot. Skóra była pięknie zdobiona, udekorowana skrzyżowanymi kluczami papieskiej pieczęci. Ale mimo to pojemnik wyglądał zbyt niepozornie, by mógł cokolwiek zmienić.
-	Chyba żarty sobie stroisz.
-	Dokument został podpisany w obecności świadków i przypieczętowany. Na mocy władzy boskiej na ziemi wymienia ciebie jako spadkobiercę twego ojca. - Volger uśmiechnął się. - To chyba robi większe wrażenie niż kilka sztab złota, prawda?
-	Jeden dokument oddaje mi władzę w cesarstwie? Nie wierzę.
-	Możesz sam przeczytać, jeśli chcesz. W końcu twoja łacina jest lepsza od mojej.
Alek odwrócił się i chwycił parapetu. Ostra krawędź utrąconego kamienia skaleczyła go w palce. Nagle nie mógł złapać tchu.
-	Ale... wszystko to wydarzyło się dwa lata temu. Dlaczego
mi nie powiedział?
Volger parsknął tylko.
-	Aleksandrze, nie powierza się zwykłemu chłopcu naj
większej tajemnicy cesarstwa.
Zwykłemu chłopcu... Nagle księżycowa poświata na śniegu stała się zbyt jasna i Alek zacisnął powieki, a przed ocza-

mi stanęło mu całe życie. Zawsze był intruzem we własnym domu, ojciec nie mógł mu niczego zostawić, dalsi krewni zaś żałowali, że się w ogóle urodził. Nawet jego matka - ona była tego przyczyną. Pozbawiła go cesarstwa i gdzieś w głębi duszy ten fakt zawsze stał pomiędzy nimi.
Jak mogła otchłań, która określała całe jego życie, zniknąć tak nagle?    - Odpowiedź brzmiała, że nie mogła. Wciąż tkwił w pustce.
-	Jest za późno - powiedział Alek. - Moi rodzice nie żyją.
-	Co czyni cię pierwszą osobą w kolejce do tronu. - Hrabia wzruszył ramionami. - Nawet jeśli twój stryjeczny dziadek nie wie o tym liście, nie zmienia to obowiązującego prawa.
-Nikt o nim nie wie! - krzyknął Alek.
-	Naprawdę chciałbym wierzyć, że tak jest. Ale widziałeś,
jak zawzięcie na nas polowali. Niemcy musieli się jakoś o tym
dowiedzieć. - Volger wolno pokręcił głową. - W Rzymie jest
pełno szpiegów, jak słyszałem.
Alek wziął tubę na zwój i ścisnął ją mocno.
-	A więc z tego powodu moich rodziców...
Przez chwilę miał ochotę wyrzucić pojemnik za blanki.
-	Tak, to prawda, Alek. Twój ojciec został zabity, bo miał
pokojowe nastawienie, a Niemcy parli do wojny. Twoja sprawa
jest tylko epilogiem całej tej historii.
Alek wziął głęboki wdech, starając się pogodzić z nową rzeczywistością. Należało ponownie przemyśleć wszystko, co zdarzyło się przez ostatnie dwa lata - wszystkie plany, jakie miał ojciec, wiedząc o tym.
Co dziwne, jedna drobnostka nie dawała mu spokoju.
-	Volger, przez cały ten czas traktowałeś mnie jak...

-	Syna pokojówki? - Hrabia uśmiechnął się. - Była to konieczna zasłona dymna.
-	Wyrazy uznania - powiedział Alek wolno i beznamiętnie. - Twoja pogarda była bardzo przekonująca.
-	Jestem twym dozgonnym sługą. - Volger chwycił dłoń chłopaka w swoje dłonie i pokłonił mu się. - I dowiodłeś, panie, że jesteś godzien swego ojca.
Alek wyrwał się.
-	A więc co my z tym zrobimy... z tym dokumentem? Jak powiemy ludziom prawdę?
-	Nie powiemy - odparł Volger. - Dotrzymamy słowa, które dał twój ojciec, i poczekamy do śmierci cesarza. To stary człowiek, Alek.
-	Ale my tu się będziemy ukrywać, a wokół będzie się toczyć wojna.
-	Niestety tak.
Chłopak odwrócił się. Lodowaty wiatr wciąż dął mu w twarz, ale prawie go nie czuł. Całe życie marzył o cesarstwie, ale nie zdawał sobie sprawy, jak wysoką cenę przyjdzie mu za nie zapłacić. Nie tylko śmiercią rodziców, ale i wybuchem wojny.
Przypomniał sobie żołnierza, którego zabił. W ciągu najbliższych lat będą jeszcze tysiące zabitych... dziesiątki tysięcy. A on mógł jedynie kryć się tu, zakopany w śniegu, ściskając w dłoni ten arkusz papieru.
Teraz ten mroźny ugór stanowił jego królestwo.
-	Alek - powiedział cicho Volger, ściskając mu ramię -słuchaj...
-	Myślę, że usłyszałem dość jak na jeden dzień, hrabio.
-	
-	Nie, posłuchaj. Słyszysz to?
Alek spojrzał na niego, po czym westchnął i znów zamknął oczy. Słychać było Bauera rąbiącego drwa, zawodzenie wichru, stukanie wciąż chłodzących się części pożogi. A gdzieś na granicy świadomości... szum silników.
Otworzył gwałtownie oczy.
-	Aeroplany?
Volger pokręcił głową.
-	Nie na tej wysokości. - Wychylił się za mur, sprawdzając
dolinę i mrucząc: - Nie mogą nas tu ścigać. No po prostu
nie mogą.
Jednak Alek miał pewność, że dźwięk dobiega z góry. Mrużył oczy w podmuchach lodowatego wichru, aż w końcu dostrzegł kształt wyłaniający się na tle oświetlonego księżycowym blaskiem nieba. Ale to, co zobaczył, nie miało najmniejszego sensu.
To coś było potężne, wielkie jak sunący po niebie drednot.

DWZDZIEŚCIA DWA
- To zeppelin! - krzyknął Alek. - Znaleźli nas!
Hrabia spojrzał w górę.
-	To z całą pewnością statek powietrzny. Ale nie huczy jak
zeppelin.
Chłopak wsłuchiwał się uważnie, marszcząc brwi. Inne dźwięki, tętniące, absurdalne, docierały do jego uszu pośród odległego szumu maszyn - skrzeki, gwizdy i popiskiwania, jakby komuś rozlazła się menażeria.
Podniebny statek nie miał symetrii zeppelina. Dziób był większy niż rufa, a poszycie cętkowane i nierówne. Wokół fruwały niewielkie skrzydlate sylwetki, a na samej skórze wykwitła niesamowita zielona poświata.
Wtedy Alek dostrzegł olbrzymie ślepia...
-	Rany boskie! - zawołał. To nie była maszyna, ale jeden
z tworów darwinistów!
Oczywiście widywał wcześniej różne potwory - gadające jaszczurki w modnych salonach Pragi, prototypy zwierzęce pokazywane w obwoźnych zwierzyńcach - ale jak dotąd nic

tak potężnego jak to. Było tak, jakby jedna z jego wojennych zabawek obudziła się do życia tysiąc razy większa i o wiele bardziej niesamowita.
-	Co tu robią darwiniści? - zapytał cicho. Volger wskazał coś.
-	Jak mi się zdaje, uciekają przed zagrożeniem.
Wzrok Alka podążył za dłonią hrabiego i zobaczył błyskający zieloną poświatą poszarpany ślad po kulach na boku stworzenia. Na zwisającym z jego boków takielunku pełno było ludzi; niektórzy byli ranni, inni dokonywali napraw. A wraz z nimi wspinały się stworzenia, które na pewno ludźmi nie były.
Kiedy statek minął ich, przelatując niemal nad głowami, Alek odruchowo się schylił. Jednak załoga była zbyt zajęta, żeby zauważyć cokolwiek na ziemi. Statek wolno skierował się ku dolinie, opadając poniżej szczytów górskich po obu jej stronach.
-	Czy ta obraza boska ma zamiar lądować? - zapytał Alek.
-	Zdaje się, że nie mają wyboru.
Olbrzymie stworzenie sunęło w stronę białej połaci lodowca - jedynego miejsca w pobliżu, które było na tyle duże, że mogło na nim wylądować. Pomimo ran stwór opadał wolno jak piórko. Alek wstrzymał oddech na długie sekundy, podczas których statek utrzymywał się nad śnieżną pokrywą.
Zderzenie z ziemią nastąpiło bardzo wolno. Kłęby białego puchu wzniosły się za nierównym kilwaterem statku, a jego skóra marszczyła się jak flaga na wietrze. Alek widział, jak siła uderzenia wyrzuca lotników ze stanowisk na rufie, lecz

odległość była zbyt duża, żeby dotarły do niego ich krzyki, nawet w zimnym, czystym powietrzu. Statek sunął dalej, coraz dalej, aż jego ciemna sylwetka zniknęła w śnieżnym całunie.
-	Jesteśmy w najwyższych górach Europy, a wojna dotarła do nas tak szybko. - Hrabia Volger pokręcił głową. - W jakich czasach my żyjemy?
-	Myślisz, hrabio, że nas spostrzegli?
-	W tym zamieszaniu? Nie sądzę. A te ruiny nie odcinają się od tła z tej odległości, nawet po wschodzie słońca. - Westchnął. - Ale przez jakiś czas nie możemy rozpalać ognia. I musimy ustalić wachty do chwili, kiedy odlecą.
-	A jeśli nie odlecą? - zapytał Alek. - Co będzie, jeśli nie mogą odlecieć?
-	Nie wytrzymają długo - stwierdził beznamiętnie Vol-ger. - Na lodowcu nie ma pożywienia, schronienia ani drewna na ogniska. Tylko lód.
Alek odwrócił się i spojrzał na niego.
-	Ale nie możemy zostawić rozbitków na pewną śmierć!
-	Czy mam ci przypomnieć, że to nasi wrogowie, Alek? To, że Niemcy nas ścigają, nie oznacza, że od razu darwiniści są naszymi przyjaciółmi. Na tym statku znajduje się pewnie ze stu ludzi! Prawdopodobnie wystarczająco dużo, by zająć zamek. - Głos Volgera złagodniał, kiedy hrabia patrzył w niebo. - Miejmy nadzieję, że nikt nie przyleci im na ratunek. Statek powietrzny za dnia nad naszymi głowami to byłaby katastrofa.
Alek znów spojrzał na lodowiec. Śnieg, wzburzony upadkiem, osiadał teraz z powrotem wokół statku, ukazując go w ca-

łej okazałości leżącego na boku niczym ryba wyrzucona na brzeg morza. Zastanawiał się, czy wytwory darwinistów giną pod wpływem zimna tak szybko jak naturalne stworzenia. Albo ludzie.
Jest ich tam s e t k a...
Spojrzał na stajnie na dziedzińcu - było w nich wystarczająco dużo pożywienia, by utrzymać małą armię. I lekarstw dla rannych, i futer oraz drewna na opał.
-	Nie możemy tak bezczynnie siedzieć i patrzyć, jak giną, hrabio. Bez względu na to, czy to wrogowie, czy nie.
-	Nie słuchałeś, co mówiłem? - krzyknął Volger. - Jesteś spadkobiercą tronu Austro-Węgier. Masz obowiązki wobec imperium, a nie wobec tych ludzi.
Alek pokręcił głową.
-	W tej chwili nie mogę wiele zrobić dla imperium.
-	Jeszcze nie. Ale jeśli uda ci się utrzymać przy życiu, wkrótce zdobędziesz władzę zdolną do powstrzymania tego szaleństwa. Nie zapominaj, że cesarz ma osiemdziesiąt trzy lata, a wojna jest bezwzględna dla starców.
Po tych słowach głos Volgera załamał się i nagle sam hrabia wydał się bardzo stary, jakby ostatnie pięć tygodni postarzyło go niepomiernie. Alek ugryzł się w język, przypominając sobie, co Volger poświęcił dla niego - swój dom, swoją pozycję - i że był teraz ścigany, zaszczuty i nie dosypiał, wsłuchując się w klekot telegrafu. A kiedy w końcu ostoja znalazła się w zasięgu ręki, to ohydne stworzenie spadło z nieba, grożąc zniweczeniem wielu lat przygotowań.
Nic dziwnego, że chciał zignorować podniebną bestię zdychającą na śniegu kilka kilometrów dalej.

-	Oczywiście, Volger. - Alek wziął go pod ramię i poprowadził na dół, z dala od zimnych i wietrznych blanek. - Będziemy obserwować i czekać.
-	Pewnie naprawią tę przeklętą bestię - powiedział Volger na schodach. - I zostawią nas, nie oglądając się za siebie.
-	Bez wątpienia.
Pośrodku dziedzińca hrabia zatrzymał Alka z bolesnym wyrazem twarzy.
-	Pomoglibyśmy im, gdybyśmy mogli. Ale ta wojna może
obrócić w ruinę cały kontynent. Rozumiesz to, prawda?
Chłopak pokiwał głową i zaprowadził hrabiego do wielkiej sali zamku, w której Bauer układał już drewno w kominku. Ujrzawszy porozkładane jedzenie, przygotowywane do gotowania, Volger westchnął i powiedział pozostałym o rozbitym statku, co oznaczało kolejny tydzień bez ognia i długie, zimne wachty co noc.
Ale jedzenie w zamku, nawet na zimno, i tak było wielką przyjemnością po tych wszystkich posiłkach pochłanianych w żelaznych wnętrznościach pożogi. Spiżarnie zawierały specjały, jakich żaden z nich nie widział od tygodni: wędzone ryby na kolację, suszone owoce i brzoskwinie z puszki na deser. Wino było przednie, a kiedy Alek zaproponował, że obejmie pierwszą wachtę, pozostali przepili do niego obficie.
Nikt nie mówił o ratowaniu lotników. Być może pozostała trójka stwierdziła, że potworna istota znów uniesie się w przestworza. Nie widzieli dziur po kulach w jej boku ani ludzi zwisających bezwładnie na takielunku, poranionych lub martwych. Zamiast o tym, zaczęli dyskutować po żołniersku na temat obrony zamku przed atakiem powietrznym. Bauer

i Klopp spierali się o to, czy działo pożogi można podnieść na tyle wysoko, żeby strzelić do statku powietrznego.
Alek słuchał i patrzył. Spał cały dzień, przejmując stery po zmierzchu, kiedy wzrok Kloppa dawał za wygraną. Nie było jeszcze północy i zachce mu się spać dopiero nad ranem. Ale inni byli zmęczeni całodziennym marszem i lodowatym wichrem.
Kiedy zasnęli, Alek cicho wymknął się na blanki.
Statek powietrzny leżał jak ciemna gruda na płaskiej bieli lodowca. Jakby się nieco zmniejszył, może na skutek wolnego wypuszczania wodoru. Nie było widać żadnych ognisk ani lamp, tylko ową dziwną poświatę, którą zauważył już wcześniej. Drobne punkciki światła poruszały się we wraku niczym zielone robaczki świętojańskie bzyczące wokół wielkich ran stworzenia.
Alek zadrżał. Słyszał okropne opowieści o stworzeniach darwinistów - o krzyżówkach tygrysów i wilków, o powołanych do życia mitycznych stworach, o zwierzętach, które mówiły i nawet rozumowały jak ludzie, choć nie miały duszy. Mówiono mu, że kiedy tworzono te bezbożne bestie, zasiedlały je duchy demonów; czyste zło wstępowało w ciało.
Oczywiście uczono go również, że cesarz jest mądry i dobry, że Austriacy go kochają oraz że Niemcy to ich sojusznicy.
Alek zszedł po schodach wieży i przekradł się obok śpiących w spiżarniach. Łatwo było znaleźć apteczki, bo każda oznaczona była czerwonym krzyżem. Zabrał trzy, ale nie obciążał się jedzeniem. To mogło poczekać, na wypadek gdyby statek powietrzny zakorzenił się tu na dobre.
Przebierając się w plebejskie łachy, chłopak pominął kożuchy i wybrał najbardziej poszarpany skórzany płaszcz, jaki

mógł znaleźć. Ze zbrojowni wziął automatyczny pistolet Steyr i dwa magazynki po osiem naboi. Nie była to oczywiście broń szwajcarskich górali, ale Volger miał rację co do jednego: wciąż trwała wojna, a darwiniści byli ich wrogami.
W końcu wybrał parę rakiet śnieżnych. Nie był pewien, jak się chodzi w tym ustrojstwie, ale KIopp wychwalał je pod niebiosa - mówił coś o górskiej kampanii podczas wojen bałkańskich.
Żelazny skobel zamkowej bramy dał się odsunąć względnie cicho, a wielkie wrota uchyliły się bez wysiłku. Wyszedł na lodowatą zawieję, odrzucając wywalczone z trudem bezpieczeństwo. Z całą pewnością był to szlachetniejszy postępek niż czekanie w ukryciu na odziedziczenie cesarstwa.
Pół kilometra dalej Alek uświadomił sobie, że naprawdę wymknął się swemu staremu mistrzowi fechtunku.
Rakiety śnieżne wyglądały idiotycznie i przypominały te do tenisa przyczepione do butów. Ale spisywały się doskonale, przytrzymując stopy na powierzchni kruchego śniegu i nie pozwalając im przebić się do puchu poniżej. Długimi, posuwistymi krokami dotarł bardzo szybko do śladów pożogi i wkrótce znalazł się wystarczająco daleko, żeby jego trasa przestała być widoczna z zamku.
Po gładkiej, pozbawionej występów powierzchni lodowca szło mu się bardzo łatwo i po godzinie zbliżył się na tyle, że usłyszał pokrzykiwania darwinistów pracujących przy zranionym statku. Wspiął się po zboczu doliny i stanął na półce z widokiem na rozległe stworzenie.

Alek stał tak zadziwiony tym, co widział pod sobą.
Wrak wyglądał jak bulgoczący siarką przedsionek piekieł pośród śniegu. Stada uskrzydlonych stworzeń krążyły wokół dziur w marniejącym miechu gazowym. Lotnicy poruszali się po powierzchni bestii z dziwacznymi sześcionogimi psami o dwóch pyskach, które węszyły i grzebały łapami w każdej ranie po kuli. Zielone światełka, które widział z zamku, pokrywały całą istotę. Pełzały po nim niby świecące czerwie na świeżej padlinie.
A ten odór! Zgniłe jaja i kapusta oraz słony zapach, niepokojąco zbliżony do zapachu ryby, którą jadł na kolację. Alek zastanawiał się chwilę, czy Niemcy nie mieli czasem racji. Te bezecne stworzenia były obrazą dla samej natury. Być może warto było rozpętać wojnę, żeby się ich pozbyć.
A jednak nie był w stanie oderwać wzroku od tego stworzenia. Nawet leżąc na ziemi, wyglądało tak potężnie jak stwór z legend, a nie zwierzę stworzone przez człowieka.
Obudziły się cztery szperacze, oświetlając burtę istoty. Alek zobaczył teraz, dlaczego potwór przewrócił się na bok podczas katastrofy. Zwisające z jego brzucha gondole uciekły w bok, żeby nie zostały zgniecione o twardy śnieg.
Wziął się w garść i zaczął schodzić po lodowcu, kierując się w stronę nieoświetlonego boku stworzenia. Pracowało tu jedynie kilku ludzi, chociaż zniszczenia były równie duże. Podchodząc bliżej, Alek stąpał lekko, a jego rakiety śnieżne szurały w ciemnościach.
Kiedy szedł wzdłuż stworzenia, zauważył, że zielona poświata wycieka na lód jak krew. Zwierzę z całą pewnością zdychało.

Głupi był, myśląc, że jest w stanie cokolwiek pomóc. Może powinien zostawić gdzieś te lekarstwa i wymknąć się stąd...
W cieniu rozległ się cichy jęk.
Alek podszedł tam, skąd dobiegał ten dźwięk, i poczuł, że wyraźnie zrobiło się cieplej. Żołądek skręcił mu się gwałtownie. Ciepło biło od żyjącego stworzenia! Walcząc z nudnościami, zbliżył się o kilka kroków. Usiłował nie patrzyć na zielone światełka pełzające pod skórą stworzenia.
Młody lotnik leżał w ciemnościach, zwinięty przy boku bestii. Miał zamknięte oczy, a z nosa ciekła mu krew.
Alek przykucnął koło niego.
Był jeszcze chłopcem o regularnych rysach i płowych włosach. Kołnierz jego munduru był cały poplamiony krwią, a twarz trupio blada w miękkiej zielonej poświacie. Musiał leżeć tu, na lodzie, od kilku godzin, od samej katastrofy, a ciepło giganta trzymało go przy życiu.
Alek otworzył jedną z apteczek i szukał soli trzeźwiących oraz spirytusu do nacierania.
Przystawił otwartą buteleczkę z solami do nosa chłopaka.
-	Niech to szczekający pająk pokąsa! - zaskrzeczał tamten
wysokim głosem, trzepocząc powiekami.
Alek zmarszczył brwi, zastanawiając się, czy dobrze zrozumiał słowa młodego pilota.
-	Nic ci nie jest? - zaczął po angielsku.
-	Trochę mi się na strychu poprzestawiało - odparł chłopak, pocierając dłonią głowę. Usiadł wolno, rozejrzał się i zaszklone oczy rozszerzyły mu się ze zdumienia. - Wciórności! Aleśmy padli, no nie? Biedna bestyjka jest teraz pokrwawionym wrakiem.
-	
-	Ty też jesteś pokrwawiony - rzekł Alek, odkręcając buteleczkę ze spirytusem. Namoczył gazę i przyłożył ją do twarzy chłopca.
-	Auć! Przestań! - Chłopak odepchnął rękę z gazą i wyprostował się. Teraz patrzył na wszystko dużo bardziej trzeźwym wzrokiem. Zerknął podejrzliwie na rakiety śnieżne Alka. -A w ogóle kim ty jesteś?
-	Przyszedłem z pomocą. Mieszkam niedaleko.
-	Tam, na górze? W całym tym cholernym śniegu?
-	Tak. - Alek odchrząknął, zastanawiając się, co powiedzieć. Nie udało mu się nauczyć dobrze kłamać. - W takiej wiosce.
Chłopak zmrużył oczy.
-	Zaraz, chwileczkę... ty mówisz jak chrzęst!
-	No... chyba tak. W tej części Szwajcarii mówimy dialektem niemieckim.
Chłopak wpatrywał się w niego chwilę, po czym westchnął i znów potarł głowę.
-	Racja, jesteś Szwajcarem. Od tego upadku już mi się po
mieszało. Przez moment wydawało mi się, że jesteś jednym
z tych łajdaków, którzy nas zestrzelili.
Alek uniósł brew.
-	I wylądowałem tutaj, żeby zatamować ci krew z nosa?
-Powiedziałem, że trochę mnie zaćmiło - rzekł chłopak, wyrywając Alkowi nasączoną alkoholem gazę. Przycisnął ją sobie do nosa i skrzywił się. - Ale dzięki za starania. Dobrze, że się zjawiłeś, bo by mi tyłek odmarzł na amen!
Alek zmarszczył czoło, zastanawiając się, czy ten chłopak zawsze tak mówi, czy też może wciąż jest otępiały po kata-

strofie. Nawet pokrwawiony i posiniaczony zachowywał się zawadiacko, jakby codziennie lądował awaryjnie.
-	Tak - rzekł Alek. - Odmrożony tyłek to dopiero byłaby
tragedia.
Chłopak uśmiechnął się.
-	Daj łapę, żebym mógł się podnieść, dobrze?
Chwycili się za dłonie i podnieśli, lotnik wciąż na miękkich
kolanach. Ale kiedy stanął w końcu prosto, skłonił się dwornie, zdjął rękawicę i wyciągnął dłoń.
-	Kadet Dylan Sharp, do usług.

DWZDZIEŚCIA  TRZY
Deryn czekała, aż ten dziwny Szwajcar uściśnie jej dłoń
Po chwili wahania w końcu wyciągnął rękę.
-	Mam na imię Alek - powiedział. - Bardzo mi przyjemnie.
Deryn uśmiechnęła się, choć bolała ją głowa. Chłopak był
mniej więcej w jej wieku, miał rudawobrązowe włosy i ostre, przystojne rysy. Jego skórzany płaszcz, niegdyś szykowny, teraz powycierany, ledwo się trzymał. W ciemnozielonych oczach widać było niepokój, jakby tylko czekał, żeby ruszyć w drogę w tym swoim idiotycznym obuwiu.
Wszystko to sprawia bardzo dziwne wrażenie, pomyślała Deryn.
-	Jak się czujesz? - zapytał Alek. Jego angielski był bez zarzutu, nawet z tym akcentem chrzęstów.
-	W miarę - odparła Deryn.
Odzyskała czucie w stopach i zastanawiała się tylko, kiedy miną jej zawroty głowy. Jedno było pewne: wypadek zdrowo ją skołował. Nie pamiętała momentu samego wypadku, tylko spadanie - jak śnieg się unosił, jak statek przechylał się na

bok, jak przygniótłby ją, gdyby nie wspinała się dostatecznie szybko...
Deryn spojrzała na linę zabezpieczającą - była wyciągnięta i popruta, ale wciąż przymocowana do takielunku. Pewnie sunąca po śniegu bestia ciągnęła ją jakiś czas. Gdyby statek przekręcił się jeszcze odrobinę, zostałaby z niej mokra plama.
-	Jestem tylko trochę skołowaciały - dodała, spoglądając na pociętą kulami membranę. Odór gorzkich migdałów, charakterystyczny dla wycieku wodoru, wypełnił jej otępiałą głowę. - Nie jest tak źle jak z tą bestyjką.
-	Tak, wasz statek wygląda fatalnie - przyznał Alek. Patrzył na niego szeroko otwartymi oczami, jakby nigdy w życiu nie widział sztucznego stworzenia. Może to wyjaśniało jego nerwowość. - Myślisz, że uda się wam go naprawić?
Deryn cofnęła się o krok, żeby objąć wzrokiem całe stworzenie. Prawie nikt nie pracował na sterburcie. Ale na grzbiecie widoczne były sylwetki lotników na tle bijących w niebo snopów reflektorów. Gondole z pewnością znalazły się po drugiej stronie wraku, więc tam zaczęto prace remontowe.
Deryn wiedziała, że powinna im pomóc oraz dowiedzieć się, co się stało z Newkirkiem i panem Rigbym, ale osłabienie uniemożliwiało jej wspinaczkę. Kiedy leżała nieprzytomna, bardzo się wychłodziła.
-	W końcu tak. - Popatrzyła na jednostajny krajobraz. - Ale
nie podoba mi się perspektywa zostania tu na dłużej! Może
twoi krajanie mogliby nam pomóc?
Chłopak jeszcze bardziej wybałuszył oczy.
-	Moja wioska jest daleko stąd. Poza tym my nic nie wiemy
o statkach powietrznych.

-	Oczywiście, że nie wiecie. Ale wygląda na to, że czeka nas sporo pracy. Będziemy potrzebowali dużo liny, może jakichś części mechanicznych. Silniki na tej burcie z pewnością zostały zgniecione. Wy, Szwajcarzy, dobrzy jesteście w mechanice precyzyjnej, co?
-	Obawiam się, że nie możemy pomóc. - Alek zdjął z ramienia kilka skórzanych apteczek. - Ale mogę dać ci to. Dla rannych.
Podał Deryn apteczki. Otworzyła jedną i zerknęła do środka: bandaże, nożyczki, termometr w skórzanym etui, tuzin buteleczek. Kimkolwiek byli krajanie chłopaka, wiedzieli, co należy zabrać w góry.
-	Dziękuję ci - powiedziała. - Ale skąd ty to wszystko masz?
-	Będę musiał już iść. - Zrobił krok w tył. - Spodziewają się mnie wkrótce w domu.
-	Czekaj, Alek! - krzyknęła, aż podskoczył. Żyjąc na takim odludziu, z pewnością nie był przyzwyczajony do obcych. Ale nie mogła pozwolić mu się tak wywinąć. - Po prostu powiedz, gdzie jest ta twoja wioska.
-	Po drugiej stronie lodowca. - Wskazał ręką gdzieś na horyzont, nie ujawniając konkretnego kierunku. - Dość daleko.
Deryn zastanawiała się, czy chłopak czegoś nie ukrywa. Oczywiście, żeby mieszkać na takim lodowatym pustkowiu, trzeba mieć porządnie nierówno pod sufitem. A może ci ludzie byli jakimiś kryminalistami?
-	To dość dziwne miejsce na zakładanie wioski - zaczęła ostrożnie.
-	Cóż, nie można naszego miejsca nazwać dużą wioską. Żyję tam tylko ja i... moja wielopokoleniowa rodzina.
-	
Deryn wolno pokiwała głową, wciąż się uśmiechając. Więc Alek zmienia wersję. No to jest ta wioska czy jej nie ma? Zrobił kolejny krok w tył.
-	Posłuchaj, tak w ogóle to nie wolno mi się zbytnio oddalać od domu. Po prostu byłem na spacerze, kiedy zobaczyłem, jak spada wasz statek.
-	Na spacerze? - zdziwiła się Deryn. - W tej cholernej śnieżycy? Po nocy?
-	A tak. Często chodzę sobie po lodowcu nocą.
-Z apteczkami?
Alek zamrugał.
-	No, to dlatego, że... - Zaległa długa cisza. - Eee, zdaje się, że nie znam tego słowa po angielsku.
-	jakiego słowa?
-	Właśnie powiedziałem, że n i e z n a m! - Odwrócił się i zaczął szurać na tych zabawnych, przerośniętych butach. -Muszę już iść.
Opowieść Alka najwyraźniej była stekiem kłamstw. Bez względu na to, skąd pochodził, oficerowie ze statku z pewnością chcieliby o tym usłyszeć. Ruszyła za nim, ale stopa przebiła kruchą powierzchnię i do buta dostał się śnieg.
-	Wciórności! - zaklęła, nagle dostrzegłszy funkcjonalność
tych wielkich, szurających butów. - Nie idź, Alek! Potrzebu
jemy cię!
Chłopak zatrzymał się niechętnie.
-	Posłuchaj, przyniosę wam, co będę mógł, dobra? Ale nie
możesz powiedzieć nikomu, że mnie widziałeś. Nie będzie
dobrze, jak zaczną szukać mojej rodziny. Nie lubimy obcych
i potrafimy być niebezpieczni.

-	Niebezpieczni? - zapytała Deryn. To z pewnością byli wyjęci spod prawa... albo jeszcze gorzej. Włożyła rękę do kieszeni i wyłowiła swój marynarski gwizdek.
-	Śmiertelnie niebezpieczni - dodał Alek. - Musisz więc przysiąc, że nikomu o mnie nie powiesz! Dobrze?
Stał tak z utkwionym w niej spojrzeniem zielonych oczu. Deryn wstrzymała oddech, starając się stawić czoło jego intensywności. Podobnie jak przy mierzeniu się wzrokiem przed walką na pięści, żołądek ścisnął jej się jak orzeszek.
-	Przyrzekasz? - zapytał stanowczym głosem.
-	Nie mogę pozwolić ci odejść, Alek - powiedziała cicho.
-	Co... co takiego?
-	Muszę zgłosić twoją obecność oficerom ze statku. Z pewnością będą chcieli zadać ci kilka pytań.
Zrobił wielkie oczy.
-	Macie zamiar mnie przesłuchiwać?
-	Przykro mi, Alek. Jeśli w okolicy jest wroga osada, moim obowiązkiem jest zameldować o tym przełożonym. - Uniosła apteczki. - Jesteście przemytnikami czy kimś w tym rodzaju, prawda?
-	Przemytnikami! Nie gadaj bzdur - rzekł Alek. - Jesteśmy przyzwoitymi, uczciwymi ludźmi!
-	Skoro jesteś taki przyzwoity - odparła Deryn - to dlaczego karmisz mnie tymi wszystkimi banialukami?
-	Chciałem wam tylko pomóc! I nie mam pojęcia, co to są te banialuki! - wykrztusił chłopak, dodając coś z pewnością nieprzyjemnego po niemiecku. Odwrócił się na swych wielkich butach i ruszył w ciemność.
Deryn wyjęła gwizdek z kieszeni. Zamarznięty metal palił

ją w usta, kiedy wygwizdała krótki sygnał. Wiadomość o intruzie rozeszła się po zlodowaciałym terenie.
Wsunęła gwizdek do kieszeni i ruszyła za chłopakiem, nie zwracając uwagi na śnieg wtłaczany do butów.
-	Zaczekaj, Alek! Nikt nie chce zrobić ci krzywdy!
Nie odpowiedział, tylko szurał dalej przed siebie. Ale Deryn już słyszała krzyki za plecami i harmider wąchaczy wodoru na takielunku. Stworzenia, usłyszawszy sygnał o intruzie, zeskakiwały na dół, jakby im kto na ogony soli nasypał.
-	Alek, stój! Ja chcę tylko porozmawiać!
Chłopak zerknął przez ramię i na widok wąchaczy wodoru oczy zrobiły mu się wielkie jak spodki. Wydał z siebie przestraszony okrzyk i zwolnił, po czym zatrzymał się i znów odwrócił do niej twarzą.
Deryn biegła ile sił w nogach z nadzieją, że dopadnie do niego, zanim zrobią to wąchacze. Nie ma sensu, żeby bestyjki wystraszyły biednego Alka na śmierć.
-	Po prostu nie ruszaj się! - zawołała. - Nie ma powodu do...
Głos jej zamarł, kiedy zobaczyła dłoń chłopaka. Trzymał
czarny pistolet, którego metal lśnił w świetle księżyca.
-Odbiło ci?!- krzyknęła, wdychając gorzki zapach wodoru. Jedna iskra z wystrzelonego pocisku mogła zapalić wszystko wokół, zmieniając statek w kulę ognia.
-	Nie podchodź do mnie! - zawołał Alek. - I odwołaj te...
te potwory!
Deryn stanęła, spoglądając, jak wąchacze gnają w ich stronę po śniegu.
-	Zrobiłbym to chętnie. Ale nie wiem, czy mnie posłu
chają!

Chłopak celował to w nią, to w nadciągające zwierzęta i Deryn spostrzegła, jak tężeją mięśnie jego szczęki.
-	Nie rób tego! - krzyknęła. - Podpalisz nas wszystkich!
Ale on unosił już ramię, celując w najbliższe stworzenie...
Deryn rzuciła się naprzód, zasłaniając wylot lufy swym ciałem. Kulka to nic w porównaniu z ogniem. Złapała Alka za ramiona i powaliła go, ciągnąc na śnieg.
Jej głowa przebiła z chrzęstem lodową pokrywę, aż przed oczami pojawiły jej się gwiazdy. Alek wylądował na niej, wbijając mocno lufę pistoletu w jej żebra. Zamknęła oczy, czekając na eksplozję bólu czy hałasu.
Starał się wyszarpnąć pistolet, przyciągnęła go więc mocniej. Kiedy się mocowali, zapadając coraz głębiej w śnieg, lód przeciął jej policzek.
-	Puszczaj mnie! - krzyknął.
Deryn otworzyła oczy i spojrzała wprost w jego. Na chwilę znieruchomiał.
-	Nie strzelaj - odezwała się wolno i wyraźnie. - W powie
trzu jest pełno wodoru!
-	Nie chcę do nikogo strzelać. Chcę się tylko stąd wydostać!
Znów zaczął się rzucać, a pistolet coraz mocniej wbijał się
Deryn w żebra. Wydała głośne uff. Chwyciła broń, starając się odepchnąć lufę na bok.
Cichy warkot przetoczył się po lodowej powierzchni i wąchacz przystawił swój długi pysk wprost do twarzy Alka. Chłopak ponownie zamarł, a przerażający widok sprawił, że odpłynęła mu cała krew z twarzy. Nagle był otoczony przez zwierzęta, które dyszały na niego.
-	No dobra, bestyjki - powiedziała Deryn spokojnym gło-

sem. - Możecie się cofnąć odrobinkę? Straszycie naszego kolegę, a przecież nie chcemy, żeby pociągnął za ten cholerny spust.
Najbliższy z wąchaczy przekrzywił łeb i zaskomlał. Deryn usłyszała krzyki; to takielunkowi rzucali zwierzętom komendy. Wokół ich sylwetek jaśniała łuna z kołyszących się lamp z robaczkami świetlnymi.
Alek westchnął i mięśnie mu zwiotczały.
-	Puść broń - powiedziała. - Proszę.
-	Nie mogę - odparł. - Ściskasz moje palce.
-	Och. - Deryn uświadomiła sobie, że wciąż obejmuje jego dłoń. - No dobrze, jak puszczę, to mnie nie zastrzelisz, prawda?
-	Nie bądź kretynem! - warknął. - Gdybym chciał, dawno bym to zrobił.
-	I t y wyzywasz mnie od kretynów? Ty cholerny idioto! Niemal wysłałeś nas do Bozi. Nie wiesz, jak śmierdzi wodór?
-	Oczywiście, że nie wiem - odpowiedział jej, posyłając spojrzenie pełne pogardy. - Cóż to za absurdalne pytanie?
Popatrzyła na niego, ale poluzowała chwyt. Chłopak wypuścił pistolet i wstał ostrożnie, spoglądając na otaczających go ludzi. Deryn podniosła się, otrzepując mundur lotniczy ze śniegu.
-	Co się tu dzieje? - w ciemnościach rozległ się czyjś głos.
Był to pan Roland, główny takielunkowy.
Deryn zasalutowała.
-	Kadet Sharp melduje, sir. Podczas katastrofy straciłem
przytomność, a kiedy się ocknąłem, ten oto chłopak był przy
mnie. Dał mi te apteczki... jak sądzę, są tu różne lekarstwa.
Mieszka w okolicy, ale nie chce powiedzieć, gdzie dokładnie.
Chciałem go zatrzymać do przesłuchania, a on wyciągnął broń,

sir! - Klęknęła, podniosła pistolet i z dumą przekazała go panu Rolandowi. - Udało mi się go jednak rozbroić.
-	Wcale tak nie było - wymamrotał Alek, po czym zwrócił się do pana Rolanda. Nagle znikła cała jego nerwowość. - Domagam się, żeby mnie puszczono!
-	Naprawdę, kawalerze? - Główny takielunkowy popatrzył surowo na Alka, a następnie spojrzał na pistolet. - Austriacki, prawda?
Alek pokiwał głową.
-	Tak mi się wydaje.
Deryn patrzyła na niego. Czyżby jednak był chrzęstem?
-	A skąd go masz? - zapytał pan Roland.
Alek westchnął i skrzyżował ramiona na piersi.
-	Z Austro-Węgier. Wszyscy zachowujecie się idiotycznie.
Przyszedłem tutaj, żeby przynieść wam lekarstwa, a wy trak
tujecie mnie jak wroga.
Ostatnie słowo wykrzyczał i jeden z wąchaczy szczeknął ostrzegawczo. Chłopak wzdrygnął się i spojrzał na niego z przerażeniem.
Pan Roland parsknął śmiechem.
-	Cóż, skoro przyszedłeś tylko po to, by nam pomóc, to nie masz się czego obawiać. Chodź ze mną, młody człowieku. Wspólnie dojdziemy prawdy.
-	A co ze mną, sir? - zapytała Deryn. - To ja go pojmałem!
Główny takielunkowy posłał jej spojrzenie, które podoficerowie mieli zarezerwowane dla kadetów - jakby patrzył na coś, co przykleiło mu się do podeszwy.
-	Możesz zanieść te chlebaki specjalistom. Może im się na
coś przydadzą.

Deryn otworzyła usta, żeby zaprotestować, ale słowo „specjalista" przypomniało jej o doktor Barlow. Tuż przed katastrofą poszła do narzędziowni. Trzymano tam pełno wihajstrów i części, więc było to ostatnie miejsce, w którym ktoś powinien się znaleźć podczas takiego wypadku!
- Aye, sir - powiedziała Deryn i ruszyła biegiem w stronę statku.
Wymruczawszy pospiesznie przeprosiny pod adresem stworzenia, chwyciła liny i podciągnęła się. Czuła, jak drżą jej osłabione dłonie, ale obchodzenie całego statku zajęłoby sto lat -musiała się wspiąć i zejść z drugiej strony.
Podciągała się coraz wyżej, usiłując zagłuszyć w myślach pytania na temat dziwnego chłopca.

DWZDZIEŚCIA CZTERY
Kiedy tylko Deryn stanęła na grzbiecie, zobaczyła wrak
o wiele lepiej.
Ludzie i zwierzęta pokrywali całą jego burtę, a cztery reflektory rozciągały ich cienie do monstrualnych rozmiarów. Główna gondola leżała pod kątem, na poły zwisając z uprzęży, na poły opierając się o śnieg. Deryn zsunęła się po takielunku i kiedy tylko jej stopy zetknęły się z podłożem, ruszyła biegiem.
Wewnątrz gondoli pokłady i przegrody opierały się o ster-burtę i wyglądało to jak istny dom wariatów z powywracanymi meblami. Wszędzie unosił się zapach wodoru, więc wygaszono lampy oliwne i całą tę plątaninę oświetlała jedynie niezdrowa zielona poświata robaczków. Ludzie wpadali na siebie w po-przekrzywianych korytarzach, klnąc na czym świat stoi i wykrzykując rozkazy.
Deryn przemykała się między nimi, uchylając co chwila, z nadzieją, że zobaczy Newkirka czy pana Rigby ego. Wisieli po tej stronie statku, która się przekrzywiła do góry, więc nijak nie mogło ich zmiażdżyć...

Ale bosman już wtedy wyglądał na poważnie rannego. A jeśli zginął, zanim statek uderzył w śnieg?
Deryn przerwała te rozważania i pobiegła szybciej. Opieka nad specjalistką była jej podstawowym obowiązkiem, służbą, którą siłą rzeczy przerwała.
Zatrzymała się przed narzędziownią i otworzyła drzwi na oścież. Całe pomieszczenie było wywrócone do góry nogami. Pudła z częściami pospadały podczas katastrofy i teraz cała podłoga usiana była metalowymi elementami maszyn. Błyszczały w świetle lampy z robaczkami zwisającej pod kątem z sufitu.
-	A, pan Sharp - dobiegł ją głos. - W końcu się pan pojawił.
Deryn westchnęła - na poły z ulgą, na poły zaś na wspomnienie tego, jak męcząca potrafi być doktor Barlow. Znajdowała się w rogu pomieszczenia, nachylona nad swoją tajemniczą skrzynią.
Z cienia wyłonił się Tazza i podbiegł do dziewczyny, wesoło podskakując na tylnych łapach. Podrapała zwierzę za uszami.
-	Przepraszam, że kazałem pani czekać. - Deryn wskazała plamy krwi na kołnierzu. - Miałem mały wypadek.
-	Wszyscy mieliśmy wypadek, panie Sharp. Wydawało mi się, że to oczywiste. A teraz mógłby mi pan pomóc?
Deryn uniosła apteczki.
-	Przepraszam, psze pani, ale chciałem o coś zapytać...
-	Mamy niezmiernie mało czasu, panie Sharp. Obawiam się, że musi pan poczekać ze swoją sprawą.
Deryn chciała się spierać, ale spostrzegła, że wieko skrzyni z ładunkiem zostało uniesione. Z wnętrza bił żar, a kilka smug pary wodnej unosiło się w marznącym powietrzu. Wszędzie

wokół porozrzucane były źdźbła słomy do pakowania, a tajemnica wyprawy do Konstantynopola w końcu ujrzała światło dzienne.
-	No, chyba tak - odparła dziewczyna. Podeszła po zasy
panej częściami podłodze, uważając, by nie pośliznąć się na
słomie czy okrągłych kawałkach metalu. Tazza podskakiwał
koło niej, jakby całe życie mieszkał na stromym zboczu góry.
Dopiero po chwili zobaczyła, co kryło zacienione wnętrze skrzyni. Ale kiedy jej wzrok przyzwyczaił się już do półmroku, w skąpym świetle lampy spostrzegła dwanaście zaokrąglonych kształtów.
-	Psze pani... czy to są   jajka?
-	O tak i wkrótce się wyklują. - Doktor Barlow podrapała Tazzę po łbie i westchnęła. - A przynajmniej taką mam nadzieję. Większość popękała. Nie była to taka płynna i łagodna podróż, jaką mi pan obiecywał, panie Sharp.
Deryn przyjrzała się uważniej i dostrzegła na skorupkach pęknięcia, z których wyciekała żółtawa ciecz.
-	Chyba nie. Ale czyje to jajka?
-	Pomimo naszej dramatycznej sytuacji to wciąż jest tajemnica wojskowa. - Doktor Barlow wskazała cztery najbliższe jajka.
-	Te są żywe, panie Sharp. I jeśli mają takie pozostać, musimy je trzymać w cieple.
Deryn uniosła brew.
-	Chce pani, żebym na nie usiadł?
-	Byłby to pyszny widok, ale nie.
Doktor Barlow wsunęła dłonie w słomę i wyciągnęła dwa małe słoje, które świeciły różowym światłem. Wyglądały jak

butle fosforyzujących alg, które kadeci zrzucali podczas ćwiczeń z ustalania pułapu.
Specjalistka potrząsnęła nimi i zaczęły świecić mocniej, parując w chłodnym powietrzu. Z powrotem wsadziła je w słomę.
- Elektryczna grzałka zepsuła się w trakcie katastrofy, ale te bakteryjne podgrzewacze powinny na jakiś czas utrzymać jajka przy życiu. Najtrudniejsze jest zachowanie dokładnej temperatury, naprawdę nie będzie to proste. - Wskazała coś

w rogu skrzyni: czerwone, błyszczące kropelki w kawałkach szkła. - A właśnie. Będzie pan musiał pozbierać kawałki tego termometru. Proszę ostrożnie postępować z rtęcią, jest trująca.
-	Nie przydałby się pani nowy? - Deryn zagłębiła dłoń w jednej z apteczek, które dostała od Alka. - Tak się składa, że mam kilka.
-	Ma pan termometr? - Specjalistka zamrugała. - Jest pan bardzo przydatny, panie Sharp.
-	Cieszę się, że mogę pomóc, psze pani. - Dziewczyna podała jej termometr, a następnie otworzyła kolejną apteczkę. -Chyba mam jeszcze dwa.
Kiedy Deryn podniosła wzrok, doktor Barlow wciąż wpatrywała się w termometr.
-	Czy to powszechna praktyka, że Siły Powietrzne używają
wyposażenia chrzęstów, panie Sharp?
Deryn wytrzeszczyła oczy. Czyżby Doktor Barlow potrafiła też czytać w myślach?
-	Ale skąd pani...
-	Znów nie docenia pan mojej spostrzegawczości.
Oddała Deryn termometr. Ta wzięła go do ręki i przyjrzała
mu się z obu stron. Według niej wyglądał całkiem normalnie.
-	Proszę zauważyć tę czerwoną kreskę przy temperaturze
37 stopni - powiedziała doktor Barlow. - To temperatura ciała
w stopniach Celsjusza. A podczas wszystkich moich kontaktów
z wojskiem nie spotkałam się ani razu z przypadkiem, w któ
rym używaliby systemu metrycznego.
Deryn chrząknęła.
-	No bo przecież nie jesteśmy chrzęstami, prawda?

-	Ani naukowcami. - Doktor Barlow wyjęła termometr
z jej palców. - Dlaczego więc czerwona kreska nie znajduje się
przy temperaturze 98,6? Nie wygląda pan na szpiega chrzęstów,
chyba że jest pan dopiero początkujący.
Deryn przewróciła oczami.
-	Właśnie miałem pani powiedzieć, ale mi pani nie dała. Spotkałem takiego dziwnego chłopaka... tam, na śniegu. To od niego mam te apteczki.
-	Chłopaka? I jak sądzę, pojawił się znikąd, przynosząc termometry?
-	Tak, mniej więcej. Kiedy ocknąłem się po katastrofie, stał koło mnie.
-	Bardzo trudno jest mi uwierzyć w tę opowieść, panie Sharp. - Doktor Barlow przyłożyła chłodną dłoń do posiniaczonego oka Deryn. - Nieźle walnął się pan w głowę, prawda?
-	To nie jest moja głowa, psze pani. To cała wirująca góra. Chłopak pojawił się znikąd! Ma na imię Alek.
Specjalistka wymieniła z Tazzą pełne powątpiewania spojrzenie.
-	Panie Sharp, oboje wiemy, że lubi pan pleść duby smalone.
Dziewczyna popatrzyła na nią z wielką urazą.
-	Być może wprowadziłem w błąd oficerów Sił Powietrznych na temat... pewnych szczegółów, kiedy się zaciągałem, ale to nie znaczy, że kłamię na okrągło!
-	Cóż, jeśli mówi pan prawdę, to ten Alek jest nadzwyczaj interesujący. - Doktor Barlow znów spojrzała na termometr, strzepnęła go i wsadziła w siano. - Mówił, gdzie mieszka?
-	Niezupełnie. - Deryn zmarszczyła brwi, starając się przypomnieć sobie dokładnie słowa Alka. - Najpierw wspomniał
-	
o jakiejś wiosce, ale głównie mówił o swojej rodzinie. Myślę, że to przestępcy... a może szpiedzy. Cały czas wyglądał na podenerwowanego, czujny był jak nasz Tazza. Nagle wyjął pistolet i wycelował we mnie. Mało brakowało, a wszystko wyleciałoby w powietrze! Ale odebrałem mu broń.
-	Jakie to szczęście - odparła zamyślona doktor Barlow, jakby co chwila ktoś ratował ją od niechybnej śmierci. Sięgnęła do jednej z apteczek i ułożyła jej zawartość na przekrzywionym stole. - Opatrunki polowe, staza... Nie powiedziałam „Tazza", nie, tego się nie wącha... Nawet skalpel.
-	Nieco to przekombinowane jak na wioskę na szczycie góry - stwierdziła Deryn. - Nie sądzi pani?
Doktor Barlow uniosła jakieś pudełko i mrużąc oczy, odczytywała wzory.
-	A to jest oznaczone dwugłowym orłem. To wojskowe wy
posażenie armii Austro-Węgier.
Deryn wybałuszyła oczy.
-	Jesteśmy bardzo blisko granicy tego kraju, psze pani. Ale Szwajcaria ma niby być neutralna!
-	Właściwie, panie Sharp, to my naruszyliśmy tę neutralność. - Doktor Barlow obróciła skalpel w dłoni, aż zabłysło ostrze. - To wysoce niepokojący rozwój wydarzeń. Ale mam nadzieję, że wkrótce wzbijemy się w powietrze.
-	Wątpię, psze pani. Statek jest cały poszatkowany.
-	Ale przecież możemy odlecieć, kiedy tylko połatają skórę, i dokonać reszty napraw w cieplejszym miejscu? Moje jajka nie przetrwają długo tego zimna.
Deryn chciała powiedzieć, że nie jest pewna, ponieważ była nieprzytomna od wypadku. Ale doktor Barlow nie była w na-

stroju do pogaduszek. A z tego, co Deryn widziała, wspinając się po statku, odpowiedź była aż nadto oczywista.
-	Na pewno nie przez kilka najbliższych dni, psze pani. Straciliśmy przynajmniej pół objętości wodoru.
-	Rozumiem - odparła specjalistka, opierając się o skrzynię z ładunkiem. Przyciągnęła do siebie Tazzę, a jej twarz wydawała się blada w zielonym świetle lampy ze świetlikami. - W takim razie obawiam się, że możemy w ogóle stąd nie odlecieć.
-	Niech pani nie gada głupstw, psze pani. - Dziewczyna przypomniała sobie, jak to zawsze mówił pan Rigby. - Ten statek to nie jakiś martwy mechanizm chrzęstów. To żywe stworzenie. Może wytworzyć tyle wodoru, ile mu potrzeba. Bardziej martwię się o silniki.
-	To nie takie proste, panie Sharp. - Doktor Barlow wskazała ręką przez przekrzywiony pokój na bulaj. - Wyglądał pan na zewnątrz?
-	Tak, pół nocy tam przeleżałem! - Deryn przypomniała sobie dziwne słowo, którego użył chłopak. - Na tym, na co mówią „lodowiec", psze pani.
-	Ten termin nie jest mi obcy - powiedziała doktor Barlow. - Wielka pokrywa lodowa, równie wyjałowiona z życia jak bieguny. Jak ci się wydaje, jak wysoko w górach się znajdujemy?
-	No, chrzęsty trafiły nas na dwóch kilometrach. A spadliśmy może jakieś trzysta metrów, zanim uderzyliśmy o śnieg...
-	Wysoko poza granicą lasu - powiedziała cicho doktor Barlow. - Pszczoły mojego dziadka nie znajdą tu nektaru, prawda?
Deryn zmarszczyła brwi. Na śnieżnej połaci nie widziała

ani jednego stworzenia. Oznaczało to, że nie ma tu kwiatów dla pszczół ani owadów dla nietoperzy.
-	Ale, psze pani, mamy przecież jastrzębie i inne drapież
niki. One mogą latać bardzo daleko na polowania.
Specjalistka pokiwała głową.
-	Mogą znaleźć zwierzynę w pobliskiej dolinie. Ale Lewia-
tan potrzebuje czegoś więcej niż kilka myszy i zajęcy, żeby
się wyleczyć. To miejsce to biologiczna pustynia, pozbawiona
wszystkiego, czego on potrzebuje, by przetrwać.
Deryn chciała zaprotestować, lecz statek musiał jeść, żeby wyzdrowieć, jak każde zwykłe zwierzę. A na śnieżnym ugorze nie było ani krzty pożywienia.
-	To znaczy, że jesteśmy bezradni?
-	Tego nie powiedziałam, panie Sharp. - Doktor Bar-low wstała, wskazując stertę słojów na przekrzywionej podłodze. - Najpierw zapewnimy odpowiednią temperaturę jajkom. Potrząśnij tymi słoikami!
-	Już się robi, psze pani!
-	A potem chciałabym poznać tego tajemniczego chłopaka.
-	
DWADZIEŚCIA PIĘĆ
Alek czuł się zrozpaczony, poniżony i zmęczony. Ale było
mu za zimno, żeby mógł zasnąć.
Rozbite okna i dziury po kulach były wszędzie na poranionym statku, a lodowaty wiatr hulał po przekrzywionych korytarzach. Nawet w kajucie chłopaka, z zamkniętymi drzwiami i bulajem, panował mróz. Zamiast lampy naftowej, przy której można byłoby sobie rozgrzać dłonie, kajutę oświetlały te same zielone robaki, które pełzały pod skórą całego stworzenia. Kilkadziesiąt z nich wsadzono do lampy wiszącej na suficie; roiły się w niej jak świecące wszy.
Cały wrak był pełen bezbożnego paskudztwa. Ohydne sześcionogie psy ganiały po oklapniętym worze na gaz, a latające stwory unosiły się stadami w powietrzu. Nawet tutaj, w gondoli, po ścianach śmigały jakieś małe gady. Kiedy oficerowie przesłuchiwali Alka, gadające jaszczurki z przylepnymi łapami ganiały wte i wewte po krzywych kafelkach na suficie, powtarzając urywki ich rozmów.
Chłopak wcale nie był taki rozmowny. Odpowiedzi, któ-

rych udzielał oficerom - skąd pochodzi, dlaczego tu się znalazł - wymykały się ich pojmowaniu. Nie było sensu ujawniać darwinistom prawdziwego nazwiska, bo nie uwierzyliby, że jest synem arcyksięcia. A kiedy próbował wytłumaczyć im, jak niebezpieczne jest przetrzymywanie go tutaj, jego groźby brzmiały jak puste, czcze przechwałki.
Ależ był głupi. Olbrzymie stworzenie, ci wszyscy ludzie, byli tak obcy. Szaleństwem była próba przekroczenia mostu wiodącego do ich świata.
Zamknięty w zimnej, ciemnej kajucie, Alek zastanawiał się, czy jego szlachetne intencje nie były od samego początku mrzonką. Jakby ktoś był w stanie przenosić przez lodowiec pożywienie dla setki ludzi, co noc i to do tego w tajemnicy. Być może zjawił się tutaj wiedziony jedynie chorobliwą ciekawością, niczym dziecko zaciekawione widokiem leżącego na ziemi zdechłego ptaka.
W niewielkim bulaju czarny horyzont z wolna szarzał. Czasu było coraz mniej.
Otto Klopp wkrótce obejmie drugą wachtę. Pobieżne poszukiwania wykażą, że Alka nie ma w zamku, i nie trzeba będzie wielkiego wysiłku wyobraźni, żeby się domyślić, dokąd poszedł. Za kilka godzin hrabia Volger spojrzy na uziemiony statek powietrzny, będzie opracowywał plan i zastanawiał się nad tym, że następca tronu Austro-Węgier jest skończonym idiotą.
Alek zacisnął szczęki. Przynajmniej udało mu się czegoś dokonać.
Ten młody lotnik, Dylan, mógłby zamarznąć na śmierć, gdyby przeleżał całą noc na śniegu. Alek uratował go od odmrożeń. Może w ten właśnie sposób człowiek zachowuje zdro-

wie psychiczne w czasie wojny - stać go na kilka szlachetnych czynów w tym chaosie.
Oczywiście Dylan zdradził go pięć minut później.
No i gdzie tu sens, gdzie logika?
Na korytarzu szczęknęły klucze i Alek odwrócił wzrok od bulaja. Przekrzywione drzwi otworzyły się na oścież i do środka wszedł...
-	To ty!- warknął Alek.
Dylan uśmiechnął się do niego.
Tak, to ja. Mam nadzieję, że dobrze się czujesz.
-	Bez ciebie czułbym się znacznie lepiej, mały, niewdzięczny wieprzu.
-	No, to było niegrzeczne. Szczególnie że przyprowadziłem ci gościa. - Dylan skłonił się, wskazując dłonią otwarte drzwi. - Chciałbym przedstawić ci panią doktor Norę Barlow.
Do kajuty weszła kolejna osoba i Alek szeroko otworzył oczy. Zamiast munduru lotnika miała na sobie strojną suknię i czarny kapelusik, a na smyczy trzymała dziwaczne stworzenie podobne do psa. Co kobieta robiła na statku?
-	Miło mi cię poznać - powiedziała. - Masz na imię Alek, prawda?
-	Do usług. - Kiedy się ukłonił, dziwne stworzenie wsadziło mu pysk w dłoń, a on starał się nawet nie drgnąć. - Jest pani lekarzem pokładowym? Jeśli tak, to właściwie nic mi nie dolega.
Kobieta zaśmiała się.
-	Przecież widzę. Ale ja nie jestem doktorem medycyny.
Alek zmarszczył brwi i nagle uświadomił sobie, że czarny

kapelusik to melonik. Była jednym z owych darwinistycznych magików praktykujących tę bezbożną naukę!
Spojrzał z przerażeniem na stworzenie wąchające jego nogawkę.
-	Co to jest? Dlaczego przyprowadziła pani tu tę bestię?
-	Och, nie bój się Tazzy - powiedziała kobieta. - Jest całkowicie nieszkodliwy.
-	Nic pani nie powiem - rzekł Alek, starając się ukryć lęk w głosie. - I nic mnie nie obchodzi, co ta straszna bestia może mi zrobić.
-	Ta z z a? - Dylan wybuchnął śmiechem. - Myślę, że mógłby cię zalizać na śmierć. A tak w ogóle, jest to zwierzątko całkowicie naturalne. Nazywają go tygrysem tasmańskim.
Alek zerknął na chłopaka.
-	Więc bardzo cię proszę, trzymaj go ode mnie z daleka.
Darwinistka usadowiła się na krześle w najwyższym punkcie przekrzywionej kabiny i spoglądała na niego władczo z góry.
-	Przykro mi, że Tazza cię denerwuje, ale nie mamy go gdzie zabrać. Twoi niemieccy przyjaciele zrobili sito z tego statku.
-	Nie jestem Niemcem.
-	Owszem, jesteś Austriakiem. Ale Niemcy to wasi sprzymierzeńcy, dobrze mówię?
Alek nie odpowiedział. Kobieta błądziła po omacku.
-	A cóż młody Austriak robiłby tak wysoko w górach? -
ciągnęła. - Szczególnie teraz, w czasie wojny?
Wpatrywał się w doktor Barlow, zastanawiając się, czy warto by przemówić jej do rozsądku. Była kobietą, ale była także naukowcem, a darwiniści czcili naukę. Mogła mieć dużą władzę na tym statku.

-	Nieważne, dlaczego tu jestem - powiedział, starając się mówić rozkazującym tonem swego ojca. - Liczy się tylko to, żebyście mnie puścili.
-	A to dlaczego?
-	Bo jeśli tego nie zrobicie, moja rodzina się o mnie upomni. A wierzcie mi, tego byście nie chcieli!
Doktor Barlow zmrużyła oczy. Oficerowie ze statku tylko śmiali się z jego pogróżek. Ale ona go słuchała.
-	A więc twoja rodzina wie, gdzie jesteś - stwierdziła. -
Wysłali cię tu?
Pokręcił głową.
-	Nie. Ale wpadną na to bardzo szybko. Nie macie za wiele czasu, żeby mnie wypuścić.
-	Ach... czas jest najważniejszy. - Kobieta uśmiechnęła się. - A więc twoja rodzina żyje w pobliżu?
Chłopak zmarszczył brwi. Nie miał zamiaru tego zdradzać.
-	W takim razie musimy ją odnaleźć, i to szybko. - Zwró
ciła się do Dylana. - Co pan proponuje, panie Sharp?
Młody kadet wzruszył ramionami.
-	Moglibyśmy pójść po jego śladach. Zanieść prezent jego
mamie, żeby nie miała do nas żalu.
Alek posłał Dylanowi chłodne spojrzenie. Zdrada to jedno, ale kpiny to zupełnie inna sprawa.
-	Zacierałem ślady. A jeśli uda wam się odnaleźć moją rodzinę, to tylko zarobicie kulkę. Oni nienawidzą obcych.
-	Cóż za niewydarzeni ludzie - powiedziała doktor Barlow. - A jednak byli na tyle obyci, że zatrudnili dla ciebie najlepszych angielskich nauczycieli.
Alek odwrócił się do bulaja i głęboko wciągnął powietrze.

Znów jego słowa i zachowanie zdradziły go. Szału można było dostać.
Kobieta kontynuowała ubawiona jego rozdrażnieniem.
-	Chyba będziemy musieli spróbować czegoś innego, panie Sharp. Może przedstawimy Alka młodym Huxleyom?
-	Huxleyom? - Na twarzy Dylana pojawił się szeroki uśmiech. - To wspaniały pomysł, psze pani!
Alek cały zesztywniał.
-	A kto to jest?
-	Huxley to nie kto, głupolu - powiedział Dylan. - To raczej co, zrobione w większości z meduzy.
Alek zerknął na chłopaka pewny, że znów z niego kpi.
Poprowadzili go przez statek, zaludnioną kolonię przechylonych korytarzy i dziwacznych zapachów. Pozostali członkowie załogi nawet nie zaszczycili Alka spojrzeniem, kiedy ich mijał, a jego jedyną strażą byli doktor Barlow i chudy jak po-cięgiel Dylan. To również było oburzające. Być może to stworzenie, ten Tazza, było o wiele niebezpieczniejsze, niż mu mówili.
Oczywiście ucieczka nie miała sensu. Nawet gdyby zdołał znaleźć wyjście ze statku, prześladowcy zdjęli mu rakiety śnieżne, a do tego był już nieźle przemarznięty. Nie przeżyłby nawet godziny na lodowcu.
Weszli na górę po kręconych schodach, które były wykrzywione, podobnie jak cały statek, pod niesamowitym kątem. Z każdym krokiem zapachy stawały się coraz dziwniejsze. Tazza zaczął węszyć, podskakując na tylnych łapach na krzywej

podłodze. Dylan zatrzymał się przed włazem w suficie i nachylił, żeby wziąć zwierzę na ręce. Wspiął się przez właz i zniknął w ciemnościach.
Kiedy Alek poszedł w jego ślady, wyczuł, że wokół niego otwiera się olbrzymia przestrzeń.
Wzrok z wolna przyzwyczajał się do półmroku. Wysokie, zakrzywione ściany miały nakrapiany różowy kolor, nad głowami rozciągał się biały łuk, a powietrze pełne było nieznanych zapachów. Alek uświadomił sobie, jak jest ciepło, i wtedy zrozumiał.
-	Na rany Zbawiciela - wykrztusił.
-	Wspaniałe, co? - zapytał Dylan.
-	Ws p a n i a łe? - Gardło Alka ścisnęło się przy tym słowie i poczuł ostry smak w ustach. Podzielony na fragmenty łuk był gigantycznym kręgosłupem! - To jest... ohydne. Jesteśmy w środku zwierzęcia!
Nagle płyty pod stopami zrobiły się śliskie i niestabilne. Dylan zaśmiał się, odwracając, by pomóc doktor Barlow przejść przez właz.
-	Tak, ale poszycie waszych zeppelinów robi się z jelit krów. To też trochę jakby siedzieć w zwierzęciu, co? Tak samo jak chodzenie w skórzanej kurtce!
-	Ale to zwierzę żyje! - wyrzucił z siebie Alek.
-	To prawda - odparł Dylan, idąc metalowym chodnikiem z Tazzą. - Jak się nad tym zastanowić, przebywanie we wnętrzu martwego zwierzęcia jest jeszcze ohydniejsze. Wy, chrzęsty, jesteście naprawdę dziwni.
Alek nawet nie zamierzał odpowiadać na takie absurdy. Zbyt był zajęty spoglądaniem pod nogi, aby nie zejść z chód-

nika. Ten był przekrzywiony bardziej niż reszta statku i chłopakowi trudno było znieść myśl, że może się zsunąć i dotknąć różowawych wnętrzności tego potwora, prawdziwego bezeceństwa natury.
-	Przepraszam za te zapachy - rzekł Dylan - ale to jest przewód pokarmowy naszej bestyjki.
-	Przewód pokarmowy? Macie zamiar rzucić mu mnie na pożarcie?
Dylan roześmiał się.
-	Pewnie przydałoby nam się trochę twego wodoru!
-	Tylko spokojnie, panie Sharp. Niech mi pan nie poddaje takich pomysłów - powiedziała doktor Barlow. - Chciałam po prostu pokazać Alkowi, jak łatwo jesteśmy w stanie znaleźć jego rodzinę.
-	Tak jest - rzekł Dylan. - A tu mamy Huxleye!
Alek zmrużył oczy w półmroku. Zobaczył na wprost plątaninę lin. Kołysały się wolno w przód i w tył jak gałęzie wierzby na wietrze.
-	Spójrz wyżej, baranie! - krzyknął Dylan.
Alek zmusił się, by podnieść wzrok. Jego spojrzenie powędrowało w górę lin kołyszących się na tle ohydnych różowych ścian. Tam w mroku unosił się jakiś kształt, bulwiasty i dość niewyraźny.
-	Cześć, maleńka! - zawołał Dylan i jedna z lin poruszyła
się, jakby w odpowiedzi, zwijając się niczym koci ogon.
To nie były liny, tylko... Alek przełknął ślinę.
-	Co to za potwór?
-	Nie uważałeś na lekcji, co? - rzekł Dylan. - To Huxley,
-	
taka meduza wypełniona wodorem. Wygląda na to, że sporo urosła. Popatrz!
Rzucił się do zwisających lin - macek? - chwycił kilka i podciągnął na nich do zwisającej kładki. Pozostałe macki zwijały się i machały wokół, ale Dylan wspinał się dalej, ściągając niżej bulwiasty kształt. Alek zobaczył teraz pstrokatą skórę aż nadto wyraźnie. Była pokryta bańkami powietrza przypominającymi pęcherze albo brodawki na ciele ropuchy.
A jednak, mimo ogarniającego go przerażenia, Alek obserwował zafascynowany nieludzką grację, z jaką poruszały się macki stworzenia. Potwór przypominał jakieś straszydło z głębi oceanu lub z koszmarnego snu. Czuł do niego tyle obrzydzenia co fascynacji.
Tazza biegał pod huśtającym się Dylanem, podszczypując go w nogi i szczekając. Chłopak śmiał się, wciąż wspinał i ściągał stworzenie w dół, aż niemal mógł dotknąć wstrętnej skóry.
W końcu puścił je i wylądował z głośnym stukotem na metalowym chodniku. Wściekłe macki ześliznęły się po nim, kiedy uwolnione zwierzę wystrzeliło na powrót w górne rejony wnętrzności statku.
-	Ten nabiera sił - powiedziała doktor Barlow. - Wkrótce będzie gotów.
-	Na co? - zapytał cicho Alek.
-	Żeby zabrać mnie w górę. - Dylan uśmiechnął się. - Duże potrafią wynieść lotnika na milę! Mamy tu też kilka dorosłych Huxleyów, mieszkają głębiej.
Alek wpatrywał się w stworzenie. M i 1 ę... ponad półtora kilometra. Z takiej wysokości z łatwością dostrzegą prosto-

kątny zarys zamku, a może nawet dojrzą zarys stojącego na dziedzińcu pożogi.
-	Widzę, Alek, że zrozumiałeś - powiedziała doktor Bar
ków. - Wkrótce odnajdziemy twoją ro.dzinę. Może zechcesz
nam oszczędzić wysiłków?
Alek wolno nabrał powietrza.
-	Dlaczego miałbym wam pomagać?
-	Już zechciałeś nam pomóc - odparła. - I tak, wiem, że odpłaciliśmy ci paskudnie. Ale nie możesz mieć nam za złe tego, że jesteśmy podejrzliwi. W końcu mamy wojnę.
-	Po co więc robić sobie jeszcze więcej wrogów, niż już macie?
-	Dlatego, że potrzebujemy twojej pomocy... pomocy twojej rodziny. Bez niej możemy wszyscy zginąć.
Alek patrzył twardo w oczy kobiety. Była śmiertelnie poważna.
-	Nie możecie naprawić statku, tak?
Doktor Barlow pokiwała wolno głową, a Alek odwrócił się.
Jeśli darwiniści naprawdę tu utknęli, to jedynym sposobem, aby ich uratować, było udostępnienie im zamku wraz z zapasami. I albo to zrobi, albo pozwoli im umrzeć z głodu. Ale jak mógł wymienić bezpieczeństwo swoich ludzi, może nawet przyszłość cesarstwa, za setkę istnień?
Musiał porozmawiać z Volgerem.
-	Wypuśćcie mnie - powiedział - a ja zobaczę, co da się zrobić.
-	Może zabrałbyś nas do siebie? - zaproponowała doktor Barlow. - Oczywiście jako negocjatorów, żeby zapobiec wszelkim przykrym niespodziankom.
-	
Alek pomyślał chwilę, po czym pokiwał głową. I tak odnajdą zamek.
-	W porządku. Ale nie mamy za dużo czasu.
-	Porozmawiam z kapitanem. - Przywołała Tazzę. - Panie Sharp, pan zdaje się, wraca do swoich obowiązków w narzędziowni.
-	Tak jest, psze pani - powiedział Dylan. - Ale co z Alkiem? Mam go znów zamknąć?
Doktor Barlow spojrzała na Alka.
-	Bella gerant alii? Znów skinął głową.
-	To nie jest moja wojna.
Kobieta uśmiechnęła się do niego i odwróciła, by wyprowadzić Tazzę.
-	Myślę, że możemy zaufać Alkowi, że nie wpadnie w jakiś
amok, panie Sharp. Niech pan go zabierze do narzędziowni.
To bardzo dobrze wychowany chłopiec.
Wraz z Tazzą zniknęła w półmroku, zwisające macki Hux-leya zaś skręciły się na pożegnanie.
-	Zrozumiałeś, co do ciebie mówiła? - zapytał Dylan. - Tę
gadaninę specjalistów?
Alek wywrócił oczami.
-	To łacina, prostaczku. Bella gerant alii znaczy „Niech inni
toczą wojnę". Chciała przez to powiedzieć, że nie musimy ze
sobą walczyć.
-	Znasz łacinę? - Dylan zaśmiał się. - Paniczyk z ciebie, co?
Alek zmarszczył brwi, uświadomiwszy sobie swój kolejny
błąd.
-	Nie, jestem tylko głupi jak but.

Doktor Barlow wciąż go sprawdzała, starając się dociec, kim i czym naprawdę jest. Żaden syn przemytnika czy górala nie znał łaciny, tymczasem on odpowiedział bez mrugnięcia okiem.
Najdziwniejsze było to, że owa fraza była częścią starego powiedzenia dotyczącego Habsburgów - o tym, jak zyskiwali więcej ziemi poprzez małżeństwa, a nie dzięki wojnom. Czy poza nauką Barlow zajmowała się też czytaniem w myślach?
Im szybciej opuści tych darwinistów, tym lepiej.

DWADZIEŚCIA SZEŚĆ
- Nasza pani specjalistka musi uważać cię za kogoś szczególnie ważnego - powiedział Dylan, kiedy wracali do włazu. Alek popatrzył na niego.
-	Jak to?
-	Do narzędziowni ma wstęp ledwo garstka ludzi. - Dylan nachylił się i wyszeptał: - Jest tam coś diablo dziwnego.
Alek nie zareagował, zastanawiając się, co też może być dziwniejszego od menażerii ohydy, którą już oglądał. W ciągu kilku godzin zobaczył wystarczająco dużo osobliwych stworzeń na całe życie.
-	Ale najwyraźniej wszystko jest w porządku - ciągnął Dylan.
-	Sądząc po tym, jak postanowiłeś nam pomóc.

-	Nie sobie to zawdzięczasz. Dylan stanął.
-	Co to niby miało znaczyć?
-	Gdybyś został sam na tym lodowcu, nie ruszyłbym na
wet palcem.

-	No, to było zdecydowanie niegrzeczne!
-Niegrzeczne?!- wybuchnął Alek. - Przyniosłem wam
lekarstwa. Uratowałem cię przed... odmrożeniem tyłka. A kiedy prosiłem, żebyś siedział cicho, ty poszczułeś mnie tymi paskudnymi psiskami!
-	Tak - odparł kadet. - Ale uciekałeś.
-	Musiałem iść do domu!
-	A j a musiałem cię zatrzymać. - Dylan skrzyżował ra
miona na piersi. - Składałem przysięgę Siłom Powietrznym
i królowi Jerzemu, że będę chronił statek. Jak więc mogłem
cokolwiek obiecać intruzowi, którego właśnie poznałem, co?
Alek odwrócił wzrok, a jego gniew nagle gdzieś uleciał.
-	Cóż, zdaje się, że po prostu wykonywałeś swoje obowiązki.
-	Tak, mnie się też tak zdaje. - Dylan odwrócił się, parsknął i znów zaczął iść. -I zamierzałem podziękować ci za to, że mnie nie zastrzeliłeś.
-	Proszę bardzo.
-	A szczególnie za to, że nie spaliłeś całego statku. Włącznie z sobą, ty tłuku.
-Nie wiedziałem, że w powietrzu unosi się wodór.
-	Nie czułeś go? - Dylan zaśmiał się. - Ci szykowni guwer
nerzy nie nauczyli cię niczego pożytecznego, prawda?
Alek nie spierał się - jedną z nauk, jakie wyniósł z lekcji ze swymi nauczycielami, było ignorowanie obelg.
-	A więc to, co czuję, to wodór? - zapytał.
-	Nie tutaj - odparł Dylan. - W przewodzie pokarmowym jest zwykłe powietrze, może z niewielkim dodatkiem metanu. Dlatego śmierdzi tu, jakby krowa puściła bąka.
-	
-	Nigdy za późno na naukę - stwierdził Alek, wzdychając.
Dylan wskazał różowe, zakrzywione ściany.
-	Widzisz te napęczniałe fragmenty między żebrami? To
pęcherze wodorowe. Cała góra jest ich pełna. To, co widzisz, to
tylko bebech... drobny kawałeczek. Od góry do dołu bestyjka
ma dwieście stóp!
Ponad sześćdziesiąt metrów; Alek poczuł, że się chwieje.
-	Człowiek czuje się jak kleszcz na psie, prawda? - rzekł Dylan, otwierając właz. Zaczepił butami o krawędzie drabiny i zsunąwszy się, walnął głośno w pokład.
-	Uroczy obrazek - wymamrotał Alek. Kiedy zszedł do gondoli, poczuł dreszcz ulgi. Dobrze było mieć twardą podłogę pod stopami. Chociaż była przekrzywiona, miała spójne ściany, a nie membrany i pęcherze. - Ale, niestety, ja wolę maszyny.
-	Maszyny! - wykrzyknął Dylan. - Bezużyteczny złom. Nie umywa się do sztucznych organizmów.
-	Naprawdę? - zapytał Alek. - Czy wasi naukowcy wyhodowali coś, co może biec tak szybko jak pociąg?
-	Nie, ale czy wy, chrzęsty, wyhodowaliście pociąg, który sam poluje, naprawia się i rozmnaża?
-	Rozmnaża? - Alek wybuchnął śmiechem. Przez chwilę wyobrażał sobie gromadkę wagoników baraszkujących po lo-komotywowni, co skierowało jego myśli ku innym aspektom rozmnażania. - Oczywiście, że nie. Cóż za odrażający pomysł.
-	A poza tym pociągi potrzebują szyn - powiedział Dylan, odhaczając kolejny minus na palcach. - Słoniowate poruszają się w każdym terenie.
-	Tak jak machiny kroczące.
-	Machiny kroczące to rupiecie w porównaniu ze stworze-
-	
niami! Są niezgrabne jak nawalone małpy i nawet nie potrafią wstać, kiedy upadną!
Alek parsknął, chociaż to ostatnie było prawdą w wypadku wielkich drednotów.
-	Ale skoro twoje „stworzonka" są takie wspaniałe, to dla
czego Niemcy was zestrzelili? Maszynami?
Dylan posłał mu posępne spojrzenie, ściągając rękawiczkę. Zwinął dłoń w pięść.
-	Dziesięciu na jednego i wszyscy zostali zestrzeleni. Założę
się, że nie mieli takiego miękkiego lądowania jak my.
/

Alek uświadomił sobie, że powiedział za dużo. Dylan prawdopodobnie znał rannych czy nawet zabitych członków załogi. Przez chwilę zastanawiał się, czy chłopak nie chce go uderzyć.
Ale kadet po prostu splunął na podłogę, odwrócił się i poszedł w swoją stronę.
-	Poczekaj! - krzyknął Alek. - Przepraszam. Chłopak zatrzymał się, ale nie odwrócił.
-	Za co?

-	Za to, że tak źle jest z waszym statkiem. I za to, że powiedziałem, że dałbym ci zginąć z głodu.
-	Daj już spokój - rzucił szorstko Dylan. - Musimy się zająć jajkami.
Alek zamrugał, a następnie pobiegł za nim. Jajkami?
Weszli do niewielkiego pomieszczenia na środkowym pokładzie gondoli. Panował tu straszny bałagan - części maszyn leżały na podłodze wraz ze stłuczonym szkłem i źdźbłami słomy. Było tu dziwnie ciepło i pachniało...
-	Czy to siarka? - zapytał Alek.
-	Tak, naukowa nazwa tego to siarka. Widzisz tutaj? - Dylan zaprowadził go do dużej skrzyni w rogu, z której unosiły się smugi pary wodnej w zimnym pomieszczeniu.
-	Jajka mają w sobie dużo siarki, a większość popękała, przez twoich niemiaszków.
Alek zamrugał w półmroku. Okrągławe przedmioty wyglądały dokładnie jak... wielkie jajka.
-	Co za potworne stworzenie zniosło je tutaj?
-	Nie zostały zniesione, tylko stworzone w laboratorium.
-	
Kiedy tworzy się nowy gatunek, trzeba to jakiś czas podusić. W środku są linie życia, które splatają się w mazi jajka. Alek popatrzył na nie z niesmakiem.
-	To jakieś nowe bluźnierstwo.
Dylan zaśmiał się.
-	To samo się działo, kiedy twoja mama była z tobą w ciąży.
Każda żywa istota ma linie życia, nici, z których stworzone są
wszystkie komórki twego ciała.
To były jakieś bzdury, lecz Alek nie ośmielił się protestować. Jeszcze mu tylko było trzeba tych obrzydliwych szczegółów. Nie mógł jednak oderwać wzroku od delikatnie dymiących jajek.
-	Ale co się z nich wykluje? Dylan wzruszył ramionami.
-	Specjalistka nic mi nie mówi.
Kadet wsunął dłoń w słomę, na której leżały wielkie jajka, i wyjął termometr. Spojrzał na skalę, mrużąc oczy, cicho zaklął w mroku, po czym wyciągnął z kieszeni cynowy gwizdek i zagwizdał kilka dźwięków.
W pomieszczeniu zrobiło się jaśniej i Alek zauważył grupę świecących robaczków, które zwisały nad nim z sufitu. Zrobił krok w tył.
-	Czym one są? Dylan podniósł wzrok.
-	Co? Robaczki świetlne? Alek pokiwał głową.

-	Jak sądzę, nazwa mówi wszystko. Czy wy, darwiniści, wynaleźliście już ogień?
-	Wypchaj się - rzekł Dylan. - Używamy lamp naftowych,
-	
ale dopóki cerują powłokę statku, jest to bardzo niebezpieczne. A na zeppelinach czego używają, świec?
-	Nie gadaj bzdur. Myślę, że mają światło elektryczne.
Dylan parsknął.
-	Niepotrzebna strata energii. Robaki bioluminescencyjne
wytwarzają światło z każdego pożywienia. Potrafią nawet jeść
glebę, jak dżdżownice.
Alek spojrzał niespokojnie na grupę owadów.
-	I ty na nie gwiżdżesz?
-	Tak. - Kadet machnął gwizdkiem. - Potrafię za pomocą tego rozkazywać większości zwierząt na statku.
-	Tak, pamiętam, jak gwizdałeś na te... psie pająki?
Dylan zaśmiał się.
-	Wąchacze wodoru. Patrolują powłokę, szukając wycieków... i potrafią od czasu do czasu przegonić intruza. Przepraszam, jeśli cię wystraszyły.
-	Nie wystraszyły... - zaczął Alek, ale zauważył ułożone na podłodze chlebaki. Były to apteczki, które przyniósł. Klęknął i otworzył jedną z nich. Była pełna. - No jasne.
Dylan wrócił do jajek z pokorną miną.
-	Jeszcze nie zanieśliśmy ich do ambulatorium.
-	Widzę.
-	Doktor Barlow musiała je najpierw sprawdzić! - Kadet odchrząknął. - A potem od razu chciała się z tobą zobaczyć.
Alek westchnął, zamykając chlebak.
-	Przynoszenie lekarstw prawdopodobnie było bezsensownym posunięciem. Bez wątpienia wy, darwiniści, leczycie ludzi... pijawkami czy czymś takim.
-	Nic nie wiem na ten temat. - Dylan wybuchnął śmie-
-	
chem. - Oczywiście wykorzystujemy pleśń z chleba, żeby powstrzymać infekcje.
-	Mam szczerą nadzieję, że żartujesz.
-	Nigdy nie kłamię! - powiedział chłopak i wstał. - Posłuchaj, Alek, te jajka są ciepłe jak grzanka. Zanieśmy teraz te apteczki do ambulatorium. Jestem pewny, że się na coś przydadzą.
Alek uniósł brew.
-	Nie mówisz tego, żeby zrobić mi przyjemność?
-	Cóż, chciałbym też odnaleźć mojego bosmana. Dostał kulkę tuż przed katastrofą i nie wiem, czy jeszcze żyje. Wraz z moim kumplem wisieli na linie, kiedy poszliśmy w dół.
Alek pokiwał głową.
-	Dobra.
-	A przyjście tutaj wcale nie było bezsensownym posunięciem - powiedział Dylan. - W końcu uratowałeś mój tyłek przed odmrożeniem.
Kiedy szli do ambulatorium, Alek zauważył, że korytarze i schody nie są już tak bardzo przekrzywione.
-	Statek się prostuje, mam rację? - zapytał.
-	Dopasowują uprząż - odpowiedział Dylan. - Po trosze co godzinę, żeby nie denerwować wieloryba. Słyszałem, że do świtu powinno być już prosto.
-	Świt - mruknął Alek. Wtedy Volger będzie już wprowadzał w życie plan, który opracuje. - Ile czasu mamy do świtu?
Dylan wyjął zegarek z kieszeni.
-	Pół godziny? Może trochę potrwać, nim słońce wyłoni
się zza gór.

-	Tylko pół godziny? - prychnął Alek. - Myślisz, że kapitan
posłucha doktor Barlow?
Dylan wzruszył ramionami.
-	Gruba z niej ryba, nawet jak na specjalistę.
-	A co dokładnie znaczy to, co powiedziałeś?
-	Znaczy, że ważna z niej figura. Lądowaliśmy w Regent's Park, żeby ją zabrać. Jej się stary słucha.
-	W porządku. - Mijali rząd bulajów i Alek spojrzał na jaśniejące niebo. - Moja rodzina wkrótce tu będzie.
Dylan przewrócił oczami.
-	Strasznie się sadzisz, co?
-	Słucham?
-	Mówię, że masz się za nie wiadomo kogo - wyjaśnił Dylan wolno, tak jak się mówi do idioty. - Jakbyś był kimś szczególnym.
Alek spojrzał na chłopaka, zastanawiając się, co powiedzieć. Bezsensownie byłoby wyjaśniać, że jest kimś szczególnym: dziedzicem cesarstwa pięćdziesięciu milionów dusz. Dylan nie wiedziałby, co to oznacza.
-	Chyba tak. Wychowywano mnie w ten sposób.
-	Jak podejrzewam, jesteś jedynakiem?
-	No... tak.
-	Ha! Wiedziałem. - Dylan triumfował. - Więc myślisz, że twoja rodzina rzuci się do ataku na setkę ludzi w okręcie tylko po to, by cię o d b i ć?
Alek pokiwał głową.
-	Tak - rzekł po prostu.
-	Niech to pająk pokąsa! - Dylan pokręcił głową i zaśmiał się. - Rodzice rozpuścili cię jak dziadowski bicz!
-	
Alek odwrócił się i znów ruszył korytarzem.
-	Chyba tak było.
-Było?- Dylan podbiegł kilka kroków, żeby go dogonić. -Zaczekaj. Twoi rodzice nie żyją?
Odpowiedź uwięzła Alkowi w gardle i uświadomił sobie dziwną rzecz. Jego matka i ojciec nie żyli od ponad miesiąca, ale to - mówienie komuś o ich śmierci - było nowe doświadczenie. Załoga pożogi wiedziała o tym wcześniej niż on.
Nie odważył się odezwać. Nawet po tak długim czasie wypowiedzenie tych słów wiązało się z ryzykiem utraty kontroli nad pustką w środku.
Mógł tylko skinąć głową.
Co dziwne, Dylan uśmiechnął się do niego.
-	Mój tato też odszedł! To po prostu straszne, prawda?
-	Tak, straszne. Przykro mi.
-	Przynajmniej mama jeszcze żyje. - Chłopak wzruszył ramionami. - Musiałem się jej jednak wymknąć. Nie rozumiała, że chcę zostać żołnierzem.
Alek zmarszczył brwi.
-	Która matka nie chciałaby, żeby jej syn został żołnie
rzem?
Dylan zagryzł usta, po czym znów wzruszył ramionami.
-	To nieco skomplikowane. Mój tato jednak by to zrozu
miał...
Ucichł, kiedy weszli do szerokiego pomieszczenia z długim stołem pośrodku; zimny wicher wpadał przez potrzaskane okno. Dylan zatrzymał się na chwilę i obserwował, jak niebo zmienia barwę na metaliczny różowawy odcień szarości. Zapadła tak ciężka cisza, że Alek po raz setny żałował, że nie

odziedziczył po ojcu umiejętności wypowiadania właściwych słów we właściwym momencie. W końcu odchrząknął.
-	Cieszę się, że cię nie zastrzeliłem, Dylan.
-	O tak, ja też się z tego cieszę - powiedział po prostu chłopak i odwrócił się. - A teraz zanieśmy te apteczki do ambulatorium i poszukajmy pana Rigby'ego.
Alek poszedł za nim z nadzieją, że pan Rigby, kimkolwiek jest, wciąż żyje.

DWADZIEŚCIA SIEDEM
Pół godziny później Deryn znalazła sie na grzbiecie, gdzie
przywiązała się do siedzenia pilota największego Huxleya Lewiatana. Była wycieńczona i przemarznięta, ale po raz pierwszy od katastrofy statku wszystko było pod kontrolą.
Odnaleźli z Alkiem pana Rigby'ego w izbie chorych. Miał się całkiem dobrze i wykrzykiwał rozkazy, leżąc w łóżku. Kula przeszła na wylot, omijając istotne organy. Chirurg pokładowy twierdził, że bosman wróci do służby w ciągu tygodnia.
Jaszczurka kurierska odnalazła ich w izbie i przedstawiła plan kapitana głosem doktor Barlow: dobrze uzbrojony oddział z flagą parlamentariuszy będzie eskortował Alka do domu, ale nie wcześniej, niż Huxley wzbije się w niebo i przeprowadzi rekonesans. Tak więc Alek był uwiązany przy jajkach, a Deryn szykowała się do startu na grzbiecie.
Zacisnęła mocniej uprząż na ramionach, spoglądając na Huxleya. Stworzenie wyglądało na zdrowe i w rozrzedzonym górskim powietrzu utrzymywało napiętą membranę.
Wystarczy przynajmniej na milę w górę. Jeśli rodzina Al-

ka mieszkała gdzieś w dolinie, Deryn dostrzeże ich w mgnieniu oka.
-	Panie Sharp! - zawołał ktoś z połowy burty. To był New-kirk, który z uśmiechem wspinał się w jej stronę. - A więc to prawda, pan żyje!
-	Oczywiście, że żyję! - odkrzyknęła Deryn, uśmiechając się łobuzersko. Pan Rigby powiedział jej, że Newkirkowi nic się nie stało, ale dobrze było go zobaczyć na własne oczy.
Resztę drogi Newkirk przebiegł, trzymając w jednej ręce lornetkę.
-	Nawigator przysyła ją z wyrazami uznania. To jego naj
lepszy sprzęt, niech więc pan jej nie zepsuje.
Deryn zmarszczyła brwi, ujrzawszy na skórzanym etui znak producenta: „Zeiss Optik". Wszyscy mówili, że lornetki chrzęstów są najlepsze, ale przypominanie jej o tym irytowało ją niepomiernie. Przynajmniej w pobliżu nie było Alka, bo znów zaczęłyby się kąśliwe uwagi. Nieważne, czy był sierotą czy nie, jak na jeden dzień miała dość jego chrzęstowej arogancji, a słońce nawet jeszcze dobrze nie wstało.
-	Pan Rigby i ja zaczęliśmy podejrzewać, że spadł pan przed katastrofą - mówił Newkirk. - Dobrze, że tylko się pan guz-drał.
-	A wypchaj się pan, panie Newkirk - rzuciła Deryn. -Gdyby nie ja, z was obu byłyby teraz mokre plamy na śniegu. I wcale się nie guzdrałem. Eskortowałem ważnego więźnia na statku.
-	Tak, słyszałem o tym obłąkanym chłopaku. - Newkirk zmrużył oczy. - Czy to prawda, że mówi, jak to armia przerażających ludzi śniegu idzie mu na pomoc?
-	
Deryn parsknęła śmiechem.
-	Tak, trochę ma nie po kolei pod kopułą. Ale mówię panu,
nie jest wcale taki zły.
Widząc wyciętą wokół rany koszulę pana Rigby'ego, Deryn uświadomiła sobie, jak jej się upiekło. Gdyby Alek jej nie ocucił, to o n a mogła leżeć w izbie chorych. A gdyby nawet miała lekkie odmrożenia, chirurdzy i tak zdjęliby jej mundur... i zobaczyli jasno i wyraźnie, co pod nim skrywa.
Deryn uważała, że dzięki temu chłopakowi nie doszło do takiej sytuacji.
Rozległ się gwizd i zamilkli.
W dole, na lodowcu, wszyscy zebrali się w półksiężycu wielkiego korpusu powalonej bestii. O brzasku kapitan miał przemówić do załogi.
Na wschodzie słońce ledwo dotknęło czubka szczytów górskich, tchnąć pierwszy powiew ciepła w lodowate powietrze. Membrana Lewiatana już przybierała czarny kolor, gotowa wchłaniać ciepło dnia.
-	Mam nadzieję, że kapitan ma dobre wieści - powiedział Newkirk. - Nie chciałbym tkwić na tej górze lodowej za długo.
-	To lodowiec - poprawiła go Deryn. - I pani specjalistka, zdaje się, podejrzewa taki scenariusz.
Wśród zgromadzonych na dole nastąpiło pewne poruszenie, dano komendę „Baczność!" i kapitan stanął na śniegu.
-	Ostatnią łatę przyczepiono o szóstej rano - oznajmił. -
Lewiatan znów jest szczelny!
Takielunkowi ustawieni wzdłuż kręgosłupa wydali okrzyk radości, do którego przyłączyło się dwóch kadetów.
-	Doktor Busk sprawdził wnętrzności. Stworzenie jest

w dobrym zdrowiu - ciągnął kapitan. - Co więcej, nasi przyjaciele z Chrzęstowa nie uszkodzili za mocno gondoli. Jest mnóstwo rozbitych okien, ale przyrządy są w dobrym stanie. Jedynie silniki bodźcowe wymagają poważniejszych napraw. Deryn zerknęła na podziurawioną kulami kapsułę silnika na bakburcie, z której czarny olej wyciekał na śnieg. Równie źle wyglądały silniki na ogonie. Niemcy skupili ogień na mechanicznych fragmentach statku - typowe myślenie chrzęstów. Kapsuła na sterburcie leżała oczywiście pod wielorybem, rozbita o lodowiec.
-	Będziemy potrzebowali dwóch sprawnych silników, żeby
sterować statkiem - powiedział kapitan. - Przynajmniej czę
ści nam nie brakuje. - Zamilkł na chwilę. - Dlatego naszym
największym sprawdzianem będzie ponowne napełnienie mie
chów jednostki.
Zaraz się zacznie, pomyślała Deryn.
-	Niestety, nie mamy wystarczającej ilości wodoru.
Wśród załogi rozległ się pomruk dezorientacji. W końcu
małe stworzonka w brzuchu podniebnej bestii wytwarzały wodór, tak samo jak ludzie wydychali dwutlenek węgla. Nawet po długiej zimowej hibernacji statek zawsze puchł w kilka dni do swoich zwykłych rozmiarów.
Zwykle było to takie proste, że wszyscy nie zauważali oczywistości - wodór nie brał się z niczego. Wytwarzały go pszczoły i ptaki statku powietrznego.
Wystąpił główny specjalista statku.
-	Alpy były niegdyś dnem starożytnego morza - zaczął. -
Ale teraz są to szczyty najwyższe w Europie, nieprzyjazne dla
ludzi i dla zwierząt. Jeśli się rozejrzycie, nie spostrzeżecie ani

owadów, ani roślin, ani drobnych zwierząt stanowiących pożywienie naszych stworzeń. Przez jakiś czas nasze stworzenia mogą korzystać ze zgromadzonych zapasów. Dopóki pozostaną przy życiu, dopóty statek będzie przetwarzał ich ekskrementy i powoli napełniał komórki wodorowe.
-	Ekskrementy? - wyszeptał Newkirk.
-	Tak specjaliści mówią na łajno - wyjaśniła Deryn, a Newkirk parsknął śmiechem.
-	Ale kiedy projektowano Lewiatana - kontynuował doktor Busk - nikt z nas nie zakładał lądowania na takim pustkowiu. Obawiam się, że wyliczenia są bezwzględne: wszystek wodór z zapasów nie jest w stanie podnieść nas z ziemi.
Kolejny szmer przeszedł przez zgromadzonych. Teraz dopiero zaczęli rozumieć powagę sytuacji.
-	Niektórzy z was zastanawiają się pewnie - rzekł doktor
Busk, uśmiechając się półgębkiem - dlaczego po prostu nie
wyekstrahujemy wodoru ze śniegu, którego mamy pod do
statkiem.
Deryn zmarszczyła brwi. Nie zastanawiała się nad niczym takim, ale było to sensowne pytanie. Śnieg to przecież woda -wodór i tlen. Zawsze uważała za mocno podejrzane to, że dwa zmieszane gazy dają płyn, ale specjaliści byli całkowicie pewni swych racji.
-	Niestety, rozpad wody na dwie składowe wymaga energii,
a do uzyskania energii niezbędne jest pożywienie. Ekosystem,
który jest naszym domem, wymaga wsparcia natury, aby mógł
się naprawić. - Busk omiótł wzrokiem lodowiec. - A w tym
strasznym miejscu natura jest całkowicie jałowa.
Kiedy znów wystąpił kapitan, Deryn nie słyszała niczego

oprócz wiatru w takielunku i dyszenia wąchaczy wodoru. Załoga milczała jak zaklęta.
-	Wcześnie rano wypuściliśmy parkę rybitw, żeby zawia
domiły Admiralicję o naszej pozycji - powiedział dowódca. -
Bez wątpienia za jakiś czas dotrze tutaj siostrzana jednostka
naszych sił, pod warunkiem że działania wojenne nie eskalują
w tę stronę.
Wśród załogi dało się słyszeć odgłosy ulgi i Deryn poczuła iskierkę nadziei. Może nie było tak źle, jak sądziła doktor Barlow.
-	Ale wysłanie w czasie wojny misji ratunkowej dla stu lu
dzi może potrwać całe tygodnie. - Kapitan zamilkł, a główny
specjalista za jego plecami zrobił posępną minę. - Nie mamy
tyle pożywienia w ładowniach. - Wystarczy go na nieco ponad
tydzień przy połowie racji dziennej. Dłużej, jeśli wykorzystamy
inne źródła, którymi dysponujemy.
Deryn uniosła brew. Jakie inne źródła? Główny specjalista właśnie powiedział, że na lodowcu nie ma niczego. Kapitan wyprostował się.
-	A ja odpowiadam przede wszystkim za załogę.
Załogę - nie sztuczne stworzenia. Czy chodziło mu o to,
że ludzie będą zabierać pożywienie stworzeniom? No bo przecież nie mógł mieć na myśli tego, że...
-	Aby się uratować, być może będziemy musieli pozwolić zdechnąć Lewiatanowi.
-	Niech to włochaty pająk pokąsa! - zasyczał Newkirk.
-	Nie dojdzie do tego - powiedziała Deryn, zabierając mu lornetkę. - Mój szalony chłopak nam pomoże.
-	Co? - zapytał Newkirk.
-	
-	Powiedz obsłudze wyciągarki, żeby poluzowała linę -nakazała. - Jestem gotowy do startu.
-	Nie sądzi pan, że to trochę niegrzeczne - wyszeptał New-kirk - startować, kiedy mówi kapitan?
Deryn rozejrzała się po lodowcu - wszędzie tylko jednostajny biały śnieg, który zaczynał błyszczeć w miarę wznoszenia się słońca. Ale gdzieś tam byli ludzie, którzy umieli przetrwać w tym strasznym miejscu. A kapitan powiedział wcześniej, żeby startować z pierwszym promieniem słońca...
-	Niech już się pan nie guzdra, panie Newkirk.
Chłopak westchnął.
-	Tak jest, wasza admiralska mość. Czy będzie pan potrzebował jaszczurki kurierskiej?
-	Tak, zaraz ją wezwę - powiedziała Deryn. - Ale niech mi pan przyniesie flagi sygnałowe.
Kiedy Newkirk poszedł po flagi, Deryn wyciągnęła gwizdek i wezwała jaszczurkę. W tłumie poniżej odwróciło się kilka głów, ale zignorowała to.
Wkrótce jaszczurka przemknęła przez więdnący pęcherz wodorowy i ruszyła w jej kierunku po kręgosłupie. Deryn strzeliła palcami i zwierzątko wdrapało się po jej kombinezonie, po czym usiadło na ramieniu niczym papuga.
-	Trzymaj się ciepło, maleńka - powiedziała dziewczyna.
Wyciągarka ożyła i luźna lina zaczęła się spuszczać po burcie podniebnej bestii. Newkirk podał Deryn flagi sygnałowe i czekał przy postronku.
Deryn uniosła kciuki, a on rozwiązał węzeł.

W miarę nabierania wysokości niebo było coraz czystsze.
W dole, blisko powierzchni, lodowe okruchy unosiły się, bezustannie rzucane wiatrem, wirując na lodowcu jak zamarzająca burza piaskowa. Ale w górze, ponad mgławicą unoszącego się śniegu, pod jej nogami rozpostarła się cała dolina. Po obu stronach wyrosły góry przykryte nierównym śnieżnym kobiercem. Skały starożytnego dna morskiego sterczały spod białego puchu niczym zębiska połamanej piły.
Deryn wyciągnęła lornetkę z futerału. Gdzie powinna zacząć?
Najpierw sprawdziła obszar wokół wraku, szukając świeżych śladów na śniegu. Kilkanaście prostych szlaków biegło od i do statku, oznaczając miejsca, w których marynarze szli na stronę albo palili fajki. Ale jeden szlak był szerszy i bardziej posuwisty - widać było ślady dziwnych butów Alka.
Deryn śledziła szlaki stóp przy wraku. Biegły tam i z powrotem, przecinając odkryte skały w miejscach, w których było to możliwe. Alek był sprytny, starał się zmylić każdego, kto chciałby pójść za nim. Nie wziął jednak pod uwagę tego, że ktoś może spoglądać na to z nieba.
Kiedy ślady zaczęły niknąć w oddali, była już pewna, że przyszedł ze wschodu, tam gdzie znajdowały się Austro-Węgry.
Słońce już wisiało na niebie i biały śnieg zaczął się skrzyć. Ale Deryn cieszyła się, że w końcu jest ciepło. Oczy łzawiły jej od zimna, a jaszczurka kurierska wczepiała się w jej ramię jak imadło. Sztuczne jaszczurki nie były całkiem zimnokrwiste, ale lodowate powietrze spowalniało ich ruchy.
- Trzymaj się, maleńka. Wkrótce dostaniesz zadanie bojowe.

Deryn zwracała szkła lornetki w prawo i w lewo, spoglądając na wschodni kraniec doliny w poszukiwaniu czegoś, co nie pasowałoby do naturalnego krajobrazu. I nagle je zobaczyła... jakieś tropy.
Ale nie były to ludzkie ślady. Olbrzymie, jakby jakiś gigant przedzierał się przez śnieg. Co tam Newkirk bajdurzył o przerażających ludziach śniegu?
Ślady prowadziły do grupy skał, czy też czegoś, co wyglądało jak grupa skał. Deryn wpatrywała się dalej i nagle przybrały kształty powalonych ścian oraz kamiennych budynków skupionych wokół otwartego dziedzińca.
- Wciórności! - zaklęła. Nic dziwnego, że Alek gadał jak paniczyk. Mieszkał w cholernym zamku.
Ale wciąż nie widziała niczego, co mogło zostawić takie ślady. Dziedziniec był opustoszały, a stajnie zbyt małe, żeby pomieścić coś tak potężnego. Deryn wolno omiatała wzrokiem budowlę, aż trafiła na bramę w murze zamkowym... Była otwarta.
Drżącymi dłońmi przesuwała dalej lornetkę, idąc po śladach wychodzących z zamku, i zobaczyła to, co umknęło jej za pierwszym razem. Kolejna odnoga odgałęziała się i biegła wprost do wraku statku.
I te ślady były świeże.
Deryn przypomniała sobie sprzeczkę z Alkiem na temat zwierząt i maszyn. Mówił coś o machinach kroczących, prawda? Wytwarzanych przez chrzęstów prymitywnych imitacjach zwierząt. Ale jaka zwariowana rodzinka może mieć własną machinę kroczącą?
Deryn przesuwała teraz lornetkę dużo szybciej, aż w okularach zalśniło coś metalicznie. Zamrugała, idąc tego śladem, aż...

-	Wciórności!
Machina pędziła przez śnieg, emanując ciepłem na zimnej połaci, jak potwornie wielki, rozwścieczony czajnik na dwóch nogach. Ohydny pysk działa wystawał mu z korpusu, a dwa karabiny maszynowe sterczały niczym rogi na głowie.
Biegł wprost do Lewiatana.
Deryn wyciągnęła zza paska flagi sygnałowe i zaczęła nimi machać na potęgę. Na grzbiecie statku zabłysło światło - New-kirk obserwował.
Pokazywała poszczególne litery, które układały się w informację:
W-R-Ó-G-N-A-D-C-I-Ą-G-A-O-D-W-S-C-H-O-D-U
Zmrużyła oczy, czekając na potwierdzenie z dołu.
W odpowiedzi zabłysło światło:
J-A-K-A-J-E-D-N-O-S-T-K-A?
M-A-C-H-I-N-A-N-A-D-W-Ó-C-H-N-O-G-A-C-H - odpowiedziała.
Znów potwierdzenie świetlne, ale tylko tyle. Wszyscy ruszyli teraz błyskawicznie, starając się zorganizować obronę. Ale cóż mogła zrobić załoga Lewiatana przeciwko opancerzonej machinie kroczącej? Na ziemi statek był bezbronny.
Potrzebowali więcej szczegółów. Znów przystawiła lornetkę do oczu, starając się odczytać oznakowanie maszyny.
-	Alek, ty łajdaku! - wykrzyknęła.
Dwie stalowe płyty wisiały z przodu maszyny, chroniąc nogi; na obu wymalowano żelazne krzyże. A na piersi widniał dwugłowy orzeł. Z Alka był taki Szwajcar jak ementaler z ziemniaka!
-	Bestyjko, obudź się - rzuciła Deryn. Wzięła głęboki wdech,

by się uspokoić, a następnie wolno i wyraźnie wypowiedziała wiadomość: - „Alarm, alarm. Kadet Sharp melduje do Lewiatana. Nadciągająca machina pochodzi z Austro-Węgier. Dwie nogi, jedno działo, typ nieokreślony. Musi należeć do rodziny Alka, pojmanego chłopaka, która do was idzie. Może on potrafi przemówić im do rozsądku..." - Deryn zamilkła na chwilę, zastanawiając się, co jeszcze ma powiedzieć. Miała tylko jeden pomysł na powstrzymanie machiny, ale było to zbyt skomplikowane, żeby mógł to pomieścić mały, głupiutki rozumek jaszczurki. - Koniec wiadomości - powiedziała i popędziła stworzonko. Jaszczurka pomknęła w dół liny.
Patrząc na nią, Deryn aż jęknęła. Z dala od ciepła organizm gada zaczął zwalniać. Długie, cenne minuty upłyną, nim jaszczurka dostarczy wiadomość.
Znów zerknęła na lodowiec, już bez lornetki. Znad śniegu mrugała do niej metaliczna iskierka z sekundy na sekundę zbliżająca się do statku. Atakujący cyklop dotrze do Lewiatana przed jaszczurką.
Kluczem do powstrzymania machiny był Alek, lecz kto na to wpadnie w całym tym rozgardiaszu?
Jedynym niezawodnym sposobem było osobiste dostarczenie wiadomości.

DWADZIEŚCIA OSIEM
Była to pierwsza ślizgowa ewakuacja Deryn.
Studiowała naturalnie wykresy z Podręcznika aeronautyki, a każdy kadet w Siłach Powietrznych chciał przećwiczyć ten manewr. Nie wolno było jednak trenować ślizgowych ewakuacji.
Cholernie ryzykowne, no nie?
Jej podstawowym problemem był kąt nachylenia liny względem statku. Obecnie był on o wiele za duży - zostałaby z niej mokra plama na śniegu. Podręcznik podawał, że optymalny wynosi czterdzieści pięć stopni. Aby go uzyskać, Huxley musiał obniżyć pułap, i to szybko.
-	Ej, maleńka! - zawołała. - Chyba zaraz sobie zapalę za
pałkę!
Jedna z macek zwinęła się łagodnie na wietrze, ale poza tym żadnej reakcji. Deryn aż zawarczała ze złości. Czyżby trafiła na jedynego Huxleya w Siłach Powietrznych, którego nie można było wystraszyć?
-	Kanalia! - krzyknęła, podskakując na foteliku. - Osza
lałam i zaraz nas podpalę!

Kolejne macki zwinęły się i Deryn zobaczyła, jak delikatnie falują odpowietrzające skrzela. Huxley wypuszczał wodór, ale nie dość szybko.
Wyrzuciła przed siebie nogi, żeby się rozbujać, szarpiąc pasy łączące jej uprząż z podniebną bestią.
-	W dół, ty głupie stworzenie!
W końcu swąd wodoru wypełnił jej nozdrza i Deryn poczuła, że Huxley obniża lot. Z każdą sekundą lina zabezpieczająca wisiała coraz mniej stromo, jak linka opadającego latawca.
Teraz przyszła kolej na trudniejszą sztuczkę - zmianę uprzęży pilota w zestaw ewakuacyjny.
Deryn zaczęła rozpinać uprząż, wciąż drąc się na meduzę. Poluzowała pasy na ramionach, po czym wyzwoliła najpierw jedno ramię, a potem drugie. Kiedy odpięła klamrę pasa, nadeszła pierwsza fala zawrotów głowy. Poza własnym wyczuciem równowagi nic nie przytrzymywało jej już na foteliku pilota.
Dopiero teraz dotarło do niej, że nie spała od niemal dwudziestu czterech godzin... jeśli nie liczyć tego, jak leżała nieprzytomna w śniegu, czego nijak nie można określić wysypianiem się. Być może nie był to najszczęśliwszy moment na wykonywanie ryzykownych manewrów...
Spoglądała na rozpięte pasy i klamry, starając się zapamiętać, jak się je po kolei zapina. Jak miała to teraz wszystko poskładać, siedząc niczym kura na grzędzie?
Westchnąwszy, postanowiła zrobić to obiema rękami... nawet jeśli jeden gwałtowny skręt ciała Huxleya dzielił ją od upadku z bardzo wysoka.
-	Zapomnij o tym, co ci mówiłam wcześniej, maleńka -
zamruczała. - Po prostu spokojnie się unoś, dobrze?

Macki wciąż były owinięte wokół niej, ale przynajmniej stworzenie nadal opadało. Lina zabezpieczająca niemal osiągnęła kąt czterdziestu pięciu stopni.
Po długich minutach szperania przy uprzęży skleciła jakoś znośny zestaw ewakuacyjny - klamry tworzyły pośrodku zaczep. Deryn szarpnęła ustrojstwem, żeby sprawdzić, czy wytrzyma. Wytrzymało.
Nadchodziła najbardziej ryzykowna część operacji.
Ściskając zestaw ewakuacyjny w zębach, podciągnęła się na rękach. Kiedy oderwała się od siodełka, uderzyła ją nowa fala zawrotów głowy. Chwilę później jednak była już w pół-przysiadzie, opierając się gumowymi podeszwami butów na zakrzywionym skórzanym siodełku.
Sięgnęła do góry i zapięła klamry na linie zabezpieczającej, następnie zaś chwyciła końce uprzęży, okręciwszy skórzany pasek kilka razy wokół nadgarstków.
Spojrzała w dół, na lodowiec.
-	Wciórności!
Kiedy się przygotowywała, machina krocząca pokonała połowę odległości dzielącej zamek od statku powietrznego. Co gorsza, lina zabezpieczająca podniosła się i zwisała bardziej stromo. Wiatr ciągnął Huxleya w górę. Przy tym kącie zjedzie liną o wiele za szybko. W Podręczniku pełno było makabrycznych opowieści o pilotach, którzy popełnili ten błąd.
Deryn wyprostowała się całkiem, niemal dotykając głową membrany Huxleya.
-	Uuuu! - krzyknęła.
Podniebna bestia cała zadrżała, wypuszczając kłąb wodoru

o cierpkim zapachu prosto w jej twarz. Siodełkiem szarpnęło i podeszwy butów Deryn zsunęły się z wytartej skóry...
Ułamek sekundy później trzasnęły skórzane pasy wokół nadgarstków, mocno podrywając ramiona. Zaczęła zsuwać się w stronę masywnej sylwetki statku powietrznego na ziemi.
Słyszała tylko ryk w uszach, jakby musiała się zmagać z wichrem wiejącym jej prosto w twarz od grzbietu statku. Łzy spływały jej po twarzy, zamarzając na policzkach, ale z gardła wydostał się dziki krzyk radości.
To było prawdziwe latanie - lepsze niż na podniebnych statkach czy balonach na uwięzi - na podobieństwo orła spadającego na ofiarę.
Przez kilka strasznych sekund lina podeszła wyżej, ale autorzy Podręcznika przewidzieli to. To Huxley unosił się za Deryn pozbawiony nagle jej wagi.
Spojrzała w górę, na uprząż. Metalowe klamry wydawały z siebie wyraźny syk i strużkę dymu na skutek tarcia.
Ale poruszała się za szybko, żeby przepalić linę. Wszystko szło idealnie.
O ile tylko kolejny podmuch nie wzniesie Huxleya jeszcze wyżej...
Przed nią wyrastał statek. Załoga już się uwijała, gromadka ciemnych kropek rojących się na śniegu. To dobrze. Nie miała czasu zdawać oficjalnych raportów. Musiała się dostać do narzędziowni i wrócić, zanim pojawi się machina krocząca...
Ale co to takiego? Na linie przed nią pojawił się nieznany kształt - supeł albo jakieś wybrzuszenie na zwojach. Przy tej

prędkości wpadnięcie na supeł może jej połamać nadgarstki albo nawet gorzej, przerwać pas uprzęży.
Wtedy Deryn uświadomiła sobie, co to jest: jaszczurka kurierska wciąż mozolnie schodziła w kierunku statku.
-	Jaszczuuuura, z drooogi! - krzyknęła.
Stworzonko usłyszało ją w ostatniej chwili... i podskoczyło! Dziewczyna przemknęła pod nim, obracając się, by spojrzeć za siebie. Jaszczurka opadła z powrotem na linę, łapiąc się jej chwytnymi palcami i wyskrzekując ostrzegawcze komunikaty.
-	Przepraszam, maleńka! - krzyknęła Deryn i ponownie
obróciła się w stronę statku.
Zbliżał się bardzo szybko.
Starała się nieco zwolnić, machając nogami. Przynajmniej membrana była miękka i nie tak napięta od gazu. Już tylko sekundy dzieliły ją od burty, wąchacze i takielunkowi pierzchali jej z drogi. Deryn wyplątała nadgarstki z pasków...
I spadła w ostatniej sekundzie.
Membrana zapadła się wokół niej z głośnym łup. Chwilę leżała oszołomiona bez tchu, pogrążona w ciepłym, łagodzącym uścisku skóry podniebnej bestii.
Przetoczyła się na plecy. W uszach wciąż dźwięczał jej huk impetu, lecz nagle znalazła się nos w nos z ciekawskim wąchaczem wodoru.
-	Au - powiedziała do niego. - To bolało.
Stworzenie obwąchało ją i szczeknęło zaniepokojone; naj
wyraźniej siła uderzenia spowodowała kolejny wyciek.
Czyjeś ręce złapały ją i podciągnęły, stawiając na nogi.
-	Nic ci nie jest, chłopcze?
-	Nic, dzięki - powiedziała, rozglądając się za jakimś ofi-
-	

cerem. Ale nikt się nie pojawił i nie zażądał meldunku. Wokół niej uwijali się takielunkowi, tak samo jak załoga poniżej. - Czy już go widać?
-	Masz na myśli to ustrojstwo? - Tąkielunkowy odwrócił się i spojrzał w dal. Na horyzoncie majaczyło coś, odbijając światło stałym rytmem, który zlewał się z miarowymi krokami machiny. - Mówią, że jest wielkie.
-	Tak, to prawda - potwierdziła Deryn i skierowała się na dół.
Pędząc po membranie na chwiejnych nogach, miała nadzieję, że zastanie Alka przy jajkach. Czy mógł odgadnąć, co oznacza dźwięk sygnału bitewnego, i próbować uciec? Albo czy może jakiś głupi oficer postanowił go z powrotem zamknąć, bo nadchodził nieprzyjaciel?
Im szybciej go odnajdzie, tym lepiej.
Widząc plątaninę lin na głównej gondoli, Deryn nawet nie spojrzała w stronę trapu. Zeszła po linach i wpadła na jednej z nich do gondoli przez rozbitą szybę. Okruchy szkła wbiły się w jej kombinezon lotniczy, ale powstrzymane grubą skórą uniformu zostały wyrwane z ramy, a buty dziewczyny zaszu-rały przy lądowaniu.
We wnętrzu daleko było do chaosu; panował tu jedynie kontrolowany pośpiech. Koło niej przemknął niewielki oddział z bronią krótką. Rozbrzmiewał chór gwizdków, wzywając opiekunów jastrzębi.
Ale co mogły zdziałać pistolety pneumatyczne i sieci przeciwko opancerzonej machinie kroczącej? Nie mieli najmniejszych szans.

Narzędziownia znajdowała się w korytarzu. Ruszyła w tę stronę i w biegu wpadła do środka.
-	Panie Sharp! - odezwała się doktor Barlow z ciemności. -
Co tam się wyrabia na zewnątrz?
Chwilę później wzrok Deryn przyzwyczaił się do półmroku - klęczał tam, przy skrzyni z ładunkiem.
-	Alek! - wykrzyknęła. - Zjawiła się twoja rodzina! Wstał i westchnął.
-	Tak jak się spodziewałem.
-	Wysłali emisariusza? - zapytała doktor Barlow.
-	Wysłali cholerną machinę wojenną!
Nie patrząc nawet na minę specjalistki, Deryn złapała Alka za ramię i wyciągnęła go na zewnątrz.
Kiedy tylko znalazł się na korytarzu, sam rzucił się biegiem. Poprowadziła go na dolny pokład.
-	Tak właśnie myślałem, że Volger będzie optował za bezpośrednim podejściem - powiedział, gdy pędzili schodami w dół.
-	A propos „bezpośredniego", jak to się stało, że nie wspomniałeś nic o tym, że twoja rodzina ma machinę kroczącą?
-	A uwierzylibyście mi?
-	Ja w c i ą ż nie wiem, czy w to wierzę!
Na dolnym pokładzie Deryn podbiegła do głównych drzwi gondoli. Ale kiedy dotarli do trapu, był już zablokowany przez członków załogi niosących ciężkie skrzynie. Napis „materiały wybuchowe" zatrzymał Deryn.
-	Nie chciałbyś wpaść na te cudeńka. Bomby lotnicze. Alek otworzył szeroko oczy.
-	A skąd będą je zrzucać?
-	
-	Może z Huxleya? Potrzeba nam tylko, żeby ta cała twoja
machina krocząca zaczęła do nas strzelać. - Odciągnęła go na
bok. - Chodź, wyskoczymy przez okno.
W oknie mesy kadetów, przez którą przechodzili rankiem, wciąż nikt nie wstawił szyby. Deryn wskoczyła na parapet, ale zatrzymała się. Gondola tkwiła pod takim kątem, że ziemia była nieco niżej, niż się spodziewała.
Alek wspiął się też i stanął koło niej, patrząc z powątpiewaniem w dół.
-	Śnieg jest bardzo miękki - powiedziała Deryn, starając się przekonać również siebie. - Bułka z masłem!
-	Ja drugi - rzekł Alek.
-	Nie ma takiego numeru. - Deryn chwyciła go za ramię i skoczyli razem.
Nie było tak źle. Śnieg poddał się ze stłumionym chrupnięciem, jakby ktoś uderzył w nich wielką zamrożoną poduszką. Alek podniósł się z gniewnym spojrzeniem.
-	Popchnąłeś mnie!
-	Raczej pociągnąłem.- Wskazała ręką. - Nie ma czasu na guzdranie się.
Machina dochodziła do celu.
Kiedy biegli, Deryn czuła dudniące kroki machiny, a ryk silników wstrząsał powietrzem. Wielkie stopy cyklopa młóciły śnieg, wznosząc tumany białego pyłu.
-	Przynajmniej jeszcze nie strzelają.
-	Są już w odpowiedniej odległości - powiedział Alek. -Ale nie chcą zrobić mi krzywdy.
-	I na to właśnie liczę. - Pociągnęła go przez śnieg, mijając członków załogi gotujących się do obrony statku.
-	
Deryn widziała, co planuje kapitan. Drugi Huxley wzniósł się w niebo z Newkirkiem, który ściskał w dłoniach bombę lotniczą. Więcej bomb leżało zakopanych w śniegu na wprost, a od nich biegły kable. Gdyby machina znalazła się zbyt blisko jednej z nich, być może mogłaby ją przewrócić.
Kiedy wraz z Alkiem biegła przez linię obrony, ktoś za nimi wołał. Deryn udawała, że nie słyszy. Musiała zaprowadzić chłopaka naprzód, zanim zacznie się strzelanina.
-	Myślisz, że już nas widzą? - zapytała.
-	Upewnijmy się. - Alek zwolnił, machając rękami. Cyklop zadudnił w ich stronę, po czym nagle zatoczył się
w tył. Deryn wydawało się przez chwilę, że się przewróci. Ale wtedy wyciągnął do przodu stalową nogę, która ryjąc w śniegu, spowolniła machinę i zatrzymała ją niemal w miejscu. Wokół wzbiła się chmura lodowych igiełek.
-	Dobra robota, Klopp - zamruczał Alek i odwrócił się do Deryn. - Widzą nas.
-	Wspaniale! Aha i przepraszam też za to. - Deryn złapała Alka za ramię i wyciągnęła marynarski nóż. Przycisnęła ostrze do jego gardła.
-	Co tobie od... - zaczął, ale słowa uwięzły mu w gardle, kiedy zimny metal zetknął się ze skórą.
-	Nie wyrywaj się, głupolu! - zasyczała. - Chcesz, żebym ci odciął głowę? Robię to tylko po to, żeby nic się nikomu nie stało.
-	Chyba nie rozumiem twojej pokrętnej logiki!- warknął Alek, lecz przestał się wyrywać.
Patrząc na wielki pojazd, Deryn zrobiła wyzywającą minę. Cyklop stał bez ruchu, jakby zmienił się w olbrzymią żelazną rzeźbę.

-	Ej, wy tam! - krzyknęła. - Nie ruszać się albo wypruję flaki waszemu kumplowi!
-	Jak to zrobisz - zauważył Alek - to rozerwą cię na strzępy.
-	Nie bądź głupi - wyszeptała. - Przecież nie mam zamiaru tego...
Umilkła, kiedy machina poruszyła głową. Stalowe szczęki otworzyły się wolno, ukazując dwie twarze.
-	Ha! - wykrzyknęła Deryn. - Teraz to na pewno nas widzą.
Alek westchnął.
-	Tak, ale czego się po nich spodziewasz? Że się poddadzą, bo ty masz nóż?
-	No... - Deryn zmarszczyła brwi. - Aż tak daleko nie planowałem.
Chłopak spojrzał na nią.
-	Z ciebie to jest jednak osioł pierwszej wody, co?
-	Ja, osioł?! - wykrzyknęła Deryn. - Właśnie uratowałem nas przed wysadzeniem w powietrze!
-	Chyba nie myślisz, że naprawdę mogliby... - zaczął Alek, lecz tylko westchnął z niesmakiem. - Po prostu krzyknij na Volgera, żeby zszedł jako emisariusz. On będzie wiedział, co robić.
Deryn pomyślała, że brzmi to rozsądnie, kimkolwiek jest ten cały Volger.
-	Uwaga, chrzęsty! - krzyknęła, nabrawszy powietrza. -
Wyślijcie tu Volgera z białą flagą.
Długa chwila wyczekiwania. Dziewczyna podniosła wzrok i zobaczyła, że Newkirk w swoim Huxleyu dryfuje bezużytecznie nad statkiem powietrznym. Wiatr ucichł. Miała tylko nadzieję, że dobrze trzyma tę swoją bombę.

Za nimi załoga Lewiatana zamilkła, a wiatr całkiem ustał. Jedynymi dźwiękami były stukoty i szczęknięcia kadłuba i silników stygnącej machiny. Zastanawiała się, czy dostanie burę od oficerów za samowolne wprowadzanie w życie takich pomysłów. Nikt nie kazał jej wykorzystywać Alka jako zakładnika.
Oczywiście nikt też jej tego nie zakazał.
Usłyszawszy cichy jęk metalu, znów wbiła wzrok w machinę, zacieśniając uchwyt na ramieniu Alka. Między nogami machiny otworzył się jakby właz. Rozwinęła się metalowa drabinka, wściekle jazgocząc przez moment, a słońce błysnęło w jej stalowych szczeblach.
Zszedł jakiś mężczyzna, wolno i uważnie. Deryn zauważyła szablę wiszącą mu u pasa pod futrem.
-	Czy to jest Volger? - wyszeptała.
Alek pokiwał głową.
-	Mam tylko nadzieję, że wasz kapitan honoruje parlamentariuszy.
-	O tak. Ja też - odparła Deryn. Jeden strzał z tej armaty mógłby zniszczyć całego Lewiatana.
Te negocjacje muszą się udać.

DWADZIEŚCIA DZIEWIĘĆ
Hrabia Volger zbliżył się do nich z nieodgadnionym wyrazem twarzy.
Alek przełknął ślinę. W takich okolicznościach Volger chyba nie będzie go obsobaczał, choć na to zasłużył. Wystarczającym upokorzeniem było zostanie zakładnikiem tego chłopaczka.
Hrabia zatrzymał się kilka metrów od nich, spoglądając ostrożnie to na załogę statku w oddali, to na ostrze przy gardle Alka.
-	Nie przejmuj się tym młodym głupcem - powiedział Alek
po niemiecku. - On tylko udaje, że mi grozi.
Volger spojrzał na Dylana.
-	Widzę. Niestety ci ludzie za tobą są śmiertelnie poważni. Wątpię, czy udałoby nam się dotrzeć do pożogi.
-	Nie, ale myślę, że można z nimi dojść do porozumienia.
-	Ej, wy dwaj! - rzucił Dylan. - Skończcie z tą chrzęstomową!
Hrabia Volger posłał chłopcu znużone spojrzenie.

-	Pewien jesteś, że on nie mówi w naszym języku? - kontynuował po niemiecku.
-	Nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości - odparł Alek.
-	W takim razie - powiedział Volger - udawajmy, że ja nie rozumiem po angielsku. Możemy się dowiedzieć paru ciekawych rzeczy, jeśli darwiniści będą myśleli, że ich nie rozumiem.
Alek uśmiechnął się - Volger już przejmował kontrolę nad , sytuacją.
-	Co wy tam gadacie? - zapytał stanowczo Dylan, usztyw
niając chwyt.
Alek obrócił się, chcąc stanąć z nim twarzą w twarz, i przeszedł na angielski.
-	Mój przyjaciel nie mówi niestety w twoim języku. Chce
się spotkać z waszym kapitanem.
Chłopak posłał Volgerowi ostre spojrzenie, a następnie zarzucił głową w kierunku statku.
-	No dobra, chodźmy. Ale żadnych sztuczek.
Alek odkaszlnął grzecznie.
-	Jeśli obiecam, że będę unikał wszelkich sztuczek, to za
bierzesz to ostrze z mojej grdyki?
Dylan zrobił wielkie oczy.
-	O, tak. Przepraszam.
Zimna stal oderwała się od skóry. Alek dotknął szyi i spojrzał na swoją dłoń. Nie było na niej krwi.
-	Przystawiłem ci nóż tępą krawędzią, pacanie - wyszeptał Dylan.
-	Jestem szczerze zobowiązany - odparł Alek. -1, jak sądzę, to tutaj wynikło całkiem spontanicznie.
-	
-	Jasne, że tak - odparł Dylan z uśmiechem. - Ja to jestem
jednak geniusz. Mam tylko nadzieję, że oficerowie nie skopią
mi tyłka za inicjatywę.
Alek westchnął, zastanawiając się, czy kiedykolwiek zrozumie swoisty sposób wysławiania się Dylana. Ale przynajmniej nikt do nikogo nie strzelał.
Może jednak ten chłopak nie był taki głupi.
Kapitan spotkał się z nimi w salonie, który ciągnął się przez całą szerokość statku. Teraz, kiedy zapalono lampy naftowe i niemal całkowicie wyprostowano gondolę, podniebny statek nie sprawiał już dziwacznego wrażenia, ba - nawet tchnął luksusem. Alek zauważył, że łuki na suficie przypominają pnącą się winorośl, i chociaż jego krzesło wyglądało na niezwykle stabilne, było lekkie jak piórko. Czyżby darwiniści tworzyli nie tylko sztuczne zwierzęta, ale także drzewa? Stół był ozdobiony wzorem, który w naturalny sposób wplatał się w strukturę drewna.
Volger oglądał to wszystko szeroko otwartymi oczami. Alek zdał sobie sprawę, że on i hrabia są prawdopodobnie pierwszymi Austriakami, którzy weszli na podkład jednego z wielkich statków powietrznych wytwarzających wodór.
Wokół stołu usiadło siedmioro ludzi: Volger i Alek, doktor Barlow oraz naukowiec w meloniku, kapitan i dwóch jego oficerów.
-	Mam nadzieję, że nie mają państwo nic przeciw kawie -
rzekł kapitan, kiedy podawano do stołu. - Nieco za wcześnie
na brandy, a palenie cygar na pokładzie jest surowo zabronione.

-	Poza tym znajdujecie się, panowie, w obecności damy -dodała doktor Barlow z uśmiechem.
-	No tak, naturalnie - wymamrotał kapitan, po czym od-kaszlnął i skłonił jej się lekko. Najwyraźniej ich stosunki nie były całkowicie przyjacielskie.
-	Kawa jest więcej niż pożądana - rzekł Alek. - Nie można powiedzieć, że się wyspałem.
-	Wszyscy mieliśmy długą noc - potwierdził kapitan.
Alek celowo tłumaczył Volgerowi wszystko, co mówiono.
Hrabia uśmiechał się i kiwał głową, jakby słyszał to po raz pierwszy.
Następnie zadał pytanie.
-	Myślisz, że któreś z nich mówi w naszym języku?
Alek popatrzył po twarzach obecnych, ale żadne z nich się
nie odezwało.
-	Dama świetnie mówi po łacinie - wyszeptał. - Być może
zna też inne języki.
Volger nieznacznie skinął głową, a jego wzrok na chwilę spoczął na meloniku doktor Barlow.
-	W takim razie bądźmy ostrożni.
Alek przytaknął i ponownie spojrzał na kapitana Lewiatana.
-	W takim razie - odezwał się kapitan - zacznę od przeprosin za dość szorstkie potraktowanie pana. W czasie wojny po każdym intruzie powinniśmy się spodziewać najgorszego.
-	Nic takiego się nie stało - odparł Alek, zauważył jednak, że przeprosiny pojawiają się częściej, kiedy celuje się do kogoś z działa.
-	Ale muszę przyznać, że wciąż mamy problem z tożsamością panów. - Kapitan odchrząknął.
-	
-	To jest austro-węgierska maszyna pożoga, mam rację?
-	I nosi herb Habsburgów - dodała doktor Barlow.
Kiedy Alek tłumaczył te słowa Volgerowi, przypomniał sobie plan Kloppa, by pokryć maszyny gwardii pałacowej kamuflażem. Jednak świeża warstwa farby przestała być tak ważna, gdy uciekali, ratując życie.
-	Wyjaśnij, że jesteśmy politycznymi przeciwnikami cesa
rza - powiedział Volger. - I że cesarz skorzystał z szansy, by
podczas wojny pozbyć się swoich wrogów. Nie jesteśmy dezer
terami. Musimy uciekać, nie mamy wyjścia.
Kiedy Alek przełożył to na angielski, poczuł prawdziwy po-

dziw dla błyskawicznego myślenia hrabiego Volgera. Wyjaśnienie było nie tylko wiarygodne, lecz także ocierało się o prawdę.
- Ale kim właściwie panowie są? - zapytała doktor Barlow, gdy już zostało to przetłumaczone. - Dworzanami? A może sami należycie do rodu Habsburgów?
Alek zamilkł na chwilę, zastanawiając się, co zrobiliby darwiniści, gdyby powiedział im, że cesarz jest jego stryjecznym dziadkiem. Zabraliby go do Anglii jako trofeum wojenne? Upublicznili opowieść o jego ucieczce na potrzeby wojennej propagandy?
Zwrócił się do Volgera.

-	Co mam im powiedzieć, hrabio?
-	Mądrze byłoby - syknął groźnie Volger - nie zwracać się do mnie moim tytułem.
Chłopak zamarł na chwilę, zerkając na doktor Barlow. Albo nie usłyszała słowa „hrabia", albo była zbyt mądra, by dać to po sobie poznać. A może rzeczywiście nie mówiła po niemiecku.
-	Powiedz im, że wolimy nie rozmawiać na ten temat z cu
dzoziemcami - mówił dalej Volger. - Wystarczy stwierdzić,
że jesteśmy w tej wojnie neutralni. Nie chowamy najmniejszej
urazy do załogi rozbitej jednostki.
Alek przetłumaczył to bardzo dokładnie, w myślach dziękując Dylanowi za ćwiczenia z angielskiego.
-	Bardzo to tajemnicze - stwierdziła doktor Barlow.
-	Ale też napawające nadzieją. - Naukowiec nachylił się nad stołem. - Może potraficie nam pomóc. Potrzebujemy niewiele: pożywienia. Bardzo dużej ilości pożywienia.
-	Tylko jedzenia? - Alek zmarszczył brwi.
-	To nie jest jakaś bezduszna machina chrzęstów - powiedział pyszałkowato naukowiec, jakby powtarzał wyuczoną lekcję. - Statek potrafi się sam wyleczyć, jeśli dostarczymy mu odpowiedniej ilości pożywienia.
Alek odwrócił się do Volgera i wzruszył ramionami.
-	Mówi, że potrzebują tylko żywności.
-	Dobrze więc. Damy im żywność.
-	Damy? - zapytał Alek. - Ale wczoraj mówił pan...
-	Twoja głupota dała mi sposobność zrewidowania mego stanowiska - odparł Volger. - Kiedy szykowaliśmy się dzisiaj do ataku, wysłali ptaki pocztowe. Bez wątpienia z prośbą o ratunek. A co gorsze, mogą ich też szukać Niemcy.
-	
-	Im szybciej więc opuszczą dolinę, tym lepiej - powiedział Alek, czując, jak upokorzenie powoli ustępuje. Jeśli jego bezmyślna wyprawa przez śnieg zmusiła Volgera do wsparcia załogi, to może jednak mimo wszystko uczynił dobrze.
-	Poza tym - kontynuował Volger - chcą cię na coś wymienić, mój irytujący, bezużyteczny młody przyjacielu.
Alek zerknął na hrabiego, a ten uśmiechnął się do niego uspokajająco.
Oczywiście umniejszał znaczenie chłopaka, na wypadek gdyby doktor Barlow jednak mówiła po niemiecku. Ale Volger wcale nie musiał się tak delektować tym umniejszaniem.
Alek pozbierał się.
-	Bardzo chętnie damy wam żywność - powiedział po angielsku. - Co je wasz statek?
-	Najlepsze są surowe mięso i owoce - powiedziała doktor Barlow. - Wszystko to, co jedzą ptaki. Cukier i miód przyda się naszym pszczołom, potrafimy też rozpuszczać w przewodzie pokarmowym skrobię, taką jak w mące.
-	Ale ile? - zapytał.
-	W sumie sześć do siedmiu ton.
Alek uniósł brew, starając się przypomnieć sobie, ile to jest tona. Tysiąc kilogramów? Rany boskie, ta bestia miała niezgorszy apetyt.
-	Obawiam się, że nie mamy... miodu. Ale mnóstwo cukru,
mięsa i mąki. Czy mogą być suszone owoce?
Doktor Barlow skinęła głową.
-	Nasze nietoperze będą zachwycone suszonymi owocami.
Nietoperze? Alek wzdrygnął się nieco, tłumacząc to
Volgerowi.

-	Twoja eskapada zaczyna się robić kosztowna, Alek -
stwierdził hrabia. - Ale możemy im to dać. W zamian za to
teraz cię stąd zabierzemy.
Chłopak zwrócił się do kapitana.
-	Przekażemy wam żywność w zamian za moją wolność.
Mężczyzna zmarszczył brwi.
-	Naturalnie z radością odeślemy pana do domu. Kiedy tylko dostaniemy żywność.
-	Niestety, będziecie musieli uwolnić mnie najpierw. - Alek zerknął na Volgera. - Moja rodzina nie zgodzi się na inne warunki.
Doktor Barlow uśmiechała się.
-	Ich troska o ciebie jest prawdziwie wzruszająca, Alek. Jest jednak pewien problem. Kiedy przestaniesz być naszym gościem, machina z łatwością może nas unicestwić.
-	Chyba tak - rzekł Alek. Obrócił się w stronę Volgera i powiedział po niemiecku: - Chcą mnie zatrzymać jako zabezpieczenie.
-	Zaproponuj wymianę. Za mnie.
-	Nie mogę ci na to pozwolić, Volger. To wszystko moja wina!
-	Trudno byłoby się spierać z tak postawioną tezą - powiedział Volger. - Ale będziemy potrzebowali dwóch świetnych pilotów, żeby przetransportować tyle jedzenia.
Alek zmarszczył brwi. Podejrzewał, że prawdziwym powodem jest zachowanie go dla tronu Austro-Węgier. Ale to prawda - Klopp nie będzie w stanie poprowadzić wyładowanego cyklopa tam i z powrotem w tym zimnie, nie sam. I, oczywiście, krył się w tym prawdziwy powód, dla którego Volger udawał,

że nie rozumie po angielsku. Będąc ich zakładnikiem, chciał szpiegować niczego niepodejrzewających darwinistów.
-	W takim razie zgoda. Powiem im, że chcemy wymiany.
Volger uniósł dłoń.
-	Być może powinniśmy postawić cięższe warunki. Gdy
byśmy wzięli jednego zakładnika od nich, prawdopodobnie
byliby bardziej skłonni zwrócić mnie w nienaruszonym stanie.
Alek uśmiechnął się. Całą noc darwiniści ustawiali go jak chcieli. Teraz nadszedł czas, aby odpłacić im pięknym za nadobne.
-	Volger zostanie za mnie - powiedział. - Chcemy też zaprosić kogoś do nas. Może pana, kapitanie?
-	To raczej wykluczone - odezwał się jeden z oficerów. -Kapitan jest potrzebny na miejscu.
-	Podobnie jak wszyscy moi oficerowie i członkowie załogi - dodał kapitan. - Ten statek jest ranny. Obawiam się, że nie mamy nikogo na zbyciu.
Alek skrzyżował ręce na piersi.
-	W takim razie obawiam się, że my nie mamy na zbyciu
żadnej żywności.
Na chwilę przy stole zaległa cisza. Darwiniści wpatrywali się w Alka, a hrabia Volger rozglądał się niewinnie, udając, że nic nie rozumie.
-	Cóż, rozwiązanie jest proste - odezwała się w końcu doktor Barlow. - Ja pojadę.
-	Co? - wykrztusił kapitan. - Niech pani nie gada bzdur!
-	Rzadko gadam bzdury, kapitanie - odpowiedziała figlarnie specjalistka i zaczęła wyliczać na palcach. - Po pierwsze, ja nie będę niczego naprawiać. Po drugie, wiem, jaki ro-
-	
dzaj pożywienia mogą, a jakiego nie mogą jeść stworzenia na Lewiatanie.
-	Tak jak i ja! - wtrącił się naukowiec.
-	Ale pan jest chirurgiem na statku - skwitowała doktor Barlow. - Ja tymczasem zupełnie nie sprawdzam się w roli siostry miłosierdzia. To najlepsze wyjście.
Kiedy oficerowie zaczęli protestować, Alek nachylił się do Volgera.
-	Zrobi, co zechce - powiedział. - Z jakiegoś powodu ma tu dużą władzę.
-	Tym samym, jak mi się zdaje, jest idealną kandydatką na zakładniczkę.
-	Niezupełnie - mruknął Alek. Ani Klopp, ani pozostali nie mówili po angielsku. Będzie musiał sobie sam radzić z doktor Barlow.
-	Przewidujesz jakieś kłopoty? - zapytał Volger.
-	Chyba dam sobie radę z jedną kobietą - odparł Alek, wzdychając. - O ile oczywiście nie weźmie ze sobą tej swojej bestii.
-	
TRZYDZIEŚCI
Tazzie najwyraźniej podobała się jazda w cyklopie.
Zwierzę rozłożyło się na podłodze kabiny pilota, chwytało łapami przetaczające się po niej łuski i wpychało je w szczeliny i zakamarki. Wkrótce znudziła je ta zabawa i zaczęło obwąchiwać szafkę z żelazną porcją żywności, a potem obserwowało stopy Alka na pedałach i warczało. Było to dość irytujące.
-	Ta maszyna ma przedziwny chód - stwierdziła doktor Barlow, siedząc na fotelu dowódcy. Utkwiła wzrok w dłoniach Alka, który prowadził pojazd, co dość go niepokoiło. - Czy zaprojektowano ją, wzorując się na jakimś konkretnym zwierzęciu?
-	Nie mam pojęcia - odparł chłopak, żałując, że Klopp nie może odpowiadać na jej pytania. Wycofał się na stanowisko artyleryjskie, przerażony obecnością kobiety w pożodze. A może po prostu bał się Tazzy.
-	Chodzi trochę jak ptak - powiedziała doktor Barlow.
-	O tak, wielki żelazny kogucik! - dodał Dylan.
Alek westchnął, żałując, że nie wynegocjowali proporcjo-

nalnej liczby zakładników. To było nie w porządku, że doktor Barlow zabrała całą swoją świtę: zwierzę, asystenta oraz pełny kufer bagażu. Tam, na statku, Volger nie miał nawet zmiany skarpetek.
Alek zignorował ich pytania, koncentrując się na wskaźnikach. Pożoga negocjował właśnie podejście z bardzo stromym zboczem wiodącym do zamku i nie chciał się potknąć na oczach darwinistów.
Doktor Barlow nachyliła się do wizjera, kiedy pojawił się w nim zwalony mur.
-	Jak tu sielsko.
-	Właśnie chodzi o to, by pozostać w ukryciu - wymamrotał Alek.
-	Kamuflowanie się poprzez zaniechanie napraw? Genialne.
Gdy zbliżali się do bramy, Alek zwolnił, ale otarł żelazne
zawiasy prawym ramieniem cyklopa. Skrzywił się, kiedy w kabinie rozległ się zgrzyt metalu. Tazza zawtórował, wydając z siebie przenikliwy skowyt.
-	Nieco za ciasno, co? - zauważył Dylan. - Jak masz zamiar
łazić w tym okropieństwie, powinieneś poszerzyć bramę!
Alek ścisnął mocniej stery i zatrzymał pożogę, ale udało mu się również powstrzymać język.
- Musi was tu być chmara! - wykrzyknęła doktor Barlow.
-	Jest nas tylko pięciu - powiedział Alek, otwierając szerzej
drzwi stajni. - Ale mamy doskonałą aprowizację.
Nie wspomniał, że jest to tylko jedna z wielu spiżarń.
-	Jak się pięknie złożyło. - Doktor Barlow odpięła smycz

z obroży Tazzy i zwierzę podreptało głębiej w półmrok, wąchając po drodze każdą skrzynię i każdą beczkę. - Ale przecież nie mogliście tego przywieźć w swojej maszynie.
-	Bo też nie przywieźliśmy - odparł Alek. - Czekało tu to
na nas, na wszelki wypadek.
Kobieta cmoknęła z udawanym smutkiem.
-	Długotrwałe kłótnie w rodzinie potrafią być niezwykle
męczące.
Alek nie odpowiedział, zaciskając tylko zęby. Każde słowo, które padłoby z jego ust, ujawniłoby jeszcze więcej.
Zastanawiał się, czy darwiniści już odgadli, kim jest. Zamach na jego rodziców jeszcze nie zszedł z pierwszych stron gazet, a rozdźwięk między ojcem a cesarzem nie stanowił najmniejszej tajemnicy. Na szczęście austro-węgierskie gazety nie donosiły o zaginięciu Alka. Rząd najwyraźniej chciał utrzymać jego zniknięcie w tajemnicy, przynajmniej do momentu, w którym zniknie na zawsze.
Dylan pojawił się przy drzwiach stajni i aż gwizdnął cicho.
-	To jest twoja spiżarka? - Zaśmiał się. - To cud, że nie jesteś gruby.
-	Proponuję nie zadawać zbędnych pytań na temat tego, co przynosi los, panie Sharp - powiedziała doktor Barlow, choć przed chwilą sama miała mnóstwo pytań. Podała Dylanowi notatnik i pióro, po czym ruszyła między rzędami skrzynek i worków i zaczęła odczytywać etykiety do zapisania.
Alek obserwował chwilę, jak bez wysiłku tłumaczyła napisy na etykietach, po czym chrząknął.
-	Całkiem nieźle posługuje się pani niemieckim, doktor
Barlow.

-	Ależ dziękuję.
-	Jestem zaskoczony, że nie miała pani ochoty pogawędzić z Volgerem - powiedział.
Odwróciła się do niego i uśmiechnęła niewinnie.
-	Niemiecki jest tak ważnym językiem w naukach ścisłych,
że nauczyłam się czytać po niemiecku. Ale konwersacja to już
zupełnie inna sprawa.
Chłopak zastanawiał się, czy mówi prawdę, czy też doskonale ich rozumiała.
-	Cóż, jestem zadowolony, że uważa pani naszą naukę za
godną poznania.
Wzruszyła ramionami.
-	Mamy tyle samo zapożyczeń od waszych inżynierów, co wy od naszych.
-	My zgapiamy od darwinistów? - Alek parsknął. - To jakiś absurd.
-	A tak, to prawda - odezwał się Dylan z drugiego końca pomieszczenia. — Pan Rigby mówi, że wy, chrzęsty, nie wynaleźlibyście machin kroczących bez naszych osiągnięć.
-	Naturalnie, że wynaleźlibyśmy! - zawołał Alek, chociaż tego rodzaju powiązanie nigdy nie przyszło mu do głowy. Jak niby machina wojenna miałaby się poruszać? Na gąsienicach, jak przedpotopowe traktory?
Cóż za absurdalny pomysł.
Kiedy dwoje darwinistów wróciło do pracy, irytacja Alka przeszła we wściekłość na samego siebie. Gdyby przemilczał odkrycie faktu, iż doktor Barlow rozumie po niemiecku, może Volger wykorzystałby to, aby wprowadzić ją w błąd.
Ale po chwili tylko westchnął, przygnębiony tym, jak czę-

sto ostatnio chciał się uciekać do podstępu. W końcu doktor Barlow zrobiła jedynie to, co Volger robił z darwinistami, kiedy udawał, że nie mówi w ich języku, starając się odkryć ich tajemnice.
Było to naprawdę dziwne, jak ci dwoje są do siebie podobni.
Alek wzdrygnął się na tę myśl i poszedł pomagać Kloppo-wi i pozostałym w naprawach pożogi. Im szybciej darwiniści znikną, tym szybciej skończą z tym łajdactwem.
- Wasze urządzenie naprawdę to uciągnie? - zapytał Dylan. Alek spojrzał na sanie wyładowane beczkami, skrzynkami i workami - w sumie ośmioma tysiącami kilogramów. Do tego dochodziła waga Tazzy, który stał na szczycie góry jedzenia, łapiąc ostatnie promienie słońca. Nie było szans, żeby wyruszyć przed zmrokiem, ale szykowali się na jutrzejszy świt.
-	Mistrz Klopp mówi, że z łatwością będą się ślizgały po śniegu. Największym problemem będzie to, żeby nie zerwać łańcuchów.
-	No to nieźle - stwierdził Dylan. Chłopak szkicował pożogę wraz z ładunkiem, kreśląc kontury pewnymi, szybkimi ruchami. - Muszę przyznać, że wy, chrzęsty, jesteście fachurami, jeśli chodzi o maszyny.
-	Dziękuję - powiedział Alek, choć zrobienie sanek było bardzo proste. Wzięli skrzydło z zamkowej bramy i położyli płasko, następnie zaś przymocowali do niego dwie żelazne sztaby jako płozy. Najtrudniejsze było przyczepienie sań do pożogi. Podczas tej czynności Klopp wisiał na drabince, wzmacniając
-	
zaczep kotwicy cyklopa za pomocą trzaskającego płomienia agregatu spawalniczego.
-	Ale czy to nie za duży kłopot? - zapytał Dylan. - Budować maszynę do czynności, w której lepsze są zwierzęta?
-	Lepsze? - rzekł Alek. - Wątpię, by którekolwiek z waszych sztucznych stworzeń było w stanie uciągnąć ten ładunek.
-	Myślę, że któryś słoniowaty mógłby to pociągnąć, z łatwością. - Dylan wskazał Kloppa. - I nie trzeba by mu było oliwić przekładni co kilka minut.
-	Mistrz Klopp jest tylko przezorny - powiedział Alek. -Metal potrafi się rozkruszyć przy takich temperaturach.
-	Właśnie o to mi chodzi. Mamutowate uwielbiają zimno!
Alek przypomniał sobie zdjęcia mamutowatego - wielkiego, włochatego syberyjskiego słonia, pierwszego wymarłego stworzenia, które darwiniści przywrócili naturze.
-	Ale czy jak jest gorąco nie przewracają się i nie zdychają?

- To kłamstwa chrzęstów! - wykrzyknął Dylan, a następnie wzruszył ramionami. - Mają się doskonale, o ile nie zabiera się ich na południe od Glasgow.
Alek zaśmiał się, chociaż nie był całkowicie pewien, kiedy Dylan żartuje. Chłopak był niezwykle bystry, mimo nieokrzesanego sposobu wysławiania się. Bardzo zręcznie przywiązał ładunek do sań i momentalnie skumplował się z Bauerem i Hoffmanem, nie mówiąc słowa po niemiecku.
Może i Alek był szkolony w walce i taktyce przez całe swoje życie, ale to Dylan był prawdziwym żołnierzem. Klął z wrodzoną ekstrawagancją, a podczas lunchu rzucił nożem z odle-

głości trzech metrów i trafił w sam środek krążka jabłka. Był szczuplejszy niż większość chłopców w jego wieku, ale potrafił pracować z dorosłymi mężczyznami, którzy traktowali go jak równego sobie. Nawet podbite oko, pozostałość po wypadku, dodawało mu swoistej pirackiej buty.
W pewnym stopniu Dylan był chłopakiem, którym Alek mógłby być, gdyby nie urodził się jako syn arcyksięcia.
-	No, już się nie przejmuj - powiedział Alek, klepiąc Dylana po ramieniu. - Pożoga zabierze całą żywność, jakiej potrzebuje wasz statek. Chociaż nie mam pojęcia, jak jedno stworzenie może tyle pożreć.
-	Nie bądź głupi. Lewiatan to nie jest jedno stworzenie -rzekł Dylan. - To mieszanina stworzeń. Nazywają to ekosystemem.
Alek wolno pokiwał głową.
-	Czy przesłyszałem się, czy też doktor Barlow wspomniała coś o nietoperzach?
-	O tak, o nietoperzach strzałkowych. Powinieneś zobaczyć te maleństwa w akcji.
-	Strzałkowych? To z francuskiego?
-	Takie mam wrażenie - odparł Dylan. - Nietoperze połykają metalowe szpikulce, a następnie uwalniają je nad wrogiem.
-	Jedzą gwoździe - powiedział wolno Alek - po czym... uwalniają je?
Dylan stłumił śmiech.
-	No tak, w naturalny sposób.
Alek zamrugał. Z pewnością chłopak nie to miał na myśli, co od niego usłyszał. Być może był to kolejny popis jego szczególnego poczucia humoru.

-	No to cieszę się, że mamy rozejm i że wasze nietoperze
nie, hm... uwolnią swoich szpikulców nad nami.
Dylan pokiwał głową z poważnym wyrazem twarzy.
-	Ja też się z tego cieszę, Alek. Wszyscy mówią, że chrzęsty troszczą się wyłącznie o swoje maszyny. Ale ty taki nie jesteś.
-	Oczywiście, że nie.
-	To było cholernie odważne przyjść do nas samotnie przez ten lód.
Alek odchrząknął.
-	Każdy zrobiłby to samo.
-	Gadasz. Masz przechlapane za to, że chciałeś nam pomóc?

-	Nie mogę zaprzeczyć. Dylan wyciągnął dłoń.
-	No, to zachowałeś się jak morowy chłop.

-	Dziękuję. - Alek wziął dłoń chłopaka i uścisnął ją. - A ty jesteś morowy, bo uratowałeś mnie od śmierci w płomieniach.
-	To się nie liczy - odparł Dylan. - Gdybym nie zareagował, sam bym zginął.
Alek zaśmiał się.
-	Niemniej jednak doceniam to... o ile obiecasz, że nie będziesz już przystawiał mi noża do szyi.
-	Obiecuję - powiedział Dylan, ale wciąż był poważny. -Ciężko musiało być tak musieć uciekać z domu.
-	Było - powiedział Alek, po czym spojrzał podejrzliwie na Dylana. - Czy doktor Barlow prosiła cię, byś się dowiedział, kim jestem?
-	Pani specjalistka nie potrzebuje mojej pomocy - parsknął Dylan. - Już wie, że musisz być ważną figurą.
-	
-	Z powodu zamku? A może dlatego, że przyszli po mnie
w cyklopie?
Dylan pokręcił głową.
-	Ponieważ wymienili cię na cholernego hrabiego.
Alek zaklął pod nosem. Doktor Barlow rozumiała każde
słowo, kiedy zwrócił się do Volgera po tytule. I nie była to jedyna głupia rzecz, która mu się wypsnęła.
-	Mogę ci zaufać, Dylan? Potrafisz dochować tajemnicy? Chłopak popatrzył na niego pytająco.
-	Nie, jeśli tajemnica narazi statek na niebezpieczeństwo.
-	Oczywiście, że nie. Chodzi o to, że... Czy mógłbyś nie
mówić doktor Barlow, że jestem sierotą? - Alek zamilkł, zasta
nawiając się, czy takie pytanie dopiero go nie zdradzi. - Jeśli się
dowie, już będzie wiedziała, kim jestem. A wtedy znów może
być między nami niefajnie.
Dylan wpatrywał się w Alka chwilę, po czym uroczyście skinął głową.
-	Zachowam tę tajemnicę dla siebie. Twoja rodzina nas nie interesuje.
-	Dziękuję ci.
Kiedy znów uścisnęli sobie dłonie, Alek poczuł, jakby ktoś zdjął mu wielkie brzemię z ramion, bo wiedział, że Dylan dotrzyma słowa. Po miesiącu, w którym doznał zdrady - ze strony rodziny, sojuszników swego kraju i własnego rządu - z ulgą powitał moment, w którym mógł komuś zaufać.
Zadrżał i zatupał.
-	Możemy już zejść z tego zimna?
-	Jasne. Wspaniale byłoby się napić gorącej herbaty!
-	
- Możemy rozpalić ogień! - powiedział Alek, uświadomiwszy sobie, że nie muszą już uważać, żeby nikt nie zobaczył dymu. Kolejna dobra strona pomagania darwinistom - mógł wziąć gorącą kąpiel i zjeść ciepły posiłek, po raz pierwszy od wielu tygodni.
Kolacja była niezwykle wystawna, ale kąpiel o niebo lepsza.
Najpierw Bauer nasypał śniegu do wanny, a potem stopił go, wlewając dużo wrzącej wody. Kąpiel była cudownie gorąca i po raz pierwszy od miesiąca Alkowi udało się usunąć smar spod paznokci. Była wśród nich dama, więc Klopp, Bauer i Hoffman ogolili się, a Dylan tylko głośno narzekał, że nie zabrał swojej brzytwy, chociaż w ogóle jej nie potrzebował.
Doktor Barlow oczywiście nie miała ochoty na kąpiel w zamku pełnym mężczyzn. Jednak kiedy Dylan także odmówił skorzystania z dobrodziejstwa wanny, Alek zaczął się zastanawiać, czy darwiniści nie mają przypadkiem na statku bieżącej gorącej wody.
Hoffman rozmroził jagnię nad ogniem, a mistrz Klopp i Bauer ugotowali sagan ziemniaków w rosole z kurczaka z cebulą i czarnym pieprzem. Uczta trwała długo, mimo że wszyscy byli wyczerpani.
Obecność damy przy stole działała orzeźwiająco. Tak jak Alek podejrzewał, doktor Barlow mówiła całkiem płynnie po niemiecku. A Dylanowi udało się rozśmieszyć mężczyzn jedynie słowami, które zapamiętał po całym dniu.
W nocy Alek zastanawiał się, kiedy znowu zobaczy jakąś nieznajomą twarz. Po pięciu tygodniach ukrywania się zdążył

już zapomnieć, jak to jest spotkać kogoś nowego czy zaprzyjaźnić się z nim.
Co będzie, jeśli utkną w tym zamku na całe lata?
Na drugi dzień Alek stąpał niezwykle wolno.
Z początku sanie stawiały opór jak pies, który zapiera się przed wyjściem na spacer. W końcu jednak lód zastygły nocą na prowadnicach popękał i cyklop zaczął szurać po kamieniach dziedzińca.
Kiedy pożoga zbliżył się do bramy, Alek nie wiedział, czy przyczepione do niego sanie suną prosto za machiną.
Mistrz Klopp jakby czytał mu w myślach.
-	Może powinienem wyglądać przez właz jak Volger.
-	Bez urazy, Klopp - rzekł Alek - ale jesteś nieco za krępy, żeby stawać mi na ramionach.
Mistrz wzruszył ramionami, ale było widać, że mu ulżyło.
-	Może pan Sharp będzie mógł pomóc - zaproponowała
doktor Barlow po niemiecku. Siedziała znów na fotelu dowódcy, a Tazza leżał u jej stóp.
Alek przystał na to i już wkrótce Dylan wychylał się do połowy z włazu, patrząc w tył, a jego buty opierały się na ramionach Alka.
-	Przynajmniej wiemy, że sanie przejdą przez bramę - za
mruczał Klopp. - Bo to skrzydło robiono na miarę.
Kilka razy stuknęli o coś, zaszurali i wreszcie znaleźli się na otwartej przestrzeni. Pomimo to, ciągnąc sanie, wciąż poruszali się jak mucha w smole. Maszyny jęczały przy każdym kroku. Co było jeszcze bardziej irytujące, Dylan po-

został na górze, a jego buty co chwila obijały się o ramiona Alka.
-	Przygotuj się na większą prędkość - powiedział Klopp,
kiedy stanęli na szczycie zbocza wiodącego do zamku. - Nie
chcielibyśmy, żeby ładunek podciął nas od tyłu i zwalił z nóg.
Alek pokiwał głową, chwytając mocniej drążki. Przy schodzeniu ze wzgórza sanie same nabiorą rozpędu. Dylan spadł do kabiny z metalicznym stukotem.
-	Są tutaj!
Spojrzeli na niego oniemiali.
-	Żeby nas ratować! - wykrzyknął. - Na wprost nas nad
górami nadciągają dwa statki powietrzne!
Alek zatrzymał pożogę w miejscu i popatrzył na Kloppa.
-	Uwolnij nas od sań. Musimy odzyskać Volgera!
-	Ale pomyślą, że ich atakujemy.
-	Poczekajcie, obaj - powiedziała doktor Barlow. - Według kapitana Siły Powietrzne mogą się pojawić najszybciej za tydzień!
Mistrz Klopp nic nie powiedział, nachylił się tylko do wizjera, podnosząc lornetkę do oczu. Chwilę przeczesywał niebo, następnie jego wzrok utkwił gdzieś w oddali, a na czole z każdą sekundą pogłębiał się mars.
Alek zmrużył oczy i wtedy zobaczył to w wizjerze - dwie kropki tuż nad horyzontem. Wyciszył maszynę, starając się wyłapać odgłosy silników statków powietrznych na śnieżnej pustyni.
-	To nie stworzenia latające - stwierdził. - To zeppeliny
kajzera ruszające na polowanie.

TRZYDZIEŚCI JEDEN
Deryn przysłuchiwała się, jak stary mechanik sprzeczał
się z Alkiem.
Nie musiała mówić po chrzęstowemu, żeby rozumieć, o czym rozmawiają - usłyszała słowo „zeppelin" z ust Kloppa. A więc to nie są statki przybywające z odsieczą...
To cholerne niemiaszki!
Zrozumiała tyle, że Klopp chce się wycofać do zamku i poczekać, aż zeppeliny zrobią swoje. Załoga statków nie mogła jeszcze dostrzec pożogi. Więc kiedy tylko Lewiatan zostanie zniszczony, Alek z przyjaciółmi będą mogli dalej się ukrywać.
Doktor Barlow miała właśnie włączyć się do kłótni, ale Deryn uciszyła ją, kładąc dłoń na ramieniu, bo bez pudła wiedziała, co trzeba powiedzieć.
- Alek, tam jest twój przyjaciel Volger. Został tam za ciebie!
-Wiem o tym - rzekł Alek. - Jednak zdaje się, że Vol-ger się na taką ewentualność przygotował. Kazał Kloppowi przyrzec, że będzie mnie trzymał w ukryciu, kiedy pojawią się Niemcy.

Deryn westchnęła. Niezły krętacz był z tego hrabiego.
Alek przeszedł na chrzęstomowę i nakazał Kloppowi odłączyć cyklopa od sań. Dziwne było to, jak wiele niemieckich słów brzmiało bardzo podobnie do angielskich, kiedy się tylko człowiek lepiej wsłuchał. Jednak na razie Alek nie mógł niczego wskórać. Stary skrzyżował ramiona i wciąż powtarzał Nein i Nicht, co - jak każdy głupi wiedział - w języku chrzęstów znaczyło „Nie".
Oczywiste było, że Bauer i Hoffman posłuchają Kloppa, a nie Alka, i to bez względu na to, jak ważną figurą chłopak był w Chrzęstolandzie. Bez ich pomocy zaś cyklop tkwił bezradnie niczym pies przywiązany do budy.
Deryn wyciągnęła swój nóż żeglarski, ale doszła do wniosku, że przystawianie go do gardła Alka mogło zadziałać jeden raz. Poza tym obiecała mu, że już tego nie zrobi.
Ale należało zakończyć tę sprzeczkę jak najszybciej.
Rękojeścią noża walnęła ile sił w pikelhaubę Kloppa. Hełm zakrył mu oczy, kwitując jego ostatni argument.
Odwróciła się do Alka.
- Daj mi topór.
Deryn błyskawicznie zeszła po drabince i odcięła się od uprzęży ochronnej. Na zboczu śnieg był głęboki i wciskał jej się do butów przenikliwym zimnem, kiedy brnęła w stronę sań.
Widziała wcześniej, jak Klopp przymocowywał je do cyklopa, znała więc słabe punkty łączenia. Końcówki łańcucha były przyspawane do dwóch żelaznych trzpieni na saniach, a sam łańcuch przechodził przez stalową obręcz w połowie

korpusu cyklopa. Wystarczyło przeciąć go na jednym bądź drugim końcu, żeby przeciągnąć przez obręcz i uwolnić pożogę.
Ale łańcuch był niezwykle masywny, każde ogniwo wielkie jak dłoń Deryn. Wybrała prawą stronę sań. Wyglądało na to, że Klopp przyspawał go tu dość pobieżnie, a na drewnie widać było drobiny stopionego metalu. Zebrała śnieg i obłożyła nim ogniwo łańcucha. Dobrze, żeby Alek miał rację, kiedy mówił, że metal pod wpływem zimna staje się kruchy.
-	W porządku - powiedziała, unosząc topór. - Puszczaj!
Pierwszy cios odbił się. Łańcuch był za mało naprężony, by
przyjąć siłę uderzenia.
-	Nie mamy czasu na zabawy! - krzyknęła, spoglądając na horyzont. Statki powietrzne były na tyle blisko, że widziała oznakowanie - żelazne krzyże na tylnych sterach, powłoki rzucające srebrzyste odblaski w porannym słońcu.
-	Panie Sharp! - zawołała doktor Barlow, wychylając głowę z włazu pożogi. - Czy możemy jakoś panu pomóc?
-	Tak! - odkrzyknęła Deryn. - Naciągnijcie łańcuch!
Specjalistka zniknęła we włazie i chwilę później silniki pożogi zagrały. Cyklop zrobił krok naprzód, a łańcuchem szarpnęło i naprężył się. Sanie nieco się przekrzywiły, obsypując Deryn śniegiem.
Następny cios spadł na nieustępliwy metal, oddając boleśnie impet, co Deryn poczuła w ramionach. Przyklękła i przyjrzała się uważniej. Cios wyszczerbił jedno z metalowych ogniw, podobnie jak ostrze topora. Ale łańcuch się nie rozerwał.
-	Wciórności.
-	Jakieś postępy? - zawołała doktor Barlow.
-	
Deryn nie odpowiedziała, znów biorąc potężny zamach. Topór wyrwał się jej z rąk; odskoczyła i schyliła się, a narzędzie, wirując w powietrzu, spadło kilka metrów dalej.
-	Ostrożnie, panie Sharp! - upomniała ją specjalistka.
Deryn zignorowała ostrzeżenia i przyjrzała się dokładniej.
W jednym z ogniw widać było niewielkie pęknięcie, zbyt małe jednak, żeby wysunęło się przez nie drugie ogniwo. Ale metal giął się pod odpowiednią siłą.
-	Niech pani powie Alkowi, żeby ciągnął... tak mocno, jak
potrafi! - zawołała w stronę pożogi.
Doktor Barlow przytaknęła i wkrótce pożoga znów zaryczał. Machina przestępowała z nogi na nogę, zakopując się coraz głębiej. Iskry strzelały, kiedy potężne metalowe stopy tarły o kamienie pod śniegiem. Sanie posunęły się lekko do przodu, trącając o kolana Deryn jak wielkie stworzenie starające się zwrócić jej uwagę.
Przerwane ogniwo rozginało się, szczelina powiększała się z każdym szarpnięciem silników cyklopa. Deryn cofnęła się. Kiedy łańcuch się przerwie, strzeli niczym wielki, metalowy pejcz.
Spojrzała na horyzont. Statki powietrzne rozdzieliły się i nadciągały na swą zdobycz z przeciwnych kierunków. Niebo załopotało, kiedy stada zwierząt z Lewiatana wzbiły się w powietrze. Ale sam wieloryb leżał na ziemi, nie mogąc ujść nadciągającym chrzęstom.
-	Niech to gęś kopnie!
Deryn rzuciła się tam, gdzie spadł topór, i wyciągnęła go ze śniegu. Jedno dobre uderzenie w łańcuch powinno rozgiąć to cholerne ogniwo.

Chwyciła się zwisającego pasa zabezpieczającego ładunek i wsłuchiwała się chwilę w porykiwania pożogi. Kiedy utrwaliła sobie jego rytm, uniosła topór jedną ręką i walnęła z całej siły w tym samym momencie, w którym silniki zawyły na najwyższych obrotach...
Łańcuch rozpadł się i śmignął szybciej, niż można by to zauważyć. Kiedy nagle wyzwolony cyklop zachwiał się, ogniwa zaczęły przeskakiwać przez metalową obręcz, grzechocząc jak seria z maxima. Końcówka przez chwilę świstała w powietrzu, waląc wściekle po głowie cyklopa, tak że przerażona specjalistka skryła się pospiesznie w środku.
Ale łańcuch wciąż był przymocowany do lewej strony sań... i gdy końcówka wyrwała się z objęć stalowego uchwytu na pancerzu pożogi, cały łańcuch poszybował wprost na Deryn.
Dała nura w śnieg i usłyszała metaliczny świst nad głową. Końcówka trzasnęła niemiłosiernie w worki z mąką, aż fontanny białego pyłu wzbiły się w powietrze.
Łańcuch padł na śnieg i odpełzł pokornie za chwiejącym się cyklopem.
Deryn wstała, kaszląc od suchej mąki, która dostała jej się do płuc.
Coś trącało ją w kolano...
Sanie napierały na nią, uparcie sunąc coraz szybciej do przodu. Ale co je ciągnęło? Wtedy uświadomiła sobie, co się stało. Ostatnim szarpnięciem łańcuch zaczął zsuwać się po zboczu.
- No pięknie! - powiedziała dziewczyna, wdrapując się na ładunek. Szuranie płóz na śniegu było coraz głośniejsze, a Deryn wciąż pluła mąką.

Pożoga zatrzymał się odwrócony do niej plecami. Alek czekał, aż wespnie się po drabince.
Tymczasem sanie sunęły wprost na nogi cyklopa!
Stojąc chwiejnie na worku z suszonymi morelami, Deryn zwinęła dłonie w trąbkę i zawołała:
-	Doktor Barlow!
Nie było odpowiedzi i nikt nie wychylił głowy z włazu. Co oni tam robią? Grają w bierki? Sanie wciąż nabierały prędkości.
-	Doktor Barlow! - krzyknęła ponownie.
W końcu czarny melonik wychylił się z włazu. Deryn zamachała, starając się zwrócić uwagę na sanie oraz poważne zagrożenie katastrofą. Specjalistka otworzyła szeroko oczy, ujrzawszy sunące na nich sanie.
Znów znikła we wnętrzu.
-	W samą porę - powiedziała Deryn, krzyżując ramiona
na piersi.
Miała szczęście, że weszła na górę. Sanie jechały coraz szybciej siłą bezwładu, prędzej, niż Deryn zdołałaby pobiec po śniegu. Znów chwyciła końcówkę pasa, nie chcąc spaść i dostać się pod płozy.
Pożoga w końcu znów ruszył, wykonując ostrożny krok w przód. Machina zachwiała się nieco, jak głupiutkie stworzenie zastanawiające się, czy uciekać przed atakującym drapieżnikiem.
Deryn zmarszczyła brwi; miała nadzieję, że nie ruszą do bitwy bez niej. Jednak Alek nie był typem człowieka, który zostawia członka załogi na pastwę wroga.
Znów wychyliła się doktor Barlow, a silniki cyklopa obu-

dziły się. Krzyczała coś do kabiny, najwyraźniej przekazując Alkowi jakąś strategię znaną tylko specjalistom.
Ale sanie ich doganiały, nabierając prędkości szybciej niż pożoga na kruchej lodowej powłoce pokrywającej śnieg. Deryn spojrzała na piętrzący się koło niej ładunek. Jeśli te dwa giganty się zderzą, ona znajdzie się między nimi.
-	Trzeba wiać! - krzyknęła, wspinając się wyżej.
Z każdą sekundą zbliżała się do pożogi i Deryn doszła do wniosku, że najwyraźniej doktor Barlow zdrowo odbiło. Nawet nie próbowała usunąć cyklopa z drogi. Maszyna szła miarowym krokiem, nieco wolniej od sań.
Dziewczyna pokazała na migi doktor Barlow, że nie wie, o co chodzi, a specjalistka w odpowiedzi pokazała jej, że ma się wspiąć.
Deryn zmarszczyła brwi, ale zobaczyła drabinkę wypuszczoną z dolnego włazu pożogi. Falowała na wietrze, zwisając z biegnącego cyklopa, jak jakiś głupi popsuty dziecinny latawiec na lince.
-	No, chyba nie wyobrażasz sobie, że ja mam się tego złapać - mruknęła. Drabinka składała się z metalowych szczebli i łańcucha - mogła bez problemu wybić komuś zęby!
Deryn skrzyżowała ramiona. Mogła przecież wspiąć się po drabince, kiedy sanie się zatrzymają, no nie? Oczywiście im szybciej wejdzie na pokład, tym szybciej będą mogli pomóc Lewiatanowi.
Nad lodową przestrzenią statki powietrzne chrzęstów robiły pierwsze podejście. Na gondolach rozbłysły karabiny maszynowe, a chmara nietoperzy strzałkowych zakotłowała się wokół nich. Widziała teraz, jak niewielkie są te zeppeliny - miały

ledwo ze sto osiemdziesiąt metrów długości. Ale Lewiatan pod nimi był niemal bezbronny z głodnymi i przetrzebionymi po ostatnim nocnym starciu stadami zwierząt.
- Nie ma, cholera, wyboru - zamruczała.
Pożoga zbliżył się tak bardzo, że jego wielkie stopy sypały jej teraz śniegiem prosto w twarz. Ale nie mogła jeszcze dosięgnąć drabinki. Przesunęła się na skraj sań, balansując niepewnie na beczce cukru. Dalej nie sięgała. Będzie musiała skoczyć.
Deryn przygotowała się, rozciągając ramiona i usiłując dostrzec rytm miotającej się drabinki.
W końcu skoczyła...
Palce zacisnęły się na metalowym szczeblu i zawisła miotana pędem między nogami cyklopa. Huk silników był ogłuszający. Przekładnie i tłoki szczękały, wokół niej zgrzytało, a dwie rury wydechowe z sykiem wypuszczały czarny dym prosto w jej twarz. Z każdym wielkim krokiem jej chwyt słabnął, a nogi majtały na wszystkie strony. Drabinka skręcała się, obracając Deryn jak wrzecionem.
Jej nogi odbijały się od drabinki, aż stopa trafiła na niższy szczebel, co ustabilizowało ją nieco - świat przestał wirować.
Spojrzała w górę i zobaczyła Bauera i Hoffmana wyglądających z półmroku włazu w brzuchu cyklopa. Bauer wyciągnął dłoń. Wystarczyło tylko podciągnąć się kilka metrów.
Jakby to było takie proste.
Deryn sięgnęła, by złapać kolejny szczebel. Metal był chropawy i wpijał się w jej rękawicę miniaturowymi zadziorami. Podciągnęła się z zacięciem, próbując nie zwracać uwagi na sterczące wokół włazu kolce.

W końcu była na tyle wysoko, że mogła chwycić dłoń Bauera. Hoffman też ją złapał i obaj błyskawicznie wciągnęli ją do kabiny.
- Willkommen an Bord - powiedział Bauer z uśmiechem, co oczywiście miało znaczyć: „Witamy na pokładzie".
Wciórności, ale ten język chrzęstów był prosty.

TRZYDZIEŚCI DWA
- Jest pan blady jak upiór - skwitowała doktor Barlow.
-	To tylko od mąki. - Deryn podciągnęła się z jękiem do kabiny pilota. Dłonie bolały ją od wspinaczki po drabince, a mięśnie ramion wprost wyły. Serce wciąż waliło jak młotem.
-	Od mąki? - powiedziała doktor Barlow. - Dziwne.
-	Doskonale, Dylan! - Alek manipulował sterami. - Nigdy nie widziałem, żeby ktoś wszedł do cyklopa w ten sposób!
-	Nie polecam.
Opadła na podłogę rozkołysanej kabiny, dysząc ciężko. Tazza podkradł się do niej, włożył pysk w dłoń i kichnął nosem pełnym mąki.
Po kilku chwilach Deryn poczuła zawroty głowy wywołane ruchem cyklopa. Już sama wyprawa do zamku była koszmarna - zgrzyt metalu o metal, smród oleju i spalin oraz niekończący się, morderczy łoskot silników. Ale w pełnym biegu poczuła się, jakby weszła do malutkiej tabakiery, którą ktoś teraz potrząsał. Nic dziwnego, że chrzęsty noszą te swoje głupie hełmy; dziewczyna robiła co mogła, żeby nie walić głową o ścianę.

Klopp, który wyglądał przez wizjer, korzystając z lornetki, powiedział coś do Alka po niemiecku.
-	Wydawało mi się, że o n nie ma zamiaru pomagać - wymamrotała Deryn.
-	To było wtedy, kiedy mógł się jeszcze schować - powiedziała doktor Barlow. - Teraz, kiedy Niemcy z całą pewnością nas widzą, zmienił śpiewkę. Jeśli nie zestrzelimy tych zeppelinów, doniosą gdzie trzeba na naszych austro-węgierskich znajomych.
-	Cóż, mógłby się jednak namyślać nieco szybciej. - Deryn spojrzała na bolące dłonie. - Ktoś mógłby mi pomóc przy przecinaniu tego łańcucha.
Doktor Barlow poklepała ją po ramieniu.
-	Dobrze się pan spisał, panie Sharp.
Deryn zignorowała komplement i wstała. Miała dość bezwładnego obijania się o ściany. Złapała się zwisających z sufitu uchwytów, podciągnęła i wyjrzała przez górny właz.
Zimno uderzyło ją z całą siłą w twarz. Jakby stała na górnym pokładzie podczas burzy, horyzont kiwał się na jej oczach z każdym krokiem cyklopa.
Zmrużyła oczy, żeby uchronić je przed zamarznięciem. Zeppeliny obniżyły lot, ciągnąc po ziemi liny desantowe. Zsuwali się po nich żołnierze, lądując na śniegu w pełnym rynsztunku.
Ale po co? Jeśli chcieli zniszczyć Lewiatana, wystarczyło trzymać się w powietrzu i zrzucić granaty fosforowe.
Opadła z powrotem do wnętrza.
-	Przeprowadzają desant.
-	To kondory Z-50 - rzekł Alek. - Wiozą grupy uderzeniowe zamiast ciężkiej broni.
-	
-	Zdaje się, że mają rozkaz przejąć nasz statek - powiedziała doktor Barlow.
-	Wciórności! - zaklęła Deryn. Żywe wodorowe stworzenie w rękach chrzęstów - to będzie katastrofa. Poznają wszystkie tajemnice i słabe punkty wielkiego statku powietrznego. - Ale czy oni się nas nie boją?
-	Na pewno mają na pokładzie działa do niszczenia jednostek kroczących - powiedział posępnie Alek. - Nie mogą strzelać z powietrza. Ale na ziemi dadzą nam do wiwatu.
Deryn przełknęła ślinę. Już sama jazda w tym ustrojstwie była wystarczającą karą. Ale na samą myśl o tym, że może zostać usmażona żywcem przez jakiś pocisk przeciwpancerny, zrobiło jej się niedobrze.
-	Znów będziemy potrzebowali twojej pomocy, Dylan. Popatrzyła na Alka.
-	Chcecie, żebym sterował tym cholernym złomem?
-	Nie - odparł. - Ale powiedz mi, czy wiesz, jak się strzela
z karabinu maszynowego spandau.
Deryn nic nie wiedziała na ten temat, choć z karabinu pneumatycznego strzelała wielokrotnie.
Naturalnie to było zupełnie coś innego. Jak wszystkie urządzenia zrobione przez chrzęstów, karabin maszynowy był dziesięciokrotnie głośniejszy, bardziej chybotliwy i manieryczny, niż na to wyglądał. Kiedy dla próby nacisnęła spust, zagrzechotał w jej rękach jak zepsuty tłok. Z boku wysypały się łuski i zaczęły się odbijać gorącym gradem na metalowej podłodze.

-	Niech mnie śledź pokąsa! - zaklęła. - Jak w ogóle można tym w cokolwiek trafić?
-	Po prostu trzeba wymierzyć mniej więcej w cel - powiedziała doktor Barlow. - Gdzie chrzęstom nie staje finezji, nadrabiają masowym zniszczeniem.
Deryn nachyliła się, zmrużyła oko i popatrzyła przez wizjer. Widziała tylko śnieg i podskakujące niebo. Dopadły ją klaustrofobia i kurza ślepota. Było to diametralnie różne doświadczenie od obserwacji z pokładu grzbietowego Lewiatana, kiedy to bitwa rozgrywała się poniżej, jak na wielkiej szachownicy.
Zerknęła na Kloppa, który zajął się drugim karabinem. Zamiast wyglądać na zewnątrz, czekał na komendę Alka, kiedy ma strzelać.
-	A chromolić to. Wrócę za sekundę - powiedziała Deryn,
podciągając się znów do górnego włazu.
Oba kondory wypuściły oddziały szturmowe. Jedna grupa pędziła w stronę Lewiatana, a ich zeppelin zapewniał im wsparcie ogniowe karabinem maszynowym. Druga składała jakieś działo z długą lufą, która celowała wprost w cyklopa.
-	O wciórności! - zaklęła dziewczyna.
Chrzęsty pracowały sprawnie i chwilę później lufa bluznęła ogniem. Cyklop skręcił się pod Deryn, rzucając ją brutalnie na jedną stronę włazu. Ledwo utrzymała się na górze, majtając nogami w powietrzu.
Przez chwilę myślała, że dostali. Ale usłyszała, jak pocisk przelatuje obok niej ze świstem, tak że zahuczało jej w uszach. Pożoga zakołysał się, lecz w końcu odzyskał równowagę na śniegu.
Alek albo był geniuszem steru, albo zupełnie oszalał.

Szli prosto na działo przeciwpancerne, kiwając się na boki w jego celowniku, a obsługa pospiesznie ładowała kolejny pocisk. Deryn opadła do kabiny i złapawszy karabin maszynowy, opuściła nisko lufę. Zrozumiała, że za pięć sekund znajdą się między Niemcami, o ile do tego czasu nie zostaną zmieceni z powierzchni ziemi.
-	Przygotować się! - krzyknął Alek.
Deryn nie czekała, tylko nacisnęła spust. Karabin podskoczył i zaterkotał jej w dłoniach, siejąc śmierć na wszystkie strony. W wizjerze mignęło jej kilka ciemnych kształtów, ale nie miała pojęcia, czy to ludzie, czy kamienie, a może działo przeciwpancerne.
Metaliczny łoskot wstrząsnął kabiną i nagle cyklopem zachwiało na bok. Deryn straciła równowagę, pośliznąwszy się na toczących się po podłodze łuskach. Wylądowała na czymś miękkim, jak się okazało, na skulonych w rogu doktor Barlow i Tazzie.
-	Przepraszam, psze pani! - wykrzyknęła.
-	Nie przejmuj się - powiedziała specjalistka. - Lekki jesteś jak piórko.
-	Chyba trafiliśmy! - zawołał Alek, wciąż skręcając drążkami.
Deryn podniosła się i znów podciągnęła do włazu. Za nimi tkwiły szczątki działa przeciwpancernego naznaczone olbrzymimi śladami cyklopa - przewrócone, ze zgiętą lufą. Załoga leżała porozrzucana dookoła, kilku bez ruchu, wokół których śnieg zabarwił się na czerwono.
-	Staranowałeś je, Alek! - wykrzyknęła schrypniętym gło
sem.

Odwróciła się, by spojrzeć naprzód. Pożoga kierował się teraz na drugą grupę szturmowców. Siedzieli przyczajeni w śniegu, a nad ich głowami unosiło się stadko jastrzębi, których ostre jak brzytwa szpony lśniły w słońcu.
Kilku żołnierzy odwróciło się i zobaczyło nacierającego na nich cyklopa. Deryn zastanawiała się, czy powinna znów zacząć pruć ze swojej morderczej broni. Ale wtedy pożogą zatrzęsło. Z brzucha wykwitł wianek dymu, który dotarł do nozdrzy dziewczyny i wypełnił jej usta cierpkim smakiem kordytu.
Zapiekły ją oczy, ale kiedy pocisk doszedł celu, zmusiła się i siłą je otworzyła. Eksplozja rozrzuciła szturmowców na wszystkie strony.
- A niech to pająk użre - mruknęła.
Kiedy opadły dym i śnieg, nie było widać żadnego ruchu, jeśli nie liczyć kilku jastrzębi bombardujących, które leciały w stronę Lewiatana. Deryn spojrzała jeszcze raz na działo. Pozostali przy życiu członkowie obsługi uciekali, a kondor zbliżał się do nich, by podjąć ich z lodowej połaci.
Chrzęsty wycofywały się!
Ale gdzie był drugi zeppelin?
Zlustrowała horyzont - nic. Nagle na śniegu mignął cień, kierując się na zachód, i Deryn popatrzyła w górę. Statek powietrzny znajdował się dokładnie nad nimi, błyskając podajnikami bomb. Jeszcze wyżej unosiło się stado nietoperzy, dostrzegła też lecącą z Lewiatana bombę hukowa, która najwyraźniej miała stworzenia przestraszyć nieszkodliwym buuum.
Chwyciła rękojeść włazu i wchodząc do środka, zaciągnęła go za sobą.

-	Zaraz polecą bomby! - krzyknęła. - I te cholerne nietoperze na dokładkę.
-	Wizjer jedna czwarta - powiedział Alek spokojnie do Kloppa, a ten zaczął kręcić korbą z boku kabiny. Deryn zobaczyła identyczną korbę koło siebie i zastanawiała się, w którą stronę trzeba kręcić.
Kiedy do niej sięgała, świat eksplodował...
Oślepiające światło rozbłysło w kabinie, po nim zaś rozległ się łoskot grzmotu, znów przewracając Deryn. Podłoga przechylała się i wszystko zsuwało się na sterburtę. Jęk przekładni oraz wycie Tazzy dotarło do jej przytkanych uszu, a ramię uderzyło bardzo mocno w jakąś metalową część, gdy kadłub się przechylił.
Potem w wizjerze zobaczyła tylko lawinę śniegu, poczuła powiew chłodu i nagle zakopała się w głuchej ciszy...

TRZYDZIEŚCI TRZY
Alek  starał się poruszyć, ale ramiona miał unieruchomione
w mroźnym uścisku śniegu.
Przez chwilę szarpał się, lecz uświadomił sobie, że wciąż jest przypięty do fotela pilota. Kiedy odpiął klamry i wyśliznął się z niego, świat przechylił się samoistnie.
Wizjer był otwarty do połowy i przypominał poziomą źrenicę kociego oka.
Kiedy się nad tym głębiej zastanowił, spostrzegł, że cała kabina leży na boku. Sterburta stanowiła teraz podłogę i wszystkie uchwyty wisiały poplątane w przedziwnej pozycji, jakby wystawały ze ściany.
Alek zamrugał, nie mogąc w to uwierzyć. Przewrócił cyklopa.
W kabinie panowała ciemność - światła nie działały - oraz dziwna cisza. Silniki wyłączyły się pewnie automatycznie podczas upadku. Alek usłyszał czyjś oddech z boku.
-	Klopp? - zapytał. - Nic ci nie jest?
-	Tak myślę, ale coś... - Mężczyzna uniósł ramię. Wypełzł
-	
spod niego Tazza, żałośnie skomląc, po czym otrzepał się, rozpryskując śnieg po całej kabinie.
-	Proszę, nie rób tego, Tazza - rozległ się z ciemności głos doktor Barlow.
-	Nic pani nie jest? - zapytał Alek.
-	Nie, ale zdaje się, że pan Sharp jest ranny.
Alek podpełzł bliżej. Dylan leżał z zamkniętymi oczami z głową na kolanach pani doktor. Na jego czole widać było świeże rozcięcie, z którego krew ciekła wprost na oko podbite podczas katastrofy. Na delikatnych rysach poza bladością widać było siniaki.
Alek przełknął ślinę. To była jego wina - to on siedział za sterami.
-	Klopp, pomóż mi znaleźć jakiś bandaż.
Odgarniając śnieg, udało im się otworzyć magazynek cy
klopa. Klopp wyjął dwie apteczki i podał je Alkowi.
-	Ja zajmę się panem Sharpem - powiedziała doktor Barlow, zabierając mu jedną z nich. - Tylko udawałam, że marna ze mnie pielęgniarka.
Alek pokiwał głową i odwrócił się, by pomóc Kloppowi z dolnym włazem, który znajdował się teraz na ścianie przewróconej kabiny. Mechanizm opierał się chwilę, ale otworzył ze wściekłym metalicznym skrzypieniem.
Hoffman, przypięty bokiem do stanowiska działonowego, zawołał, że on i Bauer są poobijani i posiniaczeni, lecz cali. Alek odetchnął z ulgą. Przynajmniej nikogo nie zabił.
Odwrócił się do Kloppa.
-	Przykro mi, że się przewróciłem.
Mężczyzna parsknął tylko.

-	Bardzo dużo czasu ci to zajęło, paniczu. Teraz możemy
mówić, że z ciebie pilot pełną gębą.
-Co?
-	Myślisz, że ja nigdy nie rozwaliłem cyklopa? - Zaśmiał
się. - To też należy do żmudnej nauki jazdy, paniczu.
Alek zamrugał, niepewny, czy jego mistrz nie żartuje.
W kabinie rozległo się metaliczne stuknięcie. Kiedy zabrzmiało ponownie i jeszcze raz, niczym z wolna narastający grad, Klopp zerknął w górę.
-	Nietoperze - stwierdziła doktor Barlow.
-	Miejmy nadzieję, że dopadną te zeppeliny - powiedział cicho Klopp. - Inaczej hrabia Volger będzie z nas bardzo niezadowolony.
-	Wyjrzę na zewnątrz - rzekł Alek. - Może uda nam się wstać i włączyć do walki.
Klopp pokręcił głową.
-	Raczej nie, paniczu. Niech pan zostanie tutaj, aż się wszystko skończy.
-	To chyba dobra rada - powiedziała doktor Barlow po niemiecku.
Ale deszcz szpikulców cichnął powoli i Alek usłyszał zbliżające się silniki statku.
-	Muszę zobaczyć, co się dzieje - powiedział. - Wciąż ma
my sprawny karabin maszynowy!
Klopp próbował protestować, lecz Alek zignorował go i odgarnąwszy śnieg, zerknął przez wizjer.
Oświetlony słońcem śnieg oślepił go na chwilę i widać było jedynie ciemny krater pozostawiony przez bombę zeppelina. Niemal w dziesiątkę. Ślad pożogi wychodził z zaciemnionego

wykrotu, po czym szedł zygzakiem do miejsca, w którym maszyna legła pokotem.
Alek rozciągnął dłonie, przypominając sobie, jak trudno było mu utrzymać maszynę w pozycji pionowej. Niemal się udało. Ale niemal nie znaczyło nic. Obudowa silnika była popękana, a na śnieg wyciekał gorący olej. Jedna z metalowych nóg leżała pod złym kątem. Machina nie będzie mogła stanąć prosto.
Przetarł oczy, wpatrując się w niebo. Kondor, który ich zbombardował, był niecałe sto metrów od nich. Po prostu leciał nad śnieżną połacią, a strzępy poszycia w licznych dziurach furkotały na wietrze po ataku nietoperzy.
W górze rozległy się krzyki. Spostrzegło go dwóch lotników i obróciło w jego stronę karabin maszynowy.
Wtedy Alek uświadomił sobie, gdzie stanął - wprost przed umieszczoną na pancerzu pożogi tarczą z herbem Habsburgów, który aż nadto dobitnie świadczył o tym, czym i kim jest...
Skończonym głupcem.
Zanim zdążył się poruszyć, karabin maszynowy kondora biuznął ogniem. Kule zadźwięczały na stalowym kadłubie cyklopa i wznieciły fontanny śniegu u stóp chłopaka. Alek zamarł, czekając, aż rozżarzony metal rozerwie jego ciało.
Jednak wtedy powietrze wokół zeppelina zafalowało. Oślepiający blask z karabinu maszynowego rozprzestrzeniał się, błyskając na burtach statku. Niemieccy lotnicy zbyt późno zorientowali się, co się stało. Karabin zamilkł.
Ale płomień żył już własnym życiem, tańcząc w szczelinach, przez które ulatniał się wodór z poszarpanego poszycia. Kondor spadł, a jego gondola huknęła głucho o śnieg. Zbiornik

na wodór marszczył się, wyciskając jeszcze więcej gazu, tak że nagle wybuchło sto płonących gejzerów.
Alek zmrużył oczy i zasłonił twarz. Cały statek jaśniał od środka i szybował niesiony w niebo własnym żarem. Aluminiowy szkielet topił się. Kondor skręcił się, po czym złamał w połowie, a ze szczeliny buchnął z hukiem olbrzymi grzyb żaru.
I wtedy dwie połówki znów zawirowały w powietrzu, spadając.
Upadek nie był gwałtowny, ale śnieg skwierczał i syczał, kiedy stopiony metal i płonący wodór zamieniały go w parę wodną. Białe kłęby unosiły się z obu połówek wraku, Alek zaś słyszał straszne krzyki przebijające się przez ryk płomieni.
-	Wy, chrzęsty, naprawdę powinniście używać broni pneumatycznej.
Odwrócił się.
-	Dylan! Nic ci nie jest?
-	No, znasz mnie przecież - odparł chłopak. Miał zabandażowane czoło, a oczy mu jaśniały, kiedy patrzył na rozgorzałe piekło. - Trochę soli trzeźwiących i już jestem na nogach. -Uśmiechnął się, po czym lekko zatoczył.
Alek objął go troskliwie, chcąc podtrzymać, ale ich wzrok ponownie przyciągnął konający statek.
-	Straszne, prawda? - wyszeptał Alek.
-	Za bardzo podobne do moich koszmarów. - Dylan odwrócił się. - Popatrz, drugi ucieka.
Alek odwrócił się. Drugi zeppelin był już daleko. Kilka większych jastrzębi z Lewiatana rzuciło się w pogoń, wzbudzając niepokój w szeregach załogi. Ale wkrótce zeppelin przepłynął

nad górami, udając się do hangarów lotnictwa nad Jeziorem Bodeńskim.
-	Pokonaliśmy ich - powiedział Dylan ze zbolałym uśmiechem.
-	Może i tak. Ale teraz wiedzą, gdzie jesteśmy.
Alek ponownie spojrzał na pożogę - leżał połamany i cichy, jeśli nie liczyć miejsc, w których olej z sykiem padał na śnieg. Jeśli Klopp nie zdoła go naprawić, Niemcy będą mieli dwa trofea, kiedy wrócą: rannego Lewiatana i zaginionego księcia Hohenberga.
-	Kiedy wrócą - powiedział - przywiozą coś więcej niż dwa kondory.
-	Może i tak. - Dylan klepnął go w ramię. - Ale nie martw się, Alek. Będziemy gotowi na ich przyjęcie.
- Może darwiniści nam pomogą - powiedział Klopp.
Alek oderwał wzrok od klapy silnika, przez którą podawał narzędzia Hoffmanowi. Z napędem nie było tak źle, jak podejrzewał. Wylał się cały olej, ale wszystkie przekładnie były nietknięte.
Prawdziwym problemem było stanięcie na nogi. Jedno z kolan cyklopa zostało skręcone. Może i miałby siłę ruszyć, ale pozbieranie się z ziemi to już zupełnie inna sprawa.
Alek pokręcił głową.
-	Wątpię, żeby mieli stworzenie wystarczająco silne, by unieść cyklopa.
-	Jedno mają - powiedział Klopp, spoglądając na przepastny kadłub statku. - Kiedy ta zakazana bestia się podniesie,
-	
możemy dociągnąć liny do pożogi. Jakbyśmy podnosili kukiełkę na linkach.
-	Trzydziestopięciotonową kukiełkę? - Alek żałował, że nie ma już z nimi doktor Barlow. Ona znałaby udźwig Lewiatana. Ale wraz z Dylanem pognała do tych swoich drogocennych jajek.
-	Dlaczego nie? - rzekł Klopp, spoglądając w stronę zamku. - Mają tyle żywności, ile im trzeba.
Wokół porzuconego na lodowcu ładunku pożogi kłębiły się stada ptaków. Darwiniści wysłali grupę roboczą, by otworzyła skrzynie i beczki, a wkrótce spadły na nie chmary wygłodniałych stworzeń.
Zwierzęta Lewiatana najwyraźniej wiedziały, że nie ma czasu do stracenia.
-	Paniczu? - odezwał się cicho Hoffman. - Nadciągają kło
poty.
Alek podniósł wzrok i zobaczył postać w futrze brnącą przez śnieg. Poczuł, że ma sucho w ustach.
Od hrabiego Volgera wiało chłodem. Jedną ręką ściskał głowicę szabli.
-	Wiesz, co nam zrobiłeś? - zapytał. Alek otworzył usta, ale nic nie powiedział.
-	To był mój... - zaczął Klopp.

-	Cicho bądź. - Volger uniósł dłoń. - Tak, powinieneś był zdzielić tego młodego idiotę przez łeb i trzymać go z dala. Ale ja chcę usłyszeć jego tłumaczenie, nie twoje.
-	W rzeczy samej, to mnie zdzielili przez łeb - wymamrotał Klopp, ruszając, by pomóc Bauerowi.
Alek wyprostował się.

-	To była dobra decyzja, hrabio. Zestrzelenie tych zeppelinów było właśnie naszą szansą na pozostanie w ukryciu. -Wskazał na porozrzucane po śniegu szczątki. - W końcu jed-nego dopadliśmy.
-	Tak, brawo - powiedział Volger jadowitym głosem. - Byłem świadkiem pokazu twojej genialnej strategii, kiedy stanąłeś przed karabinami maszynowymi.
Alek wolno nabrał powietrza.
-	Hrabio Volger, czy zechciałbyś się odzywać uprzejmiej?
-	Opuściłeś stanowisko, zignorowałeś własne bezpieczeństwo, a teraz jeszcze to! - Volger wskazał wrak cyklopa, a dłoń drżała mu ze złości i obrzydzenia. I  ty mi mówisz o uprzejmościach? Nie zdajesz sobie sprawy, że Niemcy wkrótce wrócą i że nie zostawiłeś nam żadnej drogi ucieczki?
-	Było to ryzyko, które podjąłem.
-	Ryzykować własne życie to jedno - rzekł Volger cicho -ale życie swoich ludzi? Jak myślisz, co się z nimi stanie, kiedy pojawią się tu Niemcy?
Alek zerknął tam, gdzie uprzednio stał Klopp, ale cała trójka znalazła sobie jakieś zajęcie, byle tylko zejść Volgerowi z oczu.
-	Klopp mówi, że zdoła naprawić cyklopa.
-	Może i jestem oficerem kawalerii, Alek, lecz widzę wyraźnie, że ta maszyna sama nie stanie na nogi.
-	Nie. Ale darwiniści mogą nas podciągnąć, kiedy tylko napełnią statek wodorem.
-	Daj sobie spokój ze swoimi nowymi przyjaciółmi - powiedział Volger z goryczą. - Po ostatnim ataku nie da się już naprawić tego statku.
-	Ale zeppeliny ledwo go drasnęły.
-	
-	Tylko dlatego, że chcieli wziąć stworzenie żywcem -
stwierdził hrabia Volger. - Z tego powodu skupili ogień na
częściach mechanicznych. Z tego, co podsłuchałem, silniki są
poszatkowane kulami... nie do naprawienia.
Alek zerknął na rozłożony na śniegu olbrzymi czarny kształt, nad którym wirowały ptaki.
-	Ale napełniają ponownie statek. Muszą mieć coś w zanadrzu.
-	Dlatego tutaj jestem - powiedział Volger. - Zamierzają wzbić się w górę bez maszyn, jak w balonie na ciepłe powietrze. Wschodni wiatr zaniesie ich nad Francję. Powinno się udać, o ile wiatr pojawi się przed Niemcami.
Chłopak spojrzał zrozpaczony na pożogę. Może uda im się podnieść go mimo wszystko... ale Lewiatan nie będzie na tyle sterowny, żeby postawić cyklopa na nogi.
Volger zrobił krok w jego stronę, a złość zniknęła z jego twarzy. Nagle dało się na niej zobaczyć wielkie zmęczenie.
-	Gdybyś chciał się poddać, będziesz musiał sam podjąć tę decyzję, Alek.
-	Poddać się?! - krzyknął chłopak. - Przecież Niemcy mnie powieszą.
-	Nie Niemcom, darwinistom. Powiedz im, kim jesteś, a z pewnością zabiorą cię z sobą. Będziesz więźniem, ale będziesz bezpieczny. Być może wygrają tę wojnę. A wtedy, jeśli będziesz im posłuszny, może nawet osadzą cię na tronie Austro-Węgier jako przyjazną cesarską marionetkę dla zachowania pokoju.
Alek cofnął się o krok na śniegu. To niemożliwe, żeby Volger tak mówił. Ukrywanie się to jedno - nikt nie oczekiwał,

żeby piętnastolatek walczył na froncie. Ale poddać się wrogowi?
Zapamiętają go jako zdrajcę po wsze czasy.
-	Musi być inne wyjście.
-	Oczywiście. Możesz tu zostać i walczyć, kiedy nadejdą Niemcy. I zginąć z nami wszystkimi.
Alek pokręcił głową. To nie miało sensu, że Volger mówił w ten sposób. Ten człowiek zawsze miał jakiś plan, dzięki któremu potrafił nagiąć wszystko do swej woli. Niemożliwe, żeby dawał za wygraną.
-	Nie musisz teraz podejmować decyzji - rzekł Volger. -
Mamy jakiś dzień z okładem, zanim Niemcy wrócą. Jeśli się
poddasz, być może czeka cię długie życie. - Ponownie wzruszył
ramionami. - Ale ja już nie mogę ci w niczym pomóc.
Powiedziawszy to, odwrócił się i odszedł.

TRZYDZIEŚCI  CZTERY
Alek wziął głęboki wdech i zapukał do drzwi.
Dylan otworzył i zmarszczył brwi.
-	Wyglądasz strasznie.
-	Przyszedłem zobaczyć się z doktor Barlow - powiedział Alek.
Młody lotnik otworzył szerzej drzwi narzędziowni.
-	Wkrótce wróci. Obawiam się jednak, że jest w paskudnym nastroju.
-	Wiem o waszych problemach z silnikami - rzekł Alek. Postanowił nie ukrywać faktu, że hrabia Volger szpiegował na statku. Jeśli chciał wprowadzić swój plan w życie, musieli mieć do siebie zaufanie.
Dylan wskazał skrzynię z tajemniczymi jajkami.
-	Tak, a pomijając silniki, ten cholerny idiota, Newkirk, nie
utrzymywał przez noc wystarczająco wysokiej temperatury.
Ale to wszystko, zdaniem specjalistki, jest oczywiście moja
wina.
Alek spojrzał na skrzynię - zostały tylko trzy jajka.

-	To niedobrze.
-	I tak cała ta misja to jedna wielka klapa. - Dylan wyciągnął ze skrzyni termometr i sprawdził temperaturę. - Bez silników podróż do Francji może nam się udać jedynie psim swędem.
-	W tej sprawie właśnie przychodzę - powiedział Alek. -Nasz cyklop też poległ.
-	Jesteś pewien? - Dylan potoczył ramieniem po licznych szufladach w pomieszczeniu. - Możemy wam dać tyle części, ile potrzebujecie. Dla nas są bezużyteczne.
-	Obawiam się, że części to nie wszystko - rzekł Alek. -Nie możemy postawić cyklopa na nogi.
-	Cholerne maszyny! - wykrzyknął Dylan. - A nie mówiłem ci? Nie widziałem jeszcze stworzenia, które nie potrafiłoby samo wstać. No, może poza żółwiem. I jednym z kotów mojej ciotki.
Alek uniósł brew.
-	I kot twojej ciotki z pewnością przeżyłby bombardowanie?
-	Zdziwiłbyś się. To tłuste kocisko. - Dylanowi zabłysły oczy. - A może polecisz z nami?
-	W tym sęk - powiedział Alek. - Nie sądzę, żeby pozostali tego chcieli, o ile wiązałoby się to z poddaniem się Francuzom. Ale gdybyśmy mogli się wymknąć, kiedy wylądujecie, to może...
Być może udałoby mu się przekonać swoich ludzi, żeby się ratowali. I może uratowałby w ten sposób resztki szacunku Volgera.
Dylan kiwał głową.
-	Będziemy lądować awaryjnie w jakimś dogodnym miejscu, wątpię więc, by witała nas tam kompania honorowa. Bo

wiesz, latanie bez silnika i bez uwięzi stworzeniem produkującym wodór to bardzo niebezpieczna zabawa. Wszystko się może zdarzyć.
-	Jakie są szanse?
-	Nie takie małe. - Dylan wzruszył ramionami. - Pewnego razu przeleciałem Huxleyem pół Anglii... i to sam!
-	Naprawdę? - zapytał Alek. Jak na zwykłego chłopaka Dylan musiał mieć naprawdę niezwykłe przygody. Przez chwilę Alek miał ochotę zapomnieć o swoim pochodzeniu i stać się kimś takim jak on, zwykłym żołnierzem bez ziemi czy tytułów.
-	To był mój pierwszy dzień w Siłach Powietrznych - zaczął Dylan. - I pojawiła się niespodziewana burza, jedna z najgwałtowniejszych, jakie widział Londyn. Wyrywała całe budynki z ziemi, włącznie...
Nagle drzwi otworzyły się na oścież i do środka weszła z wściekłą miną doktor Barlow, trzymając tubę do map.
-	Ten kapitan to głupek - oznajmiła. - Na tym statku jest
banda kretynów!
Dylan zasalutował.
-	Ale jajka są gorące jak grzanki, psze pani.
-	No, chociaż tyle, mimo że w tych okolicznościach to bez znaczenia. On chce wracać do Francji! - Zakręciła tubą jak maczugą, rozkojarzona, po czym dopiero podniosła wzrok. -Ach, Alek. Mam nadzieję, że wasz cyklop jest w lepszym stanie niż ten powalony statek.
Chłopak skłonił się.
-	Obawiam się, że nie, doktor Barlow. Mistrz Klopp uważa,
że może już nie wstać.

-	Jest aż tak źle?
-	Niestety tak. Tak w ogóle to przyszedłem zapytać, czy możemy polecieć z wami. - Alek spojrzał na swoje buty. - Jeśli poradzicie sobie z dodatkową wagą pięciu ludzi, będziemy bardzo zobowiązani.
Doktor Barlow stukała tubą z mapami o dłoń.
-	Z tym nie będzie problemu. Wyczerpujemy naszą żyw
ność tak samo jak waszą, dając wszystko zwierzętom. - Wyj
rzała przez okno. - I załoga nie jest tak liczna jak na początku.
Alek pokiwał głową. Widział ciała zawinięte w całuny i żołnierzy pracujących bez wytchnienia, żeby je pochować pod śniegiem w twardym jak żelazo lodzie.
-	Ale Francja nie jest terytorium neutralnym - powiedziała. - Zostaniesz wzięty do niewoli.
-	Właśnie w związku z tym chciałem prosić o przysługę. -Alek wziął głęboki wdech. - Jak mówi Dylan, będziecie lądować w nieoznakowanym miejscu. Moglibyśmy się wymknąć tuż po lądowaniu.
-	I nikt nie będzie nic wiedział - dodał Dylan.
Doktor Barlow wolno pokiwała głową.
-	To może się udać. I z całą pewnością wiele wam zawdzięczamy, Alek. Obawiam się jednak, że to nie zależy ode mnie.
-	Chce pani powiedzieć, że kapitan nie zechce przymknąć oczu? - zapytał Alek.
-	Kapitan to kretyn - powtórzyła z goryczą. - Nie chce kontynuować naszej misji. Nawet nie chce spróbować! Jeśli można polecieć balonem do Francji, to z całą pewnością podróż do Imperium Osmańskiego również jest możliwa. To tylko kwestia złapania odpowiedniego wiatru. - Zamachała tubą
-	
z mapami. - Prądy powietrzne nad Morzem Śródziemnym są powszechnie znane!
-	Może być nieco problemów - powiedział Dylan i od
chrząknął. - A praktycznie rzecz bior.ąc, nasz cel wciąż jest
tajemnicą wojskową.
Doktor Barlow zerknęła na jajka.
-	W tym momencie tajemnicą całkowicie bez znaczenia.
Alek zmarszczył brwi, zastanawiając się, czemu Lewiatan kierował się do Imperium Osmańskiego. Turcy byli zaprzysięgłymi wrogami darwinistów z powodu wiary muzułmańskiej. Byli też odwiecznymi wrogami Rosji, a sułtan i kajzer byli starymi przyjaciółmi. Volger zawsze mówił, że wcześniej czy później Turcy połączą siły z Niemcami i Austro-Węgrami.
-	To terytorium neutralne, prawda? - zaczął ostrożnie.
-	Jeszcze jakiś czas. - Doktor Barlow westchnęła. - Oczywiście to się może szybko zmienić, dlatego to opóźnienie to dla nas katastrofa. Zmarnowane lata pracy.
Alek słuchał jej żalów, zastanawiając się nad nową sytuacją. Imperium Osmańskie było idealnym miejscem, jeśli ktoś miał ochotę zniknąć. Było to olbrzymie i do tego biedne terytorium, na którym kilka złotych monet wystarczało na długo. Było tam też mnóstwo niemieckich agentów, ale przynajmniej nie zostaną natychmiast aresztowani.
-	Jeśli nie ma pani nic przeciwko, doktor Barlow, może mi
pani powiedzieć, czy pani misja miała charakter pokojowy
czy też militarny?
Przez chwilę patrzyła mu prosto w oczy.    - Nie mogę wypaplać ci wszystkich naszych tajemnic, Alek.

Jednak powinno być dla ciebie oczywiste, że jestem naukowcem, nie żołnierzem.
-	A dyplomatą?
Doktor Barlow uśmiechnęła się.
-	Wszyscy wykonujemy nasze powinności.
Alek znów zerknął na skrzynię. Co jajka miały wspólnego z dyplomacją, nie miał pojęcia. Ale istotne było to, że doktor Barlow była w stanie zaryzykować wszystko, by zawieźć je do Imperium Osmańskiego...
To podsunęło Alkowi śmiały pomysł.
-	A gdybyśmy dali wam nasze silniki, doktor Barlow? Uniosła brwi.
-	Słucham?
-	Pożoga ma dwa potężne silniki - odparł. - Oba są w peł
ni sprawne.
Na chwilę zapadła cisza, po czym doktor Barlow zwróciła się do Dylana.
-	Czy to w ogóle możliwe, panie Sharp?
Chłopak był w kropce.
-	Jestem pewien, że mają wystarczającą moc. Ale są ciężkie
jak stodoła! A ta chrzęstowa machineria jest skomplikowana.
Może długo potrwać, nim zadziała, a nas goni czas.
Alek pokręcił głową.
-	Wasza załoga nie będzie musiała nic robić. KIopp jest
mistrzem nad mistrze wśród austro-węgierskich mechaników.
Mój ojciec wybrał go osobiście. Wraz z Hoffmanem utrzymy
wali cyklopa w doskonałym stanie przez pięć tygodni, mając
do dyspozycji ledwo garść części zapasowych. Myślę, że bez
problemu uda im się wprawić w ruch dwa śmigła.

-	Tak, może i tak - rzekł Dylan. - Ale w tym przypadku śmigła to nie wszystko.
-	W innych sprawach pomogą nam wasi inżynierowie. -Alek zwrócił się do doktor Barlow. - Np i co pani na to? Pani misja może być kontynuowana, a ja z moimi ludźmi będziemy mogli ujść naszym prześladowcom.
-	Jest tylko jeden problem - stwierdziła kobieta. - Będziemy od was zależni.
Alek zamrugał; o tym nie pomyślał. Kontrolowanie silników oznaczało kontrolę nad statkiem.
-	Możemy po drodze szkolić waszych inżynierów - powiedział. - Proszę mi zaufać, wchodzę w ten sojusz w dobrej wierze.
-	Ufam ci, Alek - odparła. - Jednak jesteś tylko chłopcem. Skąd możesz być pewien, że twoi ludzie zechcą dotrzymać danego przez ciebie słowa?
-	Bo ja jestem... - zaczął Alek, lecz wziął głęboki wdech. -Zrobią, co im każę. Wymienili mnie na hrabiego, pamięta pani?
-	Pamiętam - odparła. - Ale jeśli mam z tobą dobić targu, muszę wiedzieć, kim naprawdę jesteś.
-	Ja... nie mogę tego pani powiedzieć.
-	W takim razie ułatwię ci zadanie. Czy najlepszy mechanik w Austro-Węgrzech był członkiem domostwa twego ojca?
Alek wolno pokiwał głową.
-	I mówisz, że uciekacie od pięciu tygodni - kontynuowa
ła. - Więc wasza podróż zaczęła się mniej więcej dwudziestego
ósmego czerwca?
Alek zamarł. Doktor Barlow wymieniła dzień, w którym Volger i Klopp przyszli do jego sypialni - wieczór w dniu,

w którym zginęli jego rodzice. Musiała już wcześniej coś podejrzewać po tych wszystkich jego wpadkach. A on po prostu podał jej na tacy ostatni element układanki.
Starał się zaprzeczać, ale nagle zabrakło mu słów. Tłamszenie rozpaczy pozwalało mu zachować panowanie nad sobą, teraz jednak zaczęła go ogarniać dobrze znana pustka.
Doktor Barlow wzięła go za rękę.
-	Tak mi przykro, Alek. To musiało być straszne. Więc po
głoski są prawdziwe? Czy to byli Niemcy?
Odwrócił się, nie mogąc znieść jej współczucia.
-	Polowali na nas od pierwszego dnia.
-	W takim razie musimy cię stąd zabrać. - Wstała, owijając się płaszczem podróżnym. - Wyjaśnię wszystko kapitanowi.
-	Proszę pani - rzekł Alek, starając się pozbyć drżenia głosu. - Niech pani nie mówi nikomu, kim jestem. To może bardzo wszystko skomplikować.
Doktor Barlow zastanawiała się chwilę.
-	Myślę, że na razie może to być nasza tajemnica - powie
działa w końcu. - Kapitan i tak będzie szczęśliwy na wieść
o waszej ofercie z silnikami.
Otworzyła drzwi, ale zawróciła. Alek chciał, żeby już sobie poszła. Pustka wzbierała w nim z coraz większą mocą, a nie chciał się rozpłakać przy kobiecie.
Ale ona powiedziała tylko:
-	Niech się pan nim zajmie, panie Sharp. Wrócę za chwilę.

TRZYDZIEŚCI  PIĘĆ
Smutek Alka był widoczny od samego początku.
Tak uważała Deryn.
Widziała go, kiedy obudził ją tej nocy przy wraku, bo jego ciemnozielone oczy wypełniały rozpacz i strach. A wczoraj, kiedy powiedział jej, że jest sierotą... powinna poznać po długim milczeniu, jak świeża jest to rana.
Jednak teraz wszystko się wydało i Alek szlochał, a łzy ściekały mu po twarzy. W jakiś sposób utrata kontroli nad smutkiem przyniosła mu ulgę.
-	Biedny chłopak - powiedziała cicho Deryn, klękając koło niego. Alek opierał się o skrzynię z ładunkiem i zakrywał twarz rękami.
-	Przepraszam - wykrztusił zażenowany.
-	Nie bądź głupi. - Usiadła przy nim, a skrzynia grzała ją w plecy. - Odchodziłem od zmysłów po śmierci taty. Nie mówiłem nic przez miesiąc.
Alek starał się coś powiedzieć, ale mu się nie udało. Z wielkim trudem przełknął ślinę, jakby ktoś zakleił mu gardło.

-	Ciii - powiedziała Deryn i odgarnęła mu kosmyk włosów
z twarzy. Policzki miał mokre od łez. - I nie martw się, nie
powiem nikomu.
Ani o łzach, ani o tym, kim naprawdę jest. Teraz było to oczywiste. Głupia była, że nie dostrzegła tego wcześniej. Alek musiał być synem tego całego księcia, od którego to wszystko się zaczęło. Deryn przypomniała sobie dzień, w którym stanęła na pokładzie Lewiatana. Usłyszała wtedy, że jakiś arystokrata dał się zabić, co podniosło ciśnienie chrzęstom.
Cała ta awantura o jednego cholernego księcia, powtarzała sobie w myślach wielokrotnie. Oczywiście Alek nie podchodził do tego w ten sposób. Kiedy umierają rodzice, świat i tak eksploduje, jakby ktoś wypowiedział wojnę.
Deryn przypomniała sobie, jak po wypadku jej taty mama i ciotki starały się zrobić z niej układną panienkę, która nosi sukienki, chadza na podwieczorki i w ogóle. Jakby chciały wymazać z pamięci dawną Deryn i wszystko to, co robiła wcześniej. Musiała walczyć jak opętana, żeby pozostać tym, kim była.
Na tym to polegało - żeby walczyć do upadłego, bez względu na wszystko.
-	Specjalistka przeciągnie kapitana na naszą stronę - po
wiedziała cicho. - A wtedy błyskawicznie stąd wyruszymy.
Zobaczysz.
Jednak nie było do końca pewne, czy plan Alka z silnikami wypali. Ale i tak było to lepsze niż oczekiwanie na pomyślny wiatr.
Alek znów przełknął łzy, starając się coś powiedzieć.
-	Otruli go. - W końcu mu się udało. - Najpierw próbo-

wali bomb i pistoletów, żeby wyglądało to na robotę serbskich anarchistów. Ale skończyło się na truciźnie.
-	I był to sposób na rozpoczęcie tej wojny?
Chłopak pokiwał głową.
-	Niemcy uważali, że wojna musi wybuchnąć. Pozostawało
tylko pytanie, kiedy... dla nich im szybciej, tym lepiej.
Deryn chciała powiedzieć coś cholernie niekonwencjonalnego, ale przypomniała sobie, jak cała załoga aż się paliła do boju. Zdaje się, że zawsze znajdzie się jakiś łajdak, który szuka zwady.
Ale nie miało to większego sensu.
-	Twoja rodzina rządzi Austro-Węgrami, prawda?
-	Tak, od pięciuset lat.
-	Więc skoro Niemcy zabili twego tatę, dlaczego Austro-Węgry pomagają im, zamiast nakopać kajzerowi do tyłka? Twoja rodzina nie wie, co się stało?
-	Wiedzą... a przynajmniej podejrzewają. Ale mój ojciec nie był przez nich specjalnie lubiany.
-	A cóż on takiego wywinął?
-	Ożenił się z moją matką.
Deryn uniosła brwi. Widziała już niesnaski w rodzinach na tle tego, z kim się wiązały dzieci, ale zwykle nie dochodziło do obrzucania się bombami.
-	Czy twoim krewnym zupełnie odbiło?
-	Nie, my po prostu rządzimy cesarstwem.
Deryn stwierdziła, że to właściwie to samo, ale nic nie powiedziała. Rozmowa o tym najwyraźniej jednak pomagała Alkowi w odzyskaniu samokontroli, zapytała więc:
-	A co było w niej takiego nieodpowiedniego?

-	Moja mama nie pochodziła z rodziny królewskiej. Nie była jednak z ludu - wśród jej przodków była nawet księżna. Ale żeby wyjść za jednego z Habsburgów, trzeba pochodzić z najwyższego rodu.
-	No tak, naturalnie - powiedziała Deryn.
Nagle wyniosłość Alka zaczynała mieć głębszy sens. Zdaje się, że po śmierci ojca chłopak sam był księciem... czy też a r-c y k s i ę c i e m, co brzmiało jeszcze dostojniej.
-	A więc kiedy się w sobie zakochali - rzekł cicho Alek -musieli utrzymywać to w tajemnicy.
-	To brzmi strasznie romantycznie! - wykrzyknęła Deryn. Kiedy Alek posłał jej zdumione spojrzenie, dodała już dużo ciszej: - No wiesz, żeby się tak maskować.
Coś na kształt uśmiechu pojawiło się na jego twarzy.
-	Tak, chyba tak, szczególnie w opowieści mojej mamy. Była
damą dworu księżniczki Izabelli von Croy. Kiedy mój ojciec
zaczął się u nich pojawiać, Izabella myślała, że zaleca się do
jednej z jej córek. Ale nie potrafiła dojść, która mu się podoba.
Pewnego dnia zostawił zegarek na korcie tenisowym.
Deryn parsknęła.
-	O tak. Ja tam zawsze zapominam o zegarku na korcie.
Alek wywrócił oczami, ale mówił dalej.
-	Izabella otworzyła zegarek z nadzieją, że w środku znajdzie zdjęcie jednej ze swych córek.
Deryn wybałuszyła oczy.
-	Ale zamiast tego zobaczyła zdjęcie twojej mamy!
Chłopak pokiwał głową.
-	Izabella obraziła się śmiertelnie. Wypowiedziała mojej
mamie służbę.

-	To zwykłe chamstwo - stwierdziła Deryn. - Żeby ją wyrzucać, bo zabujał się w niej jakiś książę!
-	Utrata „posady" była najłagodniejszą z szykan. Mój stryjeczny dziadek, cesarz, odmówił zgody na małżeństwo. Nawet przez rok nie odzywał się do ojca. Skandal był w całym cesarstwie. Kajzer, car czy nawet Ojciec Święty starali się to wszystko jakoś poskładać.
Deryn uniosła brew, zastanawiając się, czy Alkowi naprawdę odbiło, czy tylko tak papla. Właśnie powiedział, że papież wtrącał się do spraw jego rodziny?
-	Ale w końcu osiągnięto kompromis: małżeństwo morganatyczne.
-	A co to, do diabła, znaczy? - zapytała.
Alek otarł łzy z twarzy.
-	Mogli się pobrać, ale ich dzieci niczego nie dziedziczyły.
Zdaniem mojego stryjecznego dziadka ja w ogóle nie istnieję.
-	Więc nie jesteś żadnym arcyksięciem ani nikim takim? Pokręcił głową.
-	Tylko księciem.
-	Tylko księciem? Wciórności, to ciężka sprawa! Alek obrócił się do niej i zmrużył oczy.
-	Dylan, ty w ogóle tego nie rozumiesz.

-	Przepraszam - mruknęła. Nie chciała stroić sobie z niego żartów. W końcu za rozłam w rodzinie Alek zapłacił życiem rodziców. - Ale to wszystko jest takie dziwne.
-	Chyba tak - westchnął. - Ale nie powiesz nikomu, dobrze?
-	Oczywiście, że nie. - Wyciągnęła do niego dłoń. - Jak mówiłem, rodzina jest wyłącznie twoją sprawą.
-	
Alek uśmiechnął się, kiedy ściskali sobie dłonie.
-	Chciałbym, żeby to była prawda. Obawiam się jednak, że
stała się sprawą całego świata.
Deryn przełknęła ślinę, zastanawiając się, jak to jest - jak rodzinne swary zmieniają się w cholerną wojnę. Nic dziwnego, że biedny chłopak był cały czas taki przybity. Nawet jeśli Alek nie miał na to wpływu, poczucie winy zawsze jest pokłosiem tragedii.
Deryn wciąż po nocach odtwarzała w myślach przyczyny wypadku taty, wyobrażając sobie, co mogłaby zrobić, by go uratować, i obarczając się winą za ten pożar.
-	Ale wiesz, że to nie twoja wina, prawda? - powiedziała łagodnie. - No bo słyszałem, jak doktor Barlow mówiła, że żeby się tak wszystko pogmatwało, trzeba przynajmniej stu polityków.
-	Ale to j a spowodowałem rozłam w rodzinie - rzekł Alek. - Zepsułem wszystko i dałem Niemcom pretekst.
-	Jednak to nie jest cała prawda o tobie. - Deryn wzięła go za rękę. - Bo to ty szedłeś przez lód i uratowałeś mój tyłek od odmrożenia.
Spojrzał na nią, wytarł oczy i uśmiechnął się.
-	Może i tak było.
-	Alek? - dobiegł ich głos doktor Barlow, a chłopak aż podskoczył.
Deryn uśmiechnęła się, wstając, i wskazała jaszczurkę kurierską na suficie.
-	Kapitan zgodził się na waszą propozycję - mówiło dalej
stworzonko. - Spotkajmy się przy cyklopie. Będziemy potrzebowali przynajmniej dwóch tłumaczy, żeby skoordynować prace waszych i naszych inżynierów.

Alek siedział, wpatrując się z przerażeniem w jaszczurkę. Deryn uśmiechnęła się i podniosła go.
-	Czeka na twoją odpowiedź, głupolu.
Przełknął ślinę.
-	Będę tam możliwie najszybciej, doktor Barlow - odparł nerwowo. - Może pani też poprosić o pomoc hrabiego Volgera. Jak chce, mówi biegle po angielsku. Dziękuję.
-	Koniec wiadomości - dodała Deryn i stworzonko śmignęło dalej.
Alek wzdrygnął się.
-	Chyba wciąż nie mogę przywyknąć do gadających zwierząt. To wbrew naturze tworzyć je na podobieństwo człowieka.
Deryn wybuchnęła śmiechem.
-	A o papugach nie słyszałeś?
-	Papugi to co innego - stwierdził. - One mówią w ten sposób naturalnie. Ale... Dylan, chciałem ci podziękować.
-	Za co?
Alek uniósł dłonie i Deryn myślała, że znów będzie płakać.
-	Za to, że wiesz, kim jestem - powiedział tylko.
Uścisnął ją szorstko dosłownie na sekundę. Następnie od
wrócił się i wybiegł z narzędziowni, kierując się do cyklopa.
Kiedy drzwi zamknęły się za nim, Deryn poczuła dreszcz, najdziwniejsze uczucie, jakiego doświadczyła w życiu. Tam gdzie jeszcze przed chwilą dotykały ją ramiona Alka, pozostało dziwne mrowienie - niczym dreszcz na skórze statku powietrznego, gdy błyskawica przecinała niebo w oddali.
Deryn objęła się, ale to nie było to samo.
-	Niech to pająk pokąsa - mruknęła i odwróciła się, by
ponownie sprawdzić temperaturę jajek.

TRZYDZIEŚCI SZEŚĆ
Popołudniowa wachtę Deryn pełniła z Newkirkiem na
grzbiecie.
Statek przez noc napuchnął, a jego ciało wypełniał harmider obżerających się stworzeń. Na śniegu rozszerzały się ostatnie pęcherze stworzenia przy kłębiących się chmarach zwierząt. Deryn poczuła, jak burczy jej w brzuchu po śniadaniu składającym się z przetłuszczonych ciasteczek i kawy. Załodze pozwalano jeść wyłącznie to, czego nie chciały tknąć zwierzęta.
Ale kilka głodowych skurczy nic nie znaczyło, kiedy czuło się sprężynującą membranę pod stopami - napiętą i wracającą do zdrowia. Nierówności na burtach statku się wygładzały. Mniej więcej koło południa wiatr zaczął ciągnąć coraz lżejszy statek po lodowcu, co zmusiło takielunkowych do napełnienia zbiorników balastowych stopionym śniegiem.
Ale doktor Busk twierdził, że trudno będzie unieść ciężkie silniki chrzęstów oraz dodatkowo pięciu ludzi.
- Rusza się - stwierdził Newkirk. - Zdaje się, że żyje.
Deryn zerknęła na Huxleya. Pan Rigby nalegał, żeby od-

być wachtę w górze, mówiąc, że nie zniósłby, gdyby ostatnich dwóch kadetów dostało odmrożeń po długich godzinach na lodowatym wietrze, nawet jeśli wiązałoby się to z ucieczką z ambulatorium.
-	Lepiej będzie, jak go zaraz ściągniemy - powiedziała Deryn. - Doktor Busk obłupi nas ze skóry, jeśli on tam zamarznie.
-	Dobrze - odparł Newkirk, chuchając w dłonie. - Ale jeśli on zjedzie na dół, to jedno z n a s będzie musiało pójść na górę.
Deryn wzruszyła ramionami.
-	Lepsze to niż służba przy jajkach.
-	Ale służba przy jajkach przynajmniej jest w cieple.
-	Mógłby pan ją pełnić w dalszym ciągu, panie Newkirk, gdyby nie wykończył pan kilku jajek.
-	To nie moja wina, że utknęliśmy na tej górze lodowej!
-	To lodowiec, ty głupolu!
Newkirk mruknął coś nieprzyjemnego i ruszył pędem przed siebie, tupiąc głośno po łuskach na grzbiecie. Utrzymywał, że porażka z jajkami jest wyłącznie winą doktor Barlow, bo nie wyjaśniła mu zawiłości skali temperatur chrzęstów, choć według Deryn cyfra to cyfra.
Już chciała go zawołać i przeprosić, ale zaklęła tylko. Może lepiej sprawdzić, jak idą prace przy nowych silnikach.
Podniosła lornetkę do oczu...
Przednie silniki znajdowały się w połowie burt i wystawały z nich jak uszy. Zdjęto obudowy i teraz elementy wielkich silników chrzęstów sterczały we wszystkich kierunkach. Alek pracował na bakburcie z Hoffmanem i panem Hirstem, głównym inżynierem statku. Zatopieni w ożywionej rozmowie, wymachiwali rękami na zimnym wietrze.

Wszystko szło jak krew z nosa. Mniej więcej w południe silnik na sterburcie - tam gdzie pracowali Klopp i Bauer -obudził się hałaśliwie do życia na kilka sekund, aż pod stopami Deryn zadrżała membrana. Ale coś musiało się zepsuć. Silnik zamilkł ze zgrzytem, a mechanicy przez kolejną godzinę wyrzucali kawałki stopionego metalu na śnieg.
Deryn odwróciła się, by zlustrować horyzont. Minął już cały dzień od ataku kondorów. Niemcy nie dadzą im więcej czasu. Już wcześniej widziała nad szczytami gór kilka samolotów zwiadowczych, które sprawdzały, czy statek nie odleciał. Wszyscy mówili, że Niemcy się nie spieszą, gromadząc olbrzymie siły. Atak mógł nastąpić w każdej chwili.
A jednak spojrzenie Deryn ponownie powędrowało ku Alkowi. Tłumaczył właśnie coś Hoffmanowi, wskazując przód gondoli silnika. Zamachał rękami jak śmigłami i dziewczyna uśmiechnęła się, wyobrażając sobie przez chwilę, jak mówi.
Następnie opuściła lornetkę i zaklęła, zapominając o bzdurach. Była żołnierzem, a nie jakimś dziewczątkiem zarzucającym sukienką na wiejskiej potańcówce.
- Panie Sharp! - dobiegł ją krzyk Newkirka. - Pan Rigby ma kłopoty!
Podniosła wzrok. Newkirk już kręcił wściekle korbą wyciągarki. Z Huxleya zwieszała się żółta szarfa alarmowa, a pan Rigby machał flagami sygnalizacyjnymi. Deryn uniosła lornetkę do oczu.
Litery śmigały z wielką prędkością i ominął ją początek, bo się głupio zamyśliła. Ale sens wiadomości był aż nadto zrozumiały.

...Z-E--W-S-C-H-O-D-U--O-S-I-E-M--N-Ó-G--P-L-U-S--Z-W-I-A-D-O-W-C-Y
Deryn zmarszczyła czoło, zastanawiając się, czy dobrze odczytała wiadomość.
„Nogi" oznaczały naturalnie machinę kroczącą, ale Podręcznik nie wymieniał żadnych ośmionogich maszyn. Nawet największe drednoty chrzęstów potrzebowały jedynie sześciu nóg, by się poruszać.
A do tego znajdowali się w Szwajcarii, na terytorium neutralnym. Czyżby Niemcy odważyli się wkroczyć do tego kraju?
Ale kiedy Rigby powtórzył sygnały, które ponownie ułożyły się w słowa, przekaz był dostatecznie czytelny. Do tego jeszcze:
O-K-O-Ł-O--D-Z-I-E-S-I-Ę-C-U--M-I-L--Z-B-L-I-Ż-A-J-Ą--S-I-Ę--S-Z-Y-B-K-O
W jednej chwili Deryn zmieniła się w rasowego żołnierza.
-	Poradzisz sobie ze ściągnięciem go beze mnie, Newkirk? -zawołała.
-	Tak, ale co będzie, jeśli jest ranny?
-	Nie jest. To te cholerne chrzęsty... i nacierają lądem! Muszę zaalarmować statek.
Deryn wyciągnęła marynarski gwizdek i wygrała na nim sygnał o zbliżającym się wrogu. Stojący nieopodal wąchacz wodoru zastrzygł uszami i zaczął wyć ostrzegawczo.
Wycie rozbrzmiewało już coraz dalej, przekazywane przez jedno zwierzę drugiemu, na podobieństwo żywej syreny ostrzegającej przed atakiem. W jednej chwili zakotłowało się od ludzi. Deryn wypatrywała oficera dyżurnego... znalazła go. Pan Roland biegł w jej stronę po grzbiecie.
-	Niech pan melduje, Sharp.

Wskazała Huxleya.
-	To pan bosman, sir. Dostrzegł machinę kroczącą!
-	Pan Rigby? A co on, do stu beczek kartaczy, robi w górze?
-	Uparł się, sir - odparła Deryn. - Mówi, że machina ma osiem nóg. Sprawdziłem dwukrotnie.
-	Osiem? - zdziwił się pan Roland. - Z pewnością to przynajmniej krążownik.
-	Tak, jest wielka, sir. Znajduje się dziesięć mil stąd.
-	No to mamy szczęście. Te wielkie nie są takie szybkie. Mamy przynajmniej godzinę, zanim się pojawi. - Odwrócił się i pstryknął palcami na przebiegającą obok jaszczurkę.
-	Przepraszam, sir - odezwała się Deryn - ale pan Rigby mówi: „Zbliżają się szybko". Może ta akurat jest żwawa.
Mistrz takielunkowy zmarszczył brwi.
-	To niepodobna, chłopcze. Ale zapytaj chrzęstów. Sprawdź,
czy wiedzą coś na temat ośmionogich jednostek. A potem za
melduj na mostku.
Deryn zasalutowała, obróciła się na pięcie i ruszyła w dół.
Liny zwisały na całej długości kręgosłupa, przypięła więc karabińczyk do jednej z nich i opuściła się, obijając od burty. Lina zasyczała jej pod rękawicami, a karabińczyk rozgrzał się od tarcia.
Deryn poczuła, jak rośnie jej ciśnienie, bitewna gorączka zaś zagłusza wszystkie inne doznania. O ile chrzęsty nie uruchomiły silników, statek wciąż był bezbronny.
Kiedy jej podeszwy zadźwięczały na podpórkach przy osłonach silnika, pan Hirst podniósł wzrok znad plątaniny prze-

kładni. Wisiał na boku silnika, nie zaprzątając sobie głowy zabezpieczeniem.
-	Panie Sharp! Co to za wycie na całym statku?
-	Sir, dostrzeżono machinę kroczącą - powiedziała i zwróciła się do Alka. Miał twarz uwalaną smarem, tak że przypominało to czarne barwy wojenne. - Nie wiemy dokładnie, jaki to typ. Ale ma osiem nóg, więc musi być wielka.
-	Wygląda na Herkulesa - powiedział. - Mijaliśmy go na granicy szwajcarskiej. To tysiąctonowa fregata, nowa... prototyp.
-	Jest szybka?
Alek pokiwał głową.
-	Prawie tak szybka jak nasz cyklop. Mówisz, że znalazła się tu, w Szwajcarii? Czy ci Niemcy do cna już powariowali?
-	Najwyraźniej. Znajduje się dziesięć mil stąd na wschód i są z nią jednostki zwiadowcze. Jak myślisz, ile mamy czasu?
Alek zamienił słowo z Hoffmanem, tłumacząc to na niemiecki i skalę dziesiętną. Deryn poczuła, że odruchowo stuka stopą, piekącymi z bólu dłońmi ściskając linę. Jeden skok i znajdzie się blisko mostka.
-	Jakieś dwadzieścia minut - odpowiedział w końcu Alek.
-	Wciórności! - zaklęła. - Lecę na dół, żeby powiedzieć oficerom. Jest coś jeszcze, o czym powinienem wiedzieć?
Hoffman złapał Alka za ramię, szepcząc mu coś gorączkowo w języku chrzęstów. Alek miał coraz większe oczy.
-	To prawda - powiedział. - Te jednostki zwiadowcze,
o których wspomniałeś... myśmy też je widzieli. Są uzbrojone
we flary wypełnione klejącym się fosforem!

Wszyscy zamilkli na chwilę. Fosfor... substancja, która jest w stanie usmażyć każde stworzenie produkujące wodór.
Może Niemcy nie planowali jednak wziąć ich żywcem.
- No, to ruszaj chłopcze! - krzyknął pan Hirst do Deryn. -Ja wysyłam jaszczurkę na drugi silnik. A wy bierzcie się z kopyta do roboty, żeby uruchomić ten złom!
Deryn spojrzała przelotnie na Alka, po czym zeskoczyła z podpórki. Rzuciła się w stronę mostka, aż lina zaskwierczała pod dłońmi w rękawicach.

TRZYDZIEŚCI SIEDEM
- Ale silnik się jeszcze nie rozgrzał! - krzyknął Alek.
W takim zimnie możemy doprowadzić do pęknięcia tłoka!
- Albo będzie działać, albo nie! - odkrzyknął Hirst. - Tak czy inaczej, statek musi się wzbić w powietrze!
Główny inżynier Lewiatana miał rację. Pod nimi zalśniły strugi balastu wypuszczanego z dziobowych zbiorników. Metalowy pokład uniósł się pod stopami Alka jak oceaniczny statek niesiony falą. Załoga pędziła po śniegu do jednostki, wycia i piski bezbożnych stworzeń niosły się wokół nich echem jak w dżungli.
Statek znów się przekrzywił, a lód z trzaskiem odpadał od lin cumowniczych, które zaczęły się rozciągać i naprężać. Pan Hirst krzątał się wokół gondoli silnika, odcinając podciągi, na których podnosili części maszyny. W kilka chwil przerwano wszystkie połączenia z gruntem.
Ale silnik nie był jeszcze dostatecznie naoliwiony. Połowa połączeń nie została dotąd sprawdzona, a Klopp wcześniej zakazał go uruchamiać, dopóki osobiście nie sprawdzi tłoków.

-	Zadziała? - Alek zapytał Hoffmana.
-	Warto spróbować. Tylko wolno i ostrożnie.
Alek ruszył do wskaźników. Widok igieł i przekładni pożogi w odmiennym otoczeniu był zaiste przedziwny, a zębatki i tłoki cyklopa sterczały z boków bez osłony.
Kiedy odpalił silnik, świece dały iskry, które zaczęły mu trzaskać wokół głowy.
-	Powoli, bardzo powoli - powiedział Hoffman, zakładając
gogle.
Alek złapał jeden drążek steru - drugi był przy silniku na sterburcie, w rękach Kloppa - i delikatnie pchnął go w przód. Przekładnie zaczęły się obracać, coraz szybciej, aż huk silnika wypełnił całą kabinę drżeniem. Zerknął przez ramię i zobaczył, jak przetrzebione wnętrzności pożogi pracują miarowo, a czarny dym unosi się z rur wydechowych.
-	Czekaj na rozkaz! - zawołał pan Hirst, przekrzykując ryk
silnika.
Wskazał sygnałową cętkę na membranie statku. Jak wyjaśnił mu wcześniej główny inżynier, została wykonana ze skóry mątwy i połączona sztuczną tkanką nerwową z receptorami na mostku. Kiedy oficerowie na mostku zakrywali sensor kolorową kartką, sygnałowa cętka przybierała tę samą barwę, jak w naturze, gdy stworzenie wykorzystywało naturalny kamuflaż, przystosowując swój wygląd do otoczenia. Kolor jasnoczerwony oznaczał „cała naprzód", fioletowy „pół mocy", a niebieski „ćwierć", wraz z całą gamą odcieni pośrednich.
Ale przy tych niewypróbowanych silnikach Alek wątpił, czy jego „pół mocy" będzie miało taką samą wartość jak „pół

mocy" Kloppa. Aby wypracować tę technikę, trzeba było wielu dni, a Niemcy mieli się tu pojawić za kilka minut.
Liny cumownicze, odcięte przez takielunkowych, zafalowały w powietrzu i Alek poczuł kolejny przechył pod stopami. Zimny wiatr napierał teraz na statek, a wielki stwór sunął bokiem nad lodowcem.
-	Ćwierć mocy silnika! - krzyknął Hirst. Cętka sygnałowa
przybrała barwę granatową.
Alek wolno nacisnął stopą pedał. Włączyło się śmigło. Przez chwilę obracało się leniwie, ale później wkleszczył się drugi bieg i wirniki się rozmyły, zmieniając w jedną wirującą całość.
Wkrótce łopaty śmigła zaczęły wtłaczać masy zimnego powietrza w nieosłoniętą gondolę. Alek schylił się, owijając szczelniej płaszczem. Ciekawe, jak będzie przy pełnej mocy.
-	Odrobinę w dół! - zawołał Hirst.
Alek spojrzał na cętkę sygnalizacyjną; zaczęła blednąc. Cofnął nieco drążek, uważając, żeby nie wygasić silnika.
-	Słyszał pan to? - spytał Hoffman, zachowując względny
spokój. - Silnik Kloppa.
Alek wsłuchiwał się bacznie - dotarł do niego ryk z oddali. Gdy jego silnik pracował na minimalnych obrotach, maszyna Kloppa nabierała mocy, kierując ich stopniowo w lewo.
-	Działa! - krzyknął zadziwiony, że silniki pożogi są w stanie przesuwać tak wielki obiekt.
-	Ale dlaczego kierujemy się na wschód? - zapytał Hoffman. - Czy nie stamtąd nadciąga fregata?
Alek przetłumaczył to pytanie Hirstowi.
-	Może kapitan chce nabrać prędkości w dolinie. Jesteśmy

trochę przeciążeni tymi silnikami i ruch w przód uniesie nieco statek. - Hirst wskazał kciukiem za siebie. - A może zobaczył tych huncwotów z tyłu...
Alek odwrócił się i zerknął za siebie przez mgiełkę obracających się łopat śmigła. Za nimi nad szczytami gór unosiła się flotylla statków powietrznych - kondorów, myśliwców przechwytujących klasy Drapieżca i wielkich szturmowców klasy Albatros z szybowcami podwieszonymi na gondolach. Był to zmasowany atak powietrzny, obliczony na wsparcie wyłaniającego się zza granicy z Austro-Węgrami Herkulesa i jego zwiadowców.
Główny inżynier oparł się o barierki, leniwie kładąc stopę na głównym trzpieniu.
-	Mam nadzieję, że te wasze hałaśliwe ustrojstwa są gotowe do akcji - rzekł, zakładając gogle.
-	Ja też. - Alek poprawił swoje gogle i znów skoncentrował się na wskaźnikach. Nos Lewiatana obracał się wolno na wschód, aż w końcu statek ruszył wzdłuż doliny.
Cętka sygnałowa zamigotała jasną czerwienią.
Alek nie czekał na komendę Hirsta. Pchnął mocno drążek do przodu. Przez moment biegi i przekładnie terkotały głośno. Ale maszyna z rykiem obudziła się do życia, a śmigło zamigotało w świetle promieni słonecznych.
-	Sprawdź pozycję! - zawołał Hirst, przekrzykując ryk silnika.
Alek zorientował się, co ma na myśli - statek halsował na sterburtę, a jego silnik pracował z większą mocą niż silnik Kloppa. Z przodu zamajaczyły czarne zębiska góry.
Cofnął nieco drążek, ale chwilę później statek halsował już

w drugą stronę. Pewnie Klopp też to dostrzegł i chciał nadrobić swoim silnikiem.
Alek zawarczał gniewnie. Jakby dwóch pilotów chciało poprowadzić cyklopa, a każdy sterował jedną nogą.
Pan Hirst zaśmiał się.
-	Nie przejmuj się, chłopcze - krzyknął. - Teraz nasza bestia ma już pojęcie, dokąd lecieć.
Alek zmrużył oczy w lodowatym wietrze od dziobu. Sięgająca daleko w przód burta stworzenia ożywiła się. Po jej powierzchni rozeszły się fale, jakby wicher burzył łany wysokich trzcin.
-	Co się dzieje?
-	To rzęski. Miniaturowe wiosła stawiające opór prądom powietrza. Bestyjka nas teraz wyprostuje, mimo że wasze machiny chrzęstów nie potrafią tego dokonać.
Alek przełknął ślinę, nie mogąc oderwać oczu od falującej powierzchni na boku stworzenia. Pracując przy silnikach, starał się traktować statek jak jedną wielką maszynę. Teraz znów stała się stworzeniem z krwi i kości.
W niewyjaśniony sposób morze miniaturowych rzęsek kierowało ich w dół doliny. Alek stwierdził, że przypomina to jazdę konną. Wystarczyło wskazać kierunek, ale zwierzę samo wiedziało, gdzie stawiać kopyta.
Hoffman trącił go w ramię.
-	Pożegnaj się z naszą przytulną kryjówką, paniczu.
Chłopak spojrzał w lewo. Mijali zamek. Zapasy na dziesięć
lat, miejsce, w którym spędzili ledwo dwie noce...
Ale znajdował się o wiele za blisko - zamkowe mury przesuwały się na poziomie silników. Liny cumownicze wciąż szoro-

wały po śniegu, a zmierzali wprost na fregatę z jej jednostkami zwiadowczymi.
-	Nie wznosimy się!
-	Wygląda na to, że mamy jakieś pój: tony nadwagi! - zawołał Hirst. - Specjaliści nie mogli się mylić! Jesteś pewien, że wasze silniki nie są cięższe, niż nam podaliście?
-	Niemożliwe! Mistrz Klopp zna dokładną wagę wszystkich części pożogi.
-	Ale coś ściąga nas w dół! - wykrzyknął Hirst.
Alek dostrzegł jakiś błysk na przedzie; znów upuszczano balast z przednich zbiorników. Nagle pod spodem przemknęło coś większego.
-	Na rany Chrystusa! - zawołał Hoffman. - Wyrzucili krzesło!
-	Co się dzieje? - krzyknął Alek do Hirsta.
Inżynier podążał wzrokiem za obracającym się w powietrzu krzesłem.
-	Ogłosili alarm balastowy. Wyrzucają wszystko, co zbędne. - Wskazał głową. - A oto dlaczego!
Alek zmrużył oczy. W oddali rosła śnieżnobiała mgła. Metalowe kończyny błyszczały w słońcu, wzniecając tumany śniegu.
Herkules pędził doliną wprost na nich. Przy tym pułapie mostek Lewiatana rozbije się o pokład działowy machiny.
Alek instynktownie chciał ściągnąć drążek. Ale cętka sygnalizacyjna wciąż była jasnoczerwona. Przy utracie prędkości nastąpi wytracenie wysokości, co jedynie pogorszy sprawę. A obrócenie się bokiem wystawi ich na ogień karabinów ścigających ich sterowców.
Hoffman chwycił go za ramię, nachylił się i wyszeptał pospiesznie po niemiecku:

-	To może być wina hrabiego.
-	Jak to? - zdziwił się Alek. W zasadzie nie widział się z hrabią od wczorajszej kłótni.
Volger zgodził się z goryczą na jego plan, ale nie pomagał przy silnikach. Cały dzień wędrował w tę i z powrotem między pożogą i Lewiatanem, przenosząc telegraf i zapasowe części do nowych kajut.
-	Przenosiliśmy różne rzeczy do pańskiej kajuty, sir. Dwu
krotnie owinął sztabę złota w pańskie ubrania. Były bardzo
ciężkie.
Alek zamknął oczy. Co ten Volger sobie myślał? Każda sztaba ważyła dwadzieścia kilogramów. Tuzin schowanych sztab równa się wagowo trzem pasażerom na gapę!
-	Przejmij ster! - krzyknął.

TRZYDZIEŚCI  OSIEM
Stopnie wiodące do statku wibrowały jak struny fortepianowe, dostrajając się do rytmu pracy silnika. Metal drżał pod jego dłońmi i Alek musiał się mocno trzymać w porywistym wietrze, kiedy mijał zaskoczonego głównego inżyniera.
- Dokąd idziesz? - krzyknął mężczyzna.
Alek nie odpowiedział, ze spojrzeniem utkwionym w przesuwającym się pod spodem gruncie. Nie potrafił zrozumieć, jak Dylan tak zręcznie poruszał się po tych wszystkich linach. Skórzana uprząż asekuracyjna, którą nosili darwiniści, nie wyglądała, jakby mogła utrzymać dorosłego człowieka. Oczywiście, z pewnością była wykonana ze sztucznej skóry, ale było to tym bardziej niepokojące.
Rzęski falowały gwałtownie na burcie stworzenia, przypominając morze wzburzonej trawy, a liny furkotały na wietrze. Przynajmniej nie musiał się po nich wspinać. Szczeble wiodły wprost do głównego włazu umiejscowionego między dwoma wspornikami trzymającymi silnik. Alek wpełzł do środka i ruszył dalej.

Po lodowatym wietrze na zewnątrz ciepło stworzenia było niemal kojące, mimo dziwnych, cierpkich woni. Żebra były połączone krzyżowo, więc Alek mógł sobie wmawiać, że schodzi po drabinie, a nie spełza po wnętrznościach wielkiego stworzenia.
Był głupi, nie podejrzewając, że Volger będzie się starał przemycić kontrabandę na pokład. Ten człowiek nigdy nie przestawał kombinować, wszystko miał zaplanowane o kilka ruchów naprzód. W końcu przygotowania do tej wojny zajęły Volgerowi piętnaście lat. Nie zamierzał zostawiać ćwierci tony złota bez walki.
Alek dotarł do końca drabinki, po czym przeszedł przez kolejny właz do głównej gondoli. Ale tu zatrzymał się, spoglądając w jedną i drugą stronę kołyszących się korytarzy...
Gdzie znajdowała się kabina Volgera? Pracując całą noc przy silniku, Alek nawet nie zmrużył oka w swojej. Biegający po statku członkowie załogi, którzy nosili meble i zapasowe mundury, przygotowując je do wyrzucenia za burtę, wpływali pozytywnie na poprawę zmysłu orientacji.
Wtedy zauważył, że podłoga gondoli przechyla się lekko w lewo. Oczywiście. Kabiny, które dostali, znajdowały się na bakburcie. I na przedzie, tak że złoto ściągało dziób statku w dół!
Pobiegł w tę stronę, aż zobaczył znajomy korytarz. Otworzył na oścież drzwi kajuty Volgera. Była pusta, jeśli nie liczyć koi, szafki i leżącego na stoliku urządzenia komunikacyjnego z pożogi.
Oczywiście Volger nie zostawił złota na widoku. Alek powyciągał szuflady z biurka, ale niczego nie znalazł. W szafce były tylko ubrania i broń z magazynów zamkowych.

Kiedy na czworakach zaczął przeszukiwać podłogę, zauważył pod łóżkiem pojemnik na mapy. Sięgnął po niego i starał się go wyciągnąć, ale ten ani drgnął - był ciężki jak kawał żelaza. Alek zaparł się stopami o łóżko i usiłował wydobyć go obiema rękami, ale i tak nie dało się go nawet ruszyć.
Wtedy Alek stwierdził, że łóżko jest z pewnością o wiele lżejsze niż złoto, i odsunął je na bok. Jednak zamki w map-niku nie dały się otworzyć. Musiałby wyrzucić cały przez okno. Wstał i otworzył okno, a następnie próbował podnieść mapnik.
Nie drgnął nawet o włos. Był o wiele za ciężki.
-	Rany boskie! - zaklął i kopnął w zamek.
-	Tego szukasz?
Alek podniósł wzrok. Hrabia Volger stał w drzwiach, trzymając klucz.
-	Niech mi pan to da albo wszyscy zginiemy!
-	Ależ oczywiście. Jak myślisz, dlaczego tu przyszedłem? -Volger zamknął drzwi i podszedł do niego. - To schodzenie z gondoli z silnikami jest naprawdę ohydne.
-	Ale dlaczego?
Hrabia klęknął przy mapniku.
-	Klopp potrzebował tłumacza.
-	Nie! - jęknął Alek. - Dlaczego zrobił pan to?
-	Dlaczego zabrałem bajońską fortunę w złocie? Myślę, że to się samo przez się rozumie.
Volger otworzył mapnik jednym ruchem klucza i uchylił klapę.
Złote sztaby emanowały przyćmionym blaskiem - cały tuzin, ponad dwieście kilogramów. Volger podniósł jedną obiema

rękami i sapiąc, wyrzucił przez okno. Wychylili się obaj i patrzyli, jak błyszczy w słońcu, lecąc w dół.
-	No, poszło siedemdziesiąt tysięcy koron - powiedział
Volger.
Alek nachylił się i podniósł sztabę, a mięśnie ramion paliły go żywym ogniem, kiedy dźwignął ją i wyrzucił.
-	Mogłeś nas zabić! Zupełnie oszalałeś?
-	Oszalałem? - sapnął Volger, unosząc kolejną sztabę. -Dlatego, że starałem się ocalić przynajmniej cząstkę twojego dziedzictwa, którego jeszcze nie zaprzepaściłeś?
-To jednostka latająca, Volger. Każdy gram ma znaczenie! - Alek wyciągnął kolejną sztabę. - A ty przynosisz na pokład kilogramy kruszcu?
-	Nie sądziłem, że obliczenia darwinistów będą tak pre
cyzyjne. - Znów sapnął i kolejna sztabka poleciała z furkotem
w dół. - A wyobraź sobie tylko, jak byś się cieszył, gdybym to
ja miał rację.
Alek jęknął. Podczas pracy z załogą Lewiatana jemu również zaczęła się udzielać mania lotników dotycząca wagi. Ale Volger wciąż rozumował w kategoriach ciężkich dział i opancerzonych cyklopów.
Chłopak wyrzucił kolejną sztabę; zostało jeszcze sześć.
-	Ale równie dobrze możemy dokończyć dzieła zniszczenia - powiedział Volger. - Powyrzucać wszystko, tak jak zostawiliśmy cyklopa, zamek i zapasy na dziesięć lat!
-	A więc o t o ci chodzi? - powiedział Alek, unosząc kolejną sztabę. - Że wyrzuciłem owoce twojej ciężkiej pracy? Nie rozumiesz, że dzięki temu zyskaliśmy coś znacznie ważniejszego?
-	Cóż może być ważniejsze od twego dziedzictwa?
-	
-	Sojusznicy. - Alek wypchnął sztabę przez okno. Kiedy spadała, wydawało mu się, że czuje, jak pokład pod nimi się prostuje. Może przyniosło to skutek.
-	Sojusznicy? - parsknął Volger, a następnie uniósł kolejną sztabę i wyrzucił ją. - A więc dla nowych przyjaciół jesteś gotów pozbyć się wszystkiego, co zostawił ci ojciec?
-	Nie wszystkiego - odparł Alek. - Przez całe życie wraz z moim ojcem przygotowywaliście mnie na tę wojnę. Dzięki temu nie muszę się przed nią ukrywać. No, zostały jeszcze tylko cztery. We dwójkę podniesiemy je jednocześnie.
-	Wciąż za ciężkie. - Volger pokręcił głową. - Twój ojciec był idealistą i romantykiem i zapłacił za to najwyższą cenę. Zawsze miałem nadzieję, że odziedziczysz odrobinę pragmatyzmu swojej matki.
Alek zerknął do mapnika.
Tylko cztery złote sztaby... Zastanawiał się, co chłopak taki jak Dylan powiedziałby na widok takiej fortuny. Może to, co robił Volger, nie było całkowitym szaleństwem.
-	Cóż - rzekł - może zatrzymamy chociaż jedną.
Volger uśmiechnął się, wciąż klęcząc, wyciągnął jedną ze
sztab i wsunął ją pod łóżko.
-	Może jednak jest dla ciebie jakaś nadzieja, Alek. No, ra
zem?
Chłopak klęczał po drugiej stronie mapnika. Podnieśli go razem, a twarz Volgera zrobiła się czerwona z wysiłku. Alek poczuł, jak pulsują mu mięśnie ramion.
W końcu położyli mapnik na parapecie. Alek zrobił krok w tył, a następnie rzucił się na niego i pchnął tak mocno jak potrafił.

Trzy sztaby wysypały się ze spadającego mapnika, kręcąc wściekle i błyskając w słońcu. Alek poczuł, że Volger łapie go za ramię, jakby się obawiał, że pójdzie ich śladem. Statek zaczął się unosić, przechylając na sterburtę, kiedy już znikło złoto jego ojca.
-	Ale naprawdę nie sądziłem, że to ma jakieś znaczenie. Nie na tak wielkim statku - powiedział spokojnie Volger. -Nie chciałem cię narazić na niebezpieczeństwo.
-	Wiem - westchnął Alek. - Robiłeś wszystko, żeby mnie chronić. Ale ja wybrałem inną drogę... mniej bezpieczną. Albo to uszanujesz, albo po lądowaniu nasze drogi się rozejdą.
Hrabia Volger wolno wciągnął powietrze, po czym się skłonił.
-	Pozostanę w waszej służbie, Wasza Wysokość.
Alek wywrócił oczami i chciał coś powiedzieć, lecz na zewnątrz zamigotało jakieś światło i obaj znów wyjrzeli przez okno.
Z ziemi strzelano do nich racami. Lewiatan dotarł do pierwszych niemieckich zwiadowców. Strzelano z moździerzy, posyłając wysoko jasne flary. Alek poczuł znany ostry odór fosforu, a do jego uszu doszedł odgłos bijącego gdzieś blisko działa.
-	Mam tylko nadzieję, że zdążyliśmy.

TRZYDZIEŚCI DZIEWIĘĆ
- No, ruszać się, maleństwa! - krzyknęła Deryn i kolejne
stadko nietoperzy wzbiło się w powietrze.
Pan Rigby posłał kadetów przodem, by oświetlili dziób. Coś ciężkiego ściągało nos wieloryba w dół. Albo też w pęcherzach wodorowych był wielki przeciek. Ale wąchacze nie znalazły nawet najmniejszej szczeliny.
Z dzioba Deryn widziała całą dolinę i był to okropny widok. Machina krocząca chrzęstów stanęła kilka mil dalej. Jej zwiadowcy rozciągnęli się w tyralierę wzdłuż lodowca, czekając, aż statek nadleci wprost na ich działa.
Nagle membrana przesunęła się pod stopami Deryn. Nos uniósł się odrobinę.
-	Poczuł pan to? - zawołał Newkirk przez szerokość dziobu.
-	Tak, coś się dzieje! - odkrzyknęła. - Niech pan wypłasza stworzonka!
Deryn odpięła linę asekuracyjną i pobiegła w kierunku kolejnej gromady nietoperzy, krzycząc i wymachując gwałtownie rękami. Zanim wzbiły się w powietrze, popatrzyły na nią

sceptycznie - nie zostały jeszcze nakarmione swoimi szpikulcami.
I nieprędko zostaną. Kiedy ogłoszono alarm balastowy, pan Rigby wyrzucił za burtę dwa worki szpikulców. Gdyby dopędziły ich zeppeliny, Lewiatan byłby bezbronny ze wzlatującymi w niebo stadami napchanymi pożywieniem, ale bez metalu.
Przynajmniej silniki pożyczone od chrzęstów jak dotąd działały. Były głośne, śmierdziały i wyrzucały tyle iskier, że Deryn aż się wzdrygała, ale, do diaska, ciągnęły statek!
Stare silniki bodźcowe miały jedynie skierować wieloryba we właściwą stronę, jak oracz ciągnący osła za uszy. Ale teraz wszystko się odwróciło: rzęski odgrywały rolę steru, trzymając właściwy kurs, a silniki chrzęstów napędzały statek.
Deryn nie zdawała sobie sprawy, że z tego wieloryba taki mądrala, który od razu przystosuje się do nowych silników. Ścigające ich zeppeliny - między innymi małe, zwrotne jednostki przechwytujące - już zostawały w tyle.
Ale niemieckie maszyny naziemne wciąż czekały na wprost nich.
Statkiem znów zarzuciło. Deryn straciła równowagę i zaczęła się zsuwać po krzywiźnie kadłuba. Jej noga zahaczyła o takielunek i po gwałtownym szarpnięciu dziewczyna się zatrzymała.
-	Bezpieczeństwo przede wszystkim, panie Sharp! - zawołał Newkirk, strzelając paskami uprzęży jak szelkami.
-	Zadowolona z siebie oferma - mruknęła Deryn, wpinając się na powrót w takielunek
-	
Znów krzyknęła bez przekonania na nietoperze, ale zdaje się, statek już nie musiał tracić wagi. Nos podniebnej bestii szedł w górę zrywami, kolejne szarpnięcie następowało po mniej więcej dziesięciu sekundach.
Jakby ktoś wykopywał oficerów przez okno mostka! Ale przynajmniej statek się wznosił.
Deryn wychyliła się nieco do przodu, aż do pozycji, w której miała dobry widok na Niemców.
Niewielkie pojazdy zwiadowcze, śmigające po ziemi, jakby chodziły na szczudłach, strzelały do nich z moździerzy. Ale stawiały tylko zaporę z flar, które nie docierały zbyt wysoko. Zakrzywiały swój lot na wysokości kilkuset metrów i spalały się ze świstem, osmalając jedynie spód gondoli.
Ale zaczęły się podnosić działa ośmionogiej machiny; śledziły lot statku, lecz jeszcze nie strzelały. Przy prędkości, z jaką poruszał się Lewiatan, Niemcy mieli tylko jedną szansę na strzał, zanim statek przeleci nad ich głowami.
Rozległ się ostry gwizdek, długa, pojedyncza nuta tak wysoka, że niemal niesłyszalna. To był sygnał „Wszyscy na rufę"!
Deryn odwróciła się i pobiegła. Po obu jej stronach wąchacze pędziły po membranie, kierując się na ogon. Na grzbiecie było tłoczno od biegnących w tę samą stronę ludzi i zwierząt, a załogi dział pneumatycznych wyciągały broń i niosły ją ze sobą.
Była to ostatnia, desperacka próba przerzucenia całej wagi na tył statku. Kiedy wykonywało się ten manewr jednocześnie, nos się podnosił, a statek wchodził wyżej.
W połowie drogi Deryn zobaczyła rozbłyski na śniegu

i zerknęła przez ramię. Działa machiny plunęły ogniem, po czym dym z ich pysków zaczął się sączyć w górę.
Wtedy usłyszała spóźniony grzmot armat i wokół zaczęły przelatywać łukiem pociski. Były to duże ładunki zapalające; rozświetlały niebo niczym zygzaki zamarzniętych błyskawic.
Jeden przeleciał tak blisko Deryn, że poczuła bijący od niego żar na policzkach i czole. Nagle niebo zapłonęło ogniem, aż musiała przymknąć oczy na widok pożogi. Bijące od pocisków światło rzucało cienie ludzi i zwierząt na membranę, rozciągnięte i powykrzywiane na krągłościach kadłuba.
Ale zapora ogniowa leciała zbyt daleko, by dojść celu.
Nagła utrata wagi, czymkolwiek spowodowana, przekrzywiła statek w samą porę. Praca takielunkowych w ciągu ostatnich dni nie poszła na marne - z powłoki nie unosiła się ani drobina wodoru.
Jednak Deryn w dalszym ciągu biegła na ogon statku, podobnie jak cała załoga. Nie tylko po to, by jeszcze bardziej podnieść dziób, ale żeby spojrzeć do tyłu.
I znów pojawiła się ośmionoga machina, teraz niknąca za rufą. Jej działa okręcały się wokół własnej osi na wieżyczkach, bo załoga chciała oddać jeszcze jedną salwę. Ale nowe silniki Lewiatana unosiły go zbyt szybko, by Niemcom się to mogło udać.
Kiedy działa rozbrzmiały ponownie, płonące pociski wzleciały w górę o dobre kilkaset stóp za nisko. Wpadły w śnieg i tam wyładowały swój gniew, zakrywając machiny kroczące woalem pary wodnej.
Deryn przyłączyła się do wiwatów rozbrzmiewających na całym górnym pokładzie. Dołączyły się też do nich wącha-

Zaporowy ogień Hf.rkut.f.sa

cze wodoru, zawodząc ile sił, nieco przestraszone panującym harmidrem.
Pojawił się Newkirk. Dyszał i był cały spocony. Klepnął ją w ramię.
-	Niech ja w domu nie nocuję! Ale bitwa, co panie Sharp?
-	Tak, mam nadzieję, że już po wszystkim. - Uniosła lornetkę do oczu i zerknęła na zeppeliny, których sylwetki widać było teraz w słońcu. Zostały daleko w tyle, bo nie mogły sprostać silnikom pożogi. - Teraz już nas nie dogonią - powiedziała. -Na pewno nie w nocy.
-	Myślałem, że te drapieżniki są szybkie!
-	Bo są. Ale my jesteśmy szybsi z tymi nowymi silnikami.
-	Czy oni też nie mają swoich chrzęstowych silników? -zapytał Newkirk.
Deryn zmarszczyła brwi, spoglądając na burty Lewiatana. Rzęski falowały jak oszalałe, łagodząc prądy powietrza wokół statku i w przedziwny sposób łącząc je z potężną mocą silników.
-	Teraz to już całkiem inny statek - stwierdziła. - Ma tro
chę od nas i trochę od nich.
Newkirk zastanawiał się nad tym chwilę, po czym prychnął i znów klepnął Deryn w ramię.
-	Mówiąc szczerze, panie Sharp, sam kajzer może nas pchać, bylebyśmy się tylko wydostali z tej góry lodowej.
-	Z lodowca - poprawiła go Deryn. - Ale ma pan rację: dobrze znów znaleźć się w powietrzu.
Zamknęła oczy i nabrała głęboko mroźnego powietrza, czując dziwny nowy rytm, w jakim rezonowała membrana pod jej stopami.

Jej zmysł przestworzy już jej podpowiedział, że wieloryb zmierza na południe, biorąc kurs na Morze Śródziemne. Po zeppelinach zostało ledwo wspomnienie, a Imperium Osmańskie stało przed nimi otworem.
Bez względu na dziwaczną krzyżówkę, jakiej dokonały chrzęsty, Lewiatan przeżył najgorsze.

CZTERDZIEŚCI
Najtrudniej było narysować tłoki. Było w ich połączeniach
coś takiego - jakaś logika chrzęstów - że Deryn bolała głowa.
Całe popołudnie szkicowała nowe silniki, wyobrażając sobie swoje ilustracje w nowym wydaniu Podręcznika aeronautyki. Ale mimo że nikomu ich do tej pory nie pokazywała, ciepły dzień stanowił wystarczającą wymówkę, żeby się tu wylegiwać. Statek unosił się ledwo kilkadziesiąt metrów nad wodą, popołudniowe słońce odbijało się od fal i rozświetlało wszystko wokół. Po trzech dniach na lodowcu wylegiwanie się na linach, pławienie w cieple i rysowanie było idealnym sposobem na spędzenie tego popołudnia.
Ale chociaż Morze Śródziemne rozciągało się we wszystkich kierunkach, chrzęsty najwyraźniej nie mogły usiedzieć w miejscu. Alek i Klopp byli zajęci przy gondolach od południa, przygotowując osłony na stanowiska pilotów. Tak właśnie mówili o sobie: piloci, nie mechanicy. Nie używali też żadnego prawidłowego określenia Sił Powietrznych. Już zdążyli zapomnieć, że prawdziwi piloci przebywają na mostku.

Z drugiej strony jednak słyszała pogłoski, że ostatnio statek przestał potrzebować pilotów, czy to darwinistów, czy chrzęstów. Wieloryb wypracował sobie indywidualny tok lotu, tendencję do wybierania własnej drogi między prądami termicznymi i wstępującymi. Niektórzy członkowie załogi zastanawiali się, czy po wypadku coś się nie poprzestawiało zwierzątku pod sufitem. Deryn podejrzewała, że to przez nowe silniki. Kto, mając taką moc, nie chciałby nabrać wiatru w żagle?
Pszczoła zaczęła łazić po jej szkicowniku i musiała ją zgonić. Ule obudziły się po przymusowej hibernacji i kiedy Lewiatan kierował się na południe, pszczoły zajadały się pyłkiem kwiatowym we Włoszech. Jastrzębie bombardujące tego popołudnia wyglądały na najedzone i zadowolone z życia, napchane zającami i kradzionymi prosiaczkami.

-	Panie Sharp? - dobiegł ją głos głównego sternika.
Deryn poderwała się momentalnie. Ale zobaczyła tylko
jaszczurkę kurierską wbijającą w nią wzrok i mrugającą paciorkowatymi ślepiami.
-	Proszę się zameldować w kajucie kapitana - ciągnęła jaszczurka. - Bezzwłocznie.
-	Tak jest, sir. Już pędzę! - Deryn skrzywiła się, usłyszawszy swój piskliwy, dziewczęcy głos. Obniżyła go i dodała: - Koniec wiadomości.
Zbierając szkicownik i ołówki, po tym jak jaszczurka już śmignęła, zastanawiała się, jaki popełniła błąd. Nie zrobiła nic na tyle złego, żeby stawać na dywaniku u kapitana... przynajmniej niczego takiego nie pamiętała. Pan Rigby nawet pochwalił ją za wzięcie Alka do niewoli i przytrzymanie go jako zakładnika podczas ataku pożogi.
Niemniej jednak nerwy miała napięte jak postronki.
Kajuta kapitana znajdowała się blisko dzioba, obok pomieszczenia nawigacyjnego. Drzwi były uchylone, kapitan Hobbes siedział za biurkiem, a na ścianach szeleściły wykresy w ciepłej bryzie wpadającej przez otwarte okno. Deryn dziarsko zasalutowała.
-	Kadet Sharp melduje się na rozkaz, sir.
-	Spocznij, panie Sharp - powiedział kapitan, co tylko jeszcze bardziej ją zdenerwowało. - Proszę bliżej. I niech pan zamknie drzwi.
-	Tak jest.
Drzwi kajuty kapitana były wykonane z grubego, natural-

nego drewna, a nie ze sztucznej balsy, dlatego też zatrzasnęły się z ciężką nieodwracalnością.
-	Mogę pana spytać, panie Sharp, jakie ma pan zdanie na temat naszych gości?
-	Na temat chrzęstów, sir? - Deryn zmarszczyła czoło. -Oni są... bardzo mądrzy. I bardzo im zależy, żeby te silniki dobrze działały. Powiedziałbym, że dobrze mieć takich sojuszników.
-	Naprawdę? W takim razie dobrze, że oficjalnie nie są naszymi wrogami. - Kapitan stukał ołówkiem w stojącą na biurku klatkę. Kurierska rybitwa zatrzepotała skrzydłami, wystawiając język, by posmakować powietrza. - Właśnie się dowiedziałem, że Anglia nie jest jeszcze w stanie wojny z Austro-Węgrami. W tej chwili musimy się przejmować wyłącznie Niemcami.
-	Cóż, to się dobrze składa, sir.
-	W rzeczy samej. - Kapitan rozparł się z uśmiechem w fotelu. - Jest pan w raczej przyjacielskich stosunkach z młodym Alkiem, nie mylę się?
-	Tak jest. To dobry chłopak.
-	Tak się zdaje. Taki młody kawaler potrzebuje przyjaciół, szczególnie kiedy musi uciekać z domu i z kraju. - Uniósł brew. - To smutne, prawda?
Deryn przytaknęła.
-	Też tak mi się zdaje, sir - odpowiedziała ostrożnie.
-	I dość tajemnicze. Jesteśmy teraz na ich łasce, z technicznego punktu widzenia, a jednak nie wiemy wiele na temat Alka i jego przyjaciół. Kim oni są tak naprawdę?
-	Są dość nieufni, sir - powiedziała Deryn, co nie było kłamstwem.
-	

-	No właśnie. - Kapitan Hobbes podniósł kartkę z blatu. -
Sam pierwszy lord Admiralicji zaciekawił się nimi i domaga
się informacji o nich. Byłoby więc dobrze, Dylan, gdybyś miał
oczy i uszy otwarte.
Deryn wolno wypuściła powietrze.
Oczywiście była to chwila, w której obowiązek wymagał, by powiedziała kapitanowi wszystko, co wie na ich temat: źe Alek jest synem arcyksięcia Franciszka Ferdynanda i że za zabójstwem jego ojca stoją Niemcy. Alek sam to powiedział: „To nie są wyłącznie sprawy rodzinne". W końcu zamach rozpoczął całą tę cholerną wojnę.
A teraz jeszcze sam lord Churchill o to pyta!
Jednak obiecała Alkowi, że nic nie powie. Przynajmniej tyle była mu dłużna, po tym jak poszczuła go wąchaczami podczas pierwszego spotkania.
A jeśli chodzi o zobowiązania, cały statek wiele mu zawdzięczał. Alek ujawnił swoją kryjówkę, by pomóc im walczyć z zeppelinami, oddał swojego cyklopa i spiżarnię pełną żywności. W zamian pragnął tylko zachować anonimowość. Kapitan zachowywał się nietaktownie, w ogóle o to pytając.
Nie mogła złamać danego słowa - nie w ten sposób, nie porozmawiawszy z nim.
Zasalutowała służbiście.
-	Z radością zrobię, co w mojej mocy, sir.
I wyszła z kajuty, nie mówiąc nic kapitanowi.
Tego wieczoru, kiedy poszła odszukać Alka podczas jego wachty przy jajkach, zastała drzwi narzędziowni zamknięte.

Zastukała w nie kilkakrotnie. Alek otworzył i uśmiechnął się, ale nie chciał zejść jej z drogi.
-	Dylan. Dobrze cię widzieć. - Ściszył głos. - Ale wpuścić cię nie mogę.
-	Dlaczego?
-	Jedno z jajek jest jakieś blade, więc musieliśmy poprzestawiać grzałki. To wszystko bardzo skomplikowane. Doktor Barlow mówi, że kolejna osoba w pomieszczeniu może niekorzystnie wpłynąć na temperaturę.
Deryn wywróciła oczami. Im bliżej byli Konstantynopola, tym bardziej specjalistka wydziwiała z tymi jajkami. Przeżyły katastrofę lotniczą, trzy noce na lodowcu oraz atak zeppelinów, a jednak ona uważała, że mogą popękać, jeśli ktoś krzywo na nie spojrzy.
-	Gadasz od rzeczy, Alek. Wpuść mnie.
-	Pewien jesteś?
-	Tak! Utrzymujemy je w temperaturze ludzkiego ciała. Nie zaszkodzi im obecność kolejnej osoby.
Alek zawahał się.
-	No i jeszcze powiedziała, że Tazza nie był wyprowadzany
cały dzień. Jak się nim nie zajmiesz, przebije się przez ścianę
jej kajuty.
Deryn westchnęła. Specjalistka w przedziwny sposób potrafiła być męcząca, nawet jeśli nie przebywała w tym samym pomieszczeniu.
-	Mam ci coś ważnego do powiedzenia, Alek. Odsuń się
i wpuść mnie!
Zmarszczył brwi, ale posłuchał, pozwalając jej wsunąć się do rozgrzanej narzędziowni.

-	Wciórności, jesteś pewien, że tu nie jest za gorąco?
Chłopak wzruszył ramionami.
-	Polecenia doktor Barlow. Powiedziała, że to chore trzeba
trzymać w cieple.
Deryn zerknęła na skrzynię z ładunkiem. Dwa jajka z tych, które przetrwały, umieszczono pod ścianką, trzecie tkwiło samotnie w środku obłożone jarzącymi się grzałkami - zbyt wieloma, jak na jej gust. Zrobiła krok do przodu, sprawdziła temperaturę i na jej czole pojawił się mars. To w końcu, do diaska, jajka doktor Barlow. Jak chce je ugotować na twardo, to jej sprawa.
Ona miała ważniejsze sprawy na głowie.
Zwróciła się do Alka.
-	Zostałem dzisiaj wezwany do kapitana. Wypytywał mnie o ciebie.
-	Ach. - Chłopak spochmurniał.
-	Nie przejmuj się. Nic mu nie powiedziałem - dodała. -Przecież nie złamałbym słowa.
-	Dziękuję ci, Dylan.
-	Mimo że on... - Odchrząknęła, starając się, by zabrzmiało to naturalnie. - Przykazał mi mieć na ciebie oko i powiedział, że mam mu mówić wszystko, czego się dowiem.
Alek wolno pokiwał głową.
-	Wydał ci bezpośredni rozkaz, prawda?
Deryn otworzyła usta, ale nie padło z nich żadne słowo; coś się w niej zmieniało. Idąc tutaj, miała nadzieję, że Alek pozwoli jej powiedzieć kapitanowi o wszystkim, co rozwiązałoby wszelkie dylematy. Ale teraz zaczęło w niej kiełkować całkiem inne pragnienie.

Uświadomiła sobie, że naprawdę chce, by Alek wiedział, że skłamała dla niego i że będzie to robić dalej.
Znów opanowało ją to samo uczucie co wtedy, gdy Alek opowiadał historię swoich rodziców - elektryzująca atmosfera przegrzanego powietrza. Jak wtedy, kiedy pod jego dotykiem poczuła mrowienie.
To zupełnie nie szło w dobrym kierunku.
-	Tak, chyba tak.
Alek westchnął.
-	Rozkaz to rozkaz. Jeśli dowiedzą się, że skrywałeś moją tożsamość, mogą cię powiesić jako zdrajcę.
-	Powiesić?
-	Tak, za spiskowanie z wrogiem.
Deryn zmarszczyła brwi. Roztrząsając kwestie danego słowa i lojalności, nie wybiegała aż tak daleko myślami.
-Cóż... nie całkiem z wrogiem. Kapitan mówi, że nie jesteśmy jeszcze w stanie wojny z Austro-Węgrami.
-	Jeszcze nie. Ale z tego, co Volger słyszał przez radio, może to być kwestia mniej więcej tygodnia. - Uśmiechnął się smutno. - Zabawne, że wszyscy ci politycy starają się zadecydować, czy jesteśmy wrogami, czy nie.
-	O tak, cholernie zabawne - mruknęła Deryn. Ale to o n a tutaj stała, a nie jakiś polityk. To była jej decyzja.
-	Obiecałem, Alek.
-	Ale składałeś też przysięgę Siłom Powietrznym i królowi Jerzemu - przypomniał jej. - Nie zamierzam zmuszać cię do jej złamania. Jesteś na to zbyt dobrym żołnierzem, Dylan.
Deryn przełknęła ślinę, przestępując na drugą nogę.
-	Ale co oni ci zrobią?

-	Zostanę zamknięty na cztery spusty - powiedział Alek. -
Jestem zbyt cenną zdobyczą, by mogli pozwolić mi uciec w tu
recką głuszę. A kiedy wrócimy do Anglii, umieszczą mnie w ja
kimś bezpiecznym miejscu do końca wojny.
-	Wciórności! - zaklęła. - Ale ty nas uratowałeś!
Chłopak wzruszył ramionami. Wciąż miał smutek w oczach.
Nie wzbierał łzami, ale był najgłębszym smutkiem, jaki kiedykolwiek widziała.
Odbierała mu ostatnią iskierkę nadziei.
-	Nic nie powiem. - Znów złożyła obietnicę.
-	W takim razie będę zmuszony sam się zgłosić - powie
dział Alek ze smutkiem. - Prawda musi wyjść na jaw wcześniej
czy później. Nie ma sensu, żeby cię za nią powiesili.
Deryn chciała się sprzeczać, lecz Alek nie ułatwiał jej tego.
Miał rację, mówiąc o tym, jaka kara czekała każdego za niewykonanie rozkazu podczas wojny. To była zdrada, a zdrajców skazywano na śmierć.
-	To wszystko wina doktor Barlow - burknęła. - Nie wiedziałbym, kim jesteś, gdyby nie jej wścibstwo. Ona też nic nie powie, ale oczywiście nigdy nie powiesiliby takiej mądrali jak ona.
-	Nie, chyba nie. - Alek znów wzruszył ramionami. - Do tego nie jest w wojsku. A na dokładkę jest kobietą.
Deryn opadła szczęka. Niemal zapomniała - w Siłach Powietrznych nie wiesza się kobiet, prawda? Nawet kiedy jest się prostym żołnierzem. Wykopią ją, zabiorą wszystko, czego pragnęła - dom na statku, samo niebo. Ale przecież nie stracą piętnastoletniej dziewczyny. To byłoby zbyt żenujące.
Poczuła, że się uśmiecha.

-	Mną się nie przejmuj, Alek. Mam asa w rękawie.
-	Nie bądź głupi, Dylan! To nie jest jedna z twoich wariackich przygód. To poważna sprawa!
-	Moje przygody to też cholernie poważna sprawa!
-	Ale nie mogę pozwolić, żebyś tak ryzykował - prosił błagalnie. - Wystarczająco dużo ludzi już przeze mnie zginęło. Pójdę z tobą do kapitana i wyjaśnię wszystko.
-	Nie musisz - powiedziała Deryn, ale zdawała sobie sprawę, że Alek jej nie posłucha. Nie uwierzy, że stryczek jej nie grozi, chyba że dowie się prawdy. Najdziwniejsze było jednak to, że właściwie chciała mu to powiedzieć, zrewanżować się swoją tajemnicą za jego tajemnicę.
Podeszła krok bliżej.
-	Nie powieszą mnie, Alek. Nie jestem takim żołnierzem,
jak myślisz.
Zmarszczył brwi.
-	Co chcesz przez to powiedzieć? Deryn wzięła głęboki wdech.
-	Tak naprawdę nie jestem...
Jakiś dźwięk dobiegł zza drzwi - brzęk kluczy. Drzwi otworzyły się i wkroczyła doktor Barlow. Oczy pociemniały jej, kiedy zobaczyła Deryn.
-	Panie Sharp, co pan tu robi?

CZTERDZIEŚCI  JEDEN
Alek nigdy nie widział u doktor Barlow tak chłodnego
spojrzenia. Jej wzrok wędrował od Dylana do jajek, jakby podejrzewała, że chłopak przyszedł je ukraść.
-	Przepraszam, psze pani - wymamrotał Dylan, przemilczając to, co miał zamiar powiedzieć. - Właśnie szedłem do Tazzy.
Alek złapał go za ramię.
-	Poczekaj. Nie idź jeszcze. - Zwrócił się do doktor Barlow. - Musimy powiedzieć kapitanowi, kim jestem.
-	A niby dlaczego mamy to zrobić?
-	Kazał Dylanowi mieć na mnie oko i mówić o wszystkim, czego się dowie. O wszystkim. - Wyprostowawszy się, Alek próbował naśladować władczy ton ojca. - Nie możemy wymagać od Dylana, by zlekceważył precyzyjny rozkaz.
-	Kapitanem się nie przejmujcie. - Doktor Barlow machnęła tylko ręką. - To jest moja misja, nie jego.
-	Tak, psze pani, ale tu nie chodzi tylko o niego - wtrącił się Dylan. - Admiralicja wie o chrzęstach na pokładzie i sam pierwszy lord pytał o nich!
-	
Twarz doktor Barlow znów spochmurniała, a jej głos zmienił się w warkot.
-	Ach, ten facet. Powinnam była wiedzieć. Cały ten kryzys
to jego wina, a mimo to ośmiela się wtrącać do mojej misji!
Dylan starał się coś odpowiedzieć, ale mu się nie udało. Alek zmarszczył brwi.
-	A kim jest ten człowiek?
-	Ona mówi o lordzie Churchillu. - Dylan odzyskał głos. - Jest pierwszym lordem Admiralicji. Rządzi całą cholerną flotą!
-	Tak i można by pomyśleć, że Winstonowi powinno to wystarczyć. Ale teraz przekroczył swoje uprawnienia - powiedziała doktor Barlow. Usiadła obok jajek i odstawiła kilka grzałek od chorego. - Usiądźcie, obaj. Równie dobrze możecie usłyszeć tę historię, bo Turcy i tak się wkrótce dowiedzą.
Alek wymienił spojrzenie z Dylanem, po czym obaj usiedli na podłodze.
-	W zeszłym roku - zaczęła - Imperium Osmańskie wy
raziło chęć zakupu okrętu wybudowanego w Wielkiej Bryta
nii. Należy on do najbardziej zaawansowanych jednostek na
świecie, ze stworzeniem tak silnym, że jest w stanie zmienić
równowagę sił na morzach. I okręt jest gotowy. - Przerwała,
zerknęła na termometr, a następnie przesunęła kilka grzałek
w słomie. - Ale na dzień przed naszym spotkaniem w Regent's
Park, panie Sharp, lord Churchill postanowił przejąć ten okręt
dla Wielkiej Brytanii. Chociaż został w pełni zapłacony. - Po
kręciła głową. - Podejrzewał, że Turcy mogą się zaangażować
w wojnę po przeciwnej stronie, i nie chciał, żeby Osman znalazł się w rękach wroga.

Alek zmarszczył brwi.
-	Przecież to zwykła kradzież!
-	Tak to wygląda. - Doktor Barlow strzepnęła źdźbło słomy. - Co ważniejsze, jest to również skandal dyplomatyczny. Ten irytujący człowieczek ubzdurał sobie, że Turcy z całą pewnością przyłączą się do chrzęstów. Nasza misja ma temu zapobiec. - Poklepała chore jajko.
-	Ale co to ma wspólnego z moją tajemnicą? - zapytał Alek.
Doktor Barlow westchnęła.
-	Od pewnego już czasu mamy z Winstonem odmienne
zdanie na temat Turków. On nie docenia tego, że staram się
naprawiać jego błędy, i bardzo by chciał pomieszać mi szyki. -
Spojrzała na Alka. - Gdyby się okazało, że mamy na pokładzie
więźnia, syna arcyksięcia Ferdynanda, miałby pretekst, żeby
zawrócić statek do Anglii.
Alek zacisnął zęby.
-	Więźnia? Nasze kraje nie są nawet w stanie wojny! I czy mogę przypomnieć, kto obsługuje maszyny tego statku?
-	Właśnie o tym mówię - powiedziała doktor Barlow. -Rozumiecie teraz, dlaczego nie chcę, żeby któryś z was wypaplał wszystko kapitanowi? Wywoła to niezwykłe komplikacje, ustawiając nas przeciwko sobie. A przecież świetnie się dogadujemy!
-	Tak, ona ma rację - powiedział Dylan. Wyglądało na to, że mu ulżyło.
Doktor Barlow odwróciła się i znów przestawiła jajko.
-	Lorda Churchilla biorę na siebie.
-	Ale to nie tylko pani problem - rzekł Alek. - To również problem Dylana. Mówi pani, że będzie go chronić, ale jak może
-	
pani to obiecywać... - Zmarszczył brwi. - Kim pani właściwie jest, że może wziąć na siebie lorda Churchilla?
Kobieta wstała i wyprostowała się, poprawiając melonik.
-	Jestem tym, za kogo się podaję: Norą Darwin Barlow, dy
rektorką londyńskiego zoo.
Alek zamrugał. Czy powiedziała: „Nora Darwin Barlow"? Poczuł nowe mrowienie.
-	Z... znaczy się - Dylan zaczął się jąkać - że pani dziadek... to ten cholerny pszczelarz?
-	Nigdy nie twierdziłam, że był pszczelarzem. - Zaśmiała się. - Powiedziałam tylko, że czerpał inspirację z pszczół. Jego teorie nie osiągnęłyby takiego poziomu elegancji, gdyby nie zostały poparte ich pouczającym przykładem. Więc niech się pan przestanie przejmować lordem Winstonem, panie Sharp. Poradzę sobie z nim bez problemu.
Dylan pokiwał głową, ale wyglądał blado,     - W takim razie, psze pani, ja może pójdę już do Tazzy.
-	Wyśmienity pomysł. - Otworzyła przed nim drzwi. -
I żebym nie złapała tu pana ponownie bez pozwolenia.
Chłopak wymykał się już, ale rzucił ostatnie spojrzenie Alkowi. Ich oczy spotkały się na sekundę. Wtedy Dylan pokręcił głową i zniknął na korytarzu.
Był najprawdopodobniej równie zadziwiony jak Alek. Doktor Barlow nie była tylko darwinistką, ona pochodziła z Darwinów - była wnuczką człowieka, który zgłębił tajniki nici życia.
Alek poczuł, jak podłoga przesuwa mu się pod stopami, ale wiedział, że nie dzieje się to za sprawą manewrów statku. Stał przed wcieleniem osoby, którą straszyli go od dziecka.

A on zawierzył jej całkowicie.
Doktor Barlow odwróciła się do skrzyni. Zmieniała ustawienie grzałek, znów zbliżając je do chorego jajka. Alek zacisnął pięści, by stłumić drżenie głosu.
-	A co będzie, gdy dotrzemy już do Konstantynopola? -zapytał. - Co powstrzyma panią przed wydaniem mnie, kiedy dotrze tam pani bezpiecznie ze swoim ładunkiem?
-	Proszę cię, Alek. Nie zamierzam nikogo wydawać. -Zmierzwiła mu dłonią włosy, aż przeszedł go dreszcz. - Mam co do ciebie inne plany. - Uśmiechnęła się i podeszła do drzwi. - Zaufaj mi, Alek. I dziś wieczorem pilnuj jajek jak oka w głowie.
Kiedy drzwi zamknęły się za nią, Alek odwrócił się, by spojrzeć na skrzynię, która emanowała delikatną poświatą. Zastanawiał się, dlaczego te jajka są takie ważne. Jakaż to sztuczna istota jest w stanie zastąpić potężny okręt? W jaki sposób zwierzę nie większe niż cylinder może powstrzymać imperium przed przystąpieniem do wojny?
-	Co w sobie kryjecie? - zapytał cicho.
Ale jajka tylko leżały w słomie i ani myślały mu odpowiedzieć.

POSŁOWIE
Lewiatan jest powieścią przedstawiającą alternatywną wersję historii, dlatego też większość postaci, stworzeń i urządzeń to wytwór mojej wyobraźni. Ale ramy czasowe książki zostały oparte na prawdziwych wydarzeniach z lata 1914 roku, kiedy to Europa znalazła się na krawędzi tragicznej wojny. Z tego powodu podaję krótki przegląd tego, co, jak dotąd, jest w książce prawdą, a co fikcją.
Dwudziestego ósmego czerwca arcyksiążę Franciszek Ferdynand, spadkobierca tronu Austro-Węgier, i jego żona Zofia Chotek zostali zabici przez serbskich rewolucjonistów. W moim świecie przeżyli pierwsze dwa ataki, ale zostali otruci wieczorem. W rzeczywistości zginęli po południu. (Chciałem, żeby akcja mojej książki rozpoczynała się nocą). Tak jak w Lewiatanie, wydarzenie to zapoczątkowało wojnę między Austro-Węgrami i Serbią, która rozciągnęła się na Niemcy i Rosję, i tak dalej. W pierwszym tygodniu sierpnia cały glob pogrążył się w Wielkiej Wojnie - obecnie znanej jako pierwsza wojna światowa. Te dwie pierwsze ofiary oraz nieudolne posunięcia dyplomatyczne między mocarstwami europejskimi skończyły się milionami nowych ofiar.

W tamtym czasie krążyły pogłoski, że rząd austro-węgierski, czy też może niemiecki, w tajemnicy zaaranżował te morderstwa - albo, by mieć pretekst do rozpoczęcia wojny, albo też dlatego, że Franciszek Ferdynand był zbyt pokojowo nastawiony do innych nacji. Obecnie tylko nieliczni historycy wierzą w teorię spiskową, ale trzeba było wielu lat, żeby ją zdezawuować. Z całą pewnością armia niemiecka pragnęła tej wojny, dlatego Niemcy wykorzystali zamach dla swoich celów.
Franciszek i Zofia nie mieli syna Aleksandra. Ich dzieci to Zofia, Maksymilian i Ernest. Ale, podobnie jak Alek z mojej opowieści, całej trójce odmówiono dziedziczenia ziem i tytułów po Franciszku, wszystko za sprawą nie dość błękitnej krwi ich matki. I, tak jak w Lewiatanie, ich rodzice naciskali zarówno na cesarza Austro-Węgier, jak i na papieża, by to zmienić. W rzeczywistości jednak Franciszkowi i Zofii się to nie udało.
Romantyczna opowieść Alka o grze w tenisa i zegarku kieszonkowym jest całkowicie prawdziwa.
Oczywiście Karol Darwin żył naprawdę i w połowie dziewiętnastego wieku dokonał odkryć, które stanowią podstawę współczesnej biologii. W świecie Lewiatana udało mu się również odkryć DNA i nauczyć się wykorzystywania tych „nici życia" do tworzenia nowych gatunków. W naszym świecie jednak rolę DNA w procesie ewolucji zaczęto rozumieć dopiero w latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku. I dopiero teraz potrafimy tworzyć nowe formy życia, nie tak wspaniałe wszakże jak statek powietrzny Deryn Sharp.

Nora Darwin Barlow jest również postacią prawdziwą, naukowcem z własnymi odkryciami. Kwiat orlika został nazwany jej imieniem, a ona sama dokonała licznych korekt dzieła swego dziadka. Nie była natomiast ani dyrektorką zoo, ani dyplomatą.
Wilk czy też tygrys tasmański żył naprawdę. Zwierzęta takie jak Tazza można było zobaczyć w londyńskim zoo jeszcze w 1914 roku. Mimo że był drapieżnikiem i stał na szczycie łańcucha pokarmowego kontynentu australijskiego ledwo kilka tysięcy lat temu, gatunek ten wyginął na skutek polowań na początku dwudziestego wieku.
Ostatni znany przedstawiciel tygrysa tasmańskiego zdechł w niewoli w 1936 roku.
Co do wynalazków chrzęstów, to zdecydowanie wyprzedzają one swoją epokę. Pierwsze opancerzone pojazdy bojowe weszły do użycia w 1916 roku. Nie potrafiły chodzić, ale poruszały się na gąsienicach, tak jak współczesne czołgi. Zwierzęta wciąż znacznie lepiej radzą sobie w nierównym terenie niż jakakolwiek skonstruowana przez człowieka maszyna.
Dlatego też Lewiatan w równym stopniu opiera się na możliwej przyszłości, jak alternatywnej przeszłości. Wybiega w przód, w czasy, w których maszyny będą wyglądać jak żywe istoty i będzie można tworzyć żywe istoty na podobieństwo maszyn. Mimo to jednak książka jest osadzona w czasach wcześniejszych, w których świat był podzielony na arystokratów i plebejuszy, a kobiety w większości krajów nie mogły wstępować do wojska... czy nawet głosować.
Taka jest natura nurtu steampunk, który miesza przyszłość z przeszłością.

Konflikt pomiędzy Winstonem Churchillem i Turkami dotyczący wielkich jednostek pływających jest również prawdziwy. Ale o tym opowie już kolejny tom, w którym Lewiatan zawita do starożytnego Konstantynopola, stolicy Imperium Osmańskiego.