PIRATIKA
TANITH  LEE

PROGRAM
AKT PIERWSZY: Córka Molly
Scena pierwsza
 1.	Żaden z niej anioł		13
 2.	Wybitnie kobiecy odcień różu    		21
 3.	Spotkania i napady    		28
Scena druga
 1.	Pistolet dwa razy, a kawa dla kogo?		38
 2.	Koniec legendy    		52
 3.	Po teatrze    		64
Scena trzecia
 1.	Gęś i gość   		71
 2.	Przełamując lody    		82
 3.	Port's Mouth na horyzoncie    		88
AKT DRUGI: Córka Piratiki
Scena pierwsza
 1.	Podwieczorek w Port's Mouth   		105
 2.	Na morze    		114
 3.	Zmiana  wizerunku    		126

Scena druga
 1.	Wróg i fortuna    		133
 2.	Czterech  mędrców    		149
 3.	Własne Postanowienie    		154
Scena trzecia
 1.	Handel i zdrajca		166
 2.	Żaglowce z koszmaru		174
 3.	Południe, południowy-wschód    		189
AKT TRZECI: Piratika
Scena pierwsza
 1.	Żagle w ogniu		209
 2.	Jasnowłosa bomba wybucha    		218
 3.	Dziwniejsze morze    		227
Scena druga
 1.	Wyspa Skarbowa    		234
 2.	Papuzie  rady     		240
 3.	Złe wieści    		254
Scena trzecia
 1.	Więźniowie na pełnym morzu    		272
 2.	Opowieść z łodzi    		283
 3.	Proces i pomyłka   		292
Scena ostatnia
Drzewo Wisielca    		305

Akcja niniejszej powieści rozgrywa się w świecie bardzo podobnym do naszego, w roku tysiąc siedemset dwunastawym - odpowiadającym z grubsza naszemu tysiąc osiemset drugiemu.

Dla Beverly Birck - która ofiarowała Art potrzebny jej czas.
Specjalne podziękowania dla: Beryl Alltimes, autorki wskazówki pierwszej; Mavis Haut, autorki wskazówki drugiej; i dla Johna Kaiine 'a, który ostatecznie doprowadził mnie do skarbu.

SŁÓW KILKA OD AUTORKI
Jak sami zobaczycie, świat przedstawiony w tej książce jest i bardzo podobny do naszego, i zupełnie od niego odmienny. Możecie spotkać znane nazwy - oraz nazwy dziwne. Niektóre odnajdziecie bez trudu w atlasach - inne stanowią efekt zabaw z istniejącymi już słowami. Wszystkie (prawie) miejsca, które odwiedzicie z bohaterami, możecie bez trudu odszukać na mapach... choć ich nazwy nie brzmią tak, jak się tego spodziewacie. Część z tych miejsc zmieniła położenie geograficzne.
Nie jest to więc książka historyczna - nie jest też jednak wytworem li tylko wyobraźni. I rozgrywa się w epoce, której nigdy nie było...
Ale sonet Szekspira wciąż pozostaje sonetem Szekspira, mimo że w świecie Art artysta ten nosi nazwisko Szejkspir.

„Nie śmiejcie się, proszę... W morskich opowieściach piraci zawsze mają mapy, które zazwyczaj prowadzą do miejsca ukrycia wielkiego skarbu."
The III-Made Mute
(The Bitterbynde Trilogy, Księga pierwsza)
Cecilia Dart-Thornton

AKT PIERWSZY
Córka Molly

SCENA PIERWSZA
1. Żaden z niej anioł
Pewnego dnia w szesnastym roku życia Art znienacka przypomniała sobie matkę. Stało się to zaraz po tym, jak dziewczyna, zeskakując ze schodów, grzmotnęła głową w drewnianą poręcz zwieńczoną rzeźbą na kształt orła.
Usiadła oszołomiona i podniosła wzrok na stojące na górze bardzo głupie dziewczyny, rozchichotane i wytykające ją niegrzecznie palcami. Na ich głowach okolonych bujnymi lokami, niebezpiecznie balansowały ogromne księgi. Kim one są? - spytała sama siebie Art. I wtedy...
I wtedy jej myśli uleciały do szczupłej, silnej kobiety, niezbyt wysokiej, ale wyglądającej na wyższą dzięki długim nogom w opiętych spodniach i sięgających kolan butach. Do kobiety o truskawkowo-blond włosach, zebranych w kok z tyłu głowy, i o niesamowicie zielonych oczach, szmaragdowych jak agrest. Myśli Art uleciały do Molly Faith. Molly była jej matką. Art nie poświęciła jej ani jednej myśli przez sześć długich lat. Nie myślała i nie pamiętała o niej - własnej matce, kapitanie piratów żeglujących po ciepłych morzach.
Art - która ledwie dziesięć minut temu znana była jeszcze jako panna Artemizja Fitz-Willoughby Weatherhouse (za nią się zresztą sama uważała) - potrząsnęła gwałtownie głową. Wróciła jej jasność myślenia. Podobnie jak pamięć.
Podniosła się.

-	Wybuchło działo. Armata, którą Molly nazywała Księż
ną, eksplodowała. To właśnie dlatego Molly wyleciała mi
z głowy - powiedziała na głos.
Uniosła dłoń i dotknęła swej fryzury, starannie ułożonej, jak u koleżanek. Włosy miała ciemnobrązowe z pojedynczym pasemkiem w szokującym, ognistym kolorze pomarańczowym. Zawsze musiała je pokrywać pudrem. Zupełnie jakby tych kilka jaskrawo ubarwionych włosów musiało się z jakiegoś powodu wstydzić.
Ow wściekły pomarańcz przytrafił się jej włosom właśnie wtedy, kiedy wybuchła Księżna - a może jednak było to jakieś inne działo? - gdy Art miała... Zaraz, ile lat? Dziewięć? Dziesięć?
Tak. Działa bywają przydatne, ale miewają swoje narowy.
-	Nic ci się nie stało, Artemizjo? - zagruchała jedna
z głupich dziewczątek, najprawdopodobniej mając nadzieję, że
coś się jej jednak stało. W tak nudnym miejscu, każde wydarze
nie, nawet takie, stanowiło miłą odmianę szarej codzienności.
Art zamyśliła się głęboko. Czy nic mi się nie stało?
Nic.
Przeskakując po trzy stopnie naraz, wbiegła schodami na górę. Rozdarła swą długą spódnicę, ale zupełnie się tym nie przejęła.
Wyfiokowane dziewczynki gwałtownie się cofnęły. Z kilku głów pospadały książki. Głucho zastukały o podłogę.
Jeszcze chwilę wcześniej wszystkie dziewczęta ćwiczyły właściwą postawę. Art razem z nimi. Ćwiczenie polegało na tym, że musiały chodzić z wyciągniętymi szyjami i plecami wyprostowanymi jak struna - jeśli któraś się zgarbiła, choćby lekko, książka spadała na ziemię. To właśnie przydarzyło się książce Art, kiedy ta straciła równowagę.
Choć pamiętała, kim są otaczające ją młode damy oraz to, że wielki dom, w którym się znajdowała, rezydencja o lśniących posadzkach i pastelowych ścianach, był „Domem pod Aniołem - Akademią dla młodych dam" w Rowhampton (miasteczku pod Londynem), to rzeczywistość była mniej realna niż zapomniana do tej pory przeszłość. Dawne czasy wtaczały się

teraz do jej głowy niczym rozklekotany, pędzący na łeb, na szyję powóz.
-	Uwaga! - pisnęła któraś z dziewczyn. - Wredna Eeble
idzie!
Wredna Eeble? A kto to taki?
Ach, tak. Panna Eeble - jedna z pracujących w Akademii wychowawczyń. Należała ona do tych osób, które nie potrafią czegokolwiek nauczyć ani siebie, ani kogokolwiek innego. Złośliwa panna Eeble wywoływała w swych uczennicach nieustanny lęk.
No więc, ta Eeble wychynęła właśnie zza rogu korytarza, odziana w wyprasowaną jak niedzielny obrus sukienkę, ze ściągniętą twarzą wyrażającą wściekłość, ale też zadowolenie, że może ową wściekłość okazać. O tak, uwielbiała karcić swoje podopieczne.
 -	Bożuniu ty mój, a cóż się tu znowu wyprawia?
 -	Artemizja spadła ze schodów!
Ciskające pioruny oczy wrednej Eeble najpierw spoczęły na informatorce, a potem na Art.
Czy ja znam tę kobietę? - zahuczało w głowie dziewczyny.
-	Artemizjo, doprawdy, spadanie ze schodów ci nie przystoi.
Jesteś dziewczynką z bardzo dobrego domu. Przez cały czas
powinnaś olśniewać wdziękiem i kobiecością. Musisz być ozdobą
całej płci pięknej. Dobrze ułożona dama nigdy z niczego nie spada.
Art patrzyła na wychowawczynię bez słowa.
I nagle wyprostowała się buńczucznie. Stojąc w swojej eleganckiej sukience, odrzuciła głowę do tyłu, lewą dłoń wsparła na rękojeści wyimaginowanego kordelasa, który kiedyś - lata temu - zawieszała właśnie na lewym biodrze. Kordelas był króciutki, bo i ona miała wówczas tylko dziesięć lat. Ale Art pamiętała już teraz, jak dobrze się z nim czuła. Zupełnie inaczej niż z książką na głowie. W odróżnieniu od niej kordelas w dłoni zupełnie jej nie ciążył.
-	Madame - rzuciła wyniośle, prosto w twarz niepomiernie
zdumionej panny Eeble - a cóż za nonsensy pani tu wygłasza?
Tryska pani nimi jak rynna deszczówką!

Panna Eeble otworzyła szeroko usta. Natychmiast jednak zamknęła je na powrót i mocno zacisnęła. Dobyło się z nich tylko jedno, jedyne oświadczenie:
 -	Artemizjo, sama doskonale rozumiesz, że za ten wybryk i wyjątkowy brak szacunku musisz zostać ukarana.
 -	Też mi coś, madame, ukarana. Phi!
Dziewczęta zaczęły wrzeszczeć. Książki spadały z ich głów niczym jesienne liście z drzew. Trach! Bum! Art znów zeskoczyła ze schodów. Zawisła na półpiętrze. W głowie grzmiały jej huczące działa, wiatr szumiał w takielunku, skrzypiały deski pokładu, dźwięczał głos Molly - jej matki. Przed oczyma ukazały się jej złote wybrzeża Amer Ryki, Persis i Zanzibari. Spomiędzy szeroko rozwartych, błękitnych paszcz fal niczym srebrne pociski wyskakiwały zwinne delfiny.
 -	Należy niezwłocznie sprowadzić jej ojca - zawołała panna Eeble. - Ona zupełnie postradała zmysły!
 -	Odzyskała! - poprawiła nauczycielkę Art. - Odzyskała!
To powiedziawszy, ukłoniła się dwornie orłowi z balustrady, który zwracając jej utraconą przeszłość, uratował ją przed tym nędznym życiem.
Była wigilijna noc. Padał śnieg.
Wszędzie dokoła ponura biel ziemi odbijała blask równie ponurej bieli nieba.
Anglia była republiką. Ponad dwadzieścia lat temu Anglicy zbuntowali się przeciwko monarchii i strącili z tronu króla. Zapanowały wówczas dni pełne chaosu i przemocy - ale ludzie czuli się silni i wolni - zrozumieli, że wreszcie mogą samodzielnie kierować własnym życiem. Potem, gdy sytuacja zaczęła się uspokajać, stopniowo wrócił ład i porządek. Arystokraci i królowie, także ich tytuły, nigdy jednak nie wrócili. Choć do kobiety wciąż, jeśli była dobrze urodzona, można było zwracać się per „lady", nie było już lordów, króla ani królowej. Dlatego ojciec Art, George Fitz-Willoughby Weatherhouse, który wcześniej miał tytuł szlachecki, nazywany był przez wszystkich, zgodnie z nowym obyczajem, „ekslordem".

Ekslord G.F.-W. Weatherhouse mknął swoim powozem co koń wyskoczy. A kiedy wreszcie dotarł pod bramę „Domu pod Aniołem", stróż natychmiast rzucił się, by mu ją otworzyć.
Pokryty płatkami bezustannie padającego śniegu, wyglądał jak upiór. Noc zresztą była nadzwyczaj odpowiednia dla duchów.
Weatherhouse skrzywił się.
Jego posiadłość, Richman's Park, oddalona była od szkoły nie więcej niż dwie mile, więc list w sprawie córki dotarł do niego jeszcze tego samego popołudnia.
Zwariowała. Tak napisali. Dokładnie tak samo, jak jej stuknięta matka, pomyślał Weatherhouse.
Akademia dla młodych dam znajdowała się w położonej wśród lasów dolince, pomiędzy wioskami Rowhampton i Ar-rowhampton. Zaraz za nią rozciągały się owiane złą sławą Błonia Wimblays, opanowane przez zbójców (według londyńskiego „Timesa" było ich tam dziesięciu na każdy kilometr kwadratowy); szczególnie groźny był rabuś posługujący się przydomkiem Dżentelmen Jack Kukułka. Weatherhouse z zadowoleniem myślał o tym, że jego powóz nie musiał przejeżdżać w pobliżu tego, jakże niebezpiecznego, miejsca.
Ciągnięty przez parskające konie pojazd toczył się po obsadzonej lipami alei, prowadzącej do głównego budynku akademii.
Gdy Weatherhouse wysiadł, sączące się z okien żółte światło zaiskrzyło pięknie na jego wspaniałym stroju - haftowanym złotą nicią płaszczu i kamizelce ze złotymi guzikami
-	a także na lasce ze srebrną główką i na dokładnie wypud-
rowanej peruce.
Panna  Eeble  oraz  panna Grash - dyrektorka  szkoły
-	wdzięcząc się i trzepocąc rzęsami niczym ćmy skrzydełkami,
wprowadziły gościa do wnętrza domu i powiodły go lśniącymi
korytarzami.
 -	Trzymamy ją w tym pokoju.
 -	W takim razie proszę mnie tam wpuścić, madame.
 -	Ależ sir, nie myśli pan chyba...

-	Proszę się odsunąć i być cicho - zadysponował ekslord,
który w konkurencji „bezczelność" wygrałby zapewne bez
trudu ze znakomitą większością ludzi.
Ale obie damy były niezwykle pobudzone.
 -	Sir, mamy niestety powody przypuszczać, że dziewczyna może się okazać niebezpieczna...
 -	A nawet uzbrojona...
 -	Albo i...
 -	Cisza! Ani słowa! A jeśli nie potraficie utrzymać języka na wodzy, to droga wolna!
Panny E. i G. umknęły czym prędzej. Weatherhouse gwałtownie otworzył drzwi.
-	Na Boga. A to co?
Siedząca przy kominku Art odwróciła się leniwie i spojrzała na fioletową z wściekłości twarz ojca.
Dziewczyna doskonale zdawała sobie sprawę, że jeszcze dzień wcześniej czułaby strach i miałaby poczucie winny.
Teraz jednak była w doskonałym nastroju. Uśmiechnęła się lekko.
-	Dlaczego, u diabła, ty się jeszcze uśmiechasz? Spójrz na
siebie! Trzymam cię tu przez sześć lat! Chciałem, żeby
z rozbrykanej podfruwajki zrobiono z ciebie prawdziwą damę.
Miało być lepiej, a nie gorzej.
-	Och, czyli uważa pan, że jest gorzej, sir? - spytała Art.
Wyciągnęła swe długie nogi nieco bliżej do ognia. Ubrana
była w męskie bryczesy, wysokie buty, białą koszulę i płaszcz z mocno połatanego aksamitu nieokreślonej barwy. Pomiędzy prostymi i nieuczesanymi włosami przeświecało pojedyncze pasmo nagietkowego ognia. Ten kosmyk Weatherhouse zobaczył po raz pierwszy od sześciu lat.
 -	Jesteś taka sama jak matka.
 -	Moja mama była w porządku.
 -	Nie wobec mnie.
 -	Dlaczego więc, tatusiu, tak się w niej zadurzyłeś?
 -	Jak śmiesz mnie o to pytać?
 -	A kogo mam pytać? Przecież to ty się z nią ożeniłeś.

Weatherhouse ryknął.
Jego ryk uderzył w pozłacane gipsowe ornamenty, którymi upstrzony był sufit.
Art wzruszyła ramionami. Wyjęła z kieszeni jabłko i spokojnie się w nie wgryzła. Jej ojciec tymczasem zaczął przechadzać się po pokoju, waląc laską w nogi stołu.
 -	Czy nie wiesz, że twoja nieszczęsna matka, Molly, należała do najgorszych kobiet świata...
 -	Była piratką.
 -	Jeśli już musisz używać tego słowa, to owszem. Jeśli musisz. Była tak jakby... piratką.
 -	Chełpiła się tym, że nigdy nie zabiła ani jednego człowieka - zauważyła Art - a bogactwa rabowała wyłącznie dzięki sprytowi i przebiegłości. I taka jest prawda.
 -	Przecież ty nie możesz tych wszystkich bzdur pamiętać. To niemożliwe! - syknął.
Cuda przyprawiały go o zły humor.
-	Przypomniało mi się. Wybuchło działo. Potem mam
lukę w pamięci. A potem pamiętam już tylko lata spędzone
tutaj. W tej szkole, wśród tych durnych dziewuch i nau
czycielek,  długie  lata  życia  w  niewoli.   Skoro  zaś  mowa
0	bzdurach, sir, to właśnie wszystko to uważam teraz za bzdury
- rzuciła Art, spoglądając na ojca zimnymi jak stal oczyma.
-	Skąd wzięłaś te bezwstydne, odrażające ubrania?
Dziewczyna wybuchnęła śmiechem
-	Od dwóch stajennych. To ich najlepsze, niedzielne stroje.
A kurtkę i koszulę dostałam od odźwiernego. Zapłaciłam za to.
1	im,  i praczce.  Obawiam  się, że twoimi  pieniędzmi,  ale
przecież i tak już mi je dałeś.
 -	Dostałaś je na nowe ubranie.
 -	Oto i ono, moje nowe ubranie.
Weatherhouse oparł się o marmurowy kominek i wściekłym wzrokiem spojrzał na córkę, córkę, która w tej chwili - wielkie nieba! - aż za bardzo przypomniała Molly Faith -jego byłą żonę.
-	Skoro przypomniałaś sobie tak wiele, to powinnaś sobie
też przypomnieć, jak szykowna i elegancka była twoja matka.

Art zwróciła się ku niemu gwałtownie. Ruchem kocicy, która dostrzegła bardzo nielubianego kota.
Weatherhouse zwrócił uwagę na ten gest i mimo piorunów, które wciąż miotały jego oczy, otworzył bezwiednie usta.
 -	Moja matka, sir, była królową mórz. Była cesarzową piratów, wiodła po falach flotę dwudziestu okrętów...
 -	To zwykłe bzdury, czcze kłamstwa, bujda i nieprawda...
 -	Po dziś noc jej imię rozbrzmiewa na całym świecie jak bicie dzwonu, sir. Nie „Molly". Nie „Faith". Ani też nie twoje nazwisko, tatuśku, które przybrała w dzień waszego ślubu. To nazwisko z pewnością nigdzie nie rozbrzmiewa!
 -	Ona była zwykłą...
Art zerwała się na równe nogi. Dwie kryształowe łzy spłynęły jej po policzkach. Ale nie sprawiły, że dziewczyna wydała się słaba czy bezbronna. Były raczej jak srebrne medale, jak klejnoty dumy lśniącej w jej spojrzeniu.
 -	Nazywała się Piratika.
 -	Piratika - prychnął Weatherhouse. - Dorośnij wreszcie - dodał małostkowo i brutalnie. - Ona nie żyje. Jest martwa, jak papierowe melodramaty, w które zamieniła swoje życie. Została pogrzebana w ziemi. Lub, jak wolisz, jest karmą dla rybek.
 -	Wiem.
 -	A co do ciebie, Artemizjo, to wydałem już odpowiednie polecenia. Mam nadzieję, że ten pokój przypadł ci do gustu, ponieważ nie opuścisz go, póki nie odzyskasz rozumu, moja droga. Uważasz, że ta akademia jest więzieniem? Cóż, trzeba ci wiedzieć, że w więzieniach ludzi się zamyka. Koniec z wystawnym jedzeniem, z pysznymi słodkimi lemoniadami dla panien, z drogą herbatą i kawą, nie mówiąc o sokach i czekoladzie. Wystarczy ci kubek wody. Aha i koniec z drewnem do kominka.
 -	Wesołych Świąt - rzuciła Art.
 -	Molly wystarczająco zalazła mi za skórę - stwierdził jej ojciec. - Nie pozwolę, byś ty uczyniła to samo.
 -	Ona też miała cię dość, sir - mruknęła dziewczyna, gdy zatrzasnęły się za nim drzwi. - Miała cię dość i dlatego cię

zostawiła, zabierając mnie ze sobą, choć byłam jeszcze małym dzieckiem. I ja też nie pozwolę, byś mi to zrobił. Straciłam już sześć lat.
Wsunęła pogrzebacz do kominka i po chwili go wydobyła. Poczerniał od gorąca i popiołu. Podeszła do czystej, jasnej ściany obok paleniska i wielkimi literami wypisała na niej prawdziwe imię swojej matki.
2. Wybitnie kobiecy odcień różu
W nocy coś przerażająco zaryczało. To był jeleń ryczący w lesie albo na Błoniach. Śnieg zasypywał okna grubymi, białymi wstęgami.
Ogień w kominku dogasał. W pokoju zrobiło się naprawdę zimno, jednak Art wcale się tym nie przejmowała. Wiedziała, że wbrew ojcu i mimo zamkniętych na głucho drzwi i okien, w końcu się stąd wydostanie. A zatem powinna się przyzwyczajać do chłodu panującego w pomieszczeniu.
Przez cały ranek i popołudnie rozmyślała o tym, co sobie przypomniała. Raz po raz wracała myślą do coraz wyraźniejszych wspomnień. A były to obrazy tak żywe, jakby ktoś namalował je farbami na płótnie jej duszy.
Widziała na przykład morze - błękitne, pełne spokoju, zielone jak surowy groszek, ale także mroczne, kiedy niebo stawało się czarne, a pioruny kruszyły maszty żaglowców kołyszących się na wysokich falach. Statek pochylał się to w jedną, to w drugą stronę tak mocno, że wydawało się, iż chce wywinąć koziołka. Czy Art się kiedykolwiek bała? Może tylko raz. To było jedno z jej najwcześniejszych wspomnień. Molly stoi mężnie na pokładzie, trzymając w ramionach dwu-lub trzyletnią Art.
- Cóż za widowisko! - woła. - Patrz, córeczko, jakie to piękne! - Po czym dodaje: - Nigdy nie bój się morza. Morze to najlepszy przyjaciel ludzi takich jak my. Jest lepsze od każdego lądu. Należy mu się szacunek. Nigdy nie waż się

myśleć, że morze jest okrutne albo niesprawiedliwe. Tacy bywają wyłącznie ludzie. Morze jest po prostu sobą. A nasz żaglowiec? To prawdziwy szczęściarz. Jest przyjacielem morza. Wiedzą, jak się do siebie odnosić.
Dokładnie w tej samej chwili wielka, zielona i słona fala zalała pokład. Zwijano żagle. Marynarze Molly przemykali pomiędzy masztami, mocno ściskając w dłoniach wilgotne liny, kołysali się niczym rozbrykane małpy wśród drzew. Matka i córka były kompletnie przemoczone.
- Nie bój się nawet wtedy, jeśli zaczniemy tonąć - ciągnęła Molly. - Ci, których morze zatrzymało na zawsze, śpią teraz wśród syren i pereł w zatopionych krainach. To musi być piękne miejsce, nie uważasz, kochanie?
Żaglowiec Molly, ten prawdziwy szczęściarz, pewnego dnia...
Nie. Jeszcze nie. Nie teraz.
Zamiast więc myśleć o tym, Art przypominała sobie piękne krainy i wyprawy na brzeg. Odwiedziny w domach gubernatorów, którzy - zadowoleni z bogactw przywiezionych na ich wyspy przez piratów - zapraszali Molly i jej ludzi na wystawne kolacje lub bale. Art często siadywała na obitym aksamitem fotelu i przyglądała się matce, jak obwieszona bransoletami i koralami w szkarłatnej lub zielonej sukni wiruje na parkiecie z elegancko ubranymi mężczyznami. Zawsze wtedy serwowano wyrafinowane i smaczne potrawy. Były też lody i kieliszki pełne strzelającego diamencikami szampana, a niezwykle wygadani piraci Molly na tarasach i pod palmami obcałowywali piękne damy. Wszyscy ich uwielbiali. Jakież się zrywały oklaski i wiwaty, gdy wpływali do portu wraz ze skrzyniami pełnymi złotych monet i drogich kamieni.
Najwyższa już pora przypomnieć sobie morskie bitwy. Cóż, one też były niezwykłe i wspaniałe - za dobrze znanym na wszystkich morzach okrętem Molly często ruszał pościg z nieprzyjaznych portów i flot, a jeszcze częściej zawistni konkurenci - wrodzy korsarze.

Żaglowiec Molly zwał się „Nieproszony nieznajomy" i przypominał, mimo wysoko strzelających ku górze masztów, wysmukłego, chudego charta. Był mocny i szybki. Jednostki tego typu zaczęto konstruować, ponieważ w handlu pełnomorskim liczyło się przede wszystkim to, kto dowiezie towar pierwszy. Molly udało się zdobyć tak szybki żaglowiec dzięki jednemu ze swoich podstępów; wydawało się zresztą, że jemu samemu bardzo ta zmiana właściciela pasuje. Stał się szczęśliwym statkiem słynnej królowej piratów i pływając pod swym nowym imieniem, bawił się o wiele lepiej niż przedtem. Zupełnie jak Art.
No i flaga. O, tak! Art doskonale pamiętała flagę. Z początku pływali pod tradycyjną, siejącą postrach na morzach i oceanach banderą z trupią główką i piszczelami na czarnym tle - zwaną przez niektórych Wesołym Rogerem. Potem jednak Molly, jedna z niewielu pirackich kapitanów w spódnicy, zarządziła zmianę flagi. Dla żartu kazała przemalować tło na różowo, a kości na czarno. I był to wybitnie kobiecy odcień różu. Nowa bandera szybko zyskała sobie wśród załogi, i wszystkich innych żeglarzy Siedmiu Mórz, nazwę Wesołej Molly.
Tak więc, furkocąc różową banderą, „Nieproszony nieznajomy" wpływał do portów, wzbudzając powszechny zachwyt. Na pełnym morzu zaś, gdy rzucały się nań wrogie galeony, gdy ich działa wypluwały żelazne kule i gdy ogień rozdzierał wodę i powietrze, a nad oceanem unosiły się gęste kłęby dymu, unikał pocisków i odpływał zwinnie nieuszkodzony.
Najczęściej „Nieznajomy" zasadzał się na statki handlowe sam, czasami jednak w towarzystwie części lub całości należącej do Molly floty, która liczyła sobie od piętnastu do dwudziestu okrętów. Art słyszała w wyobraźni wyjące piskliwie flety, gwizdki i trąbki oraz dudniące bębny, którymi piraci jej matki starali się przestraszyć upatrzony łup. A potem działa „Nieproszonego" rozpoczynały swoją przerażającą kanonadę. Strzelały jednak po to tylko, by uszkodzić, nigdy, by zatopić.

Tych, którzy się poddali, Molly traktowała niezwykle uprzejmie. Także swojej załodze nie zezwalała na okrutne zachowanie wobec napadniętych. (Art ujrzała w duchu Molly, która ukłoniła się wystraszonej młodej dziewczynie i spytała: „Czy ten topaz należał może do twego szanownego ojca? W takim razie, madame, proszę go zatrzymać i oddać tacie z pozdrowieniami".)
Ale jeśli doszło do prawdziwej bitwy... - Art odszukała w pamięci pełną wdzięku Molly, potrafiącą wytracić broń z dłoni każdemu, kto ważył się rzucić jej wyzwanie. Zaraz potem, posuwała się do swego najokrutniejszego czynu - rozcinała mieczem guziki podtrzymujące spodnie nieszczęśnika, tak że opadały mu na kostki, a cały okręt zaczynał trząść się od śmiechu marynarzy.
Szczęśliwy okręt. Szczęśliwy jak sama Molly, która wkrótce zyskała sobie przydomek „Kuloodpornej" - czyli po prostu niezniszczalnej. Takiej, której zawsze sprzyja szczęście. Zaiste wspaniałe, pełne przygód życie.
W ten oto sposób, mimowolnie, Art dotarła we wspomnieniach do dnia, w którym to czarowne życie dobiegło kresu. Do Dnia, w którym Okręt Matki Zatonął.
Szesnastoletnia Art zasnęła przed wygasłym kominkiem. Przeżywała raz jeszcze, we śnie, tę ostatnią scenę, tamten dzień, gdy miała ledwie dziesięć lat.
Art siedzi na pokładzie „Nieproszonego nieznajomego" i podziwia Molly, która zręcznie i odważnie schodzi z głównego masztu. Art także już potrafi wspinać się na wszystkie maszty. Pomaga też marynarzom, zwija lub rozwija z nimi żagle. Podobnie jak wszyscy piraci zna ten statek na wylot, od góry do dołu. To przecież jej dom. Cały jej świat.
- Ktoś nas ściga - oznajmia nagle Hurkon Beare, którego oblicze staje się w tym śnie nieoczekiwanie wyraźne. To pierwszy oficer na statku Molly. Jest Kanadianinem, jedną nogę ma nieco krótszą i jest, jak na swój młody wiek, przedwcześnie posiwiały (był wtedy niewiele starszy niż obecnie Art). We śnie jednak (w przeszłości) Art ma tylko

dziesięć lat, a Hurkon wygląda bardzo dojrzale. Na jego ramieniu siedzi coś kolorowego i rozczochranego.
Płyną pod pełnymi żaglami. Na masztach wściekle łopocze targane przez wicher płótno. „Nieproszony" mknie naprzód całą mocą.
Ale na horyzoncie widać już sylwetkę statku. To pościg.
We śnie, wciąż w przeszłości, ten drugi żaglowiec wydaje się przesuwać za mgłą - ciemną, skłębioną chmurką, dziurą wydartą w jasnym niebie. Czyżby jego żagle też były czarne?
-	Szykować działa - rozkazuje Molly Hurkonowi. Po
chwili podchodzi do Art, uśmiecha się do córki. Nie ma w niej
strachu. Art też się nie boi. Co więcej, dziewczynka podrywa się
i biegnie na dolny pokład, by przyjrzeć się z bliska, jak żeglarze
wytaczają pięć grubych dział na odpowiednie do walki pozycje;
czarne paszcze luf wysuwają się ze swych leży w burtach.
Właz na górny pokład jest otwarty, więc Art wciąż widzi swą matkę. Molly chodzi to tu, to tam. Dziewczyna słyszy jej pytania i odpowiedzi Hurkona.
Po chwili Słony Walter, rudowłosy chłopak, wygania Art na górę.
-	Sio, do mamy, już!
On zawsze traktuje ją jak małe dziecko. Ona się jednak nie kłóci. Słucha się go. Wie, że w bitwie nie można tracić ani chwili.
Wchodzi po drabince na górny pokład i słyszy Hurkona.
-	Ten statek to „Nieprzyjaciel" - mówi oficer do Molly.
- Widzisz? Nie wywiesili żadnej bandery, ale wszystkie żagle
mają czarne i trupią czaszkę na każdym z nich.
Co to jest, co on nosi na ramieniu? Pierzasta szczotka do kurzu? Nie! To żyje! Podrywa się do lotu! Art - ta dziesięcioletnia Art - wie, że to ptak. Szesnastoletnia śniąca Art nie jest tego pewna. Tak czy inaczej, to coś już zniknęło.
-	„Nieprzyjaciel". Nigdy nie zrezygnuje. Jego kapitan
pragnie dostać mapę z zaznaczoną drogą do skarbu, Molly.
„Nieprzyjaciel", którego motywy już znamy, jest bardzo blisko. Czarny okręt płynie ku nim, wielki niczym dom ze

spadzistym dachem, żagle ma nachylone, zdaje się nad nimi górować. Sprawnie zmienia kurs.
Ryczą działa. Ogień.
Art stwierdza, że siedzi okrakiem na samotnym dziale na górnym pokładzie. Na Księżnej. Dlaczego? Przecież z pewnością nie powinno jej tu być? Może wdrapała się na lufę, by lepiej widzieć bitwę...
Wykonują zwrot, by odpowiedzieć „Nieprzyjacielowi" salwą z całej burty naraz.
I wtedy, zewsząd i nagle, dolatuje nie kolejny hurgot czy wybuch, ale uderzenie gorącej ciszy. Ciszy parzącej, po której nastaje lodowata nicość.
Art otwiera oczy.
Art otworzyła oczy i okazało się, że siedzi wyprostowana w fotelu, w zamkniętym pokoju w „Domu pod Aniołem", w akademii dla młodych dziewcząt.
Znów coś zaryczało, ale tym razem nie było to już okrętowe działo, lecz jeleń w ciemności w pobliskim lesie.
Dziesięcioletniej Art ktoś potem powiedział - gdy ocknęła się w przeraźliwie czystym łóżku - ktoś jej powiedział, że uratował ją jej ojciec.
Dziewczyna pomyślała o srogim ekslordzie Weatherhousie. Ujrzała go po raz pierwszy właśnie wtedy - gdy miała dziesięć lat - z czasów, kiedy była małym dzieckiem, nie pamiętała go.
Był sześć lat młodszy niż dzisiejszego wieczora, niemniej jednak wyglądał tak samo groźnie. Spojrzał na nią złym wzrokiem i oznajmił, że „wybaczył jej grzechy matki".
Art-dziecko nie rozumiała, jakie to mogły być grzechy. Nie pamiętała żadnych - w ogóle nie pamiętała niczego - aż do tej chwili.
Zesłana tu, do szkoły, wiedziała jedynie, że jej matka była „kobietą upadłą" i że nie żyje. To wszystko.
Aż po dziś dzień Art nie pamiętała Molly.
Na zewnątrz coś odbiło się od zaśnieżonego okna. Dziewczyna obróciła się i kątem oka ujrzała to coś w niknącym blasku świecy. Barwy obu balowych sukienek matki naraz - szkarłat

i wspaniała zieleń. Tylko co to było? Kawałek materiału? Jakaś zabawka? Płatki śniegu wciąż falowały, spadając w dół, ale to coś wystrzeliło w zupełnie innym kierunku, ku górze. I zniknęło.
Księżna wyleciała w powietrze. „Nieprzyjaciel" podziurawił szczęśliwy statek. Zatopił go.
Matka Art spała, razem ze swym żaglowcem i żeglarzami wśród syrenek i pereł. Spała snem wiecznym.
W pokoju rozległ się dziwny, niepokojący hałas. Jakby ponad marmurową obudową kominka ożywały cegły komina...
Art podskoczyła i obróciła się, w samą porę, by zobaczyć czarne coś, co wypadło z kominka w obłoku sadzy i popiołu, tuż ponad wygasłym paleniskiem.
Leciało wprost na nią. Wymachiwało skrzydłami, z których sypał się deszcz czarnych drobinek. Pokazały się pierwsze barwne fragmenty. Zieleń. Czerwień.
 -	Miedziaki! - rozwrzeszczał się ptak, papuga Molly Faith z „Nieproszonego Nieznajomego". - Miedziaki! Śmieciaki...!
 -	To mama mnie uratowała - powiedziała Art, przyglądając się rozwrzeszczanej papudze. - Teraz i to już pamiętam. Mała szalupa. Wsadzili mnie do niej, tuż zanim „Nieproszony" zatonął. Mnie i tylko mnie.
 -	Waciaki! - ptak nie rezygnował.
Po czym zawrócił i czmychnął na powrót kominem.
Art otworzyła oczy po raz trzeci, i pierwszy naprawdę, i okazało się, że jest sama w lodowatym, ciemnym pokoju.
Panującą ciszę zakłócało jedynie tykanie stojącego na kominku zegara. Wytężyła wzrok i zobaczyła, że jest za piętnaście dwunasta. Kwadrans do Bożego Narodzenia. Czy papuga we śnie wleciała przez komin dlatego, że dziewczyna myślała o Świętym Mikołaju?
A może po prostu potrzebowała czegoś, co przypomniałoby jej o istnieniu tego komina?
Prowadził prosto ku górze, przechodził przez kilka pomieszczeń w budynku i kończył się na zewnątrz, na dachu. Z pew-

nością można się było nim wspiąć i potem zejść, wejść na górę i wrócić na dół. Akademia zajmowała czteropiętrową rezydencję, budynek z wieloma kamiennymi zdobieniami, na których z pewnością dało się oprzeć stopę i których można się było uczepić dłońmi. Wewnątrz czarnego, oślizłego od sadzy komina zamontowano - z myślą o kominiarzach - żelazne szczeble. Dla młodej kobiety, która będąc jeszcze dzieckiem, śmigała po masztach rozbrykanego na falach żaglowca, wspinaczka wewnątrz komina będzie łatwą wycieczką.
Wsuwając się do kominka, Art bardzo się dziwiła, czemu wcześniej nie przyszło jej to do głowy i dlaczego musiała czekać na pojawienie się we śnie papugi.
Na ścianie opuszczonego pokoju pozostało wypisane pogrzebaczem imię: PIRATIKA.
3. Spotkania i napady
Gdy wydostała się z komina, było już po pierwszej w nocy. W oddali dostrzegła jakieś światła. Były to - niestety - światła wspaniałej posiadłości jej ojca, dwie mile dalej na wschód. W przeciwnym kierunku znajdowała się wioska Rowhampton. Arrowhampton kryło się przed jej wzrokiem za pobliskimi wzgórzami.
Śnieg przestał padać. Usmolona Art ześliznęła się po ostatniej ozdobionej roślinnymi ornamentami rynnie. Wylądowała na głowie jednego ze stojących w ogrodzie klasycznych posągów. Jak okiem sięgnąć, nie było widać żadnych panien Eeble ani im podobnych, a panienki z dobrych domów leżały już dawno w łóżkach - z głowami niewątpliwie obolałymi od mozolnego dźwigania książek.
Przejście przez ogród do miejsca, w którym mur najbardziej nadawał się do wspinaczki, nie było trudne. W oknie domku odźwiernego paliło się światło, a on sam popijał gin. Niezauważona, dziewczyna po kilku minutach znalazła się poza terenem szkoły.

Przez las prowadziła wąska ścieżka. W miejscu, gdzie skręcała w kierunku wiosek, których nazwy zaczynały się na Row i Arrow, Art zeszła z niej i ruszyła nierównym szlakiem, który urwał się na Błoniach Wimblays.
Noc była czarna i bezksiężycowa, choć rozjaśniona bielą leżącego wokół śniegu. Wysokie, nagie drzewa chyliły się pod jego czapami jak rycerze w zbrojach i puchatych, białych perukach. Droga przez gęste, zaśnieżone zagajniki prowadziła na Błonia. Art zatrzymała się. Pomiędzy czarno-białymi pniami drzew przeciskało się ku niej coś wielkiego i mocarnego.
W ten oto sposób - pośród zimowych brzóz i dębów
 -	dziewczyna zobaczyła poruszającego się jak duch jelenia. Wysoki samiec wyszedł na dróżkę tuż przed nią. Jego wielkie rogi, potężne jak konary, pomalowane były czernią nocy i   warstewkami   śniegu.   W  oczach   Art  -  przez  mgnienie
 -	wyglądały jak liny rozpięte pomiędzy masztami płynącego o północy okrętu. Oczy zwierzęcia lśniły nieziemską zielenią.
Nie ruszała się. Patrzyła na jelenia. Nie bała się. Dobrze ułożona panienka powinna, rzecz jasna, wrzasnąć i paść bez zmysłów na ziemię. Art tylko się uśmiechnęła.
- Życzę panu dobrej nocy, lordzie Jeleniu - powiedziała.
Zwierzę wypuściło z nozdrzy gorący oddech - dwie białe chmurki przypominające dym z pirackich dział - i odeszło w swoją stronę, znikając na powrót pośród tajemniczych białych cieni.
To dobry znak - pomyślała Art. Duża przeszkoda sama usunęła się z jej drogi. Molly także zapewne powiedziałaby, że to zwiastun pomyślnych wiatrów.
Dziewczyna poszła dalej. W pewnej chwili usłyszała, jak wioskowy zegar wybija drugą. Ten dźwięk niósł się jakoś tajemniczo. Dzisiejszej nocy brzmiał niezwykle czysto.
Art miała zamiar dotrzeć do głównego traktu prowadzącego do Londynu.
Nawet wczesnym rankiem w Boże Narodzenie jeździł tamtędy dyliżans, który zazwyczaj docierał do miasta przed południem. Dziewczyna chciała go złapać podczas trwającego

około kwadransa postoju w wiosce Hare Bridge. W kieszeni miała wystarczająco dużo pieniędzy, by opłacić przejazd. A w Londynie? Pamięć, która nagle zwróciła jej tak wiele, rozpostarła na słupie jej wyobraźni duży, barwny plakat z nazwą „Kawowa tawerna". Coś podpowiadało Art, że może właśnie tam uzyska potrzebne informacje na temat ewentualnie ocalałych członków załogi Molly.
Samej tawerny nie pamiętała jednak wcale. Postanowiła zaufać swemu instynktowi. To on ją przecież wyzwolił.
Gęsto zadrzewione Błonia porastały kolejne doliny. Nadą-sany chudy księżyc wyjrzał spod ziemi na wschodzie. Dzięki niemu Art mogła określić strony świata. Znów usłyszała bicie zegara. Tym razem obwieszczało piątą nad ranem. Swit miał nadejść wpół do ósmej.
Raz jeszcze weszła w las. Ale niedługo potem odnalazła ciągnący się wśród drzew londyński trakt - szeroki i niemożliwy do pomylenia z żadną inną drogą, nawet pod kołdrą śniegu. Ku swemu przerażeniu zauważyła też ślady kopyt i kół pojazdu zaprzężonego w szóstkę koni. Dyliżans przyjechał dziś wcześniej. Do Hare Bridge była jeszcze mila. Art puściła się biegiem.
Zamieszanie i harmider usłyszała Art równie wyraźnie jak przedtem kościelne dzwony i po niedługim czasie ujrzała, co było ich przyczyną.
Brnąc pomiędzy drzewami i krzewami, dotarła na wysoką skarpę i skryła się za opuszczoną chatką. Na trakcie rozgrywał się dramat.
Zobaczyła tam - owszem - dyliżans. W pierwszej chwili pomyślała, że zdarzył się jakiś wypadek, ponieważ powóz stał w miejscu, a konie strachliwie tuliły się do siebie. Kilkoro pasażerów w futrach i płaszczach kręciło się bezładnie dokoła. Głośno szczekał jakiś niezwykle rozemocjonowany żółty pies. Krzyczeli woźnica i jego pomocnik, do nich raz po raz dołączała się jakaś prawdziwa dama - zapewne świetnie za młodu ułożona - wydając z siebie przenikliwe, piskliwe wrzaski.

Art dopiero po chwili zrozumiała powód zamieszania.
Był nim siedzący na rdzawoczarnym koniu wysoki mężczyzna, odziany w rdzawoczarny strój. Trójkątny kapelusz naciągnął na czarną, skrywającą oczy maskę. Dolną część twarzy miał również zamaskowaną za pomocą czegoś, co mogło być szalikiem. W prawej dłoni jeździec dzierżył połyskujący w świetle lamp dyliżansu pistolet, którym niecierpliwie wymachiwał.
-	Powiedziałem przecież, że to napad! - zawołał głośno
szorstkim głosem. - Czy ja mówię po łacinie? Gdy mówię „to
napad!", to znaczy, że macie się nie ruszać i oddać mi swoje
rzeczy. Na Kocie Grzmoty! Żwawiej! Jeśli jeszcze trochę tu
z wami postoję, zamarznę na śmierć!
Rabuś.
Zupełnie brak mu klasy - przemknęło przez głowę dziewczyny, przyzwyczajonej do galanterii piratów Molly.
Woźnica zaczął krzyczeć: Policja, prawo!
Zbójca uniósł lufę pistoletu ku niebu i strzelił. Z drzewa odłamał się konar, który zasypał wszystkich - i złoczyńcę
-	solidną porcją śniegu. Poirytowany jeździec otrząsnął się
gwałtownie.
-	Zwą mnie Dżentelmen Jack Kukułka - zazgrzytał
zębami. - I jestem naprawdę niebezpieczny! Oddajcie więc
swe kosztowności. Bezzwłocznie!
Znów wrzasnęła damulka. Nikt nie zwrócił na nią najmniejszej uwagi. Pies szczekał. Woźnica ijego pomocnik klęli bez przerwy. Zdenerwowany do granic wytrzymałości Dżentelmen Jack Kukułka - jeśli to rzeczywiście był on - wypalił w powietrze z drugiego pistoletu.
Ten powtórny strzał spłoszył stojące w zaprzęgu konie
-	chyba że po prostu straciły cierpliwość. Ruszyły więc,
wzbudzając tumany śniegu i ciągnąc za sobą łomocący otwar
tymi drzwiami dyliżans prosto w kierunku Hare Bridge.
Na ten widok woźnica-wołając: „Mój powóz! Mój powóz!"
-	obrócił się na pięcie i pobiegł za pojazdem. W ślad za nim
ruszyli: jego towarzysz, podekscytowany co niemiara żółty pies,
rozwrzeszczana dama i prawie wszyscy pozostali pasażerowie.

Pozostał tylko jeden mężczyzna. Stał i patrzył na Jacka Kukułkę, który usiłując przełożyć z ręki do ręki - i przeładować
-	pistolety, rozsypał wszędzie dokoła ołowiane kule.
-	No już! Ty też uciekaj! Co tak stoisz!? Na Kocie Grzmoty!
-	w głosie Jacka pobrzmiewało głębokie rozczarowanie.
Ten zaś wcale nie uciekł, tylko pochylił się i pozbierał kilka upuszczonych przez Jacka Kukułkę pocisków, po czym uprzejmie podał mu je.
-	Dzięki ci. Na Łajno Nietoperza. Wielceś uczynny!
A teraz dawaj swój pierścień.
Pasażer miał wprost niewiarygodnie jasne włosy - bielsze nawet niż gdyby je sobie upudrował - bielsze bez mała niż leżący na trakcie śnieg. Art była z początku przekonana, że to starzec, ale gdy się odezwał, okazało się, że głos ma młody
-	najwyżej osiemnastoletni. Ponadto słychać było, że jest
wykształcony, mówił przy tym niezwykle melodyjnie.
 -	Ten pierścień nie jest wart zbyt wiele.
 -	Przeca to rubin, nie?
 -	Obawiam się, że nie. To zwykłe szkiełko. Jestem tylko ubogim artystą.
 -	Szkiełko? No, dalej - Jack Kukułka niebezpiecznie nisko pochylił się na swym koniu i przyjrzał się ozdobie. - Co tam jeszcze masz?
 -	Jedynie ubranie, w którym tu stoję. Nic więcej. Za nie także wiele się nie dostanie.
 -	No, proszę sobie nie kpić, taki dżentelmen jak ty...
 -	Ależ naprawdę. Jestem biedny jak mysz kościelna.
 -	Poszłoby mi lepiej - zauważył Dżentelmen Jack Kukułka
-	gdyby była ze mną Lalunia. Lalunia Muślin, rozumiesz. Ona jest
świetna w rabowaniu kosztowności. No, ale mamy Boże
Narodzenie - dodał rabuś płaczliwym głosem - i powiedziała, że
przygotuje nam kolację. Dobrze wie, że lubię sam to robić, ale nie.
Wynocha Jack, mówi mi. Wynoś się i złup londyński dyliżans.
I jakie będę mieć teraz święta? Przecież ona mi nie da spokoju...
 -	Proszę, przyjmij tę monetę. To moja ostatnia.
 -	Nie, nie. Zatrzymaj to. Ja już chyba będę leciał.

 -	Może powinieneś spróbować szczęścia w innym zawodzie, Jack.
 -	Niby w jakim? Pewnie w profesjonalnym umieraniu z głodu.
Rabuś pchnął swego wierzchowca w zaspę. Z drzew znów posypał się śnieg. Jack Kukułka zmusił konia do wspięcia się na skarpę. Rozpędził się i niemal wpadł na wciąż kryjącą się za domkiem Art. Coś, jakby dar z nieba, spadło dziewczynie pod nogi. W pierwszej chwili pomyślała, że to poruszona przez konia cegła. A jednak było to coś innego.
Drugi dobry omen.
Dziewczyna szybko odwróciła się ku stojącemu na drodze młodzieńcowi.
Jego strój wydał jej się całkiem porządny. Przynajmniej nie był cały uwalany sadzą.
Zeskoczyła z nasypu i wylądowała obunóż na trakcie. Lekko jak kotka, tuż za nim.
Chłopak odwrócił się gwałtownie i spojrzał na nią szeroko otwartymi oczyma.
Art zmierzyła go wzrokiem od stóp do głów. Miał najbardziej przystojną twarz, jaką do tej pory widziała. Był piękniejszy od najpiękniejszych i najbardziej walecznych piratów z załogi jej matki. Wyglądał tak wspaniale, że wydawał się wręcz nierzeczywisty. A co do jego długich włosów - nie były posypane pudrem. Miały barwę lodu.
 -	Cześć - przywitała się. - Nie ruszać się. To napad.
 -	Och - mruknął młodzieniec i odchrząknął. - A więc to ty jesteś prawdziwym rabusiem.
 -	Tak, to ja - przytaknęła Art i jednym zręcznym ruchem uniosła pistolet, który niezdarny Jack Kukułka chwilę temu upuścił prosto pod jej nogi. Kurek był odbezpieczony, lufa mierzyła idealnie we wspaniałą głowę młodego mężczyzny. Nieznajomy był od Art jakieś dwa cale wyższy.
Jego oczy miały kolor bardzo ciemnego błękitu i spoglądały na nią tak, jakby ich właściciel myślał, że Art jest chłopcem

lub - jak on sam - młodzieńcem. Warstwa sadzy na buzi dziewczyny była równie dobrą maską lub nawet lepszą od tej, pod którą kryła się twarz Jacka Kukułki.
 -	Zamierzam ci zabrać - zdecydowała Art - płaszcz i kurtkę.
 -	To taki żart, prawda?
 -	Rozbieraj się.
 -	W taką pogodę?
 -	Może cię jednak zastrzelę - zastanowiła się Art. -1 w ten prosty sposób oszczędzę czasu nam obojgu.
 -	Nie, proszę. Poza tym mógłbyś przedziurawić płaszcz.
 -	W takim razie ruszaj się, żwawo! W zamian możesz zatrzymać mój. Nie zamarzniesz. Ja przecież żyję. Umieszczę cię w tym domku na skarpie. Miły i przytulny. Aha! Kapelusz też chętnie przyjmę.
 -	Złoczyńca bez serca - mruknął pod nosem blondwłosy pasażer, zdejmując płaszcz i kurtkę i wręczając je napastnikowi.
Miał pięknie ukształtowane dłonie, choć za paznokciami widniały półksiężyce kolorowego brudu - możliwe, że była to farba - wspominał, zdaje się, że jest artystą. Art odnotowała też, że jego koszula, choć już znoszona, musiała być w bardzo dobrym gatunku.
Wyciągnęła rękę i dotknęła jego pierścienia.
 -	Poproszę też i o to.
 -	Ale to nie jest...
 -	Owszem, jest. Widziałem w swoim życiu dosyć prawdziwych rubinów, by móc je rozpoznać na pierwszy rzut oka.
Zdjęła z ramion swój ubrudzony sadzą płaszcz. Rzuciła go chłopakowi, a sama włożyła jego ubranie. Było ciepłe. Dotychczasowy właściciel kurtki i płaszcza wyglądał tak, jakby bardzo marzł. Ale przecież Hare Bridge znajdowała się niedaleko i po opuszczeniu domku szybko tam dotrze.
 -	Ten pierścień - odezwał się pasażer - należał do mojego ojca.
 -	Do twojego ojca. I jakie to ma znaczenie?

 -	Dla mnie ma - odparł, wpatrując się w ziemię - i to duże.
 -	W takim razie zatrzymaj ten pierścień. Z pozdrowieniami. Zmuszenie napadniętego, by wspiął się na skarpę, okazało
się bardzo trudne. Pokonanie pokrytej śniegiem pochyłości szło mu po prostu najgorzej na świecie. Ślizgał się tak często, że Art zaczęła podejrzewać, iż robi to specjalnie. Przystawiła lufę pistoletu do jego głowy, do tych cudownych włosów. Spojrzał na nią zbolałym wzrokiem.
Wreszcie jednak udało im się dotrzeć do domku. Dziewczyna otworzyła drzwi i wepchnęła go do środka.
Miejsce było nieprzyjemne, posępne, od dawna nie płonął tu ogień. Biedny chłopak.
 -	Zostaniesz tu, póki zegar na wieży kościelnej nie wybije siódmej, rozumiesz?
 -	Chcesz mojego słowa honoru?
 -	Chodzi tylko o to, że jeśli zaczniesz ścigać mnie albo dyliżans... zastrzelę cię. Na śmierć. Wystarczy mi jedna kula. Ja nigdy nie chybiam, sir.
 -	Wyobrażam sobie. Ale jak się wytłumaczysz świadkom, że tak bez skrupułów mnie zamordowałaś?
 -	Otóż powiem im, że jesteś wspólnikiem Dżentelmena Jacka Kukułki. W końcu tylko ty zostałeś z nim na drodze, gdy wszyscy inni uciekli.
 -	Zrobiłem to z uprzejmości. Widać było, że nie jest w stanie nikomu wyrządzić najmniejszej krzywdy. No i wyglądał na tak zmartwionego.
 -	Myślisz, że ktoś w to uwierzy?
 -	Może ty?
Art ukłoniła się uprzejmie.
-	Pozostaję do usług - pożegnała się i zamknęła drzwi, po
czym zablokowała je konarem drzewa, który ułamał się pod
ciężarem śniegu. Tak na wszelki wypadek.
Stanęła przed domkiem i obmyła twarz do czysta śniegiem. Wtedy usłyszała, jak obrabowany przez nią chłopak zaczął śpiewać. Głos miał, bez dwóch zdań, przecudowny. Art wydawało się, że zna tę piosenkę... ale nie potrafiła sobie

przypomnieć, gdzie ją wcześniej słyszała. Zresztą nie miała czasu na takie rozważania. Popędziła drogą naprzód, w nadziei, że ktoś zdołał schwytać spłoszone konie, a dyliżans, którego pasażerowie musieli być roztrzęsieni po wydarzeniach poranka, nie wyruszył jeszcze do Londynu.
Oczywiście, nie mogłaby zastrzelić tego blondyna.
Feliksa Feniksa obudziły dzwony, które zaczęły bić w bożonarodzeniowy poranek. Otworzył swoje ciemnobłękitne oczy i rozejrzał się. Dopiero po chwili przypomniał sobie, skąd się wziął w tym częściowo zniszczonym domku.
Zeszłej nocy zaatakowało go jakieś dzikie stworzenie, przypominające młodą, stalowooką panterę. I to właśnie ono go tu zamknęło.
Jakkolwiek było, obiecał, że nie spróbuje ucieczki aż do siódmej, a teraz, sądząc po liczbie dzwonów, wybiła już ósma.
-	Wesołych Świąt, Feliksie - mruknął do siebie smutno
i przeczesał palcami swoje białe jak lód włosy.
Po kilku próbach udało mu się kopnięciem wyważyć drzwi.
Szczęśliwym trafem uwalany w sadzy płaszcz, który pantera zostawiła mu w zamian za jego strój, był w miarę ciepły. Szybki spacer do wsi nie powinien więc stanowić większego problemu. Co więcej, słońce już wstało. Niebo było niebieskie.
Tuż przed Hare Bridge Feliks natknął się na tłumek ludzi kręcących się w pobliżu gospody, przy której dyliżans miał swój przystanek. Powozu jednak nie było. Bez wątpienia zniknął, unosząc ze sobą panterę, jego płaszcz, kurtkę i kapelusz.
Gdy się zbliżył, kilka osób odwróciło się w jego stronę. Nastała chwila ciszy, po której gruchnęły złorzeczenia, głośne krzyki i przekleństwa. Otoczyli go krzepcy chłopi.
 -	Witam - rzucił Feliks.
 -	To on! Ten Dżentelmen Jack Kukułka!
Ich wrzaski wzbiły się w powietrze niczym szalone gawrony.
-	Ależ wręcz przeciwnie... Jak sądzę... - Feliks spróbował
przemówić im do rozsądku.

 -	Albo jego wspólnik! Diaboliczny wspólnik rabusia! - syczała tęga kobiecina w fartuchu. - Jeszcze gorszy od samego Kukułki!
 -	Ten, który...
 -	...odgryza ludziom nosy...
 -	...pożera koła dyliżansów...
 -	Diabeł wcielony!
A więc pantera kłamała - przemknęło Feliksowi przez myśl.
Unikając wymachujących ramion, zdołał przecisnąć się między napierającymi na niego wieśniakami i wypadł na drogę. Gdy po pewnym czasie odwrócił się, zobaczył, że pogoń gna jego śladem. Fałszywie oskarżony Feliks Feniks zboczył z londyńskiego traktu i dał nura w las. Ścigali go, wyjący wniebogłosy, mieszkańcy Hare Bridge.

SCENA DRUGA
1. Pistolet dwa razy, a kawa dla kogo?
Żółty pies szczekał przez całą drogę do Londynu.
Czyj mógł być? Wydawało się, że nie należał do nikogo. Możliwe, że sam zapłacił za podróż.
Art miała się na baczności. Nie ufała nikomu z piątki pasażerów. Trzech wciąż najwyraźniej uważało, że dziewczyna jest „tym przecudownym, młodym dżentelmenem, panem Feniksem", który podróżował z nimi do tej pory. Dwóch pozostałych jednak żywiło pewne podejrzenia, że Art jest tym, kim w istocie była - oszustem, przebranym w strój zrabowany wyżej wspomnianemu, przecudownemu panu Feniksowi.
Art nie odzywała się zbyt często. Naciągnęła „swój" kapelusz nisko na czoło i udawała, że jest zmęczona i drzemie. Oczu jednak nie zmrużyła nawet na chwilę.
Konie, które po napadzie dobiegły jedynie do gospody w Hare Bridge, zostały przed drogą porządnie nakarmione i były teraz w świetnej formie. Ciągnięty przez tryskające energią zwierzęta powóz jechał szybko. Łupina nocy powoli opadała ze świata, odsłaniając jego jaskrawe, zimowe barwy. Śnieg połyskiwał jedwabistymi brylancikami jak świeży marmur, niebo lśniło niczym turkusy, wszystkie nagie drzewa stroiły się w koronki szronu, a słońce podkreślało je złotymi refleksami. Wszędzie biły dzwony. Boże Narodzenie. Pasaże-

rowie, będący w prawdziwie świątecznych nastrojach, obawiali się, że spóźnią się na rodzinne obiady.
Wreszcie, w oddali zamajaczyła zdumiewająca niczym olejne arcydzieło malarstwa sylwetka Londynu.
Czy Art była już kiedyś w tym mieście? Co do tego pewności nie miała. Bez wątpienia musiała znać, leżące około stu mil na południe, portowe Port's Mouth - tak myślała, ponieważ Port's Mouth otwierało się na Kanał Wolnej Anglii i było miejscem postoju wielu wysokich żaglowców - także pirackich wpływających w tajemnicy do zatoki.
Art wyglądała przez okna dyliżansu. Pozostali pasażerowie (oraz pies) robili dokładnie to samo. Wyciągając szyje, zobaczyli pozłacaną połówkę pomarańczy z nieoderwaną łodyżką, która okazała się katedrą św. Pawła, ujrzeli korony mostu londyńskiego, czerwień i biel londyńskiej twierdzy Tower (miejsca, w którym trzymano stare klejnoty koronne, a także lwy), wysoką bramę Czarnego Mnicha, tłusty Bazar Smooth-field i podmokłe Sheerditch.
Powóz zakończył swą podróż pod wielkim zegarem St. Charity Cross, na Thamis Strand. Jeśli wierzyć woźnicy, było ledwie pięć po dwunastej w południe.
Co do psa, to wysiadł z dyliżansu w ślad za ludźmi i pomknął przed siebie ulicą, zawzięcie wymachując ogonem.
Art stała przez chwilę niezdecydowana, przejeżdżające wozy ochlapały ją mokrą breją. Spojrzała na Tamizę. Miała kolor niebieskawego ołowiu, a na jej brzegach stały wielkie granitowe posągi i monumenty. Miejscami pokrywała ją gruba warstwa lodu, miejscami tafle kry pływały między łodziami.
- „Kawowa Tawerna"? - skrzywił się zapytany przez Art mężczyzna. - To staromodny lokal. Łóżka przypominają tam ciasta, a ciasta łóżka - i w jednym i drugim roi się od robactwa. Powinnaś pójść na West End. Pytaj o ulicę Ramble Lane.
Art ruszyła naprzód.
Za nią rozbrzmiały dźwięczne uderzenia wspaniałych dzwonów kościoła św. Marcina. Niemal na każdym dachu i na

wszystkich wieżach powiewały dumnie flagi Republiki Wolnej Anglii - czerwień, biel, zieleń, żółć i błękit.
Dziewczyna oglądała Londyn bez większego zainteresowania. Miasto było co prawda piękne, ale Art miała ważne sprawy do załatwienia.
W „Kawowej Tawernie" powietrze było przesiąknięte aromatem kawy i kiepskim tytoniem palonych przez gości fajek.
Nad drzwiami kołysał się szyld przedstawiający beczułkę pełną ziaren kawy, przed nimi zaś stał i szczekał żółty pies.
Gdy tylko ujrzał Art, zamachał ogonem i wbiegł pędem prosto do lokalu. Rozległy się przekleństwa miotane przez podchmielonych gości, których pomykające chyżo zwierzę omal nie przewróciło. Psiak wpadł w najciemniejszy kąt tawerny. Przywitały go głośne okrzyki.
-	Gnojek! Gnojek!!!
Art zamarła i zaczęła nasłuchiwać. Głosy wydały się jej znajome.
 -	Hej, to przecież Gnojek, najczystszy pies Anglii!
 -	Gdzieś ty bywał, stary psiuchu?
 -	Znasz Gnojka, ten to wszędzie wlezie.
 -	Podaj mu kawę, Walt, niech się psina napije. Art znała ich wszystkich.
Ruszyła powoli w ich kierunku. Kątem oka zobaczyła kilku mężczyzn, okładających się pięściami. Zgarbieni kawosze schodzili jej z drogi. Minęła ją kelnerka w jakiś niezrozumiały sposób niosąca naraz dziesięć dzbanów kawy - kolejne obrazy wynurzały się z kłębów tytoniowego dymu i zapadały na powrót w półmrok. Klienci tawerny wydawali z siebie cienki, melodyjny szmer, jakby w lokalu śpiewały upojone kofeiną słowiki. Zupełnie znikąd rozlegały się wrzaskliwe piosenki i milkły, jakby tonęły w kubkach pełnych kawy. Art zatrzymała się przy długim stole.
Wokół stołu siedzieli oni.
Słony Walter, młodzieniec z jasnymi włosami, widocznymi nawet teraz, w ciemności. Jego brat, Słony Peter, świetny

kanonier. Nieco dalej Dirk i Wąsacz, a także czarny jak węgiel Ebad Vooms, drugi oficer, i Upiorny 0'Shea, oficer numer trzy.
Oczy dziewczyny powoli przyzwyczajały się do półmroku. Widziała ich już o wiele lepiej. Jednak jej nie spostrzegł żaden z nich.
Art nie była w stanie dobyć z siebie głosu. Serce łomotało jej gwałtownymi, silnymi uderzeniami.
Mieli na sobie pirackie stroje, dokładnie takie, w jakich ich zapamiętała. Znoszone, podarte koszule z haftami i koronkami, poplamione płaszcze. Wysokie, czarne buty, szerokie pasy, za którymi tkwiły noże, ukośnie zarzucone na ramiona bandoliery, zza których wyglądały pistolety. Długie muszkiety stały obok nich, kordelasy wisiały u boków. Trójkątne kapelusze, pióra, klejnoty, kolczyki z monet, cekiny wielkości ucha.
 -	Temu psu bardziej spieszno do kawy niż tobie, Ebad. Zobacz, jak żłopie. - Upiorny odwrócił się, żeby zamówić dolewkę i zauważył stojącą dziewczynę.
 -	Pies przyjechał aż z Rowhampton. Nic dziwnego, że chce mu się pić - powiedziała spokojnym głosem Art.
 -	Na Zdziczałego Jaka!
 -	Na Fotel Pański!
Zerwali się z miejsc - niemal wyskoczyli ze skóry - choć nie ze swych jarmarcznych, krzykliwych strojów.
Stanęli półkolem dokoła stołu, sześciu zapatrzonych w Art mężczyzn. Po jednym na każdy rok spędzony w akademii.
Wszyscy milczeli.
Tawerną wstrząsnęła kolejna gromka pieśń:
Pij swą słodką małą czarną Do niej się panienki garną.
 -	Na Świętych Walczaków! - odezwał się wreszcie cicho Ebad Vooms. - To przecież Molly Faith.
 -	Tak - dodał Słony Walter, wybałuszając oczy, które prawie wypadły mu z orbit. - To duch!
Art nie skomentowała.

 -	To nie Molly  - pokręcił głową Upiorny. - To niemożliwe, żeby to była Molly.
 -	Nie - przyznała wreszcie dziewczyna. - Patrzycie na jej córkę.
Spod wiszącego u powały dymu spadło coś przypominającego wyliniały mop. Wylądowało na ramieniu dziewczyny. Art nie przestraszyła się. Nie po tym wszystkim, co przeszła. Odwróciła głowę i spojrzała w perłowoszare oczy papugi Molly - Pluskietki.
 -	Na miedziaki - zaskrzeczała papuga. - Polly chce dolara!
 -	Dobry ptak - pochwaliła go Art i poczuła, jak coś dławi ją w gardle. Zamrugała oczyma gwałtowniej niż zwykle. To wszystko.
Wtedy stojący na stole Gnojek zaczął szczekać, papuga zerwała się z ramienia dziewczyny i rzuciła się na żółtego psiaka.
W powietrze wzbiły się kłęby pierza i strzępy sierści. Kubki z kawą potoczyły się po blacie i spadły na podłogę.
 -	Walka zwierząt! - rozległo się pośród nakawionego tłumu, który w jednej chwili otoczył stół. Natychmiast zaczęto przyjmować zakłady.
 -	Stawiaj na tego żółciaka! Patrz, jak atakuje!
 -	Niee! Zielony lepszy!....
Nadciągnął także właściciel przybytku i zaczął złorzeczyć na widok potłuczonej zastawy.
 -	Ach wy urwipołcie i nicponie niewyczesane!
 -	Nic nam nie zrobisz - zaśpiewał Słony Walter i tańczył na stole pośród okruchów stłuczonej porcelany, ledwie unikając zderzenia z wciąż walczącymi zwierzętami.

 -	Teraz jesteśmy kawową załogą - poinformował Art Słony Peter.
 -	Piracko-Kawową, serduszko - dodał Dirk.
Art nie zrozumiała, ale oni też nie rozumieli, skąd się tu wzięła. Byli więc kwita. Dziewczyna usiadła i po chwili dostała filiżankę kawy.

 -	Kiedy to się stało... - zaczął Ebad. - To potem...
 -	Chodzi  ci  o  dzień,  w  którym  zatonął nasz  statek?
-	upewniła się Art.
 -	Tak, można tak powiedzieć.
 -	Statek zawsze należał do Molly - poprawił ją Walter; jego brat przesunął świeżo nalaną kawę. Nie chciał, żeby zrobiła się słona od łez.
 -	Cóż, straciliśmy Molly. Nie ma jej wśród nas - rzucił Upiorny, głośno wycierając nos. - Odeszła już na wieki wieków i w ogóle.
 -	A potem... No cóż. Byliśmy załamani jak jakieś małe gnojki. Nie Gnojek, nie wołałem ciebie. Ty jesteś fajny Gnojek. Ale my? Cóż, włóczyliśmy się, smuciliśmy, smęciliśmy....
 -	Ale przeżyliście - zauważyła Art.
 -	To prawda. Najprawdziwsza prawda.
 -	Jak wam się to udało?
Spojrzeli na nią. Teraz, w czekoladowym świetle sączącym się z okna, wszyscy widzieli wyraźnie wszystkich. Gnojek i Pluskietka ogłosili wreszcie zawieszenie broni, a zawiedzeni hazardziści zniknęli.
-	Ech, robiło się to i tamo - odparł Dirk. - Spuśćmy na to
lepiej zasłonę milczenia.
Wąsacz otarł kawową piankę ze swych cudownych czarno-granatowych wąsów.
 -	Trzymaliśmy się razem - powiedział. - Jak bracia byliśmy. My, nieliczni. Nieliczni, ale szczęśliwi...
 -	Dlaczego nie pływacie na innym statku? - spytała Art.
 -	Hę?
 -	Skoro udało się wam uciec po zatonięciu „Nieproszone-go ...
 -	Nikt nam żadnego nie dał - odpowiedział Ebad.
 -	Molly by sobie jakiś zdobyła - przypomniała Art z przekonaniem.
 -	To prawda. Molly potrafiła wszystko. I dbała o nas
-	jęknął Upiorny żałośnie. - Była lepsza niż siostra. Była dla
nas jak matka.

Wznieśli kawowy toast za Molly. Także Gnojek. Tylko Pluskietka zachowała się wyniośle - siedziała i czyściła swoje zmierzwione piórka. I czerwone, i zielone.
-	Ale co się stało z resztą żaglowców z floty Molly?
- dociekała Art.
Nikt jej nie odpowiedział. Znów popatrzyli na dziewczynę z bardzo szczególnymi minami. Wreszcie ciszę przerwał Ebad.
 -	Z jej flotą?
 -	Tak, Ebad. Przecież mieliśmy przynajmniej piętnaście okrętów, prawda? Czy żaden z nich nie zechciał pomóc? Zbuntowali się? O to wam chodzi?
Ebad popatrzył na nią, jakby nagle zaczęła mówić w jakimś zupełnie obcym języku. Art zaczęła się zastanawiać. Sprawa wydała się jej dziwnie podejrzana. Najwyraźniej wszystkie pozostałe statki z pirackiej floty musiały porzucić „Nieproszonego Nieznajomego", pozostawiając go własnemu, nieszczęsnemu losowi. Nic dziwnego, że piratom tak ciężko było o tym mówić.
Tym razem ciszę przerwał, potwierdzając jej teorię, Upiorny, który zaproponował wzruszonym głosem:
-	Ale teraz, moja Art, opowiedz nam o swoich losach.
Dopadł cię twój ojciec, prawda? Po tym, jak my... Jak poszliśmy
na dno.
Art zmarszczyła brwi.
 -	Na Wielki Ster! - zauważył Słony Peter - patrzcie no. Ona ma spojrzenie zupełnie jak jej mamuśka.
 -	Jest bardziej podobna do Molly, niż sama Molly była podobna do siebie - zgodził się Upiorny.
 -	Czy ojczulek był dla ciebie dobry? - pociągnął nosem Słony Walter.
Art trzasnęła filiżanką o stół.
 -	Słuchajcie, przez mojego ojca całe lata spędziłam w więzieniu.
 -	W więzieniu...?
 -	No, w szkółce, w której szkolą damulki jak wyścigowe konie. Mój ojciec to potwór w ludzkiej skórze.

 -	Ach, no tak. To samo często powtarzała Molly.
 -	A ja o wszystkim zapomniałam. Nie pamiętałam was. Nie pamiętałam jej. Wybuchło nasze działo. Księżna. I przez tę eksplozję straciłam pamięć. Ale teraz...
 -	No cóż - powiedział Ebad i skinął głową. - To wszystko wyjaśnia. Naprawdę wszystko. Nie bój się, zajmiemy się tobą, jak należy. Na Gwiazdy i Żagle, tak się właśnie stanie.
 -	Panie Vooms, to nie mną trzeba się zająć - odparła Art i po kolei popatrzyła w oczy każdemu z piratów. - To ja zajmę się wami.
Żaden z nich jej nie odpowiedział.
Słyszała jednak wyraźnie, jak w ich głowach pobrzmiewała jedna myśl: „Ona nie jest Molly Faith, to nie jest Molly".
 -	Ale przecież mamy pracę.
 -	Co to za praca?
 -	Pomagamy sprzedawać kawę, promujemy...
 -	„Piracką kawę" - dodał Słony Peter. - Pijemy jej tyle, ile nam się żywnie spodoba, reklamujemy ją, dostajemy wikt i opierunek i nawet nieco kasy, żeby czymś wypchać kieszenie. Robota gładka jak jedwabna chusteczka.
Art odrzuciła głowę do tyłu i wybuchnęła głośnym śmiechem.
-	Co robicie? Sprzedajecie kawę???
Ze łzami w oczach Słony Walter zaintonował przeciągle:
Piracka kawa to jest to Na pokład, bracie tylko z nią! Czy morze gładkie, czy też szkwał „Piracką kawę" sobie chwal!
-	Przestańcie! - przerwała Art. - Powiem wam, co teraz
zrobimy.
Piraci zamilkli, wyraźnie zaniepokojeni.
 -	Wracamy na morze! - oświadczyła.
 -	Hę? Ehm... Ten tego... Na morze?       
 -	A co? Czyżby nigdy pan o nim nie słyszał, panie Słony? Widzę, że nie macie ikry, jesteście jak wyciśnięte jesiotry Nic

to. W końcu załoga Molly była najwspanialszą bandą rabusiów na Siedmiu Morzach. I kropka. A odwaga wam wróci. Obiecuję. Zdobędziemy statek i uczynimy zeń drugiego „Nieproszonego Nieznajomego". I wzbogacimy się jak Molly - nie dzięki okrucieństwu, ale sprytowi i starannemu planowaniu.
Zapadła cisza tak głęboka, że dziewczyna zaczęła się obawiać, iż żaden z piratów nie odezwie się już nigdy w życiu.
-	To znaczy my, tego... my tak jakby mamy już statek
-	drżącym i niepewnym głosem powiedział Upiorny.
 -	Kawowy żaglowiec - uzupełnił Słony Walter; jego policzki stały się tak czerwone jak jego włosy. Albo jak czerwone pióra Pluskietki. Mimo ciemności Art nie mogła tego nie zauważyć.
 -	To w ramach kampanii reklamowej, sama rozumiesz
-	wyjaśnił posępnie Ebad. - Żeglujemy po Tamizie do wesołego
Grinwich, a potem w dół rzeki i wzdłuż południowego
wybrzeża. Czasem aż do Port's Mouth. Rozumiesz ten chwyt?
Piraci reklamują „Piracką kawę".
Minęło dobrych kilka godzin, nim Feliks pojął, co spowodowało jego kłopoty. Odkrył to w chwili, gdy ujrzał swoją twarz w srebrnym okuciu. Wtedy dotarło do niego, że to nie pantera, która go napadła i skradła mu płaszcz, kurtkę i kapelusz, fałszywie go oskarżyła przed mieszkańcami Hare Bridge. Nie, nie ona. Zrobił to nieumyślnie on sam, Feliks.
Pojawił się w wiosce przecież niedługo po tym, jak Dżentelmen Jack Kukułka zatrzymał dyliżans i próbował obrabować jego pasażerów. Na domiar złego miał na sobie stary, połatany, umorusany sadzą płaszcz, a wokół oczu coś, co musiało wyglądać jak maska. Nic dziwnego, że chłopi się pomylili.
Ta jego „maska" była po prostu sadzą i popiołem z ogniska, które próbował rozniecić w chatce - albo z płaszcza, gdyż ten wyglądał, jakby ktoś przez kilka dni intensywnie czyścił nim kominy. On sam nie był tego świadom, bo przez cały poranek nie oglądał swojego oblicza. Podenerwowanym wieśniakom wystarczyło za to jedno spojrzenie i...

Feliks biegł bardzo długo.
Potykał się i ślizgał, zjeżdżał z pagórków, zderzał się z drzewami, padał na śnieg, podnosił się i pędził dalej.
Zgubił pościg. Prawdopodobnie dzięki szczęściu - ale także, jak myślał, dlatego że biegł po wariacku - slalomem, ześlizgując się ze wzgórz, z których nikt przy zdrowych zmysłach nie próbowałby nawet ostrożnie schodzić... No więc - w skrócie - doszedł do wniosku, że udało mu się zgubić pogoń, ponieważ brali w niej udział ludzie o wiele rozsądniejsi od niego.
Kiedy wreszcie dotarło do Feliksa, że jest bezpieczny, oparł się o drzewo i spróbował zastanowić. Był posiniaczony i obolały, niemniej wciąż w jednym kawałku. Zaśmiał się cicho z samego siebie i ze świata. Podniósł rękę, by poprawić kapelusz - wówczas przypomniał sobie, że przecież nie ma kapelusza - i ruszył na przełaj białym polem, przez zagajnik, prosto w...
 -	Tu jest! Nareszcie! Potwornie żeś się pan spóźnił! Co to ma znaczyć?
 -	Najzupełniej nic - odparł Feliks, spoglądając na pięciu dobrze ubranych dżentelmenów, na ich pełne niezadowolenia miny, na stół, na którym stały butelki brandy, leżały bandaże i narzędzia chirurgiczne oraz otwarte pudełko z dwoma prześlicznie lśniącymi, inkrustowanymi srebrem pistoletami.
-	Nic? A cóż to? Żarty sobie pan z nas stroisz? Co?
Feliks ostrożnie zachował milczenie.
 -	Patrzcie no tylko na niego! Był na potańcówce i maski zapomniał. Czyżby nie wiedział, co do niego należy? Na Kozie Pióra, mój panie! Pańskie policzki! Jakie czerwone! Uprawiasz pan biegi przełajowe?
 -	Nieregularnie - przyznał Feliks.
 -	Patrzcie go, biega sobie dla rozrywki!
Jeden z nieznajomych podszedł bliżej i zmierzył Feliksa bardzo surowym spojrzeniem.
-	Nie podoba mi się ten gość - obwieścił. - Nie zaufałbym
mu, nawet gdyby chodziło o przylepienie plastra do zadka

mojej chabecie. Co tu mówić o zadaniach, jakie czekają na chirurga podczas pojedynku.
Ach! Pojedynek! To dlatego na stole leżały pistolety!
 -	Ja nie jestem... - zaczął Feliks.
 -	Czym pan nie jesteś? Mówże wreszcie!
 -	Tak, tak. Streszczaj się pan. Chcę tego tu łotra ustrzelić i wracać do domu na świąteczny obiadek. Czekamy tu na pana już dobrą godzinę, rozumiesz pan!
 -	Nie jestem lekarzem.
 -	Teraz jeszcze mówi, że nie jest lekarzem. Na Piekielne Cytrusy! To kimżeś pan jest?
Mężczyzna, który wspomniał o obiedzie, podszedł do Feliksa ciężkim krokiem.
 -	Przecież osobiście zamawiałem nam na dziś chirurga. Jeszcze wczorajszej nocy. Kiedyśmy się z Harrym umówili, że się dzisiaj rano pozabijamy.
 -	Święte słowa, Perry. Pamiętam to jak dziś. To było zaraz po tym, jak powiedziałeś, że kantuję, a ja trzasnąłem cię rękawicą po gębie i kazałem ci spodziewać się dzisiejszego ranka mojej kulki.
Zjednoczeni w swej wściekłości, zajadli przeciwnicy Harry i Perry warknęli zgodnie na Feliksa.
 -	Nie można się pojedynkować bez chirurga. To wbrew przepisom. Będziesz pan musiał nim zostać.
 -	Ale ja nie mam bladego pojęcia o medycynie...
 -	I nie ma takiej potrzeby. Jeden z nas i tak zostanie zastrzelony, a drugi odmaszeruje na obiad.
Na pomoc pospieszyli dwaj sekundanci. Piąty mężczyzna oświadczył surowo:
 -	Muszę być w mieście przed dziesiątą. Będę tam sędziował pojedynek ekslorda Whacka. Jestem zajętym człowiekiem, proszę zrozumieć. Jeszcze jeden pojedynek mam w południe.
 -	Widzisz pan - zwrócił się Harry do Feliksa. - Nie marudź. Dość tego jęczenia. Zrób pan, co do ciebie należy, i załatwione, cholercia.
Feliks został zaprowadzony na zasypaną śniegiem łąkę. Zatrzymali  się pomiędzy  wysokimi,  białym drzewami,  na

których śmiejąc się i kracząc, siedziały wrony. Przeciwnicy wybrali pistolety.
Srogi sędzia uniósł rękę.
 -	Każdemu z panów przysługuje jeden strzał. Stańcie, panowie, proszę, plecami do siebie. Będę liczył na głos, a wy oddalicie się na odległość dziesięciu kroków. Na dziesięć odwracacie się i w dowolnym momencie oddajecie strzał.
 -	Zawsze mi się to podobało - zauważył Harry, zwracając się przyjacielskim tonem do Perry'ego - strzał w dowolnym momencie. Jak to pięknie brzmi!
Feliks stał przy stole. Bandaże były splątane i ubłocone. Stalowe przybory medyczne w pudełku wyglądały na średniowieczne - czyli jeszcze bardziej paskudnie niż pistolety. Harry i Perry zetknęli się plecami, wesoło coś sobie opowiadając.
 -	Nie - powiedział stanowczo Feliks.
 -	Co? Co się znowu stało?
 -	Nie chcę brać w tym udziału. Jesteście przecież przyjaciółmi.
 -	Ależ przyjaciołom także wolno do siebie strzelać - przypomniał znudzonym tonem jeden z sekundantów.
 -	Wiem o tym - przyznał Feliks. - Na świecie jest wystarczająco wiele zgonów, które tego dowodzą. Ale ja nie jestem lekarzem. Jeśli komuś coś się stanie, nie będę w stanie pomóc. Dajcie więc spokój.
Mężczyźni jak jeden mąż obrócili się twarzami do Feliksa - co nie wyszło im do końca zgodnie z opisem, ponieważ Feliks zdążył już odwrócić się na pięcie i ruszył spokojnie w swoją stronę.
-	Trzymać łapserdaka!
Działając zgodnie, Harry i Perry wystrzelili, mierząc tuż obok butów Feliksa. Obydwaj strzelali wybornie. Kule drasnęły krawędzie podeszew młodzieńca. W górę wzbiły się dwie, wygięte w powietrzu jak tęcza, chmurki śniegu.
Chwilę potem, obaj sekundanci podbiegli do niego, złapali za ręce, zaciągnęli do stołu.
-	Nie zrobię tego, nie pomogę wam - protestował Feliks.
- Przecież to jakaś piekielna niedorzeczność!

Harry popatrzył mu głęboko w oczy.
-	Znów mu odbija - skomentował, przeładowując broń.
Perry poklepał Harry'ego po ramieniu.
-	Nie przejmuj się, stary druhu. Ja to załatwię. Posłuchaj
no, ty - rzucił ostro, chwytając Feliksa za kołnierz koszuli.
-	Albo odegrasz mi tu zaraz lekarza, albo zacznę domagać się
satysfakcji od ciebie! Sądząc po sposobie mówienia, jesteś
dżentelmenem. I to mi wystarczy. Bo ja mam tu z kimś
honorową sprawę. Zostaniesz naszym lekarzem, a jak nie...
-	Nie będę się z nikim pojedynkować - odparł pobladły
Feliks. - Dobrze wiem, co z tego może wyniknąć. Poza tym,
nie potrafię posługiwać się pistoletem.
Wtedy wpadł między nich Harry.
-	Dość już tego! Na Gwiazdy Katawalińskie. Proszę bardzo!
-	syknął i uderzył Feliksa skórzaną rękawicą w twarz. - 1 to
jeszcze! - dodał Perry, policzkując chłopaka swoją rękawicą.
-I jeszcze... - zastanowił się przez chwilę. - Kupa z pana! Ot, co!
 -	Obaj rzuciliśmy panu wyzwanie - Harry pokusił się o wyjaśnienie. - Pal licho chirurga. Żaden konował nam tu niepotrzebny. Wybieraj pan broń!
 -	Nie.

 -	Wybieraj albo zastrzelę na śmierć! Feliks błagalnie złożył ręce.
 -	Nie walczę. Nie strzelam. Nie jestem lekarzem.
Ktoś jednak wcisnął mu do rąk pistolet - najprawdopodobniej załadowany. Feliks z odrazą wypuścił go z rąk. Nikt nie zwrócił na to uwagi. Ustawiono go plecami do Harry'ego. Sędzia powtórzył instrukcję.
-	Uważaj, Will! - zawołał Harry i zrobił dziesięć przepi
sowych kroków.
Feliks nie ruszył się z miejsca, gdy jednak sędzia doliczył do dziesięciu, obrócił się i spojrzał prosto w połyskujące, przypominające kule, małe oczka przeciwnika.
Harry puścił do niego oko, stanął bokiem i wystrzelił
-	z odległości ledwie dziesięciu kroków - mierząc prosto
w Feliksa Feniksa.

Lufa splunęła ogniem. Huknęło. Feliks upadł.
 -	Co do diabła, chybiłem?
 -	Najwyraźniej - białowłosy młodzieniec usiadł na śniegu.
Perry wraz z sekundantami przeszukiwali otoczenie, szukając drugiego pistoletu, który jakimś cudem skrył się pod śniegiem.
 -	Ja nigdy nie chybiam.
 -	Jeszcze jeden chwalipięta - mruknął Feliks pod nosem.
 -	Przewrócił się - wyjaśnił Harry'emu Perry. - Co gorsza, schował gdzieś pistolet. No już, już, nie denerwuj się tak. Nigdy nie widziałem, by ktoś poruszał się tak szybko jak on. Byłem przekonany, że zemdlał. Runął jak długi na ułamek sekundy przed twoim strzałem.
Feliks wstał z ziemi. Harry był bliski łez, histeryzował, nie pozwalał się pocieszyć. Cierpiał, ponieważ nie zabił Feliksa.
Tym razem, mając świadomość zepsutego bożonarodzeniowego poranku i świątecznego nastroju, nie próbowali już zatrzymywać młodzieńca.
-	Krzyżyk na drogę! - zawołał ktoś za nim.
Milę dalej Feniks wyciągnął pistolet - który tak naprawdę udało mu się schować do kieszeni płaszcza. Teraz miał pewność, że do pojedynku obu dżentelmenów nie dojdzie. Z jednym pistoletem nawet tak zdolni młodzieńcy jak Harry i Perry nie będą w stanie do siebie strzelać. Najchętniej młodzieniec wyrzuciłby broń, ale obawiał się, że ktoś ją znajdzie i zrobi z niej użytek. Postanowił więc, mimo iż fakt posiadania pistoletu ciążył mu na sercu jak ołów, że zatrzyma go do chwili, gdy będzie się mógł bezpiecznie pozbyć żelastwa.
Nie był w najlepszym humorze. Stał zdegustowany i przyglądał się broni. I to właśnie wtedy, w srebrnych okuciach na kolbie, ujrzał niewyraźne odbicie własnej twarzy, skrytej pod przypadkowo nabytą, łotrzykowską maską z sadzy.
Ebad Vooms zatrzymał się i rozejrzał wzdłuż Ramble Lane. Spojrzał na wysoką, szczupłą dziewczynę ubraną jak chłopak. Bracia Słoni - Walter i Peter - szli razem z nią,

Dirkiem, Wąsaczem i Gnojkiem. Nad ich głowami krążyła Papuga, płosząc londyńskie gołębie.
Tak. Art rzeczywiście była szalenie podobna do Molly. Ale włosy Molly miały odcień różowawego miodu, a oczy miała bardziej ciemnozielone. Ponadto Art była wyższa niż jej matka. Ebad dobrze pamiętał też, że Molly wydawała się wyższa dzięki swoim długim nogom. Zatem Art była prawie taka sama jak Molly. A cały problem polegał na tym, że...
 -	Czy ona zwariowała? - spytał Upiorny, który z pełną melancholii miną szedł u boku Ebada.
 -	W żadnym razie. To przez tę eksplozję działa. Wybuch wyrządził jej pewne szkody na zdrowiu. Między innymi, jak sama nam powiedziała, straciła pamięć.
 -	Ebad. To było okrągłe sześć lat temu. Sześć lat!
 -	Dziewczyna twierdzi, że przypomniała nas sobie dopiero wczorajszego ranka.
 -	Dobrze więc. Dajmy jej jeszcze trochę czasu - zgodził się Upiorny.
 -	Czas i morze na nikogo nie czekają.
 -	To prawda. Tak, to święta prawda.
2. Koniec legendy
Ciągniętym przez konie omnibusem pojechali na Nabrzeże Zbożowe. Wypchany bożonarodzeniowymi podróżnikami pojazd zaprzężony był w dziesięć koni. Wiklinowe kosze pasażerów pękały od przygotowanych do pieczenia gęsi, od butelek, mandarynek i obwiązanych złotymi wstążkami paczek z prezentami. Na czterech przednich ławkach leżała wielka choinka. Powietrze przesycone było dymem, zapachem igliwia i końskiego łajna, wonią świątecznych przypraw i świątecznych puddingów przyrządzanych w przydrożnych cukierniach.
 -	Nie zjadłem w te święta jeszcze ani jednego kawałka ciasta - oznajmił żałośnie Upiorny.
 -	My nie będziemy mieli świąt.

- Takie już życie pracownika reklamy.
Przy Nabrzeżu Zbożowym śnieg piętrzył się po obu stronach schodów prowadzących nad wodę. Z murów zwisały grube sople lodu. Na rzece stały żaglowce. Ich nagie maszty przypominały pozbawione liści drzewa. Cumowały tu głównie stare statki kupieckie, które zakończywszy morską karierę, wciąż pływały w górę i w dół Tamizy. Solidne, o ciężkich kadłubach, nieprzydatne żadnemu piratowi świata.
Art szukała wzrokiem tego, o którym mówili jej towarzysze. Może on się do czegoś przyda? W końcu pływali nim nie tylko po rzece, ale i wzdłuż całego południowego wybrzeża. Z pewnością więc można było mieć nadzieję.
Dręczyła ją jednak niepewność. Nie była w najlepszym nastroju. Z załogą jej matki stało się coś bardzo złego. Stracili całą energię. Ale nie chodziło tylko o to. Wtedy byli piratami. Należeli do najsłynniejszych łotrów świata. Więc, poza wszystkim, jak to możliwe, że teraz żyją sobie spokojnie w Londynie i pracują w reklamie? W niektórych portach Anglii (na przykład w Port's Mouth) piraci wciąż jeszcze byli mile widziani, pozwalano im trwonić bogactwa, które zrabowali w dalekich krainach. Ale w Londynie było zupełnie inaczej. Tu prawa przestrzegano tak pilnie, jak wywieszania republikańskich flag w święta państwowe. Każdy schwytany pirat - podobnie jak rozbójnicy ze szlaków - najpierw stawał przed obliczem sędziego w więzieniu Oldengate, a potem wieszano go na Nabrzeżu Skazańców.
A oni chodzili sobie zupełnie swobodnie, nie kryjąc się przed nikim. Co więcej, nikt ich nie ścigał.
Może zostali ułaskawieni? A może po prostu wszyscy powariowali?
Wszyscy powariowali? Akurat wtedy, kiedy ona odzyskała zmysły?
Nie naciskała ich. Obserwowała. Opadły ją mroczne podejrzenia. Nie spodziewała się przecież nawet, że tak szybko ich odnajdzie. Choćby jednego. Tymczasem spotkała ich tylu naraz i tak prędko. A teraz jeszcze ta historia z reklamą...

Cóż. Art rozumiała, że musi zaczekać. Obserwować. Patrzeć.
I wtedy wciągnięto do doku statek.
O	rany! Statek?
 -	I co? Ładniutka łódeczka, co?
 -	To? To jest wasze? - wyjąkała dziewczyna.
 -	To kawowy żaglowiec. Taki właśnie był.
Pomalowany na głęboki kawowy brąz z jasnoczerwonymi i żółtymi krawędziami. Rzeczywiście wyglądał jak piracki statek, tyle że... w pomniejszeniu. I to sporym. Wyposażony był w trzy cienkie, niewysokie maszty, obwieszone żaglami, o barwie śmietanki do kawy, które wyglądały tak, że Art pomyślała, iż rozerwie je pierwszy mocniejszy podmuch wiatru. Na burcie wymalowano nazwę - „Piracka Kawa". Dziób okręciku zdobiła rzeźba przedstawiająca kobietę z filiżanką kawy w wyciągniętej dłoni. A najgorsze było to, że na maszcie powiewała piracka flaga. No, niezupełnie piracka. Zamiast czaszki widniała filiżanka z delikatnej porcelany, pod którą krzyżowały się dwie łyżeczki.
 -	Jeśli wejdziemy na pokład tego... czegoś - wychrypiała Art - przeklną nas potępione dusze wszystkich morskich włóczęgów, jacy żyli do tej pory na świecie.
 -	Głowa do góry - próbował ją pocieszyć Ebad. Ale w jego głosie słychać było napięcie.
I	wtedy do dziewczyny dotarło, że jest już za późno.
Klątwa zapewne już działała. A to dlatego, że część piratów
Molly była już na pokładzie. Za burtą kawowego żaglowca
ujrzała wychylające się dwie inne, zapamiętane z przeszłości
twarze. Złowrogi, czarny, szczeciniasty zarost Czarnego Majstra
i jego czarną opaskę przesłaniającą jedno oko. Zobaczyła też
okrągłe jak księżyc oblicze Uczciwego Kłamcy, czerwoną
chustę na czubku jego głowy i mosiężne kolczyki.
-	Ahoj, bracia!
- Stać, ślimaki morskie! Bliżej do nas! Wciągniecie nas na pokład!

Gnojek zaszczekał.
-	Zamknij się - Art krzyknęła do Bogu ducha winnego psa.
Gnojek wskoczył na dopiero co przerzucony z łajby trap.
Cały czas, bardzo nisko, latała nad nim papuga, której dokuczanie psu sprawiało niesłychaną frajdę.
-	Patrzcie, kogośmy znaleźli - zawołał Upiorny, wskazując
na Art.
Czarny Majster otworzył szeroko jedno oko, po czym zdjął z głowy opaskę, odsłaniając drugie - najzupełniej zresztą zdrowe - i chwilę później otworzył oba jeszcze szerzej.
 -	Nie powinniśmy brać w rejs nikogo więcej. I tak już za mało nam płacą.
 -	Majstrze, to przecież córka Molly Faith.
 -	Niemożliwe. To jakiś chłopak. No już, zmiataj stąd, dzieciaku.
Art wkroczyła na trap. Gdy poczuła, jak delikatnie kołysze się pokład (nawet taki mały, głupiutki pokładzik jak ten), doznała ulgi. Rozluźniły się jej spięte na lądzie mięśnie. Podeszła do Czarnego Majstra i zmierzyła go groźnym wzrokiem.
 -	Powinieneś się wstydzić, Czarny Majstrze. I ty także, Uczciwy. Spójrzcie na ten kosmyk w moich włosach. Kim jestem?
 -	No dobrze, znam cię.
Uczciwy zalał się rumieńcem i spuścił głowę.
-	Znałem - dodał. I uśmiechnął się szeroko. Wyciągnął
gwizdek i obwieścił nim wejście dziewczyny i reszty piratów
na pokład.
Art wciąż spoglądała groźnie na Czarnego Majstra.
 -	Powinieneś się wstydzić. I to nie tylko tego, że mnie nie poznałeś, drogi panie, ale także tego tu...
 -	Tego stateczku? To prawda - przyznał Czarny. - Dawniej byliśmy najlepszymi z najlepszych. Niskośmy upadli.
 -	Dajcie spokój - wtrącił Ebad. - Pomówimy o tym później.

 -	Powiedzcie mi jedno - spytała Art. - Kto ma zamiar dowodzić tą krypą?
 -	Sponsora to w zasadzie nie interesuje. Jeden z nas....
—	Czarny Majster urwał. - Ktokolwiek - dodał.
Dziewczyna przeszła przez pokład. Ruszyli za nią Ebad i Upiorny. Zaczęli jej po kolei wszystko pokazywać: drabinki, włazy, kapitańską kajutę. Miała rozmiar nieco większego fotela i była na dodatek zawalona workami z kawą. Beczek i jutowych worków było też pełno pod pokładem.
-	A oto i żeglarze - obwieścił Słony Peter, który stał na
maleńkim pokładzie rufowym.
Art błyskawicznie odwróciła głowę.
-	Jacy znowu żeglarze?
Zbliżała się ku nim gromada marynarzy. Usmoleni, zionący piwem mężczyźni, którzy równie dobrze mogli przed chwilą zejść z każdego ze stojących w porcie statków handlowych.
 -	To my jesteśmy tu załogą - sprzeciwiła się dziewczyna.
 -	Nie jesteśmy. Nie teraz - głos Ebada przepełniało zmartwienie.
 -	Nie potrzebujemy żadnych żeglarzy!
 -	Chodzi o sponsora, o tę jego firmę... - wyjaśnił pospiesznie Upiorny. - To ich impreza i to oni decydują, kto co robi.
Jakiś chłopak zaczął się niezdarnie wspinać na olinowanie małego mezanmasztu. A jednak statek był wytrzymalszy, niż na to wyglądał.
Art drgnęła i skoczyła do głównego masztu na środku pokładu - był to w zasadzie jedyny, który wydawał się być zdolny do utrzymania jej ciężaru.
Wspinając się, dotarła do poprzecznej belki na szczycie, usiadła na niej  i uśmiechnęła  się do błękitu nieba.  Tutaj
-	właśnie tu, na górze - mimo wszystko - częściowo spełniały
się jej marzenia.
 -	To na pewno córka Molly. Bez dwóch zdań - szepnął Ebad niemal bezgłośnie. - Tego też nie zapomniała.
 -	Szkoda, że nie ma z nami samej Molly...

 -	Molly nie żyje - przypomniał Ebad. - Ty i ja, wszyscy to widzieliśmy. Nam się poszczęściło, że uszliśmy z życiem. Tak samo jak i dziecku. To znaczy Art.
 -	Trzeba będzie łagodnie... - zaczął Upiorny.
 -	A może właśnie będzie lepiej - wtrącił Słony Wlater - jeśli uderzymy prosto z mostu?
Stali zafrasowani z głęboko zmarszczonymi czołami, a obcy marynarze wchodzili na delikatne maszty. Art siedziała wysoko, uśmiechnięta jak słońce.
„Piracka Kawa" pożeglowała Tamizą do Grinwich i ku wyspie Wieprzy.
Popołudniowe powietrze było coraz bardziej zamglone, niebo na zachodzie zabarwiło się różowawo. Ludzie machali im z brzegów. Po jakimś czasie na nabrzeżach zapłonęły uliczne latarnie. Żółte odblaski skrzyły się w zimnej, usianej kryształkami lodu wodzie.
 -	Ta łajba i my jesteśmy zupełnie jak barka Kleopatry w sztuce Szejkspira - zauważył Wąsacz. - Pamiętasz ją, Dirk?
 -	Czy pamiętam, mój drogi? - odparł Dirk. - Trudno by było zapomnieć po tej nocy w...
 -	Cii... - syknął Wąsacz. - Art tu jest.
Dirk rzucił nerwowe spojrzenie w jej kierunku. Dziewczyna stała nieopodal i przyglądała się mijanemu w oddali wybrzeżu. Zamiast pomników i olśniewających budowli Londynu widać było teraz drzewa, zarośnięte trzcinami wysepki i suche doki, w których znajdowały się wyciągnięte na ląd, czyszczone właśnie statki.
Art podkradła się ku piratom bezszelestnie, zupełnie jak cień. Molly była taka sama. Cicha, gwałtowna - cudowna.
 -	Powinniśmy jej w końcu powiedzieć.
 -	To zależy od ciebie, mój drogi. Zależy, czy chcesz ryzykować - stwierdził Dirk, który w świetle latarni kawowego żaglowca obcinał sobie paznokcie.
O zmierzchu dotarli do wyspy Wieprzy. Minęli Nabrzeże Papużek, jego  wysokie,  czarne  wieże  i  magazyny.  Mały

stateczek żeglował przez blade odbicie kolumnady kościoła św. Edwige, zaprojektowanego przez słynnego architekta Nicholasa Hawksmoora*.
 -	Zacumujemy tu na noc. Impreza zaczyna się jutro.
 -	Najpierw do teatru - zdecydował Ebad. - Tam teraz pójdziemy.
Art rzuciła piratowi ostre spojrzenie. Ciemność dobrze skrywała jego twarz.
-	Teraz znowu idziemy do jakiegoś teatru?
Jakby coś ryknęło w jej duszy, głucho jak lew w odległej londyńskiej Tower. Wzruszyła ramionami.
Kawowy żaglowiec, nie potrzebując głębokiej wody, wpłynął na płyciznę i osiadł na niej. Zeszli na brzeg. Piracka załoga, która stała się żywą reklamą „Pirackiej kawy".
Na wyspie Wieprzy słychać było chrumkanie niewidocznych w nocy świń. Główne ulice Grinwich oświetlone były ciepłym blaskiem latarni aż do samego teatru.
 -	Po co my tu przyszliśmy? - spytała Art.
 -	Po prostu popatrz sobie, dziewczyno. Obejrzyj sobie ten wspaniały szary mur cały pokryty starymi plakatami spektakli i ogłoszeniami zapowiadającymi najbliższe występy.
Art niechętnie spojrzała. Po to tylko, żeby sprawić im przyjemność. Choć ich pamiętała tak wyraźnie, teraz - z każdą minutą - byli coraz bardziej odlegli. Stawali się nieznajomymi. Jak da radę z nieznajomymi?
Przez chwilę ponuro wspominała tę chwilę, kiedy to wspięła się na maszt i usiadła na belce, samą siebie oszukując, że jest na porządnym żaglowcu, pływającym po dalekich morzach.
Walter zachwycał się dużym, zniszczonym plakatem.
* Nicholas Hawksmoor (ok. 1661-1736), jeden z najwybitniejszych architektów angielskich, w prawdziwym Londynie do dziś znajduje sie sześć zaprojektowanych przez niego kościołów (przyp. tłum.).

 -	„Wielki Zimbaldo" - czytał. - „Czarnoksiężnik i telepata!" Pamiętam go! Fantastyczny oszust. A tu? „Madame Clora Snutch i jej Gadające Kurczaki"...
 -	Słyszałem o niej co nieco - Dirk pociągnął nosem. - O niej i tych jej kurczakach.
Okazało się, że Ebad ma klucz do drzwi na zapleczu budynku. Frontowe wejście było zabite deskami. Art domyślała się, że zamierzają tu przenocować. Nocleg nie zapowiadał się zbyt przyjemnie.
-	Serce mi pęka - przyznał Upiorny - gdy widzę jak to
stare, piękne miejsce obraca się w ruinę.
Weszli do środka. Peter zapalił latarnię. Wspięli się po wąskich, krętych schodach. Wszędzie wisiały, przypominające gęsty dym, pajęczyny.
-	Tyle tu wspomnień - szepnął cicho Upiorny.
Jakich wspomnień? Ach - pomyślała Art - na pewno był tu na jakimś przedstawieniu. Kiedyś. Dawno temu.
Budynek teatru okazał się prawdziwym labiryntem. Korytarze ciągnęły się we wszystkie strony. Żaden nie był oświetlony. Krąg światła z latarni skakał po ścianach, przywodząc dziewczynie na myśl (nieme) eksplozje. Zapalono kolejne lampy.
Cała załoga nagle bardzo się ożywiła. Piraci śmiali się, stawali w dziwacznych pozach, wyciągali kordelasy i udawali, że ze sobą walczą, opowiadali dowcipy, recytowali kiepskie wierszydła - gorsze nawet niż piosenka o kawie. Pies, który przestał wreszcie szczekać, stanął na tylnych łapach i zaczął tańczyć. Art nie miała pojęcia, gdzie się podziała papuga.
Dlaczego załoga Molly tak bardzo lubi ten teatr?
 -	Pójdziemy teraz z Art obejrzeć scenę - powiedział w pewnej chwili Ebad. - No i rzucimy okiem na miejsce, gdzie... Obejrzymy to pomieszczenie.
 -	Ebad - rzuciła Art - mnie jakoś ten teatr wcale a wcale nie interesuje.
 -	Art, chodź ze mną. Bardzo cię proszę.
 -	No dobrze, skoro to taka poważna sprawa.

Poszli sami, we dwoje, jedynie w towarzystwie lampy Ebada. Zanurzyli się w głęboki labirynt teatru. Było tu bardzo zimno, ale jeszcze większy chłód wzbierał w duszy Art. Miała złe przeczucia. Czy mogła ufać Ebadowi? Przypomniała sobie, że wciąż jeszcze ma przy sobie pistolet Jacka Kukułki.
Nie podobały się jej te myśli. Ale skoro któryś z nich mógł się okazać jej wrogiem, to ona musi zrobić wszystko, by gorzko tego pożałował. Poza tym wiedziała, że nie trzeba od razu zabijać napastnika, by go powstrzymać.
Scena otworzyła się przed nimi jak przestronna jaskinia. Zaśmiecona była przeróżnymi przedmiotami - niepotrzebnymi nikomu, wzgardzonymi rekwizytami - wyblakłymi drzewami z pomalowanej farbami sklejki, nadgryzioną przez mole kurtyną, stołkiem bez nogi, pękniętym talerzem.
Światła rampy były potłuczone.
Skąd Art wiedziała, co to są światła rampy? Może chadzała w dzieciństwie do teatru? Nie, była pewna, że nie. Na to nigdy nie starczało czasu - pływała przecież z Molly po morzach i oceanach.
-	Spójrz tam - Ebad teatralnym gestem uniósł latarnię
i wskazał coś palcem.
Spod sufitu zwisały liny i dziwne drewniane urządzenia służące do podnoszenia lub przenoszenia rzeczy. Gdzieś wysoko jak kolorowe kartki migotały skrzydła. Papuga? Gołąb.
Art spojrzała na Ebada.
 -	O co tu chodzi?
 -	Nie wiesz, Arty? Naprawdę?
Art milczała, patrząc w czarne jak heban, obce i znajome zarazem oczy Ebada.
(Za sceną coś się poruszyło - znowu gołębie? Nie miała pewności...)
 -	Chodź. Obejrzysz przebieralnie.
 -	Po co?
 -	Nie widziałaś ich jeszcze.
 -	I nie zobaczę, Ebad. Dość się już naoglądałam.
 -	O nie, moja droga. Z całą pewnością nie. Tędy proszę. Idź za mną.

W tej chwili Art była już zmrożona jak sopel lodu. Znów poczuła zawroty głowy, jak wtedy gdy uderzyła głową w rzeźbę orła na poręczy schodów w „Domu pod Aniołem". Przeszłość wdarła się w nią niczym zalewająca plażę fala przypływu.
Zrozumiała, że musi pójść za Ebadem, że musi podążać za chybotliwym światełkiem lampy.
Kolejnymi schodami w dół. Przez jeszcze jeden korytarz. Do następnych drzwi.
Na drzwiach - znów stary plakat, tym razem niemal nienaruszony.
Ebad raz jeszcze teatralnym gestem uniósł lampę wysoko.
- Przeczytaj to, Art.
Dziewczyna przeczytała teatralny afisz. Anonsował bardzo stare przedstawienie, sprzed lat. Czytała go raz po raz, ale, dziwna rzecz, nie rozumiała ani słowa. To zupełnie nie miało sensu. Przebiegła go wzrokiem trzy lub cztery razy i wciąż nie wiedziała, co czyta. Nie rozumiała też znaczenia obrazka, widniejącego na plakacie czarno-białego drzeworytu... Te trzy... rzeczy wystające z czegoś w kształcie klina... Co to może być? Czy afisz wydrukowano w jakimś języku, którego Molly nie nauczyła córki? Może po persku? Albo po holendersku? Art znała nieco francuski, hiszpański, a nawet afrykrajański, więc te języki odpadały...
Ale tu nie chodziło o języki obce.
Ebad przyglądał się jej i pojął, że dziewczyna nie rozumie. Nie odezwał się. Nie miał pojęcia, co mógłby jeszcze robić. Poza tą jedną, bijącą po oczach prawdą, że...
Ale wtedy rozległ się głos Czarnego Majstra, który podkradł się do nich zwinnie i cicho jak kot. Czarny Majster głosem dźwięcznym i schrypniętym przeczytał wszystko co do słowa - czyżby z pamięci?
„Ku Rozrywce Naszych Najcenniejszych Widzów, Cud Scen Londynu, Pani Molly Faith i Jej Niezrównana Trupa, Piracka Brać Owianego Złą Sławą „Nieproszonego Nieznajomego". Od Dzisiejszej Nocy i Przez Sześć Kolejnych Do-

świadczycie Mrożących Krew w Żyłach Przygód Załogi „Nieproszonego", Piracącej od Zanzibari po Wybrzeża Amer Ryki. Przedstawienie Kończy Najwspanialszy Moment, Scena „Zbawienie Nieproszonego" Podczas Straszliwej Bitwy Morskiej z Odwiecznym Wrogiem „Nieznajomego" - Złotym Goliatem, Bezbłędnie Odgrywanym Przez Pana Trevisa Wilde na Pokładzie Groźnego Kutra „Nieprzyjaciel"..."
-	Dość już, Czarny - mruknął Ebad.
Ale Czarny Majster nie umilkł i wciąż donośnym głosem odczytywał treść plakatu.
„Tak Oszałamiającego Widowiska Nie Widzieliście Nigdy Przedtem. Ryk Dział i Tonące w Słonych Odmętach Żaglowce - Gdybyśmy Odegrali to Jeszcze Bardziej Realistycznie Sami Poczulibyście się Zagrożeni Morską Chorobą..."
-	Czarny...
„Nie Przegapcie tej Niepowtarzalnej Szansy, by Doświadczyć Emocjonujących Zwycięstw i Tragicznego Końca Słynnej Królowej Piratów, Której Wszyscy Się Lękają i Którą Kocha Każdy: PIRATIKI. Miejsca na parterze - jeden szyling. Oferta ważna przez czas ograniczony. Przewidujemy zniżki dla ludzi morza. Uwaga: Należy przygotować legitymację morską lub patent żeglarski".
Art potrząsnęła głową. Powoli dochodziła do siebie.
 -	Chcecie powiedzieć, że ktoś napisał sztukę o Molly, o statku i o was wszystkich? - spytała spokojnie.
 -	Nie, Art - odparł Czarny Majster.
Art raz jeszcze spojrzała na afisz. Obrazek przedstawiał statek. Teraz dopiero to zauważyła. Trójmasztowiec. Wysoki, o smukłych, charcich burtach...
 -	To byliśmy my - powiedział Ebad.
 -	To znaczy robiliście wtedy to co teraz? Tak? Jakiś kontrakt reklamowy? Rozumiem. Przybiliście do Londynu razem z mamą i odgrywaliście swoje morskie przygody za pieniądze w teatralnym przedstawieniu? Tak?
 -	Art - Ebad pokręcił głową - nigdy nie było żadnych morskich  przygód.  Przygody  przeżywaliśmy  wyłącznie  na

scenie. Tylko na tych deskach, które przed chwilą widziałaś. Naszym pokładem była jedynie scena, ta i inne - deski połowy teatrów od Londynu aż po Szkocję. A statek był sztuczny, zbudowany z drewna, ustawiony w ten sposób, że kołysał się razem z drewnianymi falami. To było naprawdę wspaniałe przedstawienie. Byliśmy na ustach całego miasta. Tak samo jak Molly, nasza najjaśniejsza gwiazda.
 -	Moja matka była Piratiką! Była pirackim kapitanem!
 -	Twoja matka - oznajmił beznamiętnym głosem Czarny Majster - grała kapitana piratów. Piratika to był jej sceniczny pseudonim. Rozsławiła to imię swoją fantastyczną grą, tak samo jak my rozsławiliśmy imiona członków jej załogi.
 -	Jesteście przecież piratami...
 -	Jesteśmy aktorami, Art. Aktorami. Molly także była aktorką. A nawet i ty. Cudowne dziecko teatru. Byłaś szalenie popularna.
 -	Ale przecież ja pamiętam - upierała się dziewczyna, słysząc swój głos jakby z wielkiej odległości. - Pokład kołyszący się pod naszymi stopami...
 -	Już ci mówiłem. Przemyślna maszyneria. Drewniane fale i tak dalej.
 -	Drewniane? To niemożliwe! Przemakaliśmy do suchej...
 -	Zrozum dziewczyno, czasami inspicjenci wylewali na nas całe kubły wody. Kwestia realizmu. Widzowie to uwielbiali. Przychodziły prawdziwe tłumy.
 -	A maszty? Wspinałam się na nie. Wy tak samo...
 -	Ile jeszcze razy muszę to powtarzać? Powiedziałem ci już. Statek był sztuczny. Zręcznie wykonana makieta.
 -	Działo - rzuciła Art niemal zupełnie nieobecnym głosem. - Proch strzelniczy...
 -	Proch był taki jak w sztucznych ogniach, a huk wywoływaliśmy, łomocąc w arkusze metalu.
 -	A bitwy!? Przecież walczyliśmy! Byliśmy w tym dobrzy!
 -	Umiejętności aktorskie. Inscenizacje.
 -	Rezydencje gubernatorów - powiedziała jeszcze Art, ale w duchu.

Niemniej jednak, Czarny Majster odpowiedział.
-	To był teatr. Przedstawienie. Naprawdę świetnie się
wszyscy bawili. Każdej nocy, gdy statek tonął - także za
pomocą mechanicznych sztuczek - wsadzano cię, samotną
małą dziewczynkę, do szalupy. Ta scena sprawiała, że w całym
teatrze nie można było znaleźć nikogo, kto by miał suche oczy.
O chusteczkach nie mówię.
Piraci - huczało dziewczynie w głowie - Oceany...
-	Ja w życiu nie pływałem po prawdziwym morzu - przy
znał Czarny Majster. - Nawet na tej drewnianej rzece moje
wnętrzności chciały wyrwać się na wolność.
Ebad położył rękę na ramieniu Art. To, że jej nie odtrąciła, wyraźnie świadczyło o tym, jak wielkie było jej przerażenie. Większe nawet niż gniew.
 -	Ale nasza Molly, Art, zginęła naprawdę. Tej ostatniej nocy. Coś poszło nie tak. To działo, teatralna armata, „Księżna". Chyba załadowano ją zbyt dużą ilością prochu, i to prawdziwego, strzelniczego. Nastąpił wybuch. Ciebie odrzuciło, ale reszta ciężkiej scenografii runęła prosto na nas. Wtedy nasz statek zatonął naprawdę. Spadł do piwnicy pod budynkiem.
 -	Niestety. Biedna Molly - odezwał się Upiorny, który stał, niewidoczny w ciemności, na schodach, nieco schowany za plecami Czarnego Majstra.
Po chwili Art zdała sobie sprawę, że teraz zebrali się przy niej już wszyscy.
-	Dowcipna Molly - dodał Upiorny - Wspaniała Molly.
Królowa, siostra i matka nas wszystkich. To akurat Artemizjo,
zapamiętałaś bezbłędnie.
3. Po teatrze
Tradycyjnie, jak każdego roku, Boże Narodzenie opuściło Grinwich o północy, przepędzone biciem dzwonów kościoła św. Edwige.
Art stała w porcie.

Dokoła kołysał się las okrętowych masztów. Jeszcze wyżej niż one, zawieszony wysoko nad jej głową, żółty księżyc żeglował na zachód. Zupełnie jak niegdyś. Art bardzo niewyraźnie pamiętała, jak przepchnęła się między nimi, jak było jej zimno, jak znalazła - zbyt szybko jak na kogoś, kto poruszał się w zupełnie obcym budynku - wyjście za sceną.
Więc to wszystko były jedynie marzenia. Marzenia i wyobraźnia.
Molly nie była piratką. Art także nie. Nie było żaglowca ani cudownego, utraconego życia, do którego mogłaby teraz wrócić. Nie miała niczego.
Kopnęła kamyk.
Gdzieś w oddali prawdziwi żeglarze śpiewali szanty, latarnie świeciły na prawdziwych pokładach.
- Ale ja przecież pamiętam...
Nie - skarciła się. - Nie pamiętasz. Pojedynki na miecze, morskie bitwy, przyjęcia w pięknych rezydencjach, klejnoty, wiatr hulający w linach, skaczące za burtą delfiny - podstępy i zręczność - to wszystko była fantazja, w którą zbyt mocno uwierzyłaś.
A wydawało się to - „wydawało" to bardzo dobre słowo - tak bardzo rzeczywiste. Bardziej niż cała reszta jej życia.
I co ja mam teraz zrobić? Wracać do kochanego tatusia? Do upiornego ekslorda George'a Fitz-Weatherhouse'a? Czyli do „Domu pod Aniołem"? Nigdy!
Obejrzała się przez ramię i spojrzała na świetlistą biel kościoła św. Edwige. Marynarze w dole rzeki przestali śpiewać. Zamiast szant rozległ się inny dźwięk. Groźny, dochodził z ulicy za świątynią.
Rósł z każdą chwilą. Odgłos toczących się kamyków. Krzyk z przekrwionego gardła. Ktoś szedł prosto w jej stronę.
Niebezpieczni pijacy, a ja jestem tylko aktorką. Zwykłą dziewczyną, którą uczono jedynie trzymać książki na głowie i omdlewać przy każdej nadarzającej się okazji. Jestem do niczego.
Art nie ruszyła się o krok. Patrzyła na dwóch zbliżających się mężczyzn, zataczających się, zanoszących się śmiechem.

Oczywiście,  dostrzegli ją i bardzo  się  nią zainteresowali. Wyglądali na zamożnych. U ich boków lekko kołysały się miecze.
 -	Mówiłem ci, że to chłopak.
 -	Ano. Chodź no tu, chłopcze i pokaż, co tam masz w kieszeniach.
Znowu złodzieje. Po co im to? Naprawdę nie wydawali się ubodzy.
Ale co Art mogła o tym wiedzieć? Nigdy przecież nie była złodziejką - z wyjątkiem tej jednej chwili na londyńskim trakcie, ale nawet i wtedy zabrała ofierze tylko płaszcz, kurtkę i kapelusz - piratką także nigdy nie była.
 -	Patrz no, chłoptaś tu jednak idzie. Jak on śmie?
 -	Sam mu kazałeś.

 -	Ja kazałem? Bezczelny nicpoń. Art podeszła do nich i ukłoniła się.
 -	No, no, jaki z niego czaruś!
 -	Ho, ho, ho! - zaśmiali się rubasznie.
Ale wtedy w lewej dłoni dziewczyny pojawił się nagle pistolet Jacka Kukułki, a jego lufa znalazła się dokładnie pod nosem jednego z mężczyzn. Dziurka przy dziurce.
 -	Na Kaczy Kuper! Chłoptaś ma broń.
 -	Nikczemny tchórz!
Art ostrożnie wyciągnęła rękę i leciutko wysunęła z pochwy miecz bogacza.
Zrobiła krok do tyłu i zamachnęła się. Miecz kilkakrotnie przeciął powietrze - jednym płynnym ruchem we wszystkich kierunkach. Uśmiechnęła się
-	Jak to powiedzieliście, panowie? Pokażcie, co tam macie
w kieszeniach. Uprzejmie proszę, połóżcie swoje pieniądze tu,
na kamieniach.
Obaj nieszczęśnicy, którzy mieli pecha trafić na córkę Molly, posłusznie wykonali polecenie. Po czym zaczęli błagać, by mogli już iść do domu.
-	Ależ drodzy panowie, ja się świetnie czuję w waszym
towarzystwie - oświadczyła Art, wkładając do swoich kieszeni
to, co oni ze swoich wyjęli.

 -	Och, my takoż, takoż... ale proszę... kolacja już z pewnością czeka... nie chciałbym niepokoić domowników...
 -	No proszę, co za brak ogłady. Czy naprawdę żaden z panów nie poprosi mnie do tańca? Wyciągaj miecz, ty tam, ty, który wciąż go masz przy boku. Wiem już, że stać was na rabowanie ludzi w przyportowych alejkach, zobaczymy, czy stać was na porządną szermierkę.
Nawet w słabej poświacie księżyca Art wyraźnie zobaczyła, że twarze dobrze urodzonych dżentelmenów przybrały niezdrowy, zielony kolor. Niemniej jednak, ten z mężczyzn, który wciąż miał miecz przy boku, dobył go.
Zaatakował dość szybko, ale Art okazała się szybsza. Broń napastnika zawirowała w powietrzu i śmignęła ku Tamizie. W następnej sekundzie wszystkie guziki jego spodni zostały odcięte i posypały się na ziemię: to właśnie było słynne mistrzowskie cięcie Molly - okazało się skuteczne także poza sceną.
Z pałętającymi się wokół kostek spodniami, mężczyzna odkuśtykał w popłochu. Drugi rzucił się przed nią na kolana i zaczął beczeć.
 -	Jakże to niegodne! Wstawaj!
 -	Nie zabijaj mnie!
 -	Ja nigdy nie zabijam. Nie muszę. Jestem na to zbyt sprytna! Oddawaj mi swą pochwę. Zatrzymam sobie broń twojego przyjaciela. Ten miecz sam mnie wybrał.
Mężczyzna nie sprzeciwiał się.
Przytroczywszy nowy miecz do swego pasa, Art odeszła, zostawiając dżentelmena klęczącego na ziemi. Drugi zdążył już zniknąć na powrót za murkiem. Dziewczyna pobiegła nad rzekę. Śmiejąc się do siebie, mknęła po pokrytej drobinkami lodu kamiennej dróżce. Nie myślała o niczym. Nic i nikt nie zastąpiło jej już drogi - zupełnie jakby sama noc jej sprzyjała.
-	Wróciła mi pamięć - przypomniała Art portowi w Grin-
wich, pękatym statkom kupieckim, kołyszącym się mdło na
kotwicach, gdy przypływ podnosił lustro wody. Wiszący na
niebie księżyc uśmiechał się do dziewczyny.

Piraci, którzy, okazali się aktorami, nie mitrężyli czasu w teatrze. Zebrali się przy przypominającym żaglowiec pojeździe kawowym i puszczali na wodę zabawne łódeczki - małe, wykonane z zadrukowanego, pociągniętego woskiem, złożonego papieru. W każdej z nich płonął knot zanurzony w kropelce oleju. Gdy miniaturowa flota odpływała, płomienie migotały w ciemności niczym kwieciste motyle. Pies biegał w tę i z powrotem po brzegu, sprawiedliwie obszczekując cały świat.
 -	To zwyczaj z Indii - wyjaśnił Wonsacz, nie patrząc Art w oczy - takie papierowe łódki ze światełkami. Co prawda mamy złą porę roku, ale nie udało się nam dopełnić obrzędu we właściwej. To na szczęście.
 -	Skąd to wszystko wiesz, skoro nigdy nie byłeś w Indiach?
-	spytała dziewczyna.
-	Och, była o tym mowa w przedstawieniu o Piratice
-	odpowiedział Dirk. - Bardzo to szykownie wygląda. Widzo
wie mogli patrzeć na te łódeczki godzinami. Ale, ale... wosk
zniszczył mi paznokcie...
-	Żaden z was nigdy nie był na morzu? - zapytała Art.
Podnieśli na nią spojrzenia i zrozumieli, że już doszła
do siebie. Uśmiechała się do nich, kiwała głową, przyglądając się odpływającym łódeczkom. Pogłaskała nawet Gnojka.
Cała załoga odczuła wyraźną ulgę. Patrzyli na nią z czułością. Uspokoi się wreszcie, ustatkuje, ta ich Art. W końcu to córka Molly. Zajmą się nią, niebożęciem, zaopiekują.
 -	A więc? Ani jeden? - ponowiła pytanie.
 -	la - odpowiedział Ebad.
 -	Ty? Byłeś na morzu?

 -	A jak inaczej bym się znalazł w Londynie? Przywieziono mnie do Anglii z Afrykraju, gdy miałem dziewięć lat. Byłem niewolnikiem. Dostałem wybór, zapracują na swój rejs albo będę leżeć w ciasnej, cuchnącej ładowni. Wybrałem więc pracę. Wspinałem się na maszty. Wybierałem wodę z zęzy podczas burzy. Szorowałem pokład.
 -	Byłeś niewolnikiem...

-	Tak, w Anglii też panowało niewolnictwo. Dopiero
potem nadeszła Rewolucja. Lud Anglii powstał z kolan
i zrzucił kajdany - swoje i moje. Republika mnie uwolniła.
Wtedy zająłem się aktorstwem. A teraz reklamuję „Piracką
kawę".
Art wyciągnęła do niego rękę. Uścisnął ją.
 -	A to co? - spytała.
 -	Dla ciebie - odparł, podając jej kartkę woskowanego papieru.
 -	Chcesz, żebym zrobiła z tego łódkę, Ebad?
 -	Nie. Łódki robimy z plakatów reklamowych. To, co ci daję, to coś zupełnie innego. Być może potraktujesz to jako pamiątkę z przeszłości.
Upiorny pochylił się nad kartą.
 -	To Mapa Wielkiego Skarbu - wyjaśnił. - Właśnie tego szukał pływający na tym złowieszczym statku, na „Nieprzyjacielu", Złoty Goliat. Ehm... znaczy się w przedstawieniu.
 -	Bo w rzeczywistości skarbu nie ma, prawda?
 -	To tylko rekwizyt. Część sztuki. Ma wartość, ale jedynie sentymentalną. Żadnej innej.
Podał jej złożoną mapę.
Rozwinęła ją, aktorzy zaś odsunęli się, wrócili do oglądania płonących łódek. Przy dziewczynie zostali jedynie Ebad i Upiorny. Przyglądali się jej. Upiorny zdawał się przejrzysty jak woda. Ebad jednak - Ebad od samego początku wydawał się niezwykle tajemniczy. Bez wątpienia miał ku temu dobre powody... był przedtem niewolnikiem. Ale czy w przeszłości - czy i wtedy - był taki nieodgadniony?
Art spojrzała na mapę, na rekwizyt. Widniał na niej rysunek przedstawiający dużą wyspę na tle granatowego morza. Wokół wesoło skakały delfiny. W rogu płynął żaglowiec, taki sam jak na teatralnym afiszu. Wcześniej nie poznała go właśnie dlatego, że nie był prawdziwy.
Wzdłuż brzegów wyspy widniały litery - czyżby jakiś szyfr? Wydawały się zupełnie bezsensowne: OOP, TTU, F.... A.... B.... Parę razy M, kilka H...

Ależ zrobiło się zimno. Szron upstrzył gwiazdeczkami powierzchnię papieru. Dolna krawędź mapy była dziwnie poczerniała.
-	Ktoś  spalił  kawałek  mapy,  zniknął  kawałek  wyspy
-	powiedziała. Ale Ebad i Upiorny dołączyli już do kolegów
obserwujących odpływające łódeczki.
Nad ich głowami krążył jakiś ptak. Gołąb? Mewa? Papuga.
-	Na Skruszone Dachówki! - zaskrzeczała ulubienica
Molly. - Polly chce dublona. Polly chce luidora!
Art wyciągnęła rękę.
-	Chodź, Pluskietko.
Plsukietka zleciała z nieba i chwyciła pazurami mankiet skradzionego przez Art płaszcza. Siarczysty mróz parzył niczym ogień.
-	To przez ten wybuch - powiedziała dziewczyna do
ptaka. - To wtedy mapa się nadpaliła, co dziewczyno? Ty i ja
-	dodała. - Ty i ja.
Papuga wyciągnęła szyję, skubnęła dziobem rękojeść zrabowanego miecza, którego nikt inny chyba nawet nie zauważył, i mrugnęła do Art swoim papuzim okiem.

SCENA TRZECIA
1. Gęś i gość
Feliks dowiedział się, że następny dyliżans odjedzie drugiego dnia świąt. Do tej pory udało mu się dotrzeć na piechotę, przez zaśnieżone pola i łąki do Hammer's Smith. Karczmarze, widząc go - szedł z gołą głową, uwalany sadzą i w połatanym płaszczu - odmawiali mu wszystkiego, zanim zdążył pokazać im pieniądze. Za to ich żony, córki i służki niekiedy wybiegały za nim i częstowały go grzanym winem, chlebem, serem, połówką ananasa, a nawet obdarowywały ciepłym szalem czy czapką. Dzięki swemu wyglądowi Feliks miał większe szczęście od innych, lecz z drugiej strony o wiele częściej od innych wpadał w katastrofalne kłopoty. Do takiego przynajmniej wniosku doszedł w trakcie tej zimowej wędrówki.
W Hammer's Smith spędził noc w stodole, dzieląc posłanie z kilkoma natrętnymi pchłami.
Gdy już wreszcie wsiadł do dyliżansu, okazało się, że jest to dyliżans osobowy, a nie pospieszny. Po drodze zatrzymywał się dosłownie wszędzie, w każdym najmniejszym miasteczku i każdej wioseczce, a nawet przy kilku bardziej znanych drzewach - za oknami przesuwały się tabliczki z nazwami miejscowości: Early Court, Barnes Court, Yorkister...
Zaczął się zastanawiać, czemu właściwie wciąż chce jechać do Londynu. Pracę, którą mu proponowano, powinien zacząć wczoraj - w bożonarodzeniowy wieczór miał malować portrety

gości na wielkim przyjęciu w pięknej rezydencji w podlondyń-skim Eastminster. Wątpił, czy będzie tam jeszcze komuś potrzebny.
Dzień był kryształowo przejrzysty, wszystko aż błyszczało na ostrym mrozie. W powozie wcale nie było dużo cieplej. Jeden ze współpasażerów, ciekawski facet w odświętnym stroju, zaczął wykazywać nadmierne zainteresowanie sygnetem Feliksa.
 -	Ten pierścień to z rubinem?
 -	To zwykłe szkło.
 -	Wygląda mi na rubin.
 -	Ale nie jest.
 -	Tak sobie właśnie myślałem, że coś tu nie gra. Młody człowiek, sądząc po wyglądzie niezbyt zamożny, a na palcu nosi pierścień z rubinem.
 -	To szkło, jak już powiedziałem.
Ciekawski nie rezygnował. Zachowywał się jak automat zdolny jedynie do powtarzania pewnych ustalonych zwrotów. Na szczęście zanadto zbliżył się do Feliksa i natrętne pchły ze stodoły - które po prostu uwielbiały zawierać nowe znajomości - wkrótce skolonizowały jego odzienie, więc odsunął się, drapiąc się i tocząc dokoła gniewnym wzrokiem.
-	Nie powinno się do porządnych dyliżansów wpuszczać
włóczęgów - skomentował inny z pasażerów.
Od tej pory towarzysze podróży zaczęli Feliksa izolować. Inaczej mówiąc - dali mu święty spokój.
Zachowanie ciekawskiego pasażera sprawiło, że Feliks zaczął się zastanawiać. Wydało mu się dziwne, że pantera, która go obrabowała, także uznała, iż klejnot w pierścieniu jest prawdziwy. Przecież doświadczony złodziej powinien znać się na takich rzeczach.
Pogrążony w myślach nie zauważył, kiedy pojazd wtoczył się na dziedziniec St. Charity Cross. Wyglądając przez okno, ujrzał tłumek ludzi, którzy najprawdopodobniej czekali na dyliżans. Spostrzegł też kilku mężczyzn, ubranych w czarne uniformy londyńskiej policji. Czyżby i oni także czekali na powóz?

Feliks obawiał się, że właśnie zbliżają się nowe kłopoty. I nie pomylił się. Tyle że prawda dotarła do niego za późno.
Szeroka, wąsata twarz, zwieńczona czarnym, policyjnym, kapeluszem wsunęła się do wnętrza dyliżansu. Patrzyła tylko na Feliksa, na nikogo innego.
-	Dżentelmen Jack Kukułka? Serdecznie witamy w Lon
dynie.
Rozwścieczeni współpasażerowie zwrócili się ku Feliksowi.
 -	I cały czas siedział tu z nami...!
 -	Bez wątpienia czekał na swoją wspólniczkę. Zostalibyśmy obrabowani!
 -	Na domiar nieszczęścia zaraził nas pchłami!
Feliksa wyciągnięto na bruk. Tłum gapiów wzniósł radosny okrzyk.
 -	Pojmali Jacka Kukułkę!
 -	Prawdopodobnie nie ma większego sensu - zagadnął wąsacza Feliks - przekonywać was, że nie jestem Jackiem Kukułką? Ani tym bardziej jego wspólniczką?
 -	Mówić to sobie możesz, co ci się żywnie spodoba. Próba rabunku, groźba użycia przemocy. Doszły nas też słuchy, że zakłóciłeś pojedynek dwóch dżentelmenów. Wczoraj przybył do nas goniec z Hare Bridge i przekazał nam wiadomości o twoich niecnych uczynkach, a także o tym, że wciąż pozostajesz na wolności i prawdopodobnie kierujesz się ku stolicy. Muszę przyznać, że otrzymaliśmy od niego dokładny opis twojej osoby. Aż dziw bierze, że nikt cię wcześniej nie złapał, wygląd masz bowiem nietypowy. Czarną maskę i inne przybory ukryłeś zapewne po kieszeniach?
 -	Nie.
-	Ach, pojmuję. Sprytnie pozbyłeś się ich po drodze.
Pozostali, niezwykle rozweseleni, policjanci podeszli bliżej.
Poklepywali się po plecach, czasem klepali przyjacielsko nawet Feliksa. Widać było, że są niesłychanie uradowani schwytaniem słynnego przestępcy.
Jack Kukułka nie wydał się wąsaczowi zbyt groźnym rabusiem. W jaki zatem sposób udało mu się zyskać reputację

poważnego przestępcy?  Na dyliżans czekało  aż dziesięciu policjantów, uzbrojonych w pałki i muszkiety.
-	Pójdziesz teraz z nami do wygodnego i ciepłego poste
runku przy świątyni - uczynnie wyjaśnił jeden z funkcjonariu
szy. - A potem już do Oldengate. Na szczęście nie będziesz
przebywał w więzieniu zbyt długo. Proces będzie zapewne
tradycyjnie krótki. Zawiśniesz jeszcze przed upływem tygodnia
 -	mówił takim tonem, jakby składał mu gratulacje. - Aha
 -	dodał - musisz wiedzieć, że wszystko, co powiesz, zostanie użyte przeciwko tobie.
Poprowadzono go - przy wtórze radosnych okrzyków tłumu, wyrażających wściekłość, ale i podziw - boczną uliczką. Kocie łby, którymi została wyłożona, lśniły od szronu niczym szkło. Wszystkie dachy i wyloty rynien obwieszone były soplami. Przed nimi widniała rzeka. Pasażerowie w powozie wspominali, że ostatniej nocy Tamiza zamarzła na dobre od Strand aż do miejsca położonego dobry kawałek za mostem Londyńskim. Teraz Feliks przekonał się, że mieli rację. Woda w rzece zmieniła się w coś przypominającego niezwykle twardy, biały lukier.
Eskorta poprowadziła go kolejną uliczką. A raczej, próbowała poprowadzić.
Z tej bowiem uliczki wypadło na nich coś również białego jak lukier, coś syczącego i bijącego dwoma wielkimi, białymi skrzydłami widniejącymi za sztyletem wbitym w długą, białą rurę.
Za tym czymś gnał człowiek, przeklinając wniebogłosy i wyjąc, jakby go ze skóry obdzierano.
 -	Zatrzymać tę gęś! - krzyczał.
 -	Gęś?
 -	Wydawało nam się, że przeleciał anioł...! - wołali policjanci.
Zderzeniu policjantów i Feliksa z gęsią oraz jej właścicielem towarzyszył niesamowity tumult i rwetes. Kilku policjantów straciło równowagę i rymsnęło na lód, pozostali wyczyniali najróżniejsze wygibasy, by nie upaść.

Biegnący za gęsią mężczyzna chwycił mocno Feliksa i, balansując, wrzeszczał mu do ucha:
-	Powiedziano mi, że będzie oskubana i upieczona - ale
okazało się, że jest zupełnie żywa... wyleciała jak z procy
- gonię za tą gęsią od Wigilii...
I wtedy, nagle, mężczyzna złapał równowagę. Puścił Feliksa i pomknął w dół ulicą prowadzącą ku rzece - w stronę, dokąd odleciała gęś. Feliks sprytnie ruszył za nim.
Policjanci wciąż nie mogli się pozbierać. Dopiero po chwili kilku z nich udało się podnieść i natychmiast, choć niezdarnie, ruszyli za uciekinierem.
 -	Zatrzymać tę gęś!
 -	Zatrzymać tego człowieka! To Dżentelmen Jack Kukułka!
Przechodnie, uchylając się przed nisko lecącą, nieprzyjaźnie usposobioną, gęsią - łapali jeden drugiego i wpadali na siebie. Otwierały się okna i wysuwały się z nich głowy, a strącony z parapetów śnieg sypał się na biegnących.
 -	Stój, Kukułko!
 -	Kukułko? To wielkie i białe? To nie jest kukułka, tylko zwykła gęś...
 -	Dżentelmen Jack Gęś? W życiu o gościu nie słyszałem.
Ulicę zamykał nadrzeczny mur ozdobiony szeregiem wyszorowanych na święta, przyprószonych śniegiem posągów, przedstawiających lwy i wysokich mężów stanu z czasów Rewolucji. Gęś, łopocząc skrzydłami, przeleciała nad nimi i pofrunęła nad rzekę.
Feliks, który nie potrafił fruwać, zbiegł nad rzekę po pierwszych napotkanych schodach. Zrobił to szybko i ani razu się nie pośliznął.
Daleko w tyle zostawił wymachującego pięściami właściciela gęsi, wciąż przewracających się policjantów i tłum ciekawskich, gęstniejący z minuty na minutę.
Na skutej lodem rzece zauważył niewielki tłumek. Ludzie powolnymi i płynnymi ruchami tańczyli na lodzie. Nie, nie. Jeździli na łyżwach.

Dwie młode damy w aksamitnych kurtkach pomachały do Feliksa wesoło i po chwili, zataczając coraz mniejsze koła, zbliżyły się do niego.
 -	Czy to nie cudowne? Tamiza zamarzła! Ależ wspaniale! - wołały rozbawione.
 -	Tak, to istotnie świetna wiadomość - zgodził się Feliks.
 -	Wybieramy się do Grinwich. A może do Sheepwich? Zapomniałam do którego „wich". Może się z nami wybierzesz? Byłoby świetnie - zaproponowała jedna z nich. - Mamy ze sobą parę łyżew mojego brata. Nie mógł się pojawić, niestety. Jest od wczoraj w niezwykle złym humorze. Mamy też ze sobą pieczone kasztany i czekoladę, i kanapki, wiesz, taki przekładany chleb, ostatnio bardzo modny.
Kusiły go swymi ślicznymi uśmiechami. A Feliksa nie trzeba było specjalnie kusić. Towarzystwo dziewcząt było znakomitym kamuflażem.
-	To bardzo miło z waszej strony - przyznał. - Ale czy
rzeka aby na pewno zamarzła na tak długim odcinku?
Chłopak nigdy przedtem nie jeździł na łyżwach. Przez całe życie nie nadarzyła mu się ku temu okazja. Grinwich miało tę zaletę, że znajdowało się w zadowalającej odległości od przedstawicieli londyńskiego wymiaru sprawiedliwości. Z pewnością nikt nie będzie go szukać wśród młodzieży udającej się na świąteczną wycieczkę.
Przyjaciele dziewcząt pojechali przodem, Feliksowi zaś spieszno było do nich dołączyć, bardziej niż jego wybawczyniom.
Przy ich pomocy przypiął łyżwy, wstał - i szybciutko usiadł ponownie. Dziewczyny podniosły go na powrót podtrzymując za obie ręce, obiecały, że pokażą, co i jak.
Wokół łyżwiarze kreślili na lodzie srebrzyste spirale. Wody nie było widać spod lodu, tak samo jak policji na brzegu, nie słychać było także pościgu.
Tak czy inaczej, młodzieniec wraz z obiema panienkami wyruszył wkrótce w drogę.
-	Proszę się poczęstować kasztanami, póki są ciepłe, drogi
panie Feniks.

Dziewczyny, które okazały się wytrawnymi łyżwiarkami, karmiły go czekoladkami i kasztanami. Ślizgali się szerokim zakolem zamarzniętej Tamizy.
 -	Jedziemy na jakieś wariactwo, które zorganizował nasz wuj. Trzeba ci wiedzieć, że zajmuje się kawą.
 -	Doprawdy? - zainteresował się Feliks uprzejmie.
 -	O! Gęś! - zaszczebiotały słodko dziewczyny. - Proszę tylko patrzeć! To na szczęście! Odlatuje na zimę na południe!
Londyn przesuwał się obok nich bardzo szybko. Toczył się jak rozwijający się kłębek wełny. Pod wpływem wysiłku i dzięki przekąskom jazda na lodzie stała się upojnym, radosnym przeżyciem. Feliks zdał sobie w pewnym momencie sprawę, że opuściły go wszystkie pchły - chyba że te, które zostały, zemdlały z wrażenia i zimna.
Dziewczyny przedstawiły mu się jako Fan i Ann Kawianki. Do reszty grupy nie udało im się dołączyć. Ale, z drugiej strony, do nich nie dołączył ani jeden policjant.
Parki, wysokie bramy, kościoły, pomniki, wszystko to wznosiło się na brzegach ponad nimi. Spinające nabrzeża mosty gnały ku nim, wyginały się w łuk nad ich głowami, odpływały w dal. Jest - nie ma - jest - nie ma.
I wszystko to na skrzącym się lodzie. Co więcej - jechali szybciej niż jakikolwiek dyliżans osobowy.
-	Art, poznaj naszego sponsora.
Sponsor okazał się niskim, grubym człowieczkiem. Ubrany był w drogi brokatowy płaszcz w kolorze czekoladowego brązu. Na płaszczu nosił futro, a na głowie kapelusz, przyozdobiony szkarłatnym piórem. W jednej z klap płaszcza widniała złota brosza, na palcach lśniły niezliczone pierścienie. Cóż, sponsor wart obrabowania. Na dodatek nie był ani trochę sympatyczny.
Przemierzył pokład „Pirackiej Kawy".
-	Mieliście spać w starym teatrze, Vooms, a nie w tawernie.
Po to dałem wam klucze.
- Ale to była bardzo zimna noc, proszę pana.

 -	Zimna? - sponsor dmuchnął w swe futra. - No to co? Nie mogliście sobie rozpalić ognia?
 -	Wtedy mógłby spłonąć cały budynek.
 -	No i krzyżyk mu na drogę - małe oczka mężczyzny rozbłysły, gdy zauważył Art. - A to co za nowy chłopak? Nie pamiętam, bym najmował tego żeglarza.
 -	Nie, proszę pana - Upiorny wystąpił naprzód i zgiął się w przymilnym ukłonie. - To mój bratanek.
 -	Ty tam! - sponsor zwrócił się do Art. - Jak się nazywasz?
 -	Art Blastside - przedstawiła się dziewczyna, kłaniając się głęboko przed małym, tłustym potworem. Równie głęboko i równie arogancko, jakby go policzkowała.
 -	Blastside*? To chyba jakiś pseudonim.
 -	W rzeczy samej, mój panie. Na scenie wybuchło kiedyś działo i ucierpiałam w tym wypadku. Wtedy miał miejsce mój chrzest.
Sponsor odszedł, by sprawdzić, czy nie spali ani nie siedzieli na przewożonych na statku beczkach i workach z kawą. (Oczywiście wszystko to podczas rejsu robili. Na całym statku nie było innego miejsca do spania i siedzenia - poza kabiną, którą oddali do dyspozycji Art.) Od wszystkich bił więc teraz, dość mocny, i raczej pyszny, zapach kawy. Nawet od Gnojka, który ładownię polubił najbardziej ze wszystkich kryjówek na stateczku.
-	Rzeka częściowo zamarzła - sponsor zwrócił się do
Ebada. - Powiedz mi, widziałeś kiedykolwiek przedtem śnieg?
Ebad przez moment popatrzył na pracodawcę równie arogancko, jak przedtem ukłoniła mu się Art.
-	Ehem! - rzucił tonem przygłupiego Murzyna. - Ja się
zastanawiać, co być ta biała masa z nieba.
Piraci-aktorzy prychnęli, maskując chichot. Lód skuł rzekę grubą taflą. Sponsor nie przestawał o tym mówić.
* Blastside - salwa burtowa. Art za swój piracki pseudonim uznała nieszczęsną salwę Księżnej (przyp. tłum.).

 -	No dobrze - oświadczył wreszcie. - Lepiej już ruszajcie. Nie chcę, żeby tę barkę zablokowała kra.
 -	A co z naszymi pieniędzmi? - spytał Ebad.
 -	Och, o to się nie martwcie. Dostaniecie zapłatę w Port's Mouth.
 -	Nie tak się umawialiśmy.
Art przyglądała się rozmowie w milczeniu. Nie ruszyła się ani o krok. Czekała. Teraz już miała własne plany.
Sponsor był bardzo niezadowolony. Ebad wciąż, cicho, nalegał na zapłatę.
 -	A niech to diabli! Macie tu dwie gwinee. Póki co musi wam wystarczyć. I trzymajcie tego brudnego kundla z dala od mojej kawy.
 -	Gnojek to czysty pies! - zawołał Walter.
 -	Nie ma czegoś takiego jak czyste psy. A to? Cóż to za ptaszysko?
 -	Papuga.
 -	Gadająca?
-	Gadająca jesteś, Pluskietko? - spytała ptaka Art.
Pluskietka   odpowiedziała  z  wyrafinowanym  akcentem
i niezwykle wyraźnie.
-	Piracka papuga. Papuzi piraci.
Sponsor wyszczerzył zęby - uśmiechnął się pierwszy raz od początku rozmowy. Zęby miał tak okropne, że wydawało się, iż zostały wyhodowane specjalnie w celu odstraszania rozmówców.
 -	Świetnie, świetnie. Niech tym gadaniem zabawia ludzi. A, i jeszcze coś. Musicie sobie znaleźć kapitana. Żadna z was banda piratów, skoro nie macie kapitana.
 -	Ahaha! - zarechotał głupkowato Ebad, zaciskając pięść na dwóch gwineach - To być śnieg to białe! Ja rozumieć! Ha!
Upiorny zasłonił roześmiane usta chusteczką.
Tego wieczora słońce zachodziło nad Feliksem Feniksem, Fan i Ann czerwonym płomieniem z szaleńczo zielonymi akcentami wokół swej tarczy. Gdyby byli aktorami-piratami, uznaliby ten zachód za zachód w papuzich barwach.

Wzdłuż brzegów rzeki - zamarzniętej już na dobre aż po Camber Weil i Deep Ford - niczym tygrysie ślepia gorzał ogień w koksownikach. Widać też było pochodnie przypominające zatknięte na tyczkach, płonące chorągwie. Później jednak lód był dużo cieńszy. Pojawiały się na nim złowróżbne rysy. Łyżwiarze zjechali do brzegu.
 -	Nie możemy ryzykować jazdy po lodzie aż do Grinwich. Może wynajmiemy jakiś powóz? - zaproponowała Fan.
 -	Wuj mówił, że jeżeli rzeka zacznie zamarzać, będzie musiał natychmiast wyprawić ich w rejs. I popatrzcie, przed nami też już zamarza, choć jeszcze nie na tyle solidnie, byśmy mogli jechać na łyżwach. Nie uda nam się ich zobaczyć - powiedziała ze smutkiem Ann.
 -	Co takiego przegapicie? - zaciekawił się Feliks.
 -	Och, taki głupiutki statek reklamowy wuja. Nic poważnego. Domek cioteczki stoi na Wrzosowisku Czarnej Śmierci. Odwiedźmy ją. Jestem pewna, że ciotuchna będzie naszym Feliksem zachwycona. Najpierw sobie podjemy, a potem -jak nam przecież przysięgałeś - namalujesz nasze portrety!
Rozstawione w pewnych odstępach pochodnie wyznaczały drogę przez czarne jak noc Wrzosowisko Czarnej Śmierci aż do bramy olbrzymiej posiadłości ciotki obu łyżwiarek. W trakcie podróży powozem dziewczyny pokazywały Feliksowi miejsca godne uwagi. Na przykład, wznoszące się wśród drzew na wysokim wzgórzu obserwatorium astronomiczne w Grinwich, gdzie, wedle ich słów, produkuje się Czas.
Na podjeździe domu ciotki Kawianek jasno płonęły lampy.
Feliks bywał w wielu pięknych rezydencjach w wielu rozmaitych rolach - jako śpiewak, malarz, a nawet - dawno temu -jako gość. (Możemy dodać, że bardzo dawno temu sam mieszkał w przepysznej rezydencji swego ojca. Tamtego okresu jednak nie wspominał zbyt często.)
Będąc do tego rodzaju otoczenia przyzwyczajony, natychmiast poczuł się jak ryba w wodzie. Mimo jego niestosownego stroju - płaszcza, czapki,  szalika - ciotka obu dziewcząt,

zgodnie z przewidywaniami przyjęła go uprzejmie. Siedział więc teraz w przestronnym, pomalowanym na zielono salonie umeblowanym antykami, a przed nim płonął gorący ogień w kominku. Napoje serwowano w błękitnej, porcelanowej zastawie. Wszyscy świetnie się bawili dopóty... Dopóki drzwi nie stanęły otworem.
 -	Pan Harry Kawa - zaanonsował lokaj.
 -	Harry,  a cóż  ty  tu  robisz? - zdziwiła  się  kobieta.
-	Miałeś pojedynkować się w Rowhampton, czyż nie?
 -	To było wczoraj - przypomniała Ann.
 -	I wszystko nie poszło tak... - zaczęła uzupełniać Fan.
 -	Otóż  to!  -  krzyknął  stojący  w  drzwiach  przybysz.
-	Pojawił się, cioteczko, jakiś pętak i wszystko nam popsuł.
A potem nie miałem już do tego serca. Zmarnował mi, drań,
całe Boże Narodzenie. Nieborakowi Perry'emu zresztą też.
Feliks Feniks zdążył już zrozumieć jakiego nieprzyjemnego psikusa spłatali mu bogowie Niefortuny.
I w chwili, gdy maleńkie, kaprawe oczka Harry'ego spoczęły na Feliksie, a jego usta rozwarły się, sposobiąc do bardzo brzydkiego przekleństwa, Feliks wstał i ukłonił się.
 -	A niechże cię diabli wezmą! Co pan, co pan? Nachodzisz mnie w domu?
 -	Czyżby to był ów dżentelmen, z którym miałeś się pojedynkować? - spytała ciotka, ożywiając się. - Jest naszym gościem, ale chyba możesz spróbować go tu zastrzelić?
 -	Nie ma mowy - odparł Harry. - Na Kudłate Jaki! Z tego co mi wiadomo, ten człowiek to Jack Kukułka, najbardziej niebezpieczny łotr w całej Anglii. Za jego głowę wyznaczono nagrodę - pięćdziesiąt koron! Nagrodę, którą - wściekłość Harry'ego   przerodziła   się   w   rubaszną,   gburowatą  radość
-	otrzymam ja. Pilchard! - zwrócił się do lokaja. - Ruszaj
natychmiast i przyprowadź policję z posterunku w Czarnej
Śmierci.
-	Och! - zawołała Fan. - Jakież to ekscytujące! Cioteczko
kochana, zanim Feliksa odprowadzą na szubienicę w Oldengate,
czy   mogłybyśmy   mu   pokazać   wujowy   model   kawowego

żaglowca w jadalni? Bardzo chciał go zobaczyć... A należy mu się przecież ostatnie życzenie... i tak dalej...
Nim cioteczka,  Harry i Pilchard zdążyli  odoniemieć, dziewczęta wyprowadziły Feliksa do sąsiedniego pomieszczenia.
 -	Więc ten model... - zaczęła Ann.
 -	Nie bądź niemądra, Ann! - przerwała jej siostra. - Prędko, tym korytarzem. A teraz przez okno... Widzisz wieżę obserwatorium? Obwieszoną lampami? Zaraz za tym wzgórzem znajdziesz drogę nad rzekę...
Feliks wyskoczył przez okno i łagodnie wylądował w grubej na siedem stóp śnieżnej zaspie. Błyszczący dach obserwatorium wydawał się bardzo, bardzo daleko, więzienie Oldengate natomiast bardzo, bardzo blisko. Ale Feliks był przyzwyczajony do ucieczek.
2. Przełamując lody
Art znała już nazwy około dziesięciu portów, do których mieli zawinąć. Były to tak egzotyczne miejsca jak: Till-we-Bury, Margarefs Gate, Battering Ram's Gate, Odver, Dungeon's Nest, St. Leonard-and-the-Dragon, Brig Town... Trzymanie się brzegu aż do Port's Mouth i zawijanie do każdego z leżących po drodze portów musiałoby im najprawdopodobniej zająć okrągły miesiąc. Albo i dłużej, jeśli zimowa pogoda obróciłaby się przeciwko nim.
Tym bardziej, że kawowy żaglowiec był bardzo marnym statkiem. Dziewczyna wiedziała, że tak czy inaczej, będą musieli cały czas trzymać się blisko brzegu.
Na dodatek, prawdopodobnie wykrakał to sponsor, zeszłej nocy wpadli na dużą krę w pobliżu Rottenhythe. Rzucono kotwiczkę. Wynajęci marynarze - prawdziwa załoga reklamowego stateczku - zeszli na ląd i zniknęli w miasteczku. Do tej pory nie było po nich śladu.
-	No to utknęliśmy. Zupełnie jak w równikowym pasie
ciszy nieopodal północnej Amer Ryki - rzucił Upiorny.

Art przemknęło przez głowę, że nie miał racji. Ich statek został częściowo uwięziony w lodzie, więc było raczej jak na Antarktyce. A poza tym...
-	Skąd wiesz o równikowym pasie ciszy? - spytała.
- Przecież nigdy nie pływałeś po morzach?
-	Ale w sztuce tamtędy pływaliśmy. Wiele razy.
Wreszcie, w południe, lodowa pokrywa zaczęła się kruszyć.
Nie mogli jednak wyruszyć, bo wciąż nie było marynarzy.
Czy Art była obznajomiona z górami lodowymi unoszącymi się na wodzie niczym białe żagle i z równikowym pasem ciszy? Tak. Pamiętała dzień, kiedy „Nieproszony Nieznajomy" musiał być holowany przez trzy wyładowane piratami szalupy, ponieważ nie wiał najmniejszy nawet wiaterek.
-	W co ty się tak wpatrujesz, Art? - zaciekawił się Słony
Peter.
Art zamrugała oczyma i zamiast oceanu, ujrzała na powrót brzeg angielskiej rzeki.
 -	Ktoś tam biegnie - powiedziała.
 -	Ktoś biegnie, a inni ktosie jadą. Konno. Może to polowanie? Ale na człowieka?
 -	Patrzcie! - wykrzyknął Słony Walter, który właśnie do nich dołączył. - Uciekinier zeskoczył z małego mostku prosto na lód! O rany! Co za lądowanie! A teraz jedzie na łyżwach! Nie, nie na łyżwach! Po prostu ślizga się na butach po krze.
Przyglądali się, a nad ich głowami rozkrzyczała się papuga, która fruwając wysoko, miała znacznie lepszy widok.
Pod wpływem ciepłych promieni porannego słońca wokół jednej z burt kawowego żaglowca pojawiły się rozległe obszary odsłoniętej wody. Bliżej brzegu jednak, lód wciąż trzymał mocno. Ubiegłej nocy kry tak mocno naciskały na drewniane burty, że stateczek jęczał i płakał.
 -	Wpadnie! Bez dwóch zdań! Prosto w tę lodowatą wodę.
 -	Już prawie wpadł - dodał Upiorny, który także pojawił się przy burcie.
Konni na brzegu miotali się w tę i z powrotem. Najwyraźniej postanowili, że nie będą ryzykować pościgu po zdradzieckiej, częściowo tylko zamarzniętej rzece.

-	To policjanci!
-	W takim razie on jest przestępcą umykającym sprawied
liwości - zauważył Walter.
A ja go znam - przemknęło Art przez głowę.
Tak naprawdę to poznała jedynie jego płaszcz - bo dawniej był przecież jej płaszczem! Czyżby to był chłopak, którego obrabowała nieopodal leśnego szlaku?
Uciekinier biegł w kierunku ich statku. „Piracka Kawa" wyglądała dokładnie tak, jak model, na który rzucił okiem, kiedy Fan i Ann prowadziły go do okna, by mógł uciec.
Gdy był już blisko, Art zauważyła jego białe włosy. On zaś zatrzymał się, patrząc bezradnie to na statek, to na pas wody, która go od niego oddzielała.
Rozległ się huk wystrzału. Na brzegu uniosła się chmur-ka dymu, zapłonął purpurowo-żółty płomyk. Śmiertelnie groźny.
Art pokazała palcem na Feliksa.
-	Zabrać go na pokład - rzuciła.
 -	Ale to złoczyńca - zaprotestował Upiorny.
 -	Szczerze wątpię - odparła dziewczyna.
Nie słuchając tej wymiany zdań Ebad od razu zabrał się do przerzucania liny za burtę, na krę.
Feliks spojrzał ku górze, na załogę. Spostrzegł Art.
-	Na Piekielne Imbryki! On nie umie się wspinać!
Policjanci,  którzy  też  nie  byli  ślepi  i  zauważyli  linę,
strzelali z brzegu coraz częściej. Albo byli wyjątkowo kiepskimi strzelcami, albo ich policyjne pistolety były wybitnie marnej jakości. Nie trafiali.
-	Ej, ty tam na dole! - zahuczał Upiorny. - Łap za linę
i trzymaj się mocno...
Feliks skinął głową. Kurczowo uchwycił się liny. Aktorzy pociągnęli i chłopak poszybował w górę. Jego stopy zderzyły się z burtą, blada, zmęczona, przystojna twarz kołysała się na boki. Wreszcie przeciągnęli go przez reling.
Feliks usiadł na pokładzie. Załoga Molly bacznie przyglądała się swej najnowszej zdobyczy.

Policjanci na brzegu krzyczeli. Trzask, trzask, trzask - strzelały ich grubiańskie pistolety. Kilka kul wbiło się głucho w kadłub. A Pluskietka, która do tej pory siedziała na bezanmaszcie, wzbiła się w powietrze i skrzecząc z oburzenia, fruwała między żaglami.
Art wychyliła się za burtę. W ręku trzymała pistolet Jacka Kukułki. Zamknęła jedno oko. Oczywiście, nigdy przedtem nie strzelała z prawdziwego pistoletu - wszystko przecież działo się na scenie, a kule były ślepe. Niemniej jednak, wycelowała i nacisnęła spust, czując pod palcem jego dziwnie znajomy opór. Szarpnęło jej ramieniem - czy naprawdę już kiedyś w przeszłości czegoś takiego nie czuła? Jednemu z jeżdżących po brzegu policjantów spadł z głowy ozdobiony mosiężnymi guzikami kapelusz. Metal zamigotał w słońcu.
Art wystrzeliła ponownie; drugi strzał posłał na ziemię drugie, skrzące się brązowymi metalicznymi aplikacjami nakrycie głowy.
 -	Kule? - spytała jakby nigdy nic, nie odrywając wzroku od brzegu.
 -	My tu nie mamy kul.
Ale nagle pojawił się u jej boku Feliks. Podał dziewczynie trzy kule Jacka Kukułki, których nie zwrócił rabusiowi, a także wręczył jej inkrustowany srebrem pistolet - jeden z tych, którymi zamierzali się pojedynkować Harry i Perry.
Art ważyła go przez chwilę w dłoni. Nowa broń była lżejsza. Uniosła lufę nieco wyżej, wystrzeliła. Tym razem strąciła dwa kapelusze naraz.
Wśród policjantów wybuchło niejakie zamieszanie. Kilka spłoszonych koni uciekło. A może to uciekali spłoszeni policjanci?
Art metodycznie przeładowała broń. Dokładnie tak, jak nauczyła ją Molly. Nawet nie drgnęła jej ręka.
Cała zebrana za jej plecami załoga przyglądała się temu w grobowej ciszy.
Tylko Feliks milczał inaczej niż wszyscy. W jego milczeniu był spokój i jednocześnie ulga.

 -	Możesz już przestać, Art - zauważył Upiorny. - Spójrz, wszyscy uciekli.
 -	Ona zapomniała - dodał posępnie Czarny Majster - że tak naprawdę, to jesteśmy aktorami. A teraz wszyscy, jak tu na tej krypie stoimy, staliśmy się poszukiwanymi przez prawo przestępcami.
 -	Tylko ja do nich strzelałam - zaoponowała Art. - Więc tylko ja stałam się przestępczynią.
 -	A ja rzuciłem mu linę - odezwał się Ebad. - Nic nie poradzę, przyjaciele. Jestem wyzwolonym niewolnikiem i polowania na ludzi budzą we mnie najgłębszą odrazę. Powtarzam, najgłębszą.
Odszedł na drugi koniec pokładu. Upiorny poszedł za nim.
 -	Nie chciałaś nikogo zranić - Feliks spojrzał na Art. - Nawet ja widziałem, że to nie była kwestia pudłowania. Dlaczego?
 -	Już ci kiedyś powiedziałam, że nigdy nie robię nikomu krzywdy. Jestem zbyt sprytna, by zabijać.
-	To prawda. Pamiętam, że mi to mówiłaś.
Młodzieniec popatrzył na Art. Wciąż miała na sobie jego
kurtkę i płaszcz, kapelusz już zdjęła. Jej włosy błyszczały ciemnobrązowymi refleksami, a w jednym miejscu przecinało je oryginalne - rudopomarańczowe jak lisia kita - pasemko. Czy bardziej przypominała niebezpieczną panterę, czy może szczwaną lisicę? Feliks zdecydował po chwili, że oba te stworzenia naraz. Tak naprawdę to nie zachował tych kul umyślnie. Aż do tej pory nie pamiętał nawet, że ma je przy sobie.
-	Co ci jestem winien za ocalenie życia? - spytał pantero-
-lisicę.
Spojrzała na chłopaka przenikliwie. Stalowym wzrokiem.
 -	Nic. Byłeś dobrą wymówką dla przeprowadzenia treningu strzeleckiego. Wysadzimy cię w najbliższym porcie.
 -	Policjanci z pewnością zgłoszą tę strzelaninę.
 -	Możemy udawać - zauważyła Art - że to ty do nich strzelałeś. Nie my.

Feliks roześmiał się swym melodyjnym śmiechem. Art zasłuchała się w ten śmiech na chwilę, ale tylko na chwilę, bo poczuła, że nadeszła pora, by skorzystać z szansy, która tak szybko nadeszła.
Zabrała się do dzieła.
 -	Słuchajcie - zwróciła się do piratów-aktorów, którzy stali w przedniej części pokładu w swoich pirackich strojach, ze złotymi monetami w uszach i z kordelasami u boków. - Lód na rzece przed nami już ustąpił. Ruszajmy, zanim wrócą policjanci.
 -	Ale ci marynarze od sponsora jeszcze nie wrócili... - jęknął Walter.
 -	Nie szkodzi - pokręciła głową Art. - Sami popłyniemy tą krypą.
Ebad stał samotnie pod forkasztelem i mierzył dziewczynę nieodgadnionym spojrzeniem.
 -	Artemizjo, nie możemy sami pływać żaglowcem - starał się przemówić dziewczynie do rozsądku Upiorny.
 -	Przecież robiliśmy to już milion razy - sprzeciwiła się Art.
 -	Na scenie.
 -	A co to za różnica? Scena czy pokład? Kołysząca maszyna czy rzeczne prądy?
Czarny Majster zrobił niezwykle dziwną minę. Potem podbiegł do burty i głośno zwymiotował, dając tym samym dobitnie do zrozumienia, co myśli o jej propozycji.
-	Widzisz, Art? Tacy z nas marynarze - skomentował
Upiorny.
Przed dziobem kawowego żaglowca utworzył się wygodny, szeroki korytarz otwartej wody.
Art spojrzała ponad ich głowami na Ebada.
-	Panie Vooms, proszę podnieść kotwicę.
Ebad wzruszył ramionami i powoli podniósł się.
-	Tak jest, kapitanie Blastside. Ruszać się, panowie!
Kotwica w górę!
Słoni Walter i Peter wymienili się spojrzeniami. Uczciwy Kłamca - jako pierwszy - pomaszerował spokojnie do kabe-

stanu i zaczął podnosić z dna zawieszoną na cienkim łańcuchu kotwiczkę.
Feliks został przy burcie, odwrócony do wszystkich plecami. Obserwował niknący powoli brzeg rzeki. Art wyobraziła go sobie - tego eleganckiego, pełnego wdzięku, młodego mężczyznę - jak chodzi z książką na głowie w celu uzyskania odpowiedniej postawy.
Słony Peter, a potem jeszcze Dirk dołączyli do wciąż wiszącego na relingu Czarnego Majstra i też zwymiotowali. Art była przekonana, że robią to celowo. Po chwili także Wonsacz i Upiorny zwrócili swój posiłek rzece.
Papuga latała w kółko nad statkiem, nie oddalając się zanadto. Art poszła na rufę, chwyciła za koło sterowe i poprowadziła żaglowiec pomiędzy dryfującymi po rzece taflami kry. Dokładnie wiedziała, jak należy to robić, mimo że, jak powiedzieli jej aktorzy, nigdy wcześniej nie sterowała łodzią ani statkiem. Pod pokładem, wśród worków kawy, Gnojek zawodził jak prawdziwy wilk.
Wtedy odmieniła się pogoda. Na rzece pojawiły się rozkołysane fale. Dostali wiatr w plecy. Małe żagle wydymały się coraz bardziej. Płynęli w dół Tamizy, ku ujściu. Nareszcie. I właśnie w tej chwili Art poczuła, zamiast kawy, ostry i słony zapach morskiej wody.
3. Port's Mouth na horyzoncie
Reklamowanie kawy polega właśnie na takich występach. Musimy zatrzymywać się w każdym porcie i urządzać pokazy.
 -	W porcie Till-We-Bury będzie na nas czekać policja. Ruch na rzece jest tam spory i mają fort. A w forcie posterunek - przypomniała Art.
 -	Ale oni szukają jego - zauważył Czarny Majster, wskazując brudnym paluchem na Feliksa - nie nas.
 -	Czarny Majstrze, mówiłam już wcześniej, i zdania nie zmieniłam, że policja teraz szuka już nie tylko jego, ale i nas. Oni

doskonale wiedzą, że to my pomogliśmy uciekającemu przestępcy.
-	To ty mu pomogłaś. Ty i Ebad Vooms...
Feliks stał obok, w milczeniu, ze spuszczonym wzrokiem. Nie zaproponował, że opuści pokład „Pirackiej Kawy". Nikt też go o to nie poprosił.
 -	Może moglibyśmy zawinąć do następnego portu - podsunął Upiorny. - Wieści niekoniecznie muszą tam dotrzeć przed nami.
 -	Nie będziemy zawijać do żadnego następnego portu - ucięła Art. - Opłyniemy całe wybrzeże bez postojów. Mamy dość zaopatrzenia jak na tak krótką podróż, nawet mimo skąpstwa waszego sponsora. Sprawdziłam to, choć Wonsacz starał mi się w tym przeszkodzić.
 -	Ależ Art... Art... A reklama...? A sponsor...!?
 -	Czemu tak wam na nim zależy? Chcecie się z nim żenić, czy co?
 -	On nam płaci.
Art stanęła na szeroko rozstawionych nogach. Statek kołysał się, a jednak - co nie umknęło jej uwadze - większość aktorów przemogła już mdłości, choroba morska ich opuściła.
 -	Słuchajcie, mam lepszy pomysł. Popłyniemy prosto do Port's Mouth. I dopiero tam urządzimy występ.
 -	Ale nie tego chciał od nas pan Kawa.
 -	Ja tego od was chcę.
Wpatrywali się w nią szeroko otwartymi, zdumionymi oczyma. Tylko plama zieleni na barierce forkasztelu - Plus-kietka - i Ebad, który siedział z tyłu na beczce z kawą i z wolna pykał ze swej fajeczki, obserwowali ją innym wzrokiem - pełnym zastanowienia i namysłu.
Szemranie.
Czarny Majster podszedł zdecydowanie do Art i przysunął do niej blisko swą zarośniętą, przesłoniętą czarną opaską twarz.
-	Zabijesz nas, dziewczyno. Przez ciebie powieszą nas
wszystkich. Jesteś tylko dzieckiem, dlaczego uważasz, że
możesz nam rozkazywać? Chcę tego, chcę tamtego! Wkraczasz

z butami w nasze życie. Tobie nigdy niczego nie brakowało. Nawet guzika. Już twój bogaty tatuś o to zadbał. A my musieliśmy o swoje walczyć. Nikt nie chciał nas zatrudnić. Wszyscy uważali, że po tym, co się stało z Molly, po wybuchu armaty, ciąży na nas klątwa. Owszem, twoja matka - kiedy jeszcze żyła - opiekowała się nami. Także, w pewnych sprawach, rozkazywała. Ale godziliśmy się na to. I dobrze. Ty zaś...
Urwał, ponieważ Art wyciągnęła błyskawicznie rękę przed siebie, zdarła mu z oka opaskę i uderzyła go w oba nieogolone policzki.
Twarz Czarnego Majstra przybrał barwę buraka gotowanego w zalewie z czerwonego wina. Zamierzył się na dziewczynę pięścią - Upiorny i Peter ryknęli jak jeden mąż i rzucili się jej na pomoc - ale Art uniknęła ciosu idealnym, wężowym ruchem wykwalifikowanego zabijaki. Odwinęła się natychmiast i grzmotnęła napastnika solidnym bokserskim ciosem w drapiącą zarostem szczękę.
Czarny Majster wywinął koziołka. Wywrócił się, jak idący na dno statek, i wylądował na deskach z hukiem, który przetoczył się głucho po pokładzie.
Niemal wszyscy stłoczyli się wokół niego. Wszyscy, z wyjątkiem Feliksa, który odszedł na rufę i przyglądał się czemuś fascynującemu, choć nieistniejącemu, Ebada, który wciąż tkwił zamyślony, na swej beczce, i papugi, skromnie czyszczącej pióra.
- Pirackie prawo Siedmiu Mórz - rzuciła Art - stanowi, że ten, kto nie zgadza się z moimi decyzjami, może mnie wyzwać na pojedynek. To uczciwa zasada. Wszyscy jesteście dżentelmenami - dodała przyjaźniejszym głosem - i wiem, że nie rzucicie się na mnie kupą, tylko jak należy, pojedynczo. Jestem gotowa zaakceptować dowolny rodzaj broni. Choć z Czarnuszkiem poradziłam sobie pięścią, stanowczo wolę jednak broń białą lub pistolety.
 -	Artemizjo... - zaczął Upiorny.
 -	Panie 0'Shea, jeśli jeszcze raz nazwie mnie pan tym imieniem, to przebiję pana na wylot. Z najwyższą niechęcią przypominam, że mój miecz jest jak najbardziej prawdziwy.

Nazywam się Art Blastside. Oczywiście wolno się do mnie zwracać kapitanie Blastside.
-	Art, och na Święte Złote Prosię Eiry - Upiorny podniósł
oczy ku niebu.
Peter i Walter wyglądali na zdenerwowanych. Widzieli walczącą Molly - oglądali jej walki na scenie. Art biła się tak samo jak ona. Tylko że to, czego Molly uczyła córkę sześć lat temu, było walką udawaną, inscenizowaną bijatyką. Tymczasem Art w jakiś niezrozumiały sposób sprawiła, że iluzja stała się rzeczywistością. Uczciwy Kłamca szczerzył się w uśmiechu, kiwając raz po raz głową w kierunku Art.
 -	No więc? - spytała mężnie Art. - Jacyś chętni?
 -	Art, to nie w porządku... - podjął zmieszany Wonsacz.
 -	Tylko jej nie rozjusz! - syknął do kolegi Dirk. - Widzisz jej oczy? Są gorąco-lodowate. Gotowa nas tu wszystkich pozabijać.
Czarny Majster mruknął coś niewyraźnie i usiadł, rozcierając obolałą szczękę. Art podeszła do niego.
 -	Wszystko jasne, Czarny? Czy jeszcze jedną rundkę?
 -	Twardą masz rękę,  Art - przyznał Czarny Majster.
-	Niemal złamałaś mi szczękę.
-	Twardą ma pan szczękę, panie Majster - przyznała Art.
-	Niemal złamałam sobie rękę.
Pirat-aktor skinął głową. Podniósł się.
-	Wygrałaś. Na razie.
Nad nimi skrzypiały żagle, wydymające się na swych niewielkich rejach.
-	Kurs na Kanał - zdecydowała Art. - Do żagli. Kto idzie
na górę? Nikt? Sama więc wybiorę. Uczciwy, Walter i Peter.
Wciąż szczerząc zęby w uśmiechu, Uczciwy Kłamca natychmiast wskoczył na główny maszt. Delikatniej zbudowany Walter wszedł z nieszczęśliwą miną na bezanmaszt, przywarł do niego jak wielka, zrozpaczona mysz do zbyt dużej kolby kukurydzy, po czym zaczął się wdrapywać w górę. Z wielką wprawą. Peterowi przypadł fokmaszt. Nie od razu zaczął się wspinać. Przez chwilę patrzył, jak sobie daje radę jego brat.

-	Uczciwy! I zdejmij mi tę flagę z filiżanką i łyżeczkami!
—	rozkazała Art.
 -	Tak jest, kapitanie.
 -	W takim  razie  pod jaką banderą popłyniemy,  Art?
—	spytał zdziwiony Upiorny.
 -	Na razie pod żadną. Ale jak zaparzymy sobie kawę, to wam zademonstruję.
 -	Ty naprawdę już masz wszystko zaplanowane, Arty?
—	Upiorny szeroko otworzył oczy. - Powiedziałaś, że w Port's
Mouth urządzimy przedstawienie. Jakie przedstawienie masz
na myśli?
 -	Takie, na którym da się zarobić.
 -	To znaczy reklamowe?
Ale dziewczyna odwróciła się już do niego plecami.
Wkrótce po całym statku rozszedł się aromat świeżo parzonej kawy. Z tacą pełną filiżanek i imbryczkiem pojawił się na pokładzie Wonsacz.
-	Nie o to mi chodziło - pokręciła głową niezadowolona
Art. - Odnieś to natychmiast i wlej wszystko do jednego garnka.
Wonsacz spiorunował ją wzrokiem. Dirk natychmiast wyrwał mu tacę.
-	Och, daj spokój. Nie widzisz, jaka ona jest? Dzika jest,
mówię ci. I lepiej jej już nie prowokuj.
Zanim nastało późne popołudnie, kawowy żaglowiec stracił wszystkie swoje barwy poza brązem i bielą. Prawdę powiedziawszy, nie licząc żagli, zbrązowiał cały od dzioba po rufę. Do jego malowania użyli gęstej kawy, którą donoszono z kambuza, i w ten właśnie sposób znikła kanarkowa żółć i szkarłatne ornamenty. Ze starej, białej koszuli zrobili banderę, której środkiem biegł brązowy pasek - taka flaga mogła oznaczać dosłownie wszystko.
Zmienili także nazwę statku. Art i Uczciwy zawiśli przy burcie na linach i przemalowali napis. „Piracka Kawa" wyglądała teraz jak dość dziwny stateczek wycieczkowy po przejściach, które nie wyrządziły mu, co prawda, większych szkód, ale pozbawiły pierwotnej urody. Z nazwy pozostały

litery układające się w słowa „Iracka Ka", co miało uniemożliwić policji jego identyfikację. Aktorsko-piracki wandalizm dotknął też rzeźbę na dziobie, której z wyciągniętej dłoni zabrano filiżankę z kawą.
-	Bezmyślna destrukcja - marudził Upiorny.
Mimo tak starannej maskarady nie wpłynęli do portu w Till-Bury. Przepłynęli, chyłkiem, po zalanej księżycową poświatą rzece, przekradając się między łodziami i statkami, posłusznie stojącymi na kotwicy. Stary, ponury, górujący nad okolicą fort spoglądał na morze. Wypatrywał Francuzów, sąsiadów zza Kanału. Ich państwo wciąż było monarchią, podejrzewaną o przygotowywanie inwazji na Wolną Anglię. Bardzo zajęty pilnowaniem państwa fort nie zwrócił więc najmniejszej uwagi na mały, brązowy trójmasztowiec.
Za dokami i portem rzeka wpadała do Kanału Wolnej Anglii, nad którym snuły się w oddali kłęby mgły. Maszty pokrył szron. Na rzece nie było jednak lodu. Nie padał też śnieg.
Do wschodu słońca trzymali się blisko wybrzeża. Dopiero wtedy ujrzeli otwierające się przed nimi morze. Zobaczyli, jak jest rozległe, szarografitowe, jak spogląda na nie słońce, ledwie przecierające swe zaspane jeszcze oczy.
 -	Czy ten odległy brzeg to Francja? Nie... To znowu mgła.
 -	Tyle tu wody! Patrzcie! Jest wszędzie.. Och nie, chyba zaraz... Błeee!
 -	A gdzie jest pies? Gdzie Gnojek?
 -	Uciekł zeszłej nocy, jak szczur. Zauważyłem go, kiedy był już w wodzie. Popłynął prosto do portu. Ten kundel ma więcej rozsądku niż my i ani myśli o pełnomorskich rejsach.
* * *
Czy zawsze była samotna?
Tak. Art była przekonana, że od śmierci Molly zawsze tak było.
Ojca widywała bardzo rzadko, a poza tym wcale nie chciała go widywać. W „Domu pod Aniołem" pełno było dziewcząt i młodych kobiet, podobnych do siebie jak dwie krople wody, lecz niepodobnych do Art.

Ci mężczyźni - piraci-aktorzy - kiedyś byli dla niej jak rodzina. Jedyna, jaką miała. Ale teraz - teraz już nią nie byli.
Zastanawiała się. Być może powinna po prostu do nich dołączyć. Zostać aktorką. Ale to bez sensu. Nic z tamtego życia nie pamiętała. Ani sceny, ani maszynerii, która kołysała zielonymi falami. Nie pamiętała budowanych przez scenografów statków i metalowych arkuszy, którymi imitowano odgłosy burzy. Pamiętała tylko smagający twarze wiatr i lśniącą w słońcu wodę, bezkresne niebo i rozległe oceany, a także złote wybrzeża oraz wybrzeża przypominające wysadzaną szmaragdami kość słoniową.
To, co rzeczywiste, było tu - na tej małej, rozkołysanej łajbie - nawet jeśli ceną musiało być wysłuchiwanie wymiotującego tuż za ścianą kabiny Art Wonsacza.
Tak, to było prawdziwe życie, lecz Art była w nim zupełnie sama.
Zagwizdała papuga, która przez cały czas siedziała obok dziewczyny na worku z kawą.
 -	Tak, Pluskietko?
 -	A niech to łyżwy! - zaskrzeczał ptak.
 -	Ty chyba jednak nie jesteś mądrą, gadającą papugą? - westchnęła Art. - Wydawało mi się, że Molly nauczyła cię wielu słówek i zwrotów. Chyba nawet z tobą rozmawiała... albo przynajmniej udawała, że rozmawia.
 -	Molly... - wrzasnęła papuga. - Polly chce Mollly!
 -	Przykro mi, stary ptaku. Masz już tylko mnie.
 -	Złote Muhury! Złote szczury!
Ktoś uprzejmie zastukał do drzwi. Feliks. Och, oczywiście, że to on. Tylko on pukał. Pozostali po prostu wpadali do środka - całe szczęście, że w większości wypadków Art słyszała ich nienawykły do rozchybotanego pokładu tupot, zanim udawało im się sforsować drzwi jej kabiny.
-	Tak, panie Feniks, proszę wejść.
Młodzieniec wszedł do kajuty, zamknął za sobą drzwi i spojrzał na nią poważnie.
 -	Słucham - ponagliła go.
 -	Kiedy będzie mi wolno opuścić tę łódź?

 -	Statek, panie Feniks. To jest statek. Mimo wszystko statek. A co do pytania, to jak sądzę wtedy, gdy zawiniemy do jakiegoś portu
 -	Spodziewałem się, że nastąpi to w Till-Bury.
 -	Najwyraźniej nie nastąpiło. Spieszno panu. Czy powinniśmy czuć się urażeni?
 -	To przeze mnie wyniknęły te wszystkie problemy.
 -	Możliwe. W rzeczy samej jest pan jakimś problemem, panie Feniks.
 -	Cóż, panno Blas...
 -	Kapitanie.
Feliks uniósł swe ciemne brwi. Art wydało się to niezwykłe - rzęsy miał bowiem bardzo ciemne, mimo tak jasnych włosów.
-	Zatem... kapitanie - poprawił się Feliks - nie czuję się
najlepiej wśród bandy morskich rozbójników, rzezimieszków
i piratów. Bardzo mi przykro.
Art patrzyła na niego przez chwilę w milczeniu. Uśmiechnęła się wreszcie.
 -	Czy nie zdążyli jeszcze pana przekonać, że w istocie są aktorami?
 -	Nie wiem, kim tak naprawdę jesteście. Wiem natomiast, że to nie jest miejsce dla mnie.
 -	Proszę nie marudzić. Przy pomyślnych wiatrach i dobrej pogodzie będziemy w Port's Mouth za tydzień. Tam pan nas opuści.
 -	Nie chciałbym okazać się niewdzięcznikiem - próbował się tłumaczyć. - Pani i ... hmm... pani załoga, prawdopodobnie uratowaliście mi życie.
 -	Och, jestem pewna, że sytuacja nie była na tyle poważna.
 -	Piracka papuga - zaskrzeczała Pluskietka.
 -	A zatem w Port's Mouth - ponuro powtórzył Feliks.
 -	Chyba że chce pan dopłynąć do najbliższego portu wpław, jak Gnojek - najczystszy pies Anglii.
 -	Nie umiem pływać - przyznał Feliks. - Połowa załogi tego statku również. Wie pani o tym?

 -	Pływać nie potrafi większość marynarzy floty angielskiej, niemal wszyscy piraci i morscy podróżnicy stąd aż po Indie Niebieskie - odparła Art. - Nigdy i przed niczym nas to nie powstrzymało.
 -	Dziękuję - powiedział Feliks i odwrócił się do drzwi.
 -	Za co? Zwykł pan dziękować ludziom za nic?
 -	Owszem. Niekiedy wolę to, niż dziękować za coś.
Art usłyszała, jak na zewnątrz jej „załoga" obsypuje go pełnymi niepokoju pytaniami. Polubili Feliksa - był podobny do nich - czarujący, szarmancki i wygadany. Natychmiast uwierzyli, że omyłkowo wzięto go za rabusia Jacka Kukułkę. Nawet jeszcze zanim jego słowa potwierdziła Art. Wczoraj poprosili go, by zaśpiewał im jakąś piosenkę i wyszło wtedy na jaw, iż ma piękny głos.
-	Ależ cudo! W teatrze zarobiłby pan fortunę! - zawołał
Upiorny. Poznali go lepiej niż sama Art. To dlatego, że długo
i często rozmawiał. Z nimi.
Tak naprawdę jednak Feliks się nie liczył. Drażnił ją swą obecnością, choć w jakiejś mierze to on - swoim pojawieniem się - sprawił, że wcześniej przystąpiła do realizacji przygotowanego precyzyjnie planu.
Czas wyjść z kajuty i przejść się po pokładzie. Upewnić się, że wszyscy są na swoich miejscach. Komu mogła zaufać?
Papuga wskoczyła dziewczynie na nadgarstek i rozkołysanym krokiem przeszła po jej ręce na ramię.
-	Wyspa skarbowa - rzuciła i zaczęła szukać pośrpd
piórek jednej z ostatnich pcheł Feliksa.
Przez kilka następnych dni „Iracka Ka" żeglowała wokół wybrzeża Anglii, trzymając się z dala od głęboko wrzynających się w ląd zatok i zatoczek, unikając rybackich wiosek, miast oraz schludnych portów, których pełno rozsiadło się na urwistych brzegach. Pogoda zdecydowała się im pomagać, wciąż była ładna, choć zimowa. Niekiedy brzeg kryl się za mgłą. Art nie rozpoznawała tych okolic. Wydawały się jej obce - pamiętała inne miejsca.

Jeśli ktokolwiek z lądu widział ich żaglowiec, a najprawdopodobniej tak właśnie było, nie uznawał tego widoku za godny uwagi. Z pewnością nie tego spodziewał się po nich sponsor. Załoga zaczęła współpracować, przyjmując - z lekkim szemraniem - wyznaczone przez Art role, które zresztą były rolami odgrywanymi przez nich w teatrze. Najgorzej obsadzony okazał się Wonsacz - być może na scenie wspaniale odtwarzał postać okrętowego kucharza, ale to, co powstawało teraz w maleńkim kambuzie było, uczciwie mówiąc, okropne.
Ebad natomiast został pierwszym oficerem, podczas gdy w przedstawieniu wcielał się w drugiego. Upiorny z kolei przyjął funkcję drugiego, mimo że grał trzeciego. Nie mieli pojęcia, co dzieje się z Hurkonem Beare, który w przedstawieniu był pierwszym oficerem Molly.
-	Na pewno wrócił do Kanadii - podsunął Słony Peter.
-	Tam się urodził.
-	Śmierć Molly złamała mu serce - dodał Walter.
Morze zaczęło się burzyć zaraz za ledwie widoczną, maleńką
wysepką St. Leonard and the Dragon. Morskie fale częściowo zmyły z burt kawowy brąz. Nie zwlekając, pomalowali statek ponownie. „Nie zwlekając", oznaczało w tym wypadku, „gdy tylko załoga wyleczyła się z nawrotu choroby morskiej".
Za żaglowcem leciały mewy w kolorze splamionego atramentem papieru oraz kilka gołębi. Ptaki wydzierały się, pobudzone koteinowymi wyziewami, marząc o skosztowaniu brązowych nasion. Zdarzało się, że lądowały na pokładzie, wdawały się w hałaśliwe sprzeczki, rzucały się na worki i beczki - czasami kontratakowała papuga, atakując intruzów pięknym lotem nurkowym. Pozostawiane przez mewy odchody i pogubione pióra przydawały „Irackiej Ka" nowego, czarno-biało-zielonego sznytu.
 -	Art i ta papuga. Dobrały się jak w korcu maku. Wojowniczki. Bandytki. Postrzelone - mruczał cicho Czarny Majster.
 -	Nie do końca, Czarny Majstrze. To przecież córka Molly. Bądź cierpliwy. Wróci jej rozum. Na pewno wróci.
Od jakiegoś czasu aktorzy zaczęli mówić - i wyglądać
-	jak prawdziwi piraci. Ich przemowy zdecydowanie częściej
były kwieciste, zupełnie jak w sztuce - albo na prawdziwym

statku pirackim, gdzie brawura, burdy i pojedynki były na pewno codziennością.
Art przyglądała się im, obserwowała, jak przechadzają się w swych jarmarcznie barwnych płaszczach, z rękoma opartymi na rękojeściach kordelasów, jak popisują się jeden przed drugim. Ich broń, włącznie z zatkniętymi za pasy pistoletami, nie była prawdziwa. Ale oni sami wyglądali jak prawdziwi piraci.
W niedzielny ranek przepływali opodal Brig Town. Och, biada! Cały port upstrzony był czerwonymi i żółtymi transparentami, na których widniał wyraźny napis „Witamy Piracką Kawę".
Niereklamujący już niczego piraci zaczęli kląć i narzekać. Prawie doszło do kolejnej bójki. Art po raz drugi w życiu została zmuszona wykonać sztuczkę Molly i spodnie Wonsacza powędrowały na pokład. Guziki musiał przyszyć towarzyszowi Peter.
Za to Uczciwy rzucił się w swoje nowe życie z promiennym uśmiechem.
Ebad wciąż był zamknięty w sobie i nieodgadniony. Funkcję pierwszego oficera wypełniał jednak bez najmniejszych wpadek.
Tylko Feliks zachowywał się niezmiennie wyniośle, nie chciał brać udziału w niczym, co działo się na statku. Za to śpiewał. Śpiewał za każdym razem, gdy prosili go o to marynarze. Często ich także rysował, a to dlatego, że przyznał się im do swych artystycznych uzdolnień. Był podobny do nich, ale zrazem był samotnikiem z wyboru.
- Jesteśmy tu zupełnie same. Ty i ja - wyznała Art Pluskietce.
Czasami zastanawiała się, czy cała aktorska załoga nie ucieknie w Port's Mouth. Przecież umknął już Gnojek.
Za Brig Town morze zmieniło kolor. Żaglowiec przyspieszył i rozkołysał się jeszcze bardziej, co niektórych aktorów znów posłało na burtę. (Czy ich choroba była prawdziwa? Skoro maszyneria kołysała statkiem na scenie tak samo mocno jak teraz fale, powinni chorować i w teatrze. A może chodzi o to, że wtedy, mimo wszystko, wiedzieli, że nie są na morzu? W najgorszym stanie był Czarny Majster. Kolejne ataki choroby morskiej nawiedzały go z taką regularnością, że dziewczyna

nabrała podejrzeń, iż aktor sam się do nich zmuszał. W duchu podziwiała jego umiejętność do przekształcania zwykłych wymiotów w akt zdecydowanego protestu.)
Słońce zachodziło. Port's Mouth pojawiło się przed dziobem po prawej stronie, w odległości około mili. Część wyższych zabudowań lśniła jasno bielą i złotem, promienie błyszczały w szybach, jak cekiny na pirackich strojach.
-	Widzicie, a jednak dało się tu dopłynąć - rzuciła kpiąco Art.
Cała załoga, choć raz zjednoczona, wpatrywała się w zbliżający się port. Oglądali okrągłą zatokę i długie ramię cypla, na końcu którego wznosiła się latarnia morska. W porcie gęsto było od błyszczących i smukłych statków. Nawet z tej odległości widać było świeżość i czystość. Jedne stały ze zrefowanymi żaglami, inne z rozpuszczonymi, kołysały się niczym dziecięce kołyski. Scena miała w sobie tyle ciepła, że wydawało się, iż zapanowało już lato. Nawet woda przybrała barwę oczu Feliksa Feniksa. Mewy wirowały dokoła, białe płatki zlewały się z niebem.
Znam to miasto - pomyślała Art. - Już tu kiedyś byłam. Powiedzą mi, że to nieprawda. Ale nawet jeśli je sobie tylko wyobrażałam, to je znam.
W głowie jej odezwała się - cicho i uprzejmie - inna myśl: Z pewnością Molly pokazywała ci rysunki i obrazki przedstawiające to miejsce. Dlatego ci się wydaje, że je znasz.
Nawet jeśli tak było - odpowiedziała swojej myśli dziewczyna - to poznam je teraz.
Pomiędzy nimi a portem leżała niewielka wysepka zwana Wyspą Korzenną. Przycupnęły na niej liczne magazyny, a wiatr niósł od nich woń imbiru, cynamonu i toffi - co tłumaczyło, dlaczego towarzyszące „Irackiej Ka" mewy dezerterowały i dołączały do tłoczących się nad portem i wyspą pozostałych mew, kruków i gołębi.
-	Przybijamy do brzegu - zdecydowała Art.
Stało tam na kotwicy już kilka statków, bardziej zaniedbanych i mniejszych niż te w zatoce.

 -	A co potem? - spytał Walter.
 -	Udam się z dwoma z was do miasta - odpowiedziała dziewczyna. - Popłyniemy tam łodzią z wyspy. Już teraz kilka widzę, leżą na plaży.
 -	To kradzież.
 -	Nie. Potem ją zwrócimy na miejsce.
 -	Ale... - zawahał się Walter.
 -	A ty, Słony Walterze, będziesz wiosłować.
 -	Ja nigdy w życiu nie wiosłowałem. Art, naprawdę...
 -	Wiosłowałeś. Na scenie.
 -	Spokojnie, Walt - odezwał się nieoczekiwanie Ebad. - Art, ja będę wiosłował.
Oczy dziewczyny spoczęły na Ebadzie. Skinęła głową.
-	A teraz, skorzystajmy z ciemności i przybijmy do Wyspy
Korzennej.
Posłuchali jej. Słuchali już zresztą tysięcy podobnych rozkazów, które wykonywali nadzwyczaj skrupulatnie. Tyle że nie na morzu.
Art podeszła do Feliksa, który stał jak zwykle na uboczu, sam, spoglądając na zabudowania Port's Mouth.
 -	A pan, proszę pana, nam teraz zaśpiewa. Tym swoim pięknym głosem. Coś uroczego.
 -	Dobrze, skoro muszę.
 -	Chcę, żebyśmy wyglądali jak wycieczka przyjaznych, sympatycznych ludzi, którzy nie mają nic do ukrycia. Przecież ścigany przestępca z pewnością nie śpiewałby piosenek.
Słońce ześlizgnęło się do morza niczym złota moneta zsuwająca się do czerwonej aksamitnej kieszeni. Wezbrała ciemność. Zapłonęły latarnie gwiazd. Zawtórowały im - jedna po drugiej - lampy na brzegu, odpowiedziały im także latarnie okrętów w porcie.
Feliks zaśpiewał.
Był to sonet Szejkspira. Do melodii, której nie znali. Ale wszyscy marynarze zastrzygli uszami. Zasłuchała się także stojąca na niedużym pokładzie rufowym Art.

Czy mam przyrównać cię do dnia letniego? Jesteś piękniejszy i bardziej łagodny. Wiatr strząsa płatki pąka majowego I zbyt jest krótki lata czas pogody. Czasem żar zbytni w oku słońca błyszczy Lub chowa ono złote lico w chmury; Wszystko, co piękne, swoje piękno niszczy Przypadkiem albo zmiennością Natury. Nie zwiędnie jednak, ginąc w zapomnieniu, Twe wieczne lato, a twe piękno czyste Przetrwa. Nie będziesz błądził w Śmierci cieniu; Żyj tu, wpleciony w strofy wiekuiste. Póki ma ludzkość wzrok, a w piersi tchnienie, Będzie żył wiersz ten, a w nim twe istnienie*
Stojący u steru Upiorny głośno wytarł nos.
-	Ach, to przecież o Molly. To mogłaby być piosenka dla
Molly. Dla niej można by ją napisać...
Inni słuchali w milczeniu. Słychać było tylko chlupot fal, skrzypienie pokładu i łopot żaglowego płótna. Z włazu do kambuza, niczym królik ze swej nory, wyskoczył Wonsacz. Uczciwy i Peter wisieli na linach jak małpy. Pluskietka szybowała przed dziobem statku. Dirk i Czarny Majster zamarli, trzymając beczkę z kawą, którą przetaczali. Ebad, wspomagając gęstniejący zmierzch dymem fajki, odezwał się pierwszy, swoim zwykłym, zamyślonym głosem.
-	Brawo, panie Feniks. Poprosimy o bis.
I Feliks odśpiewał sonet raz jeszcze.
Tak, to dla Molly - pomyślała Art. - Dla kobiety zawsze płynącej przez życie niezmiennym kursem, na pełnych żaglach. Nie zagubionej, nie poddającej się. Dla Molly wciąż żywej we wspomnieniach.
Dla Piratiki. Dla mojej mamy.
* William Szekspir, Sonet osiemnasty, tłum. Maciej Słomczyński.

AKT DRUGI
Córka Piratiki

SCENA PIERWSZA
1. Podwieczorek w Port's Mouth
Panna Dot Hornetti, czarnowłosa, o oczach kłujących jak igły, weszła do największej sali swej gospody. Pod jedną pachą niosła pieska, który kształtem przypominał parówkę, pod drugą wsunęła potężny wałek do ciasta.
Siedzący za stołami goście powitali ją z szacunkiem, choć hałaśliwie. Wiedzieli, że gdyby tego nie uczynili, otrzymaliby kilka ciosów wałkiem albo zostaliby poszczuci podejrzanym kundlem o imieniu Szczur, który był znacznie bardziej zajadłym psem, niż na to wyglądał. Oni - to znaczy goście byli równie podejrzani. Tę niską, tonącą w półmroku tawernę okupowała zbieranina obszarpanych mężczyzn z kolczykami w uszach, nieogolonych, z ledwie skrywaną bronią.
- Pszepani - rzuciła jedna z pracujących w tym szemranym lokalu dziewczyn - ktoś się dobija od zaplecza.
Panna Hornetti bez chwili zwłoki ruszyła korytarzem. Po drodze mijała mniejsze salki, w których równie zarośnięci mężczyźni grali w karty wśród złowieszczej ciszy. Ci także na widok karczmarki unosili z szacunkiem kufle.
Przy wychodzących na podwórze drzwiach panna H. zatrzymała się i zaczęła nasłuchiwać. Stuk-puk-stuk odzywały się deski regularnym, specyficznym rytmem.
Panna H. odsunęła rygle i otworzyła drzwi na oścież.

Stał przed nią wysoki, szczupły mężczyzna, z twarzą zasłoniętą fioletoworóżowym szalikiem. Trójkątny kapelusz naciągnął nisko, jak najniżej na oczy.
 -	Lalunia! - zawołała panna Hornetti.
 -	Dot! - zawołał przybysz. Wyraźnie kobiecym głosem. Po chwili wszedł (weszła) do gospody, wciągając za sobą
ciężkie juki.
 -	Konia jak zawsze ukryłam w szopie. Na Kolczyki Nietoperza, Dot! Ależ ten Jack spaprał mi święta. Sciga go połowa policji z Londynu. Na szczęście, póki co idą złym tropem.
 -	Wchodź do salonu, moja droga. Obejrzę sobie łupy i wychylimy szklaneczkę ginu.
 -	Wolałabym sherry, Dot - poprosiła lalunia. - Wiesz przecież, że nie cierpię ginu.
Wkrótce potem, gdy siedziały już przy stole, w pobliżu trzaskającego ognia, za zamkniętymi drzwiami, rozbójniczka zdjęła kapelusz i szalik. Lalunia Muślin - bliska przyjaciółka i wspólniczka Jacka Kukułki - miała blond włosy. Prawdę mówiąc, to ona tak naprawdę była Jackiem Kukułką. Wylęk-nieni pasażerowie donoszący policji o kolejnym napadzie Dżentelmena Jacka, padali właśnie jej ofiarą.
Po chwili rozłożyła na stole zrabowane podróżnym dobra: kieszonkowe srebrne zegarki, złote obrączki, pierścionki z perłami, diamentową klamrę, kilka naszyjników z brylantami i tabakierę z kości słoniowej, inkrustowaną bursztynem i agatem. Panna H. prowadziła w swojej tawernie dobrze prosperujący interes. Handlowała kradzionymi przedmiotami, które nabywała od znajomych rabusiów, a także od piratów i przemytników, licznie odwiedzających jej przybytek.
 -	Dot, byłoby miło, gdybyś pozwoliła mi dziś u siebie przenocować. Jadę aż z Rovers. Wciąż pada śnieg, a poza tym wszędzie roi się od policjantów, których wysłano za Jackiem. Pełno ich jak pcheł na starym psie
 -	Oczywiście, że zostaniesz, Laluniu. Zabawimy się we dwie. Masz, napij się. Ta sherry przypłynęła aż z franko--szpańskiego portu S'herry.

* * *
Łódź, którą sobie wybrali (ukradli... pożyczyli...) okazała się cieknącą, niegodną zaufania łajbą. Nabrała mnóstwo wody, więc Art zaczęła podejrzewać, że ktoś porzucił ją, gdyż uznał, że już nie nadaje się do użytku.
Niemniej jednak udało im się dotrzeć na brzeg, szalupa zaszurała wreszcie dnem o kamienistą plażę w pobliżu Port's Mouth.
 -	Dokąd idziemy? - spytał Walter, który mimo wszystko zdecydował się popłynąć z nimi i całą drogę zaciekle wiosłował pod czujnym okiem Ebada.
 -	Pamiętam pewną tawernę - odpowiedziała Art.
 -	„Pod Puddingiem" - podsunął Ebad.
 -	No tak, ale to nie jest prawdziwe miejsce... - Walt niemal zapłakał. - Przecież ta knajpa istniała tylko w naszym przedstawieniu....
 -	Jest najzupełniej prawdziwa, panie Słony - sprostował Ebad. - W sztuce wykorzystaliśmy wiele rzeczywiście istniejących miejsc i nazw. „Pod Puddingiem" jest znany z tego, że przesiadują tam same męty. Ale głowa do góry. Złoty Goliat już tam nie zagląda.
Gdy Walter i milczący Feliks wysiadali z łodzi, Art zatrzymała Ebada.
 -	Złoty Goliat też był prawdziwą postacią?
 -	Tak, Arty. Był piratem i to jednym z najgorszych. W zasadzie najgorszym ze wszystkich.
 -	Plakat w teatrze głosił, że w jego osobę wcielał się niejaki Trevis Wilde - przypomniała chłodno Art.
 -	Tak, Trevis grał Goliata w przedstawieniu. Ale zapewniam cię, że Goliat żył naprawdę. Bali się go wszyscy stąd do Barbarii... Mówię „bali", gdyż pewnego razu pół francuskiej marynarki wojennej udało się za nim w pościg. Osaczyli go w pobliżu Indii. Poszedł na dno wraz ze swym statkiem. Na samo dno. Od tamtej pory nikt już o nim nie słyszał.
 -	A czarny żaglowiec z czaszką i piszczelami na wszystkich żaglach...

 -	Też istniał. Goliat miał flotę. Sześć czy siedem statków. Nigdy nie brał ze sobą wszystkich naraz.
 -	Ale ten, który pamiętam, nazywał się „Nieprzyjaciel".
 -	Tak. Jeśli statek może mieć charakter to ma taki, jak jego właściciel. I tamten statek był... Jakby to powiedzieć.. Cóż, był po prostu zły. Gdy pojawiał się na scenie, ludzie na widowni piszczeli ze strachu. Bezustannie walczyliśmy z jego załogą i - w niektórych przygodach - zwyciężaliśmy. Najbardziej bano się, jak już mówiłem, samego Goliata. Nienawidzono go. Był bardzo agresywny, okrutny. No i był zabójcą. Jego ataku nie przeżył żaden człowiek ni statek, chyba że udało się go zawczasu przepłoszyć. Wziętych do niewoli jeńców mordował, wszystkich bez wyjątku. Kupców i handlarzy, którzy przez niego stracili ładunki, swoich ludzi, swoje załogi, swych przyjaciół - jest ich tak dużo jak gwiazd na nocnym niebie. Nikomu nie pozwalał poddać się.
Zapadła cisza. Szli w milczeniu brukowanymi uliczkami, wśród jasno oświetlonych tawern i pogrążonych w półmroku - lub w zupełnej ciemności - sklepów.
Gospoda „Pod Puddingiem" stała dokładnie w tym miejscu, które pamiętała Art. Z pewnością Molly narysowała jej kiedyś mapę.
Art otworzyła drzwi i weszła do środka pierwsza. Za nią ruszyli kolejno: Ebad, Walt i Feliks.
 -	Po co ona tu przyszła? - spytał szeptem Walt Feliksa. Jasnowłosy młodzieniec wzruszył ramionami.
 -	A jak myślisz, Walter?
Walter nie wyglądał, jakby myślał na ten temat cokolwiek.
Ale właśnie wtedy, w zatłoczonej, pachnącej brandy sali rozległ się hałaśliwy wybuch radości. Goście wstawali z miejsc, wznosili kielichy, kufle i fule w kierunku drzwi. Tylko kilku wciąż siedziało i zazdrośnie pomrukiwało.
Czyżby pozdrawiali Art? Nie podejrzewała, by było to możliwe. Rozejrzała się wokół, tak samo zresztą jak Ebad i Walter. Chcieli zobaczyć, kto jeszcze wszedł.
Feliks się skrzywił.

I wtedy Art usłyszała okrzyki.
-	To Jack Kukułka! Doszły nas słuchy, że wybierasz się
w nasze strony. Hej, Jack! Dałeś im popalić, tym policyjniakom
z Londynu, co?! Chodź tu, Jack! Siadaj i pokaż nam łupy!
Jakiś chwiejący się na nogach pijak, w którego uchu zamiast kolczyka kołysał się niewielki sztylecik, uśmiechnął się promiennie do Feliksa, po czym uścisnął dłoń jasnowłosego młodzieńca.
 -	Ja nie jestem Dżentelmenem Jackiem Kukułką.
 -	Ależ oczywiście, że jesteś. Widywałem cię już tu i ówdzie. Wysoki, smukły i jasnowłosy. Poza tym, Jack, twój koń stoi w szopie panny Hornett. Widziałem na własne oczy. Takiego wierzchowca nie można nie zauważyć. Oczy ma przesłonięte maską - taką samą jak ta, którą zakładasz, kiedy ruszasz na robotę.
-	O Boże - rzucił Feliks, wyraźnie zniecierpliwiony.
Art klepnęła go po ramieniu.
-	Jack jest po prostu skromny, panie Sztylecik. Niemniej
wielkie dzięki za tak ciepłe powitanie.
Podziękowali bywalcom za obietnice dozgonnej przyjaźni, przecisnęli się pomiędzy gośćmi, dotarli do ławki w rogu sali i usiedli za stołem.
Niemal natychmiast pojawiła się przy nich dziewczyna z tacą zastawioną napojami.
-	Na koszt firmy, panowie - dziewczyna puściła oko
do Feliksa. - Nie wiedziałam, że jest pan taki ładniutki,
panie Jack.
-	Dziękuję - odparł zmęczonym głosem Feliks.
Mężczyzna z nożem w uchu mimo głośno wyrażanych
protestów usiadł na skraju ich ławki.
 -	Co tam masz dzisiaj, Jack? Jakieś zegareczki? A może naszyjniczek? Potrzebuję czegoś dla swojej staruszki.
 -	Nic nie mam.
-	Ładny ten czerwony pierścień - może go sprzedasz?
Feliks zamknął oczy. Zaniepokojony Walter otoczył go
ramieniem.

Art zauważyła, że Ebad się śmieje. Śmiał się po raz pierwszy od chwili, gdy go poznała. Powtórnie poznała. Zaintrygowany pan Sztylecik także zwrócił na to uwagę. Gdy Ebad wreszcie umilkł, odezwała się Art.
 -	Jack ma poważne problemy z londyńską policją.
 -	Słyszeliśmy, słyszeliśmy - zarechotał pan Sztylecik.
 -	Jak sam pan widzi, jest wykończony. Przyjechał tu prosto z Rowhampton.
 -	O tym też słyszeliśmy. O tej przejażdżce będzie się jeszcze długo mówić.
Art pochyliła się do przodu.
-	Jakie statki niedługo wypływają z portu? Pytam o po
rządne, pełnomorskie żaglowce. Musimy stąd Jacka bezpiecznie
odesłać.
Pan Sztylecik westchnął.
 -	Znam je wszystkie na wylot. Co prawda dni mojego piracenia dobiegły już końca, ale nadal potrafię ocenić łajbę. To jak w małżeństwie, rozumiesz - dodał poufale. - Wiernym się jest jednej, ale popatrzeć można na wszystkie.
 -	Ustalmy jedno, panowie - wtrącił cicho i łagodnie Feliks. - Ona nie rozpytuje o te statki dla mnie.
Ebad milczał.
Walter otworzył szeroko oczy i usta.
Pan Sztylecik spojrzał badawczo na Art.
-	Ona?
Art w jednej chwili zamieniła się w zawstydzoną panienkę. Uśmiechnęła się przymilnie. Doskonale wiedziała, jak należy to zrobić. Choć dotąd nie podejrzewała, że przyda się jej to, czego uczono w „Domu pod Aniołem".
 -	Cii - zaćwierkała do pana Sztylecika. - Proszę tylko nie rozpowiadać...
 -	Łapię - mężczyzna wyszczerzył się w uśmiechu - Oczywiście. Twój sekret będzie u mnie bezpieczny jak owsianka.
Potem rozsiadł się wygodniej i opowiedział im o wszystkich stojących w zatoce statkach. Dokładnie przedstawił ich pochodzenie, właścicieli, porty docelowe, daty planowanego rejsu.

Ebad i Art słuchali. Także Walter, zaskakując samego siebie znajomością morza i żeglugi.
Feliks tymczasem, oparł głowę o ścianę i elegancko, cicho, zasnął.
Obudził się tylko dlatego, że wróciła dziewczyna pracująca w tawernie, pochyliła się nad nim i zaczęła szarpać go za klapy.
 -	Panie Jack! Proszę się zbudzić! Mamy kłopoty!
 -	Oczywiście, że mamy - zgodził się Feliks bez wahania.
Zobaczył Ebada i Waltera, którzy wraz z panem Sztylecikiem, niczym starzy przyjaciele, popijali przy barze. Tylko Art wciąż siedziała na ławie.
Jej oczy płonęły jakimś niesamowitym światłem. Włosy miała jak naelektryzowane. Było w niej coś, co ją samą przerażało. Podobnie jak od jej matki podczas występów na scenie, nie można było oderwać od niej wzroku.
Czy w ogóle usłyszała, co powiedziała dziewczyna?
Zdecydowała się wreszcie pociągnąć Art za rękę.
-	O co chodzi? - spytała obojętnie Art.
W tej samej chwili kłopoty, o których wspominała dziewczyna, załomotały w drzwi tawerny.
-	W imieniu Wolnej Anglii! Otwierać!
Feliks podniósł się z miejsca, gotów na przyjęcie kajdan. Zdawał sobie sprawę, że teraz nie ma już najmniejszej szansy na ucieczkę. Art także wstała. Jej wzrok na powrót stał się zimny, ręka spoczęła na rękojeści miecza.
I wtedy do sali, niczym tornado, wpadła kobieta. Na jej głowie piętrzyły się, niczym burzowe chmury, zwoje kruczoczarnych włosów. W jednej dłoni mocno dzierżyła wałek do ciasta, w drugiej kufel parującego ginu. Towarzyszył jej rozszczekany, śliniący się, plączący między nogami pies, który wyglądał jak długa, czarna kiełbaska.
-	To policja, panowie i panie! - zawołała. - Przyszli po
naszego Dżentelmena Jacka. Róbcie, co do was należy, albo
już nigdy się tu nie napijecie.
W tawernie zawrzało niczym w ulu.

Siedzący dotąd leniwie w ławach rozbójnicy, kanciarze i oszuści poderwali się w jednej chwili. Zaiskrzyły pirackie kordelasy, pięści poszły w ruch, w powietrzu fruwały butelki i kufle.
Kelnerka chwyciła Feliksa w ramiona.
 -	Bez paniki, kochany. Oni wszyscy płacą haracz miejscowej policji. Nikt im nic nie zrobi.
 -	Niezmiernie mnie to cieszy - burknął Feliks.
 -	Chodziło mi o to, że policja musi obchodzić się z nimi ostrożnie. I to spowolni pościg. W końcu szukają tylko ciebie. A ja cię wyprowadzę bocznym wyjściem. Tak kazała pani. Swoją drogą to śmieszne. Zawsze myślałam, że jesteś kobietą...
Art uniknęła spadającego kufla z piwem i odepchnęła jakiegoś zabijakę, którego zanadto pochłonął wir walki i właśnie zamierzał roztrzaskać jej głowę krzesłem. Ebad i Słony Walter wynurzyli się u jej boku.
 -	Och, Art - beczał Walter.
 -	Oni tylko udają. Patrzcie, zupełnie jak w teatrze - rzuciła Art i z uśmiechem potężnie wyrżnęła pięścią w czyjś nos.
Po czym wszyscy troje podążyli za dziewczyną, zgrabnie omijając uczestników bójki. Pędzili przez otwierające się jeden za drugim pokoiki. (W jednym z nich walczyło ze sobą zapamiętale dwóch karciarzy.)
Wreszcie uczynna przewodniczka wprowadziła ich do pomieszczenia pełnego beczek. Przycisnęła jeden z kamieni w wilgotnej, pozbawionej okien ścianie i otworzyła coś w rodzaju zsypu, który niknął stromo w ciemnościach poniżej.
 -	Świetnie - rzucił ironicznie Feliks.
 -	Szybko, no już! - popędzała ich dziewczyna. - To sekretne wyjście, z którego korzystają przemytnicy - dodała i pocałowała Feliksa mocno, wpychając go jednocześnie do otworu w ścianie.
Art skoczyła za nim. Pozostali za nimi - i na nich. Podróż skończyła się w otwartym kanale, do którego jeden po drugim wpadli wszyscy, ale tylko Walter wyraził swoje niezadowolenie za pomocą narządu mowy.

 -	Mój najlepszy płaszcz! -jęknął.
 -	Już nie taki najlepszy - zauważył Ebad.
Za drewnianym narożnikiem rozległy się głośne hałasy. Wyjrzeli ostrożnie zza węgła i ujrzeli wyrzucanych z tawerny na bruk policjantów. Jednemu uczepiła się do nogi długa, czarna kiełbaska.
 -	A może oddałbym się im w ręce dobrowolnie? - zaproponował Feliks.
 -	Powieszą cię - odparła Art. - Wiem, że wolisz nic niż coś, ale taka nicość to już lekka przesada.
 -	Na Serce Wiatru! - rzucił Ebad. - Idziemy!
Art i Ebad wzięli Feliksa między siebie i pociągnęli go w ciemne, nieoświetlone, boczne alejki Port's Mouth. Walter truchtał za nimi i głośno martwił się, że z pewnością nie uda mu się doprać przyodziewku.
 -	No i dostałaś to, po co tam poszłaś - skontstatował Feliks, zwracając się do Art.
 -	Czyżby?
 -	Nie udawaj, że nie wiesz o czym mówię. Masz listę statków. Przecież nie chodziło ci o to, żeby mi pomóc, prawda?
 -	Nie. Pan jest zupełnie oddzielnym problemem, panie Feniks.
 -	Nigdy nie twierdziłem, że nie będę ich sprawiać - syknął.
 -	Cudownie - odparła Art. - Nie widziałam cię nigdy rozzłoszczonego.
 -	Bo nikt mnie nigdy nie rozzłościł! - Feliks zamilkł i spojrzał na ciemne wody zatoki, po której płynęli. Wiosłował Ebad i bez przerwy marudzący Walter. - Wściekły byłem raz. Tylko raz. I to była wściekłość, która będzie we mnie trwać na zawsze.
Art wydawała się zaciekawiona. (Niczym lwica - pomyślał
-	dzika kotka po udanym polowaniu.)
-	To mi wygląda na początek jakiejś  smutnej  historii
-	powiedziała cicho.
-	Z pewnością, ale jest to historia, której nigdy nie poznasz,
madame.

- Cieszę się, że jej nie poznam, sir. Wystarczą mi własne.
Zaskoczona, przez chwilę przyglądała się Feliksowi. Zrozumiała, że podobnie jak on powiedziała o jedno słowo za dużo. Tego nie chciała.
Ale i tak nie miało to większego znaczenia. Feliks także nie był ważny. W końcu mogli go przecież wysadzić gdzie indziej. Ona miała własne, skrystalizowane już plany - niebezpieczne, lecz konkretne. Musiała też przyznać, że te plany były nieco... teatralne.
* * *
Tej samej nocy kapitan zakotwiczonego w zatoce Port's Mouth OWR „Słoń" przechadzał się po swym smukłym, strzelającym wysoko gładkimi masztami, utrzymanym w doskonałym stanie okręcie i przyglądał się kolejno: nieskazitelnie złożonym żaglom, porządkowi panującemu wśród beczek i lin, szalupom karnie oczekującym chwili, gdy będą potrzebne, wyszorowanym pokładom, kambuzowi i sprawnie zastawionej towarami ładowni. Ten piękny i szybki okręt miał jutro wyruszać na pełne morze i obrać kurs na Wyspę Własnego Postanowienia i Indie Błękitne.
Pęczniejąc z uzasadnionej dumy, kapitan wrócił do swojej kajuty i nalał sobie kieliszek papuziego wina. Nie miał najmniejszego pojęcia, że już następnego ranka czekało go spotkanie z Art Blastside.
2. Na morze
Świt otworzył wrota nieba.
Załoga Molly siedziała na pokładzie „(P)Irackiej Ka(wy)". Piraci jedli pajdy chleba z serem. Wonsacz, by uczcić dzisiejsze wydarzenie, otworzył słoik renklodowego dżemu. A było co świętować, bo przecież dziś mieli zejść na brzeg. Odegrać przedstawienie dla sponsora i zarobić nieco kasy. Co do sytuacji, w jakiej się znajdowali, to wydawało się, że większość

aktorów po prostu o niej nie myślała. Wierzyli, że gdy tylko Feliks zejdzie z pokładu, wszelkie kłopoty odejdą wraz z nim. Ponadto wszyscy wiedzieli, dzięki swym wieloletnim doświadczeniom - nie tylko scenicznym - jak należy przekonująco kłamać.
Ebad Vooms stał na forkasztelu i przyglądał się przez lunetę  -  ten  rekwizyt był akurat  najzupełniej   prawdziwy
-	pięknemu, zadbanemu, smukłemu „Słoniowi", który wy
pływał właśnie z zatoki, wdzięcznie rozpuszczając białe jak
śnieg żagle.
-	Piękny widok - zachwycił się Upiorny. - Patrzcie, jak
on się porusza. Zupełnie jak łabędź.
Art wyszła ze swej kajuty. Na ramieniu dziewczyny siedziała jasnozielona, w niczym nieprzypominająca łabędzia, Pluskietka.
-	Oho, idą kłopoty - mruknął Czarny Majster. - Ona
znowu czegoś od nas chce. Patrzcie. Ma to wypisane na
twarzy, i nie tylko.
Obok niego stanął Słony Piotr. I to on - zupełnie pozbawionym wyrazu głosem - stwierdził:
-	Art wspominała coś o tamtym żaglowcu. O „Słoniu".
Zeszłej nocy powiedziała, że oni płyną do Indii Błękitnych.
Tylko Feliksa z nimi nie było. Niepokojącym się o jego los Walterowi i Dirkowi młodzieniec oznajmił, że męczy go choroba morska; leżał samotnie w ładowni, na workach z kawą. Możliwe,  że zrobił to z właściwego sobie poczucia taktu
-	uważał, że powinien usunąć się aktorom z oczu, dopóki nie
będzie mógł zejść na ląd. Wcześniej przecież nikt nie widział
go chorego.
Art stanęła na środku pokładu.
Przez chwilę spoglądała na „Słonia" rozcinającego swą ptasią piersią długie, błękitne fale. Po chwili odwróciła się do aktorów. Spoglądała na nich spokojnie. Uśmiechnęła się nieznacznie.
-	Gdyby to było nasze przedstawienie..., gdybyśmy byli
na scenie... - zaczęła - to co by się teraz wydarzyło?

Nikt się nie odezwał. Ciszę przerwał Uczciwy Kłamca, który zawołał płaczliwie:
 -	Ruszylibyśmy za nim. Za tym żaglowcem.
 -	Owszem, to kuszący łup - przyznała Art. - Ładownie tego statku pełne są towarów dla Indii Błękitnych. Także i zaopatrzenia mają dość jak na tak długą podróż. Może jest nieco za duży dla nas, ale za to bardzo zwrotny. No i jest uzbrojony.
 -	Tak, na „Słoniu" są działa - potwierdził posępnie Upiorny. - Siedem. Policzyłem, gdy stali w porcie.
 -	To bardzo roztropnie z pańskiej strony, panie 0'Shea
-	zauważyła Art. - To kolejny powód, by ten żaglowiec zdobyć.
Kawowym żaglowcem szarpnęło, jakby i on zaczynał się denerwować - albo ekscytować - rodzącym się pomysłem. Czarny Majster natychmiast znalazł się przy burcie i zwymiotował.
-	Molly - ciągnęła spokojnym, rzeczowym tonem Art
-	nie wdałaby się jednak w walkę, prawda? Na pewno nie bez
potrzeby. Zdobyłaby „Słonia" za pomocą któregoś ze swoich
szczwanych podstępów.
Upiornemu przypomniał się jeden z epizodów w granej przez nich sztuce.
 -	Na przykład udałaby, że wpadliśmy w tarapaty. Sprawiałaby wrażenie, że trzeba nas ratować.
 -	Słusznie - przytaknęła Art. - Pozwólmy zatem „Słoniowi" nas uratować. A kiedy już znajdziemy się na jego pokładzie... - dziewczyna urwała i zamyśliła się na chwilę.
-	Podnieść kotwicę! Płyniemy za nim!
Aktorzy podnieśli taką wrzawę, jakiej się spodziewała.
Rozległy się krzyki protestu, ironiczne uwagi i kpiące śmiechy.
Art stała nieporuszona. Kiedy wrzawa nieco przycichła, dodała:
-	Widzę, że zapomnieliście, po co to wszystko robimy.
Obiecaliśmy znaleźć panu Feniksowi wypływający w morze
okręt. Chyba nie chcecie, by wpadł w ręce stróżów prawa,

mam rację? Co więcej, sami chyba też nie chcecie dostać się w ich łapska, co? Bo jeśli on wciąż będzie z nami....
Aktorzy-piraci popatrzyli najpierw na dziewczynę, a potem po sobie.
-	Tak, to kwestia honoru - zgodził się Upiorny. - Musimy
mu pomóc w ucieczce. Ale on akurat zapadł na chorobę
morską, Art. Leży w ładowni na kawie. Więc na „Słonia" się
raczej nie załapie...
-	Tym się nie będziemy przejmować - rzuciła Art.
Uczciwy stał już przy kabestanie i zaczął podnosić kotwicę.
Dołączył do niego Walter.
Małych żagielków nie trzeba było stawiać. Nawet nie opuścili ich na noc.
Art stanęła za kołem sterowym. Słony Peter zszedł na dół, by oznajmić Feliksowi dobrą wiadomość, że wsadzą go na okręt, płynący do Indii Błękitnych.
Nieoczekiwanie - spotkał się z Feliksem już na drabince. Jasnowłosy pasażer wcale nie wyglądał na chorego, raczej na pochmurnego. I bardzo mokrego.
-	Nabieramy wody.
-	W ładowni!? Art! - krzyknął Peter, wspinając się po
drabince na górę. - Art! Nabieramy wody...!
To nie były już krzyki protestu, ale dziki wrzask, pośród którego rozległo się warknięcie Czarnego Majstra.
 -	Przedziurawiła nas! Szalona, przeklęta dziewucha...
 -	Utoniemy...
 -	Na Piekielne Jeżozwierze!
Stojąca u steru Art zmarszczyła brwi i popatrzyła na nich z góry.
 -	Nie przedziurawiłam statku. To na pewno tylko woda z zęzy podniosła się o cal.
 -	Patrz na mnie - Feliks wskazał na swoje buty i spodnie. Były mokre do kolan.
 -	Ona  oszalała  i  na  dodatek jest  zupełnie  bez  serca

 -	krzyknął do zdjętych przerażeniem aktorów Czarny Majster.
 -	Zrobi wszystko, byle tylko postawić na swoim i zrealizować ten swój pomylony plan...

 -	Arty, żaden z nas nie potrafi pływać - przypomniał Upiorny głosem raczej pełnym łagodnego smutku niż pełnego przerażenia gniewu.
 -	Ja umiem - zauważył Ebad.
 -	Cóż, masz szczęście...
Teraz poczuli to wszyscy. W zachowaniu żaglowca. Mimo że wciąż ciął fale, gnany pomyślnym, wiejącym od lądu wiatrem, przeszywały go wstrząsy i zaczął się zanurzać.
Wyspa Korzenna została daleko za nimi. Jeszcze dalej było Port's Mouth.
A biały „Słoń" żeglował przed nimi, wyprzedzając „Iracką Ka" o niecałe pół mili.
 -	Walt, Uczciwy, Peter, Wonsacz, Dirk, Ebad - rzuciła Art wyraźnym, mocnym głosem - wynieście na pokład beczki z kawą. Wyrzućcie kawę za burtę. Odciążymy łajbę. Dzięki naszemu kochanemu sponsorowi nie mamy tu szalup. Użyjemy więc pustych beczek. Dzięki nim uda się nam utrzymać na powierzchni. I dajcie tamtym sygnał.
 -	Sygnał? Ale jak mamy to zrobić? - syknął Czarny Majster, w którego głosie falowały oceany jadu.
 -	Może pan na przykład podpalić swoje kalesony, panie Majster. Jakkolwiek. Krzyczcie! Wszyscy macie dobre aktorskie głosy. Skorzystajcie z nich. To przecież tylko marne pół mili.
Tak czy inaczej wydawało się, że na pokładzie „Słonia" i tak już zauważono ich niewesołe położenie. Ebad widział przez lunetę ludzi tłoczących się przy burtach. Marynarze pokazywali ich sobie palcami.
Feliks stanął na śródokręciu i zaczął wywijać nad głową swoim (to znaczy należącym do Art) uwalanym sadzą, zbyt małym płaszczem. Uczciwy zajodłował, Dirk zahuczał, Wonsacz i Upiorny zagrzmieli. Reszta głośno zawodziła.
Zrozumieli, że jeżeli nie chcą znaleźć się na dnie morza, to nie powinni teraz zastanawiać się, czy to szalona Art przedziurawiła okręt ani czy Feliks chciałby uciec do Indii Błękitnych.
-	Krzyczeć! - rozkazała dziewczyna i aktorzy krzyczeli.

Beczki zostały opróżnione, worki powędrowały za burtę, pomiędzy fale, które z każdą chwilą znajdowały się bliżej pokładu. Ziarenka kawy utworzyły w wodzie gęsty, pływający dywan. Małym stateczkiem rzucało na wszystkie strony. Czarny Majster przeklinał Art, nie pamiętając, że powinno mu być niedobrze.
Dirk objął Wonsacza pożegnalnym uściskiem.
Dziób „Irackiej Ka" zanurzył się pod wodę. Wszyscy znajdujący się na pokładzie, wpadali do lodowatej wody. Krzyczeli, łykali ją, znikali w jej głębiach.
Art zauważyła, że Pluskietka wzbiła się w powietrze niczym szkarłatno-zielona armatnia kula. Chwilę potem, morska toń zamknęła się i nad nią.
Ebad pociągnął ją ku górze, na powierzchnię.
 -	Nie szarp się. Jesteś bezpieczna.
 -	Nie bądź głupcem, Ebadzie Vooms. Potrafię pływać lepiej od ciebie. Molly mnie nauczyła. Zajmij się lepiej Upiornym albo tonący okręt pociągnie go na dno.
Młócąc ramionami wodę Art rozejrzała się dokoła, by sprawdzić jak wiedzie się jej ludziom.
Wonsacz i Dirk schwycili się pustych beczek i utrzymywali się na powierzchni, choć miny mieli nietęgie i parskali jak najęci. Okazało się też - co mogło dziwić - że Peter potrafi pływać i to on pomógł Walterowi, który wył jak opętany, więc nałykał się morskiej wody. Uczciwy Kłamca, który - Art była gotowa przysiąc - naprawdę nie potrafił pływać, nauczył się, kiedy wpadł do wody i rozkoszował się właśnie nową umiejętnością. Radośnie zamachał do dziewczyny i ruszył pieskiem ku „Słoniowi". Ebad dopłynął do Upiornego w chwili, gdy świeżo mianowany drugi oficer tonął po raz trzeci. Czarny Majster także znalazł pośród fal pustą beczkę i uczepiony jej, pomstował na czym świat stoi. A nad nimi szybowała, niczym mała, upierzona boginka, Pluskietka, donośnie skrzecząc.
Wszyscy na szczęście znaleźli się w bezpiecznej odległości od przeżywającej ostatnie chwile na tym świecie „Irackiej Ka".
Prawie wszyscy. Nigdzie nie było widać Feliksa Feniksa.

Art wciągnęła do płuc solidną porcję zimnego powietrza i zanurkowała w jeszcze zimniejszym morzu.
Oczywiście. Przecież on na pewno nie umie pływać. Gdzie on jest?
Przed jej oczami przesunęła się, oderwana od głównej części kadłuba rzeźba z dzioba. Kawowa dama uśmiechnęła się do Art i utonęła, a zamiast niej pojawił się Feliks, dryfujący w lodowatym, niebieskim półmroku z włosami rozwianymi niczym srebrzysty sztandar.
Art złapała go, wyciągnęła na powierzchnię i zaczęła płynąć w kierunku białego żaglowca.
Zauważyła już, że załoga „Słonia" zatrzymała swój statek i zawróciła, by ich ratować.
 -	Czy ty...? - mruknął melodyjnie, choć niewyraźnie Feliks. - Czy to ty przedziurawiłaś dno naszej łodzi?
 -	To był statek! Nie. Siedź cicho i nie ruszaj się. Jesteś bezpieczny. Trzymam cię.
Nie odezwał się już ani słowem.
„Iracka Ka" zniknęła w objęciach morza.
Aktorzy unosili się na falach, póki nie dotarła do nich długa, wąska szalupa.
Pełni wzgardy marynarze pomogli im dostać się na nią. A potem łódź ratunkowa popłynęła do burty wysokiego żaglowca. Do „Słonia".
Stojący na pokładzie rufowym krzepki, przysadzisty, brodaty mężczyzna miał na sobie elegancki, intensywnie czerwony płaszcz kapitański, taki jaki zwykle nosili oficerowie na statkach handlowych, oraz trójkątny kapelusz, obramowany popisową złotą wstążeczką. Na jego piersi widniał medal, który otrzymał za jakiś bohaterski albo handlowy wyczyn.
Przez głowę Art przemknęło, że mężczyzna zupełnie nie przypomina jej ojca, choć, przygląda się jej takim samym, lekceważącym, pełnym niechęci wzrokiem. Kapitan zbiegł szybko po schodkach i żwawo ruszył ku nim po czystych, wyszorowanych deskach nieskazitelnie utrzymanego pokładu.

Członkowie jego załogi, których widziała Art - a było ich około dwudziestu - cofali się przed nim z szacunkiem. Na górze, między śnieżnobiałymi żaglami, także pojawiło się kilku przyglądających się rozbitkom marynarzy.
 -	Kto tu dowodzi? - zapytał władczo dowódca OWR „Słoń".
 -	Ja - Art wystąpiła naprzód.
 -	Ty? Przecież ty jesteś jeszcze chłopcem! Nawet głos ci porządnie nie zgrubiał. Dlaczego się więc odzywasz? - kapitan spoglądał na dziewczynę takim wzrokiem, jakby wyłowił ją przed chwilą nie z morza, a ze swojej filiżanki popołudniowej herbaty. - Powiem ci coś, chloptasiu, jeśli to rzeczywiście ty tu dowodzisz, to twoje awantury kosztowały mnie sporo czasu. Dam wam szalupę i pozwolę odpłynąć, dopiero kiedy miniemy Wyspę Białego Lwa. Ale nie wcześniej. Dopilnuję też, panowie, żeby ukarano was mandatem za wasze brewerie. Co was opętało? Co to w ogóle była za krypa?
 -	To był statek - i ten nasz przeklęty statek zatonął, kochaneczku - niemal krzyknął Wonsacz.
 -	Klnę się na duszę! - rozzłościł się kapitan. - Nie dam się obrażać takim bananiarzom jak wy! Nikczemnicy i łotry jesteście! Cała wasza banda.
Art postąpiła trzy kolejne kroki naprzód. Stanęła niemal tuż przed nosem kapitana. Z jej odzienia i włosów ciekły strugi wody. Zupełnie suchy był jednak pistolet, który dobyła -jakby jakąś magiczną sztuką - zdawałoby się, zupełnie znikąd. Przycisnęła wylot lufy do ust mężczyzny. Zamknął je w jednej chwili i zrobił zeza, patrząc w dół na niespodziewane zagrożenie.
Stojący dokoła marynarze „Słonia" jęknęli jak jeden mąż. Dość głośno.
-	Bardzo proszę, sir - powiedziała Art - bez zbędnego
hałasu. Chciałam tylko z głębi serca podziękować.
Kapitan odchylił głowę do tyłu.
-	Odłóż ten pistolet albo każę cię zakuć w kajdany.
Rewolucja Angielska skończyła się dwadzieścia lat temu.

-	Podziękować wylewnie - ciągnęła dziewczyna, zupełnie
ignorując rozkaz kapitana - ale nie za ten żałosny ratunek, a za
przekazanie nam w opiekę tego superfajnego okrętu, wraz
z ładunkiem.
Kapitan rzucił się na Art. Dziewczyna wymierzyła mu tak mocnego kopniaka w nogę, że mężczyzna aż przyklęknął na jedno kolano. Za nią zaś rozległy się odgłosy walki, dwa lub trzy okrzyki, seria głuchych uderzeń. Nie odwróciła się nawet.
-	Nie słuchajcie ich! - krzyknął kapitan. - Proch im
zamókł! Nie mogą strzelać. Nie ma mowy, do Stu Grzmotów!
Art przycisnęła lufę do skroni kapitana.
-	Nasz proch nigdy nie moknie, sir. Trzymamy go w sa
kiewkach z rekiniej skóry - skłamała. - Czy życzy pan sobie
dowodu? Mogę odstrzelić pańskie ucho.
Rozległ się trzask wystrzału. Kapitan pisnął i chwycił się za ucho - wciąż tkwiło na miejscu. To nie Art strzelała. To Ebad. Wymierzył jakby dla zabawy i wypalił nad burtą żaglowca. Z lufy pistoletu uniosła się niezwykłej urody smuga dymu. Oczywiście jego broń była tylko teatralnym rekwizytem i nie było w niej kuli
-	ale o tym nie mógł przecież wiedzieć nikt na pokładzie
„Słonia". Teoria mokrego prochu została niniejszym obalona.
Art obejrzała się za siebie. Dwóch marynarzy, którzy ruszyli na pomoc swemu dowódcy, powalili Uczciwy, Walter i Peter. Uczciwy rozsiadł się na swej ofierze - mężczyźnie o paskudnym wejrzeniu ubranym w mundur drugiego oficera.
-	Możecie zatrzymać osobiste kosztowności - oświadczyła
Art wielkodusznie kapitanowi - i szalupę. Wiosłujcie z po
wrotem do Port's Mouth. Pozwalamy wam na to.
Za jej plecami - jak zapamiętała - stali aktorzy. Wszyscy dobyli pistoletów bądź kordelasów. Dirk, wymachując naraz i pistoletem, i kordelasem, podskoczył do dwóch innych oficerów. Czarny Majster i Wonsacz zgodnie zdzielili po głowach podkradających się od tyłu marynarzy. Cała reszta załogi „Słonia" była kompletnie zaskoczona.
-	Jeśli  któryś  sięgnie  po  broń,  to jakby już  nie  żył
-	przestrzegł uprzejmie Czarny Majster.

 -	Na Skisłe Dorsze! - rzucił kapitan, wciąż klęcząc przed Art na jednym kolanie, w pozie jakby przymierzał się do najbardziej romantycznych oświadczyn. - Ty jesteś kobietą w przebraniu.
 -	W rzeczy samej - przyznała dziewczyna. - Art Blast-side, do usług. A ci dżentelmeni za mną to moja wesoła drużyna. Pozwoli pan, sir, że coś wyjaśnię, gdyż widzę, że myśli pan raczej wolno. Jesteśmy piratami. Rabujemy. Porywamy statki... kradniemy ich ładunek... A teraz wstawaj pan i uciekaj. Zanim zmienię zdanie na temat pańskiego, tak kusząco odstającego ucha.
Art usłyszała groźny, gwałtowny szelest nad głową. Wysunęła z rękawa nóż (który podwędziła w tawernie) i cisnęła nim gwałtownie i błyskawicznie. Ostrze zabłysło w powietrzu. Zsuwający się po maszcie marynarz cienko jęknął i zawisł, przyszpilony do drzewca. Jego własny sztylet wypadł mu z dłoni i stuknął nieszkodliwie o pokład.
Słony Walter wystrzelił kolejny ślepy nabój w powietrze. Aktorzy przybrali jeszcze groźniejsze pozy, jeszcze bardziej złowieszczo unieśli broń.
 -	Odbierzmy im życie oraz nerki! - zachrypiał Walter, wymachując naraz dwoma kordelasami i rudą jak krew czupryną.
 -	Przeciągnijmy ich pod kilem! Niech ryby mają używanie!
 -	Na Tron Pański! Naszpikujmy ich ołowiem!
I wtedy morale załogi „Słonia" oklapło zupełnie.
Żeglarze rzucili się do szalup, ścigani przez piratów, którzy dziko wykrzywiali twarze, ciskali wkoło groźby, wymachiwali bronią i poprawiali pirackie przepaski na oczach. Ich kolorowe stroje migotały w promieniach zimowego słońca.
Nawet Feliks, który omdlały leżał na pokładzie, czegoś w końcu dokonał. Ocknął się i zwymiotował prosto na wypolerowane na wysoki połysk buty czwartego oficera.
Kapitan wstał z klęczek, niepewnie spoglądając na Art.
-	Dopilnuję, byś zawisła, panieneczko.

-	Dopilnuję, by się to panu nie udało, sir - odparła
dziewczyna i ukłoniła się leciuteńko.
Teraz już nawet kucharz wyskoczył ze swego kambuza. Miał ze sobą - zapewne ulubioną - chochlę. Gotów był uciekać. Szkoda (chyba). Bo może (a raczej na pewno) byłby w tej roli o wiele lepszy od mającego go zastąpić przy garach Wonsacza.
Na zimne, niebieskie fale spuszczono pojedynczą szalupę. Marynarze przepychali się przy relingu, by zająć w niej miejsce. Wydawało się, że łódź zatonie pod ich ciężarem.
Marudził jedynie kapitan, który zatrzymał się przy burcie, by przekrzykując piratów-aktorów, wygłosić ostatnie słowo.
-	Niech cię piekło pochłonie! - Na więcej nie było go stać.
I wtedy okazało się, że tak naprawdę ostatnie słowo będzie
należeć do Pluskietki, która powróciła z morskiej wycieczki, na jakiej bawiła przez cały ten czas. Krążąc nad „Słoniem", zrobiła gigantyczną kupę, która wylądowała na środku kapitańskiego kapelusza.
 -	Co myśmy najlepszego zrobili? Och, na piosenki mateczki, która kołysała mnie do snu. Co myśmy zrobili?
 -	Broniliśmy Art. Nie mogliśmy pozwolić, by się na nią rzucili.
 -	Dlaczego nie? - rozpaczliwie jęknął Upiorny. - W co ona nas wpakowała?
Zdeprymowani piraci-aktorzy stali na kołyszącym się pokładzie „Słonia". Ich piracka fantazja nagle gdzieś uleciała. Przypominali teraz wydrążone dynie.
 -	Aktorstwa nam się zachciało! Przypomniało się nam przedstawienie - próbował tłumaczyć ich zachowanie Wonsacz. - Nawyk taki. Przecież robiliśmy to z milion razy.
 -	I odegraliśmy to i teraz. Jak wariaci. No i co?
Ebad milczał. Oparty o ścianę pokładówki na śródokręciu, nie miał nic do powiedzenia.
Wtedy przemówiła do nich Art. Cichym, lecz donośnym głosem.

-	Panowie i przyjaciele, powiedzcie mi uczciwie, czy
naprawdę wolelibyście reklamować kawę? Jeśli tak, to wskakuj
cie do drugiej szalupy i wiosłujcie do Wyspy Białego Lwa. Ale
jeśli nie, to pomyślcie. Jesteście przecież aktorami. Wiem, że
wasza choroba morska była udawana. Ale teraz znaleźliście się
na największej scenie świata - na morzu. A wszystkie krainy
świata tylko czekają, by zasiąść na widowni i was oklaskiwać.
Zmieszani, patrzyli na dziewczynę, wbrew sobie widząc w niej Molly, stojącą na forkasztelu zbudowanego na scenie statku. W jej głosie usłyszeli własne ziszczające się sny - albo koszmary. Nawet Czarny Majster przez pół sekundy miał w oczach gwiazdy - w oku zakrytym opaską też.
Wtedy mruknął Dirk.
-	Moja droga, jeśli ocean jest sceną, a ląd widownią, to
gdzie mamy garderobę?
Feliks otworzył oczy. Stała przed nim Art.
-	Wysadzimy pana na Wyspie Białego Lwa, panie Feniks.
Feliks przyglądał się krzątającym się aktorom. Zauważył,
że przebrali się w suche ubrania, znalezione w okrętowych kufrach. Peter przyniósł świeży strój także jasnowłosemu młodzieńcowi, a Wonsacz wręczył mu cynowy kubek pełen najgorszej zupy, jaką Feliksowi przyszło jeść w życiu. Poza tym, piraci zupełnie nie zwracali na niego uwagi.
A kiedy zobaczyli wreszcie po prawej burcie jasne klify wyspy i wznoszący się za nimi ląd, którego zarys przypominał leżącego lwa, żaden z zachwyconych widokiem aktorów nie zaproponował Feliksowi, że spuszczą dlań szalupę. On także
o nią nie poprosił.
Aktorzy? - zastanawiał się Feliks. - Nie, oni już są piratami. Stali się nimi w chwili, gdy wróciła do nich Art.
I mimo że dziewczyna ocaliła mu życie - dwukrotnie - Feliks rozumiał, że stała się właśnie jego zajadłym wrogiem. Z tego to powodu chciał zejść z okrętu. I dokładnie z tego samego powodu postanowił na nim zostać.

3. Zmiana wizerunku
Nie mieli już ani chwili do stracenia. Wiedzieli, że póki pozostają na angielskich wodach, narażają się na spotkanie z okrętami Marynarki Wojennej Republiki, z pewnością zaalarmowanymi przez rozwścieczonego kapitana „Słonia". Nie mówiąc o wszystkich innych ludziach, którym po drodze nadepnęli na odcisk.
Ale przecież do ucieczek byli przyzwyczajeni. Bardzo często odgrywali je na scenie. Nawet Upiorny pocieszył się następującą uwagą:
- Na scenie wierzyłem w każde słowo, które wypowiadała grana przeze mnie postać, a teraz jest inaczej - wszystko rozgrywa się w rzeczywistości, ale ja w to zupełnie nie wierzę.
Wybrzeże Anglii. Wyspa Białego Lwa pozostała daleko za nimi, pomalowana ciemniejszymi kolorami zimowej mgły. Upływającymi godzinami. Wieczorem.
Zapadła noc; przy świetle lamp olejnych aktorzy-piraci konsumowali niejadalną kolację, którą przygotował Wonsacz.
Nie rozmawiali (nawet o jedzeniu), zachowywali się cicho, chodzili na paluszkach. Także Art niewiele mówiła. Ale ona przebywała głównie na pokładzie. Ustaliła kolejność nocnych wacht, sama dyżurowała na zmianę z Ebadem, który jak się wydawało, stał po jej stronie. Wyglądało na to, że chce, by jej się powiodło. Dziewczyna była jednak przekonana, iż gdyby zadała mu to pytanie wprost, nie otrzymałaby na nie odpowiedzi.
„Słoń" nie był największym okrętem na morzu, za to wyposażony był znakomicie. Ładownie, działa, suchy proch strzelniczy, pistolety, także wszelkie możliwe udogodnienia. Zmagazynowana na żaglowcu żywność zachowała spore wartości odżywcze mimo wyczynów Wonsacza. Wieźli ze sobą wielkie słoje marmolady, konserwy, kiszone warzywa, płaty suszonego mięsa, beczki pełne jabłek, baryłki ze słodką wodą, żywe kury znoszące jaja w kojcach pod pokładem rufowym - często odwiedzała je tam Pluskietka, która chętnie i z pogardą

paradowała przed zamkniętym za siatką drobiem. Co do kajuty kapitana, to stanowiła ona modelowy przykład porządku i schludności. Wkrótce jednak starannie zasłana koja, zamieniła się w barłóg, na podłodze walały się ubrania i książki z prywatnej biblioteczki kapitana, a wpadająca przez iluminator morska woda zmoczyła zawieszone na ścianach mapy. A mapy te były przecudowne. Ukazywały cały świat. Były na nich wszystkie  krainy,  które  Art nosiła  w  odzyskanej  parłiięci
-	Afrykraj, Persis, Zanzibari, Wybrzeża Złote i Kości Słoniowej,
Amer Ryki, prawdziwe Wyspy Korzenne, Indie Błękitne.
Wszystkie te lądy miały barwę miodu lub brązu i otoczone
były błękitnym oceanem oraz narysowanymi na jego falach
stworzeniami: delfinami i smokami morskimi, ośmiornicami,
wielorybami, które wypluwały fontanny wody na rogach map,
diablikami i cherubinkami dmuchającymi na cztery strony,
kłębiącymi się, białymi obłoczkami. Z kolei na kontynentach
narysowano - wieże i tygrysy, niedźwiedzie i latarnie morskie.
Floty zielonych gór lodowych żeglowały przez Kres Antark-
tyczny.
Oglądając mapy, Art poczuła pierwszą poważniejszą wątpliwość. Z jednej strony ekscytowało ją, że świat jest tak wielki i że go tak dobrze pamiętała. Z drugiej jednak strony, zdawała sobie sprawę, że jej wspomnienia są niepełne i że nie widziała tych miejsc w rzeczywistości - zaczęła więc, chcąc nie chcąc, uświadamiać sobie, jak wielkie są jej plany. Chodziło tu przecież o coś więcej niż o statek, załogę Molly czy nawet ich życie. Tu naprawdę chodziło - wiedziała to z niezbitą pewnością - o cały świat.
Pozbyła się jednak tych lęków, wyparła je z myśli i z serca. W bitwie - a przecież ta przygoda była jedną wielką bitwą
-	nie ma czasu na tego rodzaju rozważania.
Dziewczyna zbudziła się, czując maszerującą po żebrach Pluskietkę. Papuga drapała ją ostrymi pazurami.
- Osz ty, stare ptaszysko! Zabieraj te pazury albo cię ugryzę!

Papuga przyjrzała jej się bacznie.
 -	Wyspa Skarbowa - oznajmiła. - Mapa, mapa.
 -	Tak, Pluskietko. Są tu mapy. Tylko nie zrób na żadną kaka. Podobają mi się takie, jakie są.
 -	Ziemia na horyzoncie! - zaskrzeczała Pluskietka. Głos ptaka uległ dziwnej przemianie. Zabrzmiał bardziej po ludzku... bardziej jak... głos Molly? - Plaża i szopa. Dziesięć mil w górę. Piętnaście kroków w lewo.
Art powoli usiadła na łóżku, Pluskietka z wrzaskiem pofrunęła w górę.
 -	Co?
 -	Zgniłe miedziaki! - zaskrzeczał ptak.
 -	Pluskietko, czy ty mówiłaś coś o mapie z drogą do skarbu?
Już gdy zadawała to pytanie, ogarnęły ją wątpliwości wielkie niczym morskie fale. Jeśli nawet papuga rzeczywiście wspominała coś o jakimś skarbie, były to po prostu fragmenty tekstu teatralnej sztuki.
-	Idź spać, ptaszku. Świt dopiero za godzinę.
Pluskietka postanowiła popisać się swoimi uzdolnieniami
naśladowczymi, przeleciała na kapitańskie biurko, usiadła tam i zapiała jak kogut na płocie.
W żonkilowym blasku świtu Art spacerowała po swoim nowym żaglowcu. Należało wprowadzić pewne zmiany. W ładowni widziała cynę i angielską stal, skrzynie pełne książek i szkockiej whisky, drogich gatunków drewna, wełnianych ubrań i porcelanowych talerzy. Te towary nie przykuły jej uwagi na dłużej - handel nie znajdował uznania dziewczyny. Jej (fałszywe) wspomnienia podsuwały jedynie obrazy szkatuł pełnych klejnotów, błyszczącej broni i jaskrawych banknotów z setek krain.
Postanowiła, że sprzedadzą wszystkie te dobra w najbliższym porcie, komuś, kto zechce je kupić, zwolnią miejsce w ładowni, odciążą statek, zostawiając jako balast tylko tyle ładunku, ile jest absolutnie konieczne.

Zdecydowała też, że koniecznie należy zdjąć z dziobu rzeźbę przedstawiającą słonia. Zdjąć, ale nie wyrzucić. Wszystkie rzeźby dysponują bowiem mocą. Żeglarze często opowiadają historie o tym, jak niektóre z nich ożywały lub podpowiadały zagubionym na morzu marynarzom właściwy kurs. Słonia zatem zamierzała potraktować z należytym szacunkiem i umieścić w ładowni.
Wiedziała, że musi też zmienić nazwę żaglowca. W tym nie było już żadnej magii - chodziło raczej o zastosowanie farby i lakieru.
A bandera? Peter potrafił szyć, a w jednym z zakamarków ładowni Art wdziała trochę ładnego, różowego materiału...
Dziewczyna postanowiła także, że Wonsacz musi przestać być kukiem. Gdyby nim pozostał, wkrótce otrułby ich wszystkich. A przynajmniej doprowadził do szaleństwa.
Członkowie piracko-aktorskiej załogi wciąż snuli się po okręcie oszołomieni. Albo przybierali buńczuczne pirackie pozy, albo kulili się ze strachu, patrząc z obawą na ogromne morze, na którym nie było widać plamki lądu, poza najdelikatniejszą z delikatnych kreseczką, która musiała być Francją, a wkrótce stać się miała Franko-Szpanią. Nie widzieli żadnych innych statków.
Ebad potrafił korzystać z okrętowych przyrządów nawigacyjnych - znał się na kompasie, sekstansie, umiał czytać mapy. Te wszystkie umiejętności wyniósł z czasów, gdy spędzał całe dnie na pokładzie statku przewożącego niewolników, gdzie szkolono go, chyba dla zabawy. A on potem zawstydził handlarzy, robiąc wszystko lepiej i szybciej niż oni.
Art nie miała wymaganej przy nawigacji cierpliwości - nie lubiła map i przyrządów. Chciała jedynie płynąć naprzód. Rozumiała jednak, że jest to jej słabość i pozwoliła Ebadowi udzielić sobie kilku lekcji.
Pewnego dnia, dwie godziny po wschodzie słońca, wpadli w obszar złej pogody. Morze było wzburzone, na niebie pojawiły się grube, ciemne chmury. Powiał mocny, mroźny wiatr.  Nad ich głowami  pochylały  się eleganckie  maszty,

pokryte grubą warstwą szronu. Art wspinała się beztrosko pośród tego lasu płótna i drewna, z pewnością zawodowej akrobatki. Piekący lód ranił jej palce.
Nie bała się nowego żaglowca, ale jeszcze nie znała jego charakteru. Dlatego też spędzała czas, ucząc się go.
Siedząca (bez słowa) na szczycie bezanmasztu Pluskietka opuściła na pokład białą ozdóbkę, która plasnęła o deski, ledwie tylko mijając maleńkiego z tej wysokości Czarnego Majstra.
Gdy dziewczyna zeszła z masztu, spotkała Czarnego, który przybrał już swoje zwykłe rozmiary.
-	Kapitanie - ukłonił się. Uniżenie.
Art przyjrzała się tej uniżoności. Szczeciniastej, uniżonej twarzy i równie uniżonej opasce na oko. Nie ufała im.
 -	Tak?
 -	Chciałem tylko powiedzieć, że jestem już po twojej stronie, Arty. Kapitanie. Jak sama wiesz, dotąd nie byłem. Ale już jestem. Sposób, w jaki przejęłaś ten statek... No cóż, wywarło to na mnie ogromne wrażenie. A poza tym... Nie chcę reklamować kawy! Nigdy tego nie chciałem. Żaden z nas nie chciał. Chcę wolności, a to może być sposób na jej odzyskanie. A więc będę grał tak, jak grałem przedtem. Odegram rolę pirata. I będę walczyć i rabować na morzach i oceanach. Zdobędziemy prawdziwe góry złota.
-	Może, panie Majster, może...
Czarny Majster skinął głową.
Art wróciła do kajuty kapitańskiej - do swojej kajuty
-	i raz jeszcze stanęła przed mapami gigantycznego oceanu.
Morze zdążyło się już uspokoić. Ale morze jest zawsze morzem. Wiecznie zmienne. Czy naprawdę będzie w stanie poprowadzić ten okręt mając tylko dziewięcioosobową załogę
-	bo Feliks był przecież jedynie bezużytecznym pasażerem.
Art słyszała o tak małych załogach. (Tylko gdzie? W sztuce?
Czy może to akurat były prawdziwe opowieści?) Jak dotąd im
się udawało, wszystko działało - także na wzburzonym morzu.
Nawet na chorobę morską załoga już nie cierpiała.

Żaglowiec płynął stałym kursem na południe, wzdłuż wybrzeża franko-szpańskiego, później wzdłuż plaż Afrykraju, aż wreszcie zawrócił na zachód, ku wyspom Indii Błękitnych. „Słoń" został wprost stworzony do takich właśnie podróży. Ale kto przypuszczał, że Art także?
Około południa przez lunetę Ebada dostrzegli trzy francuskie żaglowce płynące pod banderą z liliami króla Burbona. Mieniły się żywymi kolorami. Nie zwróciły na „Słonia" najmniejszej uwagi.
Co do statków nigdy nie można było mieć pewności - pirackie statki były tu równie pospolite jak sztormy, a poza tym pływały przecież statki widma...
Feliks rzadko wychodził spod pokładu. Przebywał głównie w kajutach załogi w dolnej części forkasztelu.
Art cieszyła się, że nie musi go oglądać. Nie lubiła go. Przy nim czuła się -jakby to ująć... -jakby coś zbroiła. Tak samo jak przy tych, którym musiała się sprzeciwić.
Ktoś krzyknął. Spacerująca po dachu forkasztelu Art odwróciła się gwałtownie.
Ebad stał przy sterze, Walter był w bocianim gnieździe, Peter w kambuzie, gdzie poznawał tajniki nowego dla siebie zawodu kucharza, Wonsacz i Dirk, Czarny Majster, Uczciwy i Upiorny przechylali się przez prawą burtę. Czyżby się znowu pochorowali? Nie! Co w takim razie?
 -	O co chodzi?
 -	Patrz, Art! Wielka, czarna ryba! Aaah!
 -	To nie ryba, to kobieta! Topielec. Mówię wam - rzucił Wonsacz.
 -	To nie jest wcale topielec. Przecież ona... macha do nas?
 -	W takim razie lepiej tę damulkę wyciągnijcie - rozkazała Art.
Z pewnością coś tam było. Coś ciemnego, za czym ciągnęły się długie, czarne wstęgi i woale. Płynęło tuż pod powierzchnią wody. Zaplątało się swoimi - firankami? - o burtę statku.

-	To z pewnością syrenka - stwierdził Upiorny.
Wydawało się, że aktorzy wolą o dziwnym przedmiocie
tylko rozmawiać. Art powtórzyła więc rozkaz i kazała wyrzucić za burtę linę z hakiem i wyłowić niecodzienne znalezisko. Sama dobrze widziała, że nie mógł to być człowiek.
I wyciągnęli, razem ze wstęgami.
Były to wydobyte z głębin wodorosty. Grubo oblepione szlamem. Gdy jednak przenieśli je na pokład, z zielonej plątaniny wystrzeliła poczerniała ręka. Wonsacz wrzasnął.
 -	To rzeźba - stwierdził Upiorny. Zapukał palcem w bok znaleziska i rozległ się drewniany pogłos.
 -	Ja wiem, co to jest! Widzę! - zawołał z bocianiego gniazda Walter - to galion, rzeźba z dzioba okrętu!
Nadciągnął Uczciwy z wiadrem wody, którą wylał na rzeźbę.
-	Na Kocie Łokcie! To nasza stara towarzyszka z kawo
wego żaglowca.
Rzeczywiście. Rzeźba z ich małej „Irackiej Ka" przypłynęła w ślad za nimi. Leżała teraz na pokładzie, czarna i odpychająca wskutek pobytu w głębinach. Nie było w niej nic miłego. Nic pociągającego.
-	Nie czyśćcie jej - zdecydowała Art. - Poczernimy ją
jeszcze bardziej.
Wyciągnięta ręka, która kiedyś trzymała filiżankę z kawą, wydawała się teraz złowróżbnym cieniem, zjawą, mówiącą: „Daj mi!"
Trzeci dobry omen.
-	Zapomnijcie o starej rzeźbie z dzioba. Mamy nową.
Panowie, powitajcie proszę „Nieproszonego Nieznajomego".

SCENA DRUGA
1. Wróg i fortuna
Ponad błękitniejącym horyzontem pojawił się statek równie czarny jak wycięty na niebie kawałek ubiegłej nocy.
Płynęli po ciepłym morzu. Równie ciepły wiatr pchał lekko żaglowiec dokładnie w tę stronę, w którą skierował go jego kapitan. Żagle, częściowo wybrane, dostosowane zostały do siły podmuchów.
Na pokładzie rufowym stała niewysoka, zgrabna postać, obserwująca uwijających się żeglarzy. Włosy miała kręcone i czarne, a oczy niebywale zielone. Chłopiec czy dziewczyna?
Odezwała się. Dziewczyna. Mająca około osiemnastu lat.
 -	Cóż, panie Zwierzęcy. Chyba zwęszyliśmy łup.
 -	Tak jest, kapitanie - warknął Zwierzęcy, pierwszy oficer. (Nie tylko nazywał się Zwierzęcy - wyglądał też jak
zwierzę - zarośnięty i kudłaty; miał na sobie piracki strój, znoszony, splamiony i podarty w licznych walkach. To byli prawdziwi piraci.)
Młoda kobieta podrzuciła coś w powietrze i to coś załopotało i poleciało na szczyt bezanmasztu, na którym usiadło z wielce zaskoczoną miną. Nie była to papuga: gołąb.
-	I to jest ten gołąb, którego oczekiwaliśmy? Ufasz mu?
- spytał Zwierzęcy, bynajmniej nie mając na myśli gołębia.
Zaczął dłubać w swych dziurawych zębiskach ostrzem niewiel
kiego sztyletu.

-	Nie. I nie ufałby mu mój ojciec. Ale mamy go
w garści.
To  powiedziawszy,  dziewczyna pokazała  Zwierzęcemu
-	choć doskonale wiedziała, iż nie potrafi czytać - kartkę
papieru, którą przyniósł im gołąb pocztowy. Zmyślny ptak
przyleciał do nich aż z angielskiego Port's Mouth.
 -	Ja nigdy - oświadczył Zwierzęcy, udając, że przeczytał list, choć oboje doskonale wiedzieli, że nie radzi sobie z czytaniem - nie mógłbym zaufać zdrajcy.
 -	Ani ja, Zwierzaku. Ale temu wierzę. Czekałam na to
-	oznajmiła młoda kobieta. Była pięknie ubrana - miała na
sobie zielony jedwabny płaszcz, wysadzany klejnotami i ozdo
biony złotem. Na jej trójkątnym kapeluszu kołysały się zielone
pióra. Za pas zatknęła parę inkrustowanych srebrem pistoletów,
kordelas i kilka poręcznych noży - kilka noży miała też
ukrytych w innych częściach garderoby. Na każdym z jej
palców migotał drogocenny pierścień.
 -	Mój ojciec - odezwało się to piękne stworzenie - wiele mnie nauczył. I jemu ufam. Ufam jego pamięci.
 -	Złoty Goliat! - zawołał Zwierzęcy, kładąc na sercu potężne łapsko. - On był prawdziwym władcą Siedmiu Mórz.
A zatem ta dziewczyna jest córką Złotego Goliata. Złowieszczego pirata. Prawdziwego pirata.
 -	Najważniejsze, Zwierzaku, że ci durnie komedianci mają mapę. A przynajmniej jej fragment. Krawędź jest nadpalona. Tak przynajmniej twierdzi w liście nasz informator.
 -	Skarb.
 -	Skarb wystarczająco duży, byśmy mogli żyć po królewsku.
 -	Z. G. poszukiwał tej mapy całe życie.
 -	Wiem. Ale nigdy dotąd nie mieliśmy pewności, co się z nią stało, prawda? Zwłaszcza po tym, jak została zniszczona podczas tego nieszczęsnego wybuchu na scenie. Przyjęliśmy, że ukryli ją w teatrze - tylko w którym? Nie byliśmy w stanie jej odnaleźć. Mimo że tatuś robił, co mógł. A teraz, na Gwiezdne Koło, znów wiemy, gdzie ta mapa jest. I wiemy, że

to ona ją ma. Przeklęta córka Molly - czarnowłosa dziewczyna odrzuciła głowę w tył i krzyknęła groźnie, przenikliwie.
Zebrana na pokładzie załoga odkrzyknęła na wiwat, zerwały się oklaski, jak zresztą prawie za każdym razem, kiedy ona coś robiła. Jej ojciec, Złoty Goliat, dobrze ich wyszkolił. A ona - ta wspaniała dziewczyna - była jeszcze gorsza niż jej ojciec.
-	Piratika - rzuciła córka Z. G. z okropną pogardą w głosie.
- Damy im parę lekcji piractwa, prawda? Panie Zwierzęcy?
Ktoś ze śródokręcia strzelił do gołębia. Chybił.
Obrażony ptak odleciał w poszukiwaniu bezpieczniejszego schronienia. Przywykł już do takiego traktowania, ale czekała go jeszcze bardzo długa podróż powrotna do Anglii.
 -	Jest tylko jeden problem - zauważył Zwierzęcy. - Czy załoga Molly zna wartość tej mapy? To znaczy jeszcze ktoś, poza naszym informatorem?
 -	On tego nie jest pewien. Ani ja. Znają albo nie znają. Ale my na pewno ją znamy. Więc weźmy nowy kurs, panie Zwierzęcy. Oni płyną do Indii Błękitnych. Na Wyspę Własnego Postanowienia. Super.
* * *
„Nieproszony Nieznajomy" żeglował ku dolnym krańcom mapy świata. (Aktorzy popadli już w rutynę. Maszty smarowali, pokłady szorowali, sprawdzali wszystkie miejsca i części żaglowca. Chcąc nie chcąc, po jakimś czasie wdrożyli się w swe obowiązki i teraz już wykonywali je swobodnie - równie swobodnie jak dawniej grali na scenie - żegluga stała się dla nich codziennością.)
Statek minął słoneczne brzegi Franko-Szpanii, sunął wzdłuż białych plaż Marokainy, gdzie sprzedali za uczciwą cenę większą część towarów z ładowni. Art i Ebad, w cieniu pomarańczowych drzew rosnących w pobliżu starych murów, targowali się z egzotycznymi kupcami.
Porty, do których teraz zawijali, nawykły do widoku załóg takich jak oni. Nikt nawet przez chwilę nie wątpił, że są tymi, na których wyglądają - barwną zbieraniną nieustraszonych piratów.

Zwieńczone koronami zielonych liści kolumny palm strzelały ku górze, targowiska tętniły życiem, starożytne zamki czuwały przycupnięte na skalistych urwiskach. Wokół, jarmarcznie ubrani, przechadzali się morscy rozbójnicy. Mijając aktorów, spluwali lub kłaniali się po bratersku.
(A Art już to wszystko kiedyś widziała - była tego zupełnie pewna...)
Na wybrzeżu marokaińskim czas spędzali w zadymionych tawernach, śpiewając lub snując opowieści o napadach na kupieckie statki albo przechwalając się swoją znajomością każdej piędzi oceanu stąd do Australii.
Jak dotąd jednak nie dokonali zupełnie niczego.
W ostatniej z marokaińskich tawern Art postanowiła załatwić jeszcze jedną sprawę. Stanęła przy Feliksie, patrząc na brązową ścieżkę, która krętym szlakiem wspinała się na brązowe wzgórze. Człapały po niej brązowe osiołki, objuczone beczułkami i koszami.
 -	Kilka razy już proponowałam, że podzielę się z panem, panie Feniks, częścią pieniędzy ze sprzedaży ładunku. Na początek powinno to panu wystarczyć. Oferowałam to panu także w ostatnim porcie. Również w przedostatnim. Gdyby pan zechciał, mogliśmy wysadzić pana we Francji. Oni nienawidzą Anglików za pozbawienie króla tronu. Tam angielskie prawo nie dosięgnie pana żadną miarą. Dlaczego więc pan wciąż tu jest?
 -	Z lenistwa?
 -	Mogłabym zacząć przypuszczać, że chce pan do nas przystać. Ale tego pan nie chce.
 -	Szczerze i gorąco nie.
Art podniosła wzrok. Feliks przyjął od nich nowe ubranie z okrętowego magazynu i wyglądał - jak zawsze zresztą - zabójczo przystojnie. Ale na statku nie robił nic, poza rysowaniem, śpiewaniem i taktownym wysłuchiwaniem skarg i utyskiwań pozostałych członków załogi. To były jego trzy talenty. Bić się nie umiał i nie chciał, nie przyjął też żadnych innych marynarskich obowiązków. Podczas gdy nawet Wonsacz zdołał opanować sekret wspinania się na maszty, a Peter okazał

się całkiem niezłym kucharzem. Wszyscy aktorzy pełnili wachty, wybierali żagle, dbali o porządek i czystość. Wszyscy poza Feliksem - pasażerem na gapę.
 -	W takim razie oznajmiam panu stanowczo i nieodwołalnie - oświadczyła zdecydowanie Art - że musi pan nas opuścić. Wypływamy dziś wieczorem. Potem napadniemy pierwszy napotkany statek.
 -	Ach, tak - powiedział Feliks.
 -	A tego pan przecież nie lubi.
 -	Nie.
 -	Więc po co zostawać? Wydaje się panu, że nas powstrzyma?
 -	Nie - powtórzył Feliks.	
 -	Dlaczego zatem?
Feliks spojrzał na Art. Miał piękne i przenikliwe oczy. Ich głębia nieodparcie przywodziła dziewczynie na myśl morze. Z tą tylko różnicą, iż podczas gdy na morze patrzeć lubiła, oczy Feliksa zawsze ją gniewały - zwłaszcza jeśli spoglądała w nie zbyt długo.
 -	Można chyba powiedzieć - zaczął Feliks cicho - że chciałbym zrozumieć, dlaczego to robisz. I jak to możliwe, że wszystko ci się udaje.
 -	To dopiero zagadka.
 -	Skąd w ogóle u ciebie te pomysły? I zdolność do ich realizacji.
 -	To proste, panie Feniks. - Art dobyła pistoletu i przystawiła mu lufę do brody. - Tak się to robi. I już.
 -	Mówiłaś, że nie będziesz zabijać.
 -	Nie będę. Ani nikt z mojej załogi. Widziałeś, jak to wyglądało na naszym statku, gdy jeszcze był „Słoniem". Jeśli jest się odpowiednio sprytnym, można łupić statki, blefując. Tak jak robiła to Molly.
 -	Nie - sprzeciwił się Feliks. - To działało w sztuce. W prawdziwym życiu też może się udać - od czasu do czasu - ale w końcu...
Art zakręciła pistoletem młynka, a potem schowała go za pas.

-	Cóż, pana przy naszym końcu nie będzie i nie będzie
pan nas musiał opłakiwać. Musi pan nas tu opuścić. Bez
dyskusji. To dobre miejsce. Proszę się rozejrzeć.
Zanim Feliks zdołał odpowiedzieć, rozległ się pełen żałości głos stojącego w drzwiach tawerny Upiornego.
-	Nie odprawiaj naszego Feliksa. On przynosi nam szczęś
cie, Art. Naprawdę, zupełnie jak talizman.
Feliks uśmiechnął się i spuścił swe głębokie jak morze oczy.
-	Nie potrzebujemy go - stwierdziła Art. - Możemy
natomiast potrzebować jednego czy dwóch nowych członków
załogi. Co na to powiecie? Czy naprawdę chcemy wozić
bezużyteczny ładunek?
Mówiąc to, patrzyła na dźwigającego obciążające pakunki osiołka. Był bez wątpienia bardziej pożyteczny.
-	Art, nie możemy go tu zostawić! - zawołał Walter.
Teraz już wszyscy aktorzy wyszli z tawerny, wszyscy poza
Dirkiem i Peterem, którzy poszli do miasta kupić ser i pomarań
cze. Brakowało też Ebada, Czarnego Majstra i Pluskietki,
którzy pilnowali statku. Pod niebo wzbił się niezadowolony
chór głosów.
Aktorzy-piraci chcieli, by Feliks został na pokładzie.
-	Tylko nie próbuj mówić, że ty tu jesteś kapitanem
- awanturował się Wonsacz - bo, na Wielorybie Kolano, na
pirackiej łajbie każdy ma prawo głosu.
Na pół rozbawiona (a może jednak rozzłoszczona?) Art postanowiła nie prowokować załogi.
Nie byli jeszcze przywiązani do niej bez reszty. Nie do końca. Nie wierzyli w to, co się działo, wciąż jeszcze uważali, że biorą udział w teatralnym przedstawieniu - i to przekonanie pomagało im trwać na żaglowcu. Jeśli chodzi o praktyczną stronę zagadnienia, stanowiło to jednak pewien problem.
Art doszła więc do wniosku, że gdy tylko Feliks zobaczy, do czego ona jest zdolna jako kapitan piratów, najprawdopodobniej sam wyskoczy za burtę.
Zapadł zmierzch, powiał mocny wschodni wiatr. Podnieśli kotwicę i odpłynęli pod olśniewającymi, odwróconymi do góry nogami, scenicznymi lampkami gwiazd.

„Nieproszony Nieznajomy" - wysoki, jasny żaglowiec z rzeźbą kobiety na dziobie pozbawioną twarzy, odzianą na czarno, wymachującą groźnie i chciwie ręką. Jaśniały żagle i fosforyzujące wodorosty pod powierzchnią wody.
Zawieszona na szczycie masztu latarnia oświetlała różano--różową banderę. Czarna czaszka i skrzyżowane piszczele wyglądały w tym świetle dziwnie, dość zabawnie - niemal wariacko - trochę jak we śnie.
Wokół zapadały ciemności. Jakże samotny jest okręt na otwartym morzu! Tak samo samotna czuła się wśród załogi Art. Księżyc rzucił czarny cień na chlupocące przed dziobem statku fale.
Feliks zajął się jego oglądaniem, żeglarze zaś wrócili do swych żeglarskich obowiązków. Z kambuza dobywał się zapach smakowitego posiłku.
Wszystkie działa „Nieproszonego" były prawdziwe i najprawdopodobniej załadowane prawdziwymi kulami.
Feliks, czując smutek smutny jak przemijanie, stał, obracając na palcu pierścień z rubinowym szkiełkiem.
-	Co byś mi poradził, ojcze? - zapytał cicho, kierując
pytanie ku wieczorowi.
Odpowiedziała mu jedynie wyblakła błyskawica, która zamrugała gdzieś na skraju nieba.
Następnego ranka, na przestronnej, dobrze oświetlonej scenie morza, bez jednego pasemka lądu w zasięgu wzroku, ujrzeli inny statek.
Z pewnością handlowy, o zaokrąglonym, pękatym kadłubie, z rozpuszczonymi żaglami. Płynął wesolutko przed siebie pod czerwono-niebiesko-fioletową banderą Franko-Szpanii. Widać było nazwę. Napisaną po franko-szpańsku: „Królewski".
Art, z lunetą Ebada przy oku, pochyliła się niczym kot przyglądający się ptaszkowi.
-	Jest nasz!
I nagle jej oporna dotąd załoga... zakrzyknęła z radości. Dziewczyna nie miała czasu na zdumienie. Czarny Majster zwołał orkiestrę.

Pirackie działa ryknęły na burcie. Zagrzmiało. Wypaliły salwą trzy z siedmiu armat. Kule wylądowały umyślnie za blisko, wzbijając wysokie fontanny wody. Statek handlowy zwolnił i próbował zawracać. A potem odpowiedział ogniem.
Art wykrzykiwała kolejne rozkazy. „Nieproszony Nieznajomy" skręcił w prawo, na sterburtę, i kule kupca chybiły. Przeciwnik dysponował jedynie dwoma działami.
-	Na Nieświeże Krewetki! Dobra jest ta nasza Art! Gdzie
ona się, na Wszystkie Anioły, tego nauczyła?
-	Na scenie - odparł kwaśno Dirk.
Statek gwałtownie skręcił, wyrównał kurs.
Piracka orkiestra zaczęła grać swą piekielną melodię - Uczciwy na dwóch bębnach, Wonsacz na wydzierającej się diabelsko trąbce, Walt gwizdał - wszystko dokładnie tak, jak było w przedstawieniu. Instrumenty znaleźli w ładowni swojego nowego okrętu - przeznaczone były dla jakiegoś melomana albo muzyka-amatora. (Czyżby kolejny dobry omen?)
„Nieproszony" skierował się wprost na nieszczęsny franko--szpański statek.
Nad głowami aktorów-piratów łopotała różowa flaga Molly, wśród olinowania furkotała zielono-czerwona papuga.
Kupiec wypalił ponownie - i ponownie spudłował. Kule wpadły w spienione fale daleko po prawej burcie „Nieproszonego".
Stojąca na forkasztelu Art śmiała się na widok paniki, która zapanowała na pokładzie atakowanego żaglowca. Miała poczucie, że spadła na nich zupełnie jak „bogini" pojawiająca się na teatralnej scenie dzięki ukrytej maszynie.
-	No więc jesteśmy! Dzień dobry, panowie! - zawołała
głośno.
Powtórzyła okrzyk po franko-szpańsku. Molly nauczyła córkę tego języka.
Minutę później „Nieproszony Nieznajomy" stuknął delikatnie w burtę „Królewskiego" a ten zadrżał. „Nieproszony" zarzucił na swoją ofiarę zakończone hakami liny i chwycił ją

mocno jak pies myśliwski, hodowany po to, by łapać i trzymać, nie zabijając. Wszystko zostało wyliczone i przewidziane.
Na pokładzie kupieckiego żaglowca trwało niesłychane poruszenie, ogłoszono alarm.
Art chwyciła linę i nad falami przeleciała na drugi pokład. Wylądowała wśród obcej załogi, w obu dłoniach trzymała pistolety. Z jednego z nich wypaliła od razu mierząc w ich główny maszt, z którego posypała się drewniana mżawka. Nigdy nie chybiała.
I naprawdę wiele umiała.
-	Poddajcie się! - zawołała znów w ich języku oraz - dla
zwiększenia efektu - po angielsku. - Poddajcie się albo
wszystkich was powyrzynamy!
„Królewski" okazał się nagle dość zatłoczonym żaglowcem, bo kilku członków załogi Molly dzięki linom wylądowało z gracją obok swego kapitana. Gdy dobyli kordelasów oraz poczęli wymachiwać pistoletami, ich ofiary zaczęły wrzeszczeć, bełkotać ze strachu i szlochać.
Wtedy nadciągnął kapitan „Królewskiego" - niski, pulchny dżentelmen w nieskazitelnym mundurze, udekorowany medalami i klejnotami.
Padł przed Art na kolana i wyjąkał:
 -	O, wspaniały książę, nie zabijaj nas!
 -	Nie to jest naszym celem. Chcemy jedynie waszych kosztowności.
 -	Dostaniecie wszystko... - zakrzyknął i zaczął ściągać z palców pierścienie i z uszu kolczyki. - Pod pokładem mamy pękate worki gotówki...
 -	W takim razie przynieście je tu. I żadnych sztuczek. Moi ludzie są okrutni jak wataha wygłodniałych wilków.
Kapitan podniósł się prędko i rozkazał swym ludziom przynieść wszystkie cenne rzeczy.
-	Mamy indyjskie jedwabie, perły z Kataju i Antiochii...
Art przyjaźnie otoczyła go ramieniem.
-	Zaufam panu, sir. Przestrzegam jednak. Jeden niewłaś
ciwy ruch i zabiję pana bez wahania.

 -	Och, na sakreble i niebiosa...
 -	Proszę mi wierzyć. Szybka śmierć z moich rąk jest dużo lepsza od tego, co czekałoby pana, gdyby dostał się w łapy któregoś z moich ludzi.
Kapitan spojrzał na załogę Art i zadrżał.
Tymczasem piraci z „Nieproszonego" szaleli; walcząc na miecze, mierzyli z pistoletów w marynarzy „Królewskiego". Ich oblicza były zarazem dumne i straszne - naznaczone sukcesem - bezlitosne. Być może nigdy wcześniej żaden prawdziwy pirat nie wyglądał na bardziej gotowego czynić najwięsze zło niż oni w tej chwili.
Art uśmiechnęła się do kapitana.
Załoga i pasażerowie łupionego żaglowca wstrzymali oddech. Pojawiły się wynoszone spod pokładu bele materiałów i skrzynie.
 -	Czy jesteś kobietą? - spytał nagle szeptem kapitan, pobladły jak świeżo wyprane pranie.
 -	Owszem. Czyżbyś mnie jeszcze do tej pory nie rozpoznał?
 -	Wybacz mi, błagam. Czy wolno mi spytać o twe imię?
 -	Jestem znana, drogi panie, jako Art Blastside. Córka Piratiki, która była najstraszliwszą kobietą-piratem, jaka kiedykolwiek żeglowała po Siedmiu Morzach.
Kapitan zemdlał. Art pochwyciła go zręcznie, zanim zdążył upaść, i przekazała go jego drugiemu oficerowi, który zgiął się w bardzo niskim ukłonie.
-	O ile nie sprawicie nam żadnych kłopotów, jesteście
najzupełniej bezpieczni.
„Królewski" rozbrzmiewał zapewnieniami uległości. I wtedy wybiegł naprzód jakiś mężczyzna.  Rzucił się dziewczynie do stóp.
-	Najjaśniejsza pani - madame - proszę mi pozwolić
dołączyć do swojej kompanii. Zezwól mi, błagam, pływać pod
twoją banderą. Z rozkoszą zginę w twojej służbie.
Art przyjrzała mu się z namysłem. Był opalony i krzepki, wyglądał na Hiszpana i bez wątpienia znał się na pływaniu żaglowcami.

-	Dlaczego?
Ku jej zaskoczeniu ochotnik przeszedł na płynny angielski, naznaczony silnym londyńskim akcentem.
-	Porwali mnie piraci z innego statku. Ale po jakimś
czasie okazali się do niczego. Uciekłem i skończyłem
tutaj. Nazywam się Glad Cuthbert. Umiem grać na lirze
korbowej. Mam nawet swoją własną. Nadałbym się do
twojej orkiestry.
Wtedy ożył kapitan spoczywający w ramionach drugiego oficera.
-	Weź go! - poprosił błagalnie. - To angielski pirat. A to
jego rzępolenie! Na króla! Ciężko to znieść!
Gdy przeskakiwali na linach z pokładu obrabowanego „Królewskiego" na pokład „Nieproszonego" Glad Cuthbert był wśród nich, razem ze swoim instrumentem - ogromnym, drewnianym pudłem z korbą i klawiszami.
Perły i jedwabie, złoto i dukaty z „Królewskiego" także zmieniły statki.
Pluskietka obniżyła lot, by się wszystkiemu przyjrzeć.
Obrabowanie „Królewskiego" poszło tak prosto, tak gładko. Czy to możliwe?
Zupełnie jak w teatrze.
 -	Mieliście szczęście, szalenie dużo szczęścia.
 -	Nie, panie Feniks, mamy talent, szalenie dużo talentu.
Morze mieniło się kolorem pawiego fioletu, delikatnie muśniętego brązem i zielenią. Och, oczywiście, gdy skakały delfiny, pojawiało się też srebro. Wielkie ławice ryb - cyno-woniebieskie i różowe jak ich flaga - eskortowały „Nieproszonego Nieznajomego" przez całe mile. Zimę zostawili daleko za sobą. W tych okolicach panowało wieczne lato.
Wybrzeże Kości Słoniowej i Złota pojawiło się po ich prawej burcie, zalany słońcem pozłacany plaster miodu. Pełno tu było miejsc, gdzie nie sięgało ramię prawa. Zapraszały „Nieproszonego".

Gdy rzucili przy brzegu kotwicę, ludzie tak czarni jak Ebad Vooms, odziani w cynobrowe szaty, podpłynęli do nich łodziami, by pohandlować. Uplecione z palmowych liści kosze pełne ananasów, bananów, mangolinek i orzechów kokosowych trafiły na ich pokład.
Piratów skusiła laguna o barwie akwamaryny, upstrzona palmami strojnymi w pióropusze w kolorze ciemnego szmaragdu. Uczciwy pluskał się w wodzie, Ebad próbował nauczyć Upiornego pływać. Upiorny stanowczo upierał się, by raz po raz tonąć.
-	Człowieku, nie jestem jakąś rybą!
Art, w ubraniu tak jak jej załoga, pływała niczym elektryczny węgorz.
Feliks także pojawił się na brzegu; usiadł pod palmą z Gladem Cuthbertem i również się uczył, ale nie pływać, a grać na lirze korbowej.
 -	Przybrałem imię Glad na cześć swojej baby, Gladys - wyjaśnił Cuthbert, dodając to wyjaśnienie do objaśnień dotyczących instrumentu. - Pewnego dnia znów ją spotkam, starą torbę. Naprawdę same z nią problemy. Ale tęsknię za nią w każdej godzinie życia. Jakąś pociechą jest dla mnie, że śnię o niej co noc i w tych snach kłócimy się jak za starych dobrych czasów. Od razu mi wtedy lepiej. A ty kogo zostawiłeś w kraju?
 -	Nikogo - odparł Feliks.
 -	Ale przecież taki piękniś jak ty musi kogoś mieć.
 -	Wielu kogosiów - odpowiedział młodzieniec. - Ale żaden nie jest ważny.
 -	Czyli, że nie masz rodziny?
 -	Nie.
-	Skąd się więc wziąłeś? Z ptasiego jaja się wyklułeś?
Feliks zaśmiał się swoim melodyjnym śmiechem. Spojrzał
na piratów, którzy pływali - albo niemal tonęli - w romantycznej błękitnej zatoczce. Nagle z wody wystrzeliła Art. Jej orzechowe włosy, upstrzone pomarańczowo-nagietkowym pasemkiem, rozbłysnęły kropelkami wody. Po chwili zanurzyła się ponownie. Radzący sobie coraz lepiej Walter zakrzyknął dziko, gdy pociągnęła go za kostki.

 -	Podoba ci się nasz kapitan? - spytał Glad Cuthbert.
 -	Nie bardzo.
 -	Mogłeś zostać na statku, z którego ja dałem nogę. Wzięliby cię. Trzeba ci tylko było powiedzieć, że nie jesteś piratem i potrzebujesz pomocy. Wiesz o tym? Tak? To dlaczego zostałeś?
 -	Wszyscy mnie o to pytają. Najwidoczniej mam swoje powody.
 -	A mimo to nie rozumiesz, dlaczego mężczyźni - i niektóre kobiety - wybierają pirackie życie - zauważył Cuthbert. - My też mamy swoje powody. Najwidoczniej.
Nikt dotąd nie powiedział Gladowi Cuthbertowi, że jest na pokładzie jedynym prawdziwym piratem. Nie oświecił go także Feliks.
W górze, tam, gdzie palmy ustępowały gęstemu lasowi pełnemu wielkich zwierząt, które widzieli i których starali się unikać, tęczowo ubarwione ptaki zaszczebiotały z oburzenia, gdy wśród aktorów-piratów wylądowała Pluskietka.
-	Dziwne, że nasz ptak umie pływać. W życiu nie
widziałem pływającej papugi. Za to widywałem wiele gadają
cych - zastanawiał się Cuthbert. - Ale ona jest raczej milcząca,
ta nasza, prawda? Znaczy się, jak na papugę... Bo tym innym
to dzioby się nie zamykały. Ech, tęsknię za starymi dobrymi
gołębiami z Londynu.
Walter, który właśnie wygramolił się z wody, skinął głową.
-	Pete i ja hodowaliśmy kiedyś gołębie. Uczyliśmy je
przenosić listy. Dzięki temu zarabialiśmy pieniądze. Nie
uwierzyłbyś, jak daleko potrafią latać...
Peter, który także się wynurzył, poklepał Waltera po ramieniu.
-	Zapomnij o tym. Posłuchajmy lepiej piosenki. Cuthbert
zagra na swojej lirze korbowej, a Feliks nam zaśpiewa.
Skryta pod lazurową taflą wody, zapatrzona w rybki płonące w toni niczym małe ogniki Art usłyszała stłumiony głos śpiewającego na brzegu Feliksa.
Gdy się wynurzyła, na jej czole pojawiły się zmarszczki zamyślenia.

Dobrze wiedziała, czego chce i wreszcie zaczęła osiągać sukcesy. Udało się jej stworzyć nowego „Nieproszonego". A członkowie jej załogi zaczynali rozumieć, że są wolnymi ludźmi, odnajdywali swe prawdziwe powołanie. Role morskich rozbójników odgrywali lepiej od prawdziwych piratów. Także i szczęście zaczęło im sprzyjać. Ich przyszłość leżała na pełnym morzu. Możliwości mieli bez liku.
Ale Feliks Feniks. I ta jego pięknie rzeźbiona, zamyślona, nieobecna twarz. Dlaczego został? Czego on chce?
 -	Ebad - zagadnęła Art Voomsa, swego pierwszego oficera, który właśnie wyciągał z wody drugiego oficera, 0'Shea, jakby taszczył mokry worek pełen plujących pianą ziemniaków. - Tego młodego człowieka trzeba odprawić do domu.
 -	Och, na Margarynę z Eiry. Jestem nasączony wodą jak gąbka - jęczał Upiorny.
Czarny Majster (który także odmówił wzięcia udziału w kursie pływania) powiedział, wyrzucając skórkę banana:
-	Ja też temu Feliksowi nie ufam, Arty. Wysadzimy go
w Indiach Błękitnych. Gdy tam dotrzemy, nie będzie już miał
wymówki, żeby z nami zostać. A jak nie zechce, to wyleci za
burtę.
W oddali Dirk, Wonsacz i Uczciwy pływali na plecach w luźnym szyku dopóty, dopóki Wonsacz nie poszedł gwałtownie na dno. Uczciwy wyciągnął go z powrotem na powierzchnię.
Piosenka Feliksa dobiegła końca.
-	Nigdy w życiu nie pływałem - przyznał się Glad
Cuthbert. - I klnę się, że nigdy nie będę.
Siedząca nad nim na gałęzi Pluskietka otrząsnęła się i zrosiła go wodą.
Następnym statkiem, na który się wdarli, był porządnie wyglądający kliper płynący z Amer Ryki Południowej.
Walter zauważył go wczesnym wieczorem ze swego posterunku w bocianim gnieździe, gdy kliper zmierzał ku brzegowi, w stronę zatoczki.

O zmierzchu „Nieproszony" ruszył za swą ofiarą, gładko i niemal bezgłośnie ślizgając się po ciemniejącym morzu. Statek okazał się dokładnie taki, jakiego spodziewała się Art. Silny i jednocześnie zwrotny. Aktorzy-piraci zebrali żagle i podkradli się do zatoki pod osłoną nocy, z wygaszonymi światłami.
Mając ogromną praktykę, zdobytą w setkach przedstawień na deskach wielu teatrów, działali zręcznie i bezbłędnie.
Niemal bezgłośnie spuścili na wodę szalupę. Wiosłowali, uzbrojeni po zęby, Walter i Peter. A Ebad, Upiorny, Art, Wonsacz i Czarny Majster (również uzbrojeni po zęby) siedzieli w pełnej gotowości w łodzi.
Kliper był statkiem amer-rykańskim i pływał pod pasiastą Flagą Wolności. Stał na kotwicy obwieszony girlandami świateł. Na pokładzie było bardzo niewielu marynarzy - reszta przebywała w swoich kajutach pod pokładem albo, sądząc po odgłosach, jadła właśnie obiad.
Art Blastside i jej piraci wspięli się po burcie i wkrótce byli już na pokładzie. Pięciu trzymających wachtę żeglarzy poddało się w trzy minuty - ich jęki zagłuszyły dużo donośniejsze odgłosy jedzenia i picia dochodzące spod pokładu. Wkrótce leżeli spętani przyniesionymi przez piratów z „Nieproszonego" linami i spoglądali przerażonym wzrokiem w gwiazdy.
Art, Ebad, Upiorny i Czarny Majster zeszli do kwater oficerów. Prześliznęli się wąskim korytarzem i dotarli do salonu.
Otworzyli gwałtownie drzwi i ujrzeli zalany światłem świec stół, zza którego poderwał się wystraszony kapitan i trzech oficerów, tak niezgrabnie, że pozrzucali talerze. Oni z kolei ujrzeli wysokiego, szczupłego, młodego mężczyznę (?) o długich brązowych włosach, który z pistoletami w obu rękach wylądował na środku stołu, między pieczenia i wędzonymi serami.
 -	Życzę smacznego, panowie. Przepraszam za najście. Nie zajmiemy wam zbyt wiele czasu.
 -	Piraci...!
 -	Tchórzliwi, cuchnący, zepsuci degeneraci!

-	Pogratulować panom bystrości wzroku - Art potwierdziła
przypuszczenia oficerów. - Poddajcie się, a nikomu nie stanie
się krzywda.
Kapitan dobył broni. Art wystrzeliła, kula wytrąciła mu z dłoni pistolet, który przeleciał przez całe pomieszczenie i wylądował w cieście na szafce pod ścianą.
Ebad i Czarny Majster rozbroili dwóch pozostałych oficerów. Upiorny poklepywał trzeciego, najmłodszego, który płakał prosto do talerza.
 -	A tyle razy mówiłem wujowi, że ja nie chcę na morze! - łkał.
 -	Spokojnie, spokojnie, moi drodzy. Nie zrobimy wam nic złego, po prostu obedrzemy was żywcem ze skóry - obiecał Upiorny - jeśli będziecie stawiać opór.
Kliper wiózł drewno, ryż i kredę, a także trzy skrzynie pełne wykonanych ze złota i muszli posągów, wywiezionych ze starożytnych świątyń w tropikach.
Załoga amer-rykańskiego statku wyniosła wszystko z ładowni i złożyła przed Art, która trzymała ich kapitana w niemal miłosnym uścisku. Upiorny zaś mówił coś na temat usuwania żeglarskich oczu i wątrób.
W końcu Art odebrała przerażonemu kapitanowi klucz do kajuty. Zamknęła jego, jego oficerów oraz kilku innych marynarzy w małym pomieszczeniu. Reszcie załogi klipra kazała wracać pod pokład.
-	Skończcie spokojnie kolację, panowie. I pamiętajcie, że
jeśli będziecie próbowali nas zatrzymać, gdy odpłyniemy,
podziurawimy was kulami jak sito.
Do tego nikt się jednak nie kwapił. Skryci pod jedwabną chustą nocy piraci-aktorzy odpłynęli swą łodzią. I tylko jedna głowa wysunęła się ponad burtę złupionego żaglowca. Art przystrzygła tej głowie włosy za pomocą ołowianej kuli. Potem nikt już nie próbował nawet patrzeć na odpływających.
Gdy znaleźli się na powrót na pokładzie „Nieproszonego Nieznajomego" doleciał ich trzask pękających desek. To kapitan

i zamknięci z nim ludzie wyłamali drzwi kajuty - być może zresztą pękły same wskutek napierania na nie zbyt wielu ciał. Gdy czerwone ognie pistoletowych wystrzałów wykwitły wzdłuż burty klipra, byli już bezpieczni. Napadnięci nie mieli na statku chyba ani jednego działa. Art i jej załoga, bez strat, szczęśliwi jak ptaszki na niebie, pożeglowali w balsamiczną noc.
2. Czterech mędrców
W samym środku londyńskiego pasażu Admiralicji stał budynek Marynarki Wojennej. Nad drzwiami pyszniło się srebrne wiosło, a po obu stronach stały duże, wyrzeźbione z piaskowca posągi sfinksów, przywiezione z Egiptu jakieś dziesięć lat temu.
Ekslord George Fitz-Willoughby Weatherhouse starał się nie zwracać na nie większej uwagi, bo wyraz ich kobiecych twarzy przypominał mu Molly Faith, jego byłą żonę, z którą przeżył rok. Sfinksy spoglądały zaś na niego chłodno, spokojnie i wyniośle.
Ekslord wszedł po marmurowych schodach, stukając laską ze srebrną główką o kolejne stopnie i o barierkę - stuk, stuk, puk. Każdy, kto go słyszał musiał odnieść wrażenie, że ma trzy nogi.
Wreszcie otworzyły się przed nim wysokie podwójne drzwi i wkroczył dumnie do środka.
 -	Co to za bzdury?
 -	Ach, George - odezwał się mężczyzna w wielkiej, białej peruce, siedzący na wielkim drewnianym krześle, po drugiej stronie wypolerowanej na wysoki połysk, drewnianej posadzce. - Dzień dobry!
 -	Co w nim dobrego? Dlaczego mnie tu ciągniecie?
 -	Och, nie powiedzieli ci jeszcze? Jakże to bezmyślne. Wydaje się, że sprawa ma związek z twoją córką.
G. Fitz-W.W. nie uwierzył.
-	Z moją córką? Ten nadęty dureń, którego do mnie
przysłałeś, wspominał coś o piratach.

-	Tylko się nie denerwuj. Obawiam się, że chodzi i o twoją
córkę, i o piratów. Gazet nie czytasz, George? O niczym innym
teraz nie piszą.
Typ w białej peruce, szerzej znany jako ekslord Snargale, wskazał na mężczyznę ubranego w mundur kapitana statku handlowego.
 -	Poznaj, proszę, kapitana Bolta, który do niedawna dowodził OWR „Słoń". Ten drugi dżentelmen...
 -	...nazywa się Kawa i handluje kawą - szczeknął drugi mężczyzna, który był niski, gruby i miał na sobie brokatowy płaszcz barwy kawy ze śmietanką. - Sponsoruję handel kawą w Wolnej Anglii. Organizuję także spektakularne kampanie reklamowe, jestem z tego powodu sławny.
(George Fitz popatrzył na jegomościa, jakby ten był sławny raczej z powodu braku piątej klepki.)
 -	A pańska córka, sir...
 -	Po kolei, nie o wszystkim naraz - powstrzymał go łagodnie ekslord Snargale. Snargale za młodu dowodził okrętami marynarki wojennej. Teraz wagi jego słowom nadawała wysoka pozycja w Admiralicji.
Wszyscy umilkli, słychać było tylko głośne sapanie.
 -	Tak czy inaczej, wyrzekłem się smarkuli - rzucił posępnie ekslord Fitz - jeżeli naprawdę chodzi o Artemizję.
 -	Mnie podała nazwisko Art Blastside - zahuczał pan Kawa, ledwo się hamując, by nie wybuchnąć.
 -	I mnie także, na Żyrafie Ucho! - zawtórował kapitan.
 -	Muszę też przyznać, że wziąłem tę pańską chudą latawicę za chłopaka - wyznał Kawa.
-	Mnie nie zwiodła ani przez chwilę, sir.
Fitz-W.W. z goryczą zastukał swą laską.
-	Zupełnie jak jej matka. Zachowuje się, ma się rozumieć.
Molly nie dało się przed niczym powstrzymać. I jej córki także
się nie daje. Robiłem, co mogłem. Wysłałem Artemizję do
zamkniętej szkoły z internatem. Ale wylazła brudnym od sadzy
kominem. Już myślałem, że lisica zginęła. Łez po niej nie
wylewałem.

- Naturalnie, George, wcale się tego po tobie nie spodziewałem. Panowie, proszę... - Snargale uspokoił zebranych, którzy  znów  zaczęli  okazywać  nadzwyczajne  wzburzenie.
-	Opowiedzcie, co wam się przydarzyło. Jeden po drugim.
Kolejno. A ten dżentelmen w rogu, pan Krewetka, mój
sekretarz, wszystko sumiennie zapisze.
A zatem, trzech poszkodowanych mężczyzn, kolejno - choć czasem przