PIRATIKA
AKT  DRUGI
KIERUNEK PAPUZIA WYSPA
TANITH   LEE

PROGRAM
AKT PIERWSZY: Brzegi
Scena pierwsza
 1.	Nocny szmugiel    		13
 2.	Nowy dom i ułaskawienie    		17
 3.	Morskie opowieści    		24
Scena druga
 1.	Wymachując  ogonami     		34
 2.	Statki na złom, serce jak dzwon   		45
 3.	Na Skraju    		55
Scena trzecia
 1.	Pierzaści  przyjaciele    		71
 2.	Pan Bell i piraci		80
Przerywnik: Apel    		93
AKT DRUGI: Żaglowce
Scena pierwsza
 1.	Korsarze i fiołki   		101
 2.	Potwory morskie i niemorskie    		121
 3.	El  Tangerina     		126

Scena druga
 1.	Lokalny koloryt   		136
 2.	Szwindle i awantury    		148
 3.	Katastrofa o świcie   		159
Scena trzecia
 1.	Czarny kraj    		170
 2.	A gdzie jest Gnojek?   		185
 3.	Załoga, korona i krokodyle		188
Przerywnik: Zmiany kadrowe    		201
AKT TRZECI: One
Scena pierwsza
 1.	Tymczasem w Londynie    		211
 2.	Sowy i kociaki    		219
 3.	Pogawędki  umrzyków    		237
Scena druga
 1.	Cisza przed burzą		253
 2.	Jak Feniks z odmętów    		257
 3.	W  sieci    		263
Scena trzecia
 1.	Gwiazdy wśród nocy    		276
 2.	Traf Falgar    		287
Wyjście na bis: Powrót na Papuzią Wyspę   		289

Dla mojego męża i przyjaciela Johna Kaiine'a, który tak cudownie płynął ze mną przez wszystkie morza. Dziękuję i kocham.

SŁÓW  KILKA OD AUTORKI
Jak zobaczycie, świat opisany w tej książce jest bardzo podobny do naszego i... zupełnie inny. Występujące w nim angielskie nazwy odnajdziecie bez trudu w podręcznikach historii - inne stanowią raczej efekt gier słownych. Wszystkie (prawie) miejsca, które z bohaterami odwiedzicie, możecie odnaleźć w atlasie świata - choć ich nazwy nie brzmią tak, jak można się tego spodziewać. I znajdują się gdzie indziej.
Nie jest to więc książka historyczna - nie jest ona jednak tylko wytworem wyobraźni. Jej akcja toczy się w epoce, której w naszym świecie nie przeżyliśmy...
Jeszcze dwie istotne uwagi. Pierwsza - języki francuski i hiszpański, którymi posługują się bohaterowie, pochodzą (po części) z tego drugiego świata, ich tłumaczenie zatem też jest dość dowolne. Druga - w naszym świecie rewolucja wybuchła oczywiście we Francji i to Anglia (której władcy - wraz z innymi ówczesnymi monarchami Europy - przestraszyli się tego zrywu) wypowiedziała jej wojnę.
Niesłychanie ważne jest to, iż w każdym ze światów, bez względu na prawdziwe lub zmyślone powody i usprawiedliwienia, wojna jest jedną z najgorszych rzeczy, jakie mogą przydarzyć się krajom, narodom, ludziom. Strat i krzywd nie wynagrodzą piękne mowy generałów i bojowe pieśni, dumnie powiewające sztandary i akty wyjątkowego heroizmu.
Ach, i jeszcze coś - fragmenty poematu pana Coalhilla (w naszym świecie znanego jako Coleridge) pochodzą z utworu zatytułowanego Rymy o sędziwym marynarzu. (A polskiego przekładu Rymów dokonał Zygmunt Kubiak.)

Brzegi

AKT PIERWSZY

SCENA PIERWSZA
1. Nocny szmugiel
 -	Mmm - mh! Na Bycze Rogi...
 -	Cicho, bo nas zauważą.
Trzej przemytnicy stanęli bez ruchu. Wyglądali, jakby pośród tej gorącej letniej nocy nagle zamarzli. Przed nimi otwierało się morze. Fale Kanału Wolnej Anglii lśniły w bladej poświacie półksiężyca. Za nimi wznosiły się wysokie klify otaczające Zatokę Smoczą. Po obu stronach ciągnęła się, usiana drobnymi kamieniami, plaża.
Coś poruszało się nad wodą.
 -	Normalnie duch, Tinky, mówię ci. To zjawa!
 -	Ciszej, Billy.
Glad Cuthbert milczał. Przypomniał sobie inną niezwykłą chwilę, nieopodal przylądka, tuż po sztormie. Tamtego dnia wraz z resztą załogi ujrzał widmo, o którym opowiadały morskie legendy. Latającego Holendra - upiorny okręt nawiedzający wszystkie oceany świata. Tylko że tamten płynął pod pełnymi żaglami, otoczony jasnym, nadnaturalnym światłem. To, co widzieli teraz, wyglądało, przynajmniej jak na razie, zgoła inaczej.
Po pierwsze, na pokładzie nie świeciła się ani jedna lampa czy latarnia.
Po drugie, był to czarny, niski trójmasztowiec. Żagle miał czarne albo po prostu bardzo ciemne, lewie widoczne w słabym blasku księżyca. Nie zauważyli żadnej bandery, żadnych znaków rozpoznawczych, które pozwoliłyby poznać tożsamość

okrętu. Co więcej - cały obwieszony był czymś, co bardzo przypominało pajęczynę. Długie, zwiewne, pasma spływały z rei, oplatały liny i maszty. Ciągnęły się też za żaglowcem, na powierzchni zalanego srebrną poświatą morza.
Cuthbert wciąż wspominał. Wtedy, gdy ujrzał wraz z towarzyszami Latającego Holendra, jeden z nich przypomniał sobie stary przesąd, w myśl którego, gdy jakaś załoga natknie się na morzu na statek widmo, ktoś z jej członków musi wkrótce umrzeć. I tak też się stało.
 -	No i co, Glad? Co o tym myślisz? - wyszeptał mu do ucha Tinky.
 -	Nie mam zielonego pojęcia, co myśleć - odpowiedział Cuthbert. - Ale to na pewno nie jest żaden duch czy widmo. To prawdziwy statek. Bez dwóch zdań.
Wyglądało na to, że tajemniczy żaglowiec popłynie wzdłuż wybrzeża na wschód - do Dobrego Interesu i Till-Bury. Z pewnością nie do Francji. Dlatego że od wiosny Wolna Anglia znajdowała się ze swym francuskim sąsiadem w stanie wojny.
Tajemniczy żaglowiec oddalał się coraz bardziej. Chmura przesłoniła sierp księżyca.
-	Całe szczęście - zauważył Tinky, gdy brnąc po kamy
kach, ruszyli z powrotem - że nasza łódź zniknęła, jeszcze
zanim pojawiło się to czarne coś.
Cuthbert rzucił okiem na Tinky'ego. Nie ufał mu. Tink był czarnowłosym, wiecznie skrzywionym mężczyzną. Na szyi nosił chustę w grochy. Do szmuglu wprowadził Cuthberta niedługo po tym, jak poznali się w tawernie „Pod Kaczką i Kanapką" w Hurrys. Cuthbert zarzekał się, że podjął się tej roboty tylko po to, by uciec od swojej baby. Poza tym, miał wrażenie, że cały ten szmugiel jest zajęciem najbliższym piractwu. A pływać po morzach nie mógł, bo Art nie miała już statku.
Jollup, przemytnik odpowiedzialny za nadawanie sygnałów latarnią, której błyskami wprowadzał łodzie z towarem do zatoki, spał na stojąco, oparty o zad kucyka. Jak zwykle.
Tink obudził go kopniakiem.
-	Nie śpij, bo cię ukradną!
Wsiedli na kucyki. Rozpoczęli powolną, mozolną wspinaczkę krętą dróżką na szczyt klifu. Dwadzieścia minut później

stanęli na górze i bacznie rozejrzeli się dokoła. Ogniste Wzgórza nieopodal St. Leonard and the Dragon jeszcze niedawno były miejscem cichym i niemal zupełnie wyludnionym. Po wybuchu wojny wybudowano tu jednak wiele wysokich wież obserwacyjnych i punktów sygnalizacyjnych, by śledzić ruchy Francuzów. Szmuglerzy mogli też nadziać się na patrol wojska Wolnej Anglii. Co prawda nie bardzo się takiego spotkania obawiali, ponieważ z reguły wojacy puszczali ich wolno, w zamian za trochę pieniędzy, kilka butelek przemyconej brandy czy też nieco herbaty, kawy lub tytoniu, pod którymi uginały się grzbiety kucyków.
Z miejsca, w którym stali, widać było samotny dom na wzgórzu i otaczającą go oświetloną posiadłość. Cuthbert, przyglądając mu się przez chwilę, pokręcił głową z niedowierzaniem. Myślał o Art Blastside, swoim dawnym pirackim kapitanie w spódnicy. Ta rezydencja należała do niej. Dziewczyna stała się bogata i sławna. Cuthbert wzruszył ramionami.
Przemytnicy skręcili w wąski, zarośnięty gęstymi krzewami jar i ruszyli ku obiecującym schronienie lasom Holly Town.
Gdy dotarli w głąb lądu, Tinky wrócił myślami do dziwnego czarnego żaglowca.
 -	Coś mi się przypomniało, Gladdy. Pewna opowieść, którą kiedyś słyszałem.
 -	Tak? - odparł Cuthbert bez specjalnego zainteresowania.
 -	Tak. Zaraz, jak to szło? Ktoś opowiadał mi o czarnym, dowodzonym przez kobietę-kapitana, żaglowcu.
Cuthbert milczał. Nigdy nie powiedział towarzyszowi o tym, że też pływał pod rozkazami dziewczyny. Tink nie czytywał gazet i najprawdopodobniej nigdy o Art nie słyszał. A nawet gdyby, to z pewnością już o niej zapomniał, o nazwiskach członków jej załogi nie wspominając.
 -	Ta baba jest wdową - ciągnął Tink. - Tak mówią. Dlatego jej okręt jest czarny. Przeczesuje morza w poszukiwaniu piratów, którzy zabili jej męża. Mówi się, że niektórych już dopadła.
 -	Na Bycze Rogi - odezwał się z podziwem Billy. - Dobra historyjka, Tinky.
 -	Myślisz?

Cuthbert milczał, bo do głowy przyszła mu pewna myśl. Pojawiła się zupełnie nieoczekiwanie i zaczęła dręczyć równie niemiłosiernie jak jego żona Gladys podczas ich licznych kłótni. Po chwili coś zajaśniało mu w głowie niczym nieoczekiwanie rozpalona pochodnia.
Zbliżali się do granicy lasu.
-	Słuchajcie, bracia - rzucił. - Postanowiłem coś. Na jakiś
czas wychodzę z interesu. Od razu.
Tinky zwrócił ku niemu nieprzyjemnie wykrzywioną twarz.
 -	A to co znowu za pomysł? Wiesz przecież, że jeśli teraz odejdziesz, to nie dostaniesz swojej działki.
 -	W porządku - zgodził się Cuthbert i w słabym świetle latarni puścił do Tinky'ego oko. - Niedaleko stąd mieszka pewna ładniutka kobietka, z którą chcę się zobaczyć. Łapiesz, o co mi chodzi? Wy jedźcie prosto do Londynu i cieszcie się moją częścią zysków.
 -	Nic tak chłopa nie ogłupia jak miłość - Tinky z politowaniem pokiwał głową.
-	Zaiste, słusznie prawisz - zgodził się bez wahania Billy.
Drzemiący Jollup spadł z kucyka w przydrożne krzewy.
Cuthbert  skorzystał  z  chwilowego  zamieszania,  życzył
przemytnikom powodzenia i zawrócił.
Nie mógł widzieć, że Tinky Clinker odwrócił się i patrzy za nim spod pólprzymkniętych powiek. Na usta szmuglera wypłynął drwiący uśmieszek. Powiedział coś pod nosem, bezgłośnie poruszając ustami. Od zawsze za swego najlepszego doradcę i rozmówcę uważał samego siebie. Nie inaczej było i w tej chwili.
-	A więc zostawiasz nas, żeby pogadać ze swoją Arty
Piratiką, co nie, Glad? Cóż, pomyślnych wiatrów. Ja też wkrótce
spotkam się z pewną damulką. Kiedy dotrę do Londynu,
pomówię z nią o tym czarnym żaglowcu. A moja damulka jest
nąjzaciętszym wrogiem twojej. Ale ty nic o tym nie wiesz, co
nie, Gladdy?
Glad Cuthbert rzeczywiście nie wiedział. W głowie huczała mu straszna legenda, którą właśnie sobie przypomniał. Sadząc wielkie susy po Ognistych Wzgórzach, zmierzał prosto w kierunku złocących się okien rezydencji Art.

2. Nowy dom i ułaskawienie
Za każdym razem - w dzień lub w nocy - gdy Art wybierała się na konną przejażdżkę po swojej posiadłości, czuła się rozbawiona i nieco zdenerwowana. Na całe szczęście ten dom w niczym nie przypominał Richmond's Park, rezydencji jej ojca. Był wielki, przestronny, ozdobiony kolumnami i wieńcami rzeźbionych kwiatów. Otaczały go marmurowe posągi.
-	Witaj, Diano - pogodnie przywitała kamienną boginię
łowów, dumnie spoglądającą ze swego cokołu. Diana oczywiś
cie nie zwróciła najmniejszej uwagi na młodą kobietę, przejeż
dżającą obok niej na czarnym wierzchowcu.
Rosnące wokół drzewa - dęby, cedry i sosny - chyliły się ku lekko nachylonemu trawnikowi, szaro srebrzącemu się w świetle księżyca, splamionemu żółcią w miejscach, na które padały promienie światła z okien. Po drugiej stronie domu grunt stawał się jeszcze bardziej nierówny i rosło na nim mniej drzew. Roztaczał się stąd ładny widok na oblewające przylądek czarne, rozkołysane morze.
Na tarasie stał Feliks. Nie można go było nie zauważyć. Otaczało go kilka pierścieni świec, w których blasku stał przed sztalugą. Pochylał się nad płótnem. Malował.
Gdy Art podjechała bliżej, młodzieniec uniósł głowę, ale nie oderwał oczu od obrazu.
-	Pozwól tylko, że dokończę ten szczegół...
Dziewczyna patrzyła na niego, nie zsiadając z konia. Feliks
Feniks, jej piękny mąż, który dzięki swemu męstwu i sprytowi ocalił ją od stryczka.
Czy był teraz szczęśliwy?
Nie była tego pewna. Bo skąd niby mogła to wiedzieć? Bardzo się od siebie różnili. Wiele ich dzieliło. Feliks bardzo skupiał się na swojej pracy, na obrazach przedstawiających pejzaże i ludzi. Kiedyś nawet sportretował siedzącą na czarnym wierzchowcu Art. (Ten obraz wisi teraz w londyńskiej Galerii Republiki.) Art z kolei nawet swego konia nazwała Bukszpryt. To mówiło wszystko o jej marzeniach. On  nie  tęsknił  za  morzem  (nigdy  zresztą  nie  darzył  go

szczególną sympatią), ona nigdy o nim nie zapomniała. Morze tkwiło głęboko w niej - w jej włosach, pod skórą, szumiało w jej krwi.
 -	No już - ocenił Feliks i cofnął się krok od sztalugi. - Co o tym myślisz?
 -	Doskonały. Jak zawsze.
 -	Och, Art. Jak to doskonały? Na pewno coś jest nie tak.
Uśmiechnął się do niej. Jego przystojną twarz okalała burza niesłychanie jasnych włosów.
Dlaczego nie mogę się nim cieszyć? - zastanawiała się Art.
-	Nim i tym wszystkim dokoła? Przecież żyję. To mi powinno
wystarczyć. A tak niewiele brakowało, by już mnie na tym
świecie nie było.
 -	No cóż, mój panie, może tę koronkę mógłbyś nieco pogrubić...
 -	O właśnie!
 -	...i ten cień, spójrz, o ten! Tak, jest zdecydowanie zbyt ciemny.
 -	Widzę, moja pani, że nagle stałaś się krytykiem sztuki
-	Feliks zmarszczył brwi.
-	W końcu byłam kiedyś artystką.
Zeskoczyła z siodła. Jakby znikąd pojawił się stajenny, wziął konia za uzdę i odprowadził do stajni.
 -	Dobranoc, Bukszpryt, dziękuję Badger - ostatnie słowa skierowała Art do stajennego. Wskoczyła na taras i chwyciła Feliksa za rękę.
 -	Twoje malowidło jest przecudowne. Oglądanie go to prawdziwa radość dla oka. Wszystko w nim jest doskonałe. Musisz być szczęśliwy, mając taki talent. Dzięki niemu nie musisz marzyć o podróżach. Uciekłeś w swoją pracę.
Stali tak przez chwilę, trzymając się za ręce, w blasku świec - oświetlających białe włosy Feliksa i ciemnobrązowe kosmyki Art, wśród których po prawej stronie jaśniało pojedyncze pomarańczowe pasemko - pamiątka po dawnej eksplozji armaty. Młodzieniec miał oczy spokojne jak bezchmurne wieczorne niebo - spojrzenie dziewczyny zimne było jak stal

dobrze wypolerowanego miecza. Nawet te barwy świadczyły o tym, że ich dusze są zupełnie do siebie niepodobne.
 -	Nie jesteś szczęśliwa?
 -	Dlaczego tak myślisz? Przecież zawsze czuliśmy, że jesteśmy sobie przeznaczeni.
 -	To prawda, ale to...
 -	Ach, to...
Oboje spojrzeli na błyszczącą fasadę swego ogromnego domu. Oczyma duszy ujrzeli jego wnętrze. Ponad setkę przepięknych pokoi, wyposażonych we wszelkie możliwe wygody i pełnych luksusowych mebli.
 -	Tak długo żyłem bez tych rzeczy... - powiedział cicho.
 -	Ja nigdy takich nie miałam. Dla mnie... - zaczerpnęła głębszy oddech i objęła go czule. - Mnie wystarcza zwykła kajuta na zwykłym statku.
 -	Wiem o tym, kochanie. - przyciągnął ją bliżej. - I co teraz zrobimy?
 -	Uciekniemy - odparła.
 -	Anglia nigdy by ci tego nie wybaczyła. Ani mnie, gdybym ci na to pozwolił.
Miał rację. Wolna Anglia i jej lud, który odpowiedział na wezwanie Feliksa, gdy młodzieniec stanął u boku Art na szubienicy zwanej Drzewem Wisielca. Ryzykując własnym życiem, przekonał zrewoltowany tłum, by zbuntował się przeciw tyranii niesprawiedliwego prawa. Mimo że Art była piratką i jako taka została skazana na śmierć, to przecież nigdy nikogo nie zabiła, nie zatopiła ani jednego statku, a wszystkich swoich pirackich wyczynów dokonywała wyłącznie dzięki odwadze i sprytowi. Była popularna, gdyż nie dbając o własny los, pomogła uciec z więzienia członkom swojej załogi. Po krótkiej walce ludzie pokonali przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości. Potem pojawił się eks-lord Snargale z Admiralicji; powiedział Feliksowi, że znał jego ojca, obiecał wystarać się o oficjalny akt łaski dla Art, a samego Feliksa uczynić bogaczem. Obu przyrzeczeń dotrzymał.
Dzięki niemu mieli zapewnione dostatnie życie. Nie musieli robić nic, a żyło im się jak lordom i damom sprzed Rewolucji Angielskiej.

W dniu ślubu, który odbył się w maleńkim kościółku (a nie, jak wielu się spodziewało, w Opactwie Eastminsterskim), ulice wokół niego były zatłoczone do granic możliwości. Tysiące ludzi wypełniło wszystkie alejki, zaułki i placyki. Rodzice brali dzieci na ramiona, by mogły lepiej przyjrzeć się ceremonii i jej bohaterom. Malarze wspinali się na drzewa i dachy, by ich namalować.
 -	Na Gwiazdy Niebieskie! - rzuciła wtedy Art. - Tłum jak przed moją egzekucją.
 -	Super, że akurat dziś przypominasz mi tamten dzień, wielkie dzięki - odparł Feliks, mrugnął i oboje wesoło się roześmiali. Zabawa trwała całą noc.
Swój nowy adres trzymali przed ludźmi w tajemnicy. Mimo to od czasu do czasu nieproszeni goście i tak do nich przybywali. Prosili o autografy albo przedstawiające Art i Feliksa ryciny, a nawet o konie i króliki z należących do nich lasów.
Kiedy wybuchła wojna - z dawna przez wszystkich oczekiwana - odwiedziny urwały się niemal z dnia na dzień. Strzegący rezydencji żołnierze nie dopuszczali ciekawskich, twierdząc, że mogą wśród nich ukrywać się szpiedzy parlewusów - jak od niedawna zaczęto nazywać Francuzów.
Od czasu do czasu Art i Feliks bywali zapraszani do Londynu przez przedstawicieli rządu lub Admiralicji. Bywali wtedy na nudnych do przesady bankietach i wygłaszali mowy (które Feliksowi wychodziły czarująco i uwodzicielsko, a Art rzeczowo i profesjonalnie, ponieważ jako była aktorka uczyła się ich na pamięć). Nie lubili tego ani trochę.
Podczas tych wymuszonych wypraw spotykali niekiedy członków dawnej załogi Art - wszystkich poza Uczciwym Kłamcą, który najwyraźniej zapadł się pod ziemię, zapewne gdzieś w dzielnicy West End. Pozornie piratom-aktorom wiodło się nieźle. Wszystkim. Upiorny, Pete i Walt, a zwłaszcza Dirk i Wonsacz wystawiali wspaniałe przedstawienia i wyglądało na to, że świetnie się bawią. Ebad udał się w podróż i zniknął, zostawiając skromny liścik. Glad Cuthbert - jedyny jej pirat nie-aktor - uciekł na wybrzeże i zajął się przemytem.

Gnojek, najczystszy pies w Anglii, także wyparował jak kamfora. Nikt go nie widział od dnia, w którym Art została ułaskawiona.
Pluskietka z kolei...
 -	Uwaga! - wykrzyknął Feliks.
 -	Papuga!
Gwałtownie kucnęli i pochylili głowy, by uniknąć zderzenia z zielono-szkarłatną skrzydlatą burzą.
Pluskietka od samego początku zdawała się lubić nową posiadłość. Latała z pokoju do pokoju lub całymi dniami kryła się w niezliczonych zakamarkach budynku, a wtedy o jej istnieniu świadczyły kupy i pióra na zasłonach, krzesłach, fotelach i marmurowych posadzkach. Jeśli nie było jej w domu, to łopot jej skrzydeł rozlegał się gdzieś pomiędzy okolicznymi drzewami. Spotykało się ją zazwyczaj w najmniej spodziewanych miejscach, na przykład siedzącą z jednym otwartym okiem na głowie posągu greckiego boga lub kamiennego gryfa.
Teraz właśnie nadleciała z parku, prosto z nocy ciemniejącej wśród alejek. Wylądowała na sztaludze Feliksa, zatrzepotała skrzydłami, pochyliła się i wydziobała w obrazie dziurkę. W nieskazitelnym niebie pojawił się niewielki okrągły otwór.
Art krzyknęła.
Feliks wzruszył ramionami.
 -	Niebiaki-miedziaki! Miło cię widzieć! - oznajmiła Pluskietka.
 -	Co to ma znaczyć? Witasz się z kimś? - spytał Feliks, gładząc poplamionym farbami kciukiem łebek papugi.
 -	Chyba nawet wiem z kim - stwierdziła Art, patrząc w kierunku klifu.
Ktoś pędził ku nim jak mógł najszybciej, wymachując jednym ramieniem, niczym uszkodzony wiatrak
Zbliżała się północ. Art siedziała za biurkiem w bibliotece swojej rezydencji. W pomieszczeniu było wiele eleganckich i drogich ksiąg, których oczywiście nigdy nie przeczytała. Czytywał je niekiedy Feliks i ci służący, którzy lubili oddawać się lekturze. Teraz także jedna z pokojówek siedziała przy

otwartym oknie i pochłaniała powieść, opiewającą namiętne romanse i romantyczne pojedynki.
Na blacie biurka leżał list od Ebada.
„Najdroższa Art, mój kapitanie i moja córko..."
Za pierwszym razem, kiedy Art odczytała te słowa, poczuła ukłucie łagodnej dumy. Podobało się jej, że Ebad Vooms
-	były niewolnik, który twierdził, że jest potomkiem egipskich
faraonów - uważał się za jej ojca. Oczywiście nie był jej tatą.
Był natomiast jedyną miłością jej matki. Prawdziwy ojciec Art
-	niecny George Fitz-Willoughby Weatherhouse - bardzo
rzadko pojawiał się w jej myślach. Miała wiele powodów, by
nie wspominać go częściej.
Kolejne słowa listu jednak - tak jak za pierwszym razem
-	starły uśmiech z jej ust.
„Wiem, że nie potrzebujesz nikogo, kto by się tobą opiekował lub w czymkolwiek ci pomagał. Wiem też, że jeśli nawet kiedykolwiek by do tego doszło, to będzie przy tobie Feliks, a, na Białe Żagle, ciężko na tym świecie o lepszego faceta".
Czytając ten list po raz kolejny, zaczęła się zastanawiać, czy Ebad nie jest czasem zazdrosny, tak samo jak bywają niekiedy prawdziwi ojcowie. Po chwili uznała jednak, że to niemożliwe. W końcu nic tak przyziemnego jak zazdrość nie mogło mieć dostępu do serca Ebadiasza Voomsa.
„Dlatego wyjeżdżam. Wybieram się w krótką podróż. Nie przejmuj się mną. To zwykła wycieczka. Po prostu, cały ten londyński zgiełk - uczty i parady, koktajle-szmoktajle - nie podoba mi się. Nie lubię zgrywać głupca na oczach tłumu. Sława to obosieczna broń. Zobaczymy się na Boże Narodzenie, o ile nie wcześniej.
Twój oddany tak głęboko jak głębokie jest morze
E. Vooms".
- Tato, jesteś największym utrapieniem  Siedmiu Mórz
-	szepnęła Art do listu. - Akurat kiedy naprawdę potrzebuję
z tobą pomówić, ty postanowiłeś gdzieś zniknąć.

Pokojówka pod oknem westchnęła i uniosła swe rozgorączkowane oczy.
 -	Pani Art, ta książka jest wspaniała.
 -	Cieszę się, że ci się podoba, ale daj już spokój z tą „panią". Mów mi po prostu Art.
Zastanowiła się. No tak. Teraz to mój tytuł. Feliks po otrzymaniu tej posiadłości został ekslordem, a ja „panią".
Po chwili wróciła myślami do legendy, którą Cuthbert opowiedział jej tej nocy.
Przemytnik przeszedł przez ich trawnik jak burza. Jak Pluskietka, tyle że o wiele bardziej niezbornie, wskutek czego przewrócił się jak długi.
Usadzili go wygodnie w salonie. Feliks poczęstował kawą, oboje zaś zapewnili, że bardzo się z tej wizyty cieszą i że powinien wpadać częściej.
Glad Cuthbert siedział przez chwilę bez ruchu. Opalony, muskularny, z wolna odzyskiwał oddech. Potem wygarnął prosto z mostu.
 -	Zeszłej zimy, kapitanie, kiedy wszystkich nas ułaskawiono, w gospodzie Rowhampton usłyszałem dziwną opowieść. Myślałem, że to jedna z tych legend, jakie każdy zna i bezmyślnie powtarza. Wreszcie zapomniałem o całej historii. Ale dziś w nocy widziałem chyba ten statek, o którym była mowa.
 -	Statek? Mieszkamy na wybrzeżu, panie Cuthbert. Tu się widuje wiele statków.
 -	Kapitanie, ta łajba jest zupełnie inna niż wszystkie. Nazywa się „Wdowa" i dowodzi nią prawdziwa wdowa. Mary Szatan - dawniej zwali ją Mary Szatanson, po zmarłym mężu. Zabili go piraci gdzieś u brzegów Skandynawii.
Art usiadła, swoje długie nogi, w wysokich butach i bryczesach do konnej jazdy, zarzuciła swobodnie na balustradę tarasu.
 -	Nigdy wcześniej tej historii nie słyszałam, Cuthbert.
 -	Niewielu ją dotąd słyszało. Powiadają, że jej powtarzanie przynosi pecha.
 -	A więc...

 -	Nie, kapitanie Arty, ty chyba powinnaś o tym wiedzieć.
 -	Dlaczego?
 -	Zaraz do tego dojdę. Piratem, który zamordował męża Mary, był Złoty Goliat.
Art szpetnie zaklęła. Rzuciła okiem na Feliksa. Jej mąż pobladł i był tak biały, jak biała farba na jego palecie. Goliat cieszył się zasłużenie złą sławą jeszcze na długo po swojej śmierci. Za życia obrabował i zatopił wiele statków, grzebiąc w zimnym morskim grobie ich pasażerów, mężczyzn, kobiety i dzieci. Także wuj Feliksa zginął z ręki Goliata, ojciec młodzieńca zaś zbankrutował (i umarł ze zgryzoty). Piracką schedę po ojcu przejęła córka Złotego Goliata. I okazała się tak samo zła jak jej ojciec, choć Art czasem sądziła, że jest jeszcze gorsza. Mała Złociutka Dziewczynka.
-	To dawni wrogowie, Cuthbert - odezwał się cicho
Feliks. - Po co rozniecać ten płomień? Wszystko skończone.
To już historia.
Cuthbert z wolna pokręcił głową.
 -	Czuję to w gnatach, Feliks. Niektórzy potrafią wyczuć, że zanosi się na deszcz, łupie ich wtedy w kościach... A kiedy ja myślę o tej opowieści, szyja mnie swędzi, jakby łaskotała ją pętla pod szubienicą. Żebra mnie łaskoczą, jakby ktoś wymierzył we mnie z muszkietu...
 -	No dobrze, więc mów - zdecydowała Art. - Opowiedz nam historię wdowy, historię Mary Szatan.
3. Morskie opowieści
Trzy dni po tym, jak Cuthbert opowiedział tę historię swoim przyjaciołom, Art i Feliksowi, Tinky Clinker przekazał ją pewnej młodej kobiecie. Tu jednak o przyjaźni nie było mowy. Tinky od zawsze uważał Małą Złociutka za piękną istotkę. Piękne były jej gęste, kręcone włosy, skóra jak płatki kwiatków jabłoni i jasnozielone oczy. Podobała mu się. Owszem. Bardzo. Ale wolałby już raczej pocałować żabę.
-	Masz mi coś do powiedzenia, Clinky? - spytała go Zło
ciutka, gdy zaanonsowany przez lokaja przemytnik pojawił się

w jej salonie. Zawsze mieszała oba człony jego nazwiska i nazywała go Clinky Tinker. On zaś podejrzewał, że przedrzeźnia go specjalnie, ale był sprytny i nie pozwalał wyprowadzić się z równowagi. Ani na chwilę nie zapomniał, że nawet kiedy Złociutka Dziewczynka się z nim droczy, wciąż jest niebezpieczna. Poza tym miała potężnych i wpływowych przyjaciół.
 -	Chyba mam, panienko Złociutka. Człowiekowi wpadają często do ucha rozmaite opowieści....
 -	Zwłaszcza na twojej ścieżce kariery - rzuciła obojętnie piratka i zmrużyła oczy. Przypominała teraz kota, a on zamieniał się w mysz. Choć Tinky'emu bliżej jednak było do szczura - sam wymyślił to porównanie - dzięki temu był godnym przeciwnikiem dla tej paskudnej małej wiedźmy, groźniejszym, niż mogła się spodziewać.
Los zetknął ich ze sobą, kiedy Tinky przywiózł przemycone dobra do domu sędziego. Bywał tu często, ponieważ sędzia Knowles lubił kupować tanio. Skąpiradło z tego sędziego. Złociutka, okrutna piracka królowa Siedmiu Mórz, umknęła spod stryczka właśnie dzięki temu, że owinęła sobie Knowlesa wokół palca, a ten - miękki jak świeża bułeczka - uznał ją za niewinną.
Ona, która dawniej kroczyła po pokładach żaglowców odziana w jedwabie, z mieczem u boku i pistoletami za pasem, mieszkając u sędziego ubierała się jak przykładna panienka. Jej włosy, ozdobione niesłychaną wręcz ilością kokardek, z tygodnia na tydzień dłuższe i bardziej puszyste, spływały skromnymi puklami na ramiona.
Nieznaczny ślad po ranie, zadanej przez Art, na prawym policzku Zlociutkiej, tuż nad górną wargą, mógł zauważyć tylko ten, kto przyglądał się jej twarzy niezwykle wnikliwe.
Tinky jednak dobrze wiedział, że nie ma dnia, a może i godziny, żeby Złociutka nie spoglądała w lustrze na tę bliznę, nie marszczyła gniewnie brwi i nie dyszała żądzą zemsty.
Zaoferował więc Złociutkiej swoje usługi natychmiast, jeszcze tego samego dnia, kiedy się spotkali, gdy tylko udało im się na pięć minut zostać sam na sam.
Piratka odparła, że nie potrzebuje niczego, że jej „drogi przyjaciel" sędzia Knowles dba o nią wystarczająco. Aczkol-

wiek dodała także, że może się zdarzyć, iż od czasu do czasu „pozwoli sobie poprosić" Tinky'ego o przysługę w jakiejś nieistotnej sprawie, a poza tym wysłucha wszelkich ciekawostek ze świata, jakimi ją w przyszłości uraczy, byleby były zajmujące.
Sędziemu ich pogawędki we dwoje wytłumaczyła tak, iż stara się, by przemytnik jeszcze bardziej obniżył cenę przemycanej kawy i brandy. I okazało się, że ten nieszczęśnik z brukselką zamiast mózgu uwierzył.
Tinky usiadł dopiero, gdy Złociutka mu pozwoliła.
-	Słyszałaś kiedyś o statku znanym na morzach pod nazwą
„Wdowa"? Może ktoś ci o nim opowiadał?
Złociutka wzruszyła ramionami.
-	Byłam tylko niewolnicą na okręcie ojca, Clinky. Nie
pamiętam.
Takimi właśnie kłamstwami karmiła także sędziego Know-lesa. Nieliczni tylko wiedzieli, że piratka uwielbiała swego nieżyjącego ojca.
-	Cóż, skoro już przywołałaś nazwisko swojego szacow
nego tatusia, to ta opowieść dotyczy właśnie jego. Jego śmierci.
Złociutka spojrzała na przemytnika szeroko otwartymi oczami.
 -	Jak to?
 -	Widzi pani, panienko Z., mimo że za Złotym Goliatem puściła się w pościg połowa francuskiej marynarki wojennej i zatopiła jego okręty, twój tatuś, dzięki swemu niezwykłemu sprytowi, przeżył, według tej opowieści.
Złociutka zerwała się na równe nogi. Jej twarz przybrała barwę szarego papieru.
-	Chcesz przez to powiedzieć, że mój ojciec wciąż żyje?
Tinky ledwie  się powstrzymał przed oblizaniem  warg.
Bawiło go oglądanie małej wiedźmy tak zdenerwowanej.
-	Cóż, nie będę owijał w bawełnę - powiedział.
Niewielka piracka flota Złotego Goliata i jego własny szkuner „Nieprzyjaciel", ostrzelane kartaczami i ciężkimi kulami, poszły na dno u wybrzeży Indii.
Złoty Goliat, raniony pociskiem z muszkietu w lewe ramię, zdołał odpłynąć od tonącego wraku. Nie przejmował się losem

załogi. Ludzie nie liczyli się dla niego wcale. Traktował ich jak użyteczne artykuły gospodarstwa domowego - spodki lub pogrzebacze - przydatne albo nie. A jeśli któreś z tych narzędzi się psuło - cóż, zawsze można -je było wymienić na nowe.
Wydarte kadłubom deski, wiosła i beczki unosiły się na ciemnoniebieskich falach. Goliat chwycił się kilku takich przedmiotów. Wiosłując nogami, oddalał się powoli i ostrożnie od francuskich niszczycieli. Powietrze wciąż jeszcze gęste było od dymu z armatnich luf. Francuzi byli pewni zwycięstwa i zaczęli już świętować. Przed zapadnięciem zmroku udało mu się wymknąć na otwarte morze. Zawsze sprzyjało mu szczęście. A teraz trzeba mu było tylko jakiegoś przepływającego w pobliżu statku.
Tuż po wschodzie księżyca zobaczył na oceanie zmierzający ku niemu smukły statek, zapewne własność jakiegoś europejskiego kupca, płynący na Morze Arabskie z wybrzeży Kataju. Ponieważ nie miał swojego żaglowca i nie mógł dokonać kolejnego pirackiego napadu, musiał udawać biednego rozbitka, wyrzuconego za burtę przez okrutnego kapitana (tak właśnie sam postępował).
Statek zbliżał się. Goliat stwierdził, że powinien podpłynąć i przywrzeć do kadłuba jak rzep do psiego ogona. Zawsze miał przy sobie kilka haków. Zaczęło mu się nawet wydawać, że mógłby spróbować porwać statek. Nie widział nikogo na żaglach i na pokładzie.
Czy Goliat był przesądny? Czy wsłuchiwał się kiedykolwiek w morskie opowieści?
Historia opowiedziana przez Tinky'ego i zachowanie się Z. G. w tej opowieści świadczą o tym, że odpowiedzi brzmią: nie i nie.
Tak czy inaczej, w chwili, w której postanowił popłynąć, zbliżający się żaglowiec zaczął się obracać ku niemu bokiem, niczym pogardliwie wzruszająca ramieniem dziewczyna, a potem oddalać.
- Twój tatuś paskudnie zaklął - mówił z powagą Tinky. - Sama wiesz, panienko, że bardzo nie lubił, kiedy rzeczy nie szły po jego myśli.

Goliat położył się na deskach, trzymając się za ranioną rękę. Przeklinał na czym świat stoi. Pocieszał się tym, że pojawią się inne statki. W końcu znajdował się w miejscu, w którym przecinały się liczne szlaki handlowe.
Kilka minut potem poczuł, że coś szarpnęło za deski.
Zobaczył, że wplątał się w dryfujące wodorosty. I co z tego, pomyślał wielki Z. G. Wszak wodorosty podróżują po wszystkich Siedmiu Morzach. To nic niezwykłego. Wychylił się nieco i swym korsarskim nożem spróbował odciąć trochę zielonych lian.
Ale rośliny okazują się bardzo mocne. Goliat patrzy intensywniej, wpatruje się w fale i w słabym blasku księżyca dociera do niego, że to nie wodorosty.
Chwyta to coś ręką, unosi w górę i gwiżdże pod nosem.
Rzeczywiście nie były to rośliny. Była to wielka sieć z oślizłymi muszlami i glonami wplątanymi w jej oka, dzięki czemu wydawała się wielką łachą wodorostów. Goliat uznał, że sieć musi być rybacka, że zgubił ją jakiś półgłówek z czarnego statku....
A więc nie dryfowała swobodnie. Wciąż była przywiązana do rufy żaglowca.
-	Ale mi się poszczęściło, pomyślał twój tata - ciągnął
Tinky. - Jeśli się teraz podciągnę, to znajdę się przy burcie
okrętu.
Złociutka patrzyła na Tinky'ego.
Oczyma duszy widziała Goliata chwytającego przynętę.
-	Rozumiesz, panienko, to był okręt wdowy, rozumiesz
to już?
Goliat odpręża się, wygodnie układa się na tratwie, a gdy wreszcie łagodnie uderza w drewnianą burtę, cieszy się, że marynarze sami podnoszą go z morza, oszczędzając mu trudów wspinaczki.
Na pokładzie nie ma świateł. Nie ma latarni na dziobie ani na rufie. Ciemne żagle ponuro łopocą nad jego głową. Nie rozjaśnia ich nawet - jak to było na żaglach „Nieprzyjaciela" - rysunek białej czaszki i piszczeli.
Wokoło, niczym cienie, czekają marynarze.
-	Dobry wieczorek, braciszkowie - woła Złoty Goliat.

Ale nikt mu nie odpowiada.
I wtedy, spomiędzy tłumu milczących żeglarzy, wychodzi kobieta. Sunie po pokładzie płynnie jak dziób okrętu po morzu.
-	Mary Szatan, tak się nazywa. Jej -mąż był bogatym
kupcem. Miał flotę trzech statków. Twój tatuś napadł ich
gdzieś przy brzegach Skandynawii. Zrabował ich złoto i zabił
wszystkich na pokładzie. I, jak powiadają, kiedy wieść o tym
mordzie dotarła do Mary, ta stwierdziła: „Wydam resztę
pieniędzy i kupię jeszcze jeden statek. Ja jestem wdową
i „Wdową" będzie też mój żaglowiec. My - dwie wdowy".
Jak Mary Szatanson powiedziała, tak i uczyniła. A kiedy nowy okręt był już gotów, zebrała marynarzy, zaprawionych w dalekich, niebezpiecznych podróżach, i obdarzonych innymi jeszcze umiejętnościami i talentami, i wyruszyła na morze.
O tym wszystkim Mary osobiście opowiedziała Z.G., gdy ten stał na pokładzie jej żaglowca, brocząc krwią i słoną wodą.
 -	Nie zostawiłeś mi wyboru. Żyję - mówiła - szukając tobie podobnych zbójców i usuwając ich z powierzchni morza, dokładnie tak jak usuwa się z powierzchni twarzy szpecące ją brodawki.
 -	Usuwając? - powtarza Goliat radosnym tonem. - Masz na myśli zabijanie?
 -	Nie inaczej. Mam na myśli zabijanie. Nazwiska wielu nikczemników wykreśliłam z kart księgi życia. Ja jednak nie rabuję, nawet jeśli mają ze sobą łupy warte zainteresowania.
 -	Wesolutka z ciebie piracica! - zarechotał Z. G.
 -	Nie - powiada wtedy Mary Szatan. - Jestem Aniołem Zemsty. Aniołem, który nie spodziewał się odnaleźć ciebie. Ale udało się!
Złociutka siedziała w fotelu i gryzła paznokcie. Po chwili dotarło do niej, że zniszczyła ich starannie wygładzoną powierzchnię i przestała.
 -	Czy ona...?
 -	Czy go zabiła? Tak. A przynajmniej tak głosi opowieść. Oblicze Złociutkiej na powrót zaczęło rozkwitać kolorami.
-	Czyli, tak czy inaczej, wychodzi na jedno. Mój ojciec
nie żyje.

 -	Ważne jest jednak to, w jaki sposób ona go zabiła. Zaskoczona Złociutka skrzywiła się nieładnie.
 -	Jak więc go zabiła? - warknęła.
-	Nikt o tym nie mówi. To zbyt straszne.
Dziewczyna, błyskawicznie, jak atakująca żmija, wyciągnęła rękę, zdjęła z nogi but i cisnęła nim w rozmówcę. Mimo że trzewik był z atłasu, twardy obcas trafił Tinky'ego prosto w nos.
-	Skąd wiesz, że twoja opowieść jest prawdziwa, ty mała
zakłamana szumowino?
Tinky skulił się ze strachu, ściskając w ręku swój zraniony kinol.
 -	Wiem, bo widziałem okręt wdowy! Niecałe trzy doby temu. Tuż przy brzegu, nieopodal Hurrys.
 -	Widziałeś? A skąd ty się nagle tak dobrze znasz na żaglowcach...?
 -	Na tym jednym się znam. Nie byłem tam zresztą sam - Tinky zawahał się i urwał, nie chcąc jeszcze w tej chwili wyjawiać, że jeden z pozostałych świadków jest powiązany z Art Blastside, śmiertelnym wrogiem Złociutkiej.
Poza tym Złociutka nasłuchała się już dosyć.
-	Na co mi te wszystkie bajdy? - wrzasnęła zrywając się
z fotela. - Te fanfaronady i zmyślenia! Na Koło Sterowe!
Gdybyś był członkiem mojej załogi, kazałabym cię żywcem
obedrzeć ze skóry, klnę się na Żabie Szczęki!
Nagle jej krzyk ucichł.
W korytarzu rozległy się ciężkie kroki. Bez pukania, nie czekając na zaproszenie, sędzia Knowles szarpnięciem otworzył drzwi. Wydawał się niezwykle wysoki i srogi.
Tinky podskoczył na równe nogi, ukłonił się i zaczął bełkotać coś niewyraźnie pod nosem. Złociutka w mgnieniu oka opadła na powrót na fotel i omdlewającym gestem przyłożyła dłoń do czoła.
 -	Co to za hałasy? - zahuczał sędzia Knowles, który w pewnych kręgach nosił przezwisko „Przemądrzalec", a w innych „Sędzia Kalosz".
 -	Ten człowiek - wyszeptała słabo Złociutka - powiedział mi, że mój ojciec żyje.

Tinky skrzywił się i spuścił wzrok na pięknie zdobiony dywan.
-	To tylko takie tawerniane gadanie.
Sędzia zmierzył ich surowym spojrzeniem.
-	Ten człowiek to łajdak. Nie powinnaś z nim roz
mawiać, Złociutka. Wynoś się stąd, przemytniku. Po pienią
dze idź do kuchni. Nie waż się przebywać w pokojach na
piętrze.
Tinky dopiero na schodach rzucił pod adresem sędziego obraźliwe słówko lub dwa. Dobrze wiedział, że nie było to jego ostatnie spotkanie z Małą Złociutka.
Sędzia Knowles pochylił się nad dziewczyną. Jego oblicze ciskało gromy.
 -	Nie spodziewałem się po tobie takiego zachowania, Złociutka. Takiego pirackiego wycia przystojącego komuś o wiele gorzej urodzonemu. Mam dziś już dość hałasów. Mój powóz na całą godzinę utknął w korku na Pall Mail! Wszystko przez tłum i tę nonsensowną modę przebierania się za piratów. Jak piszą w „Timesie" - „Piratomanię". Bzdury i strata czasu!
 -	Och, proszę mi wybaczyć, sir. Wolałabym uschnąć, niż sprawić ci przykrość. Ale tak mnie przeraziła ta wzmianka o Goliacie...
 -	Dama winna panować nad sobą bez względu na okoliczności. Zwłaszcza kobieta z taką przeszłością jak twoja.
Złociutka spojrzała na niego wielkimi oczyma. Patrzyła i widziała, jak jej uroda koi gniew sędziego.
 -	Mimo że Goliat był tyranem, sir, był też mym ojcem. A ojcu należy się zawsze szczególne miejsce w pamięci...
 -	Tak, tak, naturalnie... Cóż, jeszcze tym razem postaram się ci wybaczyć.
Dwadzieścia minut później Złociutka w swojej sypialni zawzięcie wbijała malutki sztylecik - zachowany jeszcze z czasów piractwa - w rysunek przedstawiający sędziego Knowlesa. Wybłagała go od niego, a gdy pytał, gdzie go trzyma, odpowiadała, że zawsze nosi przy sobie. Dodawała także, że jest tak pokryty śladami jej szminki, że trudno na nim cokolwiek zobaczyć. Co zresztą było prawdą, tyle że rysunek nie ucierpiał od jej warg, lecz sztyletu.

Gdy ulżyła już nieco swej wściekłości, napisała liścik do drugiego mężczyzny na zawołanie, do swojego ulubionego kapitana. Poznali się, gdy była więźniem na jego okręcie - Okręcie Wolnej Republiki „Całkowite Zniszczenie" - który wiózł ją z powrotem do Anglii. Kapitan Nunn był młody i przystojny. Co więcej, dał się Złociutkiej oczarować tak samo bez reszty (jeśli nie bardziej) jak sędzia Knowles. Piratka wspomniała Nunnowi o mapach skarbów i o tym, że przypływ z pewnością wyrzuci papierowe łódeczki na brzeg Wyspy Skarbowej. Możliwe więc, że czar, któremu uległ kapitan, brał się w większej mierze z zauroczenia pirackim złotem niż urodą dziewczyny.
Złociutka uznała, że upłynęło już dostatecznie dużo czasu. Zasłyszana od Tinky'ego opowieść jeszcze ją w tym mniemaniu utwierdziła. Bezpośrednio po procesie i ułaskawieniu musiała zachowywać ostrożność, teraz jednak, na Rzęsy Wieloryba, nie była już w stanie dłużej znosić Knowlesa i konieczności schlebiania mu na każdym kroku. Poza tym nie cierpiała tej sukienki!
Dokończyła list i wyprostowała się. Wiadomość mógł zanieść do adresata posługacz kuchenny, który zawsze był gotów pomóc w zamian za srebrną monetę - na całe szczęście kapitan Nunn dopilnował, by po schwytaniu nie pozbawiono jej pirackiego dorobku.
I nagle usłyszała, wypływający z bardzo dawnej przeszłości, przerażający głos swojego ojca: „Ech, moja Złociutka Dziewczynko, pokaż, kto jest córeczką tatusia!".
Oparła się i zasłoniła usta zaciśniętą w pięść dłonią.
Tak, bała się ojca. Lękała się go i nienawidziła. Był bezlitosny i nieczuły nawet wobec członków swej rodziny. Ich także wykorzystywał, jak wszystkich.
Jeszcze raz przebiła sędziego Knowlesa sztyletem. Teraz jednak nie widziała na rysunku jego twarzy, lecz oblicze swojego ojca. Gdyby sędzia ujrzał ją w tej chwili, raczej nie pomyślałby, że jest piękna.
W ciemnej alejce za domem Tinky chwycił kuchcika za gardło.

 -	Tylko rzucę okiem - syknął.
 -	Ale ten list jest zapieczętowany...
Tinky nie przejął się tym. Zapalił ogarek, przysunął do niego list i odczytał słowa ciemniejące na kartce wewnątrz koperty.
Już od jakiegoś czasu podejrzewał, że była piratka ma klucz do czegoś pachnącego złotem i przygodą. Dlatego się jej trzymał.
A dziś udało mu się nią potrząsnąć. Miał nadzieję, że może od tego potrząśnięcia otworzy się wreszcie skrzynia ze skarbem.

SCENA DRUGA
1. Wymachując ogonami
„Hejże ho, hejże zuchu! Gdzie jest butla rumu ma? Czyżby w wieloryba brzuchu?"
 -	Dobry masz dziś nastrój, a i głos niezgorszy, Upiorny 0'Shea - zauważył barman w „Kawowej Tawernie".
 -	Tak, mój drogi. Znów wyruszam, by zabawić panów z Admiralicji. Jeszcze jedno, by tak rzec, przedstawienie.
Upiorny - dawniej drugi oficer na „Nieproszonym Nieznajomym" , najsłynniejszym statku pirackim ery nowożytnej - osuszył do dna filiżankę czarnego jak smoła wywaru i wyszedł na ulicę. Ubrany był, naturalnie, jak pirat. W tawernie jednak, ani na ulicy, nie wyróżniał się tym strojem, a to dlatego, że niemal wszyscy w Londynie - mężczyźni, kobiety, dzieci i zwierzęta - ubrani byli podobnie.
Tuż po opuszczeniu tawerny spotkał co najmniej dziesięć osób z kordelasami u boku. Trzech ludzi z przyklejonymi do ramienia wypchanymi papugami, jednego szczęśliwca, któremu na głowie siedziała żywa papuga, dwie oswojone małpki w wysokich skórzanych butach, z przypasanymi miniaturowymi mieczami, oraz konia pociągowego w upstrzonym piórami trójkątnym kapeluszu i z przepaską na oku.
Przyglądał się temu z uprzejmym pobłażaniem zawodowca obserwującego mizerne wysiłki amatorów. Piratomania pano-

wała w Londynie od wiosny, od dnia, w którym monarchis-tyczna Francja wypowiedziała wojnę republikańskiej Anglii.
W Shooters Lane Upiorny spotkał Dirka i Wonsacza, a także Słonego Waltera i Słonego Petera. •
Panowie D. i W. otworzyli tu niewielki teatr. Ich wspólne starania, mające na celu zainteresowanie publiczności tym, co Dirk nazywał „wysoką kulturą", co i rusz spełzały na niczym. Ludzie chcieli się za piratów przebierać i chcieli piratów oglądać na scenicznych deskach. Dlatego zostali zmuszeni do wystawiania przedstawień o piratach, takich jak te, w których wszyscy razem występowali w przeszłości. I to mimo że Dirk stwierdził, iż dziewczyna odtwarzająca obecnie dawną rolę Molly, rolę Piratiki, jest po prostu beznadziejna.
 -	Ta fajtłapa nie potrafi odróżnić kurtyny od własnej sukienki. Ale Art by się nie zgodziła występować. O, nie, teraz nie śmiałbym jej nawet prosić.
 -	Zobacz, jakie mamy wpływy z zeszłego wieczora -jęknął Walter na widok Upiornego. - Za całą widownię mieliśmy trójkę ludzi i gołębia.
 -	Musimy naprawić dach - zauważył Wonsacz, gładząc swe czarne wąsiska. - To tamtędy wpadają ptaki. Zresztą część ludzi także. I oni nie płacą. Ale najgorsza jest ta nowa organizacja antypiracka. Pikietują niekiedy nasz teatr i nikt nie może się wtedy dostać do kasy. Nawet jeśli chce.
 -	A kiedy pomyślę - dorzucił Dirk - że wszyscy mogliśmy być bogaci jak król Francji... Ale nie, przecież to niemożliwe. Nam to się nigdy nie uda.
 -	Mamy szczęście, że nie zawiśliśmy - przypomniał mu Peter. - 1 chyba na ten numer zużyliśmy cały nasz przydział szczęścia. Pamiętasz, co ci kiedyś mówiłem, Wons? Moglibyśmy podszkolić gołębie i zarobić co nieco na przekazywaniu informacji.
Zapadła cisza. Dziarski odgłos sprężystych kroków przeszedł w posępny szmer szurających o bruk butów - aktorzy przypomnieli sobie, że na wyciągnięcie ręki były bogactwa większe, niż posiadają wszyscy królowie świata. Przypomnieli sobie ten fantastyczny, przeogromny skarb - mapy z Wyspy Skarbowej, schowane w wielkiej skrzyni mapy skarbów, które

jednak, gdy zbliżali się przedstawiciele prawa, zostały rzucone morzu na zatracenie.
 -	No cóż - westchnął Wonsacz - na szczęście wciąż mamy siebie. Upiorny, masz może jakieś wieści od Ebada?
 -	Nic. Ani słówka. Ani jednego wersu.
Posępny nastrój zaczął udzielać się nawet panu 0'Shea.
-	Podejrzewam, że ona też tam będzie - odezwał się Dirk.
-	Na tej bibie w Admiralicji. Szczerze mówiąc, dziwię się, że
pojawia się na takich imprezach. Przecież nie potrzebuje
darmowej wyżerki.
-	Ona nie - mruknął z goryczą Upiorny - ale my za papu
zamachamy ogonami jak wierne pieski.
Gdy eks-lord Snargale uczynił Feliksa bogaczem, Art z mężem zaproponowali każdemu z aktorów duże sumy pieniędzy. Nikt z załogi „Nieproszonego" nie chciał ich przyjąć, ale Wonsacz zaczął się właśnie zastanawiać, czy nie mógłby pożyczyć od Art jakiejś kwoty na remont dachu.
-	No i jeszcze ten Uczciwy - przypomniał sobie Peter.
-	Gdzie on jest?
 -	On i Gnojek, stary kundel też się gdzieś zawieruszył...
 -	I nasz statek, prawdziwy, niezapomniany, wspaniały „Nieproszony Nieznajomy"...
Rozległ się chór jęków i narzekań.
 -	Z tego, co wiem, zaciągnęli go do stoczni i przerobili na zapałki.
 -	Żaden porządny żaglowiec nie powinien kończyć w ten sposób - stwierdził Upiorny, którego dawno już opuściło kawowe pobudzenie. Wonsacz otarł wilgotniejące oczy. Dirk zaczął się przyglądać swoim starannie opiłowanym paznokciom. Peter, jakby w geście pocieszenia, tarmosił rude włosy Walta, swojego brata.
Na ciążących im coraz bardziej, prawie ołowianych nogach szli w kierunku siedziby Admiralicji.
Do domu na klifie wiadomość od Snargale'a dotarła nad ranem.
Art przeczytała ją przy stole we wschodnim salonie, gdzie Feliks i Cuthbert przeglądali „Timesa".

 -	Rozpisują się co niemiara o tym Francuzie, który pomaga francuskim rewolucjonistom uciekać przed monarchistami.
 -	Nazywają go Fioletowy Żonkil, prawda? - upewnił się Feliks.
Zanim Cuthbert zdołał zaprzeczyć, wtrąciła się Art.
 -	Przyszedł list od Snargale'a.
 -	Znów będziemy musieli pojawić się w mieście - westchnął Feliks.
 -	No cóż, ja chyba wrócę do przemytu - rzucił Cuthbert. (Został u nich na noc i spędził ją przewracając się i wiercąc w szerokim łożu z baldachimem, a kiedy już udało mu się zasnąć, nawiedzały go straszliwe koszmary. Sny o Gladys, która nie chciała się z nim ani kłócić ani kochać, tylko uciekła na morze smukłym, czarnym żaglowcem, z zamiarem polowania na piratów.)
 -	Proszę zaczekać, panie Cuthbert - zatrzymała go Art. - Wydaje mi się... - podniosła wzrok i chwyciła obu mężczyzn w sidła swojego szarego spojrzenia - ...że tym razem może to być zupełnie inna para pirackiego obuwia.
-	Co masz na myśli - zaciekawił się Feliks.
Dziewczyna zaczęła czytać.
Gdy tylko rozległ się jej głos, przez jedno z okien wpadła Pluskietka; przysiadła na oparciu fotela, pochyliła kolorowy łebek i zaczęła pilnie słuchać.
„Jak ci doskonale wiadomo, Art, toczymy właśnie wojnę z Francuzami. Mimo że okręty naszej walecznej floty trzymają nieprzyjaciela z dala od angielskiego wybrzeża, a nasi dzielni żołnierze atakują parlewusów w posiadłościach zamorskich przy każdej nadarzającej się okazji, powinniśmy też nękać wrogów Republiki innymi, bardziej subtelnymi metodami.
I teraz właśnie ty, madame, posiadająca tak ogromną znajomość spraw morskich i żyłkę do awantur i rabunków, mogłabyś pomóc Wolnej Anglii. Zapraszam cię, Art Blast-side, do Admiralicji, gdzie poznasz szczegóły planu. Podobne zaproszenia zostały rozesłane także do pozostałych członków twej dawnej załogi. Zapewniam Cię, że tym razem nie będzie to jeszcze jedno nudne spotkanie przy kolacji. Tym

razem, madame Art Blastside-Feniks, chodzi o Dotyk Przeznaczenia".
 -	Rany - mruknął z uznaniem Cuthbert. - Ten stary koleś ma gadane. A raczej pisane. O co w tym chodzi? - zapytał.
 -	Chodzi o to - wyjaśniła Art - że mamy ponownie wyruszyć w morze. To akurat dość jasne. A co do reszty? Kto wie... - w tej chwili pochwyciła niezwykle poważne spojrzenie Feliksa, przyglądającego się jej spod ciemnych brwi. - Bez paniki, sir. Mogę cię tu zostawić, jeśli tak wolisz. Żałowałabym utraty twego znamienitego towarzystwa, ale nie chciałabym sprawiać ci kłopotu.
 -	Sprawiać mi kłopotu? Art, na litość boską...
 -	Pamiętam,   że   nigdy   nie  przepadałeś   za  morzem...
-	przypomniała mu.
Feliks poczerwieniał ze złości. Rzadko mu się to zdarzało. I wcale nie wpływało na jego wygląd.
-	No  tak,  to ja  może  przespaceruję  się  po  tarasie...
-	Cuthbert wstał z miejsca.
Ku jego zaskoczeniu Pluskietka zerwała się z fotela i usiadła mu na ramieniu. Za nim rozlegały się głosy - gniewny i zaniepokojony Feliksa oraz niewzruszony i chłodny Art.
Pluskietka wydawała z siebie ciche, kojące gruchanie, którą to umiejętność doskonaliła, przysłuchując się rozmowom miejscowych gołębi.
Rozległ się głośny stukot przewracającego się na podłogę krzesła.
 -	Z nią się nie da rozsądnie rozmawiać! - płonący gniewem Feliks dołączył do Cuthberta. Przez chwilę w milczeniu obserwowali morze, po którym przesuwał się okręt marynarki wojennej, patrolujący południowo-wschodnie wybrzeże. Marynarze wypatrywali francuskich najeźdźców. Przemytnik dostrzegł angielskich żołnierzy także na wzgórzach. Maszerowali ku najbliższej wieży strażniczej.
 -	Niespokojne mamy czasy - zauważył.
 -	Jeśli propozycja Snargale'a będzie oznaczać powrót do... - rzucił cicho i smutno Feliks - ... do morza, przygód i niebezpieczeństw, to ona nie odmówi, bez względu na to, co on wymyślił... Dla Art to jak powietrze.

 -	Więc lepiej pozwól jej nim oddychać.
 -	Pozwolić? Naprawdę myślisz, że byłbym w stanie ją powstrzymać?
 -	Cóż - rzucił bez przekonania Cuthbert - ze wszystkich ludzi ty miałbyś na to największe szanse.
 -	Nie, ja jej nie mogę zatrzymać - w spojrzeniu Feliksa widniał bezmierny ból i gniew. Takiego wzroku młodzieńca Cuthbert nie widział od bardzo dawna. - Nigdy nie uda mi się sprawić, by przestała ryzykować własną szyją.
 -	Na własne oczy widziałem, jak pewnego razu zdjąłeś jej z tej szyi katowską pętlę.
Feliks poklepał Cuthberta po bezpluskietkowym już ramieniu, po czym odszedł. Art także nie było już w salonie. Glad Cuthbert, prowadzony przez szybującą papugę, wrócił do stołu, by przyjrzeć się bliżej kawałkom chleba i wołowiny na zimno.
Ostatecznie Cuthbert wyruszył wraz z nimi. Kusiły go myśli o morzu i okrętach. Sam sobie wmawiał, że zrobił to po to, żeby Feliks i Art się nie kłócili. Ale oni się nie kłócili. Art siedziała z brodą wspartą na dłoni, wyraźnie rozmyślając o przyszłości. Feliks był blady i podenerwowany. A co do Pluskietki, to spała spokojnie na kolanie Art.
Niewielki i szybki powóz grzechotał ciągnięty przez czwórkę wyborowych koni. (Przed wyjazdem Art zastanawiała się, czy nie pojechać wierzchem na Bukszprycie, ale Feliks zrobił tak skwaszoną minę, że w efekcie postanowiła pojechać do Londynu tak jak zawsze.)
Jechali prędko. Minęli miasteczko z opactwem i wysokim starym obeliskiem wzniesionym na cześć ostatniego angielskiego króla. Przejeżdżali przez zbliżające się i znikające w oddali szmaragdowe lasy, powóz turkotał na szerokich traktach i wąskich dróżkach. Mignęło im Waddlehurst i inne wioski. Gdy dotarli do gospody „Pod Siedemnastoma Dębami", zapadł już zmierzch i tu właśnie spędzili noc. Tym razem Cuthbert był dużo bardziej zadowolony z noclegu - spał bowiem na wąskim, nierównym materacu, wypchanym starą słomą. O świcie wyruszyli w dalszą drogę. Minęli Cider Cup,

Iris Town, Avlingham i Come-here Green. W Londynie znaleźli się dokładnie z wybiciem drugiej.
Nie rozmawiali prawie wcale.
Feliks wspominał swojego nieżyjącego ojca, a Art wróciła myślami do matki, zmarłej w nieszczęśliwym wypadku Molly Faith - pierwszej Piratiki. Cuthbert natomiast myślał o obiedzie, jakim zostaną podjęci w Admiralicji około czwartej po południu, a także - nie mógł nic na to poradzić - tęsknił za morzem. Czyste szaleństwo!
Domy w bogatej dzielnicy May-Fair bielały w słońcu jak lody śmietankowe. I właśnie z jednego z nich, tego samego dnia, o godzinie drugiej trzydzieści, wybiegł żółty pies, tak wyszorowany, że aż lśniący, z brzuchem pełnym jeszcze spożytego nie tak dawno spóźnionego śniadania. Dzierżył w pysku coś, co wyglądało jak bardzo, ale to bardzo duża kość.
Tak więc i pies, i kość potruchtali ulicą, między przechadzającymi się, przebranymi za piratów, dżentelmenami i pięknymi damami w identycznie stylizowanych kostiumach. Zwierzak przemykał przez zalane słońcem place, obsadzone rzucającymi przyjemny cień drzewami, przebiegł pod kilkoma - świetnie zaprojektowanymi - łukowato sklepionymi bramami, wciąż trzymając jeden, ściśle ustalony kurs.
Zeszły rok był dla Gnojka, najczystszego psa w Anglii, niezwykle pomyślny. Wrócił do May-Fair, gdzie wykopał spod ziemi kość papugi-giganta, którą ukrył po powrocie z Wyspy Skarbowej, i wyszukał publiczną fontannę, w której obmył swój skarb z ziemi. Właśnie w trakcie tej czynności zauważyła go pewna piękna dama - o dziwo, nieprzebrana za piratkę.
-	Popatrz, Hamlet! - zawołała. - Cóż za rozkoszna psina!
Dżentelmen (również nie w stroju morskiego rozbójnika,
ale w mundurze oficera Marynarki Wojennej Wolnej Anglii) rzucił na Gnojka spojrzenie pełne powątpiewania.
 -	Doprawdy?
 -	Och, Hamlet - zagruchała młoda damulka - przecież sam widzisz.
 -	Nic nie widzę.

 -	Spójrz, niesie w pyszczku taką śliczniusią kość - na pewno jest mądry, prawda, że jesteś mądry, piesuniu?
 -	Do diaska, Emmo - mruknął Hamlet Ellensun, trzeci oficer OWR „Złoty Dziób" - postaw go naziemię. Nie wiesz, gdzie się szwendał.
Nieoczekiwanie dla siebie mokry Gnojek znalazł się w ramionach młodej, ślicznej, ciemnowłosej damy w żółtej sukni, która tak uroczo harmonizowała z barwą jego sierści. Trzymał co prawda w mocno zaciśniętych szczękach kość, ale i tak zdołał się uśmiechnąć.
 -	Patrz! Ta bestia szczerzy na ciebie kły!
 -	Ależ skąd, Hamciu, on się do pańci śmieje, prawda? Och, jaki on słodki!
W ten właśnie sposób Gnojek znalazł się u panny Emmy Holroyal.
Wiódł życie wypełnione zbyt obfitymi posiłkami, spaniem na jedwabnych poduchach, rozpieszczaniem i głaskaniem oraz ogólnymi wyrazami zachwytu wobec jego osoby. Emma nie ustawała w wyrazach uwielbienia, Gnojek jednak zaczął odczuwać potrzebę odzyskania na powrót swego dawnego życia. I tego oto ranka, wyczuwając, jak zwykle, z zadziwiającą precyzją, że kroi się jakaś większa awantura, polizał Emmę po przyjacielsku na pożegnanie, chwycił w zęby swą cenną kość (która czekała w biurku panienki, gdzie schował ją pod nieuwagę swej pani) i wyrwał się na ulicę.
Nieczuły Gnojek! Biedna Emma. Biedny Hamlet! Pomyślcie tylko, jakich lamentów będzie musiał wysłuchać dziś wieczorem po powrocie do domu! Nie dbając jednak o to i wymachując ogonem, Gnojek pędził jak koń wyścigowy w kierunku siedziby Admiralicji.
Budynek Admiralicji wzniesiono w centrum Londynu. Ktoś na drabinie akurat polerował zawzięcie umocowane nad wejściem srebrne wiosło. Gnojek zmierzył wzrokiem wykute z piaskowca posągi egipskich sfinksów, strzegące wejścia z obu stron, podjął decyzję i z miną wyrażającą niezmierną szczodrość uniósł nogę przy sfinksie z lewej strony.
-	Hej! Tu nie wolno! - zawołał człowiek z drabiny, ale
rzecz już się dokonała.

Korzystając z tego, że drzwi się uchyliły, Gnojek wpadł do środka, przecisnął się przez gąszcz łydek w białych pończochach i wbiegł na schody. Hop, siup. Na górze zderzył się z grupą piratów. Znał ich i oni znali jego.
 -	To Gnojek!
 -	Gnojek, najczystszy pies w Anglii!
 -	Gdzieś się włóczył tym razem, powsinogo!
 -	Myślę, że obracał się w jakimś wytwornym towarzystwie! - zauważył Dirk. - Spójrzcie na tę żółtą kokardę!
Była na niego zła. Art nie czuła takiej wściekłości wobec swego męża od zeszłego roku, od czasu pamiętnej podróży na Wyspę Skarbową. Przez cały czas trwania ich miłości gniew i złość nie miały do niej dostępu. Ale teraz miała wrażenie, że Feliks zupełnie jej nie rozumie, mimo że co chwilę powtarzał, że jest inaczej. A ona? Cóż, ona też nie rozumiała jego. Sytuacja wydawała się beznadziejna.
Wściekła, myślała z goryczą: Łatwo było okazywać mi współczucie i zrozumienie dla mojej tęsknoty za morzem wtedy, gdy nie mogłam być sobą, gdy musiałam tkwić na lądzie. Ale kiedy pojawia się szansa na to, że znów zacznę żyć, jak lubię, to się już panu Feniksowi nie podoba.
Przez całą drogę do Londynu nie zamienili ze sobą nawet czterdziestu słów. W gospodzie „Pod Siedemnastoma Dębami" Feliks otworzył okno i wyjrzał na pogrążony w ciemnościach sad.
-	Warto by go namalować - stwierdził po chwili.
-	Więc lepiej tu zostań i maluj - odparła bez namysłu Art.
Położyli się. Dzieliło ich kilka cali. I dziesięć mil morskich
wzajemnej irytacji.
 -	Idę na śniadanie - oznajmiła rano Art.
 -	Ja poszukam Cuthberta - oświadczył Feliks.
I już. Oto cała ich rozmowa „Pod Siedemnastoma Dębami".
Powinniśmy byli powiedzieć jedno słowo więcej - pomyślała rozżalona Art. - Byłoby ich siedemnaście.
Ciekawe, co to mogłoby być za słowo? Kochanie? Zarazo? Przepraszam...?
Och, do chrzanu z tym.

Cuthberta i Pluskietkę zostawili w holu na dole, sami zaś z kamiennymi minami, udali się na spotkanie z eks-lordem Snargalem.
Biuro obwieszone było przedstawiającymi statki obrazami, zastawione modelami żaglowców i upstrzone fragmentami wyposażenia okrętów - kołem sterowym i liną splątaną w wymyślny węzeł żeglarski. Snargale w eleganckiej białej peruce, podniósł się zza biurka i wyszedł im na powitanie.
Art nigdy nie czuła się swobodnie w towarzystwie tego mężczyzny, mimo jego szlachetnego zachowania wobec niej i wyraźnego przywiązania do Feliksa. Noszona przez niego peruka przypominała jej dawne czasy. Przywodziła na myśl znienawidzonego ojca.
 -	Cieszę się, że przyjechaliście - przywitał ich Snargale, obejmując Feliksa i podając rękę Art. - Świetna pogoda. W „Timesie" piszą, że to „niebieskie babie lato". A w mieście jest pełno...
 -	Piratów - dokończył chłodnym głosem Feliks.
 -	Cóż, Feliksie - uśmiechnął się Snargale. - Żyj i pozwól żyć innym, jak to mówią. To moda. Minie.
 -	Zmiękłeś, sir. Pamiętam czasy, gdy wzdrygałeś się na każdą wzmiankę o piratach.
Snargale uniósł brwi.
Ach, pokłócili się o to - przemknęło mu przez myśl. - Cóż, chyba należało się tego spodziewać.
-	Gardzę prawdziwymi piratami. Ale, jak wiemy, wy i ja,
nie wszyscy piraci są nikczemnikami. Ci londyńscy, to zwykli
przebierańcy. Wojna sprawiła, że łatwiej o gorączkowe emocje.
Nikt się nie spodziewał, że Francuzi zareagują tak, jak
zareagowali. Oczywiście, nasza rewolucja jest zagrożeniem dla
monarchii Burbonów. Ich naród wciąż cierpi pod butem
arystokracji, jak dawniej cierpieliśmy my - Anglicy. To
niesprawiedliwy system i przeciwnicy francuskiego króla rosną
w siłę. Dlatego postanowił dać nam nauczkę, byśmy nie
stanowili dla francuskiej opozycji dobrego przykładu. Co
równie naturalne, naszym zadaniem jest sprawić, by plan
Francuzów spalił na panewce.

 -	Skoro pan tak mówi, sir - wtrącił bez przekonania Feliks.
 -	A ty się z tym nie zgadzasz, mój chłopcze? Feliks spojrzał posępnie na Snargale'a.

 -	Proszę o wybaczenie, ale każda wojna powoduje tak wiele zniszczenia, nieszczęść i śmierci... Uważam, że zawsze należy szukać innych metod rozsądzania sporów.
 -	A co ty byś zaproponował, Feniks? - spytała oschle Art.
-	Żebyśmy poddali się Francji i zostali kolejnym podbitym
przez nią państwem? Żebyśmy podzielili los Hiszpanii? My nie
jesteśmy Hiszpanami.
-	Cieszy mnie, że przynajmniej Art się zgadza - podjął
Snargale. - Prowadzi to do kwestii, którą muszę jej teraz
przedłożyć. Cała twoja załoga, Art, jest już na miejscu. Wszyscy
z wyjątkiem pana Uczciwego i pana Voomsa. Ale do nich
dojdziemy.
-	Proszę walić prosto z mostu - skinęła głową dziewczyna.
Feliks spojrzał na żonę z ukosa.  Wyglądała cudownie
-	odważnie i godnie.
-	Co prawda nie napisałem tego w listach do ciebie
i członków twej załogi, ale spodziewam się, że przynajmniej
ty domyślasz się, o co chodzi. Byłaś, Art Blastside, piratką.
Bardzo przebiegłą i sprytną piratką. Udawało ci się złupić
każdy statek, na jaki przyszła ci ochota. Oczywiście, działałaś
wbrew prawu i niemal trafiłaś za to na stryczek. Tak, życie
i uzyskanie łaski zawdzięczasz swojemu nieskazitelnemu
postępowaniu, no i oczywiście niebywałej odwadze i pomys
łowości swego męża.
Art zmarszczyła brwi. Akurat w te chwili nie chciała, by ktokolwiek przypominał jej o zaletach Feliksa. Snargale jednak ciągnął bez wahania.
-	Teraz, Art, Anglia chce byś się jej odwdzięczyła. Anglia
prosi, byś raz jeszcze została piratem. Tym razem legalnym
piratem. Otrzymasz okręt i załogę. I tym razem będziesz
wypatrywać tylko jednego rodzaju zdobyczy. Statków francus
kich i hiszpańskich - Snargale urwał. Oblicze dziewczyny,
uważne i zamyślone, nie zdradzało niczego. Cóż to za zdumie
wająca osoba! - Inni kapitanowie zgodzili się już przyjąć
podobne zlecenie. To przedsięwzięcie trudne i niebezpieczne,

do wykonania którego potrzeba trochę twojego szczęścia i całej twojej inteligencji. Oczywiście istnieje niebezpieczeństwo, że na morzu stracisz życie. Ta gra jest o wiele bardziej niebezpieczna niż wszystkie, w jakie grałaś do tej pory. Zastanów się. Przedyskutuj tę kwestię ze swoją byłą załogą. Na podjęcie decyzji masz czas do północy.
 -	A co, jeśli Art odmówi? - spytał szorstko Feliks.
 -	Wtedy zapomnimy o każdym wypowiedzianym tu dziś słowie.
Snargale zauważył w jego oczach łzy wściekłości. Wszyscy bowiem wiedzieli, i nie było potrzeby mówić tego na głos, że Art nie odmówi. Bardziej prawdopodobne było, że nagle zamieni się w łabędzia.
3. Statki na złom, serce jak dzwon
Zapadał wieczór. Rzeka nieopodal Chattering była szeroka i zielona. W powietrzu szybowały rozwrzeszczane mewy głośnym krzykiem oznajmiające bliskość morza. Na południowym, prawym brzegu rozłożyły się stocznie Republiki. Jaskrawe flagi powiewały nad przyciągającymi oko szkieletami na pół ukończonych statków, wokół krzątali się ludzie, powietrze przeszywał ostry dźwięk młotów. Na północnym, lewym brzegu rzeki, za molo, znajdowało się cmentarzysko okrętów. Żaglowce, które rodziły się na południowym brzegu, po latach służby kończyły swój żywot na północnym. Ze złomowiska dobiegały nieprzyjemne hałasy łamania, zgniatania i miażdżenia. Unosił się nad nim gęsty dym. Niekiedy z brzegu na brzeg przepływały łodzie. Przewoziły części dobijanych na cmentarzysku statków, które mogły być ponownie wykorzystane przy budowie nowych.
Upiorny 0'Shea, cały we łzach, stał na pokładzie holownika.
-	Och, jaka wielka szkoda, taki marny koniec tak wspa-
niałego, zwinnego okrętu o dębowym sercu! Gdy na to patrzę,
pęka moje własne...

 -	No już dobrze, Upiorny, dobrze - pocieszył towarzysza Wonsacz. - Rozchmurz się.
 -	Nigdy się nie rozchmurzę. Patrz, tam dogorywa nasz piękny „Nieproszony". A był przecież jeszcze młody. Statek w kwiecie wieku! - dodał Upiorny z oburzeniem.
 -	Ale to był piracki statek - przypomniał Peter. -I dlatego został skazany. Tak samo jak my, tylko on...
 -	Oho, oto i ona - obwieścił Dirk.
Przez pokład szła ku nim Art. Powiodła spojrzeniem po zebranych członkach swojej załogi.
-	Dlaczego pan płacze, panie 0'Shea?
Upiorny wysmarkał się w fioletoworóżową chusteczkę i wskazał palcem lewy brzeg rzeki.
-	Żaden statek nie umrze - pocieszyła go Art - póki
pamiętają o nim ludzie.
Zamilkli. Sapiący kłębami dymu holownik wiózł ich w stronę stoczni.
Feliks został w Londynie. Aktorom i Art powiedział, że ma zamówienie na obraz, który, podobnie jak portret siedzącej na Bukszprycie Art, miał stać się ozdobą Galerii Republiki. W oczywisty sposób była to wymówka. Nikt jednak nie zaprotestował. Z wyjątkiem Waltera, który próbował, ale którego Peter błyskawicznie przywołał do porządku kopniakiem w kostkę.
Należący do Admiralicji holownik dzielnie niósł ich w dół rzeki, pod dumnie powiewającą flagą Wolnej Anglii - bandera mieniła się czerwienią, bielą, zielenią, żółcią i błękitem. Wszyscy członkowie załogi Art pełni byli niepokoju. Żaden z nich nie powiedział wyraźnie, że chce wracać na morze, a co dopiero wyruszać na wyprawę przeciwko francuskim i franko-szpańskim okrętom. Żaden też nie powiedział, że tego nie chce. Tylko jeden Cuthbert oznajmił, że „całkiem mu się, choroba, ten pomysł podoba".
Upiorny wkrótce się wzruszył.
-	Ach, na Złote Dzwony Eiry - na powrót poczuć kołysanie
fal pod stopami!
Zaczął snuć wspomnienia, przypominał towarzyszom o pierwszej podróży w dół rzeki, gdy płynęli na pokładzie „Pirackiej

Kawy". Odmalował przed nimi chwilę, gdy Art zdzieliła pięścią w brodę niesubordynowanego Czarnego Majstra, wskutek czego mężczyzna stracił przytomność. Czarny Majster, który okazał się zdrajcą, zginął potem na Wyspie Skarbowej, zabiła go strzałem w plecy Mała Złociutka. Po chwili zapadła posępna, przesądna cisza.
Gnojek tymczasem węszył wśród desek i lin, z miną kogoś, kto poznaje dawniej dobrze znane rzeczy. Naturalnie zabrał ze sobą swoją kość, ale co chwila odkładał ją, by móc lepiej przyjrzeć się czemuś innemu. Pluskietka siedziała na relingu, patrząc złym wzrokiem na plujący dymem komin holownika.
Art nie o wszystkim powiedziała swym ludziom. Po części dlatego, że chciała zrobić im niespodziankę. Łajała się teraz w myślach, gdyż uznała, że był to jednak zły pomysł. Miała przecież do czynienia z dorosłymi ludźmi, a nie z małymi dziećmi. Choć nie - w pewnym sensie byli dziećmi, chłopcami, a ona była ich matką, tak jak wcześniej ich matką była Molly.
Towarzyszący im oficer sprowadził ich z pokładu holownika i powiódł przez stocznię. Ciekawe otoczenie sprawiło, że polepszyły się im humory. Jeden ze statków, wciąż pachnący świeżym drewnem i niedawno wylaną smołą, czekał na zwodowanie, mimo że nie został jeszcze omasztowany. Oficer pokazał im go z wyraźną dumą.
-	Ma nowoczesne pokrycie z miedzianych blach - wyjaśnił.
- Jest odporny na działanie słonych wód.
-	A co z naszym okrętem, sir? - spytała nagląco Art.
Przewodnik wskazał im ręką ostatni statek, wyróżniający
się szczególną gracją. Był już ukończony, w pełni omasztowany, czekał jeszcze tylko na olinowanie i żagle.
-	Och - rzuciła Art niewinnie. - Niekiepski.
 -	Prawie dokładnie taki jak nasz stary „Słoń", który stał się „Nieproszonym Nieznajomym".
 -	Nie inaczej - potwierdził oficer. - Szybki i zwinny trójmasztowiec.
 -	Tak, „Nieproszony" też był trójmasztowcem - przytaknął oczarowany Walter.
Podeszli nieco bliżej.
-	Jak dwie krople wody...

-	I bije od niego - nawet bez żagli na masztach - taka
sama wewnętrzna jasność - szepnął Upiorny. - To istna perła
wśród żaglowców.
Przeszli wzdłuż burty statku. Gnojek truchtał za nimi. Pluskietka wzbiła się nagle w powietrze i usiadła na nowym żaglowcu.
-	Cóż, ptaszysko już zdecydowało, że ta łajba jest w po
rządku.
Dotarli pod dziób. Zatrzymali się i, zadzierając głowy, spojrzeli na rzeźbę dziobową, którą znali równie dobrze jak własne odbicia w lustrze. Przesłonięta welonem, mroczna, złowróżbna postać, wyciągniętą przed siebie ręką przywoływała nieostrożnych.
 -	Przecież to rzeźba z dzioba „Nieproszonego"...
 -	Musieli ją zdemontować, zanim przerobili naszą starą krypę na zapałki.
Art przyglądała się rzeźbie. Drewniana figura pochodziła z maleńkiego stateczku reklamowego, z „Pirackiej Kawy". Dawniej przedstawiała kobietę trzymającą w dłoni filiżankę z kawą. Ale kiedy kawowy żaglowiec zatonął nieopodal Port's Mouth, damulka zgubiła filiżankę i powróciła do nich, uwalana czarnym szlamem i ciągnącymi się za nią niczym całun wodorostami z głębin oceanu. Ponieważ doskonale pasowała do pirackiego okrętu, uczynili ją symbolem „Nieproszonego Nieznajomego". Teraz wracała do nich po raz kolejny.
-	To mosiężne okucie na relingu też jest takie jak było
- rzucił niepewnie Peter.
-	Fakt. I nadbudówka... ten dziwny sęk na ścianie...
Przyglądali się żaglowcowi, coraz szerzej otwierając oczy.
Art zrozumiała, że nie może już dłużej czekać.
-	Panowie - zaczęła - muszę wam coś powiedzieć...
Urwała, bo w tej samej chwili zza pokładówki wyszedł
Ebad Vooms. Zamachał do nich takim gestem, jakby stawili się na spotkanie zaplanowane dobrych kilka tygodni temu. Zresztą może sam Ebad rzeczywiście planował je już od jakiegoś czasu. Art nie odmachała.
Przy dźwięku piszczałek weszli na pokład. Oficer z Admiralicji zaśmiał się i powiedział, że taka pompa nie jest do

końca zgodna z regulaminem, ponieważ okręt nie jest jeszcze gotowy. Uczciwy Kłamca, który także pojawił się nagle, jakby znikąd - piękny sposób wkroczenia na scenę, prawda? - zadął w gwizdek.
Jego okrągła jak księżyc twarz wyglądała jak wcielona poczciwość. On jeden nie był ubrany w piracki strój, miał za to w uszach mosiężne kolczyki.
 -	Gdzieś ty się podziewał? - zawołał poruszony Walter.
 -	Kręciłem się trochę wśród ludzi - rozpromienił się Uczciwy.
Zebrali się na pokładzie. Nagie maszty strzelały nad nimi ku górze. Pachniało solą, mydłem do szorowania desek, lakierem do drewna, metalem, smołą i farbą.
Art spojrzała na Ebada.
 -	Cześć, tato, rozumiem, że ty też kręciłeś się wśród ludzi?
 -	A gdzie indziej miałem się kręcić?
 -	Zawsze byłeś chodzącą tajemnicą.
 -	A mimo to podzieliłem się z tobą najpiękniejszym z moich sekretów.
 -	O tobie i mamie. Tak. Ten był najpiękniejszy.
Piraci przechadzali się po pokładzie, odmierzali go krokami, nawoływali się. Oficer z Admiralicji spacerował wraz z nimi.
 -	Czy oni się jeszcze nie domyślili? - zaciekawił się Ebad.
 -	Chyba już tak - odpowiedziała Art. - Spójrz, Walter tańczy. Gnojek pobiegł od razu do kambuza. Pete pognał za nim....
 -	Ebad! Przecież to ten sam statek! Nasz „Nieproszony" we własnej osobie!
 -	Tak, wyczyścili go i odnowili, co tylko się dało - wyjaśniła Art. - Poza tym dostaliśmy miedziane wzmocnienia kadłuba, a gdyby się panu, panie 0'Shea, zechciało policzyć działa...
 -	Dwadzieścia dwa! - krzyknął Peter, wysuwając głowę z włazu. - Dwa na rufie, po dziewięć z boku i...
 -	Dwa na pokładzie. Dokładnie dwadzieścia dwa - przytaknęła skinieniem głowy Art. - Będziemy potrzebować większej załogi i kilku nowych, wyszkolonych kanonierów. Wiesz, dokąd to wszystko zmierza? - spytała Ebada.

Upiorny wyrecytował rymowankę.
„Och, korsarskie życie piękne! Top Francuza, niech ja pęknę! Top go raz i zatop dwa! Parlewusy, ja wam dam!"
 -	Z powrotem na morze, Art. Tam to nas prowadzi - potwierdził Ebad. - Tam, gdzie czujesz się najbardziej szczęśliwa. Jak przyjął to Feliks?
 -	Jak cios w szczękę.
 -	Spróbujesz go jeszcze przekonać?
-	Jeśli o mnie chodzi, to może robić, co chce.
Pluskietka zatrzepotała skrzydłami i sfrunęła na spotkanie
wybiegającego z kambuza Gnojka. Pies dał spokój swojej kości i oba zwierzaki radośnie skoczyły sobie do gardeł. Wybuchła jedna z ich tradycyjnych serdecznych bójek. Sierść i pióra wirowały w powietrzu wszędzie dokoła.
 -	Ja tego nie robię tylko dla siebie - dodała Art. - Zresztą, na morzu wszyscy będziemy szczęśliwsi, prawda?
 -	Może tak - mruknął Ebad - a może nie.
 -	A do czego innego się nadajemy? Może tylko do występów na scenie. Ale teraz, kiedy poznaliśmy już smak prawdziwych przygód... Dirk i Wons próbowali odtworzyć przedstawienie o Piratice. Razem z Waltem i Petem. Nie do końca im się udało. A ty, Uczciwy i Gnojek - zniknęliście. Popatrz na Upiornego. Jest wniebowzięty.
 -	A przynajmniej tak mu się wydaje.
 -	Cóż - Art wzruszyła ramionami. - Jest jeszcze coś. I nie myślę teraz o wojowaniu z Francuzami ku chwale ojczyzny.
Oblicze Ebada przez cały czas wyglądało jak wykute z kamienia. Art także potrafiła doskonale maskować swe myśli i uczucia. Podejrzewała, że nauczyła się tego od niego w dzieciństwie, gdy razem z nim i Molly pływała po morzach, lub nieco później, wtedy gdy występowali w teatrze. Nie było więc sensu boczyć się na niego z powodu tej skrytości.
-	Chodzi mi o Wyspę Skarbową - wyjaśniła.
Oparci o reling, spoglądali na zielone fale Tamizy.

 -	Wszystkie mapy... - przypomniał Ebad - oddaliśmy morzu.
 -	Morze zabiera, a potem oddaje. Tak działo się z klejnotami i monetami, które znaleźliśmy na plaży. Dlaczego nie miałoby wyrzucić naszych map?
 -	Fakt, dlaczego nie - mężczyzna powtórzył jak echo.

 -	Arty, na to samo mógł wpaść każdy z piratów Siedmiu Mórz
 -	dodał po chwili.

 -	Na przykład Hurkon Beare.
 -	Na przykład Złociutka.
 -	Ale teraz mamy dobry okręt i dwadzieścia dwa działa. I wszystko jest legalne.
-	I trwa wojna.
Art uśmiechnęła się.
 -	Dobrze cię znowu widzieć. Powiedz mi, tato, co naprawdę robiłeś, kiedy cię nie było.
 -	Pływałem do Francji i z powrotem, razem z tym gościem w czerwonej koszuli.
Art odwróciła się gwałtownie na pięcie. Wśród stoczniowych wiat przechadzał się wysoki mężczyzna o czarnych, spiętych w długi kucyk włosach. Przeglądał rozłożone na długim stole szkutnicze narzędzia.
-	On też, tak jak ja, nie lubi Francuzów - dodał Ebad.
-	Nazywają go Dziki Michael.
 -	Czyli dla ciebie ta wojna to sprawa osobista?
 -	Pamiętaj, Art, że byłem kiedyś niewolnikiem. Anglia miała już swoją rewolucję, dzięki której odzyskałem wolność. We Francji wciąż żyłbym w kajdanach. I jest tiim wielu takich jak ja. Tak, dziewczyno, dla mnie to sprawa bardzo osobista.
W całym Chattering szkutnicy i stolarze świętowali ukończenie budowy kolejnego żaglowca. Przy stoliku w oświetlonej blaskiem lamp tawernie panowała ogólna wesołość. Wszyscy byli w świetnych nastrojach, popijali piwo. Tutaj tylko niewielu miało na sobie pirackie stroje. Pomiędzy stołami krążyły zasłyszane opowieści:

 -	A słyszeliście o tym hinduskim okręcie liniowym „Zepsuta Pakora*"? Kiedyś na Morzu Arabskim pomagałem w jego naprawie.
 -	Żaden statek nie wytrzymuje porównania ze „Złotym Dziobem". Kapitan tego żaglowca dał nieźle popalić par-lewusom przy wybrzeżu Franko-Szpanii.
 -	Powiadają, że Amer Ryka ma nowy, szybki statek, sześciomasztowiec.
 -	Niemożliwe, coś takiego nie ma prawa utrzymać się na wodzie. Sześciomasztowy okręt poszedłby na dno jak tłusty żuk!
Dziki Michael, który siedział przy stole wraz z Art i spółką, zawołał przez całą salę:
 -	Kiedyś przy wodowaniu jednego żaglowca miał miejsce taki wypadek. Statek został spuszczony po rampie, ześlizgiwał się jak należy, aż tu nagle facet, który miał go ochrzcić, uderzył kciukiem w kawał drewna i wrzasnął: „O, choroba!". Tuż po wypowiedzeniu słów: „Chrzczę cię imieniem...", no i ta łajba po dziś dzień pływa pod nazwą „O Choroba!". A trudno o zacniej szy statek.
 -	Był też taki, który nazywał się „Lilly Apsik". Podobna historia, tyle że z kichnięciem.
 -	Ja znowu słyszałem o angielskiej krypie, którą nazwano „Och, To Chyba Osa".
Inni zaczęli wołać na wyścigi.
 -	Była taka kobiecina w Grinwich, która chrzcząc okręt, zauważyła w tłumie (albo tylko tak się jej wydawało) miłość swojego życia, gościa, którego nie widziała od trzydziestu lat. No i żaglowiec nazywa się „Edgar, Czy To Ty? Och!". To „och" to dlatego, że zemdlała.
 -	Mój starszy braciszek klnie się, że widział w Indiach Błękitnych okręt o nazwie „Wiedziałem, Żeby Nie Jeść Tej Kiełbasy". Dla wygody nazywają go „WIEJK".
Na drugim końcu stołu siedział Cuthbert i pisał list do żony. Tę samą linijkę zapisał trzy razy, za każdym nieco inaczej i z innymi błędami.
Pakora - smażone warzywa w cieście - przyp. tłum.

„Moja droga Gladys, wyrószam w wielki rejs... Kohana Gladys, córz, wypływam na morze... Gladys, czeka mnie podruż".
Coś przeszkadzało mu się skupić. Nikomu jednak się z tego nie zwierzał. Wszyscy byli bardzo weseli, a przyjaciel Ebada, Dziki Michael, wydawał się bardzo porządnym kompanem, aczkolwiek w dziwnie złowieszczy, nieco niebezpieczny sposób. W towarzystwie nie było jednak nikogo, kogo Cuthbert chciałby wziąć na stronę i podzielić się niedającymi mu spokoju chmurnymi myślami.
A pojawiły się w chwili, w której ujrzał na dziobie odnowionego „Nieproszonego" starą rzeźbę. Przedtem sobie tego nie skojarzył. A teraz było mu głupio. Zapewne bez sensu sobie to wymyślił. Zaczynał też żałować, że usłyszał w gospodzie w Twochurch tę historię. Nigdy dotąd nie skojarzył rzeźby z czarnym okrętem, który razem z Tinkym widzieli na horyzoncie w Zatoce Smoczej. Za to wydawało mu się niezwykle ważne, by opowiedzieć Art o Goliacie i Mary Szatan. Z powodu okropnej córki Goliata, z powodu Złociutkiej.
Z jakiegoś niezrozumiałego powodu, prawdziwego albo urojonego, „Wdowa" rzucała na nich długi, czarny cień. Go więcej, miał wrażenie, że cała ta historia związana jest z ich przeszłością.
A wszystkie te myśli dręczyły go dlatego, że rzeźba dziobowa „Nieproszonego" bardzo przypominała wdowę. Opatulona woalem, z wodorostami we włosach, zwiewna jak czarny żaglowiec... Nie podobało się Cuthbertowi, że ich rejsowi towarzyszyć będzie taki złowróżbny omen i to bez względu na to, czy wyruszą walczyć z Francuzami, czy też szukać zaginionych map skarbów. Niemniej jednak czuł, że nie może o tym opowiedzieć towarzyszom. Wiedział, że aktorzy i żeglarze to bardzo przesądni ludzie.
Cuthbert zauważył, że Dziki Michael przygląda mu się bacznie swymi czarnymi oczyma. Spojrzenie nie było szczególnie dzikie ani nieprzyjazne; a jednak nie do końca godne zaufania. Skinął głową towarzyszowi i na powrót pochylił się

nad listem. „Kohana Glad, spadam" napisał zamaszyście i jeszcze bardziej zamaszyście się podpisał. Ani przez chwilę nie pomyślał, że ta wiadomość może małżonkę zdenerwować.
-	Co ty masz na sobie? - spytała Art, wchodząc do ich
pokoju gościnnego w siedzibie Admiralicji.
Feliks ubrany był - jak na niego - zupełnie niecodziennie. Miał na sobie strój pirata. Bardzo bogaty strój. Krzykliwie szkarłatny płaszcz, podartą koszulę z koronkami, bryczesy z przypasanym mieczem, pas z nabojami, sztylety, pistolet, klejnoty i wisiory, a jedno oko przesłonił sobie przepaską - taką jakich Art aż nazbyt wiele widziała dzisiejszego wieczora na ulicach Londynu.
Albo taką, jaką nosił... Czarny Majster.
-	Jak to? Przecież dobrze wychowany i modny morderca
nie może w dzisiejszych czasach nosić nic innego. No,
może nie przepaski - wyjaśnił Feliks, zdjął opaskę i rzucił
ją na stół.
Było już późno, prawie pierwsza w nocy. Art wróciła właśnie z kilkudniowego wypadu do Chattering. On także był przez ten czas zajęty.
 -	Dlaczego kupiłeś sobie te ubrania? - dociekała Art.
 -	Dlatego, że będę je nosił, kiedy wyruszymy na twoją czarowną morską przejażdżkę.
 -	Rozumiem, tyle że ty z nami nie płyniesz.
 -	Ależ płynę.
 -	Nie, nie płyniesz.
 -	Och, wierz mi, nie uśmiecha mi się to ani trochę, ale, tak czy inaczej, popłynę.
 -	Mnie może by się to nawet uśmiechało, ale nie płyniesz. Myślisz, że mogłabym się na czymkolwiek skupić, kiedy będziesz mi się plątać pod nogami? Przecież walczyć nie będziesz, a na statku z trudem odróżniasz kadłub od kotwicy.
 -	Właśnie dlatego będę musiał się tego wszystkiego nauczyć. Zresztą już trochę umiem. Bóg jedyny wie, ile się na to wszystko ostatnim razem napatrzyłem.
 -	Ostatnim razem, sir, byłeś mi kulą u nogi. Nie mogę podjąć takiego ryzyka. Ta wyprawa jest zbyt niebezpieczna.

Nieprzesłonięte opaską oczy dziewczyny płonęły żywym ogniem.
 -	A myślisz, że mnie się podoba, kiedy ty ryzykujesz? Za kogo mnie masz? Myślisz, że ty będziesz narażać życie, a ja spokojnie będę siedział w domu, na przemian drzemiąc i malując? Że nie będę się zamartwiać twoim losem?
 -	Och - z Art jakby uszło powietrze. Odwróciła się do męża plecami. - Nic mi się nie stanie, Feliksie. Będę bezpieczna.
 -	Płynę z wami.
 -	Nie, ty nie byłbyś tam bezpieczny.
 -	Nie? A pamiętasz może kto cię ściągnął z tego sakramenckiego szafotu?
 -	Ty znowu o tym. Nie używaj wspomnień do kłótni ze mną. Cicho bądź. Uspokój się i koniec.
Stali w milczeniu. Upływały kolejne minuty.
-	Dajmy spokój, Art - odezwał się cicho Feliks. - Serce
mi pęka. Pokłócimy się na ten temat rano, dobrze?
Położyli się do łóżka, pożegnali krótkim, zimnym pocałunkiem i znów odwrócili do siebie plecami, rozdzieleni wojną i Siedmioma Morzami, a także zupełnie innymi pomysłami na życie.
3. Na Skraju
W niewielkich gabinetach, upiększonych złotymi ozdobami, oraz w tonących w mroku, większych salach toczyły się bezustanne dyskusje prowadzone przez członków rządu Republiki. Papiery przechodziły z ręki do ręki, dokumenty pieczętowano i rozpieczętowywano. A wszystko po to, by nadać Art Blastside i jej okrętowi odpowiednie pełnomocnictwa, z którymi miała wyruszyć na morze, aby spełnić swój patriotyczny obowiązek.
Wszyscy członkowie załogi rozjechali się, by przed rejsem uporządkować swoje sprawy. Art z Feliksem wrócili do swego domu na Ognistych Wzgórzach. Tym razem nie zatrzymywali się na noc. Jechali bez postojów.

Art przyglądała się swojemu śpiącemu w kołyszącym się powozie mężowi. Na jego piersi siedziała - również pogrążona we śnie - Pluskietka. Ptak unosił się i opadał w rytm oddechów Feliksa.
Ależ to melancholijny widok - pomyślała Art. - Dobrze, że chociaż papuga jest dla niego dobra.
Piraci-aktorzy, wyjąwszy Ebada, byli w znakomitych nastrojach - albo udawali. Z pewnością każdy z nich chciał się wyrwać z szarzyzny życia i uciec od kolejnych, nękających ich porażek. Po ułaskawieniu żadnemu z aktorów nie wiodło się. Jako tako zarabiał tylko Cuthbert - dzięki przemytowi. A Ebad? Cóż, on przeżył swoją tajemniczą przygodę z Dzikim Michaelem.
Art nie była pewna, co myśleć o nowym towarzyszu. Silny i przystojny. Był duszą towarzystwa i błyszczał na imprezach. Rozśmieszał ich dowcipami, opowiadał ciekawe historie. Ale był też niebezpieczny. Art widziała to wyraźnie. „Martwił" przecież Francuzów, czyż nie? Cóż, ją także. Przynajmniej trochę. Jakiś czas temu zapytała o niego Ebada. Było to drugiego wieczora w Chattering, kiedy wybrali się nad rzekę.
 -	Ebad, czy ufasz w stu procentach Dzikiemu?
 -	Nie, ale o kim można powiedzieć, że ufa mu się w stu procentach?
 -	Posłuchaj, tato, nie chcę żebyś zadawał się z ludźmi, którzy wpędzą cię w kłopoty, a potem zostawią na pastwę losu.
Ebad roześmiał się.
 -	Istna Molly! Na Gwiazdę Polarną! Czasami mówisz zupełnie jak ona.
 -	Oczywiście, mama też by chciała, żebyś był ostrożny.
 -	Nie, Arty. Nie możesz zamknąć mężczyzny w klatce. Kobiety zresztą też nie. Molly rozumiała to lepiej niż większość ludzi. Każdy robi w życiu to, co może i musi.
Dziki Mike pochodził z dobrego domu. Jego ojciec był bogatym eks-lordem, a matka znaną i wpływową damą. Mieszkali w wielkim domu nad urwiskiem, tyle że na południowo-wschodnim wybrzeżu, w pobliżu ujścia, w miejscu zwanym Skrajem. Za niecały miesiąc do zatoki w pobliżu ich

rezydencji miał zawinąć „Nieproszony Nieznajomy". Ze Skraju było już blisko do Francji, cały obszar patrolowała marynarka wojenna.
 -	Oglądałam mapę morską tamtej okolicy - powiedziała Art. - Pokazał mi ją Snargale. Niecałe trzy mile od brzegu jest tam niezwykle zdradliwy podwodny grzbiet.
 -	Płycizna Pechowców. Wiele pięknych żaglowców poszło tam w drzazgi. Dzięki niemu Francuzi trzymają się z daleka. Ale ja pływałem po tamtych wodach już wiele razy. Wystarczy mieć dobrą mapę i wszystko idzie jak z płatka.
 -	Czy pływałeś tam z Michaelem? - spytała Art, zupełnie jakby poczuła się zazdrosna.
Ale zaraz potem Ebad pokazał jej nowe, wybudowane w Chattering, okręty. Czekały w gotowości na rzece. Rozmowa popłynęła innym kursem, poganiana innymi wiatrami. Art nie wróciła do tematu.
Ebad powiedział, że popłynie z nimi na pokładzie „Nieproszonego". Może jednak wolałby nadal podróżować z Michaelem? Nie kłopocz się tym - napomniała się Art.
Po dotarciu na Skraj kapitan Blastside i jej oficerowie mieli zwerbować dodatkowych żeglarzy.
Pędzący do domu powóz trząsł, za oknami przesuwały się zalane księżycową poświatą pola i zabudowania. Art spróbowała zasnąć równie spokojnie jak Feliks i Pluskietka. Nie mogła.
Po raz pierwszy zaczęła poważnie się zastanawiać, czy nie popełnia wielkiego błędu. Ale odepchnęła od siebie te wątpliwości. Przecież właśnie takiego życia pragnęła. Takiego, jakie miała już niedługo wieść.
-	Życz mi powodzenia, mamusiu - szepnęła w noc.
Gdy dotarli do domu, rozpoczęły się przygotowania i pakowanie. Art poszła do stajni i pożegnała się z Bukszprytem. Nakarmiła wierzchowca jabłkami i obiecała mu, że Badger będzie często i regularnie na nim jeździć. Była przekonana, że koń o niej zapomni.
-	Gdybyś był psem lub kotem, zabrałabym cię ze sobą,
przyjacielu.
Ale Bukszpryt z dezaprobatą potrząsnął swoim szlachetnym łbem.

Gdy następnej nocy udało się jej zasnąć, przyszedł do niej zły sen. Widziała, jak „Nieproszony Nieznajomy" odważnie wypływa z zatoki na Skraju i natychmiast roztrzaskuje się na Płyciźnie Pechowców. Maszty i żagle pękały, darły się i spadały, deski kadłuba trzeszczały, czarne morze wdzierało się do wewnątrz. Dirk krzyczał, że zniszczył sobie paznokcie. Z jakiegoś niezrozumiałego powodu na brzegu stała Mała Złociutka Dziewczynka, za nią wznosiły się wysokie klify. Wydawała się przy nich maleńka jak szpilka, a jednak jej zwycięski uśmiech widać było niezwykle wyraźnie.
Art obudziła się, przeszył ją dreszcz. Otrząsnęła się. Przecież będą mieć pilota, który bezpiecznie wyprowadzi ich z zatoki. Będzie z nimi też Ebad Vooms. Głupi dziecinny sen.
„Nieproszony Nieznajomy" - okręt, który przeszedł tak wiele, był przecież niezniszczalny, sprzyjało mu szczęście. Tak jak jego kapitanowi w spódnicy.
Art i Feliks nie spierali się już ani nie kłócili o nic. Wydawało się, że oboje zaakceptowali stanowisko drugiej strony. Zachowywali się wobec siebie uprzejmie. A nawet rozmawiali o głupstwach... o pogodzie, jedzeniu...
Art planowała, że przechytrzy męża, wymknie się dzień wcześniej i ucieknie na swój żaglowiec. Początkowo członkowie jej załogi nazywali Feliksa swym szczęśliwym talizmanem, mimo że miał zamiar wydać ich w ręce sprawiedliwości. Potem jednak zrezygnował i stanął po ich stronie. No i uratował ją od stryczka. Czego nie omieszkał często jej przypominać.
Aktorzy Art wciąż Feliksa kochali.
Bo wart był tej miłości.
Ale ona tak bardzo nie chciała, by z nimi wyruszył.
Tamiza płynęła mniej więcej na wschód, w kierunku morza - mijała Grinwich, Rottenhythe i port w Till-We-Bury, którego fort obsadzili żołnierze Republiki. Działa szczerzyły swe paszcze ku morzu, okręty stojące w zatoce były w pełnej gotowości. Nieco dalej rzeka otwierała się niepokojąco szerokim ziewnięciem. Jeszcze dalej falowały wody Kanału Wolnej Anglii i cieśniny Dover.

Tam Anglia chroniona była białymi jak gołębice klifami. Jak kredowe zamki wznosiły się, ich blade oblicza, zalane letnim słońcem lśniły oślepiająco. To właśnie pomiędzy nimi znajdował się Skraj, a nieco w bok ląd uginał się, tworząc głęboką Zatokę Skraju. Zatokę, w której okrętów wojennych pływało tyle ile ziarenek ryżu w zupie pomidorowej.
Miasteczko Dobry Interes było prawdziwą regionalną metropolią. Także i tu dotarło pirackie szaleństwo. Ludzie wariowali tak samo - albo jeszcze bardziej - niż w Londynie. Art wjechała do miasta anonimowo, nierozpoznana przez nikogo, co nie byłoby możliwe w stolicy ani w Port's Mouth.
W oczekiwaniu na „Nieproszonego", który płynął z Chat-tering, kapitan Blastside i jej piraci wynajęli pokoje „Pod Niebiańskim Wieprzkiem" i rozpoczęli rekrutację.
Do gorącego, zalanego słońcem pokoju w gospodzie wlewali się, wtaczali, wkraczali smagli łotrzykowie, którzy przez wiele lat żeglowali na tym czy innym statku. Pojawiali się także ludzie, którzy nigdy jeszcze nie byli na morzu, ale usłyszeli o zaciągu na korsarski okręt. Tak szalona wyprawa mogła przynieść im śmierć lub opromienić ich sławą. Podobało im się też, że kapitanem jest kobieta. W większości słyszeli już o Piratice - o Art Blastside - ale nie wiedzieli, że to właśnie ona prowadzi nabór. Część z nich widziała w niej młodego mężczyznę - o wiele za młodego, by znać się na morskiej robocie. Wielu spośród mniej doświadczonych kandydatów pojawiało się w pirackim stroju. Tupali wysokimi butami, chodzili chwiejnym krokiem i wywijali kordelasami.
-	No, płotki, na Zęby Rekina, porachuję wam gnaty!
- wołali. - Na Dywanik Pana Boga! Wypalimy Francuzów
w fajce na śniadanie!
I tak dalej.
Art przyglądała się wszystkim bardzo uważnie.
 -	Z kim pływałeś wcześniej? - pytała zazwyczaj.
 -	Ach, na Daleki Wschód, do bajkowego Kataju, a potem na wyspy Kanadii...
 -	Pytałam z kim.
 -	Z kim? Emm... no... z kapitanem Hume. Właśnie tak.

 -	Nie słyszałam o takim kapitanie. Marynarka Wojenna, kupiec czy pirat?
 -	Czy byłeś już kiedykolwiek na morzu? - pytał Ebad Vooms, świdrując spojrzeniem oczy kandydatów (albo jedno oko, jeśli delikwent nosił na drugim przepaskę).
 -	Ależ oczywiście...
 -	... że nie - kończyła Art. - Cóż, my potrzebujemy doświadczonych ludzi. To nie będzie niedzielna wycieczka.
Prawdziwe wilki morskie często okazywały się równie do niczego.
 -	Tyś jest damulka, nie? Nie nawykłym do tego. Nie wytrzymam z kobietką na pokładzie. Mewy to baby, kotwica to baba, fregata też baba. Trochę was za wiele na jednym statku.
 -	Ma pan rację, sir - odpowiadała Art. - Jest nas już zbyt wiele i pan się nie zmieści. Tam są drzwi. Żegnam.
Niektórzy próbowali zgrywać twardzieli.
-	Przeca pływam od swojego czwartego roku na tej ziemi
i żaden kapitan nie będzie mi mówić, co mam robić, a co nie.
 -	Zupełnie słusznie, nie będę. Tam są drzwi. Miłego dnia. W południe Art wstała zza stołu i przeciągnęła się.
 -	Prawdziwy zalew durniów.
Feliks, który nie uczestniczył w werbunku, dołączył do załogi w porze obiadu. Obsługujące klientów tawerny dziewczyny, przebrane (gorzej lub lepiej) za piratki, natychmiast zaczęły się wokół niego uwijać (Każda kobieta z dumą i ochotą ustrzeliłaby go dla siebie. Wszystkie, poza Art, byłyby szczęśliwe, gdyby okazał im zainteresowanie.)
-	Podaj mi chleb, proszę - rzuciła Art.
Feliks podał żonie pieczywo. Nawet na siebie nie spojrzeli.
 -	Z tych łapserdaków z dzisiejszego ranka nadałoby się jakichś pięciu. No, może jeszcze jeden by się znalazł, ale...
 -	Masz na myśli tego młodziutkiego chłopaka w jedwabnym płaszczu? - spytała Art.
 -	Tak, właśnie jego. Tego młodzieniaszka. Przedstawił się jako Bell.
 -	Pamiętam - przyznała Art. - Też na niego zwróciłam uwagę. Ale on nigdy wcześniej nie był na morzu. Założę się, że jego ręce...

 -	Były gładkie, czyste i z nienagannie zadbanymi paznokciami.
 -	Nawet nasz Dirk zacząłby się wstydzić, gdyby zobaczył jego dłonie.
 -	Oj, Art - mruknął Ebad - wydawałoby się, że ze wszystkich ludzi na świecie ty akurat powinnaś się była domyślić.
 -	Czego domyślić?
 -	Tajemnicy pana Bella. Pan Bell jest dziewczyną.
 -	Dziewczyną - powtórzyła Art równie spokojnie jak przed chwilą. - Rozumiem.
 -	W korytarzu czekała jeszcze jedna, ale zanim do nas weszła, pojawiła się jej matka z potężnym wałkiem w garści. Wyszły raczej pospiesznie.
 -	Nie wydaje mi się - zauważyła Art - żeby istniał jakiś powód, dla którego nie mogłaby z nami popłynąć kobieta. Moje ręce też były miękkie, zanim zaczęłam pracować na pokładzie. Nigdy też wcześniej nie pływałam. Poza jednym rejsem w dzieciństwie.
 -	To prawda, Arty.
 -	Ponadto ona na pewno nie miałaby nic przeciwko służbie u kapitana-kobiety.
 -	Niewielu miałoby cokolwiek przeciwko wypłynięciu w morze z Piratiką - odezwał się cicho i posępnie Feliks. - Dlaczego nie chcesz się ujawnić?
 -	Bo nie taki jest mój plan. Tę tajemnicę poznają dopiero na morzu.
 -	Gdyby ogłosiła, kim jest, zgłosiliby się do nas wszyscy, którzy choć raz założyli pirackie przebranie - zauważył Ebad rzeczowo.
Po południu pojawiło się trzech kanonierów z pewnym doświadczeniem wojennym. Podobnie jak Glad Cuthbert zostali dawno temu porwani przez franko-szpańskich piratów, a potem uwolniły ich załogi angielskich niszczycieli, na których do tej pory służyli. Teraz jednak -jak zgodnie twierdzili - spodobał im się pomysł pływania na okręcie wojennym i pirackim jednocześnie. Niedługo potem przybył marynarz, który wcześniej pływał na pokładzie kupieckiego żaglowca „Słoń". Ukłonił się dwornie przed Art.

-	Tak sądziłem, że to będziesz ty, pani - oznajmił. - Wiem
też, że „Nieproszony Nieznajomy" to „Słoń", tylko prze
chrzczony po tym, jak odebrałaś go kapitanowi Boltowi pod
Port's Mouth. Służyłem u Bolta i muszę przyznać, że durniej-
szego turbota w życiu nie spotkałem. Piękny był to widok, gdy
na nas napadliście. Tym bardziej, że nikomu włos z głowy nie
spadł, tylko kapitanowi twoja papuga kupę na kapelusz zrobiła.
Jak ja się wtedy śmiałem. Ale w duchu, rzecz jasna, bom
musiał udawać, że łkam z wściekłości. Nigdy tego radosnego
dnia nie zapomnę.
Art zmrużyła powieki i przyjrzała się mężczyźnie uważniej.
 -	Rozumiem. Podobało ci się, kiedy napadliśmy na wasz statek - podsumowała. - Ale czy to wystarczający powód, by chcieć z nami pływać?
 -	Och, tak. Ja go uwielbiałem. Ten statek, znaczy się. To była - jest - bardzo zacna łajba. I ma więcej szczęścia niż minoga, która wywinęła się z sieci.
 -	A czym się zajmowałeś na pokładzie?
 -	Jestem cieślą okrętowym, kapitanie. Nazywam się Bagge, Oskar Bagge. I oczywiście umiem trzymać język za zębami. Nikomu nie zdradzę, kim jesteś.
Wieczór nadszedł w asyście zielononiebieskiego zmierzchu. Zatokę obsypały światełka gwiazd. Zapłonęły uliczne latarnie. Załopotały flagi z czaszką i piszczelami, którymi udekorowana była cała okolica. Znad morza powiał lekki wietrzyk.
Pod osłoną ciemności zmierzał ku zatoce zgrabny statek. Zakotwiczył w pewnej odległości od brzegu. Dokładnie nad jego głównym masztem oślepiająco zamigotała samotna planeta - Wenus.
Dziewczyna zauważyła żaglowiec z okna gospody.
„Nieproszony Nieznajomy", olinowany już jak należy, przesłonięty obłokami żagli, zawisł między niebem a morzem, jakby nie ważył ani grama. Prześliczna zjawa. Był po prostu piękny. Art cieszyła się, że doczekała chwili, gdy mogła ujrzeć swój żaglowiec w pełnej krasie.
To właśnie jego kocham naprawdę - pomyślała, czując skurcz serca. - Nie moją przecudną mamę Molly, nie mojego przybranego, skrytego tatę Ebada ani nie mojego znakomitego

małżonka pana F.  Nie.  Kocham mój  statek.  Witaj,  „Nieproszony"!
Dziki Michael pojawił się ponownie następnego ranka. Żwawo wszedł do „Pod Niebiańskim Wieprzkiem" i ukłonił się Art z fantazją.
 -	Dzień dobry panu. Z pewnością nie zechce się pan zgłosić na ochotnika do mojej załogi?
 -	Niestety nie, pani Blastside-Feniks. Przychodzę za to z zaproszeniem na wyżerkę w moim rodzinnym gnieździe.
Art poczuła się dziwnie.
 -	Taki dom zawsze warto odwiedzić - zauważył Ebad. - Jak się miewa twoja urocza mateczka, Dziczku?
 -	Wyśmienicie. Kucharz też nie zapomniał, co potrafi.
 -	Czyli jak? Idziemy? - spytała Art.
 -	Poza moją rodzinką - rzucił ponuro Michael - będzie tam jeszcze facet mojej młodszej siostrzyczki. Myślę, że chciałabyś go poznać. To wschodząca gwiazda naszej marynarki. Dokładnie dzisiejszego ranka został mianowany kapitanem OWR „Złoty Dziób".
Art przekazała zaproszenie reszcie załogi i mężowi.
-	To ważna i wpływowa rodzina, ci Holroyale. I, na
Szczurze Tatuaże, leżą na pieniądzach.
Wszyscy ubrali się w swoje najlepsze stroje. Art nie pokłóciła się z Feliksem, który także wdział swój najlepszy piracki strój. Skomentowała tylko słodziutkim głosem:
-	A ten drugi kolczyk gdzie chcesz sobie włożyć? W ucho
czy może w nos?
Położona wysoko na kredowobiałych klifach Dover rezydencja rodziny Holroyal okazała się pałacem. Otaczały go ogrody, schodzące łagodnie w kierunku pól, lasów i sadów. Gdy Art z Feliksem wysiedli z powozu, z koron drzew niczym kartacze wystrzeliły białe ptaki. Z domu wybiegło duże płowe zwierzę.
 -	Ale ładny piesek... - zaczął Upiorny.
 -	Śliczne ma futerko - dodał Walter.
 -	Mam tylko nadzieje, że się na mnie nie rzuci, bo wtedy moje futerko już nie będzie takie śliczne - mruknął Dirk

I wtedy odezwał się Cuthbert, który stał obok, dzierżąc pod pachą swoją lirę korbową.
 -	Hmm, bracia, to nie jest pies....
 -	To lew - przyznała mu rację Art.
Mały bezgrzywy lew właśnie do nich dobiegł. Zamachał grubym ogonem i skoczył na Waltera, wyciągając naprzód potężne łapy. Walter przewrócił się i przeraźliwie krzyknął. Peter ruszył mu na pomoc. Gnojek niezwłocznie umknął w stronę najbliższych drzew. Cuthbert dobył pistoletu i zaczął szykować się do strzału. Dirk wepchnął Wonsacza za siebie, a Wonsacz wepchnął za siebie Dirka. Zaczęli się wzajemnie chronić tak zawzięcie, że aż splątali się w węzeł.
-	To naprawdę lew? Taki jak w Afrykraju? - jęknął
zdumiony Upiorny. - Na Pięty Węgorza...!
Ebad tylko westchnął.
Uczciwy, który do tej pory trzymał się z tyłu, spokojnie wystąpił naprzód, przykucnął i zawołał lwa do siebie. Zwierzę podeszło. Zaczęli się witać.
 -	Jest oswojony - zrozumiał Peter. Uczciwy głaskał drapieżnika po głowie.
 -	On po prostu nie wie, że jest lwem - wyjaśnił.
-	Tak, chyba myśli, że jest psem - dodał niepewnie
Upiorny.
Pluskietka, która na czas szarży dzikiego zwierza usadowiła się czujnie (a może raczej lękliwie?) na głowie Art, odfrunęła w kierunku pobliskiej altany. Gnojek majaczył w oddali pod drzewami. Był wyraźnie obrażony i nawet nie szczekał.
Lew uprzejmie przyglądał się gościom. A potem, gdy w drzwiach rezydencji pojawił się Dziki, popędził w jego stronę.
Gospodarz wprowadził ich do wyłożonego chłodnym marmurem holu (na którego posadzce niezwykle rozbrykany i rozradowany lew ślizgał się jak na łyżwach).
Państwo Holroyalowie okazali się niezwykle mili.
Eks-lord Chryzostemis i lady Malvera przyjęli gości w ogrodzie. Starsza z córek, Kassandra, przebywała w Stratt--Ford, gdzie z wielkim powodzeniem grywała w sztukach Szejkspira. Młodsza zerwała się nagle z głośnym wołaniem.

-	Przecież to mój pies! Mój żółty pies z May Fair! Och,
ty bezduszne psisko! Gdzieś ty bywał, diable wcielony!
Gnojek, który truchtał za aktorami, natychmiast zrobił minkę pełną poczucia winy. Swoją kość - dla bezpieczeństwa - zostawił w tawernie i teraz nie miał nic, czym mógłby odwrócić uwagę Emmy. Zawrócił więc czym prędzej i skrył między gęsto rosnącymi na grządce krzaczkami truskawek.
Także członkowie załogi Art poczuli się zakłopotani. Kolejno starali się wyjaśnić Emmie, że Gnojek taki już po prostu jest. Że ucieka i żyje własnym życiem, wmawiając podczas tych eskapad łatwowiernym ludziom, że jest biedną, bezdomną istotką, której potrzebna jest opieka, ale zawsze wraca do swoich piratów.
-	To najczystszy pies w Anglii - dodał bezradnie Walt.
W wielkich, ciemnych oczach Emmy pojawiły się łzy.
Wielkie, ciemne oczy lady Malvery spoczęły na córce.
-	Proszę, Emmo, nie lamentuj. Co sobie Hamlet pomyśli?
Przecież on się spodziewa, że płakać będziesz wyłącznie
z radości na jego widok.
Podano posiłek. Szampan, brzoskwinie.
W zielonych koronach drzew buszowały białe gołębie. Ich stadka na gałęziach wyglądały jak śnieżne czapy. W powietrzu unosił się zapach morza, słychać było ptasie gruchanie i pomruki lwa. Gnojek ponuro posapywał w truskawkach. Pluskiet-ka lustrowała stół. Nikomu to nie przeszkadzało.
W ogrodzie było bardzo przyjemnie, ale Art ani na chwilę nie traciła czujności. Przeczuwała, że nie wolno ufać żadnemu z Holroyalów.
Chwilę później niepokojący krzyk zburzył spokój popołudnia. Zabrzmiał tak, jakby ktoś ostrzegawczo zawołał od strony domu, a potem ruszył hałaśliwie wzdłuż linii drzew. Gołębie zerwały się z gałęzi.
 -	Kolejny lew! - zahuczał Upiorny.
 -	Nie, tym razem to małpa. Bez wątpienia. Patrz! Kołysze się na konarach!
 -	A może to jeden z tych ludzi-psów z Mada Gaszkaru...
 -	Lemury, tamte nazywały się lemury - poprawił Wonsacz.

A wtedy pomiędzy drzewami - poruszając się z drzewa na drzewo, kołysząc się na rękach i skacząc z konaru na konar
-	ukazał się szczupły młodzieniec. Dotarł do gałęzi znajdującej
się najbliżej stołu i wesoło zawołał:
 -	Hamlet Ellensun panienki Emmy właśnie zajechał.
 -	Doskonale, dziękuję ci, Luz - odpowiedział eks-lord Chryzostemis (dla przyjaciół Chryz).
 -	Luz? Czy ja dobrze słyszałem? Ten małpi chłopak ma na imię Luz?
Luz zakołysał się na ręku i zniknął wśród drzew, pogwizdując jakąś przedziwną melodię.
Tymczasem na ścieżce pojawił się idący w ich stronę elegancki młody mężczyzna w mundurze kapitana Marynarki Wojennej. Kapelusz trzymał w ręku.
Dziki Michael przedstawił go Art i jej piratom. Hamlet przyjrzał się gościom, nie kryjąc ciekawości. Potem zwrócił się do Emmy.
 -	Dlaczego płaczesz? - spytał.
 -	Z radości - syknęła wściekle.
Hamlet usiadł i zjadł solidny, spóźniony obiad. Członkowie rodziny jeden po drugim odchodzili, by „czegoś dopilnować" albo żeby „coś przynieść". Także piracka załoga udała się a to do sadu, żeby sprawdzić jakość jabłek, a to do kuchni, by popróbować świeżego cydru. Emma z matką odpłynęły przez morze zielonej trawy w kierunku domu. Dziwnym trafem udali się z nimi Walter i Peter.
Tak więc Art, Feliks i Ebad zostali w ogrodzie z Dzikim Michaelem i kapitanem Ellensunem.
 -	Zręcznie wyreżyserowane przyjęcie - zauważyła Art.
 -	Państwo Holroyal są wcieleniem taktu - zgodził się Hamlet. - Ten żółty pies w krzakach chyba nazywa się Gnojek? Tak mi się zdawało, że słyszałem. Mam wrażenie, że może ugryźć...
 -	Wielu z nas ma podobne wrażenie, sir - odparła Art.
-	Ale proszę mi powiedzieć, o co tu właściwie chodzi?
-	Lepiej wyłóżcie kawę na ławę, panowie - mruknął
Ebad. - Moja córka nie da się wodzić za nos.

Pluskietka zamachała swymi jaskrawo ubarwionymi skrzydłami i zaskrzeczała.
 -	Miedziaki-przynęciaki!
 -	Przynęciaki? - powtórzył Hamlet. - Cóż, niewykluczone. Ale po pierwsze... - spojrzał Art w oczy spokojnym, pełnym barw morza wzrokiem. - Po pierwsze, trzeba ci wiedzieć, kapitanie Blastside, że znamy twój plan.
Dziewczyna milczała. Także Feliks nie odezwał się słowem.
-	Wiadomo nam - ciągnął Hamlet - iż zamierzasz prze
mknąć się przez linię Francuzów i płynąć do Mada Gaszkaru,
a stamtąd na wyspę, zwaną powszechnie Wyspą Skarbową
-	dokończył, splótł ręce na brzuchu i umilkł. Czekał.
 -	Skąd ten pomysł? - przerwał ciszę Feliks. - Przecież nie znaleźliśmy na tej wysepce żadnych skarbów. Wszyscy to wiedzą. Nawet śpiewają o tym piosenki.
 -	Czyżby? - Hamlet uśmiechnął się znacząco.
 -	Kapitanie Ellensun - podjęła Art. - Wydaje mi się, że rząd Republiki dał się ponieść złudnej nadziei. Na tej wyspie nie zostało nic poza pustą skrzynią. Pustą, czyli taką, jaką znaleźliśmy. Za świadków mamy oficerów naszej marynarki, którzy nas aresztowali.
Zgrabne palce Hamleta rozplotły się. Oficer wyciągnął z kieszeni małą karteczkę i zaczął z niej składać papierową łódkę.
-	Czy teraz także nic ci się nie przypomina, pani
kapitan B.?
Art rzuciła okiem na Ebada, który wzruszył ramionami.
-	Pan pozwoli, że zgadnę, sir - powiedziała dziewczyna.
-	Ktoś znalazł kilka łódek, które zrobiliśmy z map.
-	Jakżeby inaczej. Niszczyciel naszej floty patrolujący
wody w pobliżu Amer Ryk wyciągnął trzy takie. Wciąż jeszcze
przypominały kształtem łódeczki, ale wiele informacji zostało
zmytych przez wodę. U wybrzeży Indii z kolei rybacy złapali
w sieci siedem takich łódek; pięć zupełnie nieczytelnych; dwie
jednak nieuszkodzone. Kapitan sprzedał je osobom o nieusta
lonej tożsamości, ale my, rzecz jasna, i tak dowiedzieliśmy się
o tej transakcji. Wiem też o łódeczce, która wpłynęła do
Tamizy i została porwana przez budującą gniazdo gęś.

 -	Mhm - chrząknęła Art głosem płaskim jak blat stołu.
 -	Mhm. Rząd Anglii wiąże z tymi mapami wielkie nadzieje. Wojna to kosztowna sprawa, a tę, którą toczymy z Francją, musimy wygrać. Czy znane ci są słowa francuskiego króla w tej kwestii? „Zniszczę Anglię wraz z jej rewolucją. Zniszczę Anglikom przyszłość". Tak powiedział.
 -	Prowadzenie wojny to, według mnie, pańska sprawa, kapitanie Ellensun. Ja, owszem, napadnę na kilka francuskich okrętów, obrabuję je, ale potem puszczę wolno. Zna pan moje metody. Nie może zginąć ani jeden człowiek, nie zatopię też żadnego statku.
 -	A kiedy dotrzesz na Wyspę Skarbową, kapitanie Blast-side, pozbierasz wszystkie mapy skarbów, które uda ci się tam znaleźć, i wykażesz się roztropnością, przywożąc je z powrotem, by wspomóc ojczyznę. Oczywiście wraz ze swoimi ludźmi zostaniesz sprawiedliwie wynagrodzona, ale musisz pamiętać, że nasz kraj jest mocno zadłużony. Także o tym, że Anglia udzieliła ci łaski.
 -	Stryczka, sir, uniknęłam dzięki obecnemu tu mojemu mężowi i załodze.
 -	W takim razie przekażesz nam te mapy, mając na uwadze pomyślność zwykłych ludzi.
 -	No dobrze, Ham. Powiedz damie, co masz do zaoferowania w zamian.
-	Słyszeliście o Zielonej Księdze?
Znów zapadła cisza.
Ebad:
 -	Ja słyszałem jakieś pogłoski. Dawno temu, nie pamiętam dokładnie kiedy. Pełno ich krąży po tawernach, w których leje się za dużo kawy i ginu.
 -	Może to rzeczywiście plotka i zmyślenie - odparł Hamlet - a może nie. O Zielonej Księdze mówi się teraz częściej z uwagi na niespokojny czas. Właśnie w takich chwilach wszyscy chcą położyć na niej łapę. Podobno zawiera wskazówki umożliwiające odnalezienie każdego ukrytego skarbu. Tak przynajmniej mówią.
 -	Ta historyjka naprawdę brzmi niewiarygodnie - rzuciła ostro Art.

-	Tak, dziwna to opowieść. Zgadzam się. Można też
usłyszeć, że Zielona Księga stanowi własność bardzo dziwnej
osoby. Jeśli znajdzie się właściciela, znajdzie się też księgę. To
kobieta, równie nieuchwytna jak błękitny śledź.
Wszyscy patrzyli wyczekująco na Hamleta.
 -	Doszły was może słuchy o polującej na piratów kobiecie nazwiskiem Mary Szatan? Pływa na czarnym żaglowcu. Na „Wdowie". Podróżuje nie oświetlając pokładu ani jedną latarnią, zwykle w nocy. Jej statek, opleciony czarnymi wodorostami, ciągnie za sobą czarne sieci. Osobiście nigdy tego okrętu nie widziałem, ale rozmawiałem z pozostającymi przy zdrowych zmysłach, godnymi zaufania ludźmi, którzy twierdzą, że widzieli „Wdowę" na własne oczy.
 -	Ja również co nieco o „Wdowie" słyszałam - przyznała Art - i także od kogoś, komu ufam.
Hamlet pochylił się nad stołem. W wyciągniętej ręce trzymał papierową łódeczkę.
-	Co to jest, sir?
Oficer nie odpowiedział. Art wzięła złożoną kartkę. Był to zwykły kawałek papieru, na którym coś było napisane. Art rozprostowała go, a wówczas wszyscy mogli zobaczyć zapisany na nim szereg liter.
Atrament był jeszcze świeży, czarny i wyraźny. Znaki mogły zostać zapisane nawet wczoraj.
Ebad i Feliks wyciągnęli szyje, by się lepiej przyjrzeć.
(Zza drzew doleciały ich nikłe dźwięki liry korbowej Cuthberta. Ktoś się śmiał. Luz Holroyal tańczył z lwem walca.)
-	Oboje wiemy, kapitanie B., że to zaszyfrowane pod
postacią liter wskazówki. Szyfr, na który patrzycie, pochodzi
podobno z owej tajemniczej Zielonej Księgi. Miał go przepisać
jeden z... hmm... gości wdowy. Zostały po nim tylko kości,
osobiste drobiazgi i ubrania, f ta kartka, owinięta dla ochrony
wodoodpornym materiałem. Patrzcie teraz, rzecz jasna, na
sporządzoną przeze mnie kopię. Dokładną kopię.
Art po raz kolejny przebiegła oczami napis na kartce:
NBT Y A V... ... i tak dalej.

Na mapie Wyspy Skarbowej, która pozwoliła im odnaleźć skrzynię pełną map skarbów, cyfry odpowiadały literom w alfabecie. Jak jest w tym przypadku?
Z krzaków rozległo się stłumione ujadanie Gnojka. Rozbawieni ludzie wracali do stołu. Podano truskawki czerwieniące się na srebrnych paterach. Pojawiły się dzbanki ze śmietaną i tabliczki czekolady - Hamlet wstał od stołu i skinął uprzejmie głową. Michael wniósł tacę. Art zrozumiała, że rozmowa o interesach dobiegła właśnie końca.

SCENA TRZECIA
1. Pierzaści przyjaciele
-	Złociutka, jestem szczerze rozczarowany.
Sędzia Knowles spojrzał, karcąco na swoją skruszoną towarzyszkę. Rozmowa toczyła się w salonie.
 -	Czymże cię rozzłościłam, sir? - szepnęła ulegle dziewczyna.
 -	O ile sobie przypominam, naszym celem była zmiana twojego dotychczasowego życia - wliczając w to zmianę potwornych manier, których nabrałaś na morzu. Miałaś stać się porządną kobietą. A jednak wciąż nie poświęcasz kobiecym cnotom należytej uwagi. Spójrz na tę książkę z kazaniami umoralniającymi, którą ci podarowałem. Spisał ją sam wielebny Smoal, a tymczasem leży nieprzeczytana, pokryta grubą warstwą kurzu...
Złociutka ze smutkiem spuściła wzrok.
-	A to? Ten haft? Czterolatka lepiej by sobie poradziła!
Papuga okazałaby się zręczniejsza! Poza tym doszły mnie
słuchy, że widziano cię na ulicy w męskim stroju!
Złociutka pokręciła głową.
 -	Ktokolwiek ci to powiedział, sir, jest wierutnym kłamcą. Równie mocno pragnę nosić tego rodzaju ubranie, jak włożyć ci pod pierzynę gniazdo dzikich os.
 -	Cisza! Cóż to za nonsensy prawisz! Dyrdymały-kocio-pały! Na bazarze w Shepherd's Shrub widział cię w chłopięcym stroju mój własny sługa, Crabbe!
Złociutka zaczęła chlipać w zmiętą chusteczkę.

-	Cóż za nikczemna potwarz!
Sędzia zawisł nad nią złowrogo.
-	Popraw swoje zachowanie, dziewczyno. Nie dam z siebie
robić błazna. A teraz wychodzę, czekają na mnie w sądzie.
Pięciu łajdaków powędruje dziś na stryczek. Przemyśl to sobie
poważnie.
Pół godziny później sędzia siedział w zmierzającym do sądu powozie. Złociutka, podarłszy swoje kobiece stroje na drobne kawałeczki i rozrzuciwszy je po całym pokoju, włożyła wysokie buty, spodnie, koszulę i płaszcz. Potem poszła do sąsiedniego pomieszczenia - do pokoju sędziego. Z nocnego stolika zabrała srebrną i złotą biżuterię, z szafy wyjęła trzy batystowe koszule i zapasową sędziowską perukę. Ze skrytki za wiszącym nad kominkiem obrazem, której położenie nierozsądnie wyjawił jej sędzia w chwili czułości, wyjęła garść monet i banknotów oraz niewielkie pudełeczko z rubinami. Porwała jeszcze kilka innych przedmiotów i przygotowała też parę niespodzianek dla gospodarza.
Gdyby mogła zrobić dokładnie to, na co miała ochotę, zastrzeliłaby sędziego na miejscu, ale zdrowy rozsądek podpowiadał jej, że po tak przyjemnej czynności wpadłaby w poważne tarapaty. Stwierdziła, że może w przyszłości uda się jej zemścić na nim za to, co przeżyła podczas tych kilku monotonnych miesięcy. Niemal z żalem pomyślała o panu Zwierzęcym, swoim pierwszym oficerze, z którym pływała na pokładzie „Nieprzyjaciela". Tak, Zwierzak wiedziałby, jak należy postąpić z sędziulkiem. Ale Zwierzak zawisł na Drzewie Wisielców w więzieniu Oldengate. Za sprawą sędziego Knowlesa. Doprawdy, szkoda. Choć, z drugiej strony, dobrze mu tak. Wyparł się jej przecież i doprowadził do tego, że na Wyspie Skarbowej porzucili ją wszyscy jej piraci. Tylko dlatego, że ta grubaska Arty Blasty pokonała Złociutka w pojedynku - oczywiście nieuczciwym.
Pozostała jej jeszcze jedna malutka przyjemność.
Crabbe, ten, który zauważył ją idącą do kapitana Nunna w męskim stroju, o czym tak ochoczo doniósł swemu panu, dowiedział się od jednej ze służek, że Złociutka oczekuje go w salonie. Pomyślał, że dziewczyna chce mu wyrazić wdzięcz-

ność za to, że odkrył jej zachowanie i wyjawił sędziemu. Przecież właśnie tego rodzaju występków chciała się oduczyć. Z pewnością - myślał - czeka mnie nagroda.
Z takimi myślami Crabbe, skończony głupiec, wszedł do salonu. Sekundę później twardy but Złociutkiej trafił go prosto w brzuch, piratka zaś rzuciła się na niego z pięściami. Mężczyzna skarżył się potem, że nie oszczędziła żadnego z najbardziej wrażliwych miejsc na jego ciele. Dzieła dopełniła, wylewając mu na głowę butelkę kleju.
Zostawiła go przyklejonego do dywanu, złapała torbę i wypadła na ulicę. Gdy była już na zewnątrz, przytroczyła sobie kordelas, za pas wsunęła pistolet, a na głowę nałożyła kapelusz z piórkiem. W nowym stroju doskonale prezentowała się na ulicy.
Ruszyła w kierunku tawerny „Pod Starym Bykiem i Żywopłotem", gdzie oczekiwał jej niecierpliwie kapitan Nunn. Po drodze napotkała tylko jedną przeszkodę.
PIRAT - czyli „Przeciwpiracka Inicjatywa. Ruch Abstynentów Totalnych" rozstawił się przy wejściu do gospody ze swoim punktem informacyjnym. Członkowie organizacji stali tam, wykrzykując, że zwykli, porządni obywatele padają ofiarą „korsarzofobii" i boją się: „Wyjść z domu na ulice pełne prawdziwych i fałszywych piratów wymachujących kordelasami
-	O! Patrzcie na niego! No już, chłopcze, zdejmuj ten swój
niedorzeczny kostium i broń Boże nie wchodź do tego gniazda
łajdactwa i rozpusty, gdzie rozmiękcza się ludziom mózgi za
pomocą cuchnącego alkoholu i kawy. Wiesz przecież, że
jedynym przyzwoitym napojem Anglików jest herbata!".
Na stoliku obok stało sześć dużych dzbanów z herbatą. Aktywiści PIRAT byli abstynentami, co chwila więc popijali ten napój, delektując się jego smakiem.
W odpowiedzi „pirat" mijający Złociutką zawołał:
 -	Kawa i wino nic dla nich nie znaczą. Wszyscy są uzależnieni od herbaty jak płastugi od słonej wody. Gdy tylko wypiją, co nawarzą, zaraz przygotowują świeżą porcję.
 -	Nie  słuchaj   go,  młodzieńcze  o  kręconych  włosach!
-	zawołał głośno agitujący działacz i skoczył ku Złociutkiej.
Jego pełne pasji oczy płonęły. Złociutką zaś wyszarpnęła swój

kordelas i jednym ruchem rozbiła wszystkie dzbany. Herbata wylała się. Aktywiści zaprzestali nawoływań, padli na ziemię i zaczęli łapczywie spijać resztki z bruku. Przepychali się jeden przez drugiego, by dostać się do co większych kałuż.
Złociutka weszła do tawerny nieniepokojona już przez nikogo.
-	Tęskniłeś za mną, Nicholasie? - spytała kapitana Nunna.
- Czy może jakaś inna kobieta zajęła już moje miejsce? I co
ty robisz z tym gołębiem?
Nicholas Nunn, kapitan OWR „Całkowite Zniszczenie", odchrząknął. W obecności Złociutkiej zawsze czuł się nieswojo, mimo że dziewczyna bardzo mu się podobała i planowali razem wyprawić się po wielki skarb. Ten gołąb też go drażnił. Wleciał znienacka przez okno i wylądował na jego stoliku. Ściślej mówiąc, była to biała gołębica. N.N. zastanowił się przez chwilę.
 -	Widzisz, co ona ma na nodze? - machnął dłonią w kierunku ptaka.
 -	Och, pergamin. Czyżby ktoś przesłał ci liścik? Powiedz kto, Nicholasku. Może od nowej narzeczonej? Lepiej żeby tak nie było, na Kocie Łakocie!
Kapitan Nunn spróbował złapać ptaka. Ale gołąb wciąż mu umykał, wzlatując co chwila wysoko w powietrze. Tym razem jednak skręcił w stronę piratki.
-	Nick, ty niezdaro! - rzuciła Złociutka, zręcznie chwyciła
ptaka i odczepiła karteluszek. Gołębicę odrzuciła na talerz
kapitana.
Rozwinęła papierek.
 -	Co to takiego, Złociutka?
 -	Cóż, to nie jest list do ciebie. Jest adresowany do mnie. Dziwne.
Odczytała spisaną drobnym maczkiem wiadomość i zmarszczyła brwi. Kapitan Nunn i w milczeniu obserwował siedzącego na resztkach jego obiadu ptaka. (Ależ tu muszą mieć kiepskiego kucharza - zauważył jeden z przechodzących obok gości. - Spójrz, te gołąbki są wyraźnie niedogotowane!)
Wreszcie oficer odważył się rzucić na Złociutka okiem. Siedziała wpatrując się w nieokreśloną dal. Na jej twarzy

malowała   się   dziwna   mieszanka   przerażenia,   wściekłości i ekscytacji.
 -	Hmm, czyżby złe wieści?
 -	Od życzliwego.
 -	Kogoś, kto cię lubi?
 -	Tego jeszcze nie wiem. Po prostu tak się podpisał albo podpisała. Zwraca się do mnie bezpośrednio. Pełnym nazwiskiem zresztą.
Cichym, chłodnym głosem odczytała początek listu:
 -	„Do Małej Złociutkiej Dziewczynki, córki Złotego Goliata...". Autor listu nie ujawnia, kim jest, ale jego informacje mogą okazać się cenne.
 -	Mógłbym i ja je poznać?
 -	Nie! Tak będzie lepiej, Nicholasku - Złociutka zmięła karteczkę. - Już przedtem próbowałam się dowiedzieć, dokąd zmyła się Artemizja Blastside, królowa szczurów okrętowych. Raz nawet oglądałam wiwatujące na jej cześć tłumy. Tego dnia, gdy brała ślub z tym łajdakiem Feniksem. Spośród gapiów tylko ja jedna nie krzyczałam z radości, wskutek czego sąsiedzi stali się dość niemili. Mogłam tylko szeptać - głos mi odjęło. Ach, jakże chciałam ich wtedy oboje zastrzelić. Tam, na schodach kościoła.
 -	Kapitan Blastside jest twoim nieprzyjacielem...
-	Nie, to mój statek był jej „Nieprzyjacielem", baranku.
Teraz kapitan Nunn naprawdę już nie wiedział, co powie
dzieć. Otworzył usta, ale szybko je zamknął.
-	Art jest w Dobrym Interesie, niedaleko Dover. Na prze
klętym pokładzie, swojego przeklętego odnowionego żaglowca.
Została legalnym piratem, korsarzem Walczącej Anglii. Na
Koło Sterowe, on też! Feniks! Wszyscy! Przynajmniej wiem
teraz, że można ją znaleźć na morzu. Dzięki tajemniczemu
życzliwemu. Lepiej więc pospieszmy się i ruszajmy w drogę.
Dopijaj. Wypływamy!
Jej spojrzenie paliło kapitana jak ogień.
 -	Kiedy zamówiłem jeszcze pieczeń...
 -	Nie ma czasu. Możesz zjeść tego gołębia, skoro takiś głodny - oczy Złociutkiej zalśniły okrucieństwem jak diamenty - albo ja go zjem...

Nie miała żadnego powodu, by krzywdzić ptaka, ale wewnątrz aż gotowała się na myśl o Art, która ją przechytrzyła, pokonała i zhańbiła, wycinając na policzku maleńki krzyż. Ta wściekłość domagała się ujścia. A gołębica była pod ręką.
Kapitan skrzywił się i odwrócił.
Nie widział, jak Złociutka sięga po ptaka, któremu tym razem - na szczęście - udało się umknąć. Wzbił się w górę, głośno łopocąc białymi skrzydłami, zawrócił w powietrzu i dziobnął ją mocno w obie dłonie.
Dziewczyna wrzasnęła, czym ściągnęła na siebie uwagę co trzeźwiej szych gości tawerny „Pod Starym Bykiem i Żywopłotem".
- Gdzie mój miecz... - syknęła, patrząc na ociekające krwią ręce.
Nie miała pojęcia, że treserzy szkolący gołębie pocztowe uczą je też samoobrony i sztuk walki.
Dezynfekowanie i bandażowanie dłoni zajęło im dziesięć minut. Potem wsiedli do powozu. Przebijali się przez zatłoczone pirackimi tłumami ulice. Zmierzali na południe. Statek czekał na nich w Port's Mouth - daleko od Londynu. I nie był to niszczyciel. Kapitan Nunn miał nadzieję, że dziewczyna nie wścieknie się za bardzo. Ale mylił się, ponieważ ona naiwnie wyobrażała sobie, że to będzie niszczyciel. Kapitana N.N. czekała trudna podróż.
* * *
Innego rodzaju ciężkie przejścia czekały tego wieczora sędziego Knowlesa. Po powrocie do domu zrozumiał, że dał się wystrychnąć na dudka. Najpierw znalazł pobitego i przyklejonego do dywanu sługę, potem stwierdził, że zniknęły jego kosztowności - dokonała tego kobieta, którą zeszłej zimy ocalił od stryczka.
W nocy zaś odkrył ostatnią pamiątkę, jaką zostawiła mu po sobie Złociutka.
Piratka wypchała jego materac świeżo zerwanymi liśćmi pokrzywy. Każdy z nich pokryty był tysiącami sprawiających silny ból włosków. Surowy sędzia wyskoczył z łóżka jak oparzony i zawył. Od stóp do głów pokrywały go szkarłatne

bąble. Potknął się i spadł ze schodów. Słysząc jego krzyki i wrzaski, wszyscy służący - także odklejony już od dywanu Crabbe - zbiegli się, by sprawdzić, co się stało.
Gdy niesiono go jęczącego do powozu, sędzia Knowles zrozumiał, że zanim miną dwadzieścia cztery godziny, stanie się pośmiewiskiem całego Londynu. Przynajmniej raz osądził prawidłowo.
Tinky Clinker wybrał się na późną przechadzkę po porcie w Port's Mouth. Noc była ciepła, wysoko zawieszony księżyc świecił jasno - zupełnie jak okrągła srebrna moneta. Kilka takich miał w kieszeni.
Przyglądał się stojącym w zatoce statkom, które przypominały piękne ptaki. Tego jednak Tinky nie widział. Odszukał statek, na którym mu zależało. Jeśli się wie jak, to zawsze można się wszystkiego dowiedzieć. Czasami wystarczyło parę dobrze zadanych pytań i kilka drinków postawionych rozmówcy.
„Zwinna Róża" była smukłym i zgrabnym żaglowcem. Dzisiejszej nocy z jej masztów nie powiewały żagle, ani czarne, ani białe, ani z wymalowanymi pirackimi symbolami - czaszką i skrzyżowanymi piszczelami. Kto mógł zgadnąć, jak Mała Złociutka - ta zwariowana i groźna kobietka - zechce zmienić jej wygląd po wyjściu z portu. Wydawało się prawdopodobne, że piratka zechce mieć replikę „Nieprzyjaciela". Ale takie domysły mogły okazać się zwodnicze. Za Złociutka nigdy nie można było nadążyć.
Tinky czuł, że ma w ręku kartę przetargową, coś, co pozwoli mu dostać się na pokład tego żaglowca i wypłynąć w rejs na poszukiwanie skarbu. A ową kartę udało mu się zdobyć dzięki iście diabelskiemu szczęściu.
Trzy dni wcześniej, gdy sprzedawał w podejrzanych spelunkach południowej Anglii i Londynu pochodzące z przemytu towary, dotarł do swego ostatniego klienta.
Nałożone przez Republikę podatki na kawę, alkohol, czekoladę i wiele innych sprawiających przyjemność dóbr teoretycznie miały przynieść krajowi spory dochód. Przemytnicy jednak dbali o to, by rząd nie zarobił zbyt dużo. Kupujący

również nie mieli specjalnej ochoty wydawać pieniędzy, niewielu też chciało dobrowolnie wspomagać wysiłek wojenny Anglii. Najwyżej została opodatkowana herbata, ale mimo to abstynenci nie potrafili wstać z łóżka bez trzech lub czterech filiżanek piekielnie mocnego wywaru.
Tego klienta Clinker znalazł z polecenia. Gość był członkiem PIRAT-ów. Powitał przemytnika z chytrym uśmieszkiem.
 -	Może po filiżaneczce? - zaproponował.
 -	Nie odmówię - zgodził się Tinky. Po podwórku przechadzały się gęsi.

 -	Bardzo ładne ptaszyska - pochwalił Tinky. W jego zawodzie opłacało się być miłym.
 -	Och, tak, sir. To moja duma i radość. Zdradzę panu pewien sekret. Ja także, podobnie jak pan, lubię od czasu do czasu ominąć przepisy prawa.
 -	Ach, tak?
 -	Każda z tych gęsi ma trafić na czyjś świąteczny stół. Klienci płacą i zgłaszają się po zamówioną gęś, którą przekazuję im - by tak rzec - w stanie naturalnym.
Tinky spojrzał na niego, nic nie rozumiejąc.
-	Sprzedaję im nieoskubane i żywe.
Dumny ze swego sprytu admirator herbaty i wróg piractwa wyjaśnił następnie, że jego klienci zaczynali się wtedy awanturować. Oczekiwali przecież, że gęś będzie porządnie wypatroszona i bez piór. On wtedy przekonywał ich, że żywy ptak jest lepszy, bo na pewno świeży, a pozbawić go upierzenia może przecież każdy.
 -	Zazwyczaj wracają do mnie po dwóch dniach.
 -	Tak im bardzo smakują te gęsi?
 -	Nie, sir. Wracają do mnie ptaki. Wyszkoliłem je, nauczyłem uciekać i wracać do domu. Można powiedzieć, że są to samonaprowadzające się gęsi.
 -	No tak, ale czy w takim wypadku pańscy klienci nie wracają z kolejną awanturą?
 -	Nie, oczywiście, że nie - z dumą zaprzeczył hodowca drobiu. - Trzeba panu wiedzieć, że z żoną dość często się przeprowadzamy. A gęsi razem z nami. Po pomyślnej sprzedaży odfruwamy w inne miejsce i klienci nie mogą nas odnaleźć.

Problem mieliśmy tylko raz - dodał. - Z gęsią imieniem Bubbles. O, to właśnie ona.
Tinky wyjrzał na zewnątrz przez otwarte drzwi.
 -	Aha - pokiwał głową, choć wszystkie ptaki wydawały mu się identyczne.
 -	Otóż Bubblesa sprzedałem już dwadzieścia sześć razy. I zawsze wracał do mnie najdalej po trzech dniach. Ale kiedy opchnąłem go po raz ostatni - a było to zeszłej zimy - ten łapserdak zniknął na bite pięć miesięcy. O tym, że klient go nie zjadł, wiedziałem na pewno. Ale musieliśmy zostać na miejscu i nie mogliśmy się przeprowadzać aż do powrotu ptaszyska. Oczywiście pojawił się u nas rozeźlony klient i poskarżył się, że gęś mu uciekła. Powiedziałem mu - zgodnie z prawdą - „Patrz pan, tam są wszystkie moje gęsi. Bubblesa wśród nich nie ma". Klient nie miał wyjścia, musiał się ze mną zgodzić. Ja sam na Bubblesie postawiłem już krzyżyk. Ale oto, pewnego dnia, wrócił. Poznałem go od razu „Gdybyś ty umiał mówić, bracie" - powiedziałem do niego. - „opowiedziałbyś gdzieś się szwendał." A on w pewnym sensie przemówił.
 -	Jak to?
 -	Prawdę mówię, na Ostrygi św. Kuchaniasza. Bubbles przyniósł w dziobie pokryty woskiem pergamin, z którego ktoś złożył łódeczkę. Okazało się, że to mapa. Zabrałem ją, a ptak wrócił do stadka.
Tinky skamieniał. Oczywiście słyszał już wcześniej opowieść o gęsi i mapie z zaznaczonym miejscem ukrycia skarbu, ale zawsze traktował ją jak głupią historyjkę. Powoli od-kamieniał, żeby nie wzbudzić podejrzeń rozmówcy ziewnął i obojętnym tonem powiedział.
 -	Chętnie bym, za odpowiednią opłatą, zobaczył, co też ten Bubbles przytachał.
 -	Naprawdę? Jeśli pan chce, to może pan tę mapę zabrać. Przecież to pewnie jakiś teatralny rekwizyt. Tyle teraz tych okropnych sztuk o piratach. Ale to się skończy. Wraz z innymi PIRAT-ami pozbędziemy się tałatajstwa. Wszystko dla dobra narodu. O, tu, w tym słoju mam tę mapę. Proszę ją wziąć, proszę. W zasadzie nie podoba mi się, że trzymam pod dachem coś takiego. Pirackie łajno. Dziś w nocy pewien klient

przychodzi po gęś - o po tę, po Mabble, tam idzie - dlatego już za parę dni będę wraz z moją uroczą małżonką sączył pańską doskonałą herbatkę w nowym domu. Nasz nowy adres oczywiście prześlę panu pocztą.
2. Pan Bell i piraci
Pan Bell - który ani nie był panem, ani nie nazywał się Bell - stał na skraju wioski Skraj i przyglądał się odbywającemu się na zalanych słońcem wodach zatoki festiwalowi żaglowców.
Kapitanowie stojących tam okrętów wojennych byli z powodu tego święta nieco podenerwowani.
Nie było jednak wyjścia. Przecież była wśród nich prawdziwa gwiazda. Piratika odwiedziła ich miasto. Lokalne władze za nic nie przepuściłyby takiej okazji. W zatoce pojawił się już jej statek, „Nieproszony Nieznajomy", opiewany w licznych pieśniach i opowieściach. Powiadano, że wyruszy niebawem na swój zupełnie legalny piracki rejs przeciwko par-lewusom.
I stąd właśnie pomysł festiwalu - na cześć Piratiki.
Pan Bell, a tak naprawdę dziewczyna przebrana za mężczyznę, przyglądała się temu. Z początku w milczeniu.
Długie, czarne włosy spięte miała w koński ogon, a wielkie sarnie oczy rzucały bystre spojrzenia. Wypolerowane buty lśniły. Tak samo jak kordelas i pistolet.
Tego ranka miała się dowiedzieć, czy została przyjęta do załogi Piratiki.
Wokół niej zbierali się ludzie, pokazywali sobie palcami co piękniejsze żaglowce. Słychać było śmiechy.
Ona także się śmiała. Wyglądała wspaniale.
 -	W tym domu aż się roi od Francuzików! - syknął Glad Cuthbert.
 -	Skąd pan wie, panie Cuthbert? - spytała Art.
Glad Cuthbert wciągnął dziewczynę do pokoju w końcu korytarza.

 -	Po obiedzie, jak zazwyczaj, wybrałem się na samotną przechadzkę. Chciałem się rozejrzeć. Zawsze tak robię w nowych miejscach. I zdumiewające, co zobaczyłem.
 -	A co takiego pan zobaczył?
 -	Raczej usłyszałem. W bibliotece na piętrze. Dwóch facetów rozmawiało z Dzikim Michaelem po frangielsku.
 -	Po frangielsku... - Matka nauczyła Art francuskiego, podobnie jak kilku innych języków. Frangielski stanowił przedziwną mieszankę francuskiego i angielskiego, często niezrozumiałą dla ludzi władających którymś z tych języków.
 -	Jeden z nich powiedział: „Je ne sais quoi robić co?", na co Michael mówi: „Le nieważne, nikt wu non złapie. Zaufaj moi", a trzeci powiada: „Mais stąpa nam po le piętach, non?"
Art zastanowiła się przez chwilę.
 -	Czyli jeden z nich czymś się martwił, ale Michael zapewnił go, że nie ma się czym przejmować i żeby się nie niepokoił, bo nikt ich nie schwyta. Trzeci obawiał się pościgu. Co było potem?
 -	Potem na górę wbiegł ten chłopaczek Luz razem ze swoim lwem. Musiałem więc udać, że majstruję przy swojej lirze. No i, jak sama widziałaś, poszliśmy do ogrodu trochę się pobawić.
 -	Gdzie jest Ebad?
 -	Gada właśnie z tym całym Michaelem. Kapitanie, czy jest możliwe, żeby Ebad...
 -	Nie, Cuthbert. To niemożliwe. Nawet jeśli Holroyalowie w jakiś sposób pomagają monarchistycznej Francji i szpiegują w naszym kraju, to Ebad nigdy by im w tym nie pomógł.
Przez otwarte drzwi ujrzeli dwóch służących. Niedługo  miała  nadejść  chwila,  w  której  opuszczą tę elegancką (a może i niebezpieczną?) rezydencję.
-	Cuthbert, nikomu o tym ani słowa. Zrozumiano?
-	Tak jest, kapitanie.
Wyszli na korytarz.
-	No, to powiedz mi, jak to było - rzuciła głośniej Art.
- Żona rzuciła w ciebie kotem?
-	Tak, wielkim, grubym dachowcem.
Służący oddalili się.

Pojawił się Dziki Michael.
 -	I coś ty z tym kotem zrobił? - spytała Art.
 -	Zatrzymałem go sobie. Fajny był z niego sierściuch, ale uciekł z kotką, która należała do woźnicy dyliżansu.
 -	Przykro mi, że przerywam wam tę pasjonującą konwersację - wtrącił Michael.
 -	Nie ma czego przerywać. Już skończyliśmy.
 -	Na pewno? - Michael uśmiechnął się do Art, a jego uśmiech mówił coś w rodzaju: „Jestem przekonany, że przed chwilką wcale nie mówiliście o kotach"
 -	Słyszałem - powiedział - wiele opowieści o twoim niezwykłym talencie do fechtunku, kapitanie Blastside.
 -	Doprawdy?
 -	Cała Wolna Anglia aż huczy od plotek. Powiada się, że jesteś w stanie pokonać każdego mężczyznę. I każdą kobietę.
Teraz uśmiechnęła się Art.
 -	Niektórzy plotą głupstwa.
 -	Muszę jednak przyznać, że chciałbym zobaczyć cię w akcji, kapitanie Art.
 -	Niestety, nasze drogi niedługo się rozejdą.
 -	Więc może mogłabyś zaspokoić moją ciekawość, zanim to nastąpi.
Przyjaźnie uśmiechnięty Dziki Michael przystanął. Rękę oparł na rękojeści swego smukłego miecza. Art, jak zawsze w męskim stroju, także miała miecz u pasa. Lecz nie chwyciła za broń.
 -	A co by powiedziała pańska urocza mamusia, gdybyśmy zaczęli okładać się pod jej dachem niczym para rozbrykanych fretek?
 -	Mama by się śmiała. Tata zapewne zacząłby obstawiać wynik pojedynku. I postawiłby na ciebie, kapitanie. Emma piszczałaby z radości, a Hamlet zrobiłby surową minę. Luz usiadłby gdzieś wysoko, żeby lepiej widzieć. O, proszę, już jest na schodach.
Art podniosła wzrok. Rzeczywiście, Luz Holroyal pojawił się znikąd i usiadł na szczycie schodów. Nikogo innego jednak nie widziała. A już na pewno nie tajemniczych Francuzów z biblioteki.

Odniosła wrażenie, że Dziki Michael chce albo ją przestraszyć, albo sprawdzić. Musiał się domyślić treści jej rozmowy z Cuthbertem, może podsłuchiwał.
Ruchem szybkim jak błyskawica dobyła miecza. Blask odbitego od ostrza popołudniowego słońca pomknął przez hol niczym niemy wystrzał z działa.
Była przekonana - wiedziała to od początku - że Michael jest z pewnością zręcznym, zwinnym, dobrym fechmistrzem. Co więcej, on został nauczony władania mieczem dzięki treningowi, ona zaś uczyła się tylko na scenie.
Art Blastside podeszła do młodzieńca. Gdy znalazła się cztery stopy od niego, zawirowała w miejscu i cięła ukośnie z siłą, która niemal wytrąciła broń z dłoni Michaela.
Cofnął się gwałtownie.
-	Rany! Faktycznie zręczna z ciebie wojowniczka.
Ale chwilę później uderzył sam. Jego miecz świsnął niczym stalowy ogon smoka.
Art odskoczyła. Chwyciła się drewnianej poręczy schodów, zawisła na niej i z całej siły kopnęła Michaela w prawe ramię.
-	Na Kozie Podwiązki! - zawołał, ale nawet i teraz nie
wypuścił broni. Był silny.
Art puściła poręcz. Przez głowę przemknęło jej, że to niezwykle przyjemna i piękna walka.
Uśmiechnęła się szeroko do Michaela. Odpowiedział jej tym samym.
-	No dobrze - rzuciła i padła na podłogę, unikając tym
samym jego tnącego miecza, przetoczyła się po niej, poderwała
i zderzyła z młodzieńcem - wszystko w jednym płynnym ruchu.
Michael przewrócił się na plecy, a wtedy Art łatwo wytrąciła mu miecz z dłoni.
Cały pojedynek trwał dwie i pół minuty.
Siedzieli naprzeciwko siebie na marmurowej posadzce i śmiali się.
 -	A zatem to wszystko prawda. Jesteś wspaniała, kapitanie. Musimy się jeszcze kiedyś spotkać.
 -	Do usług.

-	Może jednak nie.
Ostatnie zdanie wypowiedział ktoś lodowatym jak sopel tonem.
Spojrzeli na przybysza stojącego na galerii.
Był to Feliks Feniks. Jego twarz była biała jak ściana.
-	Cześć. Co się stało?
Feliks spojrzał Art prosto w oczy.
-	Jak sądzę nic.
Odwrócił się i odszedł.
-	Co go ugryzło? - zastanawiała się. Feliks wciąż ją
zaskakiwał.
Glad Cuthbert przyglądał się im oparty o poręcz. Art Blastside wymieniła z Dzikim Michaelem uścisk dłoni. Udowodnili sobie wszystko, co chcieli udowodnić. Ale Feliks? Cuthbert to rozumiał. Feliks był piekielnie zazdrosny. I sądząc po tym, jak Arty spoglądała na Michaela, miał do tego prawo.
Gorący i duszny pokój „Pod Niebiańskim Wieprzkiem"; Art i Feliks.
 -	Za mało ci mężczyzn, z którymi możesz zabawiać się walką na miecze?
 -	Mam ich wystarczająco wielu. Mówiłam ci już. Michael chciał mnie sprawdzić.
 -	I udało mu się.
 -	Feliksie, czy ty nie jesteś czasem...
 -	Boże uchowaj. Powiem ci coś, Artemizjo...
 -	Nie mów tak do mnie!
 -	...jeśli chcesz, to płyń i baw się w korsarzy. Daj się zabić Francuzom. Siebie i całą tę twoją bandę nieudanych aktorów. Powodzenia. Ja zostaję w Anglii.
Art otworzyła buzię. Zamknęła ją natychmiast.
 -	Rozumiem. Wreszcie poszedłeś po rozum do głowy - mruknęła, ledwie otwierając usta.
 -	Owszem. I zrozumiałem coś jeszcze. Dotarło do mnie, że nie pasuję do was, nie nadaję się do rabowania, taranowania i innych szaleństw. Zamiast mnie, poproś o pomoc Michaela.

 -	Michaela... Nie bądź głupi. On ma własny okręt o dziwnej nazwie „Niewidzialny" - i parę własnych spraw na głowie. Cuthbert powiedział mi...
 -	Zupełnie mnie nie interesuje, co ci powiedział. Teraz ja mówię. Wyjeżdżam.
Art poczuła w sercu ostry, przenikliwy ból. Taki jak podczas powrotnej drogi do Anglii, gdy uwięziona, obserwowała Feliksa przechadzającego się po pokładzie innego żaglowca, przekonana, że on jej nienawidzi. Wtedy powiedziała sobie, że nie wolno jej na niego patrzeć, bo pęknie jej serce. I nie patrzyła.
Molly by się nie zgodziła na takie traktowanie - przemknęło jej przez myśl. - Ja też się nie zgadzam.
 -	Możesz, mój panie, robić, co ci się żywnie podoba. Kiedy wyjeżdżasz?
 -	W tej chwili. Już się spakowałem.
 -	Nie będę cię zatrzymywać. Ten drewniany prostokąt w ścianie to drzwi.
Feliks skrzywił się. Art zauważyła, że oczy przesłoniła mu ciemna mgła. Przeczesał piękną dłonią grzywę fantastycznie białych włosów, zarzucił torbę na ramię i wyszedł z pokoju.
Do Art dotarło, że cała się trzęsie.
Opanowała się trzema głębokimi oddechami. Wyjrzała przez okno.
Za oknem, na skrzącej się w słońcu zatoce, działy się doprawdy dziwne rzeczy. Łodzie ciągnęły nietypowo przechylone statki. Ich barwy i proporcje były zupełnie niewłaściwe. Zebrani na brzegu gapie wesoło wiwatowali i podrzucali ku górze swoje pirackie kapelusze. Czy ja oszalałam? - spytała samą siebie, nie odrywając wzroku od niezwykłego widowiska.
Letnie słońce powoli chyliło się ku zachodowi. Do dwudziestej trzeciej zostało ledwie sześć godzin. Potem mieli odpłynąć. Ona i jej załoga i dodatkowi. Ale nie Feniks. Nie jej mąż. Cóż, przecież sama tego chciała, prawda?
Pod oknami gospody rozległy się śpiewne dziecięce głosy.
Po chwili dołączył do nich ostry matczyny krzyk:
-	Kotwica! Zostaw Kulę w spokoju!
Starsze z dzieci poskarżyło się rodzicielce:

-	Maszt zwymiotował mi na spódnicę!
To także była moda. Gdy Art uniknęła szubienicy, kraj ogarnęła piratomania. Noworodkom nadawano kojarzące się z morzem imiona; niektórzy rodzice zmieniali nawet imiona swoim starszym dzieciom. Zapewne właśnie tak miała się sprawa w tym przypadku.
 -	Kordelas! Nie jedz tego! - wydarła się matka. - Nie wiesz, skąd się to tu wzięło!
 -	Odpadło od tego bekonowego statku, mamo!
 -	Nie, Kajuto, to niemożliwe.
 -	Tak. Mamo, mamo, mamo, patrz, ta mewa też niesie kawałek! O, a na drodze leży pół ryby!
 -	Coś mnie ugryzło! - krzyknął ktoś.
I wtedy z zatoki doleciał przytłumiony okrzyk - ludzie skandowali znajome imię.
Art wyprostowała się, coraz bardziej zdenerwowana.
-	PI-RA-TI-KA! PI-RA-TI-KA! - krzyczeli.
Ktoś załomotał do drzwi, które Feliks zamknął wstrząsająco cicho.
Art pospiesznie je otworzyła.
Zobaczyła przeskakujących z nogi na nogę Słonych: Petera i Waltera. Z braćmi przyszli Uczciwy i Upiorny.
 -	Art, chodź, obejrzyj sobie. W mieście trwa festiwal na twoją cześć. Przypłynęły też okręty zrobione przez rzemieślników i kupców...
 -	Piekarze zbudowali swój okręt z bochenków chleba i bułek...
 -	Jeden jest z mięsa - ufundowany przez Ligę Rzeźników...
 -	I mają też kwiatowy! Od Stowarzyszenia Kwiaciarek...
 -	I rybny, powaga, powinnaś zobaczyć jego żagle. Zrobili je ze skór rekina. Zdumiewająca robota, Arty.
Do pokoju wpadło kilka pszczół.
-	Przyleciały na wybrzeże za kwiatowym okrętem - wyjaś
nił Upiorny, gdy pospiesznie opuścili pomieszczenie, pozo
stawiając je na łasce i niełasce owadów.
Art nie miała ochoty iść teraz do miasta. Jeszcze mniej uśmiechało się jej odbieranie honorów. Chwyciła Upiornego za gardło. Koronkowa kryza aktora przekrzywiła się na bok.

-	Jeśli ty albo któryś z was powie im, kim jesteśmy, kim
ja jestem, to pożałuje.
Piąta po południu. Zatłoczone ulice zalane były jasnymi, ciepłymi promieniami słońca. Na błękitnej zatoce krążył czerwono-brązowy, mięsny żaglowiec. Tuż za nim płynął srebrny statek rybny. Chlebowy okręt zdążył już namoknąć, rozpadał się i powoli tonął. Kwiatowy z kolei roztaczał prześliczny zapach, wyczuwalny nawet z dużej odległości. Zbudowany został z czerwonych róż, żółtych i kremowych lilii, niebieskiej i fioletowej lawendy, fiołków i winorośli. Na falach unosił się - ledwie - statek z papieru. Wykonano go ze starych i nowych gazet, a zamówiony został przez redakcję „Kuriera Dobrego Interesu i Dover".
Mewy wariowały; fruwając i wirując na niebie, odrywały z pływających okręcików kawały pieczonej wołowiny, porcje świetnych dorszy, a także (być może przez pomyłkę) strzępy gazet. Obładowane łupami odlatywały w głąb miasta. Upuszczane przez nie plastry szynki spadały na kapelusze gapiów. Barani udziec ogłuszył pewnego stojącego na brzegu dżentelmena. Osy, pszczoły i muchy bzyczały, pijane nektarem z kwiatowego żaglowca, gryzły, wplątywały się w damskie fryzury i wciskały w zadarte męskie nosy.
Peter był wyraźnie zaniepokojony.
-	Jeśli o mnie chodzi, to coś tu śmierdzi.
Wesołe okrzyki znad morza zaczęły się powoli zamieniać w wołania pełne wściekłości i złości.
Z kilku stojących nieco dalej na wodzie okrętów Marynarki Wojennej dolatywały odgłosy wystrzałów, którymi ludzie starali się przepłoszyć natrętne owady i ptaki. Siedzący w szalupach członkowie Ligi Rzeźników także strzelali w powietrze, w próżnym wysiłku, by uratować choć kilka kęsów swojego statku - do wody runął właśnie cały pieczony byk. Natychmiast zaroiło się wokół niego od ucztujących mew.
Anglia oszalała - pomyślała Art z goryczą.
 -	Chyba zaraz ogłoszą, który statek zdobył główną nagrodę! - oznajmił Upiorny. - Patrz na nią! Ależ, Arty! Ona jest przebrana za...
 -	Jest przebrana za mnie - potwierdziła warknięciem Art.

Gniewnie spojrzała na młodą ciemnowłosą kobietę w pirackim stroju, którą tłum niósł ku scenie, obwieszonej różowo--czarnymi chorągiewkami z czaszką i piszczelami.
 -	Piratika! - jodłowało tysiąc głosów, kąsały pszczoły, padał niecodzienny deszcz mokrego pieczywa, bekonu i ptasich kup.
 -	To ten pan/pani Bell - powiedział Uczciwy na swój zwykły, lekko krytyczny sposób.
Pan Bell została porwana zaraz po tym, gdy wyszła z „Pod Niebiańskiego Wieprzka", ściskając w dłoni dokument potwierdzający jej zaciąg na „Nieproszonego".
-	To ona! Piratika we własnej osobie! Królowa mórz! Ale
fajowo!
Uniesiono ją do góry, co spotkało się z burzliwymi oklaskami zgromadzonych. Ona zaś myślała o tym, co przydarzyło się jej jakieś pół godziny temu, usiadła w głównej sali tawerny, by wypić filiżankę kawy. Gdy spokojnie ją sączyła, przez salę przeszedł najprzystojniejszy mężczyzna, jaki kiedykolwiek wdział na siebie pirackie odzienie. Młodzieniec zamówił - gniewnym warknięciem - kawę, po czym opadł ciężko przy jej stole. Na ławę cisnął podróżną torbę.
 -	Przepraszam bardzo - odezwał się do niej po chwili, patrząc w inną stronę. - Nie chciałem pani niepokoić.
 -	Nie niepokoi pan - odpowiedziała z przekonaniem. - Dostałam właśnie bardzo dobrą wiadomość.
Jasnowłosy młodzieniec spojrzał na nią. Oczy miał granatowe jak północ.
 -	Zaokrętowałam się na statek - wyjaśniła.
 -	Doprawdy? Na który? Na „Piracką Przepaskę i Kocią Łapę"?
 -	Nie, sir. Na Wielkie Koło Sterowe, nie. Na „Nieproszonego Nieznajomego", słynny korsarski żaglowiec. Wybieram się na wojnę z Francuzami.
Feliks zaklął szpetnie.
 -	Wydaje się pan zdenerwowany - zauważyła.
 -	Nie, nie - warknął. - Jestem szczęśliwy jak nietoperz w cukierni.
Pan Bell podniosła się z miejsca.

 -	Dopiję przy innym stole.
 -	Proszę zostać. Przepraszam za swój wybuch. A więc na „Nieproszonego"?
 -	Tak.
 -	Ja też tak. To znaczy też mam popłynąć na tym żaglowcu.
 -	Och, naprawdę? Czyżby kolega z załogi Piratiki?
 -	Niezupełnie. Jestem mężem Piratiki.
 -	W takim razie musi pan być panem Feniksem, tym słynnym malarzem.
 -	Tak, to ja.
 -	Jestem zaszczycona.
 -	Och, madame, jest pani na takie łgarstwo stanowczo zbyt ładna. Tak ślicznym dziewczynom kłamstewka nie przystają.
 -	Och, naprawdę się panu podobam, panie Feniks? Jako artyście... i w ogóle...
 -	Czy mogę spytać, jak się pani nazywa?
 -	Panu, panie Feniks, przedstawię się swym prawdziwym nazwiskiem.
 -	Które brzmi?
 -	Belladora Fan.
 -	Czy jest pani zagorzałą fanką, panno Fan?
 -	Niezbyt często. Tylko wtedy, gdy mi serduszko do kogoś zatrzepoce.
Kawa została dopita. Pan Bell wstała z miejsca. Feniks, który najwyraźniej zmienił zdanie, wrócił na górę i przepakował torbę w pokoju zaanektowanym przez czternaście pszczół, jedną osę i osowiałą ważkę. Był naprawdę gotów do drogi.
Tymczasem wyniesiona na scenę Piratika-Bell ogłosiła, że pierwszą nagrodę otrzymał żaglowiec z kwiatów. Być może dlatego, że już tylko on utrzymywał się na powierzchni wody.
Dwie sekundy po ogłoszeniu wyników zbłąkana ognista kula z muszkietu minęła dziesięć mew i nie czyniąc im najmniejszej krzywdy, podpaliła ledwie wystające nad wodą resztki okrętu z gazet.
Papier został uprzednio - choć niezbyt dokładnie - nawos-kowany. Płomienie z początku jakby zastanawiały się, wreszcie żarłocznie go pochłonęły.

Płomień przeniósł się na statek z chleba, z którego buchnęły kłęby czarnego dymu, członkowie Stowarzyszenia Piekarzy wylądowali zaś w wodzie.
Dzień był wyjątkowo upalny. Wszystko było suche jak pieprz... To, co wydarzyło się potem, trwało ledwie kilka chwil.
Płomienie rzuciły się gwałtownie na tonący dziób mięsnego okrętu. Tłuszcz z pieczonej baraniny, wołowiny i wieprzowiny strzelał pod niebo niczym chińskie fajerwerki. Później okręcik eksplodował.
Skrawki mięsa i ostre jak sztylety kości fruwały w powietrzu i spadały na ludzi znajdujących się w wodzie.
Rybny żaglowiec także stanął w ogniu. Dryfował, jakby sterowany jakąś niewidoczną ręką, do miejsca, gdzie na kotwicy stało sześć statków kupieckich, pięć kutrów patrolowych i siedem okrętów wojennych.
Te okręty były albo zbyt masywne, by szybko manewrować, albo stały zbyt blisko innych. Wołania gniewu i paniki poniosły się po pokładach. Wyciągnięto bosaki, by za ich pomocą odeprzeć bezmyślnie dryfujący rybny żaglowiec, który niespiesznie, ale i niepowstrzymanie zbliżał się.
 -	Nie, Art - powiedział Upiorny, próbując ją powstrzymać.
 -	Ależ tak, panie 0'Shea. Puść albo pożałujesz - syknęła i zniknęła w falach zatoki. Zwinnie jak wąż płynęła w kierunku swojego okrętu.
-	Boi się o „Nieproszonego" - pokiwał głową Uczciwy.
Coś ich uderzyło. Mocno. To Cuthbert, który właśnie skądś
nadbiegł.
-	Prędko, panowie! Tak, tak. Popływamy sobie.
Rzucili się do wody i popłynęli za Art.
W tym czasie ludzie na brzegu, a także stojący w oknach tawern, sklepów i domów mieszkalnych jęknęli ze zgrozą, gdy zaczął palić się kupiecki statek „Syrena". Płonął jak świeca.
Art uniosła głowę nad wodę. Jej celem było uratowanie własnego okrętu. Skręciła. Wyminęła „Syrenę", ale pożar zdążył ją wyprzedzić. OWR „Zabójczy Instynkt" także już padł pastwą płomieni. Załoga polewała ogień wiadrami wody, w górę biła gęsta para. Morze zrobiło się ciemniejsze, pokryły je wysepki płomieni. Powietrze gęstniało...

Art usłyszała pękający ze strasznym hałasem maszt. Okręty wojenne i część statków kupieckich miały na pokładzie działa. Ile czasu zostało, zanim rozgrzeją się wskutek pożaru i wybuchną? Na pewno niewiele. Obejrzała się i zobaczyła członków swej załogi, próbujących ominąć ludzi zmierzających w przeciwnym kierunku (Dwóch z nich płynęło na przypalonym boku pieczonego wołu.) Uniosła dłoń, pomachała nią i zanurzyła ją w wodzie. „Nurkujcie". Uczciwy zrozumiał. Zrozumiał także Cuthbert. Upiorny zawahał się, ale pod wodę wciągnął go Słony Walt, za którym podążył Pele. Art zrobiła to samo. Pod wodą była w stanie płynąć o wiele szybciej. W uszach miała trzask rozpadających się statków i krzyki przerażonych ludzi. Tak właśnie będzie wyglądać wojna - przemknęło jej przez głowę. Po chwili zanurkowała głębiej, popłynęła jeszcze szybciej.
Działa OWR „Zabójczy Instynkt" nie wyleciały w powietrze. Niestety na jego pokładzie było dużo prochu strzelniczego.
Art była na szczęście wystarczająco daleko i odpowiednio głęboko. Gdy okręt eksplodował, usłyszała jedynie coś jak mocne trzaśniecie drzwiami.
Przesłonięte dymem słońce zaszło w feerii krwawych barw. Zapadła noc.
Gdzieniegdzie wciąż szalał pożar.
Jaskrawe płomienie, szkarłatne języki ognia wyciągały się ku niebu, by polizać oślepione dymem gwiazdy.
Zniszczeniu uległa uliczka pełna sklepików i domów. Na dno poszły cztery żaglowce. Dziesięć innych zostało poważnie uszkodzonych. Co do ofiar w ludziach, podawano sprzeczne dane.
Działacze lokalnego oddziału PIRAT-ów zebrali się na szczycie niewielkiego wzgórza, z którego roztaczał się widok na miasteczko i zatokę. Na wywróconym do góry nogami wózku stał kaznodzieja - wielebny Zwierzęcy.
Zebrani - nie zwracając uwagi na dobiegające z dołu nawoływania i dźwięk dzwonów - patrzyli na duchownego, który pił herbatę ze swej szklanki (pokrytej ciemnym nalotem).
- Moje wnętrzności też są bez wątpienia czarne - zaczął kaznodzieja - ale dawniej miałem też czarne serce. Albowiem

niegdyś i ja byłem piratem. Odmieniłem jednak swe życie. My, moi zacni bracia, wiemy, iż ze stołu życia muszą zniknąć wszystkie pirackie potrawy. A tych, którzy wielbią korsarzy i przechadzają się ulicami, naśladując swych idoli, tych należy doprowadzić do bram królestwa rozumu. Zebrani zaczęli wiwatować.
 -	To są właśnie skutki owego szaleństwa - wielebny podniósł głos i wskazał ręką miasteczko i zatokę. Jego zwierzęca, kudłata, potargana głowa przyciągała jak magnes albo odpychała. PIRACI naturalnie wybrali pierwszą możliwość.
 -	Teraz jestem pierwszym oficerem boskiego galeonu - wołał wielebny Zwierzęcy, który jeszcze dwa lata temu był pierwszym oficerem na pokładzie „Nieprzyjaciela", okrętu Małej Złociutkiej. - Powtarzam wam raz jeszcze, to piracka moda odpowiada za dzisiejszą katastrofę.
Wylali na pokład wiele wiader wody, zebrali żagle. Spuścili szalupy i odholowali okręt na głębszą wodę.
Ponad milę za nimi, nad miastem wciąż ciągnęły się smugi czerwieni. Nawet białe, kredowe, klify przybrały różowawy odcień. „Nieproszony Nieznajomy" był bezpieczny. Wciąż był statkiem szczęśliwym, jak zawsze. A Art Blastside? Cóż, jak kiedyś powiedział Hurkon Beare, sprzyjało jej szczęście siedemnastu diabłów.
O jedenastej wszyscy byli już na pokładzie.
Wliczając w to nowo zaciągniętych. A także Feliksa.
Art spojrzała na męża tylko raz. Nie dała po sobie poznać, co poczuła na jego widok. Nie wiedziała, czy młodzieniec się cieszy, czy żałuje, że z nimi płynie. On nie spojrzał na nią ani razu. Podszedł tylko do Ebada. Czule się z nim przywitał, zupełnie jakby to aktor, a nie Art, był tą osobą, z którą należało czule się witać.
Minęli kwiatowy żaglowiec, który wciąż unosił się na falach milę od zatoki. Nie spłonął, tylko zanurzył się bardziej pod wodę. Przypominał pływający wianek.
-	Na pewno osiądzie na Płyciźnie Pechowców - szepnął
Upiorny. - Kwiaty złożą hołd tym, którzy tam zginęli.

Statku-pilota oczywiście nie było. Przez niebezpieczne okolice prowadził ich więc Ebad.
Aż do tej chwili Art nie pamiętała o swoim koszmarze, w którym „Nieproszony" rozbija się na podwodnym grzbiecie. Przypomniał się jej dopiero teraz. Ale to przecież tylko głupi sen. Wyminęli podmorskie zagrożenie bez rysy na kadłubie.
„Nieproszonemu" zawsze udawało się przetrwać - sztormy, bitwy, pożary...
Ostatnia róża kołysała się na wodzie, ostatnie róże pożarów dymiły w mieście. A spory? Chciała, by i one zostały na brzegu, wraz z tajemnicami i spiskami...
Teraz wreszcie przed Art otwierało się pełne morze.
Przerywnik: Apel
Miejsce akcji: pokład. Poranek. Świeży, pod bezchmurnym niebem. Morze bryka beztrosko. Rozpuszczone żagle. Płyną raźno, szybko.
Osoby dramatu: kapitan, jej oficerowie i załoga.
Art Blastside: Nazwiska, panie Vooms, panie 0'Shea.
Ebad Vooms, pierwszy oficer „Nieproszonego Nieznajomego", wręcza Upiornemu 0'Shea, drugiemu oficerowi, listę załogi. Upiorny przekazuje ją Gladowi Cuthbertowi, który - co dość niecodzienne - jest zarazem kanonierem i trzecim oficerem.
Cuthbert rozpoczyna apel:
 -	Forkasztel Smith - kwatermistrz!
 -	Jestem, sir.
 -	Mosie Dare!
 -	Obecny!
(Tazbo Lightheart, doświadczony pomocnik kanoniera, wiek: dziesięć lat - trąca łokciem w żebra Mosiego Dare, młodego, czarnoskórego chłopaka, lat dziewiętnaście.)
Tazbo Lightheart: - „Mówi się: Jestem sir", ty paczko sardynek!
Mosie Dare: (oblewając się rumieńcem) - Jestem, sir.
Potem...

 -	Ert Liemouse!
 -	Jestem, jestem, sir! - odparł szorstkim głosem.
 -	Doran Bell: (melodyjnie) - Jestem, panie Cuthbert, sir!
 -	Shemps!
Cisza. Niektórzy zaczynają się rozglądać. Shempsa, jednego z jedenastu kanonierów, odnaleziono po chwili śpiącego w kącie za beczką smoły. Gdy siłą podnoszą go, zaczyna się szarpać z de Weevilem i Gideonem Sąuallsem.
Z piersi Art Blastside wydarł się potężny ryk. Wystarczył jeden.
Zapada cisza.
 -	Shemps! - Glad Cuthbert wyczytuje go ponownie.
 -	Jestem, panie Cuthbert, sir!
W ciągu następnej minuty wszystko odbywa się płynnie i rytmicznie. Kolejno wymieniane są nazwiska:
De Weevil i Gideon Squalls.
Sikkars Oko - drugi pomocnik kanoniera (Jeg° zadaniem była obsługa okrętowych dział) - chłopak wówczas w wieku lat dwunastu.
Mothope i Stott Dabbet, a także jedyny wśród członków załogi Katajczyk Plinke (jego pełne nazwisko brzmi: Pi-Lin--Kie).
Potem jednak zaczyna dziać się coś dziwnego.
Wszyscy to słyszą. Niezwykłe echo powtarza każde z nazwisk. A więc:
 -	Grug!
 -	Jestem, sir!
 -	Gruggg....
 -	Oskar Bagge!
 -	Jestem, sir!
 -	Bagge, pagge, bag-bag...
 -	Boozle 0'Nyons!
 -	Tak jest, jestem, sir.
 -	Boozlo Nyon...
 -	Łubin Hawkscoot!
 -	Jestem, panie Cuthbert, sir!
 -	Łubin, łubin dubin...
Art trąca Cuthberta w łokieć. Oficer milknie.

 -	Kto przekręca nazwiska? - zawołał głośno Ebad.
 -	Do kroćset! Ktoś tu chyba chce ze mną zadrzeć! - woła Łubin ostro. - Niech mi się tu pokaże i stanie twarzą w twarz!
Ale nikt się nie ujawnia.
Cuthbert wznawia apel, nieco mniej pewnie.
 -	Larry Lully!
 -	Jestem, sir!
 -	Larry Lully, Lully Larry... - szepce dziwaczne echo. Zmienia się cały czas - odzywa się albo niskim, szorstkim głosem albo wysokim i przenikliwym, albo piskliwym, naznaczonym nie-angielskim akcentem - wydaje się też dochodzić z różnych miejsc.
Larry Lully, potężny kanonier pochodzący z położonej w Indiach Błękitnych Wyspy Własnego Postanowienia, zdążył pochwycić mdlejącego Lubina Hawkscoota. Larry i Plinke podtrzymują go, chłopak odzyskuje świadomość i siły.
 -	To duch, duch mojego byłego kapitana, kapitana Ahaba...
 -	A co? On zginął? - pyta Boozle.
 -	Nie, nie - zaprzecza Stott Dabbet. - Ledwie w zeszłym tygodniu widziałem go „Pod Gadżetem Włamywacza" Był wręcz bardzo żywy i bawił się jak szalony wieloryb.
-	Cisza! Koniec gadania! - rozkazuje Art.
Cuthbert wymienia nazwiska piratów-aktorów:
-	Dirk! Jestem, sir!, Wonsacz! Tak jest, panie Glad! Słony
Walter! Słony Peter, Uczciwy Kłamca, Tak jest, sir! Jestem,
sir, Tak jest, sir!
Cuthbert rzucał teraz kolejne nazwiska szybko, chcąc przechytrzyć tajemniczy głos, który - co dziwne - nie odzywał się, gdy oficer wymieniał nazwiska aktorów.
-	Nib Several! Shadrach Lost!
Obaj potwierdzili swoją obecność.
Za każdym razem jednak echo przekręciło ich imiona. Cuthbert postanowił, że nie będzie zwracać na to uwagi. I tak przecież zbliżał się do końca listy...
 -	Jednego członka załogi wciąż brak, kapitanie - rzucił.
 -	Nie do końca, panie C. - wychrypiał ktoś i z kambuza wynurzył się wysoki, tyczkowaty i siwy mężczyzna w wieku

około czterdziestu lat, z kilkudniowym zarostem; wymachiwał długaśną chochlą.
-	To ja, Bankietowy Jack, obecny jak najbardziej.
Wschodząca gwiazda kuchni na owianym piracką sławą
„Nieproszonym". A oto i pan Maudy - dodał, podnosząc
ramię.
Papuga - biała jak klify Dover albo jak gołębica - wzbija się ponad tłum i wskakuje na prawą rękę kucharza. Skrzek i łopot skrzydeł.
Tajemnica niezwykłego echa rozwiązana.
Ale wesołość nie trwa długo.
Z głównego masztu zlatuje papuga zielona jak trawa i czerwona jak rubiny. Pluskietka poczuła się wyraźnie dotknięta.
Rzuca się na Maudy'ego, Maudy rzuca się na nią.
Powstaje pierzasta kula złożona z dwóch wściekłych papug, zwartych w zażartej walce. Marynarze w popłochu uciekają ze środka pokładu. Wszędzie wokół latają pióra.
-	Boże, teraz będą aż dwie? - jęczy Upiorny, czyszcząc
swój płaszcz. - Na Święty Brud z Uszu Szalonego Harpera
z Eiry!
Art rozumie, że wszelkie próby wezwania Pluskietki do porządku spełzną na niczym i pozwala ptakom walczyć. Bankietowy Jack najwyraźniej podziela ten pogląd.
Gnojek, który jeszcze wczoraj - z kością w pysku - przypłynął na statek tuż przed jego wyjściem z portu, przysiadł przy nadbudówce i zaczął warczeć. Przypomniał sobie właśnie ostatnią pieszczotę wykradzioną Emmie Holroyal za krzaczkiem truskawek. Panienka żegnała swojego żółtego psa fontannami łez (Gdy nieco później nadszedł Hamlet, który liczył na równie gorące pożegnanie, Emma zbyła go poirytowanym: „No, to do widzenia!")
Gnojek myśli sobie, że lepiej by zrobił, zostając na brzegu. Jedna papuga to okropne towarzystwo, a dwie...
Ale korsarski okręt otaczają teraz mile spokojnego morza. Na maszcie powiewa Wesoła Molly - bandera z czarną czaszką i piszczelami na różowym polu. Na południowym wschodzie widać cienką kreskę - wybrzeże Francji.

Feliks, który jako pasażer nie wystąpił do apelu, stoi oparty o reling. Rysuje śliczną pana Bell. Przerywa, gdy przelatująca nad nim Pluskietka upstrzyła kartkę.
Papuga Art zwyciężyła w pojedynku i wróciła do kajuty swej pani.
Maudy usiadł na ramieniu Jacka, wytarmoszony, ale niezrażony.
Żeglarze czyszczą płaszcze, kapelusze i rozchodzą się do swych obowiązków (Jedynie śliczna i nieubrudzona pan Bell śmieje się wesoło. Feniks pozostaje poważny. Wyrzuca zniszczony przez papugę szkic za burtę.)
Art stoi pod bukszprytem „Nieproszonego". Ma wrażenie, że nadal brakuje jednego członka załogi. Ale jego będzie brakować już zawsze. Czarny Majster spoczął daleko, w pobliżu zdradliwego brzegu Wyspy Skarbowej, leży tam, gdzie powaliła go kula Małej Złociutkiej.

Żaglowce

AKT DRUGI

SCENA PIERWSZA
1. Korsarze i fiołki
Pokłady zostały wyczyszczone i lśnią jak świeżo obrane jabłka. Starannie wypolerowane maszty połyskują. Smoła, którą uszczelniono wszystkie możliwe szczeliny między deskami kadłuba, pachnie równie przyjemnie jak dopiero co upieczone ciasto. Boski zapach wypieków bije z kambuza, w którym rządzi Bankietowy Jack. Statek jak malowanie.
Załoga pracuje sprawnie i fachowo. Piraci z kolei - to znaczy ludzie Art, trupa byłych aktorów - przyglądają się temu wybałuszając oczy.
 -	Czegoś takiego na tym statku nigdy nie było! - narzekają Peter i Walter, Wonsacz i Upiorny. Nawet Dirk pokłócił się z Mosiem Dare, który ze znawstwem czyścił metalowe okucia burt.
 -	Przecież nie tak się to robi!
 -	Tak?! Swoim sposobem możesz sobie co najwyżej paznokcie wyczyścić! - odparł Dare.
Sprzeczkę musiał przerwać Wonsacz. Tylko Cuthbert był bardzo zadowolony z nowego zaciągu marynarzy i szczerze podziwiał szybkość, z jaką Grug i Plinke elegancko zaszyli rozdarcie w żaglu.
Feliks przechadzał się po okręcie, szkicując kolejno wszystkich żeglarzy. Teraz oczywiście nikomu to nie przeszkadzało. Ten rejs był najzupełniej legalny i obrazki przedstawiające ich przy pracy nie mogły nikomu zaszkodzić. Co więcej, było

zupełnie możliwe, że zawisną pewnego dnia we wspaniałej Galerii Republiki.
Pan Bell potknęła się o zwiniętą linę i wpadła prosto w pomocne ramiona Feliksa. Skręciła sobie kostkę. Pluskietka spacerowała po olinowaniu. Gnojek chował swoją kość w najmniej przeznaczonych do tego celu miejscach.
 -	Ach! Ja chyba już nigdy nie usiądę! - zakrzyknął boleśnie Shadrach Lost, który nadział się na kość zagrzebaną pod kocem na swoim hamaku. Albo:
 -	Nic dziwnego, że moja lira nie chciała grać - to Cuthbert, który wyciągnął papuzi gnat ze swojego ukochanego instrumentu.
Gnojek był wyraźnie podenerwowany. Wreszcie zaciągnął swój skarb do kajuty kapitana.
 -	Czy mam ją tu schować, panie Szczekaczu? - zapytała Art pokazując psu stojący w kabinie kufer. Gnojek niepewnie zamerdał ogonem. Kość trafiła do skrzyni. Godzinę później jednak psina wróciła, wydobyła gnat (z poważnymi kłopotami, bo wpadła do kufra pełnego ubrań, książek i map) i uciekła na dolny pokład.
 -	Ten brudny pies zwariował - stwierdził Gideon Squalls.
 -	Nie mów tak! To najczystszy pies w całej Anglii! - Słony Walter stanął w obronie Gnojka.
Rozdzielił ich Ebad.
-	Panowie, wypróbujecie swe pięści na francuskich pyskach.
Art miała swoją kajutę na wyłączność, tak samo jak w przeszłości. Cieszyła się z tego. I z tego, że nie mieszka z nią Feliks.
Obserwowała swego męża, który bez przerwy flirtował z Bell. Patrzyła na to zmrożona odrazą i bólem, do którego jednak nie chciała się przyznać. Starała się nie zwracać na nich uwagi. Jako marynarz, Bell okazała się bezużyteczna. W jej drobnym ciałku nie było ani jednego mięśnia. Dlaczego chciała z nimi popłynąć?
Art postanowiła, że musi się z nią rozmówić. Podeszła do niej, gdy, wciąż w stroju pirata, z opartą wygodnie zwichniętą kostką, siedziała i czytała książkę z wierszami Coalhilla.

 -	Panie Bell, wysadzimy pana w pierwszym dogodnym porcie.
 -	Ojej - jęknęła Bell, spoglądając na Art spod swych gęstych, czarnych rzęs. - Kapitanie, chcę panią zapewnić, że moje zainteresowanie pani mężem jest wyłącznie...
 -	Nie obchodzą mnie zainteresowania mojego męża, madame. Wybór jest taki: albo zaczniesz się przykładać do pracy na statku, albo wysiadasz. Porty Marokaino na pewno ci się spodobają.
 -	Och, kapitanie...
 -	Powiedziałam.
 -	Ale, na Krabie Szczypce, ja tak gorąco pragnęłam z tobą pływać.
 -	Trudno.
Pan Bell spuściła wzrok na książkę.
Art odmaszerowała. Ebad, który stał oparty o maszt i ćmił fajkę, przyglądał się jej uważnie.
Dziewczyna spędzała długie godziny, stojąc przy relingu, z oczyma wpatrzonymi w morze. To właśnie było jej prawdziwe życie. Ci ludzie stanowili jej rodzinę. Swoje serce zamknęła w kufrze i, w odróżnieniu od Gnojka, który swoją kość zabrał, nie miała zamiaru go stamtąd wyjmować.
Co do Francuzów, to nie było ich widać.
Długie, nierówne, rzeźbione w skomplikowane wzory wybrzeże Francji znajdowało się to bliżej, to dalej. Wiatr wyraźnie osłabł. „Nieproszony" zaczął się wlec.
-	Jak sądzisz, panie Vooms - zagadnęła Art - czy
powinniśmy od razu popłynąć południowo-wschodnim kursem?
Tutaj Francuzów nie znajdziemy. Zapewne spłoszyły ich
angielskie patrole. Ale nieco dalej, bliżej wybrzeży Afrykraju,
będzie ich z pewnością więcej.
Ebad, Upiorny i Cuthbert przytaknęli kiwając głowami. Wszyscy uważnie przypatrywali się rozłożonej na kapitańskim stole mapie. Sporządzono ją niedawno. Była to kopia mapy Wyspy Skarbowej. Może nieco niedokładna, oparta w dużej mierze na domysłach i przypuszczeniach, ale uważana za potężny symbol.

 -	Myślicie, że nam się uda? - spytał Cuthbert. - Po raz drugi?
 -	Jeśli tylko naprawdę zechcemy - odpowiedziała Art.
 -	A co z resztą naszych ludzi? Z tymi świeżo zaciągniętymi? Czy oni także dostaną swoją działkę? - zaciekawił się Upiorny, który nadal wybitnie nieprzyjaźnie przyglądał się smarującemu maszty i nadającemu fantazyjne imiona działom Łubinowi Hawkscootowi.
 -	Jeśli mapy rzeczywiście wróciły na wyspę, to skarbów wystarczy dla każdego - wyjaśniła Art.
 -	Nie, kapitanie, nie wystarczy - stwierdził z naciskiem Cuthbert. - Pomyśl o tych mapach, które poszły na dno. A poza tym Hamlet Ellensun powiedział przecież, że musimy je oddać rządowi.
 -	Tym się nie przejmuj. Postąpimy zgodnie z pirackim prawem. Każdy dostanie uczciwą działkę. Rząd będzie musiał zaczekać.
 -	Prawdziwie złodziejska i honorowa postawa - mruknął Ebad.
Tego popołudnia na nierównej linii wybrzeża pojawiła się dodatkowa smukła kreska, wokół której wyrosły sylwetki dwóch żaglowców. Okazały się francuskimi statkami kupieckimi. Na ich masztach powiewały flagi z burbońskimi liliami - symbolem francuskiego monarchy - złote kwiaty na niebieskim polu.
-	Mają nie więcej niż piętnaście dział - oznajmiła Art,
obserwując zbliżające się żaglowce. - Wywiesić banderę.
Złowróżbna, różowo-czarna czaszka z piszczelami ześliznęła się z masztu. W górę powędrowała francuska - złota lilia na niebieskim tle.
 -	Salut! Comment ca va?
 -	Witajcie - przetłumaczył stłumionym głosem Ebad na użytek reszty marynarzy. - Jak leci?
Pierwszy oficer francuskiego statku handlowego „Parfait" („Doskonały") odpowiedział szerokim uśmiechem. Zawołał doskonałą francuszczyzną:
-	Myśleliśmy, że jesteście cholernymi Angolami - prze
tłumaczył szeptem Ebad. - Załadowaliśmy już nawet działa.
Majtka na gnieździe czeka chłosta za tę pomyłkę.

Cała załoga Art buchnęła gromkim śmiechem. My? Angolami? A skąd!
 -	Chłosta? - nieco za głośno i po angielsku burknął Ert Liemouse, rozwścieczony, że Francuzi chcą tak surowo ukarać majtka za to, że miał rację. Tazbo Lightheart zatuszował jego gafę, wyrzucając ręce wysoko ku górze.
 -	Wiw Lerua - zakrzyknął.
-	Wiw Lerua! - zawtórował mu Ebad.
Francuzi powtórzyli ten okrzyk.
Pospiesznie dołączyli do nich marynarze „Nieproszonego".
 -	Co to za okrzyk, na Trupią Podomkę? - zapytał Nib Several.
 -	„Niech żyje król". Po francusku - wyjaśnili mu ci, którzy zrozumieli zawołanie.
W tej samej chwili Art wskoczyła na reling, chwyciła linę i zręcznie przeskoczyła przez czternastostopową przerwę między żaglowcami, jednym akrobatycznym wyczynem. Wylądowała elegancko, jak lwica, tuż przy nieco (ale nie za bardzo) wystraszonym kapitanie, który właśnie pojawił się na deskach pokładu „Doskonałego".
 -	Alors, vous etres une filie!
 -	Proszę, proszę, jesteś dziewczyną - przełożył Ebad.
 -	Czyli jednak ten monarchistyczny karp nie jest całkiem ślepy!
Art poczynała sobie z Francuzami pewnie i bezbłędnie. Nauczyła ją tego Molly - jej matka.
-	Kapitanie, jesteśmy korsarzami na królewskim żołdzie.
Patrolujemy wody Kanału w poszukiwaniu tak zwanych
wolnoangielskich statków. A kiedy już jakiś znajdziemy
- dziewczyna rozłożyła ręce - to go pożeramy.
Kapitan, wyraźnie zaciekawiony osobą Art, zapytał o jej imię.
 -	Je m'appelle Artemise.
 -	Chyba po raz pierwszy słyszę Art przedstawiającą się swoim pełnym imieniem - mruknął Upiorny.
 -	Czy pozwolisz wejść części mojej nieustraszonej załogi na swój statek, kapitanie? Od długiego czasu brakuje nam cywilizowanych rozmów. Ponadto mamy obowiązek przekazywania francuskim okrętom handlowym zrabowanych niecnym

Angolom bogactw. Mamy u siebie wino i tytoń, nieco skrzyń ze sztabkami złota... a tak się szczęśliwie składa, że musimy właśnie zwolnić nieco miejsca w ładowni.
-	Patrzcie jaki ten parlewus jest chciwy. Jak mu oczka
zabłysnęły!
Rzeczywiście, francuski kapitan zapalił się do pomysłu przejęcia korsarskich łupów. Drugi kapitan, dowódca franko--szpańskiego statku „Perfecto" (również „Doskonały"), był tego samego zdania. Przy działach wyglądających z otworów w burtach nie było kanonierów.
Wszyscy bonhomie („to się nazywa dobra wola, bracia!") w liczbie trzynastu chwycili przerzucone im liny i przeskoczyli na sąsiednie pokłady.
Na   „Nieproszonym"   pozostało   piętnastu   marynarzy
-	w większości przy działach.
-	Nie dysponujesz zbyt liczną załogą, kapitanie Artemise
-	zauważył francuski kapitan, kładąc dłoń na ramieniu dziew
czyny.
 -	Pardonez - odparła z żalem Art i przystawiła mu lufę pistoletu prosto do dziurek w nosie.
 -	Que fait tu?
 -	Co robisz? - przetłumaczył Cuthbert.
 -	Mówcie po angielsku! - warknęło kilka innych głosów. W tej samej chwili lufy pozostałych pistoletów i muszkietów z „Nieproszonego" dźgnęły francuskie kinole, żebra i plecy.
-	Albo przynajmniej po frangielsku! Podoa-wu się cette ici?
Cest a dire, przestań sięgać po votre pistolet!*
Na franko-szpańskim „Doskonałym" próbowano oporu, który jednak szybko wygasł, gdy Shemps wypalił tuż obok stopy statku.
-	Donne mon sir albo przeszyję cię ołowiem na le wylot!**
Każdy z nowych marynarzy Art złożył przysięgę, w myśl
której mieli dochować wierności zasadzie Piratiki - grozić i rabować, ale nigdy nie zabijać. Wszystko szło dobrze.
* Podoba ci się to? Chcę przez to powiedzieć, żebyś nie sięgał po swój pistolet! - przyp. tłum.
** Poddaj się, mój panie, albo przeszyję cię ołowiem na le wylot. -przyp. tłum.

Minutę później miny piratów posmutniały. Siedzący w bocianim gnieździe de Weevil wrzasnął przeraźliwie.
 -	Na południe! Wielki okręt wojenny!
 -	Panowie - zawołała Art - miejcie baczenie na tych Francuzów. - Nawet nie drgnęła jej powieka.
 -	Cher capitaine - szepnęła - jeden niemądry ruch, a twoja głowa potoczy się po falach.
Mężczyzna skulił się, a ona rozejrzała się po morzu.
Płynący pod francuską banderą okręt miał przynajmniej trzydzieści dział i wszystkie były gotowe do strzału.
Francuski kapitan także go zobaczył i szeptem wypowiedział jego nazwę, która wpadła prosto do lufy pistoletu Art.
 -	„La Maman Trop".
 -	„Nadopiekuńcza Mamusia"? Tak się nazywa? Ależ kapitanie, wielka szkoda, że przypłynęli. Dla nich i dla ciebie...
Jednym celnym uderzeniem pięści powaliła mężczyznę na pokład. Na ten sygnał pozostali korsarze powalili swoich podopiecznych na deski „Doskonałego" i „Doskonałego", potem chwycili liny i przedostali się na „Nieproszonego". Chwilę później spadła na nich ulewa pocisków. Art usłyszała też nieprzyjemne szczękanie i odgłosy tarcia. To nieprzyjacielscy kanonierzy szykowali działa.
Art była jedną z ostatnich osób, które opuściły pokład „Doskonałego". Jej odwrót osłaniali Ebad i Cuthbert. Gdy skoczyli do wody, nad ich głowami rozpętała się kanonada. Art poczuła we włosach gorący płomień, zamknęło się nad nią morze. Później doleciał ją stłumiony, głuchy ryk francuskiego działa. Wykonała salto. Przeleciało obok niej coś, co przypominało żelaznego rekina. Na szczęście nikt nie został trafiony, ale wszyscy zakręcili się jak bąki. Art wynurzyła się i ujrzała kulę, skaczącą na szczytach fal przy wtórze syku pary - wyglądało na to, że armatni pocisk wybiera się na wakacje do Afry kraju.
„Nieproszony", którego wydarzenia zmusiły do zmiany planów, zaczął zawracać. Ostatnie metry piraci pokonali więc w wielkim pośpiechu. Wreszcie wspięli się na pokład i wycieńczeni padli na deski.

Na burcie francuskiego „Doskonałego" zaszczekały trzy kolejne działa - wycelowane były jednak zbyt nisko, by uszkodzić rozpędzający się coraz bardziej korsarski żaglowiec. Ponieważ załoga Art była już w komplecie, „Nieproszony" mógł odpowiedzieć ogniem. Wiele kul chybiło, ale jedna trafiła w bukszpryt franko-szpańskiego okrętu. To Cuthbert - domyśliła się dziewczyna. Bukszpryt runął do wody, ciągnąc za sobą liny i pierwszy z żagli, który spadając, łopotał jak oszalała mewa. Z „Nieproszonego" buchnęły pod niebo głośne okrzyki radości. Żaglowiec Art zawrócił, ku francuskim okrętom spoglądała jego rufa. Francuzi zaklęli.
Art skrzywiła się. „Nieproszony Nieznajomy" znalazł się co prawda poza zasięgiem nieprzyjacielskich dział, ale spieszyła ku nim pod pełnymi żaglami „Nadopiekuńcza Mamusia".
„Mamuśka" miała tylko jeden cel - dopędzić korsarzy.
Kapitan Blastside zaczęła wydawać kolejne rozkazy. Ebad stanął za sterem, którym opiekował się dotąd (bardzo sprawnie) Boozle 0'Nyons. Coraz więcej korsarzy znikało w trzewiach „Nieproszonego". Stawali przy działach. Piraci-aktorzy i nowi członkowie załogi doskonale uzupełniali się.
Przebiegł obok niej wrzeszczący ostrzegawczo Oskar Bagge. Art przykucnęła, dzięki czemu uniknęła spadającego żagla, który został uszkodzony podczas wcześniejszej wymiany ognia. Płótno uderzyło w deski. Francuscy kupcy zemścili się za zniszczony bukszpryt.
 -	Dzięki za ostrzeżenie, panie Bagge - podnieśli się oboje i pomogli wstać nieco oszołomionemu Forkasztelowi Smithowi.
 -	Jaki mamy plan, kapitanie Art?
 -	Uciekamy - rzuciła dziewczyna. - Tamten statek jest za duży. Nie damy mu rady. Na szczęście nie jest zbyt szybki.
Nagle tuż obok niej wyrósł Feliks - blady i wściekły chwycił ją za ramię.
 -	Ty krwawisz! Ranili cię?
 -	Ranili? Skąd, jakaś zbłąkana kula poprawiła mi fryzurę. Zejdź pod pokład i zabierz ze sobą tę idiotkę Bellę Bell.
 -	Sama jesteś idiotką, Art. To wszystko...

-	Pod pokład, panie Feniks! - oblicze i głos dziewczyny
były jak z kamienia. Puścił ją. - Nie będziemy się kłócić
w środku bitwy. Nie teraz.
Jakieś uczucie - tylko jakie? Ból? Pogarda? - pojawiło się na jego twarzy.
Feliks odwrócił się i odszedł po rozkołysanym pokładzie. Przez głowę Art przeleciała głupia myśl - jak on zręcznie utrzymuje równowagę. Jak zawsze.
Czy mi się to podoba? - zastanowiła się. - Prędkość i niebezpieczeństwo? Śmierć zbliżająca się pod postacią francuskiego niszczyciela?
Zamknij się, Art - złajała się w duchu. - Nie teraz.
Wróciła na pokład rufowy.
Oba kupieckie żaglowce zostały daleko z tyłu, przesłaniały je girlandy dymu. Za nimi widać było „La Maman Trop". Wróg zbliżał się. Szykował armaty.
Uciekali.
Uciekali przez trzy godziny. 1 jeszcze przez trzy. I jeszcze. Zachodzące słońce pomalowało niebo czerwienią. Nadciągała ciemność. Na wschodzie - wybrzeże Franko-Szpanii. Na brzegu pojawiły się małe światełka - Francuzi przekazywali sobie ostrzeżenia. Podobne ognie sygnalizacyjne rozpaliło wkrótce niebo, na którym zajaśniały - równie ostrzegawczo mrugające - gwiazdy.
Za nimi wciąż było widać sylwetkę nieprzyjacielskiego okrętu.
 -	Nie zrezygnują.
 -	Nie. Masz rację. Nie oni. Słyszałam o tym niszczycielu. Jest jak pies gończy. Ściga ofiarę, póki nie zatopi w niej swych kłów.
Art została na pokładzie. Rozdzieliła żeglarzom wachty, wydała rozkazy dotyczące przygotowania posiłków i kolejności odpoczynku.
Z kambuza, z Maudy trzymającym się pazurami kołnierza koszuli, wyskoczył Bankietowy Jack i przyniósł Art pajdę ciepłego jeszcze chleba, na którym leżał kawał pieczonego mięsa.

 -	Dzięki, Jack.
 -	Tyle przynajmniej mogę zrobić, kapitanie. To może być ostatni posiłek, jakiego skosztujemy. Wkrótce ta cała matula nas dopędzi.
 -	Jak myślisz, ile oni mają dział? - spytała Art Ebada.
 -	Trzydzieści siedem. Tak przynajmniej słyszałem. Są w stanie strzelać na ponad milę.
-	Przechytrzymy ich - stwierdziła Art. - Chyba...
Oficer nie odpowiedział.
Gnojek wył pod pokładem. Pluskietka kroczyła po olinowaniu z nastroszonymi piórkami.
Niebo zrobiło się czarno-granatowe, nakryło ich swą ogromną kopułą. Gdyby tylko potrafili się pod nie wzbić...
Tak, tylko że wtedy „La Maman" z pewnością poszybowałaby w ślad za nimi. Nie można było od niej uciec. Na jęczącym z wysiłku pokładzie „Nieproszonego Nieznajomego" zapadła ponura cisza.
Pierwszy korsarski napad kończył się wyjątkowo niepomyślnie.
Art zdrzemnęła się. Spała dwie godziny. Obudził ją - zgodnie z poleceniem - Upiorny.
Z czystej uprzejmości pozwolił dziewczynie spać dziesięć minut dłużej.
Krzyknęła na niego paskudnie. Uprzejmość zniknęła.
Wstało słońce i ukazało się wybrzeże. Nie było na nim niczego, co mogłoby im pomóc. Nie zauważyli żadnej przyjaznej zatoczki. Żadnego portu chętnego przyjąć piratów i korsarzy. Żadnej wysepki, za którą mogliby się skryć.
Jeszcze chwilę temu kapitan Blastside miała nadzieję, że nieprzyjaciel rozpłynie się w nocnych ciemnościach jak zły sen. Tak się jednak nie stało. Wciąż za nimi płynął. Masywny kształt na horyzoncie.
Art wezwała swych oficerów i co bardziej doświadczonych nowych marynarzy. Upiorny nie chciał na nią patrzeć. Oskar Bagge, cieśla i szkutnik, który zastępował również okrętowego lekarza, polerował swój sprzęt - piły, igły, nożyce...

 -	Żałuję, panowie - zaczęła Art głosem spokojnym jak zwykle (a przynajmniej tak brzmiącym) - ale widzę przed nami tylko jedną możliwość działania. Zawrócimy i podejmiemy walkę.
 -	Walkę? - wychrypiał przerażony Upiorny. - Walkę z tym wielkim okrętem? Przecież oni nas zdmuchną z powierzchni morza, na Zaginione Kraje Eiry. Zniszczą nas, jakbyśmy byli sceniczną atrapą, a nie prawdziwym żaglowcem!
 -	Zrobimy, co powiesz, kapitanie - rzucił głośno Cuthbert.
 -	Na Focze Sandały, dajcie mi ich w moje łapska - warknął Shemps i skrzywił się paskudnie.
 -	Tak jest! - podniosło się wiele innych głosów.
Art - zdumiona i zaskoczona - rozejrzała się dokoła. A zatem byli gotowi - nowi rekruci, prawdziwi żeglarze, prawdziwi piraci, prawdziwi Wolni Anglicy, którzy nienawidzili francuskich monarchistów. Nawet Glad Cuthbert.
Za to jej stara załoga, piraci-aktorzy, wyglądali jakby nagle uwiedli.
Wonsacz i Dirk nie odezwali się słowem.
Słoni Walt i Pete lamentowali. Na ich twarzach malowało się przerażenie.
Uczciwy tylko patrzył - smutno.
Ebad pozostał Ebadem. Nieodgadnionym, nieprzewidywalnym.
I to właśnie on krzyknął:
-	Przygotować się! Stanowiska bojowe!
Żeglarze rozbiegli się posłusznie.
Francuska bandera została zdjęta już wcześniej i teraz na maszcie powiewały piszczele i czaszka. Tazbo i Sikkars Oko oliwili i czyścili działa. Wszyscy zdążyli użyć trochę snu - tak przynajmniej twierdzili. Gnojek, Feliks i bezużyteczna pan Bell siedzieli pod pokładem w pomieszczeniu dla pasażerów. Pluskietka nie chciała spokojnie siedzieć - krążyła wokół masztów. Art próbowała przywołać ją, ale papuga już się nauczyła, że podczas alarmu bojowego zaproszenia jej pani oznaczają zamknięcie w kabinie.
Może to i lepiej - pomyślała Art. - Niech zostanie na górze. Jeśli pójdziemy na dno... będzie mieć większą szansę

ratunku.  Zaraz  po  tej   myśli  wymierzyła  sobie   w  duchu siarczysty policzek. Przecież wygramy! Mimo wszystko.
-	Nazywam się Piratika - powiedziała bezgłośnie. - Je
stem niepokonana. Prawda, mamo?
Latająca wśród żagli papuga Molly zaskrzeczała w odpowiedzi.
-	Królowa mórz!
Bankietowy Jack oderwał się od kuchni i stanął przy jednym z dział na górnym pokładzie. Maudy skrył się w jego kieszeni. Widać było tylko papuzią głowę, czarny dziób i czerwone oczy. Drugie działo na górnym pokładzie obsługiwał Ert Liemouse. Tazbo, Sikkars, Hawkscoot, Mothope, Lost, Squałls, Dabbet, Lully, Grub i Nib Several pilnowali dział na dolnym pokładzie.
Uderzymy ich z całej siły - planowała Art. - Oni z pewnością spudłują i wtedy znów uciekniemy, popłyniemy wzdłuż wybrzeża i ukryjemy się. To przecież możliwe. W końcu sprzyja mi szczęście siedemnastu diabłów.
W głowie usłyszała głos Feliksa: „Ale ty nie zabijasz, Art".
I nie będę zabijać.
Na pokładzie zebrała się piracka orkiestra.
Ponad wodą niosło się nikłe bum-bum-bum - bębny wojenne wroga. Czy „Maman" miała ich już w swoim zasięgu? Na pewno...
-	Grać, panowie! - krzyknęła Art.
Rozbrzmiały pirackie bębny. Dłonie Uczciwego zawirowały w powietrzu. Trąbka Wonsacza zaczęła miauczeć. Przenikliwy dźwięk gwizdków Walta ułożył się w skoczną melodię. Na końcu dołączyły niskie pomruki liry korbowej Cuthberta.
Francuski niszczyciel był już na tyle blisko, że Art gołym okiem widziała na jego pokładzie marynarzy, światła odbijały się od luf ich muszkietów. Bębnów jednak nie było już słychać - koncert „Nieproszonego" zagłuszył je.
Była to muzyka do koszmarnego tańca statku ze statkiem. Dwadzieścia dwa działa naprzeciw trzydziestu siedmiu. (Dlaczego Francuz nie strzela? Czyżby bawili się z nimi w kotka i myszkę...?)

Dirk, Pete i Upiorny także chwycili za broń. Ich lufy zajaśniały w coraz śmielej świecącym słońcu. Art ściskała w dłoni pistolet. Czuła w palcach dziwne łaskotanie...
Przy sterze trwał Ebad, któremu asystował - dla zwiększenia nacisku na wielkie koło - de Weevil.
Upiorny przestał się już boczyć. Stanął przy boku Art. Wcielił się w swoją rolę. Ryknął potężnym, szkolonym, aktorskim głosem.
-	Dalej, chłopaki! Zaśpiewajmy im coś wesołego...
Po czym wydarł się swoim pięknym tenorem:
„Znam ja nędznych parlewusów, Znanych tchórzy i nygusów".
Do samotnego występu Upiornego dołączyły głosy pozostałych piratów - nawet tych, którzy obsługiwali działa pod pokładem.
„Ludzi francuskiego króla Wnet dosięgnie moja kula. Skoro takie ich życzenie, Niech podejdą jak jelenie. Zatopimy ich czym prędzej. Rybki zjedzą dzisiaj więcej. Francuskiego króla sługi Pójdą na dno jak płastugi".
Odezwał się też inny głos.
Głębszy niż Upiornego. Głębszy niż głosy na obu statkach.
Morze się zatrzęsło.
Śpiew ucichł.
-	Na Przypalone Ciasteczka!
-	To oni mają taki wielki zasięg...? - (Och, ktoś jeszcze
o tym nie wiedział?)
„La Maman", wciąż w odległości około mili od nich, posłała swoją pierwszą salwę. Zaśpiewało siedemnaście luf.
-	Ster w prawo na burt! Unik, panie Vooms! - zawołała
Art wysokim głosem, by przedrzeć się przez nagły harmider.

Woda i powietrze pomiędzy nimi i francuskim okrętem zagotowały się, jakby rozrywane siedemnastoma potężnymi pazurami.
-	Oni się tylko popisują - Art dodawała otuchy swoim
ludziom. - Kule spadną, zanim do nas dolecą. Trzymać się
mocno.
Ebad z de Weevilem zawiśli na kole sterowym. Niebo i morze znów zafalowały. Art miała rację. Pociski straciły swą moc (Czyżby nieodpowiednia amunicja?) Tylko jedna kula dotknęła - dotknęła! - kilu „Nieproszonego" tak delikatnie, jakby chciała go pogłaskać. Żaglowiec leciutko się zakołysał.
Zbyt wcześnie, by mogli odpowiedzieć. Okręt Art nie miał takiego zasięgu.
Dziewczyna odezwała się do Dirka, nie spuszczając „La Maman" z oczu.
 -	Panie Dirk, proszę zejść do kanonierów i kazać im liczyć do trzydziestu. Potem niech strzelają. Z całej burty. Pełna salwa. Tak jak ćwiczyliśmy.
 -	Tak jest, kapitanie.
Cuthbert rzucił się biegiem do dział - nie był już w tej chwili muzykiem, stał się kanonierem.
Dziewczyna pomyślała, że jej aktorzy wykazują się jednak ogromną odwagą. Byli mężni i nieustraszeni. Nie powinna była w nich wątpić.
Raz... Dwa...
Wszyscy na statku odliczali w myślach.
Dziesięć... Czternaście...
Bankietowy Jack też liczył. Maudy kiwał głową do rytmu.
Siedemnaście... Dziewiętnaście...
Dwadzieścia... Dwadzieścia trzy...
„La Maman" zbliżała się coraz bardziej, pędził ją północno--wschodni wiatr. Jak na tak wielki żaglowiec poruszała się zdumiewająco szybko.
Dwadzieścia pięć... Dwadzieścia siedem...
Nie widzę jeszcze ich oczu...
Czy popełniłam błąd?
Trzydzieści.
TRZYDZIEŚCI!

Działa „Nieproszonego" ryknęły ze swych dziesięciu gardzieli. Morze zabrzęczało jak tłuczona szyba. Ponowne załadowanie dział poszło sprawnie. Dziewięć paszcz ponownie zionęło płomieniami.
I wtedy „Nieproszony" zatańczył na falach. Obrócił się i pogardliwie pokazał francuskiemu niszczycielowi rufę. Huknęły jego dwa rufowe działa - wyraźnie nie chciały być gorsze. Teraz, na szczęście, stanowili trudniejszy cel...
Wystrzelili dwadzieścia pocisków.
Piraci, którym od ostrego zwrotu zakręciło się w głowach, spoglądali ponad działami, trzymając się relingu i masztów. Chcieli sprawdzić, jakie efekty przyniósł ich artyleryjski koncert. Podniósł się niski, cichy pomruk niezadowolenia.
Kule spadały do wody, wskakiwały do niej jak nurkujące delfiny, opryskiwały „La Maman" pianą i - nic poza tym. Strzelali zbyt nisko.
-	Są jeszcze za daleko.
Art: - Powtarzamy manewr. Panie sternik! W prawo.
Tak, to był błąd - myślała. - Powinnam była zaczekać. Co się ze mną dzieje? Co się stało z moim szczęściem?
Pod pokładem słychać było kanonierów i asystentów, którzy przemieszczali się na stanowiska przy drugiej burcie okrętu.
Ebad przekazał ster de Weevilowi i Mosiemu Dare.
 -	Widzisz ich banderę? Właśnie ją wywiesili - zapytał Art.
 -	Tak. Biała flaga z zielonym kluczem.
 -	To znaczy, że chcą z nami rozmawiać.
Dlaczego? - zahuczało jej w głowie. - Przecież mają przewagę...
Ponad wciąż zwężającym się pasem wody pomiędzy żaglowcami poniósł się głos wzmocniony płóciennym rogiem. Po angielsku.
 -	Witamy i pozdrawiamy żaglowiec buntowniczej Anglii. Wstrzymujemy ogień. Okazaliście się mężnymi i godnymi przeciwnikami. Chętnie przyjmiemy waszą kapitulację.
 -	Nigdy!
 -	Po stokroć nie, na Kalesony Wieloryba!
 -	Wolałbym poślubić koguta!

-	Wolałbym, żeby kogut mnie poślubił!
Zewsząd dokoła rozległy się krzyki protestu (Podczas walki zajadłość była potrzebna.) Art przyglądała się francuskiemu niszczycielowi, który na nieszczęście nadal pozostawał poza zasięgiem „Nieproszonego".
I co teraz? Przyjąć ich warunki, pozwolić im się zbliżyć i wtedy...
Nie mogę nawet myśleć. Co się ze mną dzieje? Mamo, pomóż nam!
Na zewnątrz Art nie pokazywała emocji.
Zawołała swym aktorskim głosem, który dobrze radził sobie z odległością.
 -	Ach tak, monsieur. A jakie proponujecie nam warunki?
 -	Warunki? Ha, ha, ha. Alors - oto one. Proponujemy wam relaksujące wakacje w pięknej Francji. Gwarantujemy zakwaterowanie w naszych najlepszych więzieniach. Zapewniam was, że wszystkie są świetnie wyposażone.
 -	Co z działami? - spytała Art Wonsacza.
 -	Gorące jak dziewczyny z Marokaino.
 -	Dajemy wam pięć minut - grzmiał Francuz. - Potem zdmuchniemy was z morza.
 -	Art? Co to?
 -	Nie teraz, Walter.
-	Ale Art! Kapitanie, spójrz! Co to jest?
Zniecierpliwiona odwróciła się na pięcie.
-	Rany - jęknął Oskar Bagge, gapiąc się w to samo
miejsce co Walt, w kierunku wijącej się linii wybrzeża.
- Z pewnością coś tam płynie... Tylko co?
Wydawało się, że ktoś zrobił wycinankę z morza i nieba i puścił ją na wodę. Zbliżała się chybotliwie po falach. A może nie?
 -	To nic takiego.
 -	Zwykła chmura - stwierdził Upiorny.
 -	Chmura na morzu?
 -	Jak nie chmura, to mgła. Fatamorgana. Na Błękitnooką Owieczkę Connora - zamknijcie się!
Art otrząsnęła się. Uniosła dłoń tak, by zobaczyli to Francuzi.

 -	Pięć minut - cinque minutes - tak, monsieur?
 -	Zostały już tylko cztery - wesołym basem przypomniał Francuz.
 -	Zaczekamy, aż się do nas zbliżą - Art zwróciła się do marynarzy. - Potem znów wystrzelimy. Tak samo jak poprzednio. Podwójna salwa burtowa, potem poprawka z dział rufowych.
 -	Rozwalą nas. Rozpirzą w drobny mak, kapitanie!
 -	W drobiny drobnego maku.
 -	Tak, panie de Weevil i panie Bagge. To bardzo prawdopodobne. Ale czy wolicie więzienie i szubienicę? I to nawet nie angielski stryczek, tylko obcy, francuski?
 -	Ja jeszcze w nich nawet patelnią nie rzuciłem - zagdakał Bankietowy  Jack,  stojąc  przy  swoim  dziale  na pokładzie.
-	Myślę,  że  teraz  moja  kolej.  Chciałbym  ugotować  tych
parlewusów na twardo.
 -	Panie Plinke, proszę zejść pod pokład. Niech kanonierzy strzelają w chwili, którą sami uznają za stosowną, jak tylko „Mamuśka" zbliży się wystarczająco.
 -	Tak jest, kapitanie.
Wonsacz i Dirk wymienili znaczące spojrzenia.
 -	A mówiłem, że nie powinniśmy płynąć.
 -	Och, daj spokój - odparł Wons. - To i tak lepsze od wystawiania przedstawień z tą nędzną aktoreczką w roli Piratiki. Z tą Marigold Worthytown. Pamiętasz? To jej matka zmusiła nas, żebyśmy pozwolili jej grać. Kompletne zero.
 -	Tak, tamta też była nadopiekuńcza mamunią - przytaknął Dirk.
 -	Pomyślcie o chwale, jaka spłynie na nas po tej bitwie
-	zauważył Upiorny. - Szkoda tylko, że nie będziemy mogli
skąpać się w jej blasku.
 -	Na pewno napiszą o nas w „Timesie" - dodał Mosie Dare.
 -	„Piratika i jej waleczna załoga posłani na dno przez trzydzieści siedem francuskich dział".
 -	„Nikt nie przeżył".
Na morzu wykwitła błyskawica. Bruuum! Trach! Trzask!

Na wschodzie, pomiędzy nimi a brzegiem, fajerwerki i hałas...
 -	Ta mała dryfująca chmurka musi być jakąś miniaturową burzą - Walt przedstawił najświeższą prognozę pogody i zapomniał o strachu.
 -	Nie, ty kapuściany głąbie - to jakiś dziwny okręt! Strzelają!
Nad głowami piratów świsnęła Pluskietka - pierzasta armatnia kula.
 -	Miedziaki-szczęściaki - zaskrzeczała.
 -	Tego statku nie można być pewnym - odezwał się cicho i posępnie Ebad. - W każdym razie dopóki się nie zbliży. Nawet ja miałem wątpliwości. Jego maszty i żagle przedstawiają morze i chmury na niebie. Na burtach wyrysowano mu fale. Art, to na co patrzymy, to „Niewidzialny". Bryg Dzikiego Michaela Holroyala.
Wszyscy bez wyjątku wyciągnęli szyje, by lepiej widzieć. Okręt zbliżał się szybko, a jego działa...
 -	Ile ich jest, Ebad?
 -	Siedem na każdej burcie, jedno na rufie i dodatkowe na pokładzie.
...pluły żelazem prosto w potężną „La Maman Trop". Na francuskim żaglowcu ogłoszono alarm. Nieprzyjaciel  odpowiedział  ogniem  -  ale  w  co  mieli strzelać? Nie wiedzieli, salwa chybiła.
 -	Ten „Niewidzialny", ależ to diabelski widok.
 -	I o to chodzi!
 -	Wszyscy na stanowiska! - krzyknęła Art. - Nie jesteśmy na widowni, panowie. My też gramy w tym spektaklu! Panie Plinke, panie Vooms - do steru i trzymać kurs. Podwójna salwa burtowa. A potem powtórka, wedle uznania. Teraz ich dostaniemy - mamy trzydzieści dziewięć dział, a oni tylko trzydzieści siedem. I to rozdzielone na dwie burty.
„Niewidzialny" szedł kursem na wschód, widoczny tylko, gdy wymiotował kolejnymi salwami. „La Maman" nie strzelała zbyt ostro, w nadziei, że uda jej się przejąć wrogi okręt. A korsarze unikali kul dzięki nieziemskiemu baletowi na falach.

W pierwszej chwili Francuzi zdumieli się niezmiernie.
-	Cest impossible! - wołali. - Przecież żaden statek tej
wielkości nie potrafi wywijać na wodzie takich bączków. Nie
przy tej prędkości.
I wtedy parlewusi zrozumieli.
-	Na Sakreble! Przecież to „Nieproszony Nieznajomy".
Ścigamy Piratikę!
O Art Blastside głośno było także we Francji.
Cóż za łup!
Ale cóż. „La Maman" strzelała i strzelała, ale jej kule omijały zarówno niewidzialny żaglowiec, jak i roztańczony piracki okręt.
Do głośnego bum, bum dział „Nieproszonego" dołączył trzask armat niewidzialnego „Niewidzialnego".
W kadłubie „La Maman Trop" pojawiły się dziury - na obu burtach, na dziobie i rufie. Strzaskany główny maszt leciał na pokład. Pociągnął za sobą drugi.
Do francuskich marynarzy dotarło już, jak niezwykły jest „Nieproszony". Co gorsza, miał niewidocznych przyjaciół.
„La Maman" dała Art tylko pięć minut na poddanie się. Po dziesięciu kolejnych ciężko zawróciła i, przechylając się niebezpiecznie na prawo, chybotliwie odpłynęła.
Jeśli francuski kapitan liczył na to, że oba angielskie okręty zrezygnują z pościgu, to miał rację. Anglicy wiedzieli, że bliżej wybrzeża zapewne pojawi się więcej statków, które ruszą z pomocą rannemu gigantowi.
-	I właśnie dlatego musimy dać im spokój - rzucił Dziki
Michael, przeskakując na pokład Art. - Quelle szkoda.
Wszyscy członkowie załogi „Nieproszonego" wyszli na pokład. Patrzyli w zdumieniu.
Z tej odległości, owszem, „Niewidzialnego" było już widać. Trochę. Jego maszty i żagle, które - jak wyjaśnił Ebad - zostały pokryte farbą tak, by przypominały błękit nieba, po którym z rzadka przemykały obłoki i gdzieniegdzie ciemniejsze chmury - było ich tyle, że nie zdradzały statku w razie zachmurzenia, a jednocześnie nikogo nie dziwiły przy dobrej pogodzie. Pokład i burty miał błękitnoszare, jak morze. Taką

samą farbą pomalowano też wiosła i działa. Ale cóż to? Jeszcze jedna forma kamuflażu....
Żeglarze z „Nieproszonego" zaczęli się śmiać, klaskać i wiwatować.
Michael był do takich reakcji przyzwyczajony. Ukłonił się, ściągając z głowy błękitny jak niebo kapelusz. Niebiesko-białą miał też twarz, pasującą do niebiesko-białej szyi, a także koszuli, płaszcza i spodni.
Tak samo wyglądali wszyscy członkowie jego załogi, z wyjątkiem marynarzy obsługujących żagle i liny, którzy pomalowani byli na niebiesko.
Zielononiebieskie wiosła brygu zamarły w wodzie.
Feliks, który też wyszedł na górę, zauważył kąśliwie:
 -	Cóż za arcydzieło malarstwa, sir.
 -	To prawda, sir. Zapewne nas również któregoś dnia powieszą, tyle że nie w galerii sztuki.
Art zbiegła z pokładu rufowego i uścisnęła zielononiebieską rękę Michaela.
 -	Gdy razem pływaliście, mój tata też się tak maskował? - spytała.
 -	Tak. Wszyscy się przebieramy, nawet nasz Ebad. Był niebieski jak niezapominajka. Słowo honoru.
 -	Uratował nam pan skórę, panie Michael. Jesteśmy dłużnikami.
 -	Nic takiego. Łatwizna. Ale w zamian chciałbym prosić o przysługę.
 -	Słucham.
Michael obejrzał się przez ramię.
-	Louis, chodź tu i przedstaw się.
Przysadzisty mężczyzna w zielononiebieskim stroju wystąpił naprzód. Ukłonił się przed Art zamaszyście.
-	La Piratika! Enchante, doprawdy.
Mimo że używał frangielskiego, zdradził go akcent.
-	Tak jest, Art, to Francuz - przytaknął Michael - ale
zanim przebijesz go mieczem, pozwól, że ci go przedstawię.
Stoi przed tobą Louis Adore, jeden z trzech przywódców
francuskiego ruchu rewolucyjnego. Za symbol obrali sobie
fiołek - kwiat prostego ludu. Louis jest naszym przyjacielem,

republikaninem. Chciałby uwolnić swój kraj od despotycznych rządów króla i jego sługusów.
Louis ukłonił się raz jeszcze. W kołnierzyku nosił wpięty fiołek.
-	We Francji  zrobiło się teraz dla niego zbyt gorąco
-	ciągnął Michael. - Musi się więc udać do Marokaino.
W porcie El Tangerina czekają na niego towarzysze.
Art przyjrzała się uważnie obu mężczyznom. Czyżby to właśnie było wyjaśnienie francuskich rozmówek, które Cuthbert podsłuchał w bibliotece Holroyalów?
 -	Chcesz, żebym zabrała go tam na pokładzie mojego statku?
 -	Ja muszę zająć się innymi sprawami. Więc, co ty na to?
Art zmarszczyła czoło. Niezrażony Michael patrzył z uśmiechem w jej oczy. Pod błękitnym makijażem zajaśniały bielusień-kie zęby.
2. Potwory morskie i niemorskie
Kapitan Nick Nunn cofnął się o krok, potknął o krzesło i runął z hukiem na podłogę prosto pod ciężkie, żeglarskie obuwie Małej Złociutkiej Dziewczynki, która wymierzyła mu solidnego kopniaka.
 -	Auć! Złociutka... nie! - w poszukiwaniu osłony rzucił się pod stół. Głowę zakrył ramionami.
 -	Kretyn! Na Wielkie Koło Sterowe! Powinnam cię nabić na maszt!
 -	Ależ Złociutka...
 -	Cicho bądź!
Złociutka była zła. Kajuta „Zwinnej Róży" nie była dostatecznie obszerna, by pomieścić jej gniew. Wydawało się, że nasączone wściekłością powietrze aż gęstnieje, wycieka na pokład. Wynajęci przez Nunna żeglarze klęli i uciekali w niedostępne zakamarki okrętu.
Wszyscy dobrze wiedzieli, kim jest Złociutka. Córka Goliata. Królowa piratów, która cudem uszła spod szubienicy
-	ocalona tylko dzięki własnemu sprytowi. Śmiertelnie niebez-

pieczna mogła okazać się tą właśnie osobą, która poprowadzi ich ku niewyobrażalnym bogactwom. Załogę stanowiła zbieranina portowych szumowin. Nunnowi wydawało się, że najmując ludzi tego pokroju, postępuje sprytnie, ale tak naprawdę podjął ogromne ryzyko. Był teraz bezpieczny jedynie dzięki ochronie Złociutkiej.
Chciał, żeby statek jej się spodobał. „Zwinna Róża" była lekkim, szybkim żaglowcem, przypominającym nieco jej dawny okręt - „Nieprzyjaciela". Ale M.Z. z całego serca (jeżeli je w ogóle miała) pragnęła popłynąć na niszczycielu, takim jak „Całkowite Zniszczenie", dowodzonym dawniej przez Nunna. Czterdzieści dwa działa i burty grube jak skóra nosorożca.
Skulony pod stołem, Nunn gorzko żałował, że nie jest w tej chwili gdzie indziej. Byli już jednak na morzu. Mała Złociutka Dziewczynka dopiero teraz wymierzyła mu karę. Wiedziała, że nie będzie mógł uciec.
Gdy się jednak znowu odezwała, głos miała już spokojny.
 -	No dobrze, ty niefajny oficerku. Skocz i przyprowadź mi tu Tinky'ego.
 -	Tak, Złociutka.
 -	Kapitanie Złociutka! Teraz to ja dowodzę!
 -	Tak jest... kapitanie!
Gdy wyszedł, Złociutka podniosła krzesło i usiadła. Zabrała się do studiowania map. Znowu poczuła żal, że nie ma z nią starego Zwierzęcego. On zawsze bezbłędnie odczytywał mapy, dobierał kurs i nigdy się nie mylił. Swoją drogą był to dość szczególny talent, jako że jej były oficer nie potrafił czytać.
Do kabiny wszedł Tinky. Oczywiście, uprzednio z szacunkiem zapukał.
Piratka oceniła, że przemytnik ma spory potencjał. Inaczej w życiu nie wpuściłaby go na pokład. Mapa, którą zdobył, była wspaniałym darem. A ponadto pomyślnym zwiastunem. O tak, Złociutka czuła, że tym razem uda się jej dotrzeć na Wyspę Skarbową i odnaleźć wszystkie mapy skarbów, które powróciły na brzeg. Ostrzyła sobie też zęby na wszystkie inne bogactwa, na przykład rozrzucone po plaży klejnoty.
 -	Widać gdzieś Francuzów? - spytała.
 -	Ani widać, ani słychać, ani czuć.

Z początku było inaczej. Po wyjściu z zatoki Port's Mouth „Zwinna Róża" niemal od razu zauważyła cztery francuskie okręty przemykające przez Kanał. Nick Nunn był gotów rzucić się na wszystkie naraz, ale ich żaglowiec nie był do takiej walki przygotowany, co Złociutka wytknęła oficerowi ostro i bez chwili wahania.
-	Nie wyruszyłam w morze, by bić się z Francuzami
-	dodała. - Kogo w ogóle obchodzi, jak się ta wojna
skończy?
Nick (naiwny, oj naiwny) poczuł się wstrząśnięty postawą swej towarzyszki. Płynęli prędko wzdłuż angielskich brzegów, zmierzając na południowy-zachód, w kierunku Wysp Scylla. Wyspy te były bardzo posępnym miejscem, nawet latem. Roiło się tam od podwodnych skał, a sam archipelag przypominał bezładnie rzucone do morza szarozielone kamienie. Strzegł go jeden potężny fort.
Angielska Scylla, która nazwę zawdzięczała greckiemu mitowi, była ulubionym miejscem polowań legendarnego morskiego potwora.
Zapadł wieczór. Wzeszedł księżyc. Rzucili kotwicę. Jutro mieli zamiar wypłynąć na pełne morze.
To  nie  będzie  bułka  z  masłem  -  myślała  Złociutka.
-	Przynajmniej dopóki nie dotrzemy do Mada Gaszkaru.
A i potem łatwo nie będzie. W końcu bardziej można ufać
wściekłej małpie niż temu workowi gotowanych szczurów,
Hurkonowi Beare, który ma tam swoje leże.
Tinky usiadł.
-	Tak sobie myślę o twoim policzku... - odezwała się
Piratka głosikiem słodkim i ostrym jak nóż w marmoladzie.
-	Tak? A coś jest z moim policzkiem nie tak?
Złociutka już miała zademonstrować - brutalnie - iż nie
spodobało się jej, że przemytnik usiadł bez zaproszenia, gdy przez otwarte drzwi wpadło coś białego.
-	Ej! - zawołał Tink.
Złociutka wydała z siebie typowy, pełen zaskoczenia piskliwy wrzask.
Białe coś wylądowało na biurku.
-	To tylko gołębica - wyjaśnił Tinky.

-	Stul dziób, do Stu Szatanów! Myślisz, że ślepa
jestem?
Złociutka spojrzała na ptaka tak, jakby chciała zamienić go w kamień. Gołąb nastroszył swoje śnieżnobiałe pióra i wypuścił na mapę śnieżnobiałą kupkę.
Wyglądał jak ten, który odszukał ich w Londynie „Pod Starym Bykiem i Żywopłotem". Także on miał przymocowaną do różowej nogi małą karteczkę.
Złociutka wyciągnęła rękę, w jej kocich oczach czaiła się chęć mordu.
Ptak wystrzelił w powietrze i wyleciał na zewnątrz. Po chwili siedział już na szczycie mezanmasztu.
W ślad za nim wypadli z hukiem na pokład Złociutka i Tinky Clinker.
Nicky Nunn, który stał przy sterze, jęknął cicho, sądząc, że piratka wciąż ma ochotę utoczyć mu krwi. Pozostali marynarze także zamarli, niepewni, co Złociutka zamierza. Rzucali jej nerwowe spojrzenia.
-	Na Wściekłe Żmije! - wrzasnęła swoim zwykłym
głosem. - Zestrzelić mi to ptaszysko! Jest moje!
Dłonie sięgnęły do kolb pistoletów. Jeden z żeglarzy, gorąco pragnąc nagrody, rzucił się na liny i jął wspinać ku białej kropce na maszcie. Gołębica przypatrywała się mu przez chwilę lśniącym czarnym okiem, po czym spuściła na głowę wspinającego się lizusa kolejną kupę.
-	Muszę przeczytać ten list!
Szczęknął pistolet.
Kapitan Nunn, który wreszcie nieco ochłonął, zakrzyknął:
-	Nie strzelać! Na litość boską, niech ci z fortu nas nie
usłyszą, bo pomyślą, że jesteśmy Francuzami i zdmuchną nas
działami z wody.
Złociutka dyszała ze wściekłości. Tinky ponownie ją zirytował, opowiadając to, co widzieli i tak.
-	Spójrzcie! Ptak odlatuje!
Kula świsnęła mu koło ucha. Złociutka, która nie wzięła sobie do serca przestrogi Nunna (ani bezpieczeństwa ucha Tinky'ego) chybiła. Gołąb odlatywał w kierunku południowo--wschodniego wybrzeża Anglii.

-	Złociutka! Znaczy, kapitanie Złociutka, spójrz... - Skra
wek papieru z ptasiej nogi spadł prosto na wyciągniętą dłoń
Nicka Nunna. Dziewczyna od razu mu go odebrała.
Stanęła przy latarni na rufie i zaczęła czytać:
rt Blast płynie do El Tanger eszcie się. Życzliwy.
Wyglądało na to, że część karteluszka została przy nodze posłańca-uciekiniera. Szczęśliwie jednak informacji było dosyć.
-	El Tangerina. Nie może chodzić o żadne inne miejsce
-	oczy Złociutkiej zabłysły.
Nunn zauważył to. W blasku latarni oczy piratki wyglądały jak ślepia demona.
Wtedy jednak, w nocy, nad czarnymi falami poniósł się głos, który przepędził z jego serca wszelkie związane ze Złociutka zmartwienia.
Był to niezwykły dźwięk, przypominający wycie zwierzęcia, ale dziwnie przy tym niski, przytłumiony i pusty.
Co więcej, nie dochodził z żadnego konkretnego kierunku
-	w jednej chwili zdawał się dolatywać zza wysp, a potem
mknął już ponad otwartymi wodami Kanału.
-	Co... co to?
Nikt nie wysunął żadnej teorii. Nawet Tinky Clinker milczał.
Dźwięk powoli wygasł, umierał dziwnymi, nieziemskimi tonami. Nie zabrzmiał ponownie.
Ale za to...
Na zachodzie, wśród zalanych księżycową poświatą fal spokojnego tej nocy Atlantyku, pojawiło się coś. Wynurzyło na moment wielkim cieniem spod wody i ponownie zanurzyło, zostawiając   za  sobą  spieniony   ślad  długości  -  bagatela
-	pół mili.
-	Potwór z Wysp Scylla!
Pobladła ze strachu Złociutka uchwyciła się ramienia Nicka.
 -	Czy on już odpłynął?
 -	Miejmy nadzieję Zło... kapitanie Złociutka.
-	Podnieść kotwicę - rzuciła. - Zabieramy się stąd.
Oficer nie dyskutował. Załoga też nie.

Złociutka wróciła do swej kabiny. W tym niewielkim pomieszczeniu, gdzie nie mógł zobaczyć jej żaden z członków załogi, zaczęła drżeć ze strachu. Na zewnątrz dało się słyszeć kojące trzaski i pojękiwania płynącego żaglowca. W jej głowie zatańczyły złe obrazy z przeszłości „Moja Mała Złociutka Dziewczynka" - mówił jej straszliwy ojciec, pochylając się nad nią. - „Zostaw mnie" - syknęła do tej zjawy. - Ty nie żyjesz, tatusiu. Co za mroczny, niepomyślny znak.
Powinna zawołać Tinky'ego. Nie lubiła przebywać w samotności. Coraz częściej się o tym przekonywała. Uspokajała ją tylko obecność innych osób - poddanych, przestraszonych i podziwiających ją.
Tu - na morzu - było jeszcze gorzej. Bardzo brakowało jej starej pirackiej załogi. Zwierzęcego, Zarazy, Wytatuowanego i Zgniłka, i Łamacza, i Śmierdziela, i całej reszty. Już nie żyli. Odeszli tam, dokąd wcześniej poszedł jej ojciec. Podeszła do kufra i wyjęła z niego zwierciadło. Przyjrzała się swojej twarzy. Nieskazitelna. Poza tą jedną blizną w kształcie krzyża. Pamiątka po Art. Myśleć o Art. Tak, tak jest lepiej. Trzeba myśleć o zabiciu Art Blastside. Złociutka rozmarzyła się w niemal miłosnym uniesieniu. Wyspy Scylla zostały daleko z tyłu.
3. El Tangerina
Pluskietka i Maudy zwarły się w pojedynku na tle błękitnego nieba nad pokładem „Nieproszonego Nieznajomego". Pióra - zielone, szkarłatne i białe - spadały na głowy żeglarzy.
- Uzbierałoby się na spory kapelusz - zauważył Dirk.
Nikt nie wiedział, o co ptakom poszło tym razem. W zasadzie to nigdy nikt tego nie wiedział. Czasami obie papugi spotykały się przechadzając po linach lub rejach albo w szalupach przymocowanych do dachu pokładówki i żadna z nich nie reagowała na obecność drugiej. Często też jednak działo się dokładnie to, co w tej chwili - któraś z nich wyskakiwała ze skrzekiem z kajuty Art lub z kambuza Bankietowego i bitwa rozpoczynała się na nowo.

-	Jego pełne imię brzmi Maudyce - wyjaśnił kiedyś Art
Mosie Dare. - Od słowa „modniś", tylko zapisanego po
francusku i lekko zniekształconego. Jack jest wielbicielem
pokazów mody. Maudy'ego dostał od pewnego projektanta.
Sam Bankietowy opowiadał jednak co innego - na przykład, że Maudy jest skrótem od Maudie, ponieważ myślał, że ptak jest samiczką. Albo że Maudy to Lord Maudynning, który sprezentował ptaka Jackowi, gdy ten sędziował wygrany przez arystokratę pojedynek.
Kiedyś Upiorny, przypatrując się powietrznej walce, wymamrotał:
 -	Na Jedwabne Skarpety św. Dzikonisa, te walczą tutaj, a nasza druga parka w swojej kajucie.
 -	Fakt - zgodził się Walter - ale tamci przynajmniej tak nie skrzeczą.
Mieli rację. Walczący ze sobą za pomocą słów Art i Feliks nie podnosili głosu. Ale werbalne ciosy, którymi się okładali, wcale nie były słabsze od tych, które ptaszyska wymierzały sobie dziobami i pazurami.
 -	Niczego nie zyskałaś próbując obrabować tych Francuzów, Art. Za to niemal straciłaś swój okręt i ludzi. To oczywiście wielkie szczęście, że twój najlepszy przyjaciel Michael pojawił się na czas.
 -	Co ten wykład ma na celu, panie Feniks?
 -	Wykład? Naprawdę ci się wydaje, Art Blastside, że kiedy strzelaliście w „La Maman", nikt tam nie zginął?
 -	Zawszę mierzymy tak, żeby nie zabijać.
 -	I naprawdę nadal sądzisz, że nikogo nie uśmierciłaś? Ocknij się, kobieto. Ta twoja zabawa ma pewne granice.
Art poczuła się dotknięta, poirytowana. Czy naprawdę działa „Nieproszonego" zabijały? Wciąż wydawało się jej, że nie. Ufała, że nie...
Zasady Molly. Na scenie wszystko było proste....
 -	Panie Feniks, mam swoje obowiązki.
 -	Rozumiem, czekają kolejne statki, na które zamierzasz napaść. Trzeba naładować działa. Rozlać jeszcze więcej krwi...
 -	Dość!

 -	Nie mów do mnie tym tonem. Nie jesteś moim kapitanem. Jesteś moją żoną. Karą za moje grzechy.
 -	Za to moim jedynym grzechem jest, jak sądzę, tracenie cennego czasu na tę pogawędkę!
 -	Artemizjo... tak, wiem, nie nazywać cię tak. Czy wiesz od czego pochodzi twoje imię? Nie? To ci powiem. Pochodzi od łacińskiej nazwy rośliny Artemisia absinthumm, z której wytwarza się truciznę. Bardzo gorzką w smaku.
 -	Dość!
 -	Oczywiście, ty i tak nigdy nikogo nie posłuchasz, prawda? Na Gwiazdy Niebieskie, Art... Art...
 -	Wyjdź - powiedziała cicho. - Idź i czytaj sobie wiersze z tą swoją mądrą Belladorą Fan Bell, czy jak jej tam.
Wyprostował się. Spojrzał na nią twardym, zimnym wzrokiem.
 -	Jak wiesz ona i ten Francuz, Louis Adore, schodzą w Tangerinie z pokładu. Opuszczę statek razem z nimi.
 -	Chciałeś powiedzieć, z nią.
 -	W rzeczy samej. Dlaczego nie? Bella nie napada na statki kupieckie, nie strzela z dział, a co więcej, na przyjęcia ubiera się w sukienki. W moim życiu to przyjemna odmiana. Poza tym rozmawia ze mną jak z człowiekiem. To też dla mnie coś nowego. Życzę miłego dnia, kapitanie. Z nami już koniec.
Tym razem trzasnął drzwiami naprawdę głośno.
Art poczuła się tak, jakby ktoś usunął z jej ciała wszystkie kości. Serce przestało jej bić.
Co zrobiłaby Molly na jej miejscu? Pewnie powiedziałaby, żeby poszedł do diabła.
-	Idź do diabła, sir - szepnęła.
Pan Doran Bell tudzież Belladora Fan zdumiał/zdumiała wszystkich.
Gdy pomalowany jak niebo „Niewidzialny" odpłynął, na pokładzie „Nieproszonego" zawrzało. Załoga - stara i nowa - stłoczyła się wokół francuskiego rewolucjonisty Louisa Adore, który mówił po frangielsku i angielsku. Na tak przygotowaną scenę wkroczyła właśnie - nagle - pan Bell. Czarne włosy odrzuciła do tyłu.

 -	Panowie, proszę się cofnąć.
 -	Jak to? - wyrwało się naraz ze wszystkich gardeł. Zawsze była taka delikatna, a teraz odezwała się bardzo
ostro i co dziwniejsze, wyglądała... bojowo.
 -	Jestem - odezwała się głosem, który zabrzmiał jak świetnie wyszkolony głos aktorski i poniósł się po całym statku - osobistym ochroniarzem obywatela Adore. Tak, wiem, żaden z was nie sądził, że potrafię walczyć, ale przeszłam odpowiednie szkolenie - w szczupłej dłoni dziewczyny pojawił się miecz. Piraci przyzwyczajeni do gwałtownego zachowania Art, ustąpili.
 -	Od tej pory obywatel Adore znany będzie jako Lewis Daw. W El Tangerinie wysiądę wraz z nim. Nie musicie wiedzieć nic więcej. Z wyjątkiem tego, że jestem w stanie skutecznie ochronić tego człowieka, którego zresztą powinniście traktować przyjaźnie. Pewnego dnia obok Wolnej Republikańskiej Anglii pojawi się Wolna Republikańska Francja. I my pomożemy w jej powstaniu. Pomagając jemu, pomagacie swojej własnej ojczyźnie.
 -	Piękna mowa - rzuciła Art. - Widzę także, że twoja biedna kostka ma się już znacznie lepiej. I coś mi mówi, że właśnie po to z nami popłynęłaś. Żeby przejąć pana Daw.
 -	Nie inaczej, kapitanie.
-	A Dziki Michael, z tego samego powodu na nas czekał.
Pan Bell wzruszyła swoimi szczupłymi, lecz (co właśnie
stało się jasne) silnymi ramionami.
Louis/Lewis Adore/Daw nie był w stanie ukryć uśmiechu. W odróżnieniu od Bell nie wydawał się niebezpieczny - był raczej typem mola książkowego. Nos miał jakby stworzony do noszenia okularów, które zresztą w tej chwili nałożył.
Art poczuła się boleśnie przechytrzona. Powiedziała sobie jednak w duchu, że to nie ma znaczenia. Teraz popłyną do El Tangeriny - portu, w którym chętnie przyjmowano piratów, a poza tym można tam było kupić zapasy żywności, owoce i słodką wodę.
Morze zrobiło się bardziej zielone, fale zieleniały niczym świeża sałata. Feliks przestał malować. Przechadzał się po pokładzie z Lewisem i Bellem. Czytali na głos wiersz zatytułowany „Ballada o starym marynarzu o perłowych włosach". Autorem wiersza był niejaki Coahill.

„Języka uwiędłego w żarze/Żadną nie ruszysz władzą: Już nieme były usta, gardła/Jakby zduszone sadzą".
-	Skoro tak, to dajmy im tej sadzy - rzucił Stott Dabbett,
który wyraźnie nie cenił sobie poezji.
Ale:
-	Nie, ładne mają głosy - odezwał się z aprobatą Upiorny.
- A ten wiersz jest cudowny.
Ciepłe dni, łagodne noce. Rozlane po niebie gwiazdy i światło księżyca. Marokaino zbliżało się coraz szybciej.
Wśród żagli dwie papugi zmagały się, okładając zaciekle pazurami.
W kajucie dwoje ludzi walczyło ze sobą, chłoszcząc się słowami.
A poza tym cisza. Cisza.
 -	Art, wiesz, że możesz go jeszcze odzyskać. Jak każdy z nas, jest tylko człowiekiem. Spraw, żeby zmienił zdanie.
 -	Ale czy tak właśnie postąpiłaby Molly, panie Vooms?
 -	Może. Nie wiem, nie kłóciliśmy się zbyt często. Nie, nigdy się nie kłóciliśmy.
 -	To znaczy, że byliście ze sobą szczęśliwi, tato. I że każde z was zostało ulepione z lepszej gliny niż on... i ja.
El Tangerina kuliła się za przyjazną zatoką o barwie indygo. Zapach mandarynek dało się wyczuć z odległości kilku mil.
Po starych, brązowych murach spływały kaskady zawieszonych w siatkach pomarańczy. Nad zatoką widać było kręte, brązowe, obsadzone mandarynkami uliczki, wspinające się esami-floresami ku starej, brązowej fortecy. Drzewa owocowe rosły również na dziedzińcach i w ogrodach, a także - karnymi szeregami - w licznych sadach.
Całe miasto wyglądało jak zalane złotą poświatą. Od unoszących się w powietrzu zapachów ciekła ślinka i łzawiły oczy.
Belladora rozpuściła swoje czarne włosy. Spłynęły na jej ramiona i plecy, co sprawiło, że w swoim pirackim stroju wyglądała jeszcze groźniej. Louis-Lewis uścisnął dłonie Art

i Ebada. Ukłonił się i przyrzekł, że Republika Francuska - gdy wreszcie powstanie - nigdy o nich nie zapomni.
-	Mam się tu spotkać z człowiekiem o nazwisku Roger de
Jolie. To wielki uczony i pisarz. Dokładnie spisze votre grandę
przysługę, jaką wyświadczyliście a me.
Także Feliks pożegnał się z Ebadem uściskiem ręki. Ebad odprowadził go na stronę, z dala od ciekawskich uszu.
 -	Przykro mi, że się rozstajemy - powiedział poważnie, gdy tylko znaleźli się w odpowiedniej odległości i miał pewność, że gwar portu zagłuszy jego słowa.
 -	Tak będzie najlepiej.
 -	Dla kogo najlepiej, Feliks? Dla ciebie czy dla niej?
 -	Proszę, nie przedłużajmy tego ponad miarę, panie Vooms. Życzę wam powodzenia - powiedział Feliks i odszedł krętą uliczką. Po chwili dołączyli do niego Belladora i Lewis. Oddalali się, ich postacie malały z każdą chwilą, wreszcie zlali się z barwnym tłumem.
Na pozór wyglądało na to, że Art całkowicie nad sobą panuje. Wyruszyła do miasta z Forkasztelem Smithem i Bankietowym, by poszukać w sklepach i magazynach potrzebnych na statku towarów. Wcześniej wyznaczyła żeglarzy, którzy schodzili na ląd i tych, którym przypadło pilnowanie żaglowca. Oczywiście mieli się zmieniać, tak by kolejno każdy mógł nacieszyć się miastem.
-	Zauważyliście ten budynek? - Bankietowy Jack wskazał
budowlę w górnej części miasta. - Odbywają się w nim
zawody sportowe. Widać powiewające flagi. Chętnie bym się
tam przeszedł. Przydałby mi się kontakt ze sportem.
Walter był bardzo ciekawy tego, o czym opowiadał Jack. Pozostali także zebrali się wokół kucharza, który - z siedzącym mu na głowie Maudy - tłumaczył, że organizowanie tych zawodów jest tradycją Tangeriny - miasta na poły hiszpańskiego i na poły afrykrajskiego.
Wszystkim dopisywały humory. Świąteczny nastrój wziął górę. Zawsze tak jest - przemknęło Art przez myśl. - Ludzie, którzy wybierają życie na morzu, pragną tylko jednego - zejść na ląd.

Ale nie ja - dodała w duchu.
Czuła jednak, że jej obowiązkiem jest zejść do portu razem z załogą. Że powinna się rozejrzeć, udawać zainteresowaną. A potem szukać kolejnych, francuskich okrętów do obrabowania i wreszcie powrócić na Wyspę Skarbową, do papug i złożonych w łódeczki map.
Nie chciała pozwolić, by ktokolwiek dostrzegł, co dzieje się w jej sercu, w którym kiedyś skrywała szczęście, a teraz miała tylko pustkę.
Głupia - skarciła się w duchu. - To minie. Przecież to tylko facet. Poradzę sobie z tym. To nawet dobrze, że sobie poszedł. Lepiej mi będzie samej. Bez niego jestem silniejsza. Po prostu jeszcze tego nie czuję.
Miasto tętniło życiem. Przebywali w nim łotrzykowie i zbiry, załogi pirackie i korsarskie, wśród których byli bez wątpienia Francuzi. W Marokaino, jak we wszystkich innych przyjaznych piratom portach, obowiązywało zawieszenie broni, bójki więc nie wybuchały zbyt często. A jeśli mimo wszystko dochodziło do nich, gospodarze miasta bezzwłocznie wysyłali awanturników na pełne morze.
Forkasztel, Tazbo Lightheart, Sikkars Oko, Boozle 0'Nyons i Grub uginali się pod ciężarem świeżego mięsa, bananów i cytryn oraz wielkich, obłażących ze skóry nugatów („Panie Oko, bardzo bym prosił, żeby pan jednak tego nie jadł albo pańskie oko będzie miało ciemną obwódkę.")
Z mandarynek nie mogli jednak zrezygnować. Ochotę na nie mieli wręcz straszliwą - zapach owoców unosił się wszędzie dokoła, tonęła w nim każda uliczka i zaułek. Słyszeli co prawda o ludziach, którzy zaczęli je jeść i nie byli w stanie przestać, póki się nie pochorowali. Także o tych, którym mandarynki śniły się jeszcze wiele dni po wyjściu z portu. Miejscowi byli, rzecz jasna, uodpornieni. A w zasadzie znudzeni - rzadko je jadali.
Art też zjadła mandarynkę. Nie smakowała jej. Powiedziała jednak, że chętnie zje jeszcze jedną.
Ebada i Upiornego zostawiła na „Nieproszonym". Nie chciała czuć na sobie rozumiejących ją oczu Ebada i zmartwionych oczu Upiornego. Nie chciała, by jej przez cały czas

pilnowali. Nie chciała, by sprawdzali, jak się czuje. Przecież nie jest ranna. W ogóle nic jej nie jest.
To minie.
Przy jednym ze straganów Walter dotknął ręką srebrzystego brokatu.
 -	Ten materiał byłby świetny na płaszcz dla... hmm... Feliksa - dokończył niepewnie i zarumienił się.
 -	Na szczęście nie musimy mu tego kupować - rzuciła Art. - Zaoszczędzimy trochę pieniędzy.
Do „Borsużki" - noszącej dziwną nazwę winiarni - szli trzema krętymi uliczkami.
Feliks nigdy wcześniej o niej nie słyszał, nie znał też jej angielskiej nazwy. Za to znali ją Belladora i Lewis, którzy właśnie tutaj mieli spotkać szanowanego uczonego, pana de Jolie.
-	Mnie przedstawiał się zwykle jako Roger Jolly - powie
działa Bella i uśmiechnęła się do Feliksa. Młodzieniec od
powiedział tym samym. Dziewczyna była wspaniała. Uwielbiał
na nią patrzeć. Tak samo jak uwielbiał patrzeć na Art.
W Art nie było tyle piękna. Nie, Art wcale nie była piękna. A jednak -jaką miała twarz! Jaką prezencję! Może była trudna w pożyciu, może kroczyła złą drogą, może nie była skłonna do kompromisów, może szalona - a jednak... była przecież sobą...
Feliks zmusił się, by myśleć o czymś innym.
Weszli do tawerny.
Była obszerna, niska, pełna tytoniowego dymu oraz oparów kawy. A także żeglarzy i piratów, jak zwykle w tego typu lokalach. Kupcy z Marokaino zabawiali się w jakąś grę toczoną na długich planszach za pomocą barwnych pionków. Pociągali z ustników długich fajek, podłączonych giętkimi rurkami do bulgocącej w pękatych naczyniach wody. Po podłodze przechadzały się kurczaki. W najdalszym kącie sali widniała wielka klatka z kutego żelaza. Drzwi miała otwarte i nie mieszkał w niej wcale ptak, tylko skryte w cieniu zwierzę.
Feliks na chwilę zapomniał o Art - co za ulga!
-	Co to jest?

-	Borsuk, panie F. - wyjaśniła Bella. - Kiedyś był
ulubieńcem pewnego angielskiego marynarza, który nauczył
go śpiewać. O, proszę. Wychodzi.
I rzeczywiście zwierzę wyturlało się z klatki. Szorstkie, szare falbanki jego sierści podskakiwały. Krocząc na swych potężnych pazurach, ruszyło prosto ku nim, unosząc swą smukłą, nieco wężową głowę, przekreśloną pośrodku białym paskiem, który wydawał się dziwnie nie na miejscu.
Goście tawerny głaskali przechodzące obok nich zwierzę. Ktoś poczęstował je cząstką granatu, która natychmiast pożarł.
Wreszcie borsuk usiadł na podłodze - tuż przed Bella, Feliksem i Lewisem - i zaczął śpiewać.
Pieśń składała się z bardzo melodyjnych poćwierkiwań, zaśpiewów i dziwacznych chichotów.
Lewis był zachwycony. Feliks wydobył z kieszeni płaszcza niewielki szkicownik i zaczął rysować muzykalne stworzenie. Zauważył, że w jego lewym uchu tkwi złoty pierścień.
Piosenka dobiegła końca. Bywalcy śmiali się i serdecznie pozdrawiali tenora. W kierunku borsuka pofrunęły - przyjmowane z wdzięcznością - skrawki mięsa i kawałki owoców.
Muszę o tym opowiedzieć Art. Spodobałoby się jej.
Ach, nie. Nie opowiem jej o tym.
Siedzieli przy ławie pod ścianą. Pili mandarynkowy arak i słodką herbatę z miętą. Wreszcie, po jakimś czasie, przybył pan Jolly. Okazał się poważnie wyglądającym mężczyzną o wspaniałych wąsiskach, jakich nie powstydziłby się nawet Wonsacz.
On, Bella i Lewis rozmawiali głównie po francusku. Feliks nie znał tego języka zbyt dobrze, ledwie parę słów. Zaczął więc rysować po kolei wszystkich gości tawerny. Gorączkowo zapełniał kolejne kartki i bardzo starał się nie myśleć.
Nieco później Lewis i Jolly usunęli się w kąt i wdali w gorączkową dyskusję, tym razem po arabsku.
Belladora spojrzała na Feliksa.
-	Dogadują szczegóły. Sprawy wyglądają pomyślnie. A za
tem, sir, popołudnie mam tylko dla siebie i mogę robić, na co
tylko mam ochotę. Może byśmy... - nadziała się na smętny
wzrok młodzieńca. - Rozumiem - dokończyła.

 -	Nie, moja droga, nie rozumiesz. Jak mogłabyś rozumieć.
 -	Uważasz mnie za cudowną dziewczynę, ale nie potrafisz przestać myśleć o żonie.
Feliks zaczerpnął głęboko powietrza.    -
 -	Tak - wypuścił je ze zbolałym westchnieniem. - Tak, och, Bella, jesteś naprawdę piękna. Powinienem rzucić ci się do stóp, tu i teraz. Ale... ale...
 -	Nie smuć się - pocieszyła go. - Przez cały dzień przeczuwałam, że to powiesz. I co zrobisz teraz? Zdecydowałeś już?
 -	Nie wiem.
 -	Jak to nie wiesz? - zdziwiła się. - Wracaj tam i zdobądź ją szturmem.
 -	Szturmem? Art? Chyba żartujesz.
 -	W takim razie podstępem.
 -	Jak niby miałbym to zrobić? - mruknął. - My się już nigdy nie pogodzimy. Art nie zazna szczęścia, mieszkając na lądzie, a ja nie wyobrażam sobie życia na pirackim statku. W każdej morskiej fali widzę śmierć. A ona tego nie widzi. Jest zaślepiona.
 -	To prawda - przytaknęła Belladora. - Nie widzi też, jaki jesteś piękny.
Pochyliła się nad stołem i łagodnie pocałowała go w usta, po czym odeszła do swoich towarzyszy.
Trzy minuty później cała trójka pożegnała się serdecznie z Feliksem i wyszła z tawerny. Feliks został sam. Skrył głowę w dłoniach.

SCENA DRUGA
1. Lokalny koloryt
Bankietowy Jack raźnym krokiem prowadził swoją grupę. Wspinali się na wzgórze.
Okazało się, że był już w Tangerinie. Tak naprawdę trudno było znaleźć port, w którym kucharz nie postawił swojej stopy.
Zrezygnowana Art szła razem z nimi. Zupełnie jak matka, która postanowiła mieć oko na swoich synków, marzących o obejrzeniu egzotycznych zawodów sportowych.
Obok Jacka szedł Uczciwy. Dziewczyna zauważyła, iż Maudy siedzi na jego ramieniu. Całkowicie zaprzątnięta kłótnią z Feliksem nie dostrzegła momentu zawiązania się tej przyjaźni. Jak dotychczas nikt z załogi, poza Jackiem nie potrafił się z Maudym zaprzyjaźnić - wszyscy, którzy próbowali papugi dotknąć, kończyli dotkliwie podziobani (Walter i de Weevil wycofali się z takich prób zalani gorzkimi łzami.)
Uczciwy natomiast rozpoczął tę fascynującą znajomość w dniu, gdy pojawił się u Jacka w kambuzie, by przekazać mu jakąś wiadomość od Art. Zobaczył ptaka siedzącego na wielkim kręgu sera i podszedł prosto do niego.
- Panie Uczciwy. On nie lubi spoufalania się - przestrzegł kucharz. - Proszę uważać. Pewnemu Australijczykowi wydziobał oko.
Ale Uczciwy bez lęku pogłaskał Maudy'ego, a papuga pochyliła łebek.
Otworzyła swój czarny dziób, jak wąż wysunęła czarny języczek i zasyczała niczym smok.

-	Oj, uważaj, bracie. Uprzedzałem...
Ale potem zamknęła dziób. Przechyliła głowę na bok.
-	Uprzedzałem, uprzedzałem - powtórzyła.
Bankietowy nie był pewien, czy podoba mu się, że jego
ptak tak bardzo przyjaźni się z Uczciwym, ale z drugiej strony Uczciwego ciężko było nie lubić. Po zastanowieniu postanowił wykorzystać dobre strony tej sytuacji. Od tego dnia powierzał czasem Uczciwemu papugę, zwłaszcza gdy pochłaniało go gotowanie, czyli przeklinanie garnków, rozsypywanie dokoła przypraw i rozrzucanie kawałków mięsa - wyglądał w takich chwilach jak siwa stara wiedźma nad swym magicznym kotłem.
I teraz właśnie Jack, Uczciwy i Maudy prowadzili piracki pochód na arenę walk nosorożców. Dziewięciu innych mężczyzn wesoło kroczyło za nimi. Art na szarym końcu starała się sobie przypomnieć, czy Jack jej o tym sporcie opowiadał. Nie pamiętała. I nie obchodziło jej to.
Stadion otoczony był brązowym murem - podobnym do reszty murów w Tangerinie. Jak wszędzie, także i tu wisiały siatki pełne mandarynek. Wysoko łopotały czerwone i złote flagi.
Ujrzeli rzędy ławek otaczających arenę, wysypaną białym, skrzącym się w słońcu piaskiem.
 -	Na którą drużynę mamy postawić, Jack?
 -	Postaw lepiej na zwierzę, Walt.
Zebrał się już komplet widzów. Tłumnie nawoływali i gwizdali. Przerzucali się nazwami niewidocznych jeszcze drużyn. Pomiędzy ławkami przechadzali się sprzedawcy araku i herbaty, słodyczy i owoców.
Woń mandarynek spowszedniała już na tyle, że Art nie zwracała na nią uwagi.
Jack przywołał mężczyznę w czystej i jasnej szacie, która z bliska okazała się starannie wypranymi łachmanami.
-	Pozwólcie, bracia, że wam przedstawię. Oto Trapa
Harapo. Nosi te łachy, by pokazać, że nie oszukuje nikogo, kto
u niego obstawia, więc się nie bogaci. Mam rację, Trapa?
Trapa Harapo odpowiedział skromnym uśmiechem. W szczęce miał kilka złotych zębów, na szyi złoty łańcuch i kilka złotych pierścieni na palcach.

-	Kto występuje dziś? - spytał Jack.
T.H. odpowiedział długą listą dziwnie brzmiących imion. Jack przytaknął skinieniem.
-	Postawię na drużynę Zenobiusa.
Wszystko to wydawało się Art dziwne, ale nie miała ochoty poprosić o wyjaśnienia. Czuła intensywną woń zwierząt. Prawdopodobnie były to nosorożce. Co ma się tu wydarzyć? Czyżby ludzie mieli walczyć z nosorożcami?
Stawiano pieniądze. Wonsacz próbował odwieść Dirka od tego pomysłu. Shadrach Lost stwierdził, że on zawsze przegrywa. Większość piratów obstawiła tę samą drużynę co Jack, tylko Grub i Peter wybrali inaczej, utrzymując, że to niemożliwe, by Walt kiedykolwiek postawił na zwycięzców. Na arenie pojawiła się orkiestra i odegrała zawiłą arabską melodię.
Wreszcie oznajmiono początek pierwszego starcia - po hiszpańsku i marokaińsku.
 -	To jeszcze nie Zenobius?
 -	On wyjdzie na sam koniec. Jego drużyna to faworyci zawodów.
Rozległy się fanfary. Otwarto prowadzącą na arenę bramę, przez którą weszło sześć postaci. Czterech mężczyzn i dwie kobiety. Ubranych na czerwono. Tłum zaczął wiwatować.
-	Widzicie te małe woreczki przy ich pasach? - zapytał
uśmiechnięty szeroko Jack. - Właśnie o nie tu chodzi. To
będzie prawdziwa sztuka.
Art poczuła się zdezorientowana do tego stopnia, że, nieco wbrew sobie pochyliła się ku Wonsaczowi i zapytała go, co się tu, u licha, wyprawia.
Ale w tej samej chwili stanęła otworem druga z wiodących na arenę bram.
Na plac wyskoczył wielki, prychający i parskający afryk-rajski nosorożec. Choć na chwilę udało się Art zapomnieć o Feliksie Feniksie - jaka ulga!
Jedna z pracujących w „Borsużce" dziewczyn podeszła do Feliksa i uprzejmie zaproponowała, że poda mu zupę.
-	Jeśli nie może pan zapłacić, panie Angliku, nie szkodzi.
Dostanie pan porcję gratis.

Feliks odpowiedział jej uśmiechem. Między innymi dlatego, że nieznajoma mówiła po angielsku. Podziękował jednak i odmówił. Zostawiła go w spokoju.
Powinienem już iść - pomyślał.
Iść, owszem, tak - zaraz pojawiła się następna myśl - tylko dokąd?
Poszukać statku - napomniał się w duchu surowo. - Wracać do domu.
Ale gdzie jest ten dom? - zapytał sam siebie.
Dom jest tam, dokąd woła cię serce, skarbeczku - usłyszał w głowie sarkastyczny głos Dirka.
Cóż, w takim razie nie mam domu. Jestem bezdomny. Jak dawniej.
Na powrót skrył głowę w ramionach.
Pierwszy nosorożec, który występował tego popołudnia, nazywał się Cleopatrus.
Zawodnicy Czerwonej Drużyny tańczyli wesoło wokół zwierzęcia, które kłaniało się, kucało - uprzejmie i delikatnie. Jeśli chodzi o gwałtowniejsze ruchy, to co jakiś czas tupał mocno prawą przednią nogą o ziemię.
-	Jak on ma na imię? Cleopatryk, tak? - mruknął zrzędliwie
Grub, który postawił na Esthusa i chciał, by ta część widowiska
dobiegła już końca.
Za to czterej aktorzy oglądali spektakl jak oczarowani.
 -	Art, myślisz, że jest wyreżyserowany? - to Peter.
 -	Ustawiony jak nic! - Wonsacz.
 -	Och, moja złota moneta! Jack? To naprawdę jest na niby? - przerażony Walt.
 -	Nie, mój chłopcze. To, co tu oglądasz, jest równie prawdziwe jak ty czy ja.
W tej samej chwili członkowie Czerwonej Drużyny rozdzielili się.
-	Zaczyna się... - zawołał Shadrach.
Jeden z mężczyzn podbiegł ku nosorożcowi. Gdy znalazł się już tylko o kilka stóp od niego - wyskoczył do góry. Bestia prychnęła i machnęła łbem - za późno. Skoczek chwycił oburącz sterczący róg.

Mocno trzymając się, poszybował nad głową nosorożca i po długim wdzięcznym locie, znalazł się na grzbiecie zwierzęcia.
Gdy ponownie wykonał salto i pewnie wylądował na nosorożcu, w tłumie rozległy się oklaski. Wtedy nacisnął wiszący u pasa woreczek i oblał zwierzę czerwoną farbą. Potem mężczyzna wykonał kolejne salto, tym razem z dala od nosorożca. Na ziemi pochwyciło go zręcznie dwóch kolegów z drużyny.
Tej samej sztuki - w różnych odmianach - dokonali pozostali zawodnicy. Jedni akrobacje wykonywali pewnie i zręcznie, inni mniej. Raz czy dwa przez widownię przeszedł jęk strachu, gdy któryś ze skoczków pośliznął się na pokrytej farbą skórze zwierzęcia. Jeden z nich spadł po nieudanym, źle wykończonym podwójnym salcie. Za to dziewczyna, która występowała zaraz po nim, zatańczyła na grzbiecie nosorożca. Nogi unosiła bardzo wysoko, a gdy wróciła wysokim wyskokiem do kolegów, uczyniła to z gracją delfina. Każde potknięcie i niezręczność liczono jako punkt karny dla drużyny. Po jakimś czasie zwierzę straciło cierpliwość i rzuciło się na zawodników, którzy rozpierzchli się po całej arenie - ci, którzy obstawiali Cleopatrusa, jęknęli z rozpaczy.
Esthus, wybraniec Gruba, zmagał się z Żółtą Drużyną. Żółci żonglowali na nosorożcu talerzami. Pokryte farbą zwierzę wyglądało jak żonkil. Także i Esthusowi znudziło się w końcu służenie im za trampolinę i zaczął tarzać się na piasku areny, do żółci dodając biel.
Grub podarł swój kupon.
 -	To sztuka zmusić nosorożca do posłuszeństwa - wyjaśnił Jack, chełpiąc się swoją znajomością tematu. - Gdzie podział się nasz Uczciwy Kłamca wraz z moją papugą? - spytał zaniepokojony.
 -	Coś mi podpowiada, że poszedł do toalety - odpowiedział mu Walt.
 -	Niech no tylko uważa na ptaka - mruknął kucharz i dziwnie westchnął, po czym szepnął w kierunku Art. - W sumie nie powinienem się martwić. Maudy potrafi zaopiekować się i sobą, i nim.

Na arenę wyskoczył kolejny nosorożec i członkowie Zielonej Drużyny. Zrobili to tak nieprofesjonalnie, że już na starcie stracili wiele punktów. Zwierzę imieniem Lsabellus było aż nazbyt dobrze wychowane. Dreptało osowiale w miejscu, co chwila wąchając rozlaną na piasku farbę. Pod koniec występu cały jego pysk mienił się zielenią, żółcią i czerwienią.
-	Zzieleniała Kiełbasa! - zawołał Peter i podarł swój
kupon w drobne konfetti.
Przed przerwą miała wystąpić jeszcze jedna drużyna. Na arenie pojawił się nosorożec zwany Blankus i drużyna w bieli. Akrobaci świetnie współpracowali ze zwierzęciem, wskutek czego Blankus wkrótce wyglądał jak wielka śnieżynka, ku ogromnej uciesze zebranego na widowni tłumu. Żaden z członków załogi „Nieproszonego" nawet nie pomyślał, by obstawić właśnie Blankusa.
-	Ha, wygląda na to, że stary Zenobius ma poważnego
konkurenta - zauważył Jack.
Korzystając z przerwy w zawodach, kucharz udał się na poszukiwanie Uczciwego.
Art zjadła jeszcze jedną mandarynkę. W jej myślach znów pojawił się Feliks. Patrzył na nią niebieskimi oczyma z niekłamaną niechęcią. Nie. Jeszcze gorzej. Patrzył obojętnie. „Z nami już koniec".
Przerwa skończyła się, a Uczciwego nadal nie było. Na arenie dała świetny pokaz akrobacji Fioletowa Drużyna. Ich zwierzę - Candakus - okazało się jednocześnie narowiste i przyjemnie potulne.
-	Kolejny mocny konkurent - mruknął Wonsacz. - Pra
wda, Jack?
Bankietowy Jack zmarszczył tylko brwi. Wtedy odezwał się Shadrach Lost.
-	Mówiłem wam, że przegram, bracia. Ja zawsze prze
grywam. A wy przegracie razem ze mną.
Popołudnie wlokło się strasznie, światło w zakurzonych oknach przybrało barwę starego złota. Z otoczonego brązowym murem stadionu dochodziły krzyki, hałaśliwe zaśpiewy i burz-

liwe oklaski. Co się tam mogło dziać? Feliks nie potrafił wykrzesać z siebie tyle energii, by o to zapytać.
Podejrzewał, że piraci z „Nieproszonego" zwiedzają właśnie targ i lokalne tawerny. W pewnej chwili był nawet przekonany, że w drzwiach pojawił się Gnojek.
Czyli Art wciąż tu jest - jeśli nie w mieście, to na swoim statku.
Ciekawe, o czym teraz myśli?
Czy może o tym cholernym Michaelu?
Mimo wszystko z jakiegoś niezrozumiałego powodu nie mógł w to uwierzyć.
Doskonale rozumiał, że ją zranił. O tak, znał Art na tyle dobrze, by mieć pewność. Oczywiście jest dumna i silna i nie dała nic po sobie poznać. Tylko ten błysk w jej oku - zupełnie jakby cisnął kamieniem do dwóch jezior i po chwili zostały na ich powierzchni jedynie zmarszczki.
Art... ostatnia osoba na świecie, którą chciałby skrzywdzić.
Powiódł zmęczonym spojrzeniem po „Borsużce".
Gości było już niewielu. Podejrzewał, że większość poszła oglądać to, co działo się na wzgórzu. Przy odległych stołach siedziały skryte w cieniu postaci - piraci, żeglarze. Nic go to nie obchodziło. Borsuk wyszedł na dziedziniec, teraz wypoczywał w cieniu drzew.
Feliks przypomniał sobie chwilę, gdy Art wyciągnęła go półprzytomnego z morza w pobliżu Porfs Mouth. Zobaczył ją na pokładzie angielskiego niszczyciela, który wiózł ją w kajdanach do kraju. Ujrzał Art odważną i zimną jak marmur na Drzewie Skazańców. Wtedy po raz pierwszy wzięła go w ramiona.
- Co ja robię? - szepnął półgłosem.
Nagle poczuł się tak, jakby przeszyła go błyskawica. Krew żywo popłynęła w jego żyłach, przebudził się.
Dlaczego mu przeszkadza, że Art jest szalona i źle postępuje, że jest uparta i denerwująca - co z tego, że jest piratką? Och, oczywiście, to ma znaczenie, ale przecież nie może jej zmienić. To by ją zniszczyło. Musi być z nią i żyć dla niej. Ona należy do niego, a on do niej. Nie ma wyboru. Po co z tym walczyć? Trzeba się poddać. Miłość to miłość.

Dokładnie w tej chwili doleciał go z tyłu śpiewny, cichy dźwięk. W powietrzu rozeszła się piękna woń. Sekundę później coś twardego dźgnęło go w plecy.
Feliks spróbował się odwrócić.
Dz'gający przedmiot wbił się jeszcze głębiej. Zabolało.
-	Nie ruszaj się, panie F. Jak sam zapewne czujesz, nie
kłuję cię bananem.
Feliks znieruchomiał tak dokumentnie, jakby miał się już nigdy nie poruszyć.
A lufa pistoletu rozczesała mu włosy i złowróżbnie oparła się o jego kark.
Ubrani na niebiesko, w ulubiony kolor El Tangeriny, wysypali się na arenę zawodnicy drużyny Zenobiusa. Trzech akrobatów i trzy akrobatki: niebieski jak niebo, czarnogranato-wa, pastelowa, zielononiebieski jak turkus, fioletowoniebieska niczym lawenda i błękitny jak szafir.
Także zwierzę było niezwykłe.
-	Biały nosorożec - zdumiał się Larry Lully. - To
prawdziwa rzadkość.
Zwierzę było ogromne i miało w sobie coś groźnego.
Piraci oraz tłumnie zebrani widzowie zesztywnieli, skupili się.
Z początku skoki wyglądały tak samo jak te, które oglądali wcześniej. Doskonale wykonane, zbierały gromkie brawa, ale po każdej erupcji aplauzu zapadała głęboka cisza.
I wtedy zatańczył sam Zenobius, otoczony rozklaskanym pierścieniem akrobatów.
Potem znieruchomiał. Stanął tyłem do ławki, na której siedzieli korsarze z „Nieproszonego". Widzieli jego pokryty kępkami włosów ogon, który poruszał się raz w lewo, raz w prawo, po czym też znieruchomiał.
Skoczek niebieski jak niebo i skoczek turkusowy - jakby uniesieni na czyichś niewidzialnych ramionach - wzbili się ku górze, bez pomocy rogu. Przefrunęli skośnie nad grzbietem Zenobiusa, mijając się z wesołym pozdrowieniem w powietrzu.
Gdy turkusowy znowu znalazł się w powietrzu, nosorożec obrócił się i wystawił swój zabójczy róg - tłum jęknął lękliwie

-	skoczek zaś założył na spiczasty kolec wianuszek z niebies
kich kwiatów.
Ludzie wiwatowali, pełni podziwu.
Koledzy schwytali dwóch lądujących akrobatów.
 -	Mają w butach sprężyny - skomentował Wonsacz ze znawstwem.
 -	Żaden aktor nie zwiedzie innego - przytaknął koledze Peter, który, sam o tym nie wiedząc, oglądał występy z otwartymi ustami.
Teraz w powietrzu znalazły się dziewczyny: czarno-grana-towa i pastelowa. Pastelowa przy skoku skorzystała z pomocy rogu. Czarno-granatowa uniosła się na sprężynach nad zadem Zenobiusa. Obie wylądowały na grzbiecie zwierzęcia na rękach, zrosiły go farbą i zeskoczyły z przeciwległych stron.
Nosorożec obrócił się gwałtownie, z niepokojącą elegancją i zamachnął się rogiem w stronę szafirowego skoczka.
Szafir upadł na jedno kolano.
Przerażający róg przeszedł tuż nad jego głową. Akrobata wykonał unik, przetoczył się na bok, wstał, wskoczył na bok zwierzęcia i wszedł po nim niczym mucha po ścianie (Posmarowane klejem ręce i buty - uznali aktorzy. - Nie ma innego sposobu.)
Szafir, sprawnie utrzymując równowagę na Zenobiusie, wyciągnął ukrytą w swym stroju skórzaną uprząż, którą przykleił do skóry. W tej uprzęży umieścił długą drewnianą tyczkę.
W tym samym czasie ostatnia z zawodniczek - lawendowa - tańczyła z nosorożcem spokojny, pełen godności taniec.
Tyczka kołysała się na grzbiecie Zenobiusa. Szafirowy wykonał potrójne salto i poszybował w dół ku swoim kolegom.
Ostatnia dziewczyna skoczyła, chwyciła za róg, wylądowała obunóż i chwyciła dwiema rękami tyczkę.
Zenobius lekko się zakołysał. Widzowie pochylili się, by lepiej widzieć.
Lawendowa czterema zwinnymi ruchami wspięła się na szczyt tyczki,  zręcznie  stanęła na głowie i znieruchomiała
-	sześć stóp nad grzbietem Zenobiusa.

Na całym stadionie nie rozlegał się ani jeden dźwięk. Ciszę zmąciła dopiero sama lawendowa.
 -	Corriendale, Zeno! - krzyknęła.
 -	Na Sześć Kolan Pszczoły! Kazała mu biec! Zenobius puścił się pędem przed siebie.
Widzowie wrzasnęli. Wszyscy zerwali się na równe nogi. Nawet Art.
Wpatrywała się w zawodniczkę, która wysoko w powietrzu sunęła nad areną, wciąż poruszając rękami i nogami, by utrzymać równowagę, nie spaść i nie zabić się.
Zupełnie bez uprzedzenia przed oczyma Art stanął w wirującym płomieniu Feliks. Dziwny widok. Niepokojący. Muszę go znaleźć - myśli Art.
W tej samej chwili...
Zenobius dotarł do krańca areny i zatrzymał się jak dobrze wyszkolony wierzchowiec.
Lawendowa sfrunęła ze swojej tyczki. Na dole pochwycili ją koledzy z drużyny.
Stadion wybuchnął oklaskami i wiwatami. Kapelusze poleciały w powietrze. Na piasek zaczęły spadać różnokolorowe kwiaty.
-	Czyżby miała klej we włosach?
 -	Nie synu, to kwestia zręczności. A ofiary w tym sporcie często się zdarzają. Oczywiście wśród akrobatów, nie nosorożców. Zwierzęta są tu pod ochroną.
 -	Czyli jak, wygrałem? - nie mógł uwierzyć Walt.
 -	Czy... ja też wygrałem??? - Shadrach Lost zdumiał się niepomiernie.
Jack rozejrzał się dokoła.
-	Wygraliście - potwierdził. - Gdzie jest moja przeklęta
papuga? - zaskrzypiał jak stare drzwi.
Maudy i Uczciwy przebywali na zapleczu, w przegrodach dla nosorożców. Skoczkowie, którzy zdążyli się już przebrać i zmyć makijaż, czyścili zwierzęta z farby, wylewając na nie wiadra wody. Dokładnie pucowali gąbkami szorstkie grzbiety. Uczciwemu, który nie znał ani hiszpańskiego, ani marokaińs-kiego wytłumaczyli uprzejmie gestami, że jeśli dotknie zwie-

rzęcia, to zginie nadziany na róg. Uśmiechnął się i przepraszająco pokręcił głową, po czym, niezrażony, zajął się głaskaniem nosorożców. Żaden nie miał nic przeciw temu - nawet rozdrażnieni Esthus i Cleopatrus.
Na ten widok zaskoczeni akrobaci stłoczyli się wokół niego. Pozwolili Uczciwemu karmić nosorożce, wypytywali, w jaki sposób oczarowuje zwierzęta. Śmiali się, widząc, że zupełnie nie rozumie ich słów.
Wtedy odezwał się Maudy. Siedział na czubku okręconej w czerwoną chustę głowy aktora i gadał Uczciwemu do ucha. Papuga nie ograniczała się jednak tylko do angielskiego. Mamrotała po persku, różnymi dialektami afrykrajskimi, po francusku, katajsku, a nawet po marokaińsku. Czerwony skoczek, który jako pierwszy występował z Cleopatrusem, zwrócił się do białego akrobaty, który jako ostatni wskakiwał na Blankusa.
-	To wzór reakcji chemicznej, o tym właśnie mówi ptak.
Wzór przemiany soli w srebro...
Maudy zagdakał Uczciwemu do ucha:
-	Jackowi przyśniła się własna śmierć. Kto weźmie Mau-
dy'ego? Kto przygarnie mojego ptaka? - dodała głosem
Bankietowego. - Kto się nim zajmie?
Uczciwy potarł swoim zaokrąglonym policzkiem pierzasty łebek papugi. Ostry dziób okazał się w dotyku naraz szorstki i gładki.
-	Tak, teraz już wolno się panu obejrzeć, panie Feniks.
Może pan jeszcze pamięta swoją dawną narzeczoną, Małą
Złociutką Dziewczynkę?
Rzeczywiście - poznał ją po głosie i zapachu perfum, choć nigdy, przenigdy nie była jego narzeczoną. Odwrócił się. Spojrzał w zielone, kocie, oczy dziewczyny, w jej wyjątkową, okrutną i piękną twarz, naznaczoną ostrzem rozwścieczonej Art.
Za plecami Złociutkiej stało trzech uzbrojonych po zęby marynarzy ze „Zwinnej Róży". Nicka Nunna wśród nich nie było.
Jeden z piratów wyszczerzył się, patrząc na Feliksa.

-	Ładniutkiś, co nie? Nie będziesz już taki śliczny, gdy
panienka z tobą skończy.
Złociutka przytaknęła skinieniem.
-	Prostacko ujęte, ale święta prawda. Nie zwykłam nikomu
darować łamania obietnic, panie F. (Obietnicy? Kiedy ona
zdążyła sobie coś takiego ubzdurać?) Ach, cóż to był za pościg
za panem! Pomagało nam pospołu morze i wiejący z tyłu
wiatr. Trzeba panu wiedzieć, że to ja teraz zostałam pobłogos
ławiona diabelskim szczęściem. Z pewnością żałujesz, że
zrezygnowałeś ze mnie, dla tamtej.
Feliks skinął głową. Wiedział, że Złociutka jest niebezpieczną idiotką, ale nie mógł się powstrzymać.
-	Bardzo mi przykro, Złociutka, ale widzisz, moje łaskawe
serce nie pozwoliło mi uczynić inaczej. Z takim brzydactwem
jak ty nie wytrzymałbym zbyt długo.
Na twarzy piratki wykwitły płomienie.
 -	Coś ty powiedział?
 -	Jesteś brzydka jak samo zło. Na twój widok zapewne pękają zwierciadła. A mężczyzn mdli. Bardzo mi przykro.
Uniosła rękę, żeby go uderzyć, ale powstrzymała się.
-	Fancy, ogłusz go, na Wielkie Koło Sterowe - rzuciła
oschle jednemu ze swoich ludzi.
Fancy uderzył i Feliks upadł.
-	W rzeczy samej, Feliks, teraz do końca życia będziesz
mógł oglądać tylko brzydotę - dodała Złociutka.
Klienci tawerny spoglądali w inną stronę, nie chcieli się mieszać. Piratka także nie zwracała na nich najmniejszej uwagi. Jej ludzie, niepowstrzymywani przez nikogo, wynieśli nieprzytomnego na zewnątrz. Przed zachodem słońca mieli znaleźć się na pokładzie „Zwinnej Róży". El Tangerina będzie wtedy już tylko mgiełką na horyzoncie, a przed nimi będzie już tylko szeroki Atlantyk.
Przeszukiwali miasto. Art i jej żeglarze zaglądali do każdej winiarni, we wszystkie alejki, sprawdzili fort i targowisko - oświetlone na noc pochodniami. Nikt nigdzie Feliksa nie widział. A nawet jeśli już spotykali kogoś, komu wydawało się, że widział jasnowłosego młodzieńca, to gdy docierali na

miejsce i tak już go tam nie było. Około północy trafili do „Borsużki": borsuk akurat śpiewał ku uciesze oczarowanej publiczności i Art z towarzyszami musiała czekać do końca występu. Pojawiła się służka i podała spragnionym Cuthbertowi i Bozzle'owi butelkę wina. Cuthbert znał hiszpański z czasów, gdy pływał na poprzednim statku.
 -	Ja... ja go widziałam - przyznała dziewczyna. - Przystojny mężczyzna i taki kulturalny. Naprawdę. Ale wydawał się nieszczęśliwy. A potem pojawiła się taka czarnowłosa. Bardzo ładna i ubrana w piracki strój. Przyszła i zaczęli ze sobą rozmawiać. Wtedy musiałam zająć się klientami na dziedzińcu. A kiedy wróciłam, już ich nie było. O tak, poszedł z nią. Wydawało mi się, że ona wspominała, że jest jego narzeczoną. No, ale ja słabo znam angielski - Cuthbert zrobił ponurą minę. Boozle wychylił kieliszek, żeby w swym winie utopić smutek Art.
 -	To na pewno była ta pan Bell. Jak zresztą myśleliśmy. Wyszli razem i zapewne opuścili już miasto. Nie da się zrobić nic więcej.
2. Szwindle i awantury
Ocean, widziany oczami szybującej wysoko na niebie mewy, stanowił wielką, pomarszczoną, plisowaną i skrzącą się powierzchnię, na której ktoś z rzadka rozsypał białe okruszki okrętowych żagli. Mewa leciała na południe, wzdłuż wystającego na zachód Afrykraju, Wybrzeża Kości Słoniowej i Szmaragdowego oraz Złotej Gwinei (Jeszcze dalej na południe Atlantyk wlewa się do Mórz Południowych, za którymi znajduje się już tylko bielejąca krawędź Antarktyki. Ale nasza mewa tak daleko nie doleci.)
Co jednak widzi ptak dokładnie pod sobą? Na co spogląda swoimi bezrozumnymi, lśniącymi oczami?
Dwa żaglowce idące tym samym kursem, oddalone od siebie o niecałe dwadzieścia mil.
Mewa, która obniżyła lot w poszukiwaniu ławic ryb, zauważyła także ich nazwy, ale dla niej tego rodzaju rzeczy nie

mają żadnego znaczenia. („Zwinna Róża" i - płynący na przedzie - „Nieproszony Nieznajomy". Tylko że to nie jest wyścig. A może?)
Zapadają noce i wstają kolejne dni, słońce, księżyc i gwiazdy przetaczają się po nieboskłonie ze wschodu na zachód. Równikowy pas ciszy został za nimi. Teraz spróbujmy zobaczyć, co widzi ptak lecący na południe.
Coś o wiele bardziej fascynującego niż statki, coś bardzo dziwnego - jakby unoszący się nad horyzontem łuk z wody i chmur. O całe mile przed ptakiem. Mewa, która nie potrafi odczytywać nazw żaglowców, ale świetnie zna się na pogodzie, pospiesznie zawraca na sprzyjającym powiewie wiatru i zmierza ku odległemu brzegowi.
Pierwsze dni po wyjściu z marokaińskiego portu przypominały członkom starej załogi Art ich pierwszą podróż wzdłuż brzegów Afrykraju.
Morze było ciepłe, a wybrzeża spływały do wody zielonymi odbiciami. Drzewa mango i poskręcane w najdziksze kształty palmy mknęły odbite na falach. Pod miodowymi klifami otwierały się białe zatoczki. Gdy rzucali w którejś z nich kotwicę, pojawiały się wąskie łodzie tubylców, którzy oferowali korsarzom owoce i kokosy. Art nie schodziła na brzeg.
Postanowiła skoncentrować się wyłącznie na swoich obowiązkach - na swojej roli. Zdecydowała się popłynąć prosto na Wyspę Skarbową - Papuzią Wyspę, jak zwali ją niektórzy. Stamtąd mieli zabrać mapy, o ile uda im się je odnaleźć...
Dziewczyna przyglądała się mijanym wybrzeżom (Widziała jednak przeszłość, nie teraźniejszość - ujrzała Feliksa uczącego się grać na lirze korbowej Cuthberta.) Przekroczyli Równą Linię, wznieśli toast należny Neptunowi - bogu morza. Równikowy Pas Ciszy, który podczas poprzedniej podróży sprawił im tyle kłopotów, przepłynęli gładko i szybko.
Dopiero któraś z następnych, upalnych, nocy, pełnych elektryzujących gwiazd, przywiodła ich w pobliże samotnego francuskiego żaglowca.

Księżyca na niebie nie było, gwiazdy jednak lśniły wystarczająco jasno i Ebad nie miał problemów z dostrzeżeniem barw flagi statku - lilii Burbonów.
 -	Czyżby byli tu sami?
 -	Myślą, że są na bezpiecznych wodach - podrzucił Lany Lully. - Większość angielskiej floty jest teraz na Morzu Śródziemnym i strzeże przed Francuzami Egiptu. Tak słyszałem w Tangerinie.
Francuski okręt płynął ociężale, jego kadłub siedział głęboko w wodzie. Nie nadawał się do ucieczki.
-	Ciekawe, jaki szczwany podstęp wymyśli Art tym razem?
Art  nie   wymyśliła  żadnego.   Rozstawiła   na  pokładzie
orkiestrę, kazała rozpuścić żagle i przy wtórze dźwięku bębnów i trąbek rzuciła się na swą ofiarę. Głośno zakrzyknęły działa.
Kule spadały rozmyślnie obok celu, ale błyski ognia i kłęby dymu (oraz hałas) uświadomiły kupcom, co ich czeka. Nie ryzykowali, wywiesili białą flagę, rzucili broń na pokład i poddali się.
Art rozprawiła się z nimi na swój piracki, teatralny i dworny sposób - oznajmiła Francuzom, że jeśli będą rozsądni i grzeczni, to włos im z głowy nie spadnie. I zachowali się grzecznie.
Napadnięty żaglowiec wyładowany był herbatą z Indii i alkoholami z Afrykrąju - łupem korsarzy padło też trochę szlifowanych brylantów w pięknych szkatułach.
-	Te brylanty to kamienie dla biedaków - zauważył
Bankietowy Jack. - Ja tam wolę rubiny. Rubiny nigdy cię nie
zdradzą. O ile umie się je oglądać - razem z Forkasztelem
zabrali herbatę oraz alkohol i zniknęli w kambuzie.
Z pokładu francuskiego statku zeszli bez strat, za to z łupami - nie zabrali tylko szkatuł po drogocennych kamieniach - nie chcieli się nimi obciążać.
Gideon Squalls i Shemps zaczęli później narzekać, że źle zrobili, nie zdmuchując parlewusów z powierzchni morza, skoro nadarzyła się ku temu tak dobra okazja.
-	Trzeba było celować normalnie. A nie udawać.
Inni przyznali, że cały czas podświadomie rozglądali się, czy nie widać na horyzoncie jakiegoś francuskiego niszczyciela - z trzydziestką lub czterdziestką dział na pokładzie. Bestia

podobna do „La Maman Trop" mogła się przecież pojawić w każdej z okolicznych zatoczek.
Art zeszła do kambuza. Maudy siedział na wielkim owocu mango i dziobał go zawzięcie - z głodu lub złości. Bankietowy Jack podniósł wzrok na wchodzącą.
 -	Nie ma tu twojej Pluskietki, kapitanie. Twojego psiaka też nie ma. Co więcej, wydaje mi się, że Gnojek wysiadł w Tangerinie.
 -	To zupełnie możliwe, Jack. Powiedz mi, co miałeś na myśli, mówiąc o tych brylantach.
 -	Dlaczego nie, kapitanie.
Art swobodnie położyła miecz na kuchennym blacie, nie zdejmując dłoni z rękojeści. Maudy zamrugał i wrócił do swojego mango. Jack mruknął:
 -	Otóż, kapitanie, zapewniam cię, że w tych szkatułkach nie było ani jednego prawdziwego klejnotu. To podróbki. Tutejsze wybrzeża pełne są geniuszy, którzy nie trudząc się schodzeniem do kopalń, produkują sztuczne brylanty i sprzedają je naiwnym za grube pieniądze.
 -	Naprawdę? - zdziwiła się Art. - Jesteś w stanie to udowodnić?
 -	Oczywiście. Jeśli tylko dostanę do ręki któryś z tych kamieni.
Art wydobyła klejnot z kieszeni i podała kucharzowi.
 -	Wiesz, oczywiście, kapitanie, że diamenty są twarde? Że można nimi ciąć szkło?
 -	Tak.
 -	W takim razie, jak możliwe jest to? - Bankietowy położył klejnot na podłodze i nadepnął nań. Podniósł but i pokazał dziewczynie okruchy, które z niego zostały.
 -	Niech to zostanie pomiędzy nami, Jack.
 -	Tak jest, kapitanie.
Tak więc skończyła się ich pierwsza udana korsarska akcja. Następnego popołudnia napotkali kolejny francuski statek handlowy.
Ten wyposażony był w czternaście dział i płynął w eskorcie żaglowca, również najeżonego kilkunastoma działami.

 -	Ci na pewno wiozą coś cenniejszego niż kilka butelczyn i błyskotek - skomentował Boozle 0'Nyons.
 -	Co takiego na przykład?
 -	Coś, co ma pomóc Francuzikom na wojnie. Tak myślę.
Wszyscy kanonierzy „Nieproszonego" zajęli swe stanowiska pod pokładem, gdzie Tazbo i Sikkars już uwijali się jak w ukropie, ładując działa. Art poleciła Jackowi stanąć przy dziale na dziobie, Mosiego ustawiła przy armacie na rufie. Nie otworzyli jednak otworów strzelniczych, na maszt zaś wywiesili franko-szpańską banderę.
Francuskie żaglowce nie próbowały wyminąć „Nieproszonego". Podpłynęły bliżej, a gdy znalazły się w jego zasięgu, ich kapitanowie poprosili o przedstawienie się.
Art zamachała im przyjaźnie i podpłynęła bliżej. Widząc to, eskortujący statek żaglowiec wypalił ostrzegawczo ze swoich trzech dział na rufie.
-	Nie zbliżać się zanadto - zawołał Francuz w swoim
języku. - Wyglądacie nam na piratów.
Art podniosła głos i odezwała się perfekcyjnym hiszpańskim.
 -	Ależ skąd! No, senior. Jesteśmy okrętem korsarskim w służbie króla.
 -	Przecież widzimy waszą nazwę. „Zaproszony Znajomek", to po angielsku.
 -	Ma pan rację, senior. Odebraliśmy ten okręt Anglikom. Od tamtej pory byliśmy tak zajęci, że nie zdążyliśmy jeszcze przemalować napisu.
Na obu francuskich okrętach rozpoczęły się gorączkowe dyskusje.
 -	Dlaczego do nas podpływacie? - poniosło się wreszcie nad wodą.
 -	Szukaliśmy jakiegoś francuskiego statku. Mamy informacje pomocne w naszym wspólnym wysiłku wojennym.
Minęło kolejnych dwadzieścia minut, podczas których Francuzi zapewne rozważali wszystkie za i przeciw. Pod pokładem „Nieproszonego" kanonierzy z trudem powstrzymywali się. Ert Liemouse oświadczył, że, jego zdaniem, każdy

nazywający   „Nieproszonego"   „Zaproszonym   Znajomkiem" powinien zostać niezwłocznie ostrzelany.
Art wróciła do kajuty i wyjęła kilka przedmiotów z biurka. Stare zapiski, notatki, dzięki którym próbowała się uczyć czytania map i nawigacji. Pospiesznie zapieczętowała papiery czerwonym woskiem.
 -	Panie Vooms, pokład jest twój. Panie de Weevil, razem z panem 0'Shea do steru. Panie Dirk, spokojnie. Jeśli podniosę prawą rękę - i tylko w tym wypadku - rozkaż natychmiastowe otwarcie ognia. Są nieco za daleko, ale może się udać. Przypomnijcie też kanonierom, żeby niszczyli, ale nie zatapiali. I celujcie w statek, nie w ludzi.
 -	A gdzie ty będziesz? - spytał niespokojnie Dirk.
 -	Tam, panie Dirk. A myślałeś, że gdzie?
 -	Ona ma na myśli ten francuski statek - wyjaśnił Wonsacz i skrzywił się, co było widać nawet mimo jego imponujących wąsisk. - Chce tam iść sama.
 -	Art, czy naprawdę nikt nie pójdzie z tobą? - nie mógł uwierzyć Walt.
 -	Nikt, panie Walt. Jeśli udam się tam sama, wszystko pójdzie sprawniej. Poza tym wątpię, żeby wpuścili na pokład kogoś poza mną.
Plinke, Forkasztel Smith, Peter, Wonsacz, Dirk i Walter przygotowali już muszkiety i pistolety, które leżały teraz wzdłuż burt, ukryte przed spojrzeniami Francuzów. Jack i Mosie leniwie opierali się o działa na pokładzie.
Art rozejrzała się dokoła. Chciała sprawdzić, czy niczego nie zaniedbała.
-	Ty chyba chcesz zginąć. Nie rób tego, Arty - poprosił
płaczliwie Walter. - Nie dlatego, że Feliks nie wrócił...
I wtedy dziewczyna -jakby wbrew własnej woli - obróciła się gwałtownie na pięcie i spoliczkowała go.
 -	No, masz - mruknął Peter. Walt zaczął płakać.
 -	Ale z niego płaksa! - burknął Dirk.
Ebad Vooms ryknął coś po francusku z pokładu rufowego. Nikt poza Art i de Weevilem nie zrozumiał słów, ale ich znaczenie było dość jasne.

 -	Dziękuję, panie Vooms - odezwała się cicho dziewczyna. - Panie Walter, to niesubordynacja. I to w trakcie akcji bojowej. Za coś takiego w angielskiej flocie karze się chłostą.
 -	Po moim trupie. Nie każesz wychłostać mojego brata - rzucił Peter.
 -	Doprawdy? - Art uniosła brew. - A może ty też chcesz dostać baty razem z braciszkiem? A teraz zamknij się!
Być może przekonany widokiem ciemnoskórego oficera, który krzyczał na pokładzie „Nieproszonego", kapitan statku handlowego odezwał się do Art, również po francusku, i zaprosił ją na swój pokład.
-	Seul - dodał. „Sama".
Art zastanowiła się przez chwilę. Sama? Przecież i tak jestem sama. Nawet siebie już nie poznaję. Dawna Art Blastside nie uderzyłaby przecież Waltera w twarz.
Mimo wszystko udało się jej skupić myśli na nieprzyjacielskim żaglowcu.
Kupiecki statek, wciąż nie dopuszczając „Nieproszonego" do siebie, pozwolił podpłynąć szalupie, która zaraz potem wróciła.
Art wspięła się po drabince i przeskoczyła przez reling. Kapitan przyjrzał się jej bacznie i uniósł brew do góry.
-	Jesteś kobietą. Tak myślałem. Zatem musisz być Złośliwą
Suzette - jedynym korsarzem w spódnicy, który służy naszemu
królowi.
Art spojrzała w chytrze pobłyskujące oczy mężczyzny. Mógł próbować złapać ją w pułapkę. Ta Suzette mogła przecież nie istnieć. Ale też mógł mówić prawdę. Postanowiła nie ryzykować.
 -	Nie, sir. Nie jestem. Nikt nie zna mojego nazwiska. Jestem jednym z największych sekretów króla.
 -	Ach! - zawołał kapitan. - Tak samo jak angielska nikczemnica Karmazynowa Malwa - pomagająca francuskim zdrajcom, przyjaciółka Louisa Adore i jego zgrai - tyle że ty jesteś tajemnicą naszego władcy.
Art skromnie spuściła oczy - na miecz kupca, tkwiące za pasem sztylety i parę pistoletów.

-	Tu mam dokumenty, o których wspominałam - pokazała
zapieczętowane papiery i schowała je na powrót. - Musimy
jednak przejść do pańskiej kajuty. Nie mogę nimi rzucać po
pokładzie jak workiem ziemniaków.
Weszli do kapitańskiej kajuty. Zamknęły się za nimi drzwi.
-	Proszę siadać.
Art usiadła. Usiadł także kapitan. Dziewczyna raz jeszcze wyjęła przygotowane przez siebie „dokumenty" i podała mężczyźnie. Francuz złamał pieczęć, rozłożył papiery, spojrzał na nie i ryknął równie szpetnie jak Ebad z pokładu rufowego.
 -	Jak pan widzi, sir - przerwała mu Art - te papiery nie są nic warte. To zwykłe śmieci odnalezione na pokładzie zdobycznego angielskiego żaglowca. Ale tutaj mam coś, co naprawdę chcę panu przekazać - wyciągnęła woreczek z kieszeni, rozwiązała rzemyk i rozsypała przed kupcem siedemnaście klejnocików, lśniących w słońcu lodowatymi rozbłyskami.
 -	Na Boga w niebiesiech...!
 -	Diamenty - dokończyła za niego. - Pochodzą z prywatnego skarbca króla. Dla pana. Oczywiście w zamian musi mi pan wydać najcenniejszą rzecz, jaka pan przewozi.
Zaskoczony coraz bardziej kapitan patrzył na Art z otwartymi ustami.
 -	Ale... skąd wiesz...
 -	Oczywiście, że wiem, kapitanie. Co innego by mnie tu sprowadziło?
 -	Ale wieźliśmy to, pilnie strzegąc...
 -	W to nikt nie wątpi. Ale szpiedzy są wszędzie. Anglicy już wiedzą, że to macie. My tu sobie rozmawiamy, a eskadra niszczycieli ich floty depcze panu po piętach jak wataha wilków. Dlatego wysłano tu mnie. Proszę więc mi to wydać i bezpiecznie odpłynąć.
-	Muszę jednak poprosić o jakiś dowód, pełnomocnictwo...
Art zaśmiała się oschle.
 -	To dziwne, że osoba o pańskiej umysłowości tak wolno kojarzy.
 -	Chyba nie zrozumiałem?
 -	Król nie wyposażył mnie w nic, co potwierdzałoby jego zaangażowanie w tę sprawę.

 -	Rozumiem - przyznał kapitan i potarł brodę. - Niszczyciele, powiadasz.
 -	Nie inaczej. Pięć okrętów, po pięćdziesiąt dział każdy. Mkną ku nam co sił w żaglach. Życzy pan sobie poznać ich nazwy?
 -	Mój Boże... - szukające pociechy oczy mężczyzny powróciły do diamentów.
Art myślała intensywnie. Tak samo jak i ja nie zna się na drogocennych kamieniach. Ja przecież kiedyś czerwone szkiełko w pierścieniu Feliksa wzięłam za rubin...
W sercu dziewczyny wezbrała świeża fala bólu.
Kapitan tego nie zauważył. Zanadto był zajęty rozmyślaniem.
Art odchrząknęła, wyrzuciła z głowy wszystkie zbędne myśli.
-	Nie muszę chyba dodawać, że życzeniem króla jest, byś
zatrzymał trzy najpiękniejsze kamienie w prywatnej szkatule.
Reszta musi jednak posłużyć naszemu wysiłkowi wojennemu.
No proszę, popatrzcie, dorosły mężczyzna, a zachowuje się zupełnie jak Gnojek ze swoją kością...
Kapitan przez kilka kolejnych minut bawił się fałszywymi diamentami. Potem wstał i podszedł do stołu. Uderzył go mocno w narożnik. Otworzyła się wąska, sekretna, szufladka. Kamienie trafiły do środka - ze skrytki wydobył zapieczętowany dokument.
Czyżby chciał mnie oszukać, tak jak ja oszukałam jego?
 -	Ale będziesz... - głos mu się urwał, wyciągnął dokument w kierunku dziewczyny, lecz nie podał jej go do rąk - ...strzec tego jak źrenicy oka?
 -	Monsieur, trzeba mnie będzie zabić sto razy, zanim wydam go nieprzyjaciołom.
Rozeszli się, oboje zadowoleni, oboje podejrzliwi. Szalupa odwiozła Art z powrotem na „Nieproszonego". Dziewczyna wspięła się na pokład, gdzie złapał ją chwilowy zawrót głowy. W jej umyśle powstała straszliwa wizja - tym razem wcale niedotycząca Feliksa. Przypomniała się jej okropna akademia dla młodych dam, w której zamknął ją ojciec, i w której przebywała tak długo, aż przypomniała sobie, kim jest napraw-

dę. Znów je widziała - wyfiokowane dziewczynki w niewygodnych sukniach, noszące na głowach ciężkie książki, co miało nauczyć je utrzymywania właściwej postawy.
Nikt z załogi się do niej nie odzywał. Francuskie żaglowce pożegnały się uprzejmie i odpłynęły.
Teraz trzeba się przekonać, co zawiera dokument od kapitana - albo wygrałam, albo padłam ofiarą szwindlu, tak samo jak francuski kupiec. Ale najpierw... najpierw muszę załatwić sprawę z Waltem.
Nieprzytomny Feliks leżał na jakichś starych workach pod pokładem. Nawet teraz był niezwykle przystojny. Złociutka przyznała to w duchu i zaraz potem się tej myśli wyparła. Wylała mu na twarz wiadro zimnej wody.
Ocknął się. Przez następną chwilę piratka czuła się nieswojo - po jego mokrej twarzy krople wody spływały niczym łzy.
Ale dlaczego miałby płakać? Przecież ona chce mu coś dać.
Przez kilka chwil nie zwracał na nią uwagi. Zaakceptował jej obecność, podobnie jak fakt, że jest związany (ręce i nogi) i że (co dość oczywiste) znalazł się na pokładzie jej statku. Porwany, niepewny swego losu.
Złociutka zeszła pod pokład sama. Nie chciała, by jej piraci słyszeli kolejne rzucane pod jej adresem wyzwiska. Zaczynała się niecierpliwić.
-	Obudziłeś się już, Feliksie Feniks? Lepiej, żebyś się
obudził. Czeka cię ciężki dzień, a świt wstanie za dwie godziny.
Feliks strząsnął resztki wody z twarzy. Czy był wściekły? A może się bał? Nie była w stanie tego stwierdzić.
Spojrzał na nią.
 -	Muszę cię przeprosić - zaczął.
 -	Co takiego???
 -	Przeprosić. Za to, że nazwałem cię brzydką.
 -	Ach, na Wielkie Koło Sterowe, tego to ty jeszcze pożałujesz...
Przerwał jej - także zniecierpliwiony.
-	Tak, tak. Bez wątpienia. Jesteś złą i nikczemną istotą,
Mała Złociutka Dziewczynko. Ale brzydka to ty nie jesteś.

Jesteś piękna i dobrze o tym wiesz. Ja też to wiem. Powiedziałem tak, bo byłem zły, proszę zrozum. Jesteś piękna jak wiosenny poranek, choć nie sądzę, bym jeszcze kiedykolwiek jakiś ujrzał.
-	Bardzo jesteś przenikliwy - Złociutka rzuciła mu gniewne
spojrzenie.
Młodzieniec pomyślał, że gdyby piratka była kotem, zjeży-łaby się w tej chwili.
 -	Nie wymkniesz mi się - rzuciła groźnie.
 -	Nie jestem durniem. Nigdy nie myślałem, że uda mi się uciec, czy uniknąć twojego gniewu. Ale przeprosić musiałem. Takie odebrałem wychowanie. W odróżnieniu od ciebie.
Złociutka zachichotała się w duchu. Po chwili zaśmiała się głośno, perliście, kryształowo.
-	Jesteś bardziej zabawny niż ten cuchnący borsuk w El
Tangerinie, panie F. Choć oczywiście też potrafisz śpiewać,
prawda?
Feliks usiadł na szorstkich workach i zaśpiewał dla niej swym wspaniałym głosem. Jakąś głupiutką popularną angielską piosenkę. Piosenkę, która w jego wykonaniu wcale nie wydała się głupiutka, ale mądra, magiczna.
Złociutka słuchała jak zahipnotyzowana. Po chwili jednak ocknęła się.
-	Zamknij się!
Feliks usłuchał.
-	Zastanawiam się, czy powinnam oddać cię w ręce
Fancy'ego albo Taggersa?
Młodzieniec nie odpowiedział. Kolejny opanowany aktorzyna - przemknęło piratce przez głowę - taki sam jak ta przeklęta Art Blastside.
-	Nie - zdecydowała wreszcie. - Lepiej sama zajmę się
tobą. Wymierzona przeze mnie kara będzie o wiele bardziej
okrutna.
Odeszła zabierając lampę. Chciała, by aż do świtu leżał w ciemności i myślał.
Nad morzem nie było już widać ani jednej mewy. Noc płynęła stałym kursem ku porankowi. Na południu jednak,

tam, gdzie ptak spoglądał wcześniej, wciąż widniał dziwny łuk wody i wiatru, chmur i grzmotów. Kierował się na północ. Zbyt daleko, by Złociutka i załoga „Róży" miała się nim niepokoić. Nie widział go także nikt z pokładu płynącego przodem „Nieproszonego", obciążonego teraz ciężarem emocji i tajemniczych kosztowności. Wybrzeże Afrykraju mamrotało falami i szumem drzew, wstrzymywało oddech. A sztorm, jak żywa istota, wypatrywał ofiar.
3. Katastrofa o świcie
Gdzie jest Gnojek?
Zanim zapadł wieczór, szukała go już cała załoga. Robili to bardzo gorączkowo, ale i z ochotą, ponieważ po powrocie Art na „Nieproszonego" wszystkie napięcia zostały załagodzone.
Art wezwała wszystkich na pokład. Nawet Bankietowego z Maudym siedzącym mu na głowie. Aktorzy, kanonierzy z asystentami, kwatermistrz i oficerowie. W większości mieli ponure miny. Gdy pojawił się blady jak obrany banan Walt w towarzystwie Petera i Ebadiasza Voomsa, po statku poniósł się szmer.
-	Na tym statku nie będzie żadnego chłostania! - zakrzyk
nął z dachu pokładówki Gideon Squalls. Zawtórowali mu
pozostali.
Art uniosła rękę. Zapanowała dziwna - pełna podejrzliwych szeptów - cisza.
-	Panowie. Zebraliście się tu po to, by zobaczyć, jak wasz
kapitan błaga pana Słonego Waltera o przebaczenie.
Zdumienie.
Łubin Hawkscoot połknął dym ze swojej fajki i zakrztusił się. Larry Lully grzmotnął go w plecy. Cuthbert mocniej ścisnął trzymaną przez siebie beczułkę ze smołą. Nib Several przetarł twarz tłustą szmatą.
Art odczekała jeszcze chwilę i podeszła do Waltera.
-	Panie Słony, Walter, postąpiłam wobec pana bardzo
nieuczciwie. To piracki statek i każdy może na nim mówić, co

myśli. Wiem, że chciał pan dobrze. Mam nadzieję, że wybaczy mi pan mój błąd i wymierzony panu policzek. Może pan wyznaczyć cenę za to, co uczyniłam.
Walt nie wiedział, co zrobić. Spojrzał bezradnie na Pete'a.
-	Cóż, kapitanie - wydukał brat pokrzywdzonego. - W za
sadzie to powinien ci oddać, czyż nie?
Art rzuciła okiem na Ebada. Jego twarz wyglądała jak kamienna maska. Nie wyrażała niczego. Reszta załogi milczała, żeglarze nadstawiali uszu - cóż za widownia, przyszli wszyscy!
Dziewczyna pozwoliła ciszy trwać jeszcze kilka sekund.
-	Niestety, panie Peter, jeśli ktokolwiek z was mnie
uderzy, mogłabym się zapomnieć po raz kolejny i posłać go na
deski. A niech to, taka już jestem, chłopaki - przyznała, potrzą
sając głową.
Znów cisza, którą jednak wkrótce zastąpił śmiech.
-	Tak jest, lepiej nie ryzykuj, Wal ty!
-	Ta nasza Art to diablica, uważaj bracie!
Dziewczyna się uśmiechnęła.
-	Lepiej wymyślcie coś cywilizowanego i miłego. Może,
Walter, przyjmiesz kapitańską działkę skarbu, który odnaj
dziemy? Dwukrotną wartość tego, co dostanie każdy?
Zebrani zakrzyknęli, ucieszeni hojnością Art. Bankietowy zachichotał. Maudy unosił się w rytm ruchów jego głowy - w górę i w dół. W górę i w dół.
-	Nic bardziej uczciwego nie wymyślimy! Na Kruczy
Kruczek!
Walter, wciąż niewąsko zaskoczony, podszedł do Art. Uścisnęli sobie ręce.
 -	Nie chciałem cię zdenerwować... - zaczął.
 -	Ja też nie chciałam. Zapomnijmy o tym.
Wieczór był niezwykle piękny. Świeciło słońce, powoli opuszczające się do morza za prawą burtą. Wstążki brzoskwiniowych chmur zdobiły horyzont. Nie poruszały się, a tylko stopniowo rozpływały, pokrywając niebiosa różowo-burszty-nowymi pasemkami.
I właśnie wtedy odnaleziono ulubioną kość Gnojka. Potoczyła się komuś pod nogi na dolnym pokładzie.

 -	To do Gnojka niepodobne. Nigdy tak nie zostawiał swojej kości. Przecież ciągle ją gdzieś chował.
 -	Tak! Raz nawet próbował wrzucić ją do mojego kubka na grog!
-	A w zeszłym tygodniu znalazłem ją w beczce z jabłkami.
Zanieśli papuzi gnat Upiornemu.
 -	Psisko znowu uciekło - zasugerował. - Zawsze przecież tak robi, jak nie podoba mu się kierunek, w którym zmierzają sprawy. Na pewno wysiadł w El Tangerinie. Niewierny kundel.
 -	Nie. Na pewno jest gdzieś na statku. Nikt nie widział, żeby schodził na brzeg.
Zaczęli więc poszukiwania.
 -	Myślisz, że Gnojek poszedł za Feliksem? - ściszonym głosem zapytał Ebada Upiorny.
 -	Możliwe. Ten pies nigdy się nikogo nie słuchał. Ale zawsze wraca.
Upiorny spojrzał chmurnie.
-	Ten statek płynie prosto do piekła.
Wydawało się, że w tę samą stronę zmierza pogoda.
Poszukiwania Gnojka nic  nie dały.  Członkowie  załogi
zbierali się przy burtach, przyglądali się ciemnoróżowemu słońcu, które przestało już być piękne, a zaczęło wyglądać złowrogo - przypominało teraz niebezpieczną obcą planetę. Do zachodu zostały jeszcze co najmniej dwie godziny, a niebo ze wschodu na zachód i na południe wypełniało się ciemnością jak kieliszek winem. Na północy, za nimi, widniał już tylko jeden jedyny owalny skrawek błękitu, oblany zewsząd truskawkowym mrokiem. Tazbo ze swojego bocianiego gniazda wyraźnie widział, jak ta dziurka maleje i maleje, mruga i wygasa.
Wiatr jednak wciąż był spokojny. Morze także zachowywało się przyzwoicie - zupełnie jak przepraszający za swój postępek kapitan.
-	Nie podoba mi się to. Ta afrykrajska pogoda...
-	Takiego nieba jeszcze nigdy nie widziałem. No, może
raz w Indiach. A potem zerwała się wichura, od której łamały
się drzewa.
Z kambuza wychynęła głowa Bankietowego Jacka.

Zmrużył oczy, spojrzał w górę, poślinił palec i uniósł go, by sprawdzić wiatr. Tak jak podejrzewał, patrząc na chmury, wiało raz z południa, raz z zachodu, z północy i wschodu. Powiew krążył.
Maudy wzbił się w powietrze. Poleciał na bocianie gniazdo i przysiadł na barierce. Pluskietka, która siedziała na mezan-maszcie, rozłożyła swoje zielone skrzydła, zaskrzeczała i rzuciła się na przeciwnika. Tazbo zasłonił głowę ramionami, gdy dwie rozwrzeszczane i rozfurkotane papugi rozpoczęły swój zwyczajowy pojedynek.
Mniej więcej w tej samej chwili Uczciwy zapukał do kabiny Art. Dziewczyna zaprosiła go do środka. Oboje z Eba-dem przyglądali się rozłożonemu na biurku dokumentowi. Uczciwy rzucił okiem na papier. Nie była to ani mapa, ani list. Na papierze widniał rysunek żaglowca.
-	Chyba zanosi się na niezły sztorm - poinformował.
Zanim Art i Ebad zdążyli zareagować, przez otwarte drzwi
wpadły do środka walczące papugi.
 -	O co im poszło tym razem? - spytała dziewczyna. Nie była tak naprawdę zainteresowana bójką, poszukiwaniami Gnojka ani rysunkiem, który przekazał jej francuski kapitan. Natomiast wiadomość o nadciągającej burzy poruszyła ją. Pozwoliła choć na moment oderwać myśli od...
 -	Maudy mówi - odpowiedział poważnie Uczciwy - że biją się z Pluskietka, ponieważ się w sobie zakochali. Papugi od czasu do czasu w ten właśnie sposób rozwiązują nieporozumienia.
 -	Zakochali? - Art roześmiała się. I umilkła (Czy to naprawdę dlatego? Czy to dlatego ja i on...?)
W jej myśli wkradł się głos Ebada.
 -	Panie Uczciwy, czy mówiąc „niezły sztorm", miał pan na myśli jakiś konkretny rodzaj tego atmosferycznego zjawiska?
 -	Nie, panie Ebad. Ale z pewnością nie będzie taki jak zwykłe sztormy. Zapowiada się dość... szczególnie.
Art poczuła niepokój. Wyszli na zalany czerwonym światłem pokład. Uczciwy zagwizdał w gwizdek.
Kolejny żaglowiec podpłynął ku nim nieco później. Wychynął z czerwonawej ciemności, która nie była ani nocą, ani

dniem - pojawił się, jakby wynurzając się z samego piekielnego oka, z nisko zawieszonego słońca.
Widoczność była bardzo kiepska. Na „Nieproszonym" zapalono lampy. Pokłady zostały starannie -uprzątnięte, leżące dotąd luzem przedmioty umocowano lub pochowano. Wszyscy członkowie załogi czekali w pogotowiu na swoich stanowiskach.
Powierzchnia wody wciąż była płaska, choć fale zmieniły swój odcień - ich grzbiety poznaczone były czerwonymi cekinami. I po takiej właśnie tafli przydryfował ku nim nieznany statek. Wszystkie z jego trzech masztów sterczały pod dziwnymi kątami. Na jego pokładzie nie paliło się ani jedno światło.
Art spojrzała przez lunetę i zauważyła banderę. Była to piracka flaga z trupią czaszką i skrzyżowanymi piszczelami. Białe kości na czarnym polu z ironicznie wyhaftowaną poniżej złotą lilią. A zatem, francuscy piraci.
Podała lunetę Ebadowi.
-	Czy to jakiś podstęp? Na pokładzie nie ma nikogo. Liny
mają poszarpane. No i ktoś prawie pozbawił ich masztów.
Czyżby to sprawka angielskiej floty?
Ebad przez dłuższy czas przyglądał się żaglowcowi. Po chwili oddał lunetę Art.
 -	Przyjrzyj się uważnie, kapitanie. Widzisz te czarne draperie na masztach i rejach? I to, co ciągnie się za nimi w wodzie?
 -	Tak, to wygląda trochę jak... pajęczyna...
 -	Na Wszystkie Żagle, Arty, trafiłaś w sedno. To sieć Czarnej Wdowy.
Na pokładzie rufowym pojawił się Glad Cuthbert.
 -	Czyżby to robota tej starej, Ebad?
 -	Jakiej znowu starej? - zniecierpliwiła się Art.
 -	Tej z legendy, Art, nie pamiętasz? Mówiłem ci. Wdowa, która zabija piratów, żeby zemścić się za śmierć swego ukochanego mężulka...
 -	Mary Szatan - dodał Ebad. - Widywałem jej dzieła już przedtem. Ale to tu wygląda na niedawne. Wdowa musi być gdzieś w okolicy!
 -	Czy grozi nam niebezpieczeństwo? - spytała szorstko Art.

-	Tego nie wiem, córeczko. Zależy, jak nas osądzi.
Zniszczony  statek  zbliżył  się jeszcze  bardziej.   Morze
zaczęło robić się niespokojne, fale przelewały się gwałtownie, to w jedną stronę, to w drugą. Wydawało się, że zmierzają do jakiegoś centralnego punktu położonego dalej na południu.
 -	Burzy jeszcze nie widać. Wejdziemy na pokład tego żaglowca - postanowiła Art. - Zaczekajmy, aż zbliży się jeszcze trochę.
 -	Jedno ci powiem, Art. Znajdziemy tam pełno kosztowności, wszystko, co piraci zrabowali. Mary zawsze wszystko zostawia na miejscu. Powiadają też, że od kiedy weszła na pokład „Wdowy", nigdy z niego nie schodzi.
Nie spuścili na wodę szalupy. Art stwierdziła, że byłoby to szaleństwo, biorąc pod uwagę nadciągający sztorm. Żaglowiec zbliżał się i wkrótce wszyscy mogli się dokładnie przyjrzeć jego nieoświetlonemu pokładowi. Przerzucili liny z hakami. „Nieproszony" chwycił statek w swoje szpony. Art i kilku jej ludzi przeskoczyło przez burty.
Rzeczywiście. Czarne sieci - przypominające pajęczynę lub wodorosty (albo nawet wdoworosty) - ciągnęły się wszędzie. Zrozumieli, że oglądają coś w rodzaju wizytówki wdowy. Korsarze przekradali się ostrożnie z miejsca na miejsce. Wokół leżały porzucone narzędzia i broń. Butelki rumu oraz potrzaskane skrzypce. Art przecisnęła się między nimi do kajuty kapitana. Zapaliła latarnię, uniosła ją i ujrzała stół, na którym stały cynowe i szklane naczynia, pleśniejąca pieczeń zaś leżała w kałużach lepkiego wina.
Pod pokładem wszystko wyglądało podobnie. Kołysały się puste hamaki. Po podłodze walały się kapciuchy z tytoniem i fajki. Widać było, że działa wystrzeliły co najmniej raz
-	stały głęboko cofnięte - wokół nich leżały przybory kanonier-
skie, lonty i bawełna, armatnie kule i wilgotny proch strzelniczy.
Cuchnęło. W ładowni znaleźli bele indyjskiego atłasu, sznury
pereł, szkatuły pełne pieniędzy, worki z kawą i baryłki
zeschłych owoców.
-	Niczego stąd nie zabieramy - oznajmiła dziewczyna.
-	Nad tym statkiem ciąży klątwa.
Nikt nie kwapił się, by wziąć cokolwiek.

Wyszli na górę, przeszli przez pokład i wrócili na „Nieproszonego".
Liny z hakami nie chciały się oderwać.
Odcięli je, a gdy okazało się, że lepkie, upiorne, sieci przykleiły się w kilku miejscach do kadłuba ich statku, je także musieli porozcinać.
Wreszcie uwolnili się od żaglowca-nieboszczyka. Wiatr ucichł prawie zupełnie. Wokół ciemniał czerwonowinogro-nowy mrok.
 -	To zły znak.
 -	Może się okazać, że ten statek jest jak Gruby Morganior
-	statek  demonów,   który  oddalając   się,   wciąż   pozostaje
widoczny, by kusić nieostrożnych...
Wkrótce zrobiło się jeszcze ciemniej i ponury żaglowiec zniknął.
Niedługo potem zniknęło też słońce. W powietrzu unosiła się woń przypominająca swąd spalonego prochu, albo fosforowych zapałek - tego nowego wynalazku, który groził poparzeniem nieostrożnego użytkownika.
-	Zwinąć żagle!
Marynarze rzucili się na maszty, pełzali po nich niczym kraby, wielkie płótna zostały mocno przywiązane do rej.
Art zluzowała Tazbo Lighthearta, który, trzęsąc się, siedział w bocianim gnieździe.
-	Bankietowy usmażył franko-szpańskie omlety z baranimi
kiełbaskami - powiedziała raźnym głosem Art.
Chłopak zszedł pod pokład - szybko i sprawnie.
To  jeszcze   dzieciak   -   przemknęło  jej   przez   głowę.
-	A jednak, mimo swoich młodych lat, potrafi już obsługiwać
działa.
Jest taki sam jak ja w jego wieku.
Nie. Ja umiałam tylko grać. I nadal nie robię nic innego. Czy dobrze wypadam w tej roli, mamusiu? Czy oni mi wierzą? Czy ja sama sobie wierzę? Mamo?
Na niebie nie było widać ani jednej gwiazdy. Nie pojawił się także księżyc, który powinien już wisieć wysoko.
Dziewczyna słyszała dźwięki liry korbowej Cuthberta, grającego po kolacji jakąś starą piosenkę.

Wiatr zamarł. Statek skrzypiał leniwie, cicho. Zrolowane żagle popiskiwały i wzdychały ciężko. Morze robiło plum--plum.
Nie mam nic poza tym statkiem - poza moim „Nieproszonym Nieznajomym".
Okrętowy dzwon obwieścił drugą. Jak dzwonek w teatrze.
I wtedy Art zobaczyła nadciągający sztorm, wyraźnie widoczny i straszny. Unosił się nad południowo-zachodnim horyzontem - złowróżbny pierścień ognia i cienia...
Poniżej, na jej okrzyk, rozległy się nawoływania.
Marynarze, którzy do tej pory drzemali, pędzili spiesznie na stanowiska.
Noc była niewiarygodnie cicha, jakby ktoś skradł jej wszystkie dźwięki. I to milczenie trwało nadal, bo ludzie też przestali hałasować.
Cała załoga „Nieproszonego" przyglądała się - w najwyższym zdumieniu - zbliżającej się burzy.
- Ten sztorm wygląda jak brama do piekła.
W pierścieniu chmury widać było błyskawice. Kolumny wody wyrywały się z morza i wirowały w powietrzu. W samym środku zauważyli czarny prześwit - pustkę.
Wielki, czerwony, rozgałęziony piorun wyskoczył z chmur, grzmotnął w niebo i przypalił je niczym wężowy język.
Art zobaczyła teraz wyraźniej - chmury układały się nie tyle w pierścień, co w pionowy tunel. Wsysający prądy powietrza i elektryczność, wsysający wodę, wirujący bezustannie wokół własnej osi. A w centrum tunelu, w jego sercu, czekała owa ślepa ciemność w kształcie litery O - wyglądało na to, że ich statek także zostanie przez niego wessany.
Wiatru nadal nie czuła. Powietrze było ciężkie i rozświetlone pobłyskującymi dokoła iskierkami. Na szczytach masztów „Nieproszonego" wykwitły znienacka powłóczyste, białe płomyki.
Art zeszła - spokojnie, ręka za ręką - z rei. W takiej chwili nie można było siedzieć tak wysoko. Lekko zeskoczyła na pokład rufowy.

Ebad i Boozle stali przy sterze. Mosie Dare czekał w pogotowiu, na wypadek, gdyby zaszła potrzeba naprzeć na koło większą siłą.
Wreszcie usłyszeli grzmoty - stłumione w trzewiach wirującej chmury.
Morze uniosło się ku górze.
Żaglowiec poleciał w ślad za nim, bukszpryt wymierzył w niebo. „Nieproszony" prawie stanął dęba na rufie.
Pod pokładem posypały się, grzechocząc, niepochowane przedmioty.
Art chwiejnym krokiem ruszyła po pokładzie, w górę. Chwytała spadających ludzi i odpychała ich w kierunku czegokolwiek, czego mogli się chwycić. Czuła pod stopami napierające od dołu morze, które starało się wywrócić „Nieproszonego" do góry nogami. Żaglowiec opierał się dzielnie, chcąc za wszelką cenę zachować równowagę. Bankietowy przywiązał się mocno do głównego masztu. Z szerokiej kieszeni jego płaszcza wystawały dwie małe dziobate główki - jedna biała, druga zielona i czerwona. W tej chwili ptaki zapomniały o wszelkich nieporozumieniach.
Błyskawice, których nie powstrzymywało już nic, rozświetlały otoczenie chwilowym jasnym blaskiem. Ukazali się przelotnie przerażony Tazbo, chwytający się liny Ert Liemouse, Cuthbert, ratujący swą lirę korbową, Plinke, pogrążony w spokojnej, śpiewnej modlitwie, Mothope, z szeroko otwartymi ustami - tak szeroko jak paszcza sztormu - ryczący ze złości. Poza Ebadem i Cuthbertem nie widziała nikogo ze starej załogi - ach, są! Dirk i Wonsacz przytroczeni do pokładówki, razem z klatką na kury...
Art wciągnęła się na dziób. Chwyciła się relingu pod bukszprytem.
Naraz statek rzucił się w dół - z głuchym stukotem pomknął wprost w objęcia rozwścieczonego, wzburzonego morza.
Dawno temu - w zeszłym roku - Art nie czuła strachu w ogóle. Bawiła się sztormem. Ale ta burza - tak jak zapowiedział Uczciwy - była wyjątkowa.

Okręt kołysał się, zawodził i trzeszczał. Rufa obróciła się wśród rozkołysanych fal na prawo, a dziób skręcił w lewo. Naprężony kadłub - dębowe i wiązowe drewno oraz miedź - wołał o pomoc.
Wreszcie otoczyły ich pokryte żyłami błyskawic chmury. Czarny rdzeń sztormu zniknął, dlatego że sami znaleźli się w jego wnętrzu, w tunelu.
Morze wymierzało Art mocne policzki, piekące jak ukąszenia os. Odpłacało jej poniekąd za to, co zrobiła Walterowi. Maszty pochylały się coraz bardziej. Wbrew swojej woli żaglowiec zaczął z wolna, z namysłem obracać się w miejscu, wokół własnej osi.
Pod nimi woda opadała gwałtownym wirem, jakby ktoś wyciągnął zatyczkę z morskiego dna...
Blade ogniki na masztach zgasły. Ale zaraz potem znów strzelił czerwony rozdwojony jęzor błyskawicy, która uderzyła z całej siły w mezanmaszt. Drewno i żelazo posypało się na deski pokładu, uniosły się kolumny pary - dwa żagle uwolniły się i rozwinęły niczym białe pioruny...
Płonący „Nieproszony" wciąż się mozolnie obracał...
Art czuła protesty steru - a potem coś pękło w sercu jej żaglowca. Rozległ się chrobotliwy brzęk. Łańcuch sterowy...
Zaczęła na nich spadać już nie tylko woda, ogień i kawałki masztu. Nabrzmiałe, burzowe chmury pełne były przedmiotów, które sztorm wessał wcześniej. Były wśród nich liście, gałęzie, na których kołysały się zmiażdżone owoce, pniaki, ryby, kamienie, otwarte przez burzę kokosy, głowa porcelanowej lalki - jakimś cudem cała, dopóki nie gruchnęła o pokładówkę - ćwiartka okrętowego steru, który wybił w pokładzie dziurę i wylądował wśród dział poniżej.
Nie było czasu na naprawę, nie było szans na ratunek. Nie mogli już sterować.
Art nie miała pojęcia, co powinna teraz zrobić. Dawniej zawsze wiedziała. Ale to się już skończyło. Jedyne, co potrafiła, to stanąć twarzą w twarz z niemożliwym do pokonania przeciwnikiem -jak zrobiła to jej matka w sztuce zatytułowanej „Piratika".

Art - bezużyteczny głupek. Panienka z Akademii Roz-memłanych Wykrętów. Aktoreczka.
Wtedy uderzył wicher.
Wirujący już całkiem prędko statek został rzucony na bok.
Wycie wiatru dobiegało ze wszystkich kierunków. Jego porywy odłamały szczyt mezanmasztu. Płonące żagle „Nieproszonego" oderwały się i poleciały do wody niczym przetrącone skrzydła.
Ale i chmury zaczęły uciekać na bok - wiatr gnał je po niebie. Pozostała już tylko najczarniejsza noc. Pojawiła się w niej wyrwa i ujrzeli niebo ogarnięte potężnym pożarem.
Niebo w płomieniach!
Nie, to nie pożar w raju - to wschód słońca - wschód! - a wydawało się żeglarzom, że minęła najdalej godzina...
Ale dlaczego słońce wschodzi tak wysoko na niebie?
Za sobą usłyszała lamenty piratów. Wyli jak wilki - jak psy - jak Gnojek. Gdzie jest Gnojek? Gdzie Pluskietka?
Czekał na nich nie tylko świt. Przed nimi majaczyło jeszcze coś.
„Nieproszony Nieznajomy", dawniej znany jako „Słoń", statek kupiecki, który zajął się piractwem i polubił to życie, pędził - wdzięcznie do samego końca - prosto na oblane promieniami poranka skały i klify, jeżące się u wybrzeża Gwinei.
Zapłakał wiąz i wszystkie miedziane części, statek przejechał po skale. Chrzęst przypominający łkanie niszczonych skrzypiec, jęki rąbanych toporami drzew, wrzask umierającego metalu.
Statek uciekł ze złomowiska. Ale umrzeć miał tutaj.
Rozpadły się pozostałe maszty, kawałki jesionu i trociny miękko spłynęły w dół. Kolejne żagle rozwijały się z łoskotem. I nagle „Nieproszony" położył się na prawym boku, jakby odpoczywał, zmęczony po burzy. Morze oblało go ze wszystkich stron, tworząc zieloną koronkową kołderkę.
- Wpadliśmy na skały - zwykły szept, nie było potrzeby krzyczeć. A bezlitosna swą obojętnością burza umilkła jak stłumione westchnienie.

SCENA TRZECIA
1. Czarny kraj
Nasz żaglowiec? To prawdziwy szczęściarz. Jest przyjacielem morza - przemówiła swym cudownym głosem Molly wprost do ucha Art. Nie bój się, nawet jeśli zaczniemy tonąć. Ci, których zatrzymało morze, śpią wśród syren i pereł w zatopionych krainach. To musi być piękne miejsce, nie uważasz, kochanie?
Art śni. Nieczęsto przychodzą do niej sny o matce. Molly jest przez cały czas jakąś częścią swej córki, więc nie ma potrzeby przywoływać jej nocami. Dziewczyna jednak nie widzi jej zbyt wyraźnie i po chwili wizja się zmienia. Pojawia się ta potworna akademia, to więzienie - wypolerowane na wysoki połysk posadzki, ciasne spódnice, ciężkie księgi ułożone na głowach wychowanek. Właściwa postawa i puste umysły.
Staje przed nią wredna Eeble.
 -	Bożeż ty mój, a cóż się tu znowu wyprawia?
 -	Artemizja spadła ze schodów! - odpowiada jej chór wielu dziewczęcych głosików.
 -	Artemizjo, doprawdy, spadanie ze schodów ci nie przystoi. Jesteś dziewczynką z bardzo dobrego domu. Przez cały czas powinnaś olśniewać wdziękiem i kobiecością. Ty musisz być ozdobą płci pięknej. Dobrze ułożona dama nigdy z niczego nie spada.
Panna Eeble chwyta Art i podnosi ją z podłogi.
-	Proszę mnie zostawić, madame, albo zaraz się pani
dostanie! - wrzeszczy dziewczyna.

W jaki sposób udało się tej chudej wiedźmie ją podnieść? Jak śmiała...
-	Nie ruszaj się, córeczko.
Ten głos nie należy już do wrednej Eeble. Aksamitny męski głos. Aktorski, doskonały. Mężczyzna ma czarną skórę. Trzyma Art, niesie dokądś...
 -	Tata... - wyrywa się Art. Ach, więc wszystko w porządku. Nie, on nie jest jej prawdziwym ojcem. Prawdziwym był drażniący jak kolec w pięcie eks-lord Fitz-Willoughby Weat-herhouse. A to jest Ebadiasz Vooms, przyjaciel i partner jej mamy, ojciec, którego sobie wybrała.
 -	Uderzyłam głową w rzeźbę orła na schodach - tłumaczy.
 -	Nie - odpowiada Vooms. - Dostałaś w głowę połową przedniego masztu. Ale masz twardą czaszkę i nic ci nie jest. Nie ruszaj się.
Art zauważa dokoła wodę. Jakie to dziwne. Wydaje się, że stoją na środku morza. Jasne niebo i przelewające się pod nimi czarne jak melasa fale z wielkimi, białymi grzbietami. Jakie malownicze skały i urwisko - Feliks chętnie by ten pejzaż namalował... Właśnie, gdzie jest Feliks?
Coś boli. Głowa. Nie, to nie głowa. Serce. Też nie. I głowa i serce.
Art traci przytomność, dzięki czemu Ebadiaszowi jest znacznie łatwiej podać ją czekającym w szalupie Upiornemu i Uczciwemu.
Dzień powoli sączy się, morze się uspokaja.
To dobrze. Ludzie schodzą chwiejnie z wraku, wsiadają na dwie łodzie, jakie ocalały, gdy „Nieproszony Nieznajomy" uderzył w skalisty brzeg.
Są wszyscy. Nawet obie przemoczone papugi, iskające się wzajemnie dziobami w płaszczu Bankietowego Jacka. Oskar Bagge, okrętowy cieśla i chirurg, będzie mieć wiele pracy, jeśli uda im się dotrzeć na brzeg. Kilku członków załogi jest nieprzytomnych, tak samo jak kapitan Art Blastside. Grub, Łubin, Wonsacz, Nib, Stott Dabbet i Sikkars Oko topili się, ale towarzysze ich wyłowili. Teraz wypłukują z siebie resztki oceanu - kaszlem, prychaniem. Mimo katastrofy wszystkim udało się przeżyć.

Dwie przeładowane szalupy spowija śmiertelny spokój. Niektórzy z piratów płaczą. Jednym z lejących łzy jest Ebad Vooms. Wiosłują, zostawiając za sobą zniszczony żaglowiec. Każde pchnięcie ramion, każda kolejna niewysoka fala coraz bardziej oddala ich od „Nieproszonego". Łodzie okrążają cypel, żeglarze widzą przed sobą lustro zatoki i otwierający się za nią ląd. Na wodzie wciąż unoszą się części ich statku: deski, beczki, kawałki lin, relingów. Napuchnięte uwięzionym pod nimi powietrzem żagle.
 -	Czy nasza rzeźba dziobowa też zatonęła? Kawowa damulka w czarnym welonie?
 -	Tak. Roztrzaskała się. Poszła od razu na dno. Do Skrzyni Dewi Jonaha.
W trzymanej opiekuńczo przez Słonego Waltera klatce kurczaki pluskają na rozmokłej słomie, pieją, czyszcząc gardła. W kieszeni Upiornego, w wodoodpornym zawiniątku, spoczywają plany francuskiego statku. Cuthbert czeka, aż woda wycieknie z jego świszczącej ciężko liry korbowej i cichym głosem rozmawia ze swoją pozostawioną w Anglii żoną. Forkasztel Smith z kolei zachował cenną kość Gnojka. Ale nie dlatego, żeby chciał dogodzić psu. Pomyślał po prostu, że twardy papuzi gnat przyda się do usztywnienia jego złamanej lewej ręki.
Skryte za klifami wybrzeże wyglądało jak wszystkie inne miejsca, które mijali, płynąc wzdłuż brzegu Afrykraju. Białe plaże, błękitne zatoczki i drzewa, nietknięte przez sztorm.
Nieco dalej w głębi lądu wyrastał las. Zielona dżungla, tętniąca szmaragdową ciemnością, przecinana zielonkawymi kolumnami promieni słońca.
Dobili do brzegu.
Oskar Bagge zajął się opatrywaniem rannych żeglarzy, ich towarzysze w tym czasie łowili ryby i zrywali ananasy. Rozpalili też Jackowi ognisko, by mógł coś upichcić. Wszyscy pracowali w pocie i znoju. Wydawało się, że poci się samo słońce.
(Czy ktokolwiek z nich zapomniał, że zaraz za wysokim klifem spoczywa wrak ich statku? Strzaskany, pożerany powoli przez morze?)

Art spała w cieniu wysokiej palmy. Ebad zwinął jej płaszcz i ułożył na nim głowę dziewczyny. Na jej czole widniała plama wykwitającego niczym fioletowy kwiat sińca. Lata temu nieszczęśliwa eksplozja działa sprawiła, że jedno z pasemek jej kasztanowych włosów przybrało kolor nagietka. Czy to wydarzenie też pozostawi Art jakąś pamiątkę?
Większość ciosów, które znosimy, większość gwałtownych przeżyć, coś po sobie zostawia - rozmyślał Ebad, siedząc przy Art i przełykając kolejne kęsy pieczonej ryby, której smaku nie był w stanie docenić ani poczuć. Sam nosił w sobie pamięć o Molly - znamię niewidzialne, ale stale obecne.
Słońce oblewało wszystko dokoła złocistą poświatą. Pokazywało im, jak wspaniały jest świat. Chciało ich pocieszyć. Uśmiechnijcie się! - wołało okrutnie. - Mogliście mieć o wiele mniej szczęścia!
 -	Bankietowy? Tamten dym to nie z twojego ogniska, prawda?
 -	Nie, panie 0'Shea.
 -	W takim razie to krajowcy. Na Stryczek Dusigrosza, w tych okolicach tubylcy zazwyczaj bywają przyjaźni.
 -	Ale nie zawsze - wtrącił Grub, który podczas sztormu złamał sobie nogę. - Zdarza się, że nie mają ochoty na gości.
Wkrótce potem doleciało ich dudnienie bębnów, rytmiczne, jakie usłyszeć można wyłącznie w Afrykraju. Złożone tempo i rytm przewijały się przez dżunglę. Rozśpiewane dotąd ptaki umilkły z szacunkiem.
-	Nadchodzą.
Z dżungli wyłoniło się około dwudziestu czarnych, wysokich mężczyzn. Odziani byli w białe szaty i ozdobieni rzeźbioną drewnianą biżuterią, w której połyskiwało złoto. Zatrzymali się. Patrzyli na obozujących na brzegu rozbitków.
Po chwili podeszli bliżej. Posługiwali się dialektem z wybrzeża Gwinei. Znał go także Ebad. Przemówił do nich.
W jednej chwili skupiły się na nim spojrzenia tubylców.
Zapytali, czy żeglarze przybyli tu handlować, czy rozbili się, tak naprawdę interesowało ich co innego.

Wszyscy krajowcy mieli arystokratyczne wręcz oblicza - wydawało się, że podobnie jak ich ozdoby wyciosane zostały z hebanu.
Ebad nie zdawał sobie sprawy, że wygląda tak samo jak oni.
Oni jednak zauważyli to od razu.
Nie zadając więcej pytań, przywódca grupy wydobył z fałd swej szaty medalion. Wystąpił naprzód i wyciągnął go w kierunku Ebada.
Ebad wstał.
 -	Co to jest? - spytał po afrykrajsku.
 -	Spójrz, a zobaczysz. Ebad spojrzał.
I zobaczył - co? Wyryty profil mężczyzny. O wyrazistych, klasycznie atrykrajskich rysach i kręconych, spływających na ramiona włosach.
-	Wybaczcie obcokrajowcowi, który nie zna tutejszych
obyczajów - przeprosił Ebad. - Ale czy moglibyście mi
wyjaśnić, co to oznacza?
Trzech tubylców odwróciło się bez słowa i naglącym, niemal rozkazującym gestem pokazali coś trzymającym się z tyłu towarzyszom. Jeden z nich natychmiast odwrócił się i popędził z powrotem.
Zerwali się wszyscy piraci, ci którzy byli w stanie się podnieść. W rękach zalśniły pistolety, muszkiety, sztylety i miecze.
-	Nie bój się, Ebad. Jesteśmy z tobą.
Przywódca ludzi z dżungli niecierpliwie pokręcił głową.
 -	Nie zrozumieliście nas, panowie - odezwał się tym razem doskonałą angielszczyzną, w której z rzadka tylko pobrzmiewał ostrzejszy, obcy akcent. - Nie szukamy zwady. Na medalionie widnieje oblicze króla. A ty, panie, bardzo go przypominasz. Cieszymy się z tego spotkania. Jeśli zechcecie, to zapraszamy was do naszej wioski, wszystkich. Czekają tam wszelkie możliwe wygody. Nie pożałujecie.
 -	Nie ufałbym temu łachmaniarzowi - rzucił Grub. - Piękne dywany często skrywają przegniłą podłogę.
Pozostali zgodzili się z nim.

-	Ale on ma rację - odezwał się Upiorny. - Ebad i ten
dżentelmen z medalionu wyglądają jak bliźniacy.
Medalion zaczął krążyć pomiędzy rozbitkami. Tylko Art, wciąż śpiąca pod palmą, nie podniosła się, by go obejrzeć.
Zaskoczeni korsarze ze zniszczonego „Nieproszonego" spojrzeli niepewnie na swoich ewentualnych, gospodarzy.
Bijące w sercu dżungli bębny odezwały się naraz innym rytmem, innym tempem.
-	Ja z wami pójdę - oznajmił Ebad.
-	Znakomicie - odpowiedział przywódca ciemnoskórych.
Dwadzieścia sześć osób podniosło wrzask, rozkrzyczały
się też milczące dotąd ptaki.
 -	Nie, Ebad, sam nigdzie nie pójdziesz!
 -	Na Dzban 0'Crana, idę z tobą!
 -	Nie wariuj, Ebadzik, trafiliśmy tu razem i tam też pójdziemy razem.
 -	I ja idę!
 -	I ja!
-	1 jeszcze ja!!!
Tubylec uśmiechnął się.
-	Widzę, panie, że traktują cię jak bardzo ważną osobistość.
Bez wątpienia jesteś ich kapitanem.
 -	Pierwszym oficerem. Kapitan leży tam. To moja córka. Krajowcy unieśli brwi w najwyższym zdumieniu.
 -	Ona? Ta biała kobieta?
Ebad zmarszczył brwi. Na jeden moment jego zwykle nieodgadniona twarz nabrała wyrazu.
-	Jej matka była biała. Była moją żoną.
 -	W takim razie, panie, twa córka jest dla nas księżniczką. Czy bardzo ucierpiała? Każę ją nieść.
 -	Ja ją będę niósł - wtrącił Cuthbert. - Moje biedactwo.
 -	I ja - powiedział Dirk. - W końcu już bardziej się przecież nie zmęczę, nie?
Po trzech, może czterech krokach, pogrążyli się w dżungli. Las zamknął się wokół nich gęstymi zasłonami. Niczym liściaste morze.

Wysokie drzewa, o nierównej korze przypominały pokryte płaskorzeźbami słupy. Pnie wzbijały się wysoko, do zwartego baldachimu liści - pierzastych palmowych i zwykłych, okrągłych. Pomiędzy splątanymi pnączami widniała wygodna ścieżka (Ich przewodnicy w białych szatach zapewne już dawno temu wycięli sobie drogę na plażę.) Zieleń była w tym lesie niezwykle intensywna. Ptaki brzęczały, zawodziły śpiewnie lub wrzeszczały. Z dziur w pniach wylatywały roje kąśliwych owadów.
Droga okazała się daleka i męcząca - zwłaszcza dla idącego o kulach Gruba i Boozle'a. Wreszcie jednak dotarli do wioski pełnej krytych spiczastymi strzechami chat. Z bagnistego bajora przyglądało się przybyszom kilka czarnych krów. Żeglarzom natychmiast podano owoce i wodę, przywódca gospodarzy zaś zapowiedział, że zatrzymają się tu tylko na godzinę.
 -	Jak daleko jeszcze mamy iść? - spytał go zaniepokojony Upiorny.
 -	Podróż potrwa kilka dni.
Korsarze wymienili znaczące spojrzenia.
 -	A jeśli niektórzy z nas woleliby zostać tutaj? - spytał Ebad. - Albo wrócić na brzeg?
 -	A znacie drogę? Potraficie ją odnaleźć? Dżungla zarasta bardzo szybko i ścieżka za nami już pewnie zniknęła. Ta wieś nie będzie w stanie was wyżywić. Poza tym ci, którzy nie chcą iść z nami, będą musieli sami zadbać o swoje bezpieczeństwo.
-	To podstęp - zaśmiał się ponuro Bankietowy Jack.
Zastanowili się. Co czekało ich na plaży? Tylko pusty
brzeg i widok leżącego pod klifem zniszczonego „Nieproszonego".
Po godzinie wszyscy wstali i ruszyli w dalszą drogę.
Niedługo potem Cuthbert przywołał do siebie Ebada. Art odzyskała przytomność i od razu wstała z prowizorycznych noszy, które żeglarze upletli dla niej z gałęzi. Gdy oficer dotarł na miejsce, zataczała się jak pijana. Dirk mocno trzymał ją za ramię.
-	Cześć, Ebad. Nic mi nie jest. Tylko trochę kręci mi się
w głowie.

 -	Spokojnie Art, nie szarżuj!
 -	Dobrze, tato. Ale strasznie się martwiłam, tak leżąc i wpatrując się w plecy Dirka. Nigdy nie widziałam jego płaszcza w takim stanie.
Wyglądało na to, że ich rozpoznaje. Nie straciła pamięci. Pamiętała, kim jest i co się wydarzyło. Wzrok i słuch służyły jej bez zarzutu, a zawroty głowy i zaburzenia równowagi wkrótce ustąpiły. Nikt jej nie zapytał, czy pamięta, jaki los spotkał „Nieproszonego". Czy pamiętała? Tego nie wiedzieli. Art wydawała się w smutny sposób rozbawiona. Ale patrzcie państwo, idzie o własnych siłach. I poza siniakiem na czole nie doznała żadnych innych, fizycznych, obrażeń.
Przez całe popołudnie przedzierali się przez dżunglę. Wycięta w niej ścieżka zaczęła już zarastać. Tubylcy w białych szatach nie kłamali. Wraz z kilkoma żeglarzami wycinali paproć, pnącza i jedwabiste liście, kształtem przypominające wiosła.
Dotarli do wąskiej rzeki. Jej brzegi porastały, chylące się nisko nad wodą i przypominające wierzby, drzewa, nad którymi unosiły się kłęby błękitnej pary. Ukryte w zaroślach małpy głośno wrzeszczały. Olbrzymi wąż wśliznął się do wody. Wkrótce potem nad korytem rzeczki przeskoczyły dwa stworzenia wyglądające zupełnie jak jelenie ubrane w spodnie od piżamy w czarno-białe paski. (Walter, Ert, Tazbo i de Weevil nie mogli się im nadziwić i głośno zastanawiali się nad tym, kto tak je przebrał. Dyskusję zakończył Dirk, stwierdzając, iż mógł to uczynić jedynie ktoś „zupełnie pozbawiony gustu".)
Art szła razem z Ebadem. W pewnej chwili zagadnęła go po francusku.
 -	Czyli, panie Vooms, tubylcy uważają, że jesteś ich królem?
 -	Na to wygląda. Być może zaszkodził im upał.
 -	Zawsze przecież chwaliłeś się, że jesteś potomkiem egipskich faraonów.
 -	To prawda, Art.
Przywódca białych szat uniósł nagle dłoń i zatrzymał kolumnę. Wskazał coś nad nimi. Wszyscy zamarli.

Spojrzeli w plątaninę listowia i gałęzi. Rzeczywiście. Coś w niej słabo połyskiwało - wyglądało jak leżący wygodnie na jednym z konarów cętkowany promień słońca.
Także i Art podniosła wzrok. Od razu wiedziała, na co patrzy. Albo zapamiętała ten widok z obrazków, które pokazywała jej Molly, albo z jakiejś prawdziwej, przeżytej w dzieciństwie przygody - nie była pewna. Pewne było natomiast to, iż na drzewie drzemał lampart.
Poszli inną drogą, szerokim łukiem omijając niebezpieczne zwierzę.
Od tego momentu co chwilę działo się coś niezwykłego.
Na przykład - coś przeleciało przez baldachim drzew. Stworzenie, którego skrzydła świstały jak grabie w trawie. A potem Shemps nadepnął na węża i z dzikim okrzykiem wyskoczył w powietrze. Gad jednak okazał się tylko nietypowo ukształtowanym korzeniem. Podobnie jak żmija, którą rozdeptał godzinę później Boozle, a która tak naprawdę była ciągnącym się po ziemi pnączem. Wreszcie natknęli się na prawdziwego węża.
- Widzicie go? - spytał Jack. - Nazywają tę gadzinę wężem dobranocnym. Wystarczy, że raz ugryzie i dobranoc Afrykrąju.
Wkrótce w dżungli zaczęło się ściemniać. Zachodziło słońce. Nad ziemią rozstawiły się parawany cieni. Mrok zgęstniał na tyle, że drzewa stały się niewidzialne, ciemność była jakby zawiesista. Dodatkowo zwodziły ich świecące owady, wirujące dokoła niczym iskry nad ogniskiem. Z okolicznych dziupli wzbijały się czarne, szeleszczące i popiskujące cicho chmury - latające myszy - nietoperze.
Po jakimś czasie dotarli do kolejnej polany, na której rozłożyła się kolejna wioska. Dwadzieścia westchnień ulgi było niczym morska bryza.
Tubylcy zaprowadzili ich do pustej chaty i nakarmili potrawą przypominającą nieco owsiankę. Po kolacji piraci natychmiast zasnęli.
Art nie zjadła zbyt wiele. Nie próbowała też spać.
Wyszła na zewnątrz, podświadomie spodziewając się, że lada chwila ktoś ją zatrzyma i każe wracać.

Przy niewielkim ognisku kucało dwóch mężczyzn w białych szatach. W jednym z nich rozpoznała przywódcę tubylców.
Ponieważ potrafiła posługiwać się ich dialektem, podeszła do ognia i zapytała, czy może się przysiąść.
-	Proszę, siadaj.
Usiadła. Przyglądała się światłu płomieni, igrającemu na ich obliczach jak ogień na węglach. Już wcześniej zauważyła, że członkowie jej załogi nie obawiali się tych ludzi. Tylko ciemnoskóry Anglik Mosie Dare, a także pochodzący z Indii Błękitnych Larry Lully zachowywali się wobec gospodarzy nieufnie i ostrożnie. Za to Ebad był bardzo ciekaw końca tej podejrzanej przygody.
W dżungli znów poniosło się bicie bębnów. Dziewczyna oceniła, że dźwięki rozlegają się niecałą milę dalej. Ebad wyjaśnił jej kiedyś, że w ten sposób miejscowi przekazują sobie informacje, rytm stanowił rodzaj szyfru. Ciekawe - przemknęło jej przez myśl - o czym teraz mówią?
Próbowała skupić się na niedawnych wydarzeniach. Od razu poczuła się tak, jakby pewnym chwytem złapała koło sterowe żaglowca. Tak, tego żaglowca, który wiele mil stąd leżał roztrzaskany na skałach.
-	Jak się nazywa miejsce, do którego nas prowadzicie?
- spytała po chwili.
Przywódca rzucił spojrzenie na swego towarzysza.
 -	Khem.
 -	Khem.... - coś przemknęło jej przez głowę. Czy nie tej nazwy używała Molly, kiedy opowiadała córce podania lub legendy? Czy Khem nie jest nazwą starożytnego Egiptu?
 -	Wybieramy się daleko na północ?
 -	Nie, na wschód.
 -	Do Khem.
Khem - powtórzyła w myślach - to coś znaczy. „Czarny...", „Czarny kraj". Wielka rzeka Nil regularnie zalewała pola Egiptu i wyrzucała na nie czarny, niezwykle żyzny muł. Stąd ta nazwa. Czarny Kraj, Khem.
-	Jest tam jakaś rzeka? - spytała.
-	Łodyga Wodnej Lilii.
Zaskoczona odpowiedzią drążyła:

 -	Łodyga rzeki?
 -	Źródła rzeki - wyjaśnił przywódca i uśmiechnął się, zapatrzony w ognisko.
Art zrezygnowała.
 -	Pan Vooms powiedział mi, że według was przypomina jakiegoś króla - zmieniła temat.
 -	Nie jakiegoś. Króla.
 -	A czy waszemu królowi spodoba się, że pojawi się ktoś tak bardzo do niego podobny?
 -	Nie mamy króla. Od bardzo dawna. Od niepamiętnych już czasów. Wtedy królów Czarnego Kraju nazywaliśmy inaczej.
 -	Pozwólcie, że zgadnę - odparła Art po angielsku. - Nazywaliście ich faraonami.
Krajowcy podnieśli wzrok, po czym ukłonili się jej w taki sposób, w jaki czynią to ludzie niezwykle z czegoś dumni.
Art odpowiedziała swoim zwyczajnym ukłonem. Wróciła do chaty.
W przestronnym wnętrzu co chwila rozlegały się jęki, wydawane przez nękanych koszmarnymi snami mężczyzn, pochrapywania i mlaskania.
Dziewczyna podeszła do Ebada Voomsa i pochyliła się nad nim. Budzić go czy nie? Jak będzie lepiej?
Zastanawiając się nad tym, zobaczyła kątem oka, że coś przemyka przed otwartym wejściem do chaty. Zaczęła nasłuchiwać, doleciał ją tupot bosych stóp. Ktoś biegł wokół ich kwatery. Wielu ludzi. Aż wreszcie całą chatę otoczył zwarty pierścień uzbrojonych w dzidy mężczyzn. Widać ich było przez drzwi. Wysokie, ciemne postacie - żywy mur.
Art usiadła i oparła się plecami o ścianę. Nie było sensu kogokolwiek denerwować. Pomyślała, że rozmawiając przy ogniu, przekroczyła jakąś niewidzialną granicę, że zraziła gospodarzy do przybyszów.
Ile jeszcze do świtu? Może trzy godziny.
Nie miała zamiaru spać, ale...
Obudziła ją trąbka - kilka trąbek.
Dźwięk wdarł się głęboko w jej uszy. Do oczu wlało się jasne światło.

Piraci zaczęli zrywać się z podłogi. Art dotarła do wyjścia pierwsza; ciemnoskórzy strażnicy - bo jak można ich inaczej nazwać? - pozwolili jej wyjrzeć.
Za nią rozległ się przerażony okrzyk Gideona Sąualla.
 -	Co to jest? Przyprowadzili nas do siedliska potworów!
 -	Nie, nie panie Squall - uspokoił towarzysza Bankietowy. - To afrykrajskie słonie.
 -	Potwory! Patrzcie! Z pysków zwisają im liny!
 -	To trąby - odparł Jack. - Widzisz ich uszy?
 -	Jak można ich nie zauważyć? Chyba tylko ślepy by nie zobaczył.
 -	Uszy tych słoni mają kształt Afrykraju - ciągnął kucharz rzeczowym, fachowym tonem. - W odróżnieniu od uszu słoni z Indii, które przybrały kształt właściwy Indiom.
Art zręcznie przemknęła pod skrzyżowanymi dzidami i poszła za chatę. Strażnicy nie próbowali jej powstrzymać. W końcu to nie ona była faraonem, była dla nich nieważna.
Słonie były ogromne, ale posłuszne. Górowały nad wioską niczym wzniesione z szarego kamienia zamki - pokryte siecią cienkich zmarszczek. Wysoko w górze połyskiwały ich bursztynowe oczy, osadzone w staro-młodych obliczach. Obok wijących się wężowo trąb sterczały kły, ozdobione złotymi pierścieniami. Mimo że słoni było tylko cztery, hałasu robiły za czterdzieści.
Wśród słoni zobaczyła Ebada.
Dziewczyna pomyślała, że strażnicy pozwolili mu wyjść tylko dlatego, że cały czas przebywał w towarzystwie krajowców w białych szatach.
 -	Słyszałaś bębny zeszłej nocy? - odezwał się oficer.
 -	Tak, tato. Głośno i wyraźnie.
 -	Zdaje się, że podróżowaliśmy zbyt wolno, więc wezwali transport.
 -	Będziemy jechać na słoniach?
Ebad pokazał jej drewniane platformy. Pomalowane były w skomplikowane wzory - szkarłatne, żółte, białe i czarne.
 -	Na tym pojedziemy. Słonie będą nas ciągnąć przez dżunglę. Nasi przewodnicy twierdzą, że ktoś już oczyścił trasę.
 -	A powiedzieli ci, że zmierzamy do Khem?

 -	Tak. To stara nazwa Egiptu.
 -	Wiem, panie Vooms. Pojedziemy do Egiptu i zostaniesz faraonem. Czy nie powinniśmy jednak uciec? - dodała po francusku.
 -	Nie, Arty. Za chatami czeka setka uzbrojonych wojowników. Mają na sobie zbroje. I, Art...
 -	Oui, mon pere?
 -	Oni znają francuski.
* * *
Droga w dżungli rzeczywiście została oczyszczona. Krajowcy wycięli w gąszczu aleję dorównującą szerokością niektórym londyńskim promenadom. Na dodatek szlak wiódł cały czas prosto, bez żadnych zakrętów. Podróżowali dwa dni, siedząc na ciągniętych przez słonie platformach. Droga była prosta, ale wyboista - koła podskakiwały na każdym niewykar-czowanym korzeniu i nieuprzątniętym kamieniu, których była w okolicy masa. Słonie biegły ciężkim, niestrudzonym krokiem. Ich nogi głośno łomotały o podłoże. Ranni piraci jęczeli i przeklinali.
Węże, zaniepokojone małpy, ptaki, jelenie przyglądały się orszakowi z wyjątkową dezaprobatą lub po prostu uciekały.
Czarni wojownicy w uplecionych z koralików napierśnikach i brązowych spódniczkach biegli po bokach pojazdów, a także na czele i z tyłu kolumny. Na każdym postoju salutowali Ebadowi, zderzając ze sobą włócznie. Wyciągali także ku górze sztylety w kształcie skorpionów, żmij i jaszczurek. Słońce grało na ich ostrych ostrzach.
Nikomu z załogi nie przyszło nawet do głowy spierać się o cokolwiek z gospodarzami.
 -	Wspaniały widok - zauważył Bankietowy, który jechał na drugiej platformie, z Maudym na ramieniu i Pluskietką na głowie. Obie papugi w najwyższym zdumieniu obserwowały przemykający po obu stronach ścieżki las. - Zaiste doskonały. Ci mężczyźni potrafią trafić ruchomy cel z odległości stu jardów.
 -	Tymi zabawnymi nożami? - wylęknionym głosem spytał Larry Lully.

 -	Nie, chłopcze. Włóczniami. Tych sztyletów nigdy nie używają do walki. To broń obrzędowa, ma inne przeznaczenie.
 -	A jakie?
-	A to już wiedzą tylko oni.
Galopowali przez dwa dni i dwie noce.
Art ze zdziwieniem stwierdziła, że wszystkie ostatnie wydarzenia ją bawią (Raz jednak - gdy zdrzemnęła się, przyśnił się jej Feliks. Grał w karty z Belladorą Fan - która przemieniła się w jakiś sposób w Małą Złociutką Dziewczynkę. I to już wcale nie było zabawne.)
Drugiego dnia podróży skończyła się wyrąbana wśród dżungli droga.
Słonie zwolniły i zatrzymały się. Podobnie wojownicy. Jadący na platformach piraci poderwali się na równe nogi.
Przed nimi widniały dwa pochyłe pylony z rzeźbionego kamienia. Widniały na nich zatarte obrazy i niewyraźne symbole. Ich wierzchołki ozdobione były złotem, w którym oślepiająco odbijało się rubinowe światło zachodzącego słońca.
Za pylonami zaczynała się inna droga. Droga z prawdziwego zdarzenia. Tak elegancka i starannie położona, że ledwie mogły się z nią równać najszersze aleje miast Zachodu. Wyłożona została wielkimi i równymi kamiennymi płytami, pomiędzy którymi niemal nie było widać szczelin. Cała połyskiwała - miedzią. Podobnie jak kamienne posągi ustawione z obu jej stron, ciągnące się aż po daleki horyzont.
 -	Wyglądają jak lwy. Leżą z wyciągniętymi łapami i uniesionymi głowami, tylko że... - zaczął oszołomiony Walter.
 -	Tylko że ich głowy są ludzkie! - dokończył Shadrach.
 -	Bankietowy, ty tyle wiesz. Co to za nowe dziwy?
 -	Sfinksy - odparł Jack, pyszniący się wiedzą jak papugi piórkami, po czym wyszczerzył się w uśmiechu.
 -	To królewski trakt, Art - szepnął Uczciwy tak cicho, jak cichy był szumiący wśród drzew wietrzyk. - Bardzo stara droga.
 -	To Egipt - domyślił się Wonsacz. - Zupełnie jak w „Antoniuszu i Kleopatrze" Szejkspira. Prawda, Dirk?
 -	Tak, tyle że to nie jest tandetnie namalowana scenografia - przytaknął pełnym zachwytu głosem Dirk.

Wojownicy bili kamiennej drodze pokłony. Słonie uniosły trąby i powitały trakt fanfarą, która poniosła się po dżungli zwielokrotnionym echem. Zapewne właśnie tego hałasu przestraszyło się słońce, bo natychmiast ukryło się za ścianą drzew.
Powiało chłodem.
Po okazaniu alei należytego szacunku, słonie i ciemnoskórzy mężczyźni ruszyli dalej.
Piraci tymczasem rozglądali się na wszystkie strony. Podziwiali drogę i rozstawione wzdłuż niej sfinksy. Wkrótce jednak zapadła noc i przykryła ciemnością wszystko dokoła.
Pędzili w egipskich ciemnościach przez około piętnaście minut, gdy raz jeszcze pojawiły się przed nimi światła.
-	Pochodnie.
Ale to nie były tylko pochodnie.
Aleja prowadziła do wysokiego, obsadzonego łuczywami kamiennego muru, podobnie jak pylony pokrytego obrazami - scenami z życia Egiptu - które Art i kilku członków jej załogi widzieli już kiedyś w książkach. W murze otwierała się ogromna, łukowato sklepiona brama prowadząca do miasta.
Miasto było niewielkie, składało się z prostych ulic i piętrowych budynków o płaskich dachach. Gdzieniegdzie jednak wzniesiono znacznie większe budowle, pyszniące się kolumnadami i obwieszone flagami. Światła pochodni i latarni zalewały miasto złotą poświatą, w której migotały wszystkie kolory tęczy. Za budynkami widać było płaską równinę, z której strzelał ku górze wielki trójkąt. Wiedzieli, że musi być to dzieło ludzkich rąk, ponieważ jego kształty były zbyt regularne, by mogła to być naturalna góra. Na niebie płonęły wstęgi gwiazd, w których blasku widać było i szeroką podstawę, i ostro zakończony szczyt.
Art spojrzała na Ebada.
-	To chyba piramida, prawda?
Zanim jednak oficer zdążył odpowiedzieć, rozległ się dźwięk rogu. Mieszkańcy zaczęli wybiegać z budynków. Wszyscy wojownicy z eskorty zwrócili się w kierunku Ebada, uklęknęli i przytknęli swoje dziwne sztylety do głów.
-	To się nazywa respekt, Ebad! - zawołał Upiorny. - Na
Ciepłe Koce Dżinów, właśnie tak się zdobywa szacunek
w Egipcie!

Spomiędzy wojowników wystąpiła samotna postać. Okazało się, że to przywódca białych szat.
Wkrótce aktorzy-piraci przekonali się, że dysponował równie scenicznym, mocnym, głosem jak oni.
- Bądź pozdrowiony, Panie! Obyś żył wiecznie. Tu Ten Hamumie! Królu Źródeł i Trzech Krain! Synu Niebios! Faraonie!
2. A gdzie jest Gnojek?
Gnojek, rzecz jasna, wysiadł na brzeg w El Tangerinie.
Był wścibskim psem i bardzo lubił węszyć, gdzie tylko mógł.
A w portowym mieście pełno było zapachów. Wszystkie one kusiły i zachęcały do bliższego poznania. Mimo to jednak Gnojek nie miał do nich głowy.
Jak większość istot na świecie nie był pozbawiony uczuć i poczucia lojalności. Ujmując rzecz w największym skrócie - zwierzak zatęsknił za Emmą Holroyal. Mimo że przedtem traktował ją tak jak każdego ze swoich „właścicieli", mimo częstych ucieczek oraz tego, że wybrał się ze swoją piracką załogą na morze, w sercu Gnojek pozostał jej wierny.
W El Tangerinie pies trochę szwendał się po mieście, ukradł komuś sardynkę, uciekł przed pościgiem, wpadł w kupę śmieci, w której znalazł przepiękny kawał sera, znakomicie komponujący się ze smakiem zrabowanej ryby. Po wszystkim wykąpał się w fontannie i otrząsnął się, ochlapując kilka przechodzących obok eleganckich damulek. Same przyjemności (Warto też wspomnieć, że w pewnej chwili, za którymiś z mijanych drzwi ujrzał Feliksa Feniksa. Zachował się tak, jakby wcale młodzieńca nie znał.)
Nieco później przysiadł w mandarynkowo-winogronowym cieniu i podsłuchał pewną rozmowę.
Nasz zwierzak należał do tego typu mądrych psów, które chętnie uczą się języków obcych - przynajmniej na podstawowym poziomie. Miał też łatwość zapamiętywania nazwisk ludzi.

A zatem, siedząc w cieniu pod murem, Gnojek podsłuchał rozmowę marynarzy z niewielkiej angielskiej fregaty, która miała wkrótce dołączyć do floty patrolującej Morze Śródziemne.
 -	Co myślisz o Hamlecie Ellensunie? - spytał ktoś.
 -	Ponoć został ampurałem marynarki!
 -	Admirałem, ty kartoflu!
 -	Admirałem? A niech mnie!
Uszy Gnojka stanęły na baczność, zupełnie jakby był zającem. Oczywiście nie nadążał za całą rozmową, ale wystarczyło mu pochwycenie nazwiska Hamleta. Dowiedział się też, że powinien zainteresować się morzem o dziwnej nazwie.
Wskoczył przez okno prosto na stół marynarzy.
 -	Patrzcie, na moją sztuczną nogę, jaki milusi szczurek!
 -	Żółty jak ser - zauważyli inni z namysłem.
Gnojek przybrał wyjątkowo uroczą pozę, stanął na tylnych łapkach i uśmiechając się serdecznie do mężczyzn, wykonał krótki taniec. Poczęstowali go resztkami swego posiłku.
-	Ciekawe, czyj jest?
Gnojek patrzył na nich z szacunkiem, a gdy wreszcie o zachodzie słońca żeglarze wytoczyli się z tawerny, w swój czarujący sposób potruchtał za nimi.
Podróżował na wielu statkach i odwiedził pokaźną ilość portów, choć zawsze odnajdywał swych ulubionych aktorów--piratów. Nie miał pojęcia, w jaki sposób mu się to wszystko udawało, ale nigdy się tym zanadto nie kłopotał. Tego wieczora na przykład, zdawał sobie sprawę, że są w mieście, ale nie próbował ich odszukać. Wciąż towarzyszył żeglarzom z fregaty i dotarł z nimi do żaglowca o wielce ciekawej nazwie - której rzecz jasna nie odczytał - „O, Choroba!".
Na pokładzie poznał wielu innych marynarzy, niektórych nawet bardzo ważnych. Dla przykładu wymienić można pierwszego oficera, który poklepał psiaka i poczęstował go mandarynką.
Po raz kolejny w swoim życiu Gnojek okazał się gwiazdą wieczoru i odpłynął na pokładzie fregaty w kierunku północno-wschodnim.
Nie upłynęli jednak daleko, gdyż z przepływającego w pobliżu żaglowca otrzymali wiadomość, iż wszystkie okręty

angielskiej Marynarki Wojennej wezwane zostały do powrotu. Admirał Hamlet Ellensun uporał się już z przeciwnikiem na Morzu Śródziemnym, przegonił Francuzów, i prze-grupowywał siły w pobliżu wybrzeży Dżibraltaru, czyli niedaleko od najbardziej na północ wysuniętego skrawka Marokaino.
-	Jest tam taka stara wyspa - mówili między sobą żeglarze
z „O, Choroby!". - Pewnie blisko niej natkniemy się na
parlewusów. Zapowiada się cudna bitwa.
Gnojek, który znał już słowo „bitwa", poczuł ochotę, by szybko się go oduczyć. Wymknął się na pokład, przyjrzał się niebu i wodzie, po czym - gdy kanonierzy ćwiczyli strzelanie i ryknęły wszystkie dwadzieścia cztery działa - schował się pod pryczą i być może przypomniał sobie o papuziej kości, którą zostawił na „Nieproszonym". Teraz jednak nie miał już odwrotu.
Pamiętał, że także Hamlet należy do Emmy. Wywnioskował więc, że to, jego powinien poszukać. Wszystko to podpowiadał Gnojkowi jedynie instynkt, ale żółty pies obdarzony był wyjątkowo silnym instynktem. Co jeszcze dziwniejsze, przeczuwał, że jest w stanie odszukać oficera tak łatwo, jak łatwo odnajdywał piratów-aktorów. Teraz bowiem Hamlet - jako własność Emmy - znaczył dla niego o wiele więcej niż załoga „Nieproszonego". Może nawet - choć to zupełnie niewiarygodne - więcej jeszcze niż papuzia kość!
Marynarze z „O, Choroby!" nazwali go Szczęściarzem. Pies znał to słowo, słyszał je wcześniej z ust Art i wkrótce pojął, że tak się teraz nazywa (Emma natomiast zawsze nazywała go Pieskiem, z wyjątkiem chwili, gdy z kimś rozmawiała, wtedy stawał się Moim Pieskiem.)
Po obu stronach żaglowca szarżowały fale przypominające błękitne nosorożce. Słuchając marynarzy Gnojek stwierdził, że imię i nazwisko Hamleta pojawiało się w ich rozmowach coraz częściej. Nauczył się nawet nazwy wyspy leżącej pomiędzy Marokaino i Hiszpanią, w pobliżu której wszyscy spodziewali się napotkać francuską flotę.
-	To nawiedzone miejsce opodal Dżibraltaru - mówili
żeglarze. - Co nie, Szczęściarzu? Są tam starożytne rzymskie

ruiny. Posągi, kolumny i wielki plac. Zdaje się, że nazywają go forum. Przelewa się czasem przez nie morze....
-	Patrzcie no na tego psa. Jak on słucha! Idę o zakład, że
rozumie każde słowo.
Ale Gnojek-Szczęściarz nie rozumiał wszystkiego, a tylko to, co mogło mu się przydać. Wyławiał więc słowa „Hamlet", „francuska flota" i nazwę wyspy, czyli Trach albo Traf Falgar.
Śpiąc w kajucie któregoś z oficerów - czasem uprzejmie dawał się zaprosić - śnił o polowaniach w pobliżu domu Emmy. Unosił się nad nim wielki, rozmarzony, księżyc, żółty jak sierść Gnojka oraz jak kilka sukni jego pani. A może nie do końca mu się to śniło? Może tylko wydawało mu się, że takie sny przychodzą do niego nocami? Może to niemożliwe, by nawet tak niezwykły pies, śpiący w kajucie wojennej fregaty „O, Choroba!", miał jakiekolwiek sny? Któż to może wiedzieć?
-	Temu psu śni się księżyc - powiedział kiedyś pierwszy
oficer. - Patrzcie, jak mu łapki drgają.
No więc Gnojek był właśnie tam.
3. Załoga, korona i krokodyle
Wysoko, bardzo wysoko - na wysokości około siedemdziesięciu stóp nad głowami wisiał sufit, ubarwiony na intensywny kolor indygo, usypany złotymi i srebrnymi pięcioramiennymi gwiazdami. Opierał się na kolumnach zwieńczonych rzeźbionymi zielonymi liśćmi. Same kolumny pomalowane były na czerwono, złoto i błękitno. Posadzka wykonana została z gładkiego jak zwierciadło kamienia w kolorze piasku. Wszystko poza sufitem pokryte było obrazkami przedstawiającymi ludzi i zwierzęta. Można było w tej sali stanąć zupełnie samemu i być w tłumie.
Tak wyglądał pałac.
Jego pałac.
Dom Tu Ten Hamuma.
Art zajrzała do niewielkiego kwadratowego basenu. Pełno w nim było złotych rybek i różowych lilii wodnych.

Przebywali tu od dziesięciu dni. Mieli jednak wrażenie, jakby mieszkali w tym miejscu od dziesięciu miesięcy. Albo - co raczej dziwne - od dziesięciu minut. Przez cały czas spotykały ich jakieś niezwykłe rzeczy. A mimo to... nic się tu nie działo.
Egipt w Afrykraju. Ziemia Khem. Trzecia Kraina Egiptu, w której tryskały źródła Nilu.
 -	Kapitanie, te rybeńki wyglądają na smaczne.
 -	Spokój, panie Shemps.
Art - jak większość korsarzy - nie zmieniła stroju. Wciąż nosili koszule, płaszcze i bryczesy, a nawet tradycyjne pirackie opaski na oczy, kordelasy, trójkątne kapelusze, koronki, kolczyki i pierścienie.
Niektórzy jednak... Upiorny na przykład zaskoczył Art ogromnie, gdy pojawił się na kolacji ubrany jak tubylcy, w białą plisowaną spódniczkę, przyozdobioną licznymi koralikami i w szklanym naszyjniku-obroży. Zmienił także fryzurę, włosy miał przycięte na wysokości ramion i obficie natłuszczone. Za ucho zatknął sobie kwiat. Gdyby dziewczyna w ogóle podejrzewała kogoś o taki gust, wybór padłby na Dirka. Ale Dirk powiedział tylko, że ma dość egipskich ciuchów od czasów, gdy razem z Wonsem grał w „Antoniuszu i Kleopatrze".
Art przestępowała z nogi na nogę i wyglądała przez wysokie drzwi-okno. Na prostych i starannie wysprzątanych ulicach miasta Khem przechadzali się modnie wystrojeni mieszkańcy, prowadzając na smyczach oswojone lamparty i lwy. Niektórzy spacerowali z małpami. Gdzieniegdzie widać było dostojnie kroczące ptaki z długimi ogonami. Wzdłuż murów miejskich ogrodów rosły akacje i palmy. Z dachów budynków zwisały ciężkie od owoców pnącza. Czyżby znaleźli się w raju?
Część załogi, poza panem 0'Shea, doświadczyła przypadłości zwanej liliową gorączką. Polegała na tym, że chcieli przez cały dzień leżeć na wygodnych drewnianych kanapach przy wypełnionych wodnymi liliami stawach, rozkoszując się przynoszonymi przez śliczne służące przekąskami i piwem. Miasto powitało ich z najwyższymi honorami. Łatwo było się

w tym przepychu zatracić. Bo czy ktokolwiek z nich zaznał kiedyś takich luksusów? Nocami we wszystkich domach wyprawiano uczty, a w pałacu, w którym zakwaterowano całą załogę, w olbrzymiej sali jadalnej, ozdobionej jak wszystkie inne pomieszczenia obrazkami i kolumnami, urządzano kolacje, które zaczynały się o zachodzie słońca i trwały tak długo, aż ocalały z katastrofy zegarek pana Bagge wskazywał drugą lub trzecią w nocy.
Na ulicy rozległ się jakiś hurgot. Art wyjrzała raz jeszcze. Zobaczyła dwa odsłonięte powozy - rydwany - z których każdy zaprzężony był w parę koni z pióropuszami na głowach.
W królewskich stajniach zatrąbiły słonie.
Po chwili dołączyły do nich skromniejsze dźwięki rogów.
Och! Czyli on tu idzie. Faraon we własnej osobie.
Art wzięła się w garść. Nie obróciła się, by spojrzeć na to, co robią jej ludzie.
Dirk, Wons, Uczciwy, Słoni Pete i Walt stali tuż za nią. Wiedziała, że na ich twarzach pojawiły się lekko ironiczne uśmieszki. „Aha, zaczyna się" - mówiły ich miny. Kolejne przedstawienie. Sami takie wystawialiśmy. Pamiętajcie, jesteśmy aktorami. Więc choć to dzieje się naprawdę, to tylko kolejna teatralna sztuka. A Ebad? Po prostu dostał główną rolę. „Egipt w Afrykraju" - w roli faraona pan Ebadiasz Vooms.
Inni jednak zaczynali się złościć. Teatralność wszystkich zdarzeń przytłaczała ich i drażniła.
(Przecież ten cały Egipt to jakaś tandetna zabawka dla dzieci - rzucił dziesięcioletni Tazbo Lightheart.)
Prawdziwie zaintrygowany wydawał się tylko Bankietowy Jack. Ciekawiły go tutejsze zwyczaje i ludzie. Rozchmurzyły się też obie papugi. Godzinami latały razem po mieście, taplały się w wodzie, piły z sadzawek i fontann, iskały się na dachach pięciu świątyń.
Tego ranka do sali z rozgwieżdżonym sufitem nie przyszli tylko Boozle, Gideon, Shadrach, Mothpe, Sikkars, Łubin i Ert.
Fanfary rogów ucichły.
Do pomieszczenia wkroczyły długie szeregi służących, którzy ustawili się po obu stronach. Potem wszedł wysoki gość ze srebrną lampą i drugi, z rytualnym mieczem i jeszcze inni,

niosący insygnia (najprawdopodobniej) królewskiej władzy. Pojawili się też kapłani wystrojeni w lamparcie skóry. Jack powiedział, że zdejmowano je ze zwierząt, które umarły naturalną śmiercią po bardzo długim życiu. Duchowni mieli ogolone głowy. Reprezentowali wszystkie świątynie - Świątynię Kota, Świątynię Wilka, Świątynię Ptaka, Świątynię Węża i Świątynię Kozła, boga wody i źródeł rzeki. Korsarze poruszyli się, zaczęli szemrać.
-	Przecież czegoś takiego nie zdzierżyłaby żadna widownia
- rzucił kwaśno Dirk. - Ludzie chcą akcji!
Wreszcie pojawiło się dwóch mężczyzn, liczących na oko siedem stóp wzrostu, trzymających w rękach wielkie wachlarze z czarno-białych piór.
-	O, jest nasz Ebadek.
I faktycznie, był.
Zamarły wszystkie hałasy. Nikt z załogi nie widział Ebada z bliska od dziewięciu dni. Mimo że uczestniczył w wystawnych kolacjach, siedział zawsze daleko. Poza tym do tej pory ubierał się tak jak piraci.
Art miała wrażenie, że serce chce wyskoczyć jej z piersi i obija się o gardło.
Co sobie myślała? Czy była z niego dumna? A może zła? Albo nawet przerażona?
Dziś Ebad ubrany był jak wszyscy mieszkańcy Khem.
Sztywna spódnica ciężka była od złota. Złoty naszyjnik skrzył się od lapis lazuli, szmaragdów i ametystów - tym razem nawet Art nie miała najmniejszych wątpliwości, że te klejnoty są prawdziwe. Na ramionach nosił obręcze ze złota i kości słoniowej. Na głowie miał typowe w tej krainie nakrycie z materiału w paski, zwieńczone podwójną koroną faraonów, krwawoczerwoną i śnieżno-białą, przyozdobioną złotą rzeźbą węża i srebrnym sępem.
-	Na Kapelusz Nietoperza - mruknął ktoś (Peter?) - Panie
V., wyglądasz pan nieziemsko.
I jeszcze ktoś (Larry?).
-	Faraon jak żywy!
A twarz Ebada? Zawsze była nieodgadniona, ale teraz przeobraziła się w  kamienną, pięknie wyrzeźbioną maskę.

Oblicze wielkiego króla. Ale już nie pirata czy aktora, przyjaciela lub kochanka. Na pewno nie twarz ojca.
Szedł między szeregami klęczących dworzan. Wszyscy członkowie załogi także pospiesznie padli na kolana. Tylko Art wciąż stała, z dłonią wspartą o rękojeść miecza, z dumnie uniesioną głową, patrząc mu prosto w oczy.
Ebad Vooms, teraz będący Tu Ten Hamumem, podszedł prosto do dziewczyny i odezwał się dokładnie tak, jak uczyniłby to na scenie. Tyle że w miejscowym języku.
 -	Witaj, moja córko.
 -	Cześć, Tuten - odpowiedziała po angielsku. - Rozumiem, że teraz można cię oglądać jedynie za okazaniem biletu?
Wykrzywił lekko wargi. Nic więcej.
Dworzanie i słudzy zaczęli śpiewać w języku, którego Art nie znała. Mógł to być staroegipski. Najwyraźniej była to jakaś pieśń pochwalna.
Pod osłoną ich głosów odezwał się do niej.
 -	Muszę udać się do ujścia rzeki. To obowiązek władcy.
 -	A król musi robić, co mu każą...
 -	Z pewnością jest tam wiele do zobaczenia. Pojedź ze mną.
 -	Och, naprawdę mogę? Jesteś pewien?
 -	Ta ironia nie przystoi córce Molly. Może nawet i mojej. Tak czy inaczej chcę, żebyś tam była.
 -	A mam jakiś wybór? Ty tutaj stanowisz prawo.
 -	W pewnym sensie.
 -	A co z nimi? - nie odwracając się, wskazała ruchem głowy klęczących członków załogi. Klęczał nawet Dirk, nawet Uczciwy i Cuthbert. Czuła to wyraźnie, nie musiała nawet patrzeć.
 -	Nie ma tu wszystkich. - zauważył bez emocji.
 -	Ci, których tu nie ma, zapadli na liliową gorączkę. Siedzą nad wodą i obżerają się słodyczami.
Pieśń dobiegła końca. Skądś doleciał krzykliwy dźwięk małych dzwoneczków.
Otwarły się wielkie wrota, pokryte płaskorzeźbami przedstawiającymi ptaki o rozpostartych skrzydłach. Na zewnątrz zebrali się mieszkańcy miasta. Przybyli oddać cześć faraonowi.

Setki twarzy unosiły się ku górze niczym kielichy czarnych kwiatów. Uśmiechnięte, połyskujące klejnotami, chłodzone liściastymi wachlarzami.
Z miasta na równinę schodziło się kamiennymi rampami. Sama równina wyglądała jak miniaturowa pustynia, upstrzona skałami i wyciągającymi się, wijącymi wydmami. Piasek, podobnie jak strój faraona, skrzył się złotem.
 -	Czy oni nawet zwykły piach zdobią?
 -	Nie, Arty. To złoty piasek. W pobliżu znajdują się kopalnie złota. Czynne od stuleci.
Faraon i jego stalowooka córka podróżowali rydwanem zaprzężonym w dwa czarne konie. Przed nimi stał woźnica. Oni także musieli stać w podskakującym pojeździe. Rozglądali się dokoła, najpierw patrząc na tłumy, potem na rampę i wreszcie teraz na złotą pustynię.
 -	Założę się, że przy silnym wietrze ziarenka piasku mogą sprawiać ból.
 -	Owszem, Art, to bardzo możliwe.
Dziewczyna tak mocno zaciskała dłonie na rydwanie, że aż zbielały jej knykcie. Faraon Tu Ten Hamum musiał to zauważyć, ale nie skomentował ani słowem
 -	A co będziesz musiał zrobić, kiedy już dotrzemy nad rzekę? - spytała swobodnym głosem.
 -	Będę musiał ją pobłogosławić. Oni czczą tę rzekę.
Art zaklęła słowem równie kwiecistym jak ogrody Khem.
W tę podróż wybrało się z nimi tylko siedmiu członków załogi. Był wśród nich Bankietowy. Szedł z tyłu z Plinkem, Forkasztelem, Uczciwym, Walterem i Peterem, który wyruszył, choć niechętnie, by nie tracić brata z oczu. Walter zabrał ze sobą jedną z kur, jakie udało mu się uratować z „Nieproszonego" (Pozostałe zdążyły się rozbiec po całym pałacu; można je było niekiedy zobaczyć, jak wzlatują na oparcie któregoś z wysokich krzeseł albo wiją gniazdo w ciężkiej, zdobionej złotem zasłonie). Pochód zamykał zrzędzący, ale dzielnie maszerujący, Stott Dabbet.
Daleko przed nimi wznosiła się przypominająca złoty herbatnik piramida.

-	Widzisz, Arty, faraon jest tu bogiem - powiedział Tu
Ten Hamum. - Równy jest bogu wilkowi, kociej bogini i całej
reszcie. To zupełnie inny król niż angielski czy francuski. Tu
nie można wziąć kraju we władanie i nie dać mu niczego
w zamian. Tu na władcy spoczywają niezliczone obowiązki.
Jeśli trzeba, faraon musi bronić swojego ludu, a nawet oddać
za niego życie.
Art spojrzała na Ebada.
 -	Dobry Boże, Ebad. Czy oni cię zabiją? Musimy...
 -	Nie, Arty, uspokój się. To bardzo mało prawdopodobne. Czasy są spokojne. Jedzenia jest w bród. Kraju nie nękają ani wojny, ani zarazy... Nikt nie zrobi mi krzywdy. Ale musisz zrozumieć, że zostałem prawdziwym królem (Ceremonie trwały dziewięć dni i nocy. W przeszłości jeszcze dłużej). A prawdziwy egipski władca jest sługą swego kraju, nie jego tyranem.
Art poczuła, że w jej gardle zbierają się łzy. Nigdy nie płakała, więc i tym razem je przełknęła. Oczy piekły ją tak, jakby miała w nich złoty piach.
 -	Ebad, chcesz powiedzieć, że...
 -	Jeszcze nie. Najpierw musimy dotrzeć do rzeki. Nazywają ją Liliową. Twierdzą, że to prawdziwe źródło Nilu.
Dziewczyna potrząsnęła głową.
Zaczęła się zastanawiać. Czuła, że powinien być tu z nimi Feliks. On przemówiłby Ebadowi do rozsądku. Drugą taką osobą - pomyślała ze smutkiem - była Molly. Ale ich tu nie ma. Jestem sama. A czy mnie udało się kiedykolwiek przemówić komuś do rozumu?
* * *
Brzeg rzeki był skalisty, gdzieniegdzie rosły samotne palmy. Woda płynęła wartko, ale nurt szeroki był najwyżej na sto stóp.
 -	Niezbyt imponujące to źródło. O ile to faktycznie źródło.
 -	Dalej na północ rzeka staje się szersza. Podobno w dolnym biegu dołącza się do niej wiele dopływów. Początek jednak bierze tutaj.
Rydwany i piesi skręcili i ruszyli w kierunku przeciwnym do biegu rzeki. Przed nimi majaczyła ciemnozielona dżungla.

Art usłyszała stłumiony łoskot, a kiedy rydwan na chwilę się zatrzymał, poczuła drgania w podeszwach butów.
Minęło kolejnych dwadzieścia minut; wciąż idąc wzdłuż brzegu, zagłębili się w las.
Po pewnym czasie wysiedli z rydwanów. Na czele szli kapłani, a za nimi Ebad, Art i siedmiu członków załogi, wraz z kurą Waltera.
Drzewa rosły tuż nad rzeką, gdzieniegdzie schodząc tuż nad wodę i zanurzając w niej korzenie, liany i przypominające storczyki kwiaty. Było jednak oczywiste, że wielu ludzi pracowało nad oczyszczeniem źródeł. Wszędzie widać było ślady niedawno wyciętych pni i łodyg.
Na zarośniętą drzewami i paprociami skałę wiodły ułożone z kamiennych bloków schody. Łoskot przybrał na sile, okazał się szumem wodospadu.
Drzewa przerzedziły się i stanęli u źródeł Nilu, a przynajmniej u źródeł Liliowej Rzeki.
W tym skrytym w cieniu drzew miejscu panowała mistyczna atmosfera. Skały wznosiły się ku górze i zębatymi krawędziami schodziły w dół. Właśnie z nich wypływały hałaśliwie rozpluskane wodospady. Niektóre były tylko wąskimi strużkami, inne strugami, jeszcze inne spienionymi wodogrzmotami. Między nimi, otoczona białymi bałwanami, widniała lśniąca rzeźba. Przypominała potężnego mężczyznę, ale miała wijący się rybi ogon i szlachetną głowę kozła, zwieńczoną dwoma wygiętymi rogami. W dłoniach trzymała odwrócony do góry dnem dzban. Wyglądało to tak, jakby bóstwo wylewało wodę na ziemię.
Kapłani znów zaczęli śpiewać.
-	Bądź pozdrowiony, Knum - przetłumaczył słowa pieśni
Ebad. - Bądź pozdrowiony, boże Wody, boże Źródła.
Art zadrżała.
(A cóż majaczy tam? Po drugiej stronie rzeki, między drzewami? Coś dziwnego... A może to tylko światło płata figle oczom...).
-	Wspaniały spektakl - powiedziała.
Ale oficer zdążył już dostojnym krokiem odejść nad brzeg i złożyć rzece ofiarę. Kapłani przynosili mu kosze, z których

Ebad - Tu Ten Hamum - wyciągał chleb, kwiaty i mięso i rzucał je w wodę, mamrocząc coś pod nosem. Potem pojawiły się koszyki pełne złotych przedmiotów i klejnotów - z pewnością nie szkiełek. Wszystkie bez wyjątku trafiały w objęcia rzeki i jej boga. Wreszcie coś uniosło się z brunatnej wody i przybrało kształt wielkiej, łapczywie kłapiącej szczękami paszczy, przystrojonej żółtymi zębiskami.
 -	Ach! - wrzasnął Walter i schował twarz w piórach kury. - Znowu potwory!
 -	Ciszej, panie W. - skarcił go Bankietowy. - To tylko dyl.
 -	Dyl?
 -	Krokodyl.
 -	Ano tak - przyznał spokojnie Cuthbert, choć minę miał także nietęgą. - Widziałem już te stwory. Wyglądają jak ryby z nogami i grubymi łapami. Widać to wszystko dużo lepiej, kiedy wychodzą na ląd. A jakie mają kły!
Nie wiedzieć czemu, Walter nie wydawał się uspokojony.
Pojawiały się kolejne gady. Wychodziły na błotnisty brzeg, przepychały się jeden przez drugiego, łapczywie pochłaniały wielkie kawały mięsa rzucane im przez kapłanów.
-	Straszne - mruknął Stott Dabbet. - Zupełnie jakbym
widział moją żonę przy kolacji.
Art usłyszała wybuch śmiechu swych siedmiu ludzi. Położyła dłoń na ramieniu Stotta.
 -	Dobra robota - powiedziała. - Rozbawiłeś ich.
 -	Ależ, kapitanie, ja nie zmyślam. Takie są fakty.
Tu Ten Hamum przekazał obowiązki swym kapłanom i dworzanom. Wrócił do załogi.
 -	Przyniesiono je tu jeszcze w jajkach - oznajmił. - To święte krokodyle.
 -	W jajkach? - znów jęknął Walter i zakrył kurze głowę, żeby nie musiała tego słuchać.
(Na drugim brzegu majaczyło coś naprawdę dziwnego. Tym bardziej niezwykłego, że zupełnie nie pasowało do otoczenia).
Art zebrała się w sobie. Teraz już wyraźnie widziała, co to jest.
-	Faraonie - odezwała się bardzo cicho. - Jesteśmy wiele
mil w głębi lądu. Co więc tam robi ten statek?

Krokodyle zniknęły pod wodą. Kapłani i słudzy odeszli na bok. Tu Ten Hamum poprowadził swoją adoptowaną córkę i siedmiu piratów przez skały na rzece do lasu na drugim brzegu.
-	Mówiłem ci Arty, że będzie co oglądać.
Czy teraz rozmawia z nią Ebad czy faraon?
 -	Nie, Art, sam nie wiem, czy tu jest moje miejsce. Ale wiem co innego. Tak łatwo odejść mi nie pozwolą. Gdybyśmy uciekli, będą nas ścigać. I bez wątpienia zabiją. Ale jeśli ja zostanę..
 -	A więc jesteś ich więźniem!
 -	Każdy z nas jest więźniem. Moim więzieniem jest na przykład pamięć o Molly i nie mam tu na myśli niczego złego. Wiesz, że kochałem twoją mamę bardziej niż poranki i wieczory. Ale jej już nie ma, choć wciąż o niej pamiętam. Nie chcę zapomnieć. A więc to moje więzienie jest całkiem miłe. Z tobą jest, jak myślę, podobnie.
 -	To prawda - przytaknęła skinieniem dziewczyna.
 -	A zatem posłuchaj, kapitanie córeczko. Swojego celu, sensu swego życia szukałem od chwili, kiedy odeszła Molly. Wypatrywałem go na scenie, na statku i we Francji, gdzie pomagałem Dzikiemu Michaelowi wyrywać tamtejszych rewolucjonistów z łap francuskiego króla. Ale gdzie w tym sens? Można strącić króla z tronu, można wiwatować, ciskając w powietrze kapelusze i spodziewać się nadejścia Złotego Wieku. Ale potem okazuje się, że jedną tyranię zastępujemy inną. Republikańska Anglia jest wolna, ale nasz rząd jest równie tyrański co monarchia. Zawsze tak będzie, Art. A tu...
 -	A więc chcesz zostać...?
 -	Może rzeczywiście chcę. Jak dotąd to moja najbardziej udana rola. I, mówiąc bez ogródek, odgrywam ją znakomicie. Ponadto, jeśli zostanę, wy będziecie mogli odpłynąć...
 -	No tak. Mamy statek.
Resztę popołudnia spędzili, przechadzając się nad Liliową Rzeką. Szli od polany do polany. Wszystkie były starannie wykarczowane. Miejsc tych strzegły święte krokodyle - pływające w rzece lub patrolujące jej błotniste brzegi. Na nich, na kamiennych platformach, stały statki.

 -	Starożytni Egipcjanie byli narodem szkutników. Kiedy najeźdźcy wygnali ich z kraju, nie uciekli w głąb kontynentu piechotą. Nie. Przepłynęli wzdłuż wybrzeża na statkach z trzciny, na łodziach o lnianych żaglach.
 -	Dowiedziałeś się tego tutaj?
 -	Czytałem o tym, Art. Czuję to też we krwi. Pamiętam, że kiedy byłem jeszcze dzieckiem i trafiłem do niewoli, dostałem do wyboru: albo tkwić w cuchnącej ładowni, albo pomagać załodze na statku. Wybrałem to drugie. Bardzo szybko, niemal instynktownie, wiedziałem, co i jak należy robić.
Potem powiedział jej, że gdy tylko jakiś statek rozbije się na skalistym brzegu, mówiące bębny przekazują o tym informację. I wtedy, wszyscy, do których ona dotrze, pomagają rozbitkom. Niewielu jednak zabierają ze sobą aż do Khem. Wraki statków zaś...
-	Przywożą tu na ciągniętych przez słonie platformach.
-	I naprawiają - dokończyła za Ebada Art.
-	Tak. Choć większość z nich nigdy już nie popłynie.
Stali pod drzewami, niczym w urządzonym na wolnym
powietrzu muzeum żaglowców, których maszty strzelały pomiędzy drzewami. Przed nimi przemknęło pięć lub sześć małp. Skakały z rei na reję. Rzeźba dziobowa jednego z okrętów
-	postać wojowniczej kobiety w hełmie - odpadła z kadłuba
i leżała wśród paproci. Pracowali przy niej rzemieślnicy Khem.
Malowali, naprawiali, by umieścić z powrotem na miejscu.
 -	To czyste szaleństwo - rzuciła Art.
 -	Szaleństwo albo miłość.
 -	Czy mój okręt też trafił do tego wesołego miasteczka?
-	spytała w napięciu. Nagle zrobiło jej się zimno.
-	Nie, „Nieproszonego" tu nie ma.
 -	I Bogu niech będą dzięki. Morze rozszarpało go na strzępy i oszczędziło mu tego poniżenia. Jak na to patrzę, robi mi się niedobrze.
 -	Tobie się nigdy nie robi niedobrze, Arty - odparł Ebad, irytująco nie na temat. - Zupełnie jak twojej matce. Molly mówiła, że wymiotowała tylko raz w życiu. Kiedy była z tobą w ciąży.
Art odwróciła się gwałtownie i przyjrzała się swoim ludziom. Przechadzali się dokoła i wydawało się, że podobają

im się te porzucone na platformach żaglowce, w których takielunku igrały małpy. Bankietowy Jack wspiął się nawet po drabince na pokład starego, niskiego szkunera, badawczymi spojrzeniami oceniał stan techniczny okrętu i marudził.
-	Jak już mówiłem - podjął faraon Ebad - jeśli ja tu
zostanę, wy dostaniecie statek. Kilka z nich nadaje się mimo
wszystko do pływania.
Najbliżej nich stał Peter, do którego przypadkiem doleciały słowa Ebada.
-	Będziemy mieli statek! - zawołał do reszty żeglarzy.
W jednej chwili podekscytowani mężczyźni otoczyli Art
i Ebada. Po chwili dołączył do nich Bankietowy, który musiał zejść ze szkunera.
 -	Możemy wracać do domu!
 -	Możemy znaleźć Papuzią Wyspę, położyć łapska na mapach skarbów!
 -	Dostaniemy statek? A który?

 -	Jesteście pewni, że utrzyma się na wodzie? Art warknęła. Zapadła cisza.
 -	A więc, panie Vooms-Hamum. Utrzyma się?

 -	Tak. Przejrzałem je, przynajmniej te, które nadają się do ponownego zwodowania. I wybrałem najlepszy. Dwumasztową fregatę, nie starszą niż dwa lata. Rok temu się rozbiła.
 -	Dwa maszty?
 -	Wystarczy, żeby się stąd wyrwać - wtrącił Stott. - Pływałem na czymś takim w Indiach Błękitnych. Spokojnie rabując kupców, przepłynęliśmy z Wyspy Cukrowej aż do Meksyku.
 -	A ta fregata ma działa? - spytał Jack.
 -	Szesnaście - odpowiedział Ebad. - Pierwotnie było ich dwadzieścia, ale cztery zaginęły. Te, które ocalały, zostały starannie wyczyszczone i są sprawne.

 -	No to gdzie ją chowasz? - spytał Bankietowy. Ebad spojrzał Art w oczy.
 -	Jest już w drodze na wybrzeże.
Żeglarze zaczęli głośno krzyczeć, podskakiwać, poklepywać się po plecach. Ucieszył się nawet Walt i gorąco wysciskał swoją kurę.

Art jednak patrzyła na swego oficera stalowym, chłodnym, wzrokiem.
 -	Czyli wszystko już postanowione.
 -	Jeszcze tylko jedno.
Ebad poprowadził ją zarośniętą ścieżką, zostawiając rozradowanych piratów (i rozgdakaną kurę) za plecami.
-	To jakaś tajemnica? - spytała, choć wcale nie była
zainteresowana odpowiedzią. Straciła Ebada. Nie został jej już
nikt. Teraz nic już nie miało znaczenia.
Po chwili drogę zablokowała im potężna skała. Nie można się było na nią wspiąć. Ebad dotknął ściany założonym przed chwilą na palec złotym pierścieniem, w który wprawiono klejnot o barwie morza, a wówczas skała rozsunęła się na boki, tworząc niewielkie przejście.
-	Można tu też wejść o wiele wygodniejszym wejściem
- wyjaśnił z sobie tylko znanych powodów Ebad - ale tym
czasem musimy zadowolić się tym.
Przed nimi otwierała się ciemna jaskinia.
Faraon, jako nowoczesny władca, zapalił światło.
Art zaparło dech w piersiach.
Pieczara ciągnęła się daleko w głąb. W pobliżu wejścia leżały narzędzia, liny, drewniane skrzynki i beczki. Nieco dalej stosy drewna i metalowe arkusze. Art zauważyła też wygaszony piec kowalski i kowadło. Jeszcze dalej wznosił się jakiś kształt. Wąski, rozszerzający się ku górze. Sterczała z niego tyczka, zupełnie jak małe drzewko z poprzecznie, równomiernie wyrastającymi z jego pnia gałęziami.
Art ruszyła naprzód, ostrożnie, by niczego nie przewrócić. Zatrzymała się pod dziobem.
Jakże ten okręt był wysoki. Na jego pokładzie nigdy się o tym nie myślało. Tak samo jak nikt nie zastanawiał się nad wysokością masztów - w końcu ich widok był równie zwyczajny jak błękit nieba.
Art dotknęła żaglowca ręką. Przesunęła dłonią po spękanych dębowych belkach.
Jak już ktoś wcześniej powiedział, rzeźba z dzioba zniknęła i pewnie tańczyła teraz gdzieś na dnie oceanu. Ale szkielet okrętu pozostał, wraz z większą częścią masztu głównego

i fokmasztu. Ocalały fragmenty pokładu, koła sterowego - patrzcie! Chyba dwie trzecie tego koła. Uratowały się działa. Stoją teraz w szeregu, jak zmęczeni żołnierze.
 -	„Nieproszony Nieznajomy" - odezwała się Art. - A mówiłeś, że jego tu nie...
 -	Powiedziałem, że nie ma go w lesie, że nie stoi razem z tymi, które nigdy już nie popłyną. A „Nieznajomego" da się naprawić. Powiadają, że zajmie to rok.
 -	Tak długo? - zdziwiła się dość głupio.
 -	Tak, Arty, bo wiesz, Upiorny dał nam plany nowego francuskiego superstatku, które zdobyłaś. „Nieproszony" umarł, ale odrodzi się z martwych. Inny. Silniejszy. Szybszy. Może nawet niezatapialny.
 -	To same kłamstwa, Ebad. Jak w teatrze.
 -	Nie, wszystko to prawda. To część ceny, jaką Czarny Kraj Khem gotowy jest zapłacić za mnie. Wolność dla was, statek i przebudowa naszego starego żaglowca. Uważasz, że nie jestem tego wart?
Przerywnik: Zmiany kadrowe
Powrotna droga na wybrzeże minęła szybko. Członkowie załogi byli już obeznani z dżunglą, jej roślinnością, ptakami i zwierzętami. Przez całą podróż tak naprawdę nic się nie wydarzyło, jakby wszystko dokoła wiedziało, że piraci nie są już w stanie na niczym się skupić. Poza morzem.
Nie zatrzymywali się dłużej niż było to potrzebne, by uzupełnić zapasy wody i jedzenia. Spali na platformach, i tym razem szło im to o wiele lepiej.
Art straciła dwóch swoich oficerów - pierwszego i drugiego. Ebad został faraonem, a Upiorny ostatniej nocy w pałacu wszedł nieśmiało do jadalni z jakąś ciemnoskórą damą uczepioną jego ramienia.
-	Zaręczyłem się, Arty, na Mule w Musztardzie. Nie mogę
z tobą wyjechać - powiedział i zarumienił się. Kobieta, w której
włosy wplecione były złote ozdoby, pogładziła go po policzku.
Art zmarszczyła brwi i pożegnała się z nim uściskiem dłoni.

Inni mężczyźni też się zakochiwali - w kobietach z Khem albo w pomyśle wylegiwania się przez resztę życia przy wypełnionych liliami sadzawkach. Powtarzali sobie, że Art przecież i tak wróci, już za rok. Faraon wręczył jej specjalny pierścień (Wciąż nosiła go przy sobie, choć nie na palcu, a w kieszeni). Powiedział, że jeśli kiedykolwiek pokaże go na wybrzeżu lub w dżungli, tubylcy bezzwłocznie zaprowadzą ją do miasta.
Art, kapitan Blastside, wzięła swoich piratów do galopu. Musiała, bo przecież tak bardzo się rozhulali. A przecież kiedy „Nieproszony" zostanie odbudowany, będzie ich potrzebować. Za rok... A teraz? Och, nigdy już nie znajdzie skarbu. Mapami na pewno pożywiły się ryby. Na morzach zaś toczyła się wojna, wszystkie pływające po nich okręty naszpikowane były działami jak jeż igłami. W Khem było prościej: „Czy możesz mi podać kawałek pieczonej kaczki? Ach, i może jeszcze kieliszek wina!"
-	Oni chyba nie znają naszej kapitan, co nie? - rzucił Nib
Several, obserwując kolegów. - Jeśli opuszczą ją teraz, to
w przyszłości chętniej pożegluje z krokodylami niż z nimi.
Jej zadowoleni z siebie, lojalni ludzie.
Zadowolony nie był tylko Jack. O zachodzie słońca ostatniego dnia w mieście stał i patrzył na zanikające światło, które po zmroku odrodziło się w latarniach.
 -	Gdybym tylko mógł, to bym tu został - przyznał Cuthbertowi.
 -	A co cię powstrzymuje? - rzucił ostro Cuthbert, którego dezerterzy niesłychanie złościli.
 -	Poza tym, że pozbawieni moich talentów kulinarnych zatrujecie się w ciągu tygodnia, to mam na morzu umówione spotkanie - odpowiedział kucharz.
 -	Spotkanie? Jakie spotkanie?
Ale nie usłyszał już od Jacka ani słowa więcej.
Kucharz powiedział za to coś jeszcze, gdy przywołał papugi ze Świątyni Ptaka i przekazał je obie Uczciwemu. Stali w mroku na dachu pałacu.
-	Proszę bardzo... - zaczął Bankietowy, patrząc na Plus-
kietkę, która wskoczyła na ramię Uczciwego i zaraz w ślad za

nią przefrunął Maudy. W oczach obdarowanego stanęły łzy. Jack pogroził mu swoją niedźwiedzią łapą.
 -	Zajmij się nimi i uważaj, żeby im pióro z łebków nie spadło.
 -	Miedziaki-piraciaki - dodała Pluskietka. Zabrzmiało to jak kropka na końcu zdania.
W efekcie zmian kadrowych skład załogi przedstawiał się tak:
Kapitan Art Blastside.
Pierwszy oficer Glad Cuthbert.
Drugi oficer Uczciwy Kłamca.
Oskar Bagge, cieśla i chirurg.
Forkasztel Smith, kwatermistrz.
Bankietowy Jack, okrętowy kuk.
Kanonierzy: Shemps, Grub, Stott Dabbet, Larry Lully i Nib Several. Asystent kanonierów: Tazbo Lightheart.
Reszta załogi i majtkowie: Słoni Peter i Walt, Plinke, Mosie Dare, de Weevil, Dirk i Wonsacz.
Ptaki: Pluskietka, Maudy i bezimienna kura.
Dziewiętnaście osób, trzy sztuki ptactwa i okręt czekający na wybrzeżu Afrykraju. Dwumasztowa fregata o szesnastu działach.
Dżungla zniknęła jak usunięty ze sceny element dekoracji. Zamiast niej - porażające światło słońca i błękitna woda. Statek   stał   na   kotwicy   w   niewielkiej   zatoczce,   poza zasięgiem groźnych skał.
 -	Nie jest taki zły, co myślisz, kapitanie?
 -	Wygląda raczej solidnie.
W uprzejmej asyście tubylców, smukłymi łodziami o żaglach obrębionych rdzawopomarańczowymi pasami, piraci przepłynęli na pokład nowego statku. Zapasy - owoce i mięso, płaskie chleby i ryby, woda i piwo - czekały już w ładowni.
Przestrzeń pod pokładem była tak niewysoka, że musieli się bez mała zginać wpół. Działa ładnie połyskiwały, proch był suchy jak pieprz.
A jakie imię nosi ten nowy statek? Rzeźba na dziobie przedstawiała skaczącego rumaka. Czyżby żaglowiec nazywał się „Koń"?

Art patrząc na morze, klepała w zamyśleniu reling.
-	Jak się nazywasz?
Rozległ się huraganowy wybuch śmiechu. Piraci zebrali się wokół niej, bucząc i wyjąc.
 -	Co jest?
 -	Kapitanie, właśnie znaleźliśmy nazwę statku. Jest wymalowana małymi literami...
 -	Łatwo można ją przeoczyć. I nic dziwnego!
 -	To chyba jedna z tych sytuacji, kiedy ojciec albo matka chrzestna statku...

 -	Tak, tak, coś mu przerwało. Albo jej... Znów radosne okrzyki.
 -	Czekam, panie Lully.

 -	Ten statek nazywa się... - Larry zgiął się niemal w pół, co nie było konieczne, bo nie znajdował się przecież pod pokładem. - Nazywa się, nazywa się...
 -	Nazywa się „Lilly Apsik" - dokończył Cuthbert, który jako jedyny nie był szczególnie rozbawiony. - Słyszałem już o tym statku, ale myślałem, że to żart. Facet, chrzcząc tę łajbę, kichnął. Najgorzej, że to nie jest statek piracki ani zdobyczny. Nie możemy mu zmienić imienia.
 -	No cóż, „Lilly Apsik". Widzę, że żartowniś z ciebie. Ale utrzymujesz się na falach i nie przeciekasz - powiedziała Art do nowego żaglowca. Co więcej było do powiedzenia? Mieli wypłynąć godzinę po zmierzchu, wraz z odpływem.
Pluskietka usiadła wysoko na drugim maszcie. Maudy zajął miejsce na pierwszym. Wydawało się, że ptaki ze zdziwieniem zauważyły brak trzeciego drzewca.
Pogoda była cudowna. Nieba nie przesłaniała ani jedna chmurka.
Łodzie tubylców wyprowadziły ich na morze, wskazały drogę między mieliznami i rafami.
Śniła mi się katastrofa „Nieproszonego". We śnie wydarzyła się na Mieliźnie Pechowców. Ale w rzeczywistości miała miejsce tutaj.
Jutro pożeglują dalej na południe, ku przylądkowi, opłyną ląd i wydostaną się na morze Koziorożca. A potem, prosto ku Wyspie Skarbowej.

- Nie znam cię, „Zakichana Lilko" - szepnęła Art fregacie. - Ale przecież „Nieproszonego" też nie znałam na samym początku.
Być może nigdy już żadnego z nich nie-zobaczę - pomyślała - męża, przybranego ojca, starego okrętu.
A zatem - kontynuowała - potrzeba ci dyscypliny, dziewucho! Art Blastside! Pomyśl sobie, że masz na głowie cholerną książkę! Wyprostuj się! Głowa do góry!
„Krąg słońca tonie, wnet są gwiazdy, W mgnieniu mrok zapada".
„Lilly" wyruszyła w swój nowy rejs. Jej żagle - kwadraty doskonale wybielonego płótna - oddychały delikatną nocną bryzą.
Wszyscy byli na pokładzie. Cieszyli się odzyskanym dla siebie morzem.
Coś fosforycznie zajaśniało między falami, migocący łuk skaczącej ryby.
Art stała przy sterze. Koło kręciło się łatwo, było dobrze naoliwione. Ten statek prowadzi się zupełnie inaczej - stwierdziła w duchu. „Lilly" okazała się obarczona pewnym rodzajem prawoskrętności; pozostawiona sama sobie skręcała na prawą burtę. „Nieproszony" był statkiem le-woskrętnym...
-	Uwaga! Przed nami na sterburcie! - zawołał Larry
z bocianiego gniazda.
Art spojrzała w tym kierunku. Cuthbert już stał przy relingu i patrzył przez lunetę, którą ocalił z katastrofy Ebad.
 -	Nic nie widzę, kapitanie.
 -	Panie Luli, co pan tam zobaczył? - zawołała dziewczyna ku górze.
Chwila ciszy. I niepewna odpowiedź Larry'ego:
-	Nie wiem właśnie...
Tazbo i Plinke wspinali się na maszty. Za nimi Walt i Mosie.
-	Chwileczkę, kapitanie - rzucił Cuthbert. - Tam faktycz
nie coś jest...

-	Panie Smith, proszę przejąć ster.
Art podskoczyła do burty. Cuthbert podał jej lunetę.
Rozgwieżdżona, fosforyzująca ciemność urosła jej w oczach. I zobaczyła...
Ziemia - nie, tam nie ma ziemi. Ale coś przypominającego daleki klif, bledszy od nocy - a zatem góra lodowa, która tu zabłądziła ...
Ale na jej oczach góra lodowa zaczęła zmniejszać się, opadać, coraz szybciej zbliżać do nich.
Tazbo krzyknął panicznie z masztu. W tej samej chwili Art wychrypiała.
 -	To mgła, panie Cuthbert.
 -	Tak, i to jakaś brudna!
Jakże prędko się ta mgła zbliżała. Zupełnie jakby ich poznała i chciała się przywitać.
Art już to czuła - woń zupełnie odmienną od tych, jakie spotyka się na lądzie. Morze ma zupełnie inny zapach. Czasem tkwi w nim uwięziona woń lądu - trawy, rozgrzanych cegieł, ziół, lawendy albo perfum.
Ta mgła cuchnęła solą i popiołem, sadzą i wygaszonymi pożarami...
-	Śmierdzi jak deszcz w rozgrzanym kominie.
Opary mgły ogarnęły już pokład i maszty. Kontury przedmiotów rozmyły się. Nie było widać dalej niż na wyciągnięcie ręki.
Wybrzeże i niebezpieczne skały zostawili za sobą jakieś dwie godziny temu. Należało więc po prostu utrzymywać stały kurs. Wiatr wciąż popychał żaglowiec naprzód.
Zrobiło się niewiarygodnie cicho. Białawe smugi tłumiły wszelkie dźwięki lub zniekształcały je nie do poznania. Kaszlnięcie któregoś z marynarzy na dziobie wydawało się rozlegać o dobrą milę dalej. Gdy ktoś na śródokręciu upuścił monetę, brzęk rozległ się tak blisko, jakby złoty krążek wpadł prosto do ucha.
W mgle pojawiły się obrazy.
Mieli wrażenie, że tworzy je sam statek, przepływając przez kłęby oparów. Koszmarne obrazy - stworzenia przypominające węże, pełzające po niewidocznych masztach, ptaki o skrzydłach tak wielkich jak cały okręt.

Okazało się, że mgła jest podobna do dżungli. Tak samo jak w afrykrańskim lesie pełno w niej dzikich bestii. Czy raczej - duchów.
Czaiło się w niej jeszcze coś, co sprawiło, że poczuli dreszcz na plecach.
Przy boku Art pojawił się Cuthbert.
A więc to jest mój ostatni przyjaciel - myślała. - Ciekawe, kiedy i on odejdzie? Kiedy wróci do swojej Gladys...
Coś zielonego z wrzaskiem wylądowało na kole sterowym. Natychmiast pojawiło się coś białego.
-	Cześć, dziewczyno, jak się masz, kochanie?
Pluskietka potarła dziobem wyciągnięte palce Art. Szorstko,
pieszczotliwie.
 -	Coś się pali - powiedział Maudy.
 -	Owszem, panie Papugo. Ja też to czuję.
Z ciemności wynurzyły się kolejne, uformowane z mgły, odrażające twarze. W świetle okrętowych latarni widać je było wyraźnie. Art, papugi, Cuthbert i wszyscy inni na pokładzie oglądali pochód powoli rozwiewających się potworów.
A potem...
Czyżby jakaś dziura w całunie mgły...?
 -	Co to jest?
 -	To tylko złudzenie, pani kapitan.
 -	Nie.
Nie, to nie był miraż. Z wolna, bo teraz wszystko działo się powoli, jakby w zwolnionym tempie, zbliżało się ku nim samo serce ciemności. W miarę jak podpływali bliżej, nabierało kształtów. Aż wreszcie...
Art zamarła. Znieruchomiał Cuthbert.
Siedzące na sterze papugi powoli pokręciły łebkami i spojrzały spod swych łuskowatych, ciężkich doświadczeniem długiego życia powiek.
Z mgły i we mgle, wynurzył się statek, sam będący być może wytworem mgły.
Długi i niski, ale o wysokich masztach. Trzech masztach. Płynący pod pełnymi żaglami.

Czarny okręt. Czarne były jego burty, jego żagle i to coś, co oplatało jego kadłub i ciągnęło się za nim w wodzie. Na jego pokładzie nie płonęło ani jedno światełko.
Płynął powoli, zupełnie jakby swobodnie dryfował.
Czy to prawdziwy żaglowiec? Czy kolejna zjawa zrodzona we mgle?
Prawdziwy.
Z ledwie widocznego pokładu poniosło się w kierunku „Lilly" wołanie. Głos, który mógł należeć zarówno do kobiety, jak i mężczyzny. Mogło to być też tylko echo.
 -	Znamy was, Anglicy. Wasza załoga pełna jest nędzników. Ale nie aż tak nikczemnych, by mogli nas zainteresować.
 -	Kto to, na Boga... - jęknął Grub, który dokuśtykał na pokład rufowy o kuli.
-	To ona - powiedział Cuthbert. - To Mary.
Pożerający światło żaglowiec znalazł się na tyle blisko
okrętu Art, że mogli dostrzec wysoką, smukłą postać, stojącą pod bukszprytem. Czarny strój podkreślał jej białą, bardzo bladą twarz. I dwa czarne punkty - na pewno oczy. I znów ten ponury głos.
-	Płyńcie więc dalej. Żeglujcie ku własnej zagładzie. To
nie ja ją na was sprowadzę. Chyba że złamiecie swój kodeks.
Dopiero wtedy zacznę was szukać. Teraz poluję na innych...
I jakby jakiś straszliwy podmorski potwór - diabeł podwodnego wulkanu - dmuchnął ku górze, we mgle pojawił się biały dym. Otoczył ich niczym mur. Ukrył wszystko. A ten drugi żaglowiec? Musiał się chyba rozpłynąć w powietrzu.
Art przestała nawet widzieć trzymany przez siebie ster.
A na wielkim kole siedzi Maudy. I odzywa się. Aktorskim głosem naśladuje Belladorę Fan. Tak samo jak tamta dziewczyna ptak cytuje poemat pana Coalhilla:
„Świsnąwszy gdzieś w oddali, barka na zawsze znika blada".

AKT TRZECI
One

SCENA PIERWSZA
1. Tymczasem w Londynie
Ksenofobia. Za dużo jej w naszym życiu.
 -	Co?
 -	Powiedziałem, że...
 -	On ma na myśli, sir - do rozmowy dwóch szczupłych dżentelmenów wtrącił się trzeci, tłusty - wrogość i niechęć do obcokrajowców. Chociaż sam nie rozumiem, dlaczego musi używać obcych słów.
 -	Ależ, sir! Przecież słowo to jest w wielkim słowniku Johnsona. Xeno - oznacza po grecku...
 -	Połowę słów z tego słownika Johnson wymyślił sam. Nie ma innej możliwości. Weźmy pierwsze z brzegu. Resuscytacja. Taki wyraz nie ma prawa istnieć.
 -	Poza tym my powinniśmy nienawidzić Francuzów!
 -	Spokój! Spokój! - zawołała obdarzona potężnym głosem przewodnicząca, panna Bess Dancer, dawniej wspaniała aktorka sceniczna.
Pomiędzy Tamizą a krętymi alejkami East Minsteru, gdzie przycupnęła, niczym wielkie zwierzę, katedra, znajdowała się siedziba rządu Wolnej Anglii, tak zwana Izba Rozmów. To właśnie tutaj szczegółowo i kompetentnie omawiano wszystkie sprawy państwa, zamiast argumentów używając niekiedy w dyskusji zgniłych kalafiorów, pomidorów i zepsutych jaj.
Dzisiaj w sali zgromadzeń panował szczególny harmider. Rozprawiano bowiem o wojnie.

Pan Żurawina, dżentelmen w mocno upudrowanej peruce i płaszczu w kolorze żurawiny przedstawiał projekt nowej ustawy.
 -	Jestem przekonany, że zgodzą się ze mną wszyscy szanowni zebrani. Anglia nie może sobie pozwolić, by dłużej trwać w tym koszmarnym upokorzeniu. Śmieją się z nas nawet nasi wrogowie - Francuzi i Hiszpanie. I to mimo że nasze statki co i raz dają im tęgiego łupnia na Atlantyku.
 -	Zgoda! Zgoda! - ryknęła znakomita większość obecnych (Niestety zakrzyczeli sami siebie i dało się słyszeć tylko coś na kształt: „Da! Da!").
 -	A zatem proponuję ustawę, która położy kres tej całej piratomanii i towarzyszącej jej korsarzofobii, przez całe lato kwitnącym w naszej ojczyźnie. Pamiętacie zapewne statki, które spłonęły w pobliżu Dover i Dobrego Interesu. Do tej katastrofy doszło wyłącznie z tego powodu, że odbywał się tam jakiś bzdurny piracki festiwal. Wielu z was zdaje sobie sprawę, jak ciężko jest poruszać się ulicami Londynu, na których damy i panowie w pirackich strojach tamują ruch, spacerując ze swymi małpami i papugami. Do tego dochodzą jeszcze korki spowodowane przez durni kuśtykających na drewnianych nogach. Wielu z nich, nota bene, doznało poważnych kontuzji i noszą ich teraz w lektykach.
 -	Daaa!
 -	Ponadto istnieje paskudny nawyk noszenia opasek na oczach. Ci, którzy patrzą na świat jednym okiem, spowodowali wiele wypadków. Wpadają w dziury lub na innych przechodniów, tym samym powodując ich urazy. A czy jest wśród nas choć jedna osoba, której dyliżans nie stał w korku wywołanym przez konia w opasce na ślepiu? Albo przez szkapę z drewnianą nogą zamiast kopyta?
 -	Da-aaa!
 -	To szaleństwo wylało się już poza stolicę i portowe miasta. Widziałem chłopców i dziewczęta, żeglujących po wiejskich stawach hodowlanych! Powtarzam, po stawach hodowlanych! Pływają we własnej roboty łódkach, nad którymi powiewają flagi z pirackimi czaszkami i piszczelami. A krowy, panowie, czekają, aż ktoś je wydoi. A jabłka? Przecież ktoś musi je zrywać! Papugi, tymczasem...

 -	Daaa, daa, daaaaa!
 -	Któż z nas nie widział tych potwornych ptaszysk? Setki tych stworzeń uciekło swym właścicielom i żyje teraz dziko w parkach i ogrodach naszego miasta, nie wspominając o jego strychach i poddaszach. Ich odchody szpecą nasze piękne budynki i pomniki, na które wcześniej wolno się było załatwiać jedynie naszym zacnym republikańskim gołębiom. Co gorsza, okazuje się, że papugi roznoszą chorobę - papuzią febrę. Tak samo małpy, których zarazki - niech mi wolno będzie dodać - powodują świąd całego ciała. Pojawiły się też pierwsze, sprawdzone, doniesienia, że papugi i gołębie zaczęły się między sobą krzyżować.
 -	Nigdy! To niemożliwe! Hańba!
 -	Ależ tak, zapewniam. Pani przewodnicząca, moja szanowna przyjaciółka nie czytała chyba artykułu z dzisiejszego „Timesa", w którym opisane zostały dziwne gołębie, na jakie natknięto się na jednej z naszych ulic. Te ptaki są zielono--niebieskie! Co więcej, pośród przyzwoitego, uświęconego angielską tradycją gruchania wyrywają im się słowa typu: „Dobra Polly, dobra"!
Nastąpił krótki, lecz gwałtowny wybuch oburzenia.
Bess Dancer (którą za młodu obdarzono tytułem „Najlepszych nóg Europy") uciszyła zebranych jednym, gromkim, okrzykiem.
Pan Żurawina podjął przerwane wystąpienie.
-	Cierpią na tym także firmy ubezpieczeniowe. Większość
pracowników w kraju jest chwilowo niezdolnych do wypeł
niania swych obowiązków z powodu urazów doznanych
wskutek tego pirackiego wariactwa i jednocześnie wszyscy oni
domagają się wypłaty odszkodowań. - Żurawina spojrzał na
jakiś dokument. - Oto roszczenie rekompensaty w wysokości
trzech gwinei za zranienie ręki podczas korsarskiego pojedynku
na miecze. Następne, pięć gwinei za nogę złamaną przy
wypadnięciu z jakiejś małej łodzi w stoczni. Człowiek zraniony
przez wyżej wymienionego spadającego domaga się wypłaty
aż dziesięciu gwinei. Albo tu, domaganie się odszkodowania
za zrujnowany ogród i roztrzaskany posąg, które padły ofiarami
męża poszkodowanej. Ów jegomość, ogarnięty piracką obsesją

poszukiwania skarbów, rozkopał dokumentnie swoją posiadłość, kierując się zakupioną na lokalnym targowisku mapą skarbu. Jest tego więcej - o tu, pewien rybak domaga się wypłacenia równowartości swej łodzi, skradzionej przez osoby udające piratów. Winni tego rabunku z kolei wnieśli sprawę o dwadzieścia gwinei, mających pokryć koszty leczenia kataru, którego nabawili się, gdy zatonęła skradziona przez nich łódź. To jeszcze nie koniec. Nieszczęśliwa rodzina domaga się trzech szylingów za zdrowie córki, której nerwy odmówiły posłuszeństwa, gdy po raz pierwszy ujrzała swego brata przebranego za korsarza; zamiast lewej ręki miał protezę ze stalowym hakiem. Dragi taki hak znalazła w spiżarni wśród zapasów marmolady. Gdy zaniepokojona spytała:
 -	Hektor, czyj to hak? Usłyszała w odpowiedzi:
 -	Mój, zapasowy.
Wskutek czego popadła w głęboką histerię, w którym to stanie pozostaje do dziś.
Pan Żurawina umilkł na chwilę.
-	Tego rodzaju przykłady można mnożyć w nieskoń
czoność.
Nawet „daaa" przycichły i słychać było już tylko ciche buczenie.
-	Nasz kraj oszalał - kontynuował pan Żurawina. - Uwa
gę zwracają także incydenty, w których udział biorą praw
dziwi piraci, morskie szumowiny. Zaprasza się ich do dob
rych domów, czyni towarzyszami i przyjaciółmi, po czym
- mówca lekko zniżył głos - ci bandyci uciekają z młodymi
panienkami, których rękę obiecano zacnym i szanowanym
obywatelom.
Po sali poniósł się nieśmiały chichot. Wszyscy wiedzieli, że z piratem uciekła narzeczona Żurawiny, niejaka Becky.
Tym razem wystarczyło jednak jedno znaczące kaszlnięcie pani przewodniczącej i śmiechy w jednej chwili ustały.
Żurawina zebrał się w sobie i huknął:
-	Musimy oczyścić Londyn z tego okropieństwa. Anglia
raz na zawsze musi zostać wyleczona z korsarskiego obłędu.
Piratomanii mówimy stanowcze i zdecydowane: Nie!

Tym razem po sali poniosło się bardzo ciepłe, życzliwe „daa!"
- Postuluję zatem wprowadzenie zakazu noszenia pirackich kostiumów w miejscach publicznych, a także zakazu wszelkiego naśladownictwa korsarzy pod względem zachowania. Przepisy te należy egzekwować szczególnie bezwzględnie w miejscach, gdzie podaje się napoje i jadło, takich jak tawerny, gospody i kawiarnie. Obywatele naszego kraju muszą pamiętać, że znajdujemy się w stanie wojny, a piractwo jest wyjątkowo niepatriotyczne! A więc, panowie i pani przewodnicząca, proponuję przyjęcie mojego projektu ustawy antypirackiej.
Teraz rozległo się szczególnie głośne „daa!". Jedynie pan Blurte, premier, wydawał się nieco zaniepokojony. Czyżby Żurawina stał się zbyt popularny? Czyżby pan Blurte żałował, że sam nie wpadł na pomysł tej ustawy?
A jednak okazało się, że nie wszyscy byli projektem zachwyceni.
Z wielu stron sali podniosły się głosy dowodzące, że Wolna Anglia powinna być przede wszystkim wolna, co znaczy, że należy uszanować prawo obywateli do dowolnych zabaw, a w szczególności do zabawy w piratów, i że dotyczyć to winno każdego - mężczyzny, kobiety, dziecka a nawet i konia.
Pan Żurawina usiadł. Ku mównicy skierował się premier Blurte i kilka innych osób.
Zanim jednak zdążyli przemówić, z sali posypał się w ich kierunku deszcz skórek od sera. Ktoś cisnął nawet kapuścianym głąbem.
Pan Blurte zboczył z drogi. Stojący po jego prawej stronie pan Custard zaczął głośno wołać „To lud! To lud!" i kucnął. Idący za nimi pan May chwycił głąb w locie. Chwila ciszy pozwoliła mu wygłosić komentarz, który miał znaleźć się w następnym numerze londyńskiego „Timesa". Pan May uniósł warzywo wysoko przed siebie i rzucił oschle: „Widzę, że ktoś rzucił swoją głową".
Szybko się okazało, że latające głąby nie były najgorszą rzeczą, jaka miała się tego dnia wydarzyć. Przez otwarte okno wleciały, być może  zwabione zapachem kapusty,  chmary

jaskrawo upierzonych ptaków.  Papugi!  Choć jedna z nich wyglądała jak różowo-żółty gołąb.
W sali zapanował chaos. Skorzystał z tego eks-lord Snargale z Admiralicji i wyszedł.
Panienka Kassandra Holroyal czekała na Snargale'a w pomieszczeniu przylegającym do Izby Rozmów. Słynna aktorka miała na sobie suknię w barwach rozpoczynającej się właśnie złotej angielskiej jesieni. Równie wspaniale prezentowała się jej fryzura. Dziewczyna śliczna była jak obrazek - wyglądała w sukni tak samo uroczo jak w męskim stroju, który nosiła, gdy była panem Doranem Bell.
Kassandra nawykła do noszenia męskich ubrań. Często miała je na sobie występując w sztukach Szejkspira.
Snargale ucałował na powitanie urękawiczoną dłoń.
Kassandra uśmiechnęła się promiennie.
 -	Eks-lordzie S., z pewnością ucieszy się pan na wieść, iż przywódca francuskiego ruchu rewolucyjnego pan Louis Adore (znany też jako Lewis Daw) dotarł bezpiecznie do Marokaino. Pozostałych opozycjonistów uratował mój brat Michael, znany również pod przydomkiem Fioletowej Naparstnicy. Dzięki swemu nieprzeciętnemu sprytowi wydostał ich z lochów Paryża. O ich obecnym miejscu pobytu poinformuję, gdy tylko otrzymam stosowną informację.
 -	Czy Dziki Michael użył do przekazania ci tych wieści białych gołębi?
 -	Owszem. Stosujemy też nową sztuczkę. Naturalnymi barwnikami malujemy ptaki na różne kolory. Każda barwa oznacza co innego.
 -	Ach, czyli zagadka kolorowych gołębi została rozwikłana.
Rozejrzeli się po pomieszczeniu. Snargale z niejakim zakłopotaniem, Kassandra z wesołym uśmiechem.
Na ścianach w tej sali, tak samo jak na korytarzach, pełno było plakatów.
„AA" - widniało na jednym - „Anonimowi Ahojarze - Dyskretna Pomoc w Rezygnacji z Nałogu Piractwa". Na innym można było przeczytać: „Dziękujemy za to, że nie jesteś

piratem" - pod tym napisem pysznił się obrazek przedstawiający przekreślonego piszczelami pirata.
Na stole leżały stosy ulotek i broszur. „Uwolnij się z nawyku piractwa. Piractwo jest szkodliwe dla zdrowia twojego i twoich bliskich. Twój aptekarz lub alchemik pomoże ci wybrać metodę walki z chorobą".
Albo: „Antypirackie plastry - stosowanie naszych plastrów przez dwie do trzech godzin dziennie gwarantuje spadek pirackiego głodu".
I jeszcze: „Przez cały czas czujesz się jak na morzu? Sprawdź Brunatnego Marudera - żucie naszych pastylek likwiduje korsarski nałóg".
Kassandra zaczęła się śmiać.
-	Nie wiem, co gorsze - przyznał Snargale. - Piratomania
czy metody walki z nią, które proponuje pan Żurawina.
Wszyscy powariowali. Czy słyszałaś, że magazyny herbaty
i kawy przenosi się w miejsca położone z dala od portów?
Podobno król Francji zdecydował, że zniszczy je w pierwszej
kolejności. Ma nadzieję, że pozbawieni tych napojów Anglicy
padną na kolana. Dlatego przechowujemy zapasy strategicznego
towaru w najmniej prawdopodobnych miejscach - na przykład
w Galerii Republiki.
W tej samej chwili do pokoju wpadł pan Żurawina. Tak gwałtownie wymachiwał trzymanymi w dłoni papierami, że jeden z nich upadł na podłogę.
 -	Widziałeś to, Snargale? KOWDAT!
 -	Przepraszam, ale chyba nie rozumiem.
 -	To związek zawodowy - Konfederacja Wolnych Dżentelmenów Angielskich Traktów. Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale tak się właśnie nazywają.
Kassandra i Snargale pochylili się, by lepiej przyjrzeć się kartce.
 -	To list od rozbójników! - rzucił Snargale. - I po co mi go pokazujesz?
 -	Okazuje się, iż ich zwyczajowe miejsca pracy, parki, lasy i puszcze, takie jak na przykład Błonia Wimblays, zostały tak rozkopane przez poszukiwaczy skarbów, że nie mogą jeździć tamtędy konno i co rusz wpadają w jakąś dziurę. Co

więcej, panoszące się wszędzie papugi i małpy kradną im łupy, zaraz po zrabowaniu. Przedstawiciele KOWDAT-u wnoszą więc skargę przeciwko piratom i chcą, by drogi i trakty kraju pozostawić im, angielskim rzezimieszkom. I sporo w tym racji. Chyba nie jest dla ciebie tajemnicą, Snargale, iż spora część pieniędzy pochodzących z ich działalności trafia obecnie do rządowej kasy i wspiera wysiłek wojenny naszego państwa. Wątpię, by wprowadzenie podatku od piractwa zrekompensowało nam te straty. Nawet jeśli dodamy do tego wpływy z licencji na noszenie drewnianych nóg i opasek na oczy. Spójrz, ilu rozbójników podpisało protest! Setki. Na czele związku stanął ponoć sam Dżentelmen Jack Kukułka.
-	Ale wie pan, że on jest kobietą? - spytała uprzejmie
Kassandra.
Żurawina rzucił jej gniewne spojrzenie. Od chwili, gdy jego Becky uciekła z piratem, młode i śliczne kobiety wyprowadzały go z równowagi.
-	Utrzymują - dodał, oddalając się szybko korytarzem
i machając dokumentami - że nie są w stanie w tych warunkach
nieuczciwie zarabiać na życie. - Zniknął za rogiem.
Kassandra podniosła leżący na ziemi papier.
 -	Lady Prudence narzeka - odczytała - że w każdą sobotę wieczorem napadano ją w jej parku, dokładnie o godzinie dziewiątej. Rabunków dokonywał człowiek znany jako Parkowy Upiór. Dzięki temu owa dama miała pretekst, by co tydzień kupować nowy komplet diamentowej biżuterii. Ostatnimi czasy jednak Parkowy Upiór przestał zatrzymywać jej powóz. Lady Prudence otrzymała jedynie liścik, w którym rozbójnik przeprasza za swą nieobecność i wyjaśnia, że wróci za kilka miesięcy, musi bowiem dojść do siebie po tym, jak obiła go niemiłosiernie wściekła małpa.
 -	A jak się miewa Fioletowa Naparstnica, twój brat Michael? - Snargale zmienił temat.
 -	Wygląda świetnie. Oczywiście, jak pan wie, sir, nie rozmawiamy ze sobą i udajemy, że się nie znamy. To jedna z zasad, których trzymamy się.
 -	Zrozumiałe. A czy udało ci się zamienić słowo z Feliksem?

 -	Och, tak. Kiedy go widziałam, był bardzo nieszczęśliwy. Eks-lord Snargale podniósł wzrok.
 -	Jak to? Co się stało?

 -	Wydaje mi się, że chodzi o jakieś małżeńskie nieporozumienie. Bardzo poważne.
 -	Pokłócili się z Art?
 -	Nie inaczej. Przysięgał, że z nią już koniec. Ostatnio widziałam się z nim w El Tangerinie. Był w nie najlepszym nastroju. Możliwe jednak, że do tej pory zdążył już przemyśleć sprawę i zmienił zdanie.
Snargale nie powiedział już ni słowa. Przy drzwiach wsunął Kassandrze w dłoń niewielką paczuszkę. Szpiedzy, poszukiwacze przygód i konspiratorzy nigdy nie byli tani, ale zawsze niezwykle przydatni. A Dziki Mike i Kassie Holroyal byli w swym fachu najlepsi.
Odprowadzając dziewczynę, ekslord Snargale myślał o Feliksie i Art Blastside. Co za para, niezwykła. Wiedział to od pierwszej chwili, gdy ujrzał ich razem.
Ostatnie wieści o korsarskim okręcie „Nieproszony Nieznajomy" dotarły do niego bardzo dawno temu. Wydawało się, że po opuszczeniu Marokaino statek rozpłynął się wraz z całą załogą w powietrzu. Niespokojne czasy, podobnie jak niespokojne morze, zabierają ludzi. Potrafią zabrać także naszych bliskich. Feliks zniknął już kiedyś; Snargale odnalazł go tylko dzięki szczęśliwemu zrządzeniu losu. A taki przypadek zdarza się nie częściej niż raz w życiu.
2. Sowy i kociaki
„Lilly Apsik" wynurzyła się z mgły i wypłynęła na szerokie wody, zalane przyćmionym światłem zachmurzonego słońca. Okręt dryfował i zbaczał z kursu. Mimo wysiłków stojącej za sterem Art prądy były w tym miejscu silne i wydawały się obdarzone własną wolą.
Okazało się, że muszą ostro skręcić na południowy-wschód.
Art oddała ster Mosiemu, statek zostawiła pod opieką Cuthberta i weszła do swojej kajuty.

Rozglądała się po niej przez długie pięć minut. Z jednej strony wszystko wyglądało tak samo jak na każdym statku, w każdej kabinie kapitana - z drugiej strony - na „Nieproszonym" wszystko było inaczej. Padła na łóżko i zasnęła.
Po godzinie obudził ją Plinke.
 -	Kapitanie, ścigają nas trzy żaglowce. Dziewczyna zerwała się z posłania.
 -	Francuzi?
-	Nie, kapitanie. Anglicy. Niszczyciele. Ale nawet przez
lunetę nie możemy odczytać ich nazw. Pan Glad Cuthbert
powiedział, że pani ma wzrok jak sokół i wszystko zobaczy
nawet bez przyrządów.
Gdyby oczy Art były sokole, musiałyby należeć do bardzo zmęczonego sokoła. Przemyła je zimną wodą i wyszła na pokład.
I oczywiście odczytała nazwy trzech okrętów.
-	OWR „Szok" - poinformowała załogę. - OWR „Ban
dzior" i... a, tak, OWR „Tygrys".
Dokładnie w tej samej chwili „Tygrys" wypalił z dziesięciu dział. Strzał ostrzegawczy. Kule uderzyły w wodę o milę dalej, ale wrażenie było i tak niesamowite. Na maszty ścigających ich statków wyciągnięto flagi sygnalizacyjne.
Ich znaczenia nauczył kiedyś dziewczynę Ebad.
 -	Mówią, że są przyjaciółmi, nie wrogami. I jeszcze, żebyśmy się zatrzymali. Czy coś w tym rodzaju.
 -	I co zrobimy, kapitanie?
 -	To, co każą. Zwinąć żagle. Zaczekamy. W końcu, panowie, płyniemy w oficjalnej i najzupełniej legalnej misji zleconej nam przez Republikę.
Burza (ta sama, która doprowadziła do katastrofy „Nieproszonego Nieznajomego" na skalistym wybrzeżu Gwinei) spotkała też na swej drodze płynący nieco dalej statek o nazwie „Zwinna Róża". Zanim jednak sztorm zdołał wyrządzić mu poważniejsze szkody, pogoda się zmieniła. Żaglowcem tylko potężnie zakręciło, ale nie stało mu się nic gorszego.

Po burzy kapitan Nicholas Nunn przeszedł się po pokładzie, by sprawdzić uszkodzenia. Za nim szła rozgniewana Złociutka, zapowiadając oficerowi i wszystkim pozostałym członkom załogi, że jeśli cokolwiek uległo zniszczeniu, zrobi im prawdziwe piekło. Gdy zobaczyła rozdarty żagiel, odwróciła się na pięcie i trzasnęła w twarz idącego za nią Taggersa. Taggers skulił się. Nie potrzebowali słów.
Jak to się stało, że Nick wcześniej nie dostrzegł, jaka Złociutka jest naprawdę? Oficer bardzo często zadawał sobie to pytanie.
Cóż, gdy ją poznał, na pokładzie starego dobrego OWR „Całkowite Zniszczenie", kiedy była jego więźniem, odegrała przed nim świetne przedstawienie. Oczywiście potem skusiła go też propozycja odnalezienia map, prowadzących do niezmierzonych skarbów. A więc wina leżała także po jego stronie. Tyle że nie był to specjalnie pocieszający wniosek. Co więcej, tak samo jak resztę załogi Nunna niepokoił sposób, w jaki piratka obchodziła się z pojmanym młodzieńcem.
Tuż przed burzą Złociutka zeszła do ładowni, gdzie przetrzymywała Feliksa Feniksa, swojego osobistego jeńca. To jednak nie było niczym niezwykłym. Chodziła tam regularnie od wyjścia z portu w El Tangerinie.
Żaden z morskich zabijaków z załogi „Róży" nie miał wątpliwości, co się tam dzieje. Biła go (z ładowni dobiegały przeraźliwe krzyki i odgłosy uderzeń.) Nikt nie miał też wątpliwości, że poświęca mu wiele uwagi również z innego powodu. Cóż. Więzień był przystojny. Przynajmniej dawniej, gdyż z pewnością piratka pozbawiła go już zębów i wyrwała kilka garści włosów. Co najmniej. Pewności nie było, gdyż, poza Złociutka, Feliksa nikt nie widział od chwili, gdy wrzucono go do ładowni. Tylko Fancy i Flag próbowali zakraść się na dół i sprawdzić, w jakim stanie jest więzień - dlatego że niektórzy zakładali się o jego obecny wygląd. Złociutka ich przyłapała i kazała wychłostać na oczach współtowarzyszy. Nikt nie ważył się jej przeciwstawić. W końcu była córką Złotego Goliata.
Jej wizyta u Feliksa tuż przed sztormem rozpoczęła się tak samo jak wszystkie inne.

Złociutka wskoczyła do pogrążonej w ciemności ładowni żaglowca. Tyle że wcale nie było tam ciemno. Pomieszczenie oświetlała stojąca na beczce latarnia. Obok stał pojemnik z zapasem nafty. Feliks nie był związany, siedział i rysował. Podniósł wzrok.
-	Cześć, Złociutka.
Uśmiechnął się do dziewczyny, jak zawsze, gdy przychodziła. Młodzieniec miał wszystkie zęby, nie brakowało mu też ani jednego włosa. Co więcej, fryzurę miał starannie ułożoną. Twarz czystą. Jego strój nie był w gorszym stanie niż ubrania pozostałych członków załogi. A więc jednak nikt go nie bił!
Odgłosy, jakie piraci słyszeli na pokładzie, brały się stąd, że Złociutka kopała w drewniane ściany ładowni.
-	Powinieneś teraz wrzeszczeć - powiedziała Feliksowi za
pierwszym razem. - Oni właśnie tego się spodziewają. A nie
chcemy przecież, żeby pomyśleli, że na starość zmiękłam, bo
gotowi jeszcze sami tu zejść i zająć się twoją osobą, sir.
Tak więc Feliks, nieco zaskoczony, krzyczał rozpaczliwie. A Złociutka nawet się nie śmiała.
Po skończonym przedstawieniu wróciła na górę. Zostawiła mu jednak światło. Następnym razem przyniosła zapas nafty, a jeszcze potem papier, tusz, kilka ołówków, słodką wodę, chleb i owoce, ser i wino. Nie powiedziała, dlaczego. Wszystkie te dobra rzucała Feliksowi przy wtórze nieartykułowanych, groźnych pomruków.
Feliks, kompletnie zbity z tropu, działał tak, jak mu podpowiadał instynkt, o nic nie pytał, ani nie protestował. Po prostu rozmawiał ze Złociutka, jakby była normalną, grzeczną dziewczyną.
Wciąż jednak nie był pewien swego losu. Spodziewał się, że pewnego dnia piratka zejdzie na dół i zabije go. Tak się jednak nie stało. W końcu doszedł do wniosku, że może wcale nie zabójstwo jest jej zamiarem.
Tego wieczora przed sztormem też się pojawiła i z pomocą Feliksa odegrała to samo co zwykle przedstawienie. Ciskała wokół rozmaitymi przedmiotami, wyła dziko. A potem, gdy chłopakowi jeszcze dzwoniło w uszach, usiadła przed nim na workach.

 -	Wie pan, panie F. od jak dawna siedzi pan tu na dole?
 -	Nie wiem. Nie ma tu okien i nie jestem w stanie odliczać dni ani nocy.
 -	Ja - odparła - znalazłabym sobie jakiś, sposób mierzenia czasu. A czy myślisz, że twoja okropna Art Blastside siedziałaby tu przez cały ten czas i nie wymyśliła, jak go liczyć?
 -	Jest bardzo prawdopodobne, że coś by wykombinowała.
 -	Stwierdzam więc, proszę pana, że jest pan skończonym głupkiem.
Nie odpowiedział. Spojrzał tylko na nią. W żółtym blasku lampy jego oczy wydawały się zupełnie czarne.
Piratka milczała przez następną minutę. Deski pokładu skrzypiały. Burty jęczały i głośno narzekały na swój los. Gdyby Feliks wystarczająco dobrze znał się na żegludze, zrozumiałby, że nadciąga zmiana pogody. A Złociutka? Ona się znała, ale w ogóle tego nie zauważyła.
Wreszcie wypaliła.
 -	Jak sądzisz? Dlaczego oszczędziłam ci tortur? Nie zastanawiasz się nad tym?
 -	Może dlatego, że nie uważasz, bym zasługiwał na taką karę?
 -	Ale przecież zasługujesz. Na Wielkie Koło Sterowe, i to bardzo.
 -	Zatem, skoro tak myślisz, nie mam pojęcia, dlaczego mnie oszczędziłaś.
Kolejna chwila ciszy. Złociutka zachowała lodowaty spokój.
 -	Panie Feniks, dlaczego pan się mnie nie boi? Zaskoczony Feliks zmarszczył nieznacznie brwi.
 -	Nie boję się?

 -	Jedynym mężczyzną, który się mnie nie bał - nie licząc zbyt głupich, by się mnie nie bać, w rodzaju sędziego Knowlesa - jedynym, panie przystojniaku, był mój ojciec.
 -	Twój...
 -	A on, mój miły panie, był zły. O czym zresztą doskonale wiesz. Ale ty zły nie jesteś. Wątpię, by w twoich żyłach krążyła choć jedna kropla złej krwi.
 -	Dzięki.
 -	Nie kpij ze mnie!

-	Nie kpię, Złociutka. Powiedziałem: dziękuję.
Spojrzała mu w oczy.
 -	Jesteśmy jak dwoje ludzi pochodzących z innych krajów - stwierdziła. - Jakbyśmy mówili innymi językami.
 -	Nie uważasz, że to się zdarza dosyć często? I nie tylko nam?
Objęła tułów ramionami. Czyżby się zamyśliła? Wreszcie z wolna zaczęła mówić:
 -	Zazwyczaj szczycę się nikczemnością Złotego Goliata. Ale to była... zwykła szumowina. Diabeł wcielony. Bardzo się go... bałam. No, ale wtedy byłam małą dziewczynką. Wyrosłam już ze strachu.
 -	Wiem, że traktował cię okrutnie.
 -	Och, bez przesady - podniosła swoje kocie oczy. W jej oczach pełzały płomienie. - Nie... Tak naprawdę traktował mnie gorzej, niż jesteś w stanie sobie wyobrazić. Nie wiem, czy będę mogła kiedykolwiek ci o tym opowiedzieć. Nie potrafię o tym rozmawiać. „O, jest moja Mała Złociutka Dziewczynka. Chodź tu" - powtarzał. - „Moja śliczna Złociutka. Córeczka tatusia".
Feliks spuścił oczy.
 -	Przykro mi.
 -	Powinno ci być - wybuchła. - I powinno ci być też przykro z powodu własnego zachowania. Okłamałeś mnie, zapewniałeś o swoim uczuciu...
 -	Niezupełnie.
 -	Nie waż się ze mną dyskutować! Na Zęby Rekina! Obedrę cię ze skóry!
Znów spojrzał jej prosto w oczy. I odpowiedział głosem tak pewnym, jakim mogłaby się posłużyć Art, tak spokojnym jak wczorajsze morze, po którym płynęła „Zwinna Róża".
-	A zatem powinnaś to zrobić.
Nigdy jednak nie dowiedział się, co Złociutka by zrobiła lub przed czym by się powstrzymała. Dokładnie w tej samej sekundzie bowiem okrętem rzuciło, mocno i wściekle.
Gwałtowny ruch żaglowca sprawił, że oboje zerwali się na równe nogi. Feliks chwycił lampę i zawiesił ją na wbitym w sufit haku. Dla bezpieczeństwa.

Gdy tylko jednak to zrobił - coś uderzyło go potężnie, prosto między oczy. Poczuł silny cios - zupełnie znikąd, z pewnością nie zaatakowała go Złociutka; być może coś spadło - tak przynajmniej pomyślał zamroczony. I właśnie wtedy w jego umyśle pojawiła się wizja - złowróżbna, przerażająca - ujrzał żaglowiec o trzech wysokich masztach, który mknął ku czarnym zębom skał szczerzących się u podnóża klifu. Usłyszał krzyk statku, ujrzał pękające drzewca masztów, ziejące rany w burtach i rozszalałe morze.
Feliks upadł na podłogę i znieruchomiał.
Złociutka spojrzała na niego w najwyższym zdumieniu. Była pewna, że się nie uderzył, a mimo to leżał nieprzytomny. Na jego czole pojawił się niebieskawy siniak.
I wtedy zaskoczyła samą siebie.
Pomknęła po rozkołysanej szaleńczo podłodze i uklękła przy Feliksie. Gdy jęknął, wciąż zaskoczona własnym zachowaniem wzięła go łagodnie w ramiona.
Leżał z głową opartą o jej ramię, oczy miał zamknięte, nie poruszał się. Przyjrzała mu się. Nigdy przedtem nie obejmowała w ten sposób żadnego mężczyzny. Nigdy nie miała na to ochoty. A w chwilach, gdy się do podobnych gestów zmuszała, to po to tylko, by zwieść kolejną ofiarę i płonący w jej duszy gniew malał, ukojony świadomością, że znowu kogoś oszukuje.
Teraz jednak było zupełnie inaczej.
Nagle, bez ostrzeżenia, Feliks otworzył oczy. W tej chwili miały kolor turkusów. Patrzyli na siebie.
 -	Coś cię uderzyło - powiedziała Złociutka.
 -	Maszt - odpowiedział nieobecnym, pustym głosem.
 -	Nie, na pewno nie. Tu nie ma masztów. Masz stłuczoną głowę - zawahała się. - Chociaż, czekaj... nie, musiało mi się przewidzieć. Widziałam siniak, ale teraz już go nie ma.
Podniósł się, ale nie odsunął dziewczyny od siebie. Piratka pomyślała, że nawet w tej chwili nie pozwala mu na to wrodzona uprzejmość.
-	Co się stało, sir?
-	Nic, Złociutka. Tylko... - odwrócił się. Płakał.
Dziewczyna, całkowicie pozbawiona wrodzonej uprzejmo
ści, chwyciła go za ramię i mocno potrząsnęła.

 -	Nie baw się ze mną, Feniks. Co jest?
 -	Sztorm - odparł.
 -	To nic. Zwykła burza. Skończy się za pół...
 -	Ta burza zapamiętała coś, co wydarzyło się niedaleko stąd. W miejscu, gdzie wznosi się wysokie urwisko, a pod nim ostre skały...
 -	Wygląda mi na południowe wybrzeże Gwinei.
 -	A więc to stało się tam.
 -	Ale co, do dia...
 -	Ona nie żyje. Jej statek poszedł na dno. „Nieproszony Nieznajomy". Art zginęła.
Złociutka odsunęła się od niego jak oparzona. Przesądność, cecha tak powszechna wśród aktorów i żeglarzy, sprawiła, że po plecach dziewczyny przebiegły ciarki.
Feliks szlochał. Piratka zostawiła go i weszła po schodkach na podkład. Wicher zabierał się już do rozrywania żagli. Niebo przypominało gotujący się ołów.
Trzy godziny później, już po burzy i po skończonej inspekcji okrętu, Nick Nunn spoglądał za schodzącą do ładowni Złociutka. Domyślił się, że dziewczyna znów idzie do swego więźnia.
-	Zadurzyła się w nim - mruknął z niepokojem i złością
pod nosem. - Jeśli to nieprawda, to niech mnie ktoś wybatoży
skisłym śledziem.
Piratka tego nie usłyszała. I chyba dobrze.
Feliksa traktowała jako zakładnika. Planowała przy jego pomocy dobrać się do skóry Art. Ale skoro Art zginęła, to dla Feliksa mogły się znaleźć inne zajęcia. I dlatego właśnie tak czule się nim zaopiekowała. Oczywiście nie mogło tu chodzić o nic innego.
Oczywiście?
Gdy popołudnie miało się już ku końcowi, trójka angielskich niszczycieli stanęła przy „Lilly Apsik".
Na wszystkich trzech pojawiły się flagi, których znaczenie z grubsza odpowiadało temu, co przewidziała Art. „Cześć, chłopaki! Miło was widzieć!". Niemniej jednak ich działa były w pogotowiu, a na pokładach roiło się od marynarzy w pełnym uzbrojeniu, ze lśniącymi mieczami u boków.

Najbliżej, z prawej burty, zatrzymał się „Tygrys". Część załogi Art podziwiała wspaniałą rzeźbę na dziobie niszczyciela
-	czarno-żółtego tygrysa z błyszczącymi, pozłacanymi oczyma,
uchwyconego przez rzeźbiarza w skoku.
Maudy nieco rozluźnił atmosferę, skrzecząc głośno i wyraźnie:
-	Dajcie mu miseczkę mleczka - po czym w towarzystwie
nieodłącznej Pluskietki przefrunął między uszami dzikiego
kota i usiadł mu na głowie. Tygrys wyglądał, jakby założył
sobie na łeb pierzasty kapelusz.
Obie jednostki dzieliło już tylko dwadzieścia stóp wody. Kapitan „Tygrysa" wyszedł na dziób swego okrętu.
 -	Witajcie tam, na „Lilly" - zawołał. - Znamy was, choć wszelki słuch po was zaginął jakieś dwanaście miesięcy temu.
 -	Mieliśmy pecha - odkrzyknęła Art. - Potargało nas na wybrzeżu Gwinei.
 -	Ale widzę, że teraz już znowu jesteście w świetnej formie. Czy mam przyjemność rozmawiać z kapitanem „Lilly"?
 -	Owszem, sir.
 -	Widzę, że jesteś kobietą. Nasza Marynarka Wojenna nie może się poszczycić wieloma takimi dowódcami.
 -	Czy nasza stara „Lilly" jest naprawdę okrętem wojennym? - rozległo się za plecami Art.
Dziewczyna zaczęła się zastanawiać. Jak to możliwe, że kapitan tak szybko zauważył, że jestem kobietą? On też musi mieć sokole oczy!
-	Mój okręt poszedł na dno - odpowiedziała wołaniem.
-	„Nieproszony Nieznajomy".
Wtedy, ponad dwudziestoma stopami wody, rozległy się liczne okrzyki zdumienia.
-	Czyli ty jesteś Art Blastside? No, panowie. Trzykrotne
hurra dla nieustraszonej Piratiki, władczyni Siedmiu Mórz,
i dla jej wesołej kompanii!
Zagrzmiały trzy donośne „hurra". Okrzykom nie było końca, ponieważ wiadomość o spotkaniu dotarła również na pokład „Bandziora" i „Szoku".
Spontanicznie wiwatować zaczęli też żeglarze z załogi Art. Cieszyli się swoją sławą.

Art ukłoniła się dwornie, choć serce miała puste jak orzech. Dawniej podobne powitanie wiele by dla niej znaczyło. Teraz już nie. Wiedziała jednak, że musi dalej grać swą rolę.
 -	Dziękuję za waszą uprzejmość - zawołała, gdy gwar ucichł. - Z pewnością doda nam ducha w dalszych podróżach. Płyniemy na Morze Bursztynowe. Do Mada Gaszkaru...
 -	Nie, nie, madame. Na Rozwrzeszczane Mewy! - kapitan „Tygrysa" wydawał się niezwykle poruszony. - Musicie popłynąć z nami. Eskortowanie tak sławnych korsarzy będzie dla nas wielkim zaszczytem.
 -	Z wami? A dokąd to, dokładniej?
 -	Ach, oczywiście. Wieści was nie dosięgły, a wiele się wydarzyło, Otóż zaplanowano wielką bitwę morską w pobliżu Dżibraltaru. Nasz patrol zgarnia wszystkie okręty, które mogłyby wspomóc Anglię w starciu z francuskimi przeciwnikami.
Art była prawie pewna, że swojej szczęki będzie musiała poszukać gdzieś na dolnym pokładzie.
 -	Ale, jak sam pan wie, my jesteśmy statkiem korsarskim. Naszym zadaniem jest rabować i straszyć, a nie...
 -	Już nie, kapitanie Piratiko. Proszę o tym zapomnieć. Pożeglujecie z nami na północ, północny-zachód i wschód, do Dżibraltaru. Tam będzie się liczyć każde działo i każdy marynarz. Anglia oczekuje, że patriotyczny obowiązek wypełnią wszyscy jej kapitanowie.
Art, Cuthbert i Bankietowy - oraz wszyscy pozostali - przyjrzeli się trzem niszczycielom. Ujrzeli czarne otwory w lufach ich dział, powiewające na wietrze flagi Wolnej Anglii. Na południowym-wschodzie rozciągało się spokojne, błękitne, morze. Tam leżał przylądek i Wyspa Skarbowa. Ale teraz nie było sensu o tym myśleć. Anglia ich wzywa!
 -	A niech to szczur kopnie! - syknął Grub i potężnie uderzył swoją drewnianą kulą w główny maszt.
 -	Kapitanie Arty, musi być jakiś sposób, żebyśmy się z tego wyplątali - odezwał się Cuthbert. Minęło już nieco czasu. Art wezwała do swojej kajuty jego, Oskara Bagge, Forkasztela i Plinkego.

 -	Możliwe, ale widzicie, jak potężny jest „Tygrys". To wielki niszczyciel. Mają czterdzieści dział. Chyba nie chcemy z nimi zadzierać?
 -	Kiedy stawaliśmy przeciwko „La Maman Trop", inaczej pani mówiła, pani kapitan - przypomniał Forkasztel.
 -	Owszem. I sami wiecie, jak to się skończyło. Teraz, przynajmniej na razie, nie wolno nam się opierać.
Bagge pochylił się do przodu. Zajęty był poprawianiem opatrunku Forkasztela, papuziej kości, która stanowiła niegdyś dumę i skarb Gnojka. Im dłużej się jej przyglądał - temu gnatowi, pochodzącemu, jak usłyszał od starszych członków załogi, od skamieniałej przedpotopowej papugi - tym bardziej go ciekawiła. Jego brat zajmował się badaniem właśnie tego rodzaju znalezisk.
Od czasu do czasu w kabinie pojawiali się inni. Wszyscy namawiali Art do ucieczki. Zachęcali ją, by zaryzykowała, nawet mimo przewagi, jaką miał nad nimi niszczyciel (Do namawiających nie dołączyli oczywiście bracia Słoni, Dirk ani Wonsacz. A Uczciwy trzymał wachtę na pokładzie, więc nie mógł się pojawić z przyczyn niezależnych od siebie).
-	Nie, jeszcze nie - odpowiadała Art. Raz po raz. Czuła
się tym zmęczona.
Co gorsza, jej własne serce także mówiło: „Uciekaj! Tego się nie spodziewają. I wieje silny, pomyślny wiatr. Nie dogonią nas".
Nie była jednak w stanie zgodzić się na to, co podpowiadali jej żeglarze i własne serce. Co się ze mną dzieje? - myślała. - Czyżby opuściła mnie odwaga?
Wreszcie zapadł zmrok. Jack przygotował niezwykle smaczną kolację. Marynarze zniknęli i dziewczyna została sama.
Siedziała w kajucie, słuchała dźwięków morza i statku, tak różnych od tych, które znała z „Nieproszonego". Do jej uszu dolatywały irytujące głosy flirtujących ze sobą na dachu pokładówki papug. Nagle to wszystko, albo zapach jedzenia, sprawiło, że zrobiło się jej... jak? Dziwnie.
A może spowodował to rozkołysany pokład „Lilly"...
Art poczuła się chora. I to nie na żadną zwykłą chorobę. Poczuła, że dopadła ją najprawdziwsza choroba morska.

Spróbowała się nie poddawać. W końcu choroba morska nie miała prawa się przyplątać. Nie do niej. Chwilę potem jednak mdłości stały się tak potężne, że wyciągnęła z szafki miednicę.
Całe szczęście nikt jej nie widział. Nikt nie widział, jak Piratika, królowa Siedmiu Mórz, wymiotuje.
I co powiesz na to, mamusiu? - pomyślała, podnosząc wreszcie głowę.
I nagle mdłości ustały, zupełnie jakby ktoś przekręcił jakiś wyłącznik w jej trzewiach. Zamiast nich pojawił się w jej otumanionej lekko głowie głęboki i cichy głos Ebada. Przypomniała sobie to, co oficer-faraon powiedział jej w Czarnym Kraju: „Tobie się nigdy nie robi niedobrze, Arty. Zupełnie jak twojej matce. Molly mówiła, że wymiotowała tylko raz w życiu. Kiedy była z tobą w ciąży".
Tinky Clinker przez wszystkie te miesiące kręcił się po statku Złociutkiej zazwyczaj zatopiony w myślach, często krążących wokół map skarbów. Z człowieka, który sam sobie był sterem, szychy wśród przemytniczej braci, dowodzącej ludźmi, stoczył się do poziomu chłopca na posyłki.
Mapę, którą dostał od handlarza gęsi, oddał jej oczywiście na samym początku rejsu.
Dzięki temu zyskał miejsce na statku, a także przekonał sam siebie, że cała ta awantura warta jest zainteresowania.
Złociutka jednak... - był nią bardzo rozczarowany.
Jasne, okazała się dokładnie tak niegodna zaufania i okrutna, jak się tego spodziewał od samego początku. Ale czy była również tak szczwana i czy sprzyjało jej tak wielkie szczęście, jakiego oczekiwał? Nie, nie i jeszcze raz nie.
Najpierw kręciła się wokół wysp Scylla, gdzie zajmowała się głupotami, by uniknąć spotkania z okrętami francuskiego króla. Potem potelepali się do Marokaino, gdzie pojmała tego chłopaka, Feliksa Feniksa, znanego artystę. Teraz z kolei „Róża" brnęła wzdłuż wybrzeża Afrykraju, a Złociutka, słynna córka okrytego niesławą potężnego Złotego Goliata, nie napadła przez ten czas nawet na jeden kupiecki statek, nie złupiła najmniejszej łodzi. Nie okradła nikogo, co gorsza, wcale nie

spieszyła się z dotarciem tam, gdzie przecież powinni zmierzać jak najprędzej - na Wyspę Skarbową.
Tink doszedł do wniosku, że piratka zainteresowana była jedynie policzkowaniem swoich ludzi i spędzaniem długich godzin w ładowni, w której przetrzymywała owego pana Feniksa.
Przemytnika napełniało to wszystko niesmakiem.
Spodziewał się znaleźć w Złociutkiej bezlitosną - nieco szurniętą - osobę, w pełni oddaną realizacji swych zamierzeń. Nie przeszkadzałoby mu nawet, gdyby po drodze do celu zabiła kilka osób (Panu Clinkerowi nigdy nie przeszkadzało, jeśli jedni ludzie zabijali innych, z tym oczywiście zastrzeżeniem, iż on sam nie chciał zaliczać się do tych zabijanych).
Ale to, co robiła teraz? Przemytnik widział to wyraźnie, choć inni zdawali się zbyt głupi lub zbyt zastraszeni, by tę jej słabość zauważyć, że Złociutka po prostu za wszelką cenę chciała zyskać sympatię Feliksa.
Jak każdy zwariowany zakochany (Tinky nigdy nie czuł niczego podobnego i niepomiernie się tym faktem szczycił), zaprzątnięta Feliksem piratka pozwalała, by wszystkie plany brały w łeb.
T.C. przewidywał dwie rzeczy, które w miarę upływu czasu mogły się wskutek jej amorów wydarzyć. Po pierwsze, dziewczyna mogła stracić kontrolę nad statkiem i załogą - zwłaszcza gdyby kapitan Nunn i Fancy stracili wreszcie do niej cierpliwość. Istniała też niestety druga, jeszcze gorsza niż bunt możliwość. Złociutka mogła po prostu przestać myśleć o czymkolwiek i kimkolwiek poza panem F. i uciec wraz z ukochanym i skarbem.
Tink doskonale wiedział, na czym w tej sytuacji polega jego obowiązek. To był jego obowiązek wobec samego siebie.
Sytuacja dojrzała do tego, by wziął sprawy w swoje ręce.
Gdy snuł te rozważania, Złociutka wychodziła właśnie spod pokładu. Od chwili, gdy zakręcił nimi sztorm, minęły już dwa dni. Przez cały ten czas piratka schodziła do ładowni pięć razy na dobę.

Wydawała się ponura i jednocześnie rozmarzona, i jeszcze - hola! Czy to możliwe? - bezbronna. Tym razem nie próbowała już nawet ukryć kanapki, którą widocznie chciała poczęstować Feniksa, tylko, że on odmówił.
Tinky nie rozumiał, w jaki sposób Feliksowi udało się zawładnąć sercem Złociutkiej. Czy była to uroda? Urok? Nieee... A zresztą, co za różnica.
Wiedział, że musi z nią porozmawiać.
 -	Pani kapitan? -... Czego?
 -	Czy mógłbym...
 -	Zejdź mi z drogi, zajęta jestem.
-	Nie, pani kapitan, to poważna sprawa. Chodzi o twoje
bezpieczeństwo i twój honor, a także o skarb z wyspy.
Spojrzał jej w oczy i zobaczył, jak budzi się z miłosnego letargu.
Po chwili rzuciła się na niego i przyparła do relingu.
 -	No dobra, Clinky - (Wciąż nie była w stanie zapamiętać jego imienia.) - O co chodzi?
 -	Z przykrością stwierdzam... - spuścił wzrok.
 -	Będzie ci jeszcze bardziej przykro, jeśli mi w końcu nie powiesz!
 -	Tak jest, pani kapitan. Cóż, wiem, że z pani jest niezwykle mądra kobieta. Bez dwóch zdań. Więc niech pani sama osądzi...
To powiedziawszy, przemytnik wyciągnął z kieszeni tę samą mapę, którą już raz jej dał, przyniesioną przez gęś, jedną z map skarbów z Wyspy Skarbowej.
Złociutka spojrzała na nią zupełnie zaskoczona.
 -	Jak do....
 -	Nie, moja śliczna pani kapitan. To nie moja sprawka. Ja nie potrafiłbym ci jej skraść, nie ja stary durny Tink. -(Uśmiechnął się w duchu. Na całym okręcie nie było poza nim nikogo, kto potrafiłby takiego wyczynu dokonać. Zanim zajął się przemytem, z powodzeniem pracował jako kieszonkowiec. A biorąc pod uwagę, że Złociutka z wrodzonej sobie nieufności mapę miała zawsze przy sobie, dla zawodowca takiego jak on wykradniecie jej nie stanowiło najmniejszego problemu.).

 -	Czyli...
 -	Znalazłem to, proszę pani. Czy jeśli się przyznam, gdzie, to każe pani zedrzeć ze mnie pasy?
Złociutka wściekła się.
 -	I to będzie najłagodniejsze, co zrobię, Tinker! Mówżeż!
 -	Znalazłem tę mapę w ładowni. Poszedłem tam po dolewkę grogu. Wie pani, jak chce się pić w tak długich rejsach jak ten. No i wtedy zauważyłem tego gościa...
 -	Pana Feniksa...
 -	Tak, właśnie jego. Ale nie tylko jego. On spał, a ta mapa, mapa, którą pani dałem jeszcze w Londynie, wystawała mu z kieszeni.
Bardzo dziwny widok. Czy piratka zaraz eksploduje? T.C. postanowił szybko podjąć swoją opowieść.
 -	Przyznaję, że chciałem go okraść. Pomyślałem, że nie będzie mieć pani nic przeciwko temu. Znaczy się, oczywiście, chciałem pani oddać wszystko, co bym znalazł, wszystko, czego pani kapitan sama jeszcze nie znalazła...
 -	Chcesz powiedzieć, że oskubałeś Feniksa, gdy spał, i znalazłeś przy nim mapę, którą on jakimś cudem ukradł mi?
 -	Tak. Podejrzewam - dodał Tinky taktownie - że musiał ją wyciągnąć, gdy go pani biła. Cóż, nawet tak wspaniała osoba jak pani kapitan, czasem traci rozum, radośnie kogoś okładając.
Złociutka raz jeszcze potężnie popchnęła Tinky'ego, przemytnik o mały włos nie wylądował za burtą i w tej samej chwili osunęła się na pokład. Oddychała ciężko. Tinky poczuł wzbierające zadowolenie. Kupiła to - przemknęło mu przez głowę.
Miał rację, kupiła.
Złociutka znała tylko dwa rodzaje mężczyzn - słabeuszy i złoczyńców. Wiedziała, że nie może ufać przedstawicielom żadnej z tych grup.
Teraz okazało się, że Feliks nie jest wcale inny.
Przypomniała sobie wiele niedawnych sytuacji, jak poiła go wodą, winem, karmiła, a w czasie sztormu, myśląc, że zemdlał, wzięła go nawet w ramiona...
A on udawał, wszystko ukartował.

Art była przecież aktorką, tak samo jak jej matka. I to na pewno ona nauczyła Feliksa tych teatralnych sztuczek.
W jej duszy zawrzało, zasyczało, serce piratki eksplodowało niczym przegrzane działo, zasypując ją płonącymi odłamkami uczuć.
Tinky'emu rzuciła jeszcze tylko jedno spojrzenie.
I nie wyglądała już jak piękna, łagodna kotka, ale jak wygłodniała, ruszająca na łowy pantera.
Stojący na pokładzie rufowym Nick Nunn zauważył tę przemianę z niepokojem (Podobnie zresztą jak Taggers i Fan-cy.). Nie byli jednak w stanie odczytać jej myśli - nie potrafiła tego w tej chwili zrobić nawet sama Złociutka. Ogarnięta rozpaloną do białości wściekłością piratka po raz kolejny zatęskniła za Zwierzęcym, swym dawnym pierwszym oficerem. On byłby lojalny. Zawiódł ją tylko jeden, jedyny raz. I nie w taki sposób.
Tinky leżał na pokładzie i udawał, że chlipie. Dobrze jednak wiedział, że wypełnił swe zadanie. Teraz Złociutka nie miała już przed sobą innego celu, poza dotarciem na wyspę. A co do tego Feniksa - w zasadzie był już trupem.
3. Pogawędki umrzyków
Na południe od wybrzeży Gwinei, na północ od Przylądka Dobrej Nadziei - gdzieś tam. Miejsce nienaniesione na żadną mapę. Zalesiony brzeg, wyłożona pniami drzew ścieżka, polana i zielononiebieski staw. A na tej polanie długa drewniana szopa. Nad jej drzwiami: krzywo przybity do desek kawałek płótna z namalowanym napisem: „Aptyka".
Przychodzili tam ci, o których zapomniał świat - albo tacy, których świat pamiętał aż za dobrze. Niektórzy starzy, inni młodzi. Mężczyźni oraz - rzadziej - kobiety. Z każdego zakątka i z każdej strony świata. Płacili za gliniany dzban napełniony płynem z destylatora, który dymił na zapleczu szopy, czasem kupowali też fajkę i tytoń. Siadali wewnątrz na ławkach albo wychodzili w gorący cień pod ociężałymi drzewami.

I to właśnie na zewnątrz przysiadł pewien potężny, rozczochrany mężczyzna, pieszczący w dłoni czarną szklanicę z alkoholem. Kim był? Pirat czy prałat? Na głowie nosił piracki kapelusz. Przy sobie miał również- kordelas, sztylety i pistolet. Z drugiej jednak strony ubrany był w płaszcz osoby duchownej, czarną kamizelkę i szarą, poplamioną, niegdyś zapewne białą, koloratkę. Nie mówiąc o tkwiącej w jego kieszeni zatłuszczonej Biblii - czyli jednak duchowny (Niektórzy podejrzewali, że Biblia była atrapą, w której krył się jeszcze jeden pistolet. Ale nie mieli racji. Biblia miała wszystkie kartki.)?
Zwierzęcy, członek załogi nieświętej pamięci „Nieprzyjaciela" i - w późniejszym okresie - nieświętej pamięci OWR „Wal Go Tam, Gdzie Boli!" otworzył świętą księgę i z pełną rezygnacji miną odczytał:
-	Wówczas rzekły wszystkie drzewa do krzewu ciernio
wego: „Chodź ty i króluj nad nami!"
Westchnął.
-	Księga Sędziów, rozdział dziewiąty, wers czternasty.
Słusznie, słusznie. Rządzą nami cierniowe krzewy - osuszył
szklanicę do dna.
W tej samej chwili ktoś nadszedł wyłożoną pniami ścieżką. Na twarzy miał czarny szczeciniasty zarost, przesłaniającą jedno oko opaskę i kompletny piracki strój. Rozejrzał się dokoła, marszcząc czoło, jakby szukał kogoś, komu chciałby przyłożyć. Ale dziś nie było w lokalu zbyt wielu gości. Tylko Zwierzęcy, który ponownie napełniał swoją szklankę.
Nowo przybyły skamieniał. Otworzył szeroko usta i zaraz potem mocno je zamknął.
Zwierzęcy również zdążył go już zauważyć.
I on także skamieniał.
Patrzyli na siebie, jeden siedział, drugi stał. Obaj pobledli, wytrzeszczając oczy.
Po chwili Zwierzęcy zaczął wracać do świata żywych. Odstawił szklankę, podniósł pistolet. Wymierzył.
-	W porządku, nie strzelaj, Zwierzaku - odezwał się
przybysz. - To naprawdę ja. We własnej osobie.

Zwierzęcy jednak nie opuścił lufy. Wciąż mierzył.
A jednak - sekundę potem jego ramię opadło. Celował już tylko w ziemię (Kilku gości, którzy się tymczasem pojawili, uciekło do lasu albo do „Aptyki", zatrzaskując za sobą drzwi.).
 -	Czarny Majster - pokręcił głową Zwierzęcy. - Wydawało mi się, że nie żyjesz, Czarnuszku.
 -	Na tym polegała ta sztuka, Zwierzaku. Ja też byłem przekonany, że nie żyjesz. Że zawiśliście w Londynie.
 -	Przechytrzyłem ich - wyjaśnił Zwierzęcy.
 -	Jak i ja.
I nagle Czarny Majster - najzupełniej żywy pirat, dawniej członek załogi świętej pamięci „Nieproszonego Nieznajomego", a przedtem członek trupy aktorskiej założonej przez Molly Faith, zarechotał.
-	Przysiądę się do ciebie i opowiem ci swoją historię.
O ile ty podzielisz się ze mną swoją opowieścią. I czymś do
picia.
Czarny Majster, zabity strzałem w plecy przez Małą Zło-ciutką Dziewczynkę na Wyspie Skarbowej, usiadł naprzeciwko Zwierzęcego.
Napił się prosto z dzbana, który podał mu towarzysz. Chwycił naczynie i pił jak każdy spragniony człowiek. A zatem, podobnie jak Zwierzęcy, nie był duchem.
Zanim ktokolwiek powiedział cokolwiek, opróżnili dzbanek. Po następny poszedł, pobrzękując monetami w pękatej sakiewce, Czarny Majster.
Pierwszy swoją historię opowiedział Zwierzęcy.
 -	Tak, dobrze myślałeś. Zabrano mnie razem z całą resztą i podobnie jak ich czekał mnie stryczek. Sędziowie uznali, że jestem najgorszy z nich wszystkich - gorszy nawet od Zarazy - śmieszna historia. No i gorszy od Złociutkiej. A ona się wywinęła. Wpadła sędziemu w oko. Nie wątpię, że potem bardzo tego żałował.
 -	Tak, słyszałem, że jej się udało - przytaknął Czarny Majster takim tonem, jakby nie przeszkadzało mu, że kobieta, która strzeliła mu w plecy, przechytrzyła angielskie sądy.

 -	Słuchaj dalej - ciągnął Zwierzęcy. - Wsadzili mnie do małej pojedynczej celi w Oldengate. Długa była na osiem kroków, szeroka na cztery. „Co, ciaśniutko ci?" - pytał strażnik. - „Nie martw się, niedługo już na nic nie będziesz narzekać". Tak się naigrawał, ale łapówki przyjmował, więc go przekupiłem.
 -	Udało ci się przemycić do więzienia złoto?
 -	Nie, Czarnuszku. Odebrali nam wszystko, co zabraliśmy z „Nieprzyjaciela". Wszystko co do najmniejszego złotego okrucha. Znaleźli wszystko, nawet to, co Zaraza miał w obcasach. Ale ja, jakby to powiedzieć, ja od dawna już spodziewałem się, że pewnego dnia źle skończę. Byłem więc przygotowany.
Kilka lat temu Zwierzęcy kazał sobie zaszyć trzy złote muhury pod skórą na lewym ramieniu. Cztery srebrne hiszpańskie reale nosił w lewej nodze, tuż pod kolanem.
-	Z początku trochę bolało, ale potem przeszło. Warto
było pocierpieć. Wiedziałem, że kiedyś się te zaskórniaki
przydadzą.
Siedząc w maleńkiej celi, skorzystał ze swego wieloletniego doświadczenia lekarza okrętowego i wydobył spod skóry jedną muhurę. I to właśnie nią przekupił strażnika.
 -	Udało się. Wziął pieniądz i dostarczył mi, o co prosiłem.
 -	Czyli?
 -	Butelkę wina i księdza, z którym chciałem porozmawiać, któremu chciałem wyznać swoje grzechy. Pomyślałem, że lepiej będzie, jeśli zadyndam z czystym sumieniem.
Zamawiając wino i duchownego, Zwierzęcy był bardzo precyzyjny i wymagający.
-	Wino ma być czerwone, o pełnym smaku, wytrawne.
Najchętniej kalifornijskie. I księżulka sprowadź mi pełnego,
tłuściutkiego. Nie żadną chudą dziecinę. Chcę się wyspowiadać
dojrzałemu jak ja mężczyźnie, który co nieco już w życiu
widział. Chcę kapłana mocnego w barach i chętnego do wypitki.
Strażnik sprawił się wyśmienicie. Duchowny, który stawił się w więzieniu, był wielkim rozczochranym mężczyzną, który zawartość kilku butelek wina przyniósł już we własnym brzuchu.

-	Okazało się - ciągnął Zwierzęcy - że ojczulek miał
niezwykle barwną młodość. Był rabusiem na gościńcach,
włamywał się do domów. Potem jednak zrozumiał, że postępuje
niegodziwie i został księdzem. Wychyliliśmy więc szklaneczkę
lub dwie i wreszcie poprosiłem go, by się pomodlił. Uklęknął
i pochylił się, a ja grzmotnąłem go wtedy w makówkę. Upadł
i stracił przytomność. A na twarzy widniał mu, pamiętam jak
dziś, piękny, pełen wdzięku, miłości do świata i wina uśmiech.
No i rozumiesz już chyba, Czarnuszku - ojczulek był bardzo
do mnie podobny.
Zwierzęcy przebrał kapłana w pirackie fatałaszki, kapelusz nasunął mu głęboko na oczy. Sam wdział na siebie czarny strój wielebnego.
-	Zabrałem też jego Biblię. Ale resztkę wina mu zo
stawiłem.
Zawołał strażnika, udając przy tym wielkie zdenerwowanie. Zasłonił usta niezbyt czystą chusteczką księdza i wymamrotał, że ów „biedaczyna pirat" napełnił mu duszę straszliwymi wyznaniami i koszmary nie opuszczą go chyba przez cały następny rok. Strażnik rozejrzał się po celi i zobaczył pijanego Zwierzęcego (a w każdym razie tak mu się wydawało) na podłodze. Wypuścił więc prawdziwego pirata. Podobnie uczynili pozostali pracownicy więzienia.
-	Musiałem się rozstać z moim kapeluszem, który został
na czerepie księdza - dodał Zwierzęcy - a bardzo go lubiłem.
A potem przeczytałem w gazecie - no dobra, tobie kłamać nie
będę - przeczytano mi, że zostałem powieszony wraz z całą
załogą Złociutkiej. Zastanawiałem się, czy ten los spotkał
mojego wielebnego, ale zobaczyłem go niecałe dziesięć dni
potem w Barterside. Czyli albo powiesili za mnie kogoś
innego, albo zwolnili księżulka, licząc, że nikt z gapiów
dokładnie nie policzy skazanych. Kiepskie więzienie z tego
Oldengate. Bez dwóch zdań.
Drugi dzbanek zaczął świecić pustkami. Zwierzęcy poszedł do „Aptyki" i przyniósł dwa kolejne - jeden z alkoholem, drugi z sokiem z papai. Zmieszali je w pustym dzbanie. Zwierzęcy wznowił swoją opowieść.

 -	A potem zająłem się głoszeniem słowa bożego w okolicach Londynu. Całkiem dobrze mi to szło, Czarnulku. Jeszcze później zetknąłem się z PIRAT-ami.
 -	Z kim?
 -	PIRAT - „Przeciwpiracka Inicjatywa - Ruch Abstynentów Totalnych".
Obaj mężczyźni wybuchnęli gromkim śmiechem.
 -	Ty?
 -	Ja.
Zwierzęcy związał się z abstynentami, którzy byli do tego stopnia uzależnieni od herbaty, że ledwie odróżniali dzień od nocy. Żaden z nich nie wytrzymywał bez łyka herbaty dłużej niż dziesięć minut. Zwierzęcy bardzo uważał, by nie popaść w ten zgubny nałóg, do swojej herbaty więc za każdym razem dolewał odpowiednią porcję ginu. Dlatego też zwykł nosić ze sobą własną szklankę - tę samą, z której pił teraz.
-	Pewnego razu wybrałem się do Dobrego Interesu i Dover
- kontynuował opowieść. - Akurat wtedy, gdy połowa ze
branych w zatoce statków spłonęła podczas hucznego pirackiego
festiwalu. Po tym wydarzeniu któryś z ministrów - zdaje się,
iż nazywa się Żurawina - zaproponował wprowadzenie pakietu
ustaw antypirackich. PIRACI byli tak tą sprawą przejęci, że
postanowiłem wyruszyć do Port's Mouth. A tam...
Tam, kręcąc się bez przekonania po mieście, szukając jakiejś pirackiej łajby, na którą mógłby się zaokrętować, został zgarnięty przez patrol marynarki i siłą wcielony do załogi okrętu wojennego „Wal Go Tam, Gdzie Boli!".
-	Nie wyglądałem już wtedy na duchownego. Od razu
zobaczyli we mnie wilka morskiego. Im potrzebni są doświad
czeni marynarze. A przynajmniej tacy, którzy potrafią odróżnić
rufę od stępki.
Mógł oczywiście uciec, ale był rozdarty wewnętrznie. Z jednej strony nie chciał wracać do dawnego życia, ale tak naprawdę nie potrafił robić nic innego. Zaczął więc pracować na niszczycielu. Oczywiście wkrótce mu się to znudziło.
-	Kapitan okazał się prawdziwym łajdakiem. Marynarze
nazywali go, za jego plecami, Marchewkowym Kinolem. Wciąż
wracałem myślami do Goliata i Złociutkiej. Oni byli, owszem,

źli do szpiku kości, ale przynajmniej mieli jakąś klasę. Styl. Co więcej, na pirackiej łajbie da się przyzwoicie zarobić. A tam? Nic poza rumem i wodą, w ładowni szczury wielkości jamników, wciąż tylko sprzątanie i musztra prowadzona przez starego Marchewkowego Kinola, a ponadto ani widu, ani słychu Francuzów do złupienia. I wtedy zaczął nękać nas pech. Pływali w tę i z powrotem po kanale i właśnie tam dopadł ich sztorm. Potężna burza pozbawiła OWR „Wal Go..." wszystkich masztów. Ledwie doczłapali do jakiegoś portu, gdzie dokonali napraw, ale okazało się, że okręt nie daje się ponownie zwodować. Kiedy się w końcu udało i dopłynęli do franko-szpańskiego wybrzeża, w kadłubie pojawiła się wielka dziura. Członkowie załogi jeden po drugim zaczęli zapadać na szkorbut, a stary Marchewkowy Kinol dostał z przepływającego obok angielskiego statku list od żony, w którym informowała go, że odchodzi z hodowcą kóz.
-	Na wysokości Wybrzeża Kości Słoniowej otrzymaliśmy
wiadomość, że mamy płynąć w okolice Dżibraltaru, ale
kolejny sztorm zmusił nas do zawinięcia do najbliższego
portu. I właśnie wtedy ktoś wygrzebał w moim hamaku
Biblię. I jak się nie wydrze: „Hej, kamraci, ten żebrak
jest księdzem. A to nieładnie".
Czarny Majster, natychmiast pojął, co znaczy ten okrzyk. Powszechnie uważano, że duchowna osoba na pokładzie przynosi takiego samego pecha jak czarny kot na ulicy.
-	No i przyszedł Kinol. „To nie w porządku" - mówi mi.
- „Jonasz z ciebie, ściągasz na nas kłopoty".
Nie zwlekając, wsadzili Zwierzęcego do szalupy i odpłynęli.
-	Dzień był ładny, słoneczny. Wybrzeże widać było wyraź
nie. Powiosłowałem więc do plaży i od tamtego czasu wędruję
po Afrykraju.
Oparli się wygodnie. Wyprostowali nogi.
Z szopy opatrzonej szyldem „Aptyka" dochodził smakowity zapach pieczystego i kukurydzianej potrawki.
Po niedługiej chwili wysoka czarnoskóra kobieta ze związanymi włosami i kolczykami z muszelek w uszach przyniosła im dwa talerze smakowitej strawy. Na koszt firmy dla „dobrych klientów".

Czarny Majster i Zwierzęcy jedli w zgodzie jak starzy przyjaciele. Reszta klientów „Aptyki" czujnie jednak trzymała się od nich z dala. Dobrze znali tego rodzaju historie. Tacy mężczyźni jak ci, zazwyczaj najpierw razem pili i jedli, potem wymieniali uścisk dłoni, a jeszcze potem zaczynali do siebie strzelać.
Czarny Majster był zdrajcą. Pierwszą mapę prowadzącą na Wyspę Skarbową próbował sprzedać najpierw Goliatowi, potem Złociutkiej. Z równą determinacją zdradzał kolejno Molly Faith, Ebada Voomsa i Art Blastside. Zwierzak nie lubił tego rodzaju ludzi. Widział, jak Złociutka Dziewczynka najpierw zabiła go strzałem w plecy, a później przegrała pojedynek z Art. Zwierzęcy przestał wtedy darzyć Złociutka choćby krztyną szacunku. Poza tym Art wydostała całą swoją załogę z więzienia. Złociutka swoich porzuciła na pewną śmierć.
Skończyli posiłek. Cz. M. poszedł po kolejny dzbanek i dwie fajki.
W dżungli cykały owady. Do stawu wmaszerował duży, różowy skorpion.
Nadeszła kolej na Majstra, który miał opowiedzieć o tym, jak oszukuje się śmierć.
-	Jestem aktorem, prawda? - zaczął. - Głównie i przede
wszystkim. Może nie najlepszym, ale całkiem dobrym.
Zdjął z oka przepaskę i położył na stole. Pod drzewami zrobiło się dość ciemno.
-	Widzisz, Zwierzaku, tylko kompletny głupiec nie rozu
miałby, że po tym wszystkim, czego dopuściłem się w życiu,
ktoś w końcu zechce mnie zamordować. Mogła to zrobić nawet
cnotliwa Art, omijając zasady Molly. Na pewno by to zrobiła,
gdyby dowiedziała się o mojej zdradzie. A jeśli nie ona,
to któryś z bardziej porywczych członków jej załogi.
Może pryszczaty Dirk albo Cuthbert. Co do Złociutkiej,
to jej przecież nie może zaufać nikt, kto ma chociaż pół
mózgu. Gdy więc dotarliśmy na Wyspę Skarbową, gdy Art
z Uczciwym rozgryźli wskazówki i wykopaliśmy spod
ziemi skrzynię z mapami, przez moment miałem nadzieję, że

wszystko dobrze się skończy. Ale potem pojawiła się Złociutka. Choć przyznaję, nie zaskoczyła mnie. Zresztą, byłem przygotowany.
Czarny Majster uśmiechnął się do siebie, gorzko i chełpliwie.
-	Uszyłem sobie specjalną kamizelę, którą nosiłem pod
koszulą. Z tyłu, z przodu i na bokach przymocowałem do niej
woreczki z fałszywą krwią - jakiej używa się w teatrze,
w scenach, w których ktoś ginie od kuli czy ostrza. Pod
podszewką zaś zaszyłem twarde drewniane okładki książek
i sporą liczbę stalowych monet. Wyglądałem w niej, jakbym
przybrał na wadze ładnych parę kilo, ale byłem za to pewny,
że nawet jeśli ktoś do mnie strzeli, to skończy się najwyżej na
draśnięciu. Nosiłem ją na sobie przez cały czas. Na tej
piekielnej wyspie pociłem się w niej jak mysz. Ale wyszło mi
to na dobre.
Zwierzęcy wrócił pamięcią do tej sceny (Z jakiegoś niezrozumiałego powodu zabójstwo Czarnego Majstra utkwiło mu w pamięci.).
Ujrzał szczyt urwiska, wściekłych i zaskoczonych piratów Art i ją samą, niedającą po sobie zbyt wiele poznać, grającą na czas. I niebo połyskujące dziwną, zieloną poświatą, wzmagający się wiatr - który był sygnałem, przez nikogo nieodczytaną zapowiedzią nachodzącej wielkiej fali przypływu, która miała zalać plażę i podnieść poziom morza aż do samego płaskowyżu nad urwiskiem.
-	Nie lubię zdrajców, Majsterku - syknęła wtedy Złociutka.
- Nawet tych przydatnych.
Czarny Majster zmalał w oczach.
 -	Obiecaliście mi moją działkę - jęknął.
 -	Ołowiana kula będzie twoją działką - odparła i uniosła swój artystycznie zdobiony pistolet z drewna i mosiądzu. Czarny Majster rzucił się do ucieczki w stronę klifu, w desperackiej próbie dotarcia do włazu, prowadzącego do tunelu, którym weszli na górę. Piratka wystrzeliła.
Błysnął płomień. Huknęło. Wydawało się, że Majster wyskoczył przed siebie i ten skok przeniósł go poza krawędź urwiska.

-	Czułem, jak pęka woreczek z krwią. Trafiła mnie.
Zupełnie jakby mnie ktoś kopnął. Ale nic więcej. Pchnęło mnie
po prostu naprzód.
Tak więc Zwierzęcy wiedział już, skąd wzięła się krew na plecach zdrajcy.
Ale sam skok? Upadek? Przecież klif był bardzo wysoki. Wejście sekretnymi schodami na górę zajmowało pięćdziesiąt minut.
 -	Ja wiedziałem, co się dzieje z pogodą - podjął Majster. - Pamiętasz, Zwierzaku, jak pozieleniało wtedy niebo? Gdy przybyliśmy na wyspę, Art opowiedziała nam o tym, że Wyspa Skarbowa idzie co jakiś czas pod wodę. Że zanurza się na długo. Pamiętałem też obraz, który widzieliśmy u Hurkona Beare na Mada Gaszkarze. Wyraźnie było na nim widać, że morze podchodziło pod sam szczyt. Bardzo, bardzo wysoko. Art i reszta jej załogi, Złociutka i wy - wszyscy zaprzątnięci byliście swoimi marzeniami o skarbach. Ale ja pojąłem od razu, gdy tylko niebo przybrało ten dziwny, zielony odcień, że nadchodzi wysoka fala. Właściwie odczytałem znaki i byłem przekonany, że istnieje duża szansa, iż woda już zaczęła się podnosić. No więc, bracie, wyskoczyłem w powietrze i siup. Przyznaję, że widząc szybko zbliżającą się krawędź urwiska, rozmyśliłem się. Ale było już za późno. Spadłem i jeszcze w powietrzu zobaczyłem pod sobą głęboką wodę. Wpadłem do cudownie bezpiecznego morza, spienionego i syczącego. Podziękowałem swojej szczęśliwej gwieździe.
 -	A potem?
 -	Jedno ci muszę oddać, Zwierzaku, jesteś cudownym słuchaczem. Więc potem, cóż... Nie byłem ranny, a tylko posiniaczony od kuli tej małpy. I już. Poza tym potrafię pływać jak łosoś. Potem więc poszło mi jak z płatka. Zanurkowałem głęboko i pod wodą przedostałem się z powrotem do wejścia do tunelu, które tak sprytnie odszukała dla nas Art. Na jej rozkaz drzwi zablokowaliśmy szpadlami, z czego skorzystała potem Złociutka. Ja też skorzystałem. W miarę, jak podnosił się poziom wody, unosiłem się i ja, jak korek. Przestraszyłem się tylko, gdy pomyślałem, że woda dosięgnie włazu. Ale nie. Usiadłem na ostatnim  stopniu schodów,  tuż pod włazem,

a morze uniosło się do pierwszego guzika mojego płaszcza. Po chwili zresztą opadło do trzeciego guzika. Siedziałem więc tam bez ruchu. Spodziewałem się, że gdy woda opadnie, oni zaczną schodzić tą samą drogą; miałem nadzieję, że mnie nie zauważą. Słyszałem, że na górze dzieje się coś złego. Pomyślałem, że na pewno się pozabijacie...
...ale pewności nie miałem. Krzyki, wycia i szczęk mieczy
 -	to mogło oznaczać wszystko. Siedziałem tak i przeklinałem was. Was - drani od Złociutkiej i tych osłów od Art. A potem
 -	sam nie wiem, jak to się stało - zdrzemnąłem się. Pewnie z emocji. A kiedy się obudziłem, wokół panowała głucha cisza. Z góry nie dochodziło już światło. Pomyślałem, że ktoś zamknął właz, ale myliłem się. Zapadła noc. Powiedziałem więc sobie: czas na górę, Majsterku. Trzeba sprawdzić, co i jak.

 -	Wcale nie było łatwo wydostać się z włazu na zewnątrz. Musieliśmy się nawzajem podsadzać. Ostatnich wyciągaliśmy liną - przypomniał Zwierzęcy.
 -	Tak jest. Ale wydarzyło się coś jeszcze, woda uniosła się jeszcze bardziej. To ona mnie obudziła, bo dosięgła mojego nosa. Odepchnąłem się więc od schodów, obróciłem do góry nogami i kopnięciem otworzyłem pokrywę do końca. A potem po prostu podciągnąłem.
 -	Na Zburzone Mury Jerycha!
 -	Tak, tak, to się nazywa szczęście.
Oddzieleni od siebie stołem i brakiem sympatii, obaj mężczyźni uścisnęli sobie dłonie w geście dzikiej, irracjonalnej radości.
(Widząc ten gest, klienci „Aptyki" czym prędzej chwycili swoje kubki i dzbany i ukryli się pod ławami.)
Obaj piraci, zjednoczeni tylko na chwilę, opuścili ręce, prawie z żalem w oczach.
-	Spacerowałem po urwisku - wznowił opowieść Czarny
Majster - od wschodu księżyca do zachodu księżyca następnego
dnia. Na początku zachowywałem ostrożność. Ktoś z was mógł
tam jeszcze być. Ale nie. Pusto. Pomyślałem, że popłynęliście
wpław do statków, bo ich też nie widziałem. Na szczycie
urwiska płynął strumyk ze słodką wodą, ale poza papugami nie
było nic do jedzenia. A ptaszysk nie dawałem rady złapać.

Niedługo potem woda zaczęła ustępować. Czekałem i patrzyłem. Wszystkie owoce na drzewach przy plaży były czarne, zgniłe, oplatane wodorostami. Cuchnęło skwaśniałym winem. A za mną wciąż stała, Zwierzaku, ta skrzynia, którą zostawiliście. Pusta. Nie było w niej nic, poza tą przybitą z przodu mosiężną tabliczką.
Czarny Majster westchnął.
 -	Potem dowiedziałem się o angielskich okrętach i o tym, że was wszystkich aresztowano. Ale mapy skarbów zniknęły. I nikt o nich nie wspominał. Co wyście z nimi zrobili?
 -	Zrobiliśmy z nich papierowe łódeczki i zwodowaliśmy - odpowiedział ze swadą Zwierzęcy.
 -	Rozumiem. Tak. Czyj to był pomysł? Ach, zapewne Art. Mam rację?
 -	Tak, Art to wymyśliła.
 -	No więc zacząłem ze złości kopać tę pustą skrzynię. A była bardzo solidna. Aż rozbolała mnie noga. Pamiętam też, że była zbyt ciężka, bym mógł ją podnieść. Cały czas myślałem. Wciąż się zastanawiałem, co się stało, gdzieście się podziali.
Czarny Majster westchnął.
-	Wreszcie wróciłem do włazu, zszedłem na dół i łaziłem
po brzegu. Czułem się, jakbym był ostatnim człowiekiem na
świecie. Nigdy przedtem nie byłem tak samotny jak wtedy.
Dręczył go głód. Spróbował nawet kilku poczerniałych owoców, ale szybko zrezygnował.
Następnego dnia postanowił wybrać się na wzgórze po drugiej stronie wyspy.
Na tym wzgórzu, gdy nadeszła wielka fala, skryły się wszystkie papugi z wyspy. Tam także słona woda nie sięgała.
Zbocze usiane było ostrymi skałami i pokryte warstwą czarnego błota. Podczas wspinaczki Cz. M. znalazł kilka wyrzuconych przez fale ryb i natychmiast je zjadł. Na surowo. W rozpadlinach natknął się też na kilka klejnotów, które leżały porzucone, tak samo jak te na plaży. Zebrał je i ukrył w kieszeni. Albo był najszczęśliwszym człowiekiem na całym świecie, albo najbardziej nieszczęśliwym - sam nie miał pewności. Tak czy inaczej nie sądził, by ciążąca na drogocennych kamieniach klątwa mogła jeszcze działać.

-	Tak mi się przynajmniej wydawało.
Natknął się też na kilka skrawków woskowanego papieru (Rozumiem, że były to resztki kilku map, które wróciły na wyspę?). Niestety, niczego nie dało się z nich odczytać, a że nie wiedział, co z mapami zrobili piraci, zmiął te kartki i wyrzucił.
Na szczycie wzgórza gęsto rosły drzewa. Bujne, zielone i pełne papug - tych rozkrzyczanych, gwałtownie fruwających tu i tam, oraz tych spokojniejszych, co jakiś czas powtarzających w rozmaitych językach wskazówki ułatwiające odnalezienie skarbu, których nauczyli ich właściciele.
Czarnulek zerwał z drzew kilka orzechów i parę przypominających brzoskwinie owoców, które jedli wcześniej na plaży. Na ziemi rosło coś, co przypominało dziką odmianę sałaty i jakieś pikantne zioła. Najadł się. Zaczął się zastanawiać, czy nie powinien przez jakiś czas zostać na wzgórzu. Tutaj mógł się przecież chronić przed palącym słońcem i zmianami pogody.
Po jakimś czasie jednak papugi przepędziły go na dół.
Oczywiście nie uczyniły tego specjalnie - Czarny Majster nie był po prostu w stanie znieść bezustannego harmidru, o bezustannie spadających z drzew ptasich odchodach nie wspominając.
-	Momentami wyglądało to jak padający śnieg.
Od tego dnia jego życie na wyspie wyglądało tak: na noc wchodził do jaskini, gdzie sypiał u szczytu schodów. Rankiem wchodził na szczyt urwiska, skąd rozglądał się wokół i kopał pustą skrzynię, przeklinając Molly, Złociutką, Art i cały świat na dokładkę. Po dopełnieniu tego rytuału schodził na dół, wspinał się na wzgórze i jadł obiad. Popołudniami, o ile nie było zbyt gorąco, przesiadywał na plaży, a w bardziej upalne dni wchodził do jaskini. Gdy żar nieco malał, wybierał się na polowanie na klejnoty i wyrzucane na brzeg ryby. Wciąż też wypatrywał przepływających nieopodal statków. Bez skutku.
Męczyła go nieziemska nuda i strach. Pewnego dnia obudził się z krzykiem na ustach.
-	Powiedziałem sobie wtedy tak: Czarny, ty już nigdy
w życiu nie zobaczysz twarzy żywego człowieka. Nikt tutaj nie

przypłynie. Tylko my tu dotarliśmy. No i Złociutka. Nikogo więcej tu nie będzie. Nigdy.
Według kresek, które rył na ścianie jaskini, był to dziewięćdziesiąty drugi dzień jego pobytu na Wyspie Skarbowej.
Wreszcie przyszedł mu do głowy pomysł. Postanowił zbudować tratwę. Znaczyło to, że musi w jakiś sposób ściąć drzewo lub kilka drzew, wymyślić, jak je połączyć, sporządzić żagiel (może z koszuli?). Mniej więcej tak przecież robili rozbitkowie w którymś z przedstawień o Piratice.
 -	Okazało się, jednak że nie muszę tego robić. Właśnie wtedy bowiem pojawiła się ona.
 -	Ona? Jaka znowu ona?
Czarny Majster spojrzał na swego słuchacza spod krzaczastych brwi.
-	Słyszałeś kiedyś o „Wdowie"?
Zapadła noc dziewięćdziesiątego trzeciego dnia.
Czarnulek obszedł już jak zwykle całą wyspę i wytypował nawet drzewo, z którego miał nadzieję zrobić tratwę. Oczywiście potrzebował topora, więc szukał także odpowiednich skał na ostrze i kawałków drewna na stylisko.
Rozpalił na plaży niewielkie ognisko i upiekł na nim słonawe owoce i orzechy.
Gdy papugi wreszcie zapadały w sen, wyspa stawała się niesłychanie cichym miejscem. Nad urwisko nadciągała ciemność rozdzielona pasem migocących gwiazd. Krzyż Południowy błyszczał na niebie jak wpięta w suknię brosza. Ogień trzaskał. Morze szeleściło jak mięty papier.
Wtedy wzeszedł księżyc. W pełni. Żółty.
Tej nocy nie zachowywał ostrożności, a jednak coś sprawiło, że gwałtownie podniósł głowę - zupełnie jakby najpierw ujrzał to jakimś trzecim okiem. Kształt.
-	Z początku nie wiedziałem, na co patrzę. Coś wszak
pojawiło się na morzu. Wyglądało jak rozdarcie w niebie.
A księżyc? Wydawało się, że ktoś poszatkował go kordelasem.
Zostały z niego strzępy i plasterki.
Czarny Majster podniósł się na równe nogi. Owoc, który trzymał w dłoni, wpadł do ognia i zasyczał, gdy resztka soku parowała w płomieniach.

Teraz jednak, z nowej perspektywy, spostrzegł, że tym, co pojawiło się między nim a księżycem i gwiazdami, był niski, czarny żaglowiec. Niebo i księżyc poszatkowane zostały nie kordelasem, a jego masztami. Ale okręt nie był zwyczajny, ciągnęły się za nim powłóczyste woale. Przypominały nieco ogromne rybackie sieci. Na jego pokładzie nie paliło się ani jedno światło.
Poczuł ochotę, by wyjąć z ognia płonącą szczapę i zamachać nią nad głową. Dać sygnał. Rozmyślił się jednak (Powstrzymała go niesamowita aura otaczająca czarny statek.). Był jednocześnie uradowany i przerażony. Bardzo chciał, by ktoś go wreszcie odnalazł. Chciał zostać uratowany. Nieznani żeglarze musieli przecież zauważyć jego ognisko.
Ale, z drugiej strony, ten żaglowiec...
 -	Widzisz, nigdy przedtem o niej nie słyszałem... - przyznał.
 -	Ja słyszałem. Raz. Na pokładzie „Wal Go...", zanim jeszcze się mnie pozbyli. Niektórzy z marynarzy opowiadali, że złapała w swoje sieci samego Goliata. Wdowa poluje na piratów. I karze ich okrutną śmiercią w ładowni swego okrętu. Nikt jednak nie wie - albo nie chce wiedzieć - jak dokładnie zabija. Nikomu nie udało się jej uciec, nawet Goliatowi. O ile, rzecz jasna, cała ta historia jest prawdziwa.
-	Wierz mi, Zwierzaku, jest prawdziwa. Niestety, jest.
Czarna „Wdowa"  stała na głębokiej  wodzie, w sporej
odległości od plaży. Wyglądało na to, że rzuciła kotwicę. Wkrótce Cz. M. zauważył dwie zmierzające do brzegu szalupy. Na nich także panowała absolutna ciemność. Za łodziami ciągnęły się długie sieci.
 -	Pomyślałem, że powinienem uciekać. Żaglowiec wyglądał jak widmo, szalupy wcale nie wydawały się bardziej przyjazne. A więc uciekłem. Porzuciłem ognisko, wbiegłem do jaskini i w górę po schodach. Nie zamknąłem jednak ze sobą drzwi. Nie miałem na to odwagi. Bałem się, że nie uda mi się ich na powrót otworzyć. Wchodziłem po schodach już jakieś dziesięć minut, gdy nagle ich usłyszałem. W jaskini było ciemno choć oko wykol. Ja jednak wszystko widziałem dokładnie - i odniosłem wrażenie, że oni tak samo.
 -	I gdzie cię schwytali?

-	W pobliżu włazu. Miałem już wtedy linę, którą uplotłem
z pnączy i traw i używałem jej do wchodzenia i wychodzenia
na urwisko. Planowałem wejść na szczyt, wciągnąć za sobą
sznur i zatrzasnąć klapę. Potem chciałem przycisnąć ją czymś
ciężkim. Wszystko na nic. Złapali mnie, zanim doszedłem do
liny, nie mówiąc o włazie. Niektórzy z nich byli czarnoskórzy,
a inni mieli bladą cerę i jasne włosy - trochę podobni do
Feliksa. A ich oczy... też były bardzo jasne. Któryś z nich
przemówił. „Jesteś piratem" - powiedział. Ja nie mogłem nic
zrobić, słowa dobyć nie byłem w stanie. Ktoś inny dodał:
„Pójdziesz z nami do naszego kapitana. Do Mary Szatan".
Goście „Aptyki", którzy cały czas siedzieli na podłodze pod ławami, zaczynali się niecierpliwić. Ciemnoskóra dziewczyna z muszelkami w uszach zapewniła ich jednak, że do bójki między pijącymi na zewnątrz mężczyznami raczej jednak nie dojdzie, więc stopniowo, jeden po drugim, zaczęli wychodzić z ukrycia i zamawiać napoje. Trzech lub czterech z nich wyszło nawet z szopy i rozsiadło się nad stawem. Teraz wszyscy już zrozumieli, że obaj nieznajomi nie zamierzają ze sobą walczyć. Na wszelki wypadek jednak nikt nie zbliżał się do nich bardziej, niż to było konieczne.
Czarny Majster zakończył swoją opowieść dziwnie szybko i swobodnie.
-	Załoga „Wdowy" pochodzi ze Skandynawii. Nawet ci
ciemnoskórzy. Ona sama też tam się urodziła. Blada jest jak
surowy ziemniak. Ubiera się zawsze na czarno. Tak naprawdę,
to nie groziła mi śmiercią. „Pańska dusza tkwi w odmętach
niewiedzy i nieprawości, panie Majster" - powiedziała. Tak,
tak. Wiedziała o mnie bardzo dużo. Nie tylko, jak się nazywam.
„Ale bardziej od pana interesuje mnie pańska była pracodaw-
czyni, Mała Złociutka Dziewczynka. W ciągu swego krótkiego
życia wyrządziła ludziom wystarczająco wiele zła, by zwrócić
na siebie moją uwagę. Jej ojciec zabił mojego męża. Od tamtej
pory moja noga nie stanęła na suchym lądzie". Potem powie
działa mi, co stało się ze statkiem, z Art i ze Złociutka.
Powiedziała też, że wątpi, by którakolwiek z nich zawisła.
Obie - każdą na inny sposób - uznała za zbyt sprytne, by dały

się zabić. „A więc, panie M. czy dołączy pan do mnie, byśmy razem odszukali Złociutką?" - spytała. „A czy mam wybór?"
-	odparłem. „Żadnego" - przyznała. - „Będziesz służyć na
moim okręcie przez siedem lat. Taką cenę mi zapłacisz, chyba
że wolisz oddać życie. Będziesz ciężko pracować. A potem
odejdziesz". Uśmiechnęła się, choć jej uśmiech wcale nie
wygląda przyjemnie. „Widzisz w ciemności równie dobrze, jak
wszyscy członkowie mojej załogi. My to potrafimy, ponieważ
w naszych rodzinnych stronach, na północy, przez pół roku nie
świeci słońce i noc panuje nawet za dnia. Ale ty? Jak tobie się
to udaje?" Odpowiedziałem, że to dzięki noszeniu od dawna
opaski na oku. To na jednym, to na drugim. Widzisz, Zwierza
ku, ja nauczyłem się patrzeć nawet przez nią. Znów się uśmiech
nęła i dodała, że to właśnie ta zdolność ocaliła mi życie. Dzięki
temu, że widzę w ciemności, będę mógł pływać na jej statku,
który żegluje tylko w nocy i nigdy nie płonie na nim żadne
światło.
Od tamtej pory Czarny Majster pływał na „Wdowie". Traktowano go jak więźnia, pracował jak niewolnik, niekiedy nawet w łańcuchach. Jadał resztki posiłków. Okręt Mary pływał - wydawało się - bez żadnego konkretnego celu, a mimo to zawsze udawało się jej odszukać tych, na których polowała. Wiatry jej sprzyjały, choć zapewne lepiej czułaby się podczas burzy.
- Złociutkiej jednak nie udało się odnaleźć. Podpowiedziałem Mary Szatan, że ta groźna dziewczyna, o ile żyje, wciąż może przebywać w Anglii. Dodałem też, że mam coś, co należy do piratki - poza kulą, która utkwiła mi w kamizelce. Szaliczek, który kiedyś zgubiła, skrawek koronki z jej mankietu. A dlaczego je zachowałem? I czemu przechowałem je w wodoodpornym woreczku z rekiniej skóry? To znów teatralny nawyk. W przedstawieniach takie rzeczy bardzo się przydają. Na przykład w „Otellu" Szejkspira, w którym grałem rolę Jago. Słony Pete powiedział mi kiedyś, że gołębie pocztowe
-	te najmądrzejsze spośród nich - potrafią odszukać ludzi po
ich zapachu, pozostawionym na przedmiotach. Zupełnie jak
psy myśliwskie. A Mary, która wie o świecie bardzo dużo,
wiedziała też, że tego rodzaju gołębie hodowane są w Dover

i Dobrym Interesie. Popłynęliśmy więc tam i wynająłem parkę gołębi. Nauczyłem je zapachu szaliczka i koronki - zapachu Złociutkiej - pokazałem im nawet kilka miejsc, w których piratka lubiła przebywać. No i wysłałem wiedźmie dwie wiadomości.
-	Okazało się, że ptaki wyszkolone zostały przez ludzi
morza, znały więc wszystkie londyńskie tawerny i gospody,
do których uczęszczają żeglarze. Pierwszy gołąb chyba
jej nie znalazł, w każdym razie nigdy nie wrócił. Mary
kazała mi napisać w wiadomości, że Art bawi w Dobrym
Interesie, co miało zwabić Złociutką. W drugim liście
poinformowałem piratkę, że Art jest w El Tangerinie.
I za drugim razem niemal dogoniliśmy Złociutką. Ale
wcześniej Mary natknęła się na inny okręt, który chciała...
hmm.. usunąć i zajęliśmy się nim. To był francuski statek.
Piraci. A wpłynąć do Tangeriny nie mogliśmy, bo, jak
już mówiłem, Mary nie schodzi na ląd. Woli polować
na morzach.
Czarny Majster mrugnął do Zwierzęcego.
 -	Pewnie cię nudzę, brachu?
 -	Och... przepraszam, Czarnulku... zamyśliłem się - Zwierzęcy wydawał się zaskoczony własnym zachowaniem. - To na pewno przez ten upał.
-	Albo coś w alkoholu lub jedzeniu. Chyba że w fajce.
Zwierzęcy spojrzał na rozmówcę zamglonym wzrokiem.
 -	Przyznaję, że wiele czasu zajęło, zanim zaczęło na ciebie działać. Keekray zwykle podaje narkotyk tak silny, że zwala z nóg byka.
 -	Kee...Keekray...?
 -	Ta ładniutka dziewczyna, która przyniosła nam posiłek. Ona także pływa z Mary. Jest wolnym członkiem załogi. Myślisz, że puściliby mnie samopas, bez kogoś, kto miałby na mnie oko? Dowiedzieliśmy się, że tu jesteś, Zwierzaku. A Mary chętnie pozna takiego nikczemnego pirata jak ty. Tacy właśnie interesują ją najbardziej.
Zwierzęcy spróbował wstać. Okazało się to jednak niemożliwe.
-	Zdraj... - wydukał. - Zdra.. zdr...

Potem już tylko patrzył swymi zachodzącymi mgłą oczyma i wsłuchiwał się w głuche dudnienie w uszach.
- Słyszałeś kiedyś o Zielonej Księdze Mary? Wątpię. Ona potrafi ją czytać. Napisana jest różnymi alfabetami. Niektóre są dziwne. Ale to zupełnie co innego niż papuzie wskazówki z Wyspy Skarbowej. Wybrane fragmenty księgi Mary rozdaje w nagrodę. I wszystkie prowadzą do skarbów. Ciekawe, co dostanę za złapanie ciebie?
Zwierzęcy zachrapał. Jego rozczochrana głowa opadła na blat. Z „Aptyki" wyszła sprężystym krokiem Keekray. Muszelki błyszczały w jej uszach. Razem z Majstrem podnieśli Zwierzęcego i udali się w kierunku lasu. Dwie pantery ze świeżą zdobyczą.

SCENA DRUGA
1. Cisza przed burzą
W londyńskiej siedzibie rządu, w Izbie Rozmów, zadawano coraz więcej pytań. Dlaczego wyczekiwana od tak dawna bitwa pod Dżibraltarem tak bardzo się opóźnia? Wszyscy przecież spodziewali się, że o tej porze będzie już dawno po wszystkim.
Pełne niepokoju i pytań depesze dotarły też do admirała Hamleta Ellensuna, przebywającego na pokładzie „Zwycięzcy"
-	jego flagowego okrętu.
„Zwycięzca" był jednym z czterech żaglowców nowego typu. Miał trzy pokłady i aż dziewięćdziesiąt dział. Na zielonych wodach cieśniny pomiędzy Dżibraltarem i wybrzeżem Maro-kaino wyglądał jak dzieło najzupełniej lądowego architekta, jak wybudowany na wodzie pałac, z balkonami, tarasami i wieżami. Maszty kołysały się wysoko, otoczone furkocącymi chmurami jasnych żagli.
-	Czyż nie jest wspaniały? - Thom Healthy, kapitan
„Zwycięskiego" i długoletni przyjaciel Hamleta aż westchnął.
-	Cóż to za statek! Nigdy jeszcze żaden żaglowiec nie napawał
mnie taką dumą.
-	Tak, tak, jest naprawdę wyjątkowy - odparł nieobecnym
raczej głosem Hamlet.
Obaj mężczyźni stali na wznoszącym się na wyspie wzgórzu i oglądali zebraną w pobliżu flotę wojenną. Składało się na nią około dwudziestu stojących na kotwicy dużych żaglowców i wiele mniejszych.

Przegnani z Egiptu Francuzi powinni już byli tu dotrzeć. Mimo to w zasięgu wzroku nie pojawił się jak dotąd ani jeden monarchistyczny okręt.
-	Dobrze przynajmniej - podjął wesołym tonem Healthy
-	że wszyscy przywódcy francuskich rewolucjonistów są bez
pieczni.
 -	Owszem. Dzięki Michaelowi i Kass Holroyal. Jest niemal pewne, że jeśli wygramy tę bitwę - mówił Hamlet przyglądając się morzu przez lunetę - cała Francja powstanie przeciwko swemu królowi. O Hiszpanii nawet nie wspominam. Francuski władca obciążył ją kosmicznymi wydatkami za własną wojnę, więc kolejna porażka bez wątpienia przeleje czarę goryczy.
 -	Co za wizja!
 -	Mhm. Tylko gdzie są ci zafajczeni Francuzi, na Wszystkie Maszty Świata?
Zeszli ze wzgórza i ruszyli północnym wybrzeżem wyspy Traf Falgar.
Było to dziwne miejsce, w czasach pokoju często odwiedzane przez miłośników historii starożytnej. Na Traf Falga-rze znajdował się rzymski port i miasto. Większość budowli uległa zniszczeniu wskutek działania wiatru i wody, nie mówiąc o łupieskich wyprawach rabusiów z Dżibraltaru i Marokaino. Po Rzymianach pozostało tylko forum. Pomiędzy spękanymi płytami rosła trawa. Dokoła leżały kamienie. Nad całym placem dominowały cztery rzeźby grzywiastych lwów z czarnego granitu. Zwierzęta leżały z wyciągniętymi przed siebie łapami. Znajdowały się tu także dwie fontanny, ozdobione rzeźbami mieszkańców morza, ludzi o rybich ogonach. W jednym miejscu strzelała w górę wysoka kolumna. Stojący niegdyś na niej posąg dawno już spadł i roztrzaskał się, jego miejsce zajęła jak najbardziej współczesna małpa.
-	Admirale, spójrz tam. W tamtym miejscu, podczas
przypływu pojawia się woda - powiedział Healthy. - Podziem
ny zbiornik musiał popękać i dostaje się do niego morze
-	wyjaśnił.
-	Jeden dobry strzał - odezwał się Armstrong Billowes
-	i te fontanny zagrałyby znowu. Pod ciśnieniem morza woda
poleciałaby pod samo niebo.

 -	Z pewnością warto to zapamiętać, panie Billowes. Hamlet zatrzymał się.
 -	Gdzie się podziali ci przeklęci Francuzi?

 -	Według doniesień naszych szpiegów- ostatnio widziano ich wycofujących się do Calace.
 -	Nieprawda, bo przy Cardice.
 -	Tak, to bardzo prawdopodobne. Napisałeś już do Emmy?
-	zapytał Healthy admirała.
 -	Tak. Coś w rodzaju: „Chciałbym już móc zakotwiczyć w bezpiecznej przystani twych ramion". Słowa, których w tej sytuacji każdy by się spodziewał i oczekiwał.
 -	Wspaniała dziewczyna ta Emma.
 -	Owszem, Thom.
Spojrzeli za las masztów i za obłoki żagli. Aż po Dżbiraltar na morzu nie było widać niczego i nikogo.
 -	Znasz parlewusów, Ham. Zawsze się spóźniają.
 -	Panie Billowes.
 -	Tak jest?
 -	Punktualnie o czwartej zarządzam ćwiczenia strzeleckie. Powiadom kanonierów.
 -	Tak jest!
Hamlet raz jeszcze spojrzał na korespondencję z Londynu.
„Jak pan doskonale wie, admirale Ellensun, kraj oczekuje
od pana całkowitego  unicestwienia  franko-szpańskiej  floty
-	tym razem zwykłe zwycięstwo nie wystarczy".
Eskadra sześciu żaglowców, w skład której wchodził trzydziestodziałowy „Błee, Przepraszam" i wyposażony w dwadzieścia pięć armat „Edgar, Czy To Ty? Och!", stała rozciągnięta w luźną, szeroką linię, okręt za okrętem, od wybrzeża Franko-Szpanii aż po Traf Falgar. Ich zadaniem było wypatrywanie francuskich i hiszpańskich statków oraz sygnalizacja ich manewrów za pomocą flag. Najbliżej Cardice znajdował się OWR „Och, To Chyba Osa!".
Około godziny czwartej po południu, „Osa" zawróciła i czym prędzej ruszyła ku następnemu okrętowi z eskadry. Flagi sygnalizacyjne zaczęły wymachiwać szaleńczo, znacząco.

Wszystkie sześć statków, jeden po drugim, przekazało sobie wiadomość. A następnie czym prędzej ruszyły w kierunku wyspy Traf Falgar.
Francuski dowódca zgrupował swą flotę przy Cardice w nadziei wywabienia Anglików z zajętych przez nich pozycji. Dotarł jednak do niego list od króla, który nalegał na niezwłoczne rozpoczęcie walki. Pod koniec listu francuski władca dodał: „Kraj oczekuje od pana całkowitego unicestwienia angielskiej floty - tym razem zwykłe zwycięstwo nie wystarczy".
Tego popołudnia zatem francuskie żaglowce, niczym stado wielkich morskich zwierząt, wypłynęły, na południowy-wschód, w kierunku Dżibraltaru.
„Edgar, Czy To Ty? Och!", ostatni z sześciu angielskich okrętów, zawrócił i niczym chart na wyścigach pomknął ku swej macierzystej flocie. Do Traf Falgaru okręty dopłynęły o zachodzie słońca.
Zakodowaną za pomocą flag wiadomość jako pierwszy odczytał stojący na pokładzie rufowym „Zwycięzcy" Armstrong Billowes. Ryknął po chwili głośno; w odpowiedzi na wszystkich pokładach rozległ się szczęk broni i głośny śpiew.
 -	Francuzi tu płyną! Parlewusy chcą, żebyśmy przerobili ich na paszteciki! Na bułki paryskie!
 -	Nie damy się! Nasze statki mają serca silne jak dęby!
 -	A nasi ludzie to gwiazdy Siedmiu Mórz!
„Droga Emmo" - pisał pospiesznie Hamlet. - „Zawsze będziesz obecna w moim sercu..."
-	Jesteśmy gotowi do walki na śmierć i życie!
„Kochana mamusiu" - notował Thom. - „Na dzisiejszą
bitwę  założę  te  przynoszące  szczęście  skarpety,  które  mi przysłałaś...."
 -	Mamy najcelniejsze działa na świecie!
 -	Anglia jest najlepsza, bez dyskusji!
 -	Nigdy jeszcze nie widziałem ludzi tak żądnych walki i zwycięstwa!
Na kolumnie stojącej na starożytnym forum znowu przysiadła małpa.  Przyglądała się przedbitewnemu harmidrowi,

nasłuchiwała hałasów. Zapadł wieczór i na niebie zaświeciły obojętne na ludzkie sprawy gwiazdy. Błyszczały jak medale. Albo jak ołowiane kule. Albo łzy.
2. Jak Feniks z odmętów
Ładownię ogarnęła nieprzenikniona ciemność.
Nocą była noc i nocą był też dzień.
Czas stanął w miejscu.
Czyżby na zawsze?
Feliks, leżący na zmiętych workach, poruszył się niespokojnie. Nie było mu zbyt wygodnie, ale tego rodzaju niedogodności spotykały go już wcześniej, kiedy był jeszcze dzieckiem w przytułku, po śmierci swojego ojca.
Nie nienawidził Złociutkiej. Było mu za nią po prostu wstyd, a może nawet trochę przykro.
Przede wszystkim jednak nie dbał o nią.
Od chwili, gdy oczyma duszy ujrzał katastrofę statku Art, odkąd wiedział, że dziewczyna utonęła przy skalistym afryk-rajskim wybrzeżu, nie obchodziło go właściwie nic. Na pewno nie to, że do ładowni przychodzili Flag i Fancy, że pojawiała się Złociutka, że go policzkowała, biła, kopała...
Życie sprawiało mu więcej bólu niż kobiece pięści.
Na zewnątrz ciemność rozłożyła się na afrykrajskich wodach jak kwiat.
Przez cały dzień „Zwinna Róża" ścigała pewien okręt handlowy - ciężki, po brzegi wyładowany luksusowymi towarami.
Nicholas Nunn ucieszył się, widząc, że Złociutka odzyskała formę i zainteresowała się łupem. Dzięki temu mógł zakraść się do ładowni i poczęstować Feliksa wodą. Jasnowłosy młodzieniec niestety nie wykazywał specjalnej ochoty do picia.
Nick czuł się... - zaraz, jakie słowo pasuje tu najbardziej? Zmartwiony? Zaniepokojony? Przerażony? Czuł się jak w nocnym koszmarze? - tak, to jest właściwe określenie - z powodu tego, jak piratka traktuje Feliksa.

Ale wiedział też, że musi się przed nią strzec.
Kiedy więc spostrzegli kupiecki żaglowiec, cieszył się i wiwatował razem z pozostałymi.
Wiał silny wiatr, ich statek mknął bystro po falach.
Czy Nick wiedział cokolwiek o piratach? To znaczy o tym, w jaki sposób atakują i walczą?
Nie. Nick znał tylko cywilizowaną wojnę, podczas której nawet w najbardziej okrutnych momentach obowiązywały pewne zasady.
Na pokładzie płonęły pochodnie, Taggers wygrywał na trąbce wyjątkowo niemelodyjną melodię, kilku żeglarzy zawzięcie łomotało w bębny, jeszcze inni grzmocili patykami w relingi i wyli wniebogłosy.
Brzmią - pomyślał Nick z przyklejonym na ustach fałszywym uśmieszkiem - jak horda wyjątkowo odrażających wilków, którym ktoś kazał zapisać się do orkiestry.
Ścigany przez nich statek próbował ucieczki - jego załoga dość szybko zauważyła, kto siedzi im na ogonie i to mimo że piraci Złociutkiej nie wywiesili na maszt bandery z czaszką i piszczelami.
Kupcy pochodzili z Marokaino. Statki tego kraju zazwyczaj nie bywały niepokojone przez piratów, przede wszystkim dlatego iż Marokaińczycy chętnie gościli u siebie morskich rozbójników.
Złociutka aż skakała z radości!
Wydała rozkazy kanonierom i działa wypaliły. Potężna salwa z całej burty, tak mocna, że „Róża" przechyliła się ostro na drugą burtę.
Budumm...!!!
Ich ofiara zachwiała się na falach. Kupcy stracili jeden maszt. W burcie pojawiła się dziura.
Nick usłyszał głosy marynarzy. Krzyczeli, wołali.
Spojrzał na piratkę. Nie chciał wypaść z roli, nie chciał stać z boku.
 -	Hej, kapitanie! Świetny strzał!
 -	Zamknij się! - wysyczała Złociutka, rzucając mu spojrzenie przypominające zielony płomień. - Daj mi spokój!
Nick usłuchał. Widywał ludzi, którzy w ogniu walki zachowywali więcej spokoju niż ona.

Zbliżyli się do kupieckiego żaglowca. Przerzucono na niego liny z hakami.
Nick, mimo że brał już udział w wielu morskich bitwach, widząc ludzi Złociutkiej w akcji, oparł się- o główny maszt; przemknęło mu przez głowę, że piraci zwariowali, że oszalał cały świat.
Po godzinie wszystkie wartościowe przedmioty zniknęły z napadniętego żaglowca. Na „Róży" za to rosły stosy tkanin, metalu, jedzenia, broni.
Na pokładzie pokonanego statku leżały trupy i ranni. Kilku żeglarzy rzuciło się do morza, choć w zasięgu wzroku nie było brzegu. Zresztą nawet gdyby był, byłby zbyt daleko.
Złociutka założyła na szyję naszyjnik z jaskrawozielonych kamieni. Chyba z oliwinów - pomyślał Nick.
Śmiała się i piła zrabowane Marokaińczykom korzenne wino.
-	Na Koło Sterowe! - zawołała radośnie do Flaga -jesteś
bliżej, słodziutki, kopnij się do ładowni i przyprowadź mi tego
szczura.
Flag bezbłędnie zrozumiał, o jakiego „szczura" chodzi piratce.
Nick Nunn też nie miał wątpliwości.
Feliks Feniks został wyciągnięty spod pokładu i przywleczony przed oblicze Złociutkiej.
Piratów bardzo rozbawił stan, w jakim się znajdował. Młodzieniec był poturbowany i miał paskudnie podbite oko...
-	No więc, sir - rzuciła piratka do leżącego pośród
pirackich łupów Feliksa. - Jak już wiemy, jesteś obrzydliwym
łajdakiem. A zatem - wskazała na szybko nabierający wody
zniszczony kupiecki statek - może powinnam cię tam prze
nieść? Czy zaspokoiłoby to pańskie wymagania dotyczące
luksusu?
Feliks odpowiedział niemym spojrzeniem.
Jej ludzie (wilki) zarechotali (Nickowi zrobiło się niedobrze.).
Podnieśli Feliksa i przerzucili go na złupiony żaglowiec. Nick zobaczył, iż w ślad za młodzieńcem rzucili płonące pochodnie. Podjął decyzję.

-	Hej, najlepszy kapitanie! - ryknął. - Ja też chcę się
nieco zabawić.
Przeskoczył na marokaiński statek. Nikt go nie powstrzymywał.
Niedobitki pokonanej załogi, ludzie o oliwkowej cerze i przerażonych, smutnych oczach kulili się przy burtach, pozwalając, by ludzie Złociutkiej mogli robić z ich statkiem, co im się żywnie podoba.
Złociutka, która skoczyła za Nunnem, przywiązała Feliksa do masztu.
-	Kochany kapitanie - odezwał się ostrożnie Nunn. - czy
mogę sprawdzić te liny? Masz delikatne palce. Oczywiście
wiem, że jesteś silna, ale jednak chciałbym się upewnić, czy
węzły mocno trzymają.
Piratka zachichotała.
 -	Czyżbyś był zazdrosny, Nicky? Już nie musisz. Zatopię tę łajbę razem z panem F. Pójdzie prosto na dno.
 -	Czyli rezygnujesz z okupu? - spytał.
 -	No cóż, mój tata zawsze brał okup, ale tym razem się obejdziemy. Jak chcesz, sprawdź te węzły.
Feliks wisiał bezwładnie. Nick zauważył, że utrzymuje się na nogach tylko dzięki linom. Obszedł maszt dokoła i przyjrzał się fachowo zaplecionym węzłom.
 -	Feliks.
 -	Co? - głos młodzieńca brzmiał tak, jakby dobywał się z głębin.
 -	Ja... trochę je poluźnię. Umiesz pływać?
 -	Nie.
 -	Uchwyć się czegoś w wodzie, może uratujesz życie.
 -	Nie dbam o nie, sir. Nie narażaj się. Dzięki za dobre chęci.
Nick naciął krępujące młodzieńca liny niewielkim sztyletem. Przez cały czas głośno opowiadał, że je dodatkowo zaciska. Przestał już zastanawiać się nad tym, co go spotka, jeśli piratka odkryje, co zrobił.
Jego uczynek tak naprawdę niczego nie zmieniał. Feliks nie potrafi pływać i najwyraźniej stracił wolę życia.
 -	Zrobiłem, co mogłem, sir.
 -	Dziękuję. Już powiedziałem. Naprawdę dziękuję.

Głowa opadła młodzieńcowi na piersi. Wyglądało to tak, jakby nie chciał już rozmawiać, ale był zbyt uprzejmy, by powiedzieć Nickowi, żeby się odczepił.
Nunn odszedł.
Złociutka przeskoczyła na pokład swojego żaglowca.
-	A pan lepiej niech się pospieszy, panie Nunn - odezwał
się półgłosem Feliks.
Nick skorzystał z rady. Chwycił za linę, przemknął nad wodą i wylądował na pokładzie „Róży", prosto na stosie zrabowanych owoców mango. Pośliznął się na rozgniecionych owocach i upadł.
Kiedy wreszcie zdołał się pozbierać, noc rozświetlił wielki szkarłatno-szafranowy płomień. Obejrzał się i ujrzał pożar pochłaniający marokaiński statek.
Członkowie jego załogi, ci, którzy byli w stanie, wskakiwali do morza, na którego powierzchni pływały różne przedmioty, a to pusta beczka, a to deska. Niepotrafiący pływać żeglarze chwytali się ich i utrzymywali na powierzchni. Czy Feliks postąpi tak samo?
Nick żałował, że nie jest bardziej odważny. Ale gdyby zrobił więcej, piraci Złociutkiej by go zastrzelili.
Och! - kupiecki żaglowiec zaczął tonąć.
Morze było czarne, płonący statek ogniście pomarańczowy, obrębiony zaróżowionymi grzbietami fal. Feliks Feniks, przywiązany do masztu, wyglądał na bardzo zmęczonego. Po prostu zmęczonego.
Złociutka przyglądała się mu ze złośliwym uśmiechem na twarzy. Nieszczęśni marynarze z Marokaino cierpieli w milczeniu. Fancy strzelił do któregoś z nich, raz, drugi. Chybił. Wypił zbyt wiele wina.
Żałuję, że nie zostałem na „Całkowitym Zniszczeniu" - pomyślał Nick.
Jego nastrój, podobnie jak Feliks i zniszczony okręt pikował w dół.
Art... Ciekawe, czy spotkam Art tam, dokąd się udaję?
-	Oczywiście, że ją pewnego dnia spotkasz - Feliks
usłyszał głos swojego zmarłego ojca. - Za tym światem czeka
na nas kolejny i jeszcze jeden, i następny...

- W takim razie bardzo się cieszę.
Czuł, że krępujące go liny rozluźniają się coraz bardziej. To jednak nie miało żadnego znaczenia. Tym bardziej, że pod nim morze otworzyło swą paszczę. Wielkimi haustami połykało statek i wszystko, co na nim jeszcze zostało.
Art - przemknęło mu przez myśl - przepraszam cię za to rozstanie....
Woda, naraz ciepła i lodowata, cuchnąca olejem, smołą, cynamonem i rybami, zamknęła się nad jego głową.
Już raz kiedyś prawie utonął.
Morze go dusiło. Cierpiał, ale też coraz bardziej obojętniał. W głowie rozbłysnął mu biały, ostry blask. I ujrzał w nim mroczny kształt i bladą rękę...
Tonął...
Raz....
Uniósł się, w płucach wciąż miał powietrze...
Tonął...
Dwa...
Jak pójdziesz pod wodę po raz trzeci, to już tam zostaniesz.
Coś delikatnie trąciło Feliksa. Coś długiego i zimnego, twardego niczym drewno lub żelazo. Znów go trąciło. Twarz, blada i spowita w jakąś czarną sieć. Spojrzała mu w oczy swoimi - czarnymi, malowanymi. Dłoń podniosła go za brodę.
Lustro wody pękło. Feliks zakaszlał i wypluł z siebie ocean. Ostatnie fragmenty tonącego statku płonęły, zalewając okolicę czerwonawą poświatą. Już kiedyś uratowała go kobieta. Art, w pobliżu Port's Mouth. I teraz też ocaliła go kobieta. Z tą jednak różnicą, że ta wybawicielka wykonana była z drewna.
Wcale tego nie chciał, ale uchwycił się jej. Woale, wodorosty i ręka...
To przecież...
To przecież rzeźba dziobowa...
Feliks otworzył szeroko oczy. Nawet to opuchnięte, podbite przez Złociutką.
Z odmętów podniosła go rzeźba z dzioba okrętu Art - kawowa dama, prawdziwa nieproszona nieznajoma - zatonęła w pobliżu wybrzeża Anglii, ale popłynęła za aktorami, którzy

ją zauważyli, wyłowili i zamontowali na swoim okręcie. Na dnie znalazł się sam „Nieproszony", ale jego symbol okazał się niezatapialny.
Feliks roześmiał się. Rzeźba odpowiedziała kołysaniem. Trzymał się jej, a ona swą wyciągniętą ręką trzymała jego.
I tak dryfowali na czarnych, przecinanych rozbłyskami ognia wodach Afrykraju wraz z pozostałymi rozbitkami czepiającymi się szczątków swego żaglowca. Nad nimi górował jasny, nieuszkodzony statek piratów - jeszcze wyżej gwiazdy, przed nimi całe mile słonego morza i...
i...
Tam.
Coś jeszcze, za daleko, by mogła to być część wraku.
Co to...? Jaki dziwny kształt!
(Feliks przywarł mocniej do rzeźby... do rzeźby ze statku Art... do Art.)
Ten kształt, jakże czarny na tle nieba o barwie indygo. 1 patrzcie, wzeszedł za nim księżyc, a ten mroczny kształt...
...ciął tarczę księżyca na części.
3. W sieci
Czy Złociutka świetnie się bawiła, widząc „ukaranego" Feliksa? Co czuła, patrząc, jak młodzieniec umiera? Czy piratka znała samą siebie? Iskrzyła swoimi oliwinami i złością, to na pewno. Jego śmierć wydawała się jej koniecznością. Przecież ojciec... zrobiłby to samo, a ona nauczyła się od niego wszystkiego.
Hałaśliwe wiwaty i błyski pochodni nie pozwoliły pirackiej załodze ani jej kapitanowi, dostrzec na morzu niczego szczególnego.
Zanim ktokolwiek z nich zdołał zorientować się w sytuacji, statek z naprzeciwka podpłynął już blisko.
Złociutka była jedną z ostatnich osób, które zobaczyły. Co?
Stopniowo pojawiający się, wielki i smukły, kształt, który przesłaniał księżyc tak, że widać było jedynie jego srebrzyste okrawki.

Przez chwilę przyglądała mu się. W głowie miała zupełną pustkę. I wtedy usłyszała dramatyczny szept Tinky'ego Clin-kera, który jęknął jej prosto do ucha.
- To ona! Dokładnie ten statek, który widziałem w Smoczej Zatoce. „Wdowa", nic innego. Statek anioła zemsty, żaglowiec Mary Szatan.
Złociutka odwróciła się i grzmotnęła Tinky'ego w nos, tak samo jak to uczyniła, gdy po raz pierwszy opowiedział jej tę historię.
Podeszła do burty.
Wytężyła wzrok. W jej pusty umysł wpłynęła przerażająca ciemność, wezbrało straszliwe przeczucie.
Ten okręt także był czarny. Żagle miał tak czarne jak żagle „Nieprzyjaciela", tyle że na nich nie widniały czaszki i piszczele. Za nim ciągnęły się sieci i wodorosty. Załoga wyciągała je z wody. Wyławiała także ludzi, bezradnie unoszących się na falach, i wciągała na tonący w ciemności pokład.
Nie świeciła na nim ani jedna lampa.
Latarnie i pochodnie płonące na pokładzie „Róży" oświetliły ludzi stojących przy burtach i spoglądających na Złociutka i jej piratów.
Piracka załoga milczała. Zupełnie jakby przygniotła ich góra ciszy.
Wyżej, na pokładzie rufowym, Nicholas Nunn z ulgą zauważył, że czarny żaglowiec wyłowił z wody wszystkich marynarzy z Marokaino - wśród nich także Feliksa.
Kapitan N.N. nie słyszał przedtem o „Wdowie", a jeśli nawet słyszał, to potraktował tę opowieść jak kolejną morską bujdę, w rodzaju historii o wężu morskim czy „Latającym Holendrze", i nie dawał im wiary. Co więcej, gdyby coś takiego zobaczył wcześniej, to natychmiast wytłumaczyłby sobie wszystko racjonalnie. Tak samo i w tej chwili wmawiał sobie, że tajemniczy żaglowiec to po prostu statek patrolowy. A że płynie bez jednej choć lampy - przecież księżyc był już wysoko i dawał całkiem sporo światła. A te sieci plączące się po jego pokładzie? Cóż, to pewnie jakiś dodatkowy element kamuflażu. Przyszło Nickowi do głowy, że wraz z pozostałymi piratami zostanie aresztowany, wtrącony do więzienia i powie-

szony w najbliższym porcie, do którego sięga ramię sprawiedliwości. Wyprostował ramiona. Cóż, właśnie na taki los sobie zasłużyli. Jego samego nie wyłączając.
Nikt nawet nie próbował strzelać, czy to z dział czy z muszkietów. Czarny żaglowiec też nie otworzył ognia.
I z jakiegoś niezrozumiałego powodu nikomu nie wydało się to dziwne.
Tinky ukradkiem wymknął się do kambuza. Zszedł po drabince do ładowni i ukrył się. W razie gdyby złapali go ludzie Mary Szatan, zamierzał ich przekonać, że był tu przetrzymywany siłą, że piraci pojmali go przemocą, gdy łowił ryby na morzu.
Plany te przekreślił Fancy.
-	Nie, przyjacielu. Zostaniesz z nami. Jeśli my mamy
wpaść, ty wpadniesz razem z nami.
Złociutka nie była w stanie się poruszyć. Hipnotyzowały ją twarze na „Wdowie". Niektóre były czarne, ale inne jaśniały taką bielą, iż wydawało się, że świecą.
Gdy oba statki zbliżyły się już do siebie na tyle, że każdy w miarę sprawny człowiek zdołałby przeskoczyć z jednego na drugi, pomiędzy swoimi żeglarzami pojawiła się Mary Szatan-son. Oparła się o reling. Twarz biała jak księżyc, oczy głębokie jak górskie jaskinie, usta wykrzywione w diabelskim uśmiechu - twarz przypominająca żywą trupią czaszkę.
-	Dobry wieczór, kapitanie Mała Złodziejska Dziewuszko.
Wreszcie się spotykamy. Poznałam już twojego ojca. Wiesz
o tym? Jest ze mną na pokładzie także dwóch twoich starych
przyjaciół.
Złociutka, trzymająca się kurczowo burty swego żaglowca, patrzyła na nią szeroko otwartymi oczyma. Nie zareagowała nawet na przekręcone nazwisko. Była ciężko przerażona. Miała wrażenie, że na ramionach spoczął jej cały świat. Ale przecież już raz umknęła ze stryczka. Z pewnością ucieknie i teraz.
Członkowie załogi Mary rozstąpili się, by przepuścić dwie osoby.
Ich twarze dobrze pamiętała.
Jedna ponura, wyrazista, dobrze jej znana, skryta w cieniu kapelusza, który przypominał - i nie przypominał - jego

ulubione nakrycie głowy. I druga, przekreślona opaską na oko, pokryta zarostem - rozciągnięta w uśmiechu.
Zwierzęcy. Majster.
Dwaj umarli kroczyli po pokładzie statku, który przybył z samego piekła...
Złociutka upadła bezwładnie na deski. Nikt jej nie podtrzymał, by oszczędzić sińców gładkiej skórze. Wszyscy zdawali sobie sprawę, że teraz to już nie ma żadnego znaczenia.
* * *
-	Ona jest tchórzem - odezwał się cicho Czarny Majster.
-	Jak wszyscy agresywni ludzie.
Nikt mu nie odpowiedział. Czarny zadał decydujący cios.
 -	Art Blastside nigdy by nie zemdlała ze strachu. Molly zresztą też nie.
 -	Zamilcz - rozkazała Mary Szatan głosem cichym jak wiatr szemrzący na pogrążonej w mroku łące. Czarny Majster usłuchał natychmiast.
Keekray i Sverre zarzucili liny z hakami.
„Wdową" zakołysało. Pochwyciła „Różę".
Na pirackim okręcie nie zaszczekała ogniem ani jedna lufa.
Zwierzęcy zdjął z głowy kapelusz.
Nie był to co prawda jego pierwszy kapelusz, który kochał nad życie (codziennie przed snem starannie go szczotkował i odwieszał na kołek), ale do tego też zdążył się już na swój sposób przywiązać. Rzucił go pomiędzy statki, do wody. Tam będzie bezpieczniejszy. Będzie mieć jakąś szansę.
Kilka dni - tygodni? - wcześniej ocknął się, czując łomotanie w głowie, które było skutkiem zażycia narkotyku, jaki Keekray i Majster podali mu w „Aptyce". Okazało się, że leży na pokładzie „Wdowy". Stała nad nim Mary Szatan. Miała na sobie długą, czarną suknię. Wyraźnie wyczuł bijący od kobiety zapach morza. I coś równie intensywnego - woń starych, pożółkłych książek.
-	Witam na pokładzie, panie Zwierzęcy - odezwała się.
-	Pobyt u nas nie będzie należał do przyjemnych, ale sądzę, że
wiele się pan tu nauczy.
-	Skończ ze mną od razu - poprosił. - Wiem, kim jesteś.

Ale Mary Szatan po prostu odeszła, odpłynęła przez pokład niczym lekki, czarny liść.
Nie traktowano go nawet tak źle. Został zmuszony do pracy, ale ta akurat nie różniła się zbytnio od pracy na poprzednim okręcie, Goliata czy Złociutkiej w cięższych momentach.
Wiedział jednak, że, w odróżnieniu od Czarnego, zostanie zabity. Na razie pozwalali mu żyć i musieli mieć ku temu jakiś konkretny powód. Wyjaśnił mu go sam Majster.
 -	Mary chce, żebyś razem ze mną powitał Złociutką, gdy wreszcie ją odnajdzie. Głowa do góry, Zwierzaku. Coś mi mówi, że chciałbyś zobaczyć, jak Złociutką ginie okrutną śmiercią. Nawet jeśli ciebie spotka to samo.
 -	W jaki sposób zginie?
 -	Nikt tego nie wie. To nie żart, Zwierzaku. Żaden z nas nigdy tego nie widział. Ale to prawda. Jej ofiary giną w trzewiach statku. I nigdy już się nie pojawiają.
Przez kilka następnych nocy - i dni, które spędzali bez ruchu na kotwicy - Zwierzęcy rozważał, czy nie spróbować ucieczki. Nie trzymali go w kajdanach, nawet nie zamykali, ale szalupy zamocowane były mocnymi łańcuchami, a klucze do kłódek mieli tylko członkowie załogi. Poza tym nigdzie nie było widać brzegu. Nie umiał pływać. Więc raczej nic z tego.
Zdawał sobie jednak sprawę, że jakaś szansa może się jeszcze pojawić. Zatem trwał.
Póki nie nastała dzisiejsza noc.
Co poczuł, gdy ujrzał zdjętą paraliżującym strachem Złociutką? Czy był zadowolony, że piratka cierpi? Powinien być. Zostawiła ich przecież na pewną śmierć w więzieniu. A poza tym, od czasu przegranego pojedynku z Art, Złociutką przestała być budzącym szacunek kapitanem. Nie była już kuloodporna.
Kapelusz ukośnym lotem wpadł do morza pomiędzy statkami. Zwierzęcy zobaczył jeszcze, jak jego nakrycie głowy wypływa na pełne morze, między śmieci z pokładu zatopionego kupieckiego żaglowca.
Żegnaj. Cześć.
Upiorna załoga Mary przeskakiwała na piracki żaglowiec. Nikt nie stawiał im oporu. Może tylko w dwóch lub trzech

miejscach. Wybuchały tam krótkie utarczki, szybko rozstrzygane na korzyść żeglarzy z „Wdowy". Potem wrócili z więźniami. Razem ze Złociutką. Niósł ją, przerzuconą przez ramię jak świeżo wypraną bieliznę, wysoki, białowłosy Skandynaw Sverre.
Na samym końcu pojawił się Nicholas Nunn. Zwierzęcy od razu zrozumiał, że mężczyzna jest doświadczonym marynarzem floty Republiki. I nie tylko dlatego, że miał na sobie znoszony mundur, widział to w jego postawie. Nunn stał prosto i dumnie, z godnością.
I znów pojawiła się Mary. Potrafiła przepływać przez najgęstszy nawet tłum. Jakby była duchem. Zwierzęcy często miał wrażenie, że tak jest w istocie.
 -	Znam pana, sir - odezwała się do Nicka.
 -	Dobry wieczór, madame. Nicholas Nunn, do niedawna kapitan „Całkowitego Zniszczenia".
 -	Kapitanie Nunn, proszę mi powiedzieć, co pan robi wśród tej hordy rzezimieszków?
 -	Jestem głupcem, madame - odpowiedział cicho oficer. - Zadurzyłem się bez pamięci w nieodpowiedniej kobiecie. Ale rozumiem, że nie jest to żadne usprawiedliwienie.
 -	Cóż - odparła Mary Szatan. - Nie każdy ma tyle szczęścia, by pokochać odpowiedniego człowieka. A jeśli się już to wydarzy, wtedy tacy jak oni - machnęła bladą jak papier dłonią - mogą tę ukochaną osobę odebrać. Tak jak odebrali mi męża.
 -	Żałuję tego.
 -	Proszę niczego nie żałować, kapitanie Nunn. Jest pan wolny. Nie jest pan piratem i nie wyrządzimy panu krzywdy. Walczył pan, kiedy pan musiał. Wiem, że czeka na pana jeszcze jedna bitwa. Tam właśnie pan się uda. A zanim to nastąpi, być może mógłby pan zaopiekować się dżentelmenem, którego więzy tak dzielnie pan rozluźnił.
 -	Skąd...? - ale Mary Szatan odpłynęła już wzdłuż pokładu. Nick został sam.
-	Nie pytaj - wtrącił Zwierzęcy. - Ona wie wszystko.
Nick przytaknął skinieniem, obrócił się i zobaczył Feliksa,
który siedział na zwojach liny, trzymając dziwny odrapany przedmiot.  Na widok tej rzeczy Nick prawie podskoczył.

Feliks tulił się bowiem do rzeźby dziobowej, która do złudzenia przypominała Mary. Oficer poczuł mrowienie na plecach. Czyżby już kiedyś widział tę rzeźbę?
Zanim Nunn zdążył zadać pytanie, Feliks udzielił mu odpowiedzi.
 -	To z „Nieproszonego".
 -	Rzeźba dziobowa Piratiki?
 -	To wszystko, co po niej zostało. Po niej i po jej żaglowcu - Feliks zamknął oczy. Nick usiadł obok jasnowłosego młodzieńca, ale nie przeszkadzał mu. Milczał.
Zauważył, że „Wdowa" powoli oddalała się od dryfującej „Zwinnej Róży". Zrobiło się jeszcze ciemniej. Teraz jedynym źródłem światła był księżyc. I jego lustrzane odbicie na falach.
W tym widmowym świetle Nick zobaczył pozostałych piratów Złociutkiej. Wciągano ich lub zapędzano na forkasztel.
Stanęło tam drewniane krzesło, na którym zasiadła Mary. Pierwszy oficer „Wdowy", dziewczyna imieniem Keekray, stanęła po jej lewej ręce, miejsce po prawicy zajął drugi oficer Sverre.
Wkrótce rozpoczął się proces. Nie trwał zbyt długo.
-	Śmierć.
Złociutka ocknęła się z omdlenia. Wciąż była oszołomiona. Wydawało się jej, że przecież już przechytrzyła tego starego sędziego. Ale nie. Musi zdobyć się na jeszcze jeden wysiłek. Uśmiechnęła się swoim najbardziej czarującym uśmiechem - nie pasował jednak w tej chwili do jej skrzywionych ust i zsunął się z nich niczym niewygodna maska. Dopiero teraz zauważyła, że nie patrzy na sędziego Knowlesa. Leżała przed kobietą z piekła rodem. Mary Szatan.
Piratka podniosła się na równe nogi.
-	Och, moja pani, proszę nie zwracać uwagi na mój strój.
Moje życie było doprawdy tragiczne. Okrutny ojciec, ci
nikczemni mężczyźni zmuszali mnie do pozostawania na
pokładzie i przyglądania się ich okropnym zbrodniom. Nie
śmiałam im się przeciwstawić - (wszyscy „nikczemni mężczy
źni" gniewnym chórem warknęli zza jej pleców) - cóż bowiem
może samotna, słaba dziewczyna wobec...

Złociutka urwała. Mary wybuchnęła śmiechem - ślicznie się śmiała, srebrzyście, perliście. Ładniej od Złociutkiej. Zupełnie możliwe, że ten śmiech to jedyne, co Mary pozostało ze szczęśliwej młodości - coś, co przetrwało, gdy wszystko inne utraciła. Ten śmiech nie pasował do jej budzącego lęk wyglądu.
-	To prawda, miałaś okrutnego ojca. I prawda, że to
wszystko nikczemnicy - (tym razem nie rozległo się ani jedno
warknięcie) - ale ty, Mała Złodziejska Dziewuszko, jesteś
równie zła jak zły był twój ojciec. Jesteś diablicą.
Złociutka wściekle wrzasnęła.
Wszyscy milczeli.
Świdrowały ją spojrzenia - bladych, czarnych, albo nabieg-łych krwią oczu.
Złociutka przestała wrzeszczeć.
Stała ciężko dysząc. Z grupy piratów wystąpił Tinky Clinker. Przemytnik rzucił się Mary Szatan do stóp.
Nadpływające chmury przesłoniły księżyc. Zdumiony Nick Nunn usłyszał głos Tinky'ego zapewniającego płaczliwie o swej niewinności.
-	Wypłynąłem w morze, żeby łowić ryby, zaklinam się,
wasza wysokość. A oni mnie porwali. 1 tak dalej... - urwał.
Nick odwrócił wzrok. Zapatrzył się w znikający księżyc. Na forkasztelu znów zapadła cisza.
 -	Większość z was - odezwała się wreszcie Mary - zazna szybkiej śmierci. Nie takiej, jaka czeka tych, którzy trafiają pod pokład. Najokrutniejszą karę zachowałam dla najgorszych, a pan, panie Clink do takich nie należy.
 -	Ależ...pani... wysłuchaj, proszę... na Skrzela Halibuta... ja nic nie zrobiłem... jestem...
 -	Szybka i bezbolesna - powtórzyła Mary. - A niekiedy nawet jeszcze szybsza.
Nick wpatrywał się w chmurę, za którą skrył się księżyc. Gdy padł strzał, nagły, rozcinający powietrze, lekko podskoczył, choć przecież w swoim życiu podobnych wystrzałów słyszał już wiele. Siedzący obok Feliks nawet nie drgnął.
Przy wtórze głuchego stukotu coś ciężkiego upadło na deski pokładu.

I wtedy rozległ się szloch. To Złociutka. I nie płakała po Tinkym.
Ciemne nocne niebo było jaśniejsze niż żaglowiec. Wszędzie dokoła szeleściły sieci. Czarne żagle wzdychały.
Zwierzęcy podniósł wzrok. Z zaskoczeniem ujrzał pojawiającego się jakby znikąd Czarnego Majstra. Zwierzęcy zupełnie dobrze widział w ciemności, ale stojący pod mezan-masztem Czarny jeszcze lepiej. Dlatego też w nocy poruszał się bardzo sprawnie.
 -	Czy już czas? - spytał Zwierzęcy, swobodnym, zwykłym tonem. Już kiedyś, w podobnej sytuacji planował zachować się z godnością, wtedy gdy groziła mu szubienica w Oldengate. Myślał nawet o wygłoszeniu jakiejś mowy.
 -	Rozmawiałem z panią Szatan, Zwierzaku - odpowiedział Czarny Majster. - Przekonałem ją, że nie należysz do najgorszych. Choć, szczerze mówiąc, ona to wiedziała od początku. Zgodziła się ze mną.
 -	Czyli zasłużyłem na szybką śmierć, jak ci, którzy zostali wyrzuceni za burtę, gdy zaszedł księżyc.
 -	Cii, Zwierzaku. Tutaj nie mówi się o tym. Tak jest lepiej. A ciebie ten los nie spotka. Mary powiedziała, że podoba się jej twoje zachowanie. Nie wypierasz się, nie błagasz, a przy tym ciężko pracujesz. Poza tym dość dobrze widzisz w nocy, a ta zdolność się jeszcze rozwinie.
 -	Rozwinie?
 -	Mary powiedziała, że możesz służyć na jej statku. Wyrok brzmi: dziesięć lat. No, słucham, możesz mi dziękować.
 -	Chcesz przez to powiedzieć...
 -	To, co usłyszałeś.
 -	Nie żartujesz sobie ze mnie? Naprawdę?
 -	Zaklinam się na Świętego Piszczela, Zwierzaku.
Obaj mężczyźni przeszli przez pokład. Obserwowali ich biali i czarni żeglarze „Wdowy".
Czarny sam nie do końca rozumiał, dlaczego cieszy się z ułaskawienia Zwierzęcego. Być może dlatego, że był znajomym z dawnych czasów?

Zwierzęcy poczuł ulgę, choć z jakiegoś powodu miał wrażenie, że wciąż jest w niebezpieczeństwie. Może Czarny kłamał? A może kłamała sama Mary? Po chwili zobaczył swoją kapitan, leżącą na forkasztelu, pilnowaną przez stojących nad nią Sverre'a i Keekray.
Wszedł po schodkach, zasalutował przed Mary Szatan i pochylił się nad Złociutką.
-	Zostaw ją, sir - rzuciła wdowa. - Tobie wolno żyć. Jej nie.
Zginie tą samą śmiercią, jaką umarł jej ojciec. I stanie się to teraz.
-	Proszę panią o jedną chwilę - powiedział Zwierzęcy.
Pochylił  się jeszcze  niżej  i  zdumiewająco  delikatnym
ruchem podniósł piratkę. Postawił ją obok siebie na pokładzie, a kiedy ugięły się pod nią nogi, objął ją ramieniem. Dziewczyna płakała w milczeniu.
 -	Cii, Złociutką - odezwał się do niej, po czym zwrócił się do Mary. - Dziękuję, madame, za tak wspaniałomyślną ofertę, ale nie mogę jej przyjąć.
 -	Dlaczego nie, panie Zwierzęcy?
 -	Poznałem tę dziewczynę, gdy miała cztery latka. Widziałem, czego ją uczył jej własny ojciec. Ona jest zepsuta jak zgniłe jabłko, ale to wyłącznie jego wina.
 -	I co z tego wynika, panie Zwierzęcy?
 -	To, pani Szatan, że jeśli ona ma zginąć tą straszną śmiercią pod twym pokładem, chcę zginąć razem z nią. Chcę, żebyśmy cierpieli razem. Jest takie stare powiedzenie, że we dwoje cierpi się połowę.
A więc jednak wygłosiłem swoją mowę - przemknęło mu gdzieś z tyłu głowy.
Spojrzał na Złociutką, roztrzęsioną, zapłakaną, niewiedzącą gdzie jest, nie mówiąc o tym, kim on jest - jej własny pierwszy oficer.
 -	Chodźmy, kapitanie - poprosił. - Szybciej się zacznie, wcześniej się skończy. Dawniej zawsze nam się udawało. Teraz będzie inaczej. Trzymaj się.
 -	Pan oszalał, panie Zwierzęcy - Mary Szatan wstała z krzesła.
Zwierzęcy nie odpowiedział. Doskonale zdawał sobie sprawę, że kobieta ma rację.

Podniósł się też siedzący na głównym pokładzie Nick Nunn - stał i wpatrywał się w morze tak intensywnie, jakby jego życie zależało od policzenia fal.
Feliks z kolei, który leżał na linach obok figury dziobowej, widział wszystko niewyraźnie, spod półprzymkniętych powiek. Wysoki, kudłaty pirat i bladolica dziewczyna w naszyjniku z zielonych światełek. Wszystko skryte pod posępnymi chmurami. Odprowadzili ich Sverre i Keekray. Gdzieś poniżej zaskrzypiała podnoszona klapa włazu. Kolejny dźwięk, jakby potknięcie. Czyjś przytłumiony głos. I potem już tylko cisza na nucącym cicho swe pieśni statku. Z nieba spadł ciepły deszcz. Niósł ze sobą zapach lądu. Z południa zerwał się wiatr.
Gdy się obudził miał wrażenie, że to wszystko było tylko snem. Wszystko albo prawie wszystko. Pokład był pusty, świt wstawał różową kreską na horyzoncie za prawą burtą. Ale zaraz, między morzem a niebem coś jest - ach, tak. To brzeg.
 -	Panie Feniks - obok stał Nick Nunn, wyglądał na zakłopotanego. - Ona za dnia sypia, więc chciałaby teraz z panem pomówić.
 -	Kto...? Kto sypia za dnia?
 -	Mary Szatan.
Feliks podniósł się. Wszystko go bolało, kończyny miał zesztywniałe. Wolałby nie pamiętać swojego złego snu.
 -	Czy oni....? - spytał niepewnie.
 -	Wszyscy.
 -	A Złociutka?
 -	Tak, Złociutka też. Najgorsza z nich. Ona także.
 -	Mój Boże, o mój Boże.
Niczym dwaj lunatycy ruszyli do kapitańskiej kajuty. Otworzył im Sverre.
Tak, to musiał być tylko koszmarny sen. Sen, który zapewne wciąż trwa. Kajuta była urządzona jak salon eleganckiej damy. Znajdowały się w niej dwa fotele i stół z błyszczącym blatem, lśniące, mosiężne lichtarze, w szafce stało kilka książek. Łóżko nakryte było kapą, leżały na nim grube poduchy. Nad nim wisiał niewielkich rozmiarów portret. Feliks

domyślił się, że ten promiennie uśmiechnięty młody żeglarz musi być zmarłym mężem Mary. Któż inny mógłby to być?
Wdowa weszła przez maleńkie, zasłonięte zasłoną, wewnętrzne drzwi. Dziwne. Miała na sobie ciemny szlafrok. Włosy splotła w długie warkocze - były siwe. Wyglądała jak zwyczajna staruszka w zwyczajnym skandynawskim domu.
-	Czy  słyszał  pan  o Zielonej   Księdze,  panie  Feniks?
-	spytała od razu. - Czy wie pan, że ja znam wszystkie jej
tajemnice, że ona należy do mnie?
 -	Ja... Owszem, mówiono mi o tym.
 -	To księga, w której zawarta jest cała wiedza o wszystkim, co zostało zgubione w morzu lub z niego wydobyte - skinęła głową. - To oczywiście poetycki opis, panie Feniks, ale prawdziwy. Zielona Księga jest niczym innym jak samym oceanem. A ocean wie o wszystkim, co jest w nim bądź na nim. Ja tę księgę rozumiem na tyle dobrze, że, jak pan słyszał, powiadają, iż należy wyłącznie do mnie. Prawda jest jednak inna - należy do każdego, kto zna ocean i szanuje go.
Wyczerpanemu i nieszczęśliwemu Feliksowi nie przyszła do głowy żadna odpowiedź. Pomyślał tylko, że londyńscy chciwcy będą strasznie rozczarowani. W innych okolicznościach wydałoby mu się to nawet zabawne.
-	Zdarza się - ciągnęła Mary - że rozdaję zapisane na
kartach litery i cyfry. Czasem znajduję je przy tych, którzy
trafiają na pokład mojego statku i giną w jego trzewiach.
Wydawało się, iż wdowa oczekuje odpowiedzi.
-	Tak, litery alfabetu. Wskazówki do ukrytych skarbów
-	powiedział Feliks uprzejmie.
-	W pewnym sensie. Proszę zajrzeć pod stół.
Zupełnie zbity z tropu Feliks wykonał polecenie.
Patrzył przez moment, starając się zrozumieć, co właściwie
widzi.
 -	Skrzynia z mapami z Wyspy Skarbowej - pomogła mu wdowa.
 -	Ach. Tak. Rzeczywiście.
 -	Zabraliśmy ją ze sobą, gdy znaleźliśmy Majstra. Była ciężka. Musiało ją nieść dwóch marynarzy i Keekray.
 -	Ale przecież była pusta.

-	Tak pan myśli, sir? Gdy kapitan Nunn i pan dotrzecie do
miejsca, w które was zabierzemy, otrzymacie tę skrzynię.
Znam jej tajemnicę, ale nie jest mi do niczego potrzebna.
Z przyjemnością więc obdaruję was zarówno nią, jak i ostatnią
wskazówką. Z przyjemnością zostawię wam także rozgryzienie
tej wskazówki. I proszę mi nie odmawiać, panie Feniks. Mam
w życiu tak niewiele przyjemności.
Zbity z pantałyku Feliks usłyszał własny głos, ostry i surowy jak skrzypienie włazu zeszłej nocy.
 -	Wydawało mi się, madame, że pani przyjemnością jest mordowanie piratów.
 -	Nie, sir - odparła. - To jest tylko moje powołanie. Zegnam. Nie sądzę, byśmy się mieli jeszcze spotkać w tym życiu.

SCENA TRZECIA
1. Gwiazdy wśród nocy
Nie  ruszaj   się,   Lucinda!   Peter,   ty   umiesz   obchodzić   się z ptakami... uspokój ją....
 -	Umiem się obchodzić z gołębiami - przypomniał wyniośle Słony Peter swojemu bratu Walterowi. - A to tutaj jest kurą. Czy raczej - dodał z pogardą - byłaby to kura, gdybyś nie namalował jej pasków jak u zebry.
 -	To tylko farba z lukrecji. Dostałem ją od Jacka. Nic jej nie będzie.
 -	Jeśli to jajko nie wyrządziło jej krzywdy, to już chyba nic nie jest w stanie.
Walter oderwał wreszcie poirytowaną Lucindę od jajka. Obaj z Peterem przyjrzeli mu się uważnie.
 -	Wygląda raczej na gęsie. Takie białe i wielkie.
 -	Jak ona je zniosła? Co się z niego wykluje?
Lucinda dziobnęła Waltera. Mężczyzna posadził ją na wielkim jaju, na którym rozkokosiła się wygodnie i zaczęła gdakać w zamyśleniu.
Walter i Peter wyprostowali się i stanęli nad gniazdem, które ptak umościł sobie w dolnej części forkasztelu, pośród hamaków, w których sypiali członkowie załogi.
 -	Lepiej wracajmy na górę - poprosił Peter.
 -	Co? Boisz się? - spytał Walt.
Peter nie odpowiedział. Wyszli razem na pokład. Słońce już znikło. Zmierzch przechodził w noc. W ciemności połyskiwały iskierki okrętowych latarni. Statków było około

dwudziestu, nie licząc tych, które przybyły większym jednostkom na pomoc. „Zwycięzca", flagowy żaglowiec floty, i trzy pozostałe trójpokładowce wyciągały się dumnie ku niebu. Na szczytach ich masztów świeciły lampy. Wyglądały jak małe księżyce.
Powolne, ociężałe okręty nieprzyjaciela nie mogły dotrzeć tu tak szybko jak angielskie.
Bez wątpienia Francuzi zaczekają aż do świtu. Aczkolwiek na wypadek, gdyby próbowali jakiegoś podstępu, tej nocy nie spał żaden z majtków na bocianich gniazdach.
Wszyscy byli w podniosłych i bojowych nastrojach.
Na wieść o tym, że jutro rozpocznie się bitwa, gromkie wiwaty i patriotyczne pieśni niosły się szeroko po kotwicowis-ku. Słychać też było dźwięki zazwyczaj towarzyszące hucznym imprezom, rozlewano grog i nakładano solidne porcje dobrej strawy.
Lecz były też statki, na których panowała cisza, na przykład „Lilly".
Stała otoczona przez żaglowce „Tygrys", „Szok", „Nie Brać Jeńców" oraz czterdziestodziałowy okręt, który w zeszłym miesiącu został odebrany Francuzom. Dawniej nazywał się „Ca Ira", czyli „Powiedzie się". Angielska załoga przemianowała go na „Powiodło się".
 -	Gdzie jest Art? - zapytał Walter Wonsacza, który stał obok pokładówki razem z Dirkiem, Grubiem, Larrym i de Weevilem.
 -	W swojej kajucie.
Popatrzyli po sobie i zaraz odwrócili wzrok.
Art od chwili, gdy opuścili Afrykraj, gdzie został Ebad, zachowywała się zupełnie jak nie ona. Owszem, regularnie pojawiała się na pokładzie, stawała u steru, wyznaczała wachty, rozmawiała rozsądnie, wydawała rozkazy i podejmowała słuszne decyzje. Nie pozwalała też nikomu na narzekanie.
-	Utknęliśmy tu, panowie - oświadczyła, gdy „Tygrys"
„odeskortował" ich do strefy działań wojennych. - Nie trafimy
na pierwszą linię. Naszym zadaniem jest zapewnienie ochrony
większym statkom i zatrzymywanie francuskich uciekinierów.
Pamiętajcie, że są to dzielni ludzie, więc zamiast uciekać
raczej zaatakują.

Poważną wątpliwość wysunął Wonsacz.
-	A czy będziemy trzymać się naszego kodeksu, kapitanie?
Zasad Molly - i twoich. Nie będziemy nikogo zabijać ani
zatapiać?
Art nie drgnęła nawet rzęsa.
-	W razie konieczności będziemy zatapiać. A także brać
jeńców.
Przyglądali się jej, zaniepokojeni, niepewni, niedowierzający.
-	Po prostu niech każdy robi wszystko, co w jego mocy
- powiedziała Art Blastside. - Nikogo nie można prosić
o więcej.
Zapadła cisza; Art wróciła do kapitańskiej kajuty. Dirk rzucił sztyletem w drzewce głównego masztu.
-	To jej wina, że tu trafiliśmy. Odwołuje wszystko, co
kiedyś mówiła. Feliks miał rację. Molly na pewno przewraca
się w grobie.
Uczciwy położył delikatnie rękę na ramieniu towarzysza. Śnieżnobiały Maudy siedział mu na ramieniu.
-	Nie, panie Dirk. Molly jest w raju, a tam nikt się nie
przewraca.
Art stała teraz w swojej kabinie i wyglądała przez okno na ciemniejące, usłane rozświetlonymi żaglowcami morze.
Gdy przypomniała sobie słowa Ebada i zrozumiała, na czym polega jej choroba, zamknęła się głęboko w sobie. Ponowne otwarcie się na ludzi okazało się trudnym zadaniem.
Jak mogła tego wcześniej nie zauważyć?
Uczciwie przyznawała, że jej ciało zawsze decydowało samo za siebie. Zwłaszcza na morzu działało według własnego kalendarza i zegara. I właśnie dlatego nie zwróciła uwagi na pewne oznaki. Wzięła je po prostu za zwykłe narowy organizmu. A jednak - te sygnały okazały się prawdziwe. A ona ich nie zauważyła. A może po prostu nie chciała? Teraz jednak nie miała wyjścia.
Bo teraz nie mogła myśleć już tylko o sobie. Teraz była ona, Art Blastside, i dziecko, które rosło w jej brzuchu. Dziecko, które było częścią jej i częścią Feliksa. A także jej

matki. Złożone z wielu różnych elementów, zupełnie jak drogocenny stop metali.
Nie jestem już sama. Po raz pierwszy, odkąd stałam się dorosła...
To właśnie była myśl, która przyszła do niej zaraz po pierwszej fali strachu i przerażenia.
Mimo że Feliks mnie zostawił, w pewien sposób jest ze mną.
Dotąd nie miało dla niej większego znaczenia żadne z rozgrywających się wokół wydarzeń. Wiedziała jednak, że wkrótce będzie musiała się na nich skupić. Zmuszono ich przecież do udziału w bitwie, która zapowiadała się na wyjątkowo okrutną.
Mamo, co byś zrobiła na moim miejscu?
-	Uważałabym na siebie - głos Molly rozległ się w duszy
Art. - Jak myślisz, dlaczego tak długo wytrzymałam z twoim
okropnym ojcem? Z eks-lordem Weatherhousem? Właśnie po
to, żeby zadbać o ciebie i o siebie. O nas obie.
Dłoń Art powędrowała na brzuch. Tak, oczywiście, że można wyczuć różnicę. Do tej pory myślała, że coraz bardziej ciasne spodnie i pas po prostu skurczyły się od morskiej soli - czasem tak się działo. To naprawdę zabawne. Niby taka mądra, a tu proszę.
-	Wszystko będzie dobrze, dzieciaku - pocieszyła Art
swoje maleństwo. - Będzie dobrze jak w wiosenny poranek.
Nie może być inaczej.
Tego wieczora na pokładzie wachtę trzymał Uczciwy.
Świat od zawsze wydawał mu się dziwnym i niepokojącym miejscem. Gdy zyskał pewność, że Art zrozumiała, co się z nią dzieje, czuł się lepiej. Uczciwy także to rozumiał. Jak zawsze. Wiedział to instynktownie, tak jak wszystkie inne rzeczy. Po prostu. I miał na tyle rozsądku, by nikomu o tym nie powiedzieć.
Wokół masztu latały na wyścigi Pluskietka i Maudy.
Bankietowy przygotowywał w kambuzie bankiet: warzyw-no-mięsną zupę, naleśniki i smażone banany, rybę w cytrynowej marynacie, sól i orzechy, aromatyczne, nasączone rumem i udekorowane cukrem pudrem ciasto.

 -	Dobrze będzie wiedzieć, synu, gdzie jesteś - powiedział wtedy do Uczciwego.
 -	Naprawdę? - spytał Uczciwy. - A będziesz wiedział?
 -	Tak. Gdzieś się znowu spotkamy. A tymczasem zajmij się ptakiem. Maudy ma taki talent do mówienia, o jaki go nawet nie podejrzewasz.
Z któregoś ze stojących opodal żaglowców - zdaje się, że z „Zabijaki" - dolatywały urywki „Klejnotu wolnej Anglii", śpiewane do wtóru skrzypiec i czegoś, co przypominało piski wrogo nastawionej do świata świni.
Konkurencyjną melodię wygrywały orkiestry na dwóch innych statkach, unisono wykonujące „Anglio, do boju".
Wszędzie, na wszystkich działach i armatach, na każdym z żaglowców, widniały wypisane kredą słowa „Zwycięstwo albo śmierć".
Tak, nastroje były rzeczywiście bojowe. Żeglarze wiedzieli, że jeśli nie powstrzymają Francuzów, dokonają oni inwazji i „zniszczą przyszłość Anglii", jak obiecał francuski monarcha. Bitwa z pewnością będzie ciężka. Ale zwyciężą i zmienią losy całego świata.
„Anglio, do boju Wśród fal przyboju! W szczęku oręża Walcz i zwyciężaj! Wrogów swych bij, Jak diament lśnij! Samotna skała, Już dźwięczą działa! Królowo mórz, Do boju rusz!"
* * *
Francuska flota popłynęła na wschód przez cieśninę i stanęła tam, zajęta własnymi sprawami.
Kilka mil dalej, na otwartych wodach Atlantyku, cztery angielskie okręty wsparcia, niewielkie fregaty o piętnastu działach, natknęły się na pięć żaglowców Franko-Szpanii.

Gdy fioletowy zmierzch zmienił się w wieczorną czerń, nad morzem wykwitły dwa rzędy czerwonych gwiazd.
Ryknęło dwadzieścia osiem francuskich dział. Odpowiedziało dwadzieścia sześć angielskich armat.
Woda wzbijała się do góry przypominającymi kły fontannami. Smugi ognia i dymu zamieniały się nad falami w obłoki pary. Wśród nich strzelały płomienie (Tak wyglądały wszystkie międzypaństwowe bitwy morskie. Dwa szeregi okrętów ustawiały się bokami do siebie i strzelały salwami z pełnej burty.). Kilka żaglowców utraciło już maszty. Dwa statki (jeden angielski i jeden franko-szpański) doznały poważnych uszkodzeń.
I wtedy, z południowego-zachodu, zza zasłony nocy i dymu wynurzył się ciemny kształt.
Nowo przybyły okręt bez chwili wahania wpłynął pomiędzy dwie walczące strony, nie zwracając uwagi na fruwające wokół armatnie kule, jakby nie toczyła się bitwa.
Każdy inny intruz, który poważyłby się na coś podobnego, zostałby w mgnieniu oka zaatakowany przez walczących.
Okazało się jednak, że kapitanowie bezbłędnie i natychmiast rozpoznali ten niski, czarny żaglowiec, za którym niczym pajęczyna ciągnęły się sieci.
Francuzi: „Muselez vos canons! Tenez-les!
Hiszpanie: „Amordazad vuestros canones!"
(„Działa na smycz! Trzymać je mocno!"
(„Zadławcie swoje armaty!")
- Wstrzymać ten sakramencki ogień! - padła wśród huku anglojęzyczna komenda.
Jeszcze tylko ze stojącego na samym końcu francuskiego statku padały strzały. Kule wzbiły się pod niebo, spadły, zniknęły. Wreszcie umilkły i jego działa.
I... zupełnie nic się nie stało.
Czarny okręt płynął pomiędzy przeciwnikami. Bez jednego dźwięku. Bez jednego światła.
W niezręcznym milczeniu załogi pozwoliły mu przepłynąć prosto do Cieśniny Dżibraltarskiej.
Podobnie postąpiły okręty francuskiej floty znajdujące się nieco dalej. A kiedy czarny okręt zatrzymał się, by przekazać jednemu ze statków trzech Francuzów, żeglarzy uwolnionych

z pirackiej niewoli, Francuzi poczuli się niezwykle zadowoleni. Teraz liczyła się przecież każda para rąk. Poza tym nikt nie chciał zadzierać z „Wdową".
Gdy zniknęła w szarawej dali, na Atlantyku znów wydano rozkazy kanonierom.
I znów czerwone gwiazdy rozświetliły noc. Przelatywały w obie strony. Poważnie uszkodzone statki - angielski i francuski - poszły na dno.
* * *
 -	Admirale!
 -	Tak, panie Billowes?
 -	Jest tu coś... to znaczy jakiś statek. Płynie bez świateł i bez flagi. Jest cały czarny.
Hamlet Ellensun uniósł brwi.
Dopiero co „Edgar, Czy To Ty, Och!" i „Błee" doniosły mu, że Francuzi sformowali linię około trzech i pół mili od angielskich pozycji i czekają, w pełnej gotowości do ranka.
-	Nie chcą żadnych nocnych potyczek - stwierdził nieco
wcześniej Hamlet. - Myślę, że Egipt nauczył ich przynajmniej
tego. Niemniej jednak podwójcie straże. Zaczekamy do jasnego
świtu, panowie.
Kiedy Armstrong Billowes wszedł do kabiny ze swoją wiadomością, w całym pomieszczeniu zapadła gęsta, pełna wyczekiwania i napięcia cisza.
Pierwszy odezwał się Healthy.
-	Opis pasuje do legendarnej „Wdowy". Czy to możliwe,
by ona naprawdę istniała?
Hamlet wyszedł na pokład. Stanął przy latarni i przyjrzał się niespodziewanemu gościowi przez lunetę. Wesołe śpiewy, które bezustannie rozlegały się dokoła, przycichły.
Owszem, żaglowiec wyglądał jak ten z opowieści, które słyszał dawno temu. Jeszcze w Londynie otrzymał surowe instrukcje, by nie zatrzymywać go, nie przepytywać i nie atakować.
Admirał bacznie przyglądał się pokładowi czarnego żaglowca. Miał nadzieję ujrzeć wdowę - Mary Szatanson. Zobaczył jednak tylko kilka niewyraźnych postaci.

Jedna z nich odezwała się bezbarwnym głosem.
-	Mamy u siebie dwóch Anglików. I kilku Marokaiń-
czyków.
To w jej stylu. Jeśli uda się jej uwolnić porwanych przez piratów marynarzy, odwozi ich do domu - przypomniał sobie Ellensun.
 -	Ten statek - powiedział niepewnie Thom Healthy za jego plecami - wygląda zupełnie jak...
 -	Widmo - dokończył Billowes.
 -	To nie jest widmo. Wszyscy na jego pokładzie są najzupełniej żywi - stwierdził raźno Hamlet. - Powiedzcie im, że przyjmiemy tych ludzi. I zróbcie to z najwyższym szacunkiem, panie Billowes.
Billowes wykonał polecenie z najwyższym szacunkiem.
Na wszystkich pokładach zebrały się tłumy marynarzy, niepewnie i lękliwie przyglądających się złowieszczemu czarnemu okrętowi.
Wtedy z pokładu „Wdowy" spuszczono niewielką szalupę z dwoma mężczyznami. Jeden z nich wyglądał jak kapitan Marynarki Wojennej. Rozległy się wiwaty.
W łodzi znajdowało się też wielkie pudło, zapewne żeglarski kufer. I jakaś dziwnie wyglądająca rzecz. Ciało?
Feliks Feniks siedział pomiędzy czarnoskórymi i blado-skórymi wioślarzami i przyglądał się skrzyni i jej mosiężnej tabliczce. W jego kieszeni spoczywała kartka z literami. Żadna z tych rzeczy nie obchodziła go.
Nicholas Nunn poklepał go po ramieniu.
-	Jesteśmy już prawie na miejscu, stary druhu. Na Niebieski
Kinol Neptuna, wiem, że jesteś zmęczony i przygnębiony. Ale
teraz będzie już tylko lepiej. Tak dobrze, że nie jestem pewny,
czy na to zasługuję.
Dotarli pod pozłacaną burtę „Zwycięskiego". Weszli po drabince. W ślad za nimi wciągnięto na linach skrzynię i dziwną rzecz. Nick stanął i zasalutował. Poczuł ulgę. Wrócił do domu.
Szalupa zawróciła w całkowitej ciszy i pomknęła z powrotem do czarnego żaglowca. Zniknęła.
Legendarny okręt pochylił żagle i złapał w nie powiew wiatru, którego nie czuli marynarze na żadnym innym statku.

Popłynął po skrzącym się odbitymi światłami latarni morzu, w ciemność, ku wybrzeżu Marokaino.
Hamlet Ellensun zrobił krok naprzód, by przyjrzeć się obu mężczyznom i dziwnemu przedmiotowi.
 -	Panie Feniks, czy to pan? - spytał w najwyższym zdumieniu.
 -	To ja.
 -	Musi mieć pan do opowiedzenia ciekawą historię. Chodźcie, napijmy się. Jutro czeka nas ciężki dzień.
 -	A zatem Zielona Księga jest zmyśleniem - stwierdził admirał godzinę później. Siedzieli w jego kabinie z Feliksem i Thomem Healthym. - Igraszką. Ale ten szereg liter na kartce, którą dała panu pani Mary...
 -	Proszę ją wziąć - powiedział Feliks i położył świstek papieru na stole. Obok stała skrzynia. Była zupełnie pusta, mimo że Mary utrzymywała, iż kryje się w niej skarb.
 -	Przyjmę go na przechowanie, sir - zgodził się Hamlet. - Po bitwie, zakładając, że obaj będziemy cali i zdrowi, przyjrzymy się tym literom i skrzyni.
 -	Wiecie co - wtrącił Thom. - Cała ta historia... Po prostu mnie zatkało.
Admirał roześmiał się.
-	Thom, ciebie ciągle z jakiegoś powodu zatyka - oficer
zwrócił się na powrót do Feliksa. - Przykro mi z powodu tego,
co zaszło pomiędzy panem i pańską żoną... Chyba się nie
mylę? Rozeszliście się?
Feliks rzucił mu dziwnie szybkie spojrzenie.
 -	Rozeszliśmy się? Owszem, na stałe. Art nie żyje.
 -	Och, na Błękitne Niebiosa... ale z pewnością... z pewnością. ..
 -	Jej statek zatonął. Poszli na dno. Co do jednego.
 -	Ma pan co do tego pewność?
 -	Tak.
 -	Pytam, gdyż słyszałem, że Art jest tutaj. Przy Traf Falgarze. Tylko kto mi to powiedział?
Thom pobladł. Feliks ledwie zwrócił uwagę na te słowa. Nie miał żadnych wątpliwości, że utracił żonę na zawsze.

Wizja, której doznał podczas burzy, wydawała mu się wystarczającym dowodem. Ponadto, mimo młodego wieku wiele osób już utracił. Wyglądało na to, że jest to nieodłączna część jego losu, że zawsze już tak będzie. Że za każdym razem, gdy poczuje z kimś więź, wkrótce go utraci. Albo ten ktoś utraci jego.
 -	Thom, czy mógłbyś pójść i sprawdzić nazwy wszystkich jednostek, które przyszły nam z pomocą? Okrętów, żaglowców i tak dalej.
 -	Tak jest, admirale - oficer wyszedł; na jego okrągłej twarzy odmalowało się zadowolenie. Nie czuł się dobrze w obecności cierpiącego Feliksa.
 -	Jeśli „Nieproszony" jest częścią naszej floty, a przecież mogło się tak zdarzyć, to Thom się o tym dowie.
-	Dziękuję - odpowiedział Feliks uprzejmie.
Młodzieniec nie liczył na nic i nie rozchmurzył się ani
trochę. Rzeczywiście, nie pomylił się. Minęło dziesięć minut i Healthy powrócił z listą zawierającą nazwy wszystkich angielskich okrętów - tych dużych i tych zupełnie małych: „Tytan" i „Dorwiemy Was", „Wywrócić Ich Do Góry Dnem", „Tygrys", „Szok" i „WIEJK", „Szybki", „Staruch", „Nieustraszony", „Łotrzyk" i tak dalej, i dalej...
„O, Choroba!", „Och, To Chyba Osa", „Chrobry", „Rozmigotany Promień", „Lilly Apsik"...
-	Biedaczysko. Spójrz, Ham, zasnął. To wszystko musiało
go kompletnie wyczerpać. Nieszczęśnik. A „Nieproszonego
Nieznajomego" na liście nie ma. Sprawdziłem to, zanim tu
przyszedłem. Tego rodzaju plotki zawsze pojawiają się przed
dużymi bitwami. Art Blastside - Piratika - jest słynną osobą
i wszyscy kapitanowie i marynarze marzą o tym, by walczyć
z nią ramię w ramię.
Hamlet Ellensun podniósł się z miejsca. Wstał i spojrzał na Feliksa.
 -	Niech ktoś znajdzie mu jakąś kwaterę. Rankiem chcę go poprosić o przysługę.
 -	Jaką, Ham?
 -	Feliks Feniks jest jednym z największych artystów Anglii. Lepszego niż on nie moglibyśmy sobie wymarzyć. Chciałbym,

żeby wspiął się na maszt i rysował dla nas szkice sytuacyjne i bitwę.
Thom spojrzał z powątpiewaniem. Czy Feliks będzie to w stanie zrobić? W trakcie bitwy?
Jasnowłosy młodzieniec przebudził się z drzemki.
-	Zrobię to - powiedział cicho. - Dlaczego nie? Nieraz
widziałem, jak marynarze wspinają się na maszty - I nie boję
się, że spadnę. Jest mi wszystko jedno.
Teraz już nic się nie liczy - dodał w duchu.
-	Zapowiada się zatem przyjemny spacerek na górę, co?
-	rzucił Thom, siląc się na wesołość.
-	Po  naszym  zwycięstwie,  panie  F.  - podjął  Hamlet
-	będzie pan mógł namalować obraz przedstawiający naj
ważniejszą od dwóch stuleci wiktorię Anglików. Zobaczy
pan ją na własne oczy. Pańskie nazwisko zyska nieśmie
rtelność.
Przecież to nie jest moje prawdziwe nazwisko - pomyślał Feliks. - Nazywam się tak jak mój ojciec, Makepeace.
Hamlet Ellensun mówił jednak poważnie i uśmiechnął się do artysty z wdzięcznością. Thom Healthy z kolei wydawał się dumny ze wszystkich i wszystkiego. Rozeszli się. Jeszcze długi czas potem Feliks, leżąc pod pokładem, słyszał kroki na górze; dolatywały go odgłosy dział, lekko przetaczanych w przód i tył. Ich plujące ogniem paszcze zostały już uniesione ku górze, by zwiększyć zasięg; deski wszystkich trzech pokładów skrzypiały, pomrukiwały.
„Raz, dwa, trzy, Mary Szatan patrzy. Cztery, pięć, sześć Chce nas wszystkich zjeść. Siedem, osiem, dziewięć wsadzi w smołę, w dziegieć. Wszystkich nas dopadnie i pomrzemy na dnie."
Glad Cuthbert, oparty o reling „Lilly Apsik", wpatrywał się w kotwicowisko, podziwiając wielkie, piękne okręty wojenne. Znów wydało mu się, że widzi coś dziwnego. Widmowy

żaglowiec Mary Szatan, przemykający w mroku pomiędzy innymi jednostkami. Jednak nie miał pewności.
Nikt inny na statku nie zauważył „Wdowy".
Po zjedzeniu znakomitej, przygotowanej przez Jacka kolacji większość członków załogi „Lilly" udała się na spoczynek - zasnęły nawet obie papugi, tuląc się do siebie wysoko na maszcie.
Czy Art spała?
Cuthbert szczerze w to wątpił.
Postanowił nikomu nie mówić o statku wdowy, a już na pewno nie kapitanowi. Miał wrażenie, że gdyby to zrobił, zapoczątkowałby serię bardzo nieprzyjemnych wydarzeń.
W jego kieszeni spoczywał liścik.
„Droga Gladys, mam nadzieję, że ten list do ciebie dotrze. Jeśli ja nie wrócę, ale ktoś ci go przekaże. Przyjmij go jako wyraz mojej miłości. I nie bój się, mój duch wciąż będzie uciekał przed patelniami, którymi tak lubisz we mnie ciskać. Szukaj mnie w kącie przy drzwiach. Jak zawsze, Gladys".
2. Traf Falgar
Świt wstał zabójczo jasny.
Statki kąpały się w świetle. Jakże pięknie wyglądały!
A okręty francuskiej floty - rozstawione na morzu w ciągnącą się w nieskończoność linię - wyglądały szczególnie urokliwie.
Ich bandery, ich barwy...
- Zupełnie jak ukwiecony ogród.
Złote i białe lilie na niebieskim tle, błękity na srebrze, srebro na fiolecie. A także bursztynowe barwy i szkarłaty żaglowców franko-szpańskich, ich karmazynowe proporce bitewne. Na flagowym okręcie Francuzów jaskrawy płomień - cynobrowozłoty sztandar królewski.
Anglicy ze swoimi republikańskimi wielokolorowymi flagami wypadali przy tej feerii barw niezwykle blado.
Po chwili tęczowe flagi powędrowały na maszty wielkich angielskich trójpokładowcow. Wiadomość o ich pojawieniu się

mknęła po niebie, z żaglowca na żaglowiec; z każdego pokładu wzbił się pod niebo gromki wiwat, brzmiący jak lwi ryk.
Flagi głosiły - Anglia wie, że każdy jej marynarz jest bohaterem.
Promienie słońca zagrały na lufach dział.
Francuzi śpiewali swoje tradycyjne pieśni bojowe.
Anglicy - „Moja Anglio, mój klejnocie!".
Śpiewali wszyscy, także na mniejszych jednostkach - na dwunastodziałowym „Błee", na dziesięciodziałowej „Fuksji", na siedemnastodziałowym „No To Chodźcie!". Nawet na „Lilly". Peter, Shemps i Grub, Wonsacz, Larry i Mosie, Oskar Bagge, Stott Dabbet i Nib Several - oni także dołączyli się, w nadziei, że ich serca nabiorą odpowiedniego do słów pieśni ducha.
„Moja Anglio, mój klejnocie! Wolny kraju nad krajami! Ludu twego nikt przenigdy Nie zniewoli już pętami".
Zabrzmiały werble. Wzywały marynarzy na stanowiska bojowe.
Wyspa Traf Falgar znalazła się tuż za angielską flotą, która ruszyła właśnie w kierunku Francuzów. Statki Ellensuna nie poruszały się w szyku przypominającym poziomą kreskę.
Republikańskie okręty płynęły dwiema prostopadłymi do linii wroga kolumnami. Szybko nabrały poranną bryzę w żagle i niemal uwodzicielsko sunęły ku francuskiej barierze.
Rozkazy admirała były równie jasne, jak przekazywane flagami wiadomości.
Przetniemy ich linię - napisał Hamlet Ellensun. - Nie staniemy na morzu w szeregu i nie wdamy się w wymianę salw. Nasze floty to nie dwóch eks-lordów pojedynkujących się w parku. Całość poprowadzi „Zwycięzca", to nasz zaszczyt i obowiązek. Przebijemy się przez sam środek francuskich szyków. Za nami, tak blisko jak to tylko możliwe, popłyną pozostałe jednostki. Zarzucimy ogniem wszystkie ich żaglowce

od centrum ku południu. Druga nasza kolumna, na czele której stanie „Pegaz", przełamie pozycję nieprzyjaciela na północy, w miejscu, gdzie prawdopodobnie stoi ich siedemdziesięcio-działowiec „La Gueux Fou", i postąpi podobnie jak my. Te francuskie jednostki, które spróbują wymknąć się na zachód, w kierunku Atlantyku lub na wschód, na Morze Śródziemne, padną ofiarą naszych mniejszych statków. Jeśli któryś z kapitanów przestanie widzieć flagi sygnałowe, lub nie będzie pewny, co robić, niech podpłynie do najbliższego Francuza i pokaże mu, jak grają angielskie działa. To nigdy nie zawadzi.
Wiatr okazał się na tyle psotny, że płynące na czele kolumn angielskie okręty dopiero po godzinie znalazły się w zasięgu nieprzyjacielskich dział.
„Pegaz", trójpokładowiec nieco lżejszej konstrukcji, pierwszy znalazł się na celowniku Francuzów. „Gueux Fou" („Szalony włóczęga") natychmiast otworzył ogień.
Niezrażony ostrzałem „Pegaz" niczym sztylet wbił się pomiędzy „Włóczęgę" i sąsiadującego z nim hiszpańskiego „Monarca" („Monarchę"). Wypalił od razu z obu burt, armaty splunęły ogniem w dwie strony. Trzy czwarte mili dalej na południe „Zwycięzca" zbliżał się do francuskiego flagowego „Chevaliera" („Rycerza"). Francuzi wystrzelili, ale „Zwycięzca" zręcznie wślizgnął się pomiędzy „Rycerza" i „Redoute" („Redutę"). Anglicy rozpoczęli potężną kanonadę, z wszystkich swoich trzydziestu dział naraz. Pierwsza salwa przeorała „Redoute" od rufy po dziób, wywołując na jej pokładzie wielki zamęt i poważne uszkodzenia. „Rycerz" okazał się jednak trudniejszym celem i oberwał słabiej.
Za „Zwycięzcą" nadciągał już przysadzisty „Tytan", za nim „Dorwiemy Was", „Nieustraszony", „Łotrzyk" i „Wywrócić Ich Do Góry Dnem".
Za „Pegazem" płynął „Mężny", „Stało Się", „Pierwszorzędny", „Nie Brać Jeńców" i „Rozmigotany Promień".
Nad morzem wiły się gęste kłęby dymu. Błękitne niebo zostało splamione szarością. Białe i pomarańczowe języki ognia, ryk dział i świst przelatujących kul. Krzyki, wrzaski, szczęk  i  grzechot  pistoletów   i   muszkietów,   wszystko  to

wypełniło powietrze. Gdzieś trzasnął złamany niczym zapałka maszt i runął z pluskiem do wody. We wciąż gęstniejących chmurach pary i dymów nie sposób było zobaczyć, który z walczących okrętów został trafiony.
Płótno...
Feliks miał nadzieję, że będzie potrafił patrzeć na bitwę jak na modelkę.
Niemal bez trudu wspiął się po linach na maszt; ku jego zaskoczeniu nagrodziły go za ten wyczyn radosne okrzyki stojących daleko w dole marynarzy „Zwycięzcy". Billowes, który wszedł na górę zaraz za nim, przypiął go do drzewca skórzanymi pasami.
 -	Teraz będzie pan bezpieczny, sir.
 -	No chyba że - dodał wesoło Leggins, który dotarł na maszt z przyborami malarskimi Feliksa - odstrzelą nam cały maszt. Ale proszę się nie martwić, w razie czego ktoś pana złapie.
Billowes skrzywił się, ale Feliks odpowiedział rezolutnym uśmiechem.
-	Proszę się mną nie kłopotać i łapać tylko rysunki.
Nie zależało mu na życiu. Nie przejmował się nawet tym, że znalazł się w samym środku bitwy. Wszystko było mu obojętne.
Chociaż nie do końca. Przez jakiś czas udawał, że jest... jakby to ująć... ponad wszystko. Ale potem, gdy obserwował „Zwycięzcę" zbliżającego się do powiewających kolorowymi banderami wrogich okrętów, dotarło do niego, że na francuskich okrętach są tacy sami ludzie, jak na angielskich.
Pierwsze grzmoty armat zakołysały statkiem i zatrzęsły platformą, na której siedział Feliks.
Młodzieniec rozejrzał się na wszystkie strony. Po chwili zaczął szkicować plan rozstawienia nacierającej floty angielskiej i czekającej bez ruchu floty francuskiej.
Jakie to dziwne, że znalazłem się w samym sercu bitwy - przemknęło mu przez myśl, gdy huk dział zdawał się dolatywać zewsząd, a dym wzbił się ku górze i cały świat zatrząsł się w posadach. Ja, Feliks Makepeace, tak pokojowo usposobiona istota.

Ogarnęła go panika. Nie chciał być częścią tego, co rozgrywało się dokoła. Rysował dokładnie i szczegółowo. Wylatujące z kłębów dymu deski, kuliste pociski, mężczyzn, chłopców i kobiety. Spadające żagle. Pędzącego dokądś żeglarza („Nie martw się, złapiemy cię"). Trzęsący się maszt. Dlaczego on się trzęsie? Czyżby „Zwycięzca" został trafiony? Dochodzące z dołu dźwięki pełne były gniewu i determinacji, krzyki rannych brzmiały tak samo na angielskich i francuskich okrętach.
Znów wybuch! Wielki, czerwony fajerwerk otoczony falbanką dymu - Feliks spróbował uchwycić go na papierze. Szybko, póki jeszcze trwa (Co to było? Może proch strzelniczy? Pięć okrętów dalej, z prawej burty.).
Poczuł, jak okręt gwałtownie zakręca. Reje i żagle zaprotestowały skrzypieniem, jak zwykły to czynić przy każdym tego typu manewrze. Protest oczywiście na nic się nie zdał. Po co zresztą protestować? Tak rzadko odnosi to skutek...
Z wyjątkiem może... tamtego dnia przy Drzewie Wisielców. Wtedy gdy Art stanęła na szubienicy. Wtedy protest sprawił prawdziwy cud...
Dwie łzy plasnęły na papier. Płaksa. Nie becz, bo zepsujesz szkice, a przecież wszyscy na nie czekają.
Czy Art spodobałaby się ta bitwa? Nie. Tu giną ludzie. Tu nie można tego uniknąć. A tego przecież Art nie lubiła.
- Nasi zawracają! Zakręcają za linią francuskiej floty. Trzech - sześciu - ośmiu parlewusów znalazło się w okrążeniu! Bum! Bum!
To wołał Mosie z bocianiego gniazda „Lilly".
Przy sterze stał Plinke.
Art zajęła stanowisko na pokładzie rufowym. Przy niej Uczciwy (Obie papugi złapali i zamknęli w kabinie. Próbowali także schwytać kurę Waltera, ale ta nie chciała zostawić wielkiego jaja samego i nie pozwoliła ludziom dmuchać sobie w kaszę.).
De Weevil, którego ramię leczyło się bardzo powoli, próbował ćwiczyć strzelanie lewą ręką.

Poniżej, przy działach, uwijali się Shemps, Stott, Lany, Nib i Cuthbert, a także Tazbo jako ich asystent (Uszy obwiązali pirackimi chustami.). Pięciu kanonierów do obsługi szesnastu dział. Grub, któremu wciąż goiła się noga, będzie musiał wyjść na pokład i walczyć muszkietem i pistoletami.
Aktorzy, o dziwo, przestali biadolić. Ubrali się w swoje najlepsze pirackie stroje, całe upstrzone haftami i złoceniami, z obowiązkowymi kolczykami i kordelasami. Ich buty wypastowane były tak, że można się w nich było przeglądać. Art założyła na siebie płaszcz z brązowego jedwabiu, z materiałem harmonizowały guziki z masy perłowej. Włosy przewiązała opaską z tygrysiej skóry.
Anglia wie, że każdy jej marynarz...
W tej chwili wszystko przesłaniał dym. „Lilly" na razie nie brała udziału w walce. Czekała tu, gdyż otrzymała konkretne rozkazy. Wraz z nią czekały „Buu!" i „Fuksja". Ten ostatni żaglowiec ozdobiony był rzeźbą dziobową, przedstawiającą, według niektórych, bardzo ładną młodą dziewczynę w białej sukience i wieńcu uwitym z fuksji. Nieco dalej stał niewielki okręt Marynarki Wojennej, „Och, To Chyba Osa?". Sto pięćdziesiąt stóp dalej wznosiło się cielsko niszczyciela „WIEJK" (co było skrótem od „Wiedziałem, Żeby Nie Jeść Tej Kiełbasy" - jeszcze jeden z dziwacznie ochrzczonych żaglowców, które mimo niebudzącej respektu nazwy, były bardzo groźne). „WIEJK" płynął jako część kolumny szturmowej Hamleta Ellensuna. Za nim toczył się na falach trójpokładowiec „A Niech To Diabli!" („Pegaz" i „Niepokonany" już od jakiegoś czasu zmagały się z przeciwnikiem.)
Nagle coś rozdarło zasłonę dymu. Blask w kolorze magenty.
Walt jęknął lękliwie.
- Panie Wonsacz! Proszę dać sygnał kanonierom! - krzyknęła Art.
Zbliżał się ku nim okręt. Widać było tylko fragmenty jego żagli i migotanie strzelających dział. Francuski kapitan, zgodnie z przewidywaniami admirała, starał się przedostać na Morze Śródziemne.
„WIEJK" i „A Niech To Diabli" zdążyły już zniknąć z ich pola widzenia.

Chwilę potem wrogi okręt ukazał im się w całej okazałości.
Był to okręt hiszpański, w bardzo mizernym zresztą stanie. Ucieczka z pola bitwy była dla jego załogi jedyną szansą. Z trzech masztów żaglowca dwa były złamane. Splątane żaglowym płótnem i linami, czerwieniły się od flag. Burty miał osmalone płomieniami, na górnym pokładzie nie było nikogo. Zbliżając się, Hiszpanie wystrzelili.
Armatnie pociski ominęły dziób „Lilly" i uderzyły w stojącego w pobliżu „Buu!".
Anglicy odpowiedzieli ogniem; wyglądało na to, że hiszpański kapitan nie zechce poddać się bez walki.
Na burcie widniała nazwa żaglowca - „Adios" („Do Zobaczenia").
Art wykrzyknęła komendę. Powtórzył ją Wonsacz.
-	Ognia!!!
Pięć dział na prawej burcie wymierzyło Hiszpanom solidny cios. „Lilly", niesiona odrzutem, podskoczyła.
(Art zauważyła, że „Buu!" został poważnie trafiony. Woda wdzierała się do jego kadłuba. Żaglowiec tracił równowagę, niebezpiecznie przechylając się na burtę.).
Pozbawiony większości masztów „Adios" zakręcił niezdarnie i zakaszlał piętnastoma działami.
-	Zwrot, panie Plinke!
„Lilly" obróciła się gwałtownie.
A mimo to trzy gorejące czarne przedmioty wypełnione żarem i ogniem rozdarły żagle i uderzyły w relingi. Deszcz drewna i metalu smagnął pokład „Lilly".
Art spojrzała w bok. Dirk zawirował w miejscu i upadł. Peter w niedowierzaniu przyglądał się krwi, która splamiła jego koszulę.
Bankietowy Jack wychylił się przez otwór na działa i wypalił z muszkietu w pozornie pusty pokład hiszpańskiego okrętu.
Odpowiedziały mu krzyki.
Bankietowy odwrócił się i ponuro wyszczerzył zęby do Art.
-	Przepraszam, pani kapitan. Właśnie złamałem twój
kodeks.

Art nie odpowiedziała nic. Po prostu skinęła głową. To wszystko.
Sekundę później „Adios" wypalił po raz kolejny. „Lilly" zachwiała się na falach.
-	Ogień ciągły! - krzyknęła Art.
Kanonierzy zaczęli strzelać salwami raz po raz. Tazbo jak nakręcony biegał od beczki z prochem do dział.
„Buu!" szedł na dno. „Fuksja" ruszyła na pomoc jego marynarzom, wymachującym rozpaczliwie ramionami w wodzie. Dziewczyna w ślicznej sukience, rzeźba dziobowa, wyglądała w takiej scenerii zupełnie nie na miejscu.
Chwilę potem - niczym za sprawą magicznej  sztuczki
-	z dymu wychynęła idąca na pełnych żaglach angielska
fregata „No To Chodźcie!". Wyprzedzał ją ryk jej dział.
Trzeci maszt „Adios" - „Do zobaczenia" eksplodował. Dwa gniazda dział dosłownie stopiły się...
Straszliwy jęk- czy to ludzie, czy może lamentował statek?
-	przeszył płonące powietrze. Dziób „Adios" zanurzył się
gwałtownie i biały wybuch - przypominający gęsto padający śnieg
-	rozdarł jego burtę. Kolejne działo wyleciało w powietrze...
Marynarze na pokładzie „Lilly" zatańczyli, wyjąc i śmiejąc się, radując straszną radością. Skakał nawet Peter w swojej zakrwawionej koszuli. Przestali być sobą. Nie poznawali samych siebie.
 -	Idą na dno!
 -	I dobrze im tak! Krzyżyk na drogę!
 -	Niech ich rekiny pożrą!
Art spojrzała na Wonsacza, który porzucił działa i pochylił się nad Dirkiem. Z ust leżącego wyrwało się słabo:
-	To nic takiego, kochany. Naprawdę nic, tylko złamana
noga.
Art zwróciła się do Uczciwego.
 -	Nie wystrzelił pan ani razu, prawda, Uczciwy?
 -	Przepraszam, kapitanie.
 -	I dzięki Bogu, panie U., dzięki Bogu.
Pan Witty, pomocnik żaglomistrza, stał w tylnej części pokładu „Zwycięzcy", tuż pod żaglem, któremu właśnie się

przyglądał. Płótno było w kilku miejscach rozdarte, ale poważniejszych uszkodzeń nie zauważył. Pistolet trzymał w pogotowiu. Broń była ciepła od wcześniejszych wystrzałów.
„Zwycięzca" przeciął linię parlewusów i pokonał kilka okrętów przeciwnika, choć flagowy „Rycerz" zdążył się przed nim skryć pod osłoną mgły. Płynął ze sporą prędkością na południe, wiatr wiał z północnego-zachodu. Po chwili znów znalazł się pomiędzy innymi żaglowcami. Cały manewr nie trwał dłużej niż kilka minut.
Witty zauważył po prawej burcie „Tytana", który grzmocił potężnie francuski okręt „Gare! Cest Moi!" („Uważaj, To Ja!"). Ich walkę ledwie było widać w smugach szarożółtawego dymu. Z lewej strony mieli uszkodzony okręt wroga „Pardonez Ma Force". Nie miał już ani jednego masztu. Załoga poddała się. I to mimo nazwy, która oznaczała „Wybacz, Że Taki Jestem Silny". Jak dotąd poddało się już około pięciu lub sześciu franko-szpańskich jednostek. Pozostałe, poważnie uszkodzone i nie będące w stanie prowadzić dalszej walki, próbowały przedostać się na otwarte wody Atlantyku. Biły w nie teraz ze swych dział mniejsze żaglowce, takie jak „Edgar, Czy To Ty? Och", „Błee, Przepraszam" i „Na Kogo Się Gapisz?". Z zachodu, gdzie walczyły, dobiegał wyraźny łoskot dział.
Na północy płynął „O, Choroba!". Jego także zauważył pan Witty.
Zgrabny okręt, choć wcale nie największy, zmagał się mężnie z francuskim liniowcem „Vous En Bas" („Zatopimy Was"). Wydawało się, odwrotnie niż sugerowała nazwa, że to Francuzi pójdą na dno.
Witty i dziesięciu innych ludzi przyglądali się przez chwilę zmaganiom okrętów, po czym zwrócili się przeciwko wspinającym się na ich pokład, uzbrojonym w noże, przeciwnikom. Po krótkim starciu intruzi spadli do morza.
I wtedy ukazała się ich oczom, strojna w czerwone flagi, „Santa Asta".
Bum! Trach! - odezwały się działa.
Choroba! Diabli wzięli kolejny żagiel!

Na zadymionym, wstrząsanym wybuchami dolnym pokładzie „Lilly" Oskar Bagge wyciągnął trzycalową drzazgę, która wbiła się Peterowi w ramię. Rana nie była poważna, ale Peter i tak zaskoczył chirurga swoim dzielnym zachowaniem podczas zabiegu. Wonsacz z kolei nie był tak mężny. Pochylał się nad Dirkiem i głośno lamentował.
-	Gorszy jesteś niż pacjenci, panie Wonsacz. Proszę odejść.
Wonsacz zaczerwienił się pod wąsem i stanął tak, jakby
chciał obronić Dirka przed nacierającym wrogiem, a nie przed Oskarem i jego stolarskimi narzędziami.
-	Ja mówię poważnie, pogarszasz tylko sprawę - powtórzył
chirurg.
Wonsacz odszedł.
Złamanie nogi Dirka okazało się bardzo poważne. Ale Oskar wpadł na pewien pomysł. Ze wszystkich żeglarzy, którzy doznali złamań podczas katastrofy na skałach, najszybciej wyleczył się Forkasztel. Chirurg zabrał mu więc dziwną skamielinę - kość, która dawniej należała do Gnojka, a For-kasztelowi służyła za łupki.
 -	Trzymaj się, panie Dirk. Teraz zaboli.
 -	Do dzieła, wariacie - szepnął poszarzały na twarzy Dirk. - Przecież wszystko w życiu boli. Tylko nie połam mi paznokci u nóg.
* * *
„Adios" został pojmany - padł łupem „No To Chodźcie".
Spętany linami, przytrzymany hakami, hiszpański okręt został odholowany w dal. W tej samej chwili przelotna wyrwa w chmurze dymu ukazała na zachodnim horyzoncie zniszczony angielski żaglowiec - pięćdziesięciodziałowego „Tytana". Statek nie miał już ani jednego masztu, w kilku miejscach szalały na nim pożary. Dryfował bezwładnie. Zniknął w nadciągającej z południa mgle.
„Vous En Bas" („Zatopimy Was") także w końcu się poddał. Załoga „O, Choroby!" oznaczyła go specjalnymi znakami, mówiącymi o odniesionym przez nich zwycięstwie i zwróciła się, by stawić czoło statkowi „Guerrier" („Wojów-

nik"). „Wojownik" sam parł do starcia. Był to duży okręt, świetnie przygotowany do walki. Jego kapitan wyraźnie cieszył się, mogąc zwrócić się przeciwko grupie jednostek, które przerwały pozycje Francuzów w ślad za „Zwycięzcą", „Pegazem" i innymi. Anglicy sprowokowali „Wojownika", blokując drogę odwrotu franko-szpańskim uciekinierom.
„O, Choroba!" odpowiedziała ogniem. W jej załodze było kilku wybitnych kanonierów i dobrze wyszkolonych strzelców usadowionych na masztach i pokładzie.
Dym coraz bardziej ograniczał widoczność.
Trudno było celować, w hałasie nie dało się słyszeć nawet wycia żółtego psa, który dla bezpieczeństwa został zamknięty w kajucie pierwszego oficera.
Gnojek nigdy nie był wielbicielem walk. Jego skowyt oznaczał więc zazwyczaj prośbę o jej zakończenie lub wyrażał niesmak. Oczywiście, wszystko to dzięki instynktowi. Poza tym i tak lubił się chować.
W tym jednak konkretnym wypadku nie podobało mu się, że został zamknięty. Wiedział - nie wiadomo skąd ani od kogo - że pod żadnym pozorem nie wolno mu w tej kabinie zostać. Musiał się wydostać - i przejść do działania.
Po raz setny skoczył na drzwi. Deskami zatrzęsło, ale to było wszystko.
Po chwili w wąskim korytarzu na zewnątrz rozległy się kroki.
Gnojek usłyszał obracający się w zamku klucz.
Drzwi stanęły otworem; pojawiło się czterech mężczyzn, prowadzących ze sobą trzech innych, rannych podczas walki. Pomieszczenie chirurga było już zajęte przez marynarzy z „O, Choroby!" i okrętów, które już zatonęły. Pierwszy oficer przeznaczył więc dla poszkodowanych swoją kajutę.
Najwyraźniej w zamieszaniu nikt ze wchodzących nie pamiętał o uwięzionym w niej psie.
Gdy żółta kudłata kula armatnia przecisnęła się między ich nogami i wypadła z prędkością czterdziestu węzłów na pokład, rozległy się zaniepokojone okrzyki.
- Patrzcie, to nasz Szczęściarz! - zawołał jeden ze strzelców. - Dacie wiarę? Ten mały diabeł ucieka!

Żeglarz nie do końca miał rację. Gnojek, sam nie wiedząc, dlaczego to robi, wspiął się na zwoje lin i kilka stojących za nimi beczek, po czym dotarł do relingu. Wdzięcznie wyskoczył za burtę. Sprawnie rozciągnięta w powietrzu sylwetka lecącego psa sugerowała jego niezwykłą wprawę w tego rodzaju przygodach. Aktorzy z „Lilly" - gdyby znali marynarzy z „O, Choroby!" - mogliby im wiele o ucieczkach Gnojka opowiedzieć.
Pies uderzył w zieloną jak kapusta powierzchnię morza. Woda wrzała, pełna śmieci, rozlanej nafty i wielu innych budzących grozę rzeczy. Gnojek zanurkował, zatoczył koło i wynurzył się, prychając jak prosiak. Fantastycznym pieskiem popłynął pomiędzy rozpalonymi do czerwoności, ryczącymi ogniem burtami wielkich okrętów wojennych. Przelatywały nad nim płomienie, grzechotały pistoletowe kule i wyły armatnie pociski. Wkrótce zniknął we mgle.
Gnojkowi, wynurzającemu się z wody i dymu niczym żółta strzała, proponowano pomoc dokładnie siedemnaście razy. Pomiędzy walczącymi żaglowcami pływało sporo łodzi niosących ratunek swoim tonącym towarzyszom. Żeglarze próbowali więc wyłowić z morza i Gnojka, ale za każdym z siedemnastu razy żółty pies tylko przepraszająco mrugał lub prychał i wymykał się próbującym go schwycić marynarzom.
Zawzięcie płynął na południowy wschód, choć, rzecz jasna, sam o tym nie wiedział. Zmierzał w kierunku, w którym zawrócił „Zwycięzca" wraz ze swoją kolumną.
Płonące żaglowce i żaglowce spętane linami - wojenne łupy. Statki schwytane na liny z hakami, okręty stojące burta w burtę. Ręce ciskające granaty, niszczące kolejne działa - wysadzające je z lawet lub wybuchające w ich lufach. Dolne pokłady pełne fruwających odprysków metalu i płomieni. Statki atakowane ze wszystkich stron, szaleńcze połyskiwanie zderzających się ze sobą kordelasów, noży i sztyletów, migocących niczym srebrne igły. Padające żagle i maszty. Ranni ludzie. Kwaczące niczym kaczki pistolety i muszkiety, kule posykujące jak żmije. Chwile chwały i momenty tragiczne. Wszystko spowite wstęgami dymu, zwieńczone kokardami ognia.

I wiatr, powiewający z zachodu, przesuwający walczące floty ku wyspie Traf Falgar. Mniejsze jednostki kompletnie spowite dymem i - oślepione - taranowane przez większe.
Żagle skrócone, reje ustawione odpowiednio do wiatru. Dryf na wschód powstrzymany. Teraz wszakże nawet genialna taktyka Ellensuna, dzięki której rozbito francuską flotę, rozsypała się jak domek z kart. Nie można już było nadawać żadnych sygnałów. Nie miało to jednak żadnego znaczenia; o dziesiątej rano bowiem osiemnaście francuskich i franko--szpańskich żaglowców z dumnej niegdyś floty zostało zniszczonych lub unieruchomionych. Poddały się wszystkie.
„Lilly", „Fuksja" i dwa inne statki także znalazły się w pobliżu wyspy.
Rozglądająca się z pokładu rufowego Art widziała mimo dymu rzymskie ruiny placu, lwy i puste fontanny.
Przy jej boku stanął Bankietowy.
-	Kapitanie, spacerowałem kiedyś po tej wyspie. Rok lub
dwa lata temu. I powiem ci coś ciekawego. Podziemny zbiornik,
który napełniał te fontanny, został zniszczony przez morze.
Art popatrzyła mężczyźnie w oczy. Jego osmalona dymem twarz miała dziwny wyraz.
 -	Panie Jack? Bawi się pan teraz w przewodnika?
 -	Tak jest. Jeśli chcesz, to ci wyjaśnię, kapitanie, co mam na myśli. Gdyby nasze działa trafiły w te fontanny, znów trysnęłaby woda. Pod ciśnieniem morza.
 -	Fajnie, tylko po co?
 -	Proszę posłuchać. Jeśli otworzymy ten zbiornik i wyłu-piemy dziury w fontannach, ku górze strzeli kolumna wody wysoka jak maszt. I popatrz na kształt zbocza. Woda poleci prosto w naszym kierunku.
Art zebrała myśli. Ostatnio były szaleńczo rozbiegane, starały się kryć gdzieś w najdalszych zakamarkach jej umysłu i zazwyczaj dotyczyły tylko jej dziecka. Niczego innego.
-	Chcesz powiedzieć... - zaczęła.
Daleko od nich rozległa się kolejna eksplozja, o wiele głośniejsza i potężniejsza niż wszystkie poprzednie. Spomiędzy dymu wychynęły, wyraźnie widoczne, złotoczerwone płomienie. Rozpostarły się na niebie niczym gigantyczny parasol.

Wszędzie dokoła - krzyki przerażenia i zdumienia. Ogromny ognisty kwiat rozkwitał i rozkwitał, a w jego płatkach wirowały czarne przedmioty, które niczym deszcz sadzy spadały łukiem z powrotem ku morzu.
Wyglądało to tak, jakby ktoś wcielił w życie plan Jacka, tyle że miast wody pod niebo strzeliła fontanna płomieni.
- Wybuchł jakiś duży okręt - zauważył stojący bez ruchu kucharz. - Ogień dotarł do zmagazynowanego prochu i wszystko wyleciało w powietrze. Bez dwóch zdań. A te czarne punkciki? To to, co znajdowało się na pokładzie. Drewno, metal. I ludzie.
Płomień zasyczał i zwinął się, zapadł do wewnątrz. W jego ślady poszedł olbrzymi pióropusz rdzawego dymu.
Wynurzyło się z niego coś wielkiego i straszliwie huczącego.
„Pegaz" - pierwszy, który przebił się przez linię wroga na północy. Walczył jak mityczne stworzenie, któremu zawdzięczał swoją nazwę, jak zapalczywy i dumny rumak ze skrzydłami. Ale, podobnie jak „Tytan" i francuski „Zatopimy Was", doznał śmiertelnych obrażeń.
Płynął teraz prosto na otwarte morze, niezdolny do żadnych innych manewrów. Z tyłu, niczym lwy na pustyni, ścigały go francuski „L'Aigle Noir" („Czarny Orzeł:) i hiszpański „Es-pada" („Miecz"). Wyglądało to tak, jakby wrogowie uznali „Pegaza" za zbyt niebezpiecznego i sprytnego przeciwnika i postanowili go dobić, żeby nie wrócił za jakiś czas i nie zadał im jeszcze poważniejszych strat.
Żywot „Pegaza" już się jednak dopełnił. Na pokładzie nie było żadnych masztów, dziób żaglowca zmienił się w ruinę, połowa forkasztelu przypominała czarną, ziejącą jaskinię.
Działa rannego okrętu wciąż wykrztuszały z siebie kolejne pociski w stronę ścigającej go pary. „Orzeł" jednak znalazł się już na tyle blisko, że był w stanie otworzyć ogień z dział na prawej burcie. Francuzi załadowali armaty niewielkimi bombami. Wybuchły wszystkie bolesnymi pęcherzami na całej powierzchni „Pegaza", który pochylił się naprzód, jakby miał zaraz albo rozpaść się na kawałki, albo pójść na dno.

Prawie znikąd pojawił się ponownie zadziorny „No To Chodźcie!", w towarzystwie dwóch angielskich piętnasto-działowców - „Pewności" i „Dziada". Jednak nawet ich połączone siły nie mogły zagrozić „Orłu" i „Mieczowi".
Także smukła „Fuksja" mężnie popłynęła w tamtym kierunku - działa „Orła" natychmiast wymierzyły jej policzek, który urwał Anglikom pół pierwszego masztu. Gdy dwa żagle runęły na pokład, zamarły też działa „Fuksji".
-	Pamiętaj, kapitanie Art - rzucił stojący za nią Jack. ,
-	Woda.
Mgnienie później fala pocisków „Miecza" ukąsiła pokład rufowy „Lilly".
Art padła na deski i natychmiast zrozumiała, że leży zupełnie odsłonięta. Poderwała się.
Na chwilę zapomniała, że nosi w sobie dziecko.
W kłębach dymu „Pegaz" i ścigające go okręty były już ledwie widoczne - Art nie widziała nawet własnego pokładu.
-	Panie Plinke, ster prawo na burt. Panie Wons, panowie
Słoni, do żagli, płyniemy do tamtej wyspy. Panie de Weevil,
jak tam pańska ręka? Świetnie. Panie Smith i panie Jack, do
burt i strzelać!
Sama, przeskakując przez jakąś niewidoczną, leżącą na pokładzie przeszkodę, przemknęła do relingu i chwyciła leżący najbliżej muszkiet.
Zaczęli strzelać ile wlezie prosto w gęstniejący dym.
„Lilly" chwyciła w żagle mocniejszy wiatr i skręcając lekko na prawo (co wynikało z jej charakteru), ruszyła w miarę stabilnym kursem ku wyspie Traf Falgar. W stronę fontann.
Feliks usłyszał jakiś hałas. Obok niego przemknęło coś przypominającego wielkiego, łopocącego czerwono-zielono--biało-żółto-niebieskiego ptaka.
Flaga Republiki. Nieprzyjaciel zestrzelił ją z masztu.
Feliks nie przerywał pracy. Co chwila oddzierał ze szkicow-nika kolejną pokrytą rysunkami - ukończonymi lub nieudanymi
-	kartkę.

Minutę później na górę wspiął się zręcznie, wesoły jak zwykle, Leggins. Ramiona okręcił nową banderą.
Dotarł na szczyt i wychylił się, wsuwając głowę w dym bitewny, w którym gwizdały i huczały francuskie kule.
-	Ahoj, moi amies. Dajcie sobie siana na un moment,
dobrze? Pozwólcie biedakowi wywiesić flagę, si vous pla-
ites!
I, co najdziwniejsze, francuski okręt, który mierzył w „Zwycięzcę" i jego flagę, umilkł. W powietrzu podniósł się okrzyk po frangielsku.
-	Pozdrawiamy vous, Mister. Proszę wieszać, alors.
Leggins  rzucił  Feliksowi   szybki,  łobuzerski  uśmiech,
zawiesił banderę i dla pewności przytroczył ją też do krawędzi żagla.
Gdy skończył, zasalutował Francuzom i odpowiedział:
-	Merci! Je t'aime, naprawdę!
Zszedł sprawnie na pokład.
Francuscy marynarze nie wznowili ognia, póki żeglarz nie znalazł się na dole.
Nie strzelali też do Feliksa, rysującego bitwę artysty.
Mniej więcej w tym samym czasie pan Witty sprawdzał stan pozostałych żagli (w przerwach między strzelaniem do „Belle Beau" i „Redoute" („Reduty"), które, mimo uszkodzeń, szły za „Zwycięzcą" od samego początku bitwy). W pewnej chwili zauważył tuż za rufą zabawnie wyglądającą, prychającą wodą żółtą rybę.
Pod relingiem stał drewniany kubełek ze stalowym kab-łąkiem. Nie powinien się był tam znaleźć. Pokład przed bitwą został przecież oczyszczony. Witty przywiązał do niego linę.
Pośród szczekania pistoletów i warkotu dział Witty, spokojny jak sam spokój, spuścił wiadro i wydobył z wody wyczerpanego żółtego psa - z przypominających owsiankę fal, spomiędzy potrzaskanych masztów, rzeźb dziobowych i rei, desek i złoconych, okrętowych zdobień, armatnich lontów, pochew na sztylety, chusteczek i brązowych ubrań.
Gnojek wylądował na pokładzie. Witty wyciągnął go z wiaderka i podniósł do góry, by lepiej mu się przyjrzeć.

-	Hmmm! - mruknął niczym stare nienaoliwione drzwi.
-	Cześć, piesku.
Gnojek spojrzał na pociągłą, bladą twarz, na której widniały dawne smutki i niezmierna dobroć. Zobaczył dwie kępki siwych włosów rosnące tuż nad uszami, które sprawiały, iż uszy te wyglądały zupełnie jak... psie.
Gnojek polizał je. Język zwierzęcia pachniał morzem i ogniem. Po chwili żółty pies uwolnił się z uścisku, skoczył na deski i otrząsnął się z wody, ochlapując buty swojego wybawcy. Pan W. przyglądał się temu wszystkiemu bez komentarza. Sam Gnojek zmienił się w niskiego i sympatycznego pieska z połyskującą wilgocią sierścią i sterczącym zawadiacko nosem.
Węsząc niepewnie, przeszedł wokół tylnej części pokładu „Zwycięzcy". Po chwili znalazł się pod schodkami prowadzącymi na pokład rufowy.
Stojący na górze Hamlet Ellensun, Thom Healthy i Armstrong Billowes nie widzieli go.
Zajmowało ich bowiem coś zupełnie innego.
Francuski okręt flagowy „Rycerz" („Chevalier") ponownie pojawił się tuż obok. Od „Zwycięzcy" dzieliło go ledwie trzydzieści stóp wody.
„Zwycięzca" ostrzelał tak wiele wrogich żaglowców i został ostrzelany przez tak wielu nieprzyjaciół, że prawie nie przypominał okrętu, który jakiś czas temu ruszył do walki.
„Rycerz" zaś, nad którym powiewały flagi, proporce i bandera króla, wciąż prezentował się wspaniale.
Na jego pokładzie rufowym stał kapitan.
Był przystojnym mężczyzną. Zmierzył Hamleta zaczerwienionymi od dymu oczyma.
Odezwał się nienaganną angielszczyzną.
-	Admirale, zniszczyłeś naszą flotę. Poddajemy się. Ja
także się poddaję. Oto mój miecz... - uniósł błyszczące ostrze.
-	W zamian proszę o to, byś moich podkomendnych traktował
z szacunkiem i godnością.
Hamlet skinął.
-	Walczyliście jak lwy. Każdy z marynarzy waszej floty
zostanie potraktowany jak jeniec i zachowa wszystkie przy
sługujące mu prawa.

Francuz skłonił się głęboko. Jego nazwisko, dosłownie przetłumaczone, znaczyło mniej więcej Dziewiątomiastowy.
Siedzący wysoko Feliks starał się przyjrzeć mężczyźnie jak najdokładniej.
Chętnie namalowałbym pański portret, monsieur - pomyślał. - Ma pan niezwykle szlachetną twarz.
Po chwili prawie wszystkie walczące jeszcze żaglowce wstrzymały ogień.
Białą flagę wywiesiła nawet „Belle Beau" (Ciekawe, czy to samo uczyniła „Redoute"?).
Bitwa trwała tylko tam, gdzie kapitanowie nie byli w stanie dostrzec flag sygnałowych.
Załoga „Rycerza" została przewieziona szalupami na pokład „Zwycięzcy" i innych sąsiadujących z nim statków. Francuzi milczeli, niektórzy płakali. Głowy jednak trzymali dumnie uniesione. Tak, walczyli jak lwy - złote lwy.
Wreszcie na pokładzie swego okrętu został tylko kapitan Dziewiątomiastowy. Oraz trzech lub czterech oficerów.
Francuz trzymał miecz w dłoni. Hamlet zauważył, że w drugim ręku ściska drewniany model statku - „Rycerza".
 -	Nie wejdzie pan na nasz pokład, monsieur? - spytał. - Podobnie jak pańskiej załodze nie stanie się panu tutaj nic złego. Zapraszam wieczorem na kolację. Będzie mi niezwykle miło spożyć ją w pańskim towarzystwie.
 -	Dziękuję, ale nie. Straciłem swój honor - odpowiedział kapitan. - Zatem ja, mój miecz i tych kilku przyjaciół, którzy postanowili zostać przy mym boku, zatoniemy wraz z okrętem.
Na angielskich żaglowcach podniósł się gwar i rwetes. Przecież „Rycerz" był francuskim okrętem flagowym - musieli go zdobyć.
-	Ależ, sir... - zaczął Hamlet.
Francuz gwałtownym ruchem przeciągnął ostrzem miecza po relingu. Posypały się iskry. Padły na podstawiony przez mężczyznę drewniany stateczek, który natychmiast zajął się jasnym płomieniem.
Model „Rycerza" płonął w dłoni kapitana. Zapewne go parzył, ale Francuzowi nie drgnęła nawet powieka.

-	Ogień podłożyliśmy także na dolnym pokładzie - po
wiedział kapitan. - W pobliżu magazynu z prochem. Za
dwanaście minut, według mojej oceny, nasz żaglowiec zostanie
rozerwany na strzępy. Przyjaciele, wycofajcie się albo pój
dziecie na dno razem z nami.
Zarówno angielscy, jak i francuscy marynarze zachowali tyle zdrowego rozsądku i dyscypliny, że w niecałe dziesięć minut (w czym dopomógł im wiejący mocno wiatr) w zasięgu wybuchu nie pozostał ani jeden republikański czy monarchistyczny okręt.
W powietrze wyleciało wszystko - morze, statek, bandera króla - uniosło się na kolumnie ognia, która rozłożyła się jak parasol. Przez chwilę widać było na jego tle małe, czarne przedmioty. Wirowały i spadały gęstym deszczem.
Hamlet Ellensun obserwował ten straszliwy widok wraz ze swoimi oficerami. Przyglądali się mu niemal wszyscy obecni na pokładzie. Feliks widział tę eksplozję z wysokości swej platformy. Mocniej zacisnął w dłoni swoje szkice.
To, co się wydarzyło było wyraźnie widoczne ze wszystkich miejsc, gdzie trwała bitwa (- Wybuchł jakiś duży okręt - powiedział wtedy Bankietowy do Art. - Ogień dotarł do zmagazynowanego prochu i wszystko wyleciało w powietrze. Bez dwóch zdań.).
Gdy przebrzmiał wybuch, rozległ się samotny, płaczliwy głos. Po francusku, ale słowa zrozumiałe były dla wszystkich.
-	To płonie mój kraj! Francja stanęła w ogniu!
Feliks Feniks zauważył szczupłą sylwetkę człowieka, który krzyczał z masztu „Redoute". Zobaczył, jak Francuz podnosi broń, mierzy i strzela. Straszliwie prosty gest. Cienki płomyk, niezwykle mały w porównaniu z ogniem, jaki szalał przed chwilą.
Feliks wstał i odpiął zabezpieczające go pasy. Nie wiedział, co się stanie, coś jednak przeczuł.
Ale Gnojek...
Gnojek wiedział na wiele minut przedtem. A może nawet kilka godzin lub dni, a nawet tygodni.
Od upiornego wybuchu na pokładzie „Rycerza" minęło około dwudziestu sekund i tyle trzeba było Gnojkowi, by wbiec na prowadzące na pokład rufowy schodki.

Najczystszy pies w Anglii pogalopował po deskach rozchwianego pokładu.
Gdy z masztów „Redoute" rozległ się płaczliwy okrzyk, Gnojek frunął już w wyskoku.
Niczym lecący worek ziemniaków wyrżnął w klatkę piersiową Hamleta Ellensuna i przewrócił go. Admirał runął na plecy. Dokładnie w tej samej chwili wystrzelona przez Francuza kula, wymierzona w serce EUensuna, świsnęła nad głową Hamleta. Wbiła się z głuchym stukiem w pozłacany reling, z którego posypały się drzazgi. Hamlet jednak ocalał.
Leżał na pokładzie, przyciśnięty rozciągniętym ciałem Gnojka, który już chwilę później - wiedząc, że musi być czujny - podniósł się i rozejrzał.
- Hau! - szczeknął na otaczających go marynarzy. A oni posłuchali.
Za nimi, na skrytych we mgle, posiekanych kulami wodach zmagały się okręty. Jeszcze nie zaprzestały walki: „Pegaz" atakowany przez „Czarnego Orła", „Miecz" w nierównej walce przeciwko „No To Chodźcie!", „Dziadowi" i „Pewności" - Francuz miał poważne kłopoty, ale „Dziad" także już płynął z poważnym przechyłem. Małe żaglowce krążyły niczym polujący myśliwi. I właśnie wtedy ruszył na nich straszliwy przeciwnik. Ten okręt również miał uszkodzone maszty, ale zdołał zachować zarówno żagle, jak i bandery. Osiemdziesięcio-działowy, francuski niszczyciel „Tonnere" („Grzmot") także nie zauważył flag nakazujących kapitulację.
W bitewnym tumulcie nikt na pokładzie walczących okrętów nie zauważył „Lilly" stojącej ćwierć mili dalej, nieopodal wyspy.
Przegapili moment, gdy „Lilly" wypaliła. Ze wszystkich pięciu dział. Raz i drugi.
Tam, gdzie stała, w powietrzu było o wiele mniej dymu. Cała piracko-aktorska załoga wytężyła wzrok. Patrzyli na brzeg. Także z dolnego pokładu, przez otwory dział; Cuthbert, Shemps, Larry, Nib i Stott zmrużyli oczy, by zobaczyć, co stanie się na wyspie. Ujrzeli jednak tylko delikatne obłoczki dymu, błyskające światła...

Najpierw krzyknął Tazbo. On zobaczył trafienie pierwszy.
Potem krzyczeli już wszyscy.
(Załogi walczących za nimi statków nadal nie zwracały na te wydarzenia najmniejszej uwagi.)
Na wyspie, na wzgórzu wznoszącym się ponad rzymskim forum, rozwrzeszczały się rozzłoszczone małpy. Wszystkie żywe istoty przebywające dotychczas na placu rzuciły się do panicznej ucieczki.
Wydawało się, że pozostaną na nim tylko cztery granitowe posągi lwów.
Tak jednak nie było.
Ukryty pod placem zbiornik wody początkowo tylko zabulgotał. Z pozoru nie działo się nic.
Chwilę później - potworny odgłos pękania. Zabrzmiał na całym placu i poniósł się echem nad morzem. Na „Lilly" słychać go było wyraźnie, przedarł się nawet przez ryk dział „Tonnere".
A potem zapadła cisza. Jak kropka na końcu zdania. A może raczej był to przecinek?
Jednak przecinek.
Bez ostrzeżenia dno i rury w obu wielkich fontannach popękały - Trzask! Prask! - rozlatywały się niczym upuszczone dojrzałe dynie.
Z fontann - jednej i drugiej - pomknęły pod niebo jakieś rzeczy. To kamienne nimfy i mityczne morskie stwory oderwały się od swoich postumentów. Wielkie rzeźby frunęły we wszystkie strony. A zanim zdążyły upaść na kamienne płyty, cały plac popękał i uniósł odłamkami skał ku górze...
 -	Art - rzucił cicho, poważnie Uczciwy - Ten lew...
 -	Widzę go.
Trzy granitowe drapieżniki przekrzywiły się znacznie, ale zostały na swoich miejscach, czwarty jednak unosił się w powietrze, dźwigany przez kolejną kolumnę wody. Wędrując ku górze, minął prawdziwą, kamienną, kolumnę, która, strzaskana, leciała w dół.
Lew szybował coraz wyżej i wyżej.

Po chwili było już widać wyraźnie, że trzy słupy wody - z obu fontann i ta z lwem na swym szczycie - nie będą wznosić się wiecznie. Zaczęły się wyginać.
- Uwaga! Kryć się!
Art pchnęła Uczciwego na pokład. Pozostali także rzucili się na deski, kryjąc głowy w ramionach.
Art tylko przykucnęła. Nie była w stanie oderwać wzroku...
Niewiarygodnie wysokie fontanny rozłożyły się szerokimi wachlarzami. Na „Lilly" spadł lekki, zimny i słony deszczyk. A wraz z kroplami spadały różne przedmioty - źdźbła trawy, piasek, kwiaty, brązowawe piórko jakiegoś ptaka...
Zaraz potem przeleciał nad nimi lew.
Słońce, które zasłoniła na chwilę czarna chmura, rozbłysło na nowo.
Wszystkie małe statki rozpoczęły odwrót. Ich dowódcy zauważyli wreszcie uwolnione masy wody mknące od strony wyspy. Żaglowce uciekały pchane siłą swych żagli, wioseł i ciągnięte przez szalupy. Tylko „Pegaz" tonął - marynarze z jego załogi płynęli wpław lub łodziami na północ i wschód. „No To Chodźcie!", którego kapitan znał plan Armstronga Billowesa dotyczący wykorzystania w walce uszkodzonej kanalizacji wyspy, ciągnął za sobą przechylonego na burtę „Dziada" i powolną „Pewność".
Także „Miecz" i „Orzeł" starały się umknąć, jak tylko mogły najprędzej.
„Grzmot" jednak, ten najeżony działami kolos, okazał się zbyt ciężki, by wykonać potrzebny, szybki zwrot. Zniszczone żagle nie pozwoliły mu na ucieczkę.
Z pokładów francuskiego niszczyciela ludzie skakali za burty i odpływali tak daleko, jak tylko pozwalała im siła mięśni rąk i nóg.
Wyginające się łuki wody runęły z powrotem ku morzu.
Rozwiały się chmury dymu. Lustro Cieśniny Dżibraltarskiej rozpadło się na tysiące kawałków.
Wraz z tonami wody spadł też czarny lew.
We wzmocniony forkasztel „Grzmotu" uderzył tylko jedną, przednią, łapą. Deski wielkiego żaglowca ugięły się jak miękkie

cukierki. „Grzmot" jakby ziewnął i z ciężkim westchnieniem poszedł całym swym masywnym kadłubem pod wodę.
Art i jej załoga, przemoczeni do suchej nitki, przyglądali się katastrofie. We włosach mieli źdźbła trawy i pióra.
Kapitan Blastside czule pogładziła swój brzuch. Przypomniała sobie.
-	Przepraszam, dziecino, ale, o rany, Mamusiu, co za
spektakl...
Jej kolano dotknęło czegoś przypominającego duży, twardy zagłówek. Art spojrzała w dół. Spojrzała i... zobaczyła ciało Bankietowego Jacka. Kucharz zginął zabity hiszpańskimi pociskami z „Miecza". Leżał na pokładzie martwy, z ustami rozciągniętymi w lekkim uśmiechu.    
Wyjście na bis:
Powrót na Papuzią Wyspę
- Emmo, Emmo! Być albo nie być... - mamrotał Hamlet Ellensun. - Czy będziemy razem, czy nie? Oto jest pytanie. Jestem pewien, że ten pies gryzie!
-	Ależ skąd, Ham. On nie gryzie. To bohater!
Hamlet otworzył oczy; najpierw zobaczył twarze pochylających się nad nim wszystkich swych oficerów i kilku szeregowych marynarzy (W ramionach trzymał go Thomas Healthy.). Potem należący do Gnojka pyszczek.
-	Wziął się zupełnie znikąd - relacjonował Thom. - Prze
wrócił cię, zanim zdążyła dosięgnąć cię kula snajpera.
Hamlet i Gnojek zmierzyli się spojrzeniami. Admirał   Hamlet  Ellensun   wyciągnął   prawicę.   Gnojek obwąchał ją, po czym wyciągnął się z powrotem na piersi oficera.
-	Dobry piesek - pochwalił go Ellensun, na co żółty
zwierzak zareagował delikatnym, ostrożnym, machnięciem
ogona. - No dobrze, pocałuj mnie, Gnojku - Hamlet postanowił
zrezygnować z oporu. - Uratowałeś mi życie.
Gnojek - niezwykle dumnym i godnym ruchem - opuścił pysk i polizał twarz Hamleta. Oficer usiadł i przytulił zwierzaka.

Na pokładzie „Zwycięzcy" rozległy się, kolejne tego dnia, gromkie wiwaty.
Francuska flota nie była już piękna. Skapitulowały dwadzieścia cztery okręty, niektóre zniszczone tak, że nie nadawały się już do dalszego użytku. Straty w ludziach były ogromne.
Anglicy także stracili część okrętów. „Tytan" spłonął. „Pegaz" legł na dnie obok wraku „Tonnere". Obu walecznych jednostek strzegł kamienny lew. Angielska flota poniosła dużo mniejsze straty, ale wielu jej marynarzy zginęło, wielu też odniosło groźne rany.
Radość i łzy, zwycięstwo i porażka, tryumf i cierpienie.
Zielona Księga morza zamknęła się, skrywając w sobie kolejne tajemnice.
Art z towarzyszami wyprawili Bankietowemu Jackowi prawdziwie morski pogrzeb. W tak znacznej odległości od domu nie było innej możliwości.
Wiatr przygnał ze sobą deszcz, który przerzedził snujący się wszędzie dym. Ciało kucharza zostało spuszczone do wody. Siedzący na relingu Maudy, biała papuga Jacka, przemówił nagle głębokim, melodyjnym głosem. Były to słowa starożytnej modlitwy. Najwyraźniej nauczył się jej dawno temu od jakiegoś aktora.
-	I choć me ciało zejdzie pod ziemię lub w wód odmęty,
niebawem powrócę. Wtedy też spotkamy się znowu, choć
pewnie gdzie indziej. Świat może przeminąć, duch jest wieczny.
-	Dlaczego wszyscy płaczecie? - zaszlochał Peter.
Siedząca na głowie Art Pluskietka popatrzyła na Maudy'ego
- swego ukochanego - z niekłamaną dumą.
 -	Jack był porządnym człowiekiem - powiedziała Art.
 -	I świetnym kucharzem - dodał Shemps, wycierając nos chusteczką. - Nie wierzę, że już nigdy nie skosztuję jego smażonych rybek.
Walter schował się pod pokładem i zaczął wylewać rzewne łzy na kurę Lucindę, która po jakiejś chwili ruszyła do ataku. Bardziej niż nieszczęście ludzi interesowało ją bezpieczeństwo wielkiego, białego jaja.

Na „Lilly" zapanowała atmosfera przygnębienia. Szalupy przeczesywały  wody cieśniny w poszukiwaniu rozbitków i cennych przedmiotów, unoszących się na falach. Padał deszcz.
Popołudnie powoli zmieniało się w wieczór. W kabinie admirała podpisywano i pieczętowano liczne dokumenty. Wyżsi rangą zwycięzcy i pokonani uprzejmie rozmawiali. Pito wino. Gnojek dostał kawał cielęciny w sosie.
Hamlet i pies siedzący mu na kolanach przeglądali z niekłamanym podziwem szkice, które przyniósł Feliks Feniks.
 -	To naprawdę wspaniałe, panie F. Kawał dobrej roboty. Rękę musi mieć pan niewzruszoną jak skała, a oko bystre jak pistoletowa kula. A ten schemat przebiegu bitwy! Cudo! I jeszcze to. O, i to! Ależ z tego powstaną fantastyczne obrazy!
 -	Dziękuję - odpowiedział Feliks, obojętnie bawiąc się stojącym na stole kieliszkiem do wina.
Hamlet doskonale zdawał sobie sprawę, że młodzieniec ani trochę nie dba teraz ani o swój talent, ani o pochwały. Starał się zrozumieć, jak może czuć się człowiek, który utracił miłość swego życia (O wiele łatwiej było rozwiązać problem Nicholasa Nunna, który przystał do piratów. Ponieważ jednak podczas bitwy wykazał się męstwem i odwagą, Anglia postanowiła mu wybaczyć.).
 -	A to? Doprawdy arcydzieło samo w sobie - spróbował admirał raz jeszcze, wymachując szkicem. Był szczerze poruszony obrazem. - Czy wie pan, co pan tam zobaczył? Nad wyspą?
 -	Pan Healthy wytłumaczył mi, że to słupy wody, które strzeliły ze starego zbiornika pod placem. Ledwie to widziałem z powodu dymu. Tylko łuki wody i pomiędzy nimi czarny punkt.
 -	Ten czarny punkt, jak pan to nazwał, był granitowym posągiem lwa. Z zadowoleniem muszę powiedzieć, że oszczędził nam wielu kłopotów, gdyż posłał na dno francuski niszczyciel „Tonnere". Ale samą chwilę i towarzyszące jej wrażenia uchwycił pan po mistrzowsku. No, naprawdę! Brawo!
 -	Raz jeszcze dziękuję.

-	Z tego, co mi wiadomo - ciągnął Hamlet - zbiornik
został zniszczony salwą jednego z mniejszych okrętów.
Najpierw sądziliśmy, iż był to „No To Chodźcie!" ale po
wstępnym dochodzeniu ustalenia,wskazują, że to inna jedno
stka - oficer spojrzał w trzymany nad łebkiem Gnojka
dokument - „Lilly Apsik!". Mają szesnaście dział i podobno
tylko pięciu sprawnych kanonierów. Posłałem po kapitana
i oficerów z „Lilly". Chcę im osobiście podziękować za ten
wyczyn. Pomyślałem też, iż może mógłby pan naszkicować
portrety tych ludzi, choćby pobieżnie. Angielskie gazety
byłyby zachwycone.
Feliks podniósł wzrok. Twarz umazaną miał sadzą, podbite oko goiło się bardzo powoli. Hamlet nie zwrócił jednak na to uwagi. Przemknęło mu natomiast przez głowę, że nigdy wcześniej nie widział tak smutnego spojrzenia.
-	Cóż... dobrze, sir - oficer przerwał niezręczną ciszę.
-	Zapomnijmy o tym. Nie musi pan nic robić wbrew swej woli.
 -	Raz jeszcze, admirale...
 -	Na osobności wystarczy Hamlet, Feliksie.
 -	Dziękuję - skinął głową artysta. - Wolałbym jednak nie oglądać już więcej bohaterów wojennych. Przynajmniej nie teraz.
 -	Oczywiście. Powinieneś się położyć. Z pewnością nic nie stracisz. Kapitan „Lilly" raczej nie okaże się godny twojego ołówka czy pędzla.
Gdy Feliks wyszedł, Hamlet, Thom i kilku innych marynarzy - oraz oczywiście Gnojek - przeszło do sąsiedniego pomieszczenia, w którym na środku podłogi stała pusta skrzynia z Wyspy Skarbowej. Obejrzał ją Armstrong Billowes z kilkoma podwładnymi. Wyczyścili mosiężną tabliczkę, opukali dokładnie wszystkie ścianki, a nawet próbowali podważyć dno, choć okazało się ono ewidentnie pojedyncze i bardzo wytrzymałe.
-	Według słów naszego pana Feniksa, Mary Szatan zabrała
ją z legendarnej Wyspy Skarbowej. Ta skrzynia musi coś
w sobie kryć - Armstrong wyglądał na mocno poirytowanego'.
Do kufra przytruchtał Gnojek. Obwąchał go.
Wszyscy obecni wstrzymali oddech - ten niesamowity pies
-	czy on mógł coś wywęszyć?

Żółty zwierzak odwrócił się plecami do skrzyni, usiadł i zaczął drapać się zawzięcie. Skończył i wyszedł z kajuty.
 -	A co z literami? - spytał Thom. - Przecież to jest wskazówka. Musi być, prawda?
 -	Albo piracki dowcip - zauważył Armstrong.
Hamlet wyciągnął kartkę i przyjrzał się jej. Nie po raz pierwszy. Znajdowały się na niej wszystkie litery angielskiego alfabetu, choć nie po kolei. Trzy litery powtarzały się dwukrotnie. Całość wyglądała tak:
NBTYAVGISDCPUJWMHORXLBQZDKKB
-	Coś mi przyszło do głowy - odezwał się admirał po
chwili. - Czy jest możliwe, że ta lista odnosi się do kilku
miejsc ukrycia skarbów? Może dlatego te litery nie są po kolei.
Z drugiej strony mamy tu tylko jeden skarb - skrzynię. Może
więc powtarzające się litery odnoszą się tylko do tej skrzyni.
Może powinniśmy przestać zwracać uwagę na pozostałe.
Mężczyźni popatrzyli po sobie.
 -	Czyli ważne dla nas byłyby tylko litery D, K i B...
 -	I kolejność, w jakiej się pojawiają?
 -	Ja tam nadal nic z tego nie rozumiem - przyznał Billowes.
 -	Ja raczej też nie, Ham - dodał Thom.
Z pokładu nad nimi, pod wieczornym niebem, rozległy się dźwięki muzyki.
-	Świętują - powiedział Hamlet. - Panowie, posłuchajcie
mnie. Wyciągniemy ten kufer na pokład. Pokażemy go reszcie
załogi. Osoba, której uda się rozwikłać tę zagadkę, dostanie
nagrodę. W końcu ci ludzie poradzili sobie z całą francuską
flotą. Czymże jest przy tym rozwiązanie tajemnicy jednego
skarbu?
„Zwycięzca" błyszczał od świateł latarni, mimo że wieczór był mglisty i gdzieniegdzie snuły się pasma dymu. Art, Uczciwy Kłamca, Glad Cuthbert, Forkasztel Smith i Larry Lully zostali przewiezieni szalupą na trójpokładowiec. Angielski okręt flagowy nie wyglądał już tak olśniewająco jak przed bitwą.

Jego kadłub doznał sporych uszkodzeń, większa część złoceń odpadła w ogniu walki. Kiedy jednak zapadła noc, gdy opatrzono już rannych i pochowano poległych, gdy kucharz podał kolację, żaglowiec wydał się weselszy.
Art i jej ludzie przyjrzeli się „Zwycięzcy". Z minami dzieci stojących przed witryną cukierni.
Wcześniej żadne z nich nie myślało, że kiedykolwiek znajdzie się w tak znamienitym towarzystwie.
Pod pokładem, w kwaterze oficerskiej, którą oddano Feliksowi, skakał Gnojek. Wdarł się do środka i wzbijał się w powietrze na co najmniej dwanaście stóp. Szczekał i ujadał.
Spotkanie z żółtym psem na pokładzie okrętu Hamleta Ellensuna mocno Feliksem wstrząsnęło. Cały czas żył w przekonaniu, że Gnojek został na pokładzie „Nieproszonego Nieznajomego", który przecież zatonął. Potem jednak przypomniał sobie tamto feralne popołudnie w El Tangerinie, gdy wydawało mu się, że widział Gnojka. Domyślił się więc, że pies opuścił statek i dzięki temu przeżył.
W tej konkretnej chwili zwierzak był jednak nad wyraz żywotny.
-	Gnojek, no co ty wyprawiasz? Gnojek, na litość boską!
Dobry pies! No, zostaw mnie!
Pies wskoczył na koję, na której leżał Feliks i zatopił zęby w rękawie jego płaszcza - ciągnął i szarpał, aż wreszcie rękaw się rozdarł.
-	Gnojek, przestań natychmiast!
Żółty pies nie przestał. Biegał, skakał i przetaczał się po Feliksie, dysząc i ujadając.
-	O co ci chodzi?
Gnojek cofnął się. Podskoczył do wyjścia z kajuty i zamachał ogonem tak zawzięcie, jakby chciał odlecieć. Widząc jednak, że Feliks wciąż leży i nie zamierza wstać, na powrót podjął swoje wysiłki.
-	Psie, ty naprawdę oszalałeś. No dobrze, już dobrze.
Widzisz? Wstaję. Widzisz? Idę za tobą do drzwi. A teraz co?
Gnojek wykonał swoim psim sopranem prawdziwie operową arię aprobaty i puścił się biegiem po schodkach prowadzących na pokład.

Widząc, że Feliks waha się, wrócił i tym razem chwycił dolną część jego płaszcza. Zabrzmiała przeciągła, rozdzierająca duszę i materiał nuta. Gnojek puścił i spróbował schwycić kłami czubek Feliksowego buta.
Młodzieniec dał za wygraną. Wyszedł na korytarz i ruszył za rozszczekanym psem. W górę, po schodkach, na główny pokład.
Ach! Stanął twarzą w twarz z tym, czego pragnął uniknąć.
Marynarze grali na fletach i skrzypkach, tańczyli pełne radości tańce, jedli i pili grog. Podobnie wyglądały pokłady wszystkich angielskich okrętów. A za nimi, w oddali, smętna, połykająca żaglowce samotność, którą ludzie nazywają morzem.
Feliks podszedł do relingu.
A zatem tak wygląda prawda. Bitwy się wygrywa i przegrywa. Mężczyźni i kobiety przychodzą i odchodzą. Morze jest wieczne.
Z tej wieczności wynurzyła się samotna szalupa. Na jej burcie widniała dumna nazwa: „Zwycięzca". Wiosła uderzały o fale.
Leczenie złamanego serca boli niekiedy bardziej niż jego łamanie.
Feliks spojrzał w mrok. Zapatrzył się tak intensywnie, jakby chciał pożreć ciemność i mgłę, by widzieć jeszcze lepiej. W tej chwili jego oczy stały się największymi oczami na całym świecie. Nie. Stały się nawet większe niż cały świat.
 -	Dlaczego ten człowiek tak krzyczy? - zaciekawił się stojący na pokładzie rufowym Hamlet. - Co ci chirurdzy wyprawiają - dodał z niesmakiem. - Przecież mamy chyba jeszcze jakieś środki przeciwbólowe...
 -	Nie, Ham, spójrz, to przecież...
Feliks trzymał się kurczowo relingu, choć jednocześnie wyglądał tak, jakby chciał wyskoczyć za burtę. Krzyczał i krzyczał, prawie wypluwając płuca.
-	Moja żona! Moja żona! Moja żona!
Art - na falach tego morza, które odbiera ludziom bliskich, choć czasami też ich zwraca - tak samo jak zwraca butelki z listami, drewniane kufry, łodzie - spojrzała ku górze.

W jakiś sposób wiedziała. Jeszcze zanim usłyszała jego krzyk. Przedtem nim ujrzała go w światłach wielkiego żaglowca.
I choć nie była w stanie pojąć, dlaczego Feliks tak bardzo cieszy się na jej widok, to fakt, że cieszył się jak wariat, nie mógł jej umknąć.
Mniej więcej w tej samej chwili pan Witty podszedł do skrzyni z Wyspy Skarbowej. Podjął próbę rozwiązania zagadki.
Pan W. nie potrafił czytać - to znaczy, nie potrafił czytać słów i liter - odczytywanie pogody, stanu morza i ludzkich emocji szło mu znakomicie.
Przyjrzał się kartce z szeregiem znaków, w tym trzem, które powtarzały się dwukrotnie. Potem spojrzał na mosiężną tabliczkę przymocowaną do pokrywy kufra. Na niej wyryto wiadomość od piratów, którzy ukryli w tej skrzyni część swych największych kosztowności i pozostawili, by znalazł ją przypadkowy odkrywca. Wiadomość tę odczytała Art i członkowie jej załogi podczas pobytu na Wyspie Skarbowej. Pan W. jednak nie potrafił czytać, więc po prostu obejrzał mosiądz i naniesione nań znaki. Od razu zauważył, że niektóre ze słów zaczynają się od wielkich liter. Duże były wszystkie litery na kartce.
Zauważył też, że tylko trzy litery powtarzają się dwukrotnie. Rozpoczynały one słowa: „Kres, Królestwie, Braciom, Dni, Bogactwa i Dobry".
 -	Hmm - mruknął pan W. i powiedział o swoim odkryciu Armstrongowi Billowesowi. Armstrong aż się zachłysnął. Zawołał:
 -	Udało mu się!
Marynarze chwalili i poklepywali pana Witty'ego po plecach. Gratulowali mu i powtarzali w nieskończoność sformułowania typu:
-	Świetna robota, Witty.
Tymczasem Hamlet ze zdumieniem odkrył, że kapitanem „Lilly" jest Art Blastside - więc informacje o tym, że brała udział w bitwie, były prawdziwe. Feliks Feniks chwycił żonę w ramiona, gdy tylko postawiła nogę na deskach pokładu.

Admirał poznał też trzech innych członków załogi. Wyglądali na zachwyconych.
-	Dobra robota, Feliks! Dobra robota!
Larry krzyczał radośnie. Glad Cuthbert puścił się w tany z Uczciwym. Tańczyli też marynarze ze „Zwycięzcy".
Admirał udał się tam, gdzie stał Armstrong. Nie, nie stał. Wymachiwał rękami jak zwariowany strach na wróble.
 -	Ten gość rozwiązał zagadkę, admirale! Pomocnik żaglomistrza, Witty! Tylko że te słowa...cóż... naciskaliśmy je, uderzaliśmy i nic.
 -	Pomyślmy - rzucił Hamlet. - To jest wielki dzień.
-	Tego był pewien. Pies Emmy uratował mu życie i wygrał
w imieniu Anglii wojnę. - A więc alfabet. Jest w nim
dwadzieścia sześć liter. Na kartce mamy wszystkie, z tym że
powtarzają się tylko trzy. Poza tym, litery nie są we właściwym
porządku. Te powtarzające się litery też nie są obok siebie.
B jest na początku i potem jeszcze na końcu. D jest dziesiąte,
licząc od początku, i piąte od końca.. .Tylko K są obok siebie.
I wtedy przyszła do niego odpowiedź. To takie proste. Prawie głupie. Rozwiązanie tak oczywiste.
-	Słuchajcie - powiedział admirał (który po powrocie do
Anglii otrzyma tytuł UKA - Ukochanego Kapitana Anglii).
 -	Nie chodzi o numer, pod którym litery występują w alfabecie. Chodzi o numer tych liter na naszej kartce. A zatem - B jest drugie - mamy dwa. D oznacza dziesięć. Na końcu mamy D, które jest dwudzieste piąte, pierwsze K - dwadzieścia sześć
 -	drugie K - dwadzieścia siedem i ostatnie B, czyli dwadzieścia osiem.
-	Panie Witty, czy mogę poprosić o nóż? 1 dziękuję,
otrzyma pan obiecaną nagrodę - Hamlet pochylił się naprzód.
Przysunął ostrze do pierwszego B w tekście i uderzył je
dwukrotnie, potem D, które stuknął dziesięć razy. Drugiemu
D wymierzył starannie odliczone dwadzieścia pięć puknięć.
K dostały dwadzieścia sześć i dwadzieścia siedem razy.
Ostatnie B  - teraz  skupił się już  w  najwyższym  stopniu
-	uderzył dwadzieścia osiem razy.
I przy ostatnim starannym ciosie, skrzynia... Rozpadła się.

Rozleciała się na kawałki, mosiężna płytka zabrzęczała, upadając na pokład. Razem z tabliczką wyleciały na deski skarby ukryte w drewnianych ścianach, pokrywie i dnie kufra.
Rubiny ciemne jak krew i blade jak różowy świt, topazy przypominające barwą wino z „Borsużki", szmaragdy jak najzieleńsze morza, perły białe, czarne i koralowe; granatowe szafiry. Złote i srebrne monety; złote łańcuszki i figurki. Naszyjniki z jadeitu. Naszyjniki z turkusami. Z bursztynami. Pękate od banknotów ze wszystkich stron świata portfele z rekiniej skóry. Diamenty w dziewiętnastu różnych odcieniach, od błękitu do najjaśniejszej bieli. Pierścienie z wszystkimi znanymi ludziom drogocennymi kamieniami - oraz dwoma dotychczas nieznanymi.
Na pokładzie zapanowała histeria. Zewsząd zbiegli się chcący podziwiać skarb marynarze. Podszedł nawet Uczciwy, choć wiedział, że musi za chwilę wracać. Miał coś, co chciał przekazać swojej kapitan.
Art i Feliks nawet nie spojrzeli w stronę zbiegowiska.
Tak samo jak wtedy, gdy stali na szubienicy, gdy wydarzył się ich pierwszy cud. Ten jest drugi. W sercach Art i Feliksa cały świat ograniczył się do... Art i Feliksa.
Rzućmy może okiem w przyszłość, przyjrzyjmy się dalszym losom niektórych bohaterów.
Na przykład Hamletowi, który ma otrzymać tytuł UKA. Oficer powróci do posiadłości Holroyalów z Gnojkiem u boku.
 -	Emma! - zawoła wtedy, oszołomiony i zdumiony. - Ty nie masz na sobie nic żółtego! Ubrałaś się... na różowo...
 -	To na cześć twojego zwycięstwa - powie Emma, spoglądając na admirała wzrokiem, jakim Pluskietka zwykle patrzyła na Maudy'ego.
 -	Gdybym był wiedział wcześniej - zauważy Hamlet - założyłbym psu różową wstążeczkę.
Gnojek i Emma padną sobie w ramiona. Admirał będzie musiał zaczekać. I wspaniałomyślnie się z tym pogodzi.
Mniej więcej w tej samej chwili wdzięczny swemu ulubionemu dowódcy rząd przegłosuje decyzję o odbudowaniu placu

na wyspie Traf Falgar - fontann, lwów, kolumn. Tym razem na najwyższej kolumnie stanie posąg Hamleta.
Admirał podaruje Emmie pierścionek. Widać na nim dwie czerwone dłonie w czułym uścisku. A na nich, wykonana z białego złota, psia łapa. Łapa Gnojka, który połączył Hamleta i Emmę.
Powrót Glada Cuthberta nie będzie tak wspaniały. Kiedy dotrze do swej chaty, zobaczy, że jest pusta. W środku znajdzie liścik od Gładys: „Skoro morze jest takie fajne, to ja też chcę spróbować. Nie czekaj".
Dirk i Wonsacz odniosą wielki sukces. Otworzą z powodzeniem Teatr Republiki, a pierwsze przedstawienie zostanie tylko nieznacznie zepsute przez panią Worthytown i jej pozbawioną talentu córkę Marigold.
Oskar Bagge - człowiek, który uratował nogę Dirka (nie tylko dzięki temu, że do jej usztywnienia użył cudownej kości Gnojka, ale także dlatego, że podawał pacjentowi - oraz Grubowi i de Weevilowi - malutkie dawki zmielonej kości zmieszane z winem) - uda się w podróż, by odnaleźć swego przyrodniego brata, pasjonata paleontologii, Erasmusa.
Kiedy wszyscy dotrą do Anglii, nadejdzie już zima. Żyjące w parkach, lasach i gajach papugi będą się przystosowywać do chłodnego klimatu, mimo ostrych antypirackich praw Republiki dokarmiane przez PIRAT-ów - „Propapuzią Inicjatywę - Ruch Abstynentów Totalnych".
We Francji, w której wciąż nie wybuchła rewolucja, pokonani arystokraci zaczną kpiąco przezywać Anglię „Papuzią Wyspą".
Tak właśnie będą się miały sprawy.
Ale wróćmy jeszcze na pokład „Zwycięzcy" w tę pobitewną noc.
 -	Nigdy więcej cię nie opuszczę - obiecał żonie Feliks. - Tobie też nie wolno mnie porzucić. Od tej pory tylko my dwoje. Zawsze razem.
 -	Kochanie - odpowiedziała Art. - tak naprawdę tylko my troje... Zawsze razem.
Wtedy podszedł do nich Uczciwy i wręczył Art list od Bankietowego Jacka. Kucharz napisał go przed świtem, jeszcze zanim rozpoczęła się bitwa.

Szanowna pani kapitan!
Proszę  się  nie  przejmować  moją  śmiercią.  Wiedziałem
o niej - znałem jej rok, dzień i godzinę. Dowiedziałem się
tego jeszcze za młodu. Powiedział mi to pewien wróżbita
w Indiach. Poradził mi także, żebym się jej nie bał. Bo
śmierć też przemija, jak wszystko inne. Trwałe jest tylko
życie.
Twój oddany świętej pamięci kucharz Bankietowy Jack.
PS
Poza tym, kapitanie, powinnaś chyba wiedzieć, że to wielkie białe jajo, które wysiaduje kura Walta, pochodzi z Czarnego Kraju Khem, gdzie panuje teraz Ebad Vooms. Znalazłem je w rzecznym mule. To jajo świętego krokodyla. Te gady w ciągu osiemnastu lat osiągają długość osiemnastu stóp. A wykluwają się po trzynastu tygodniach.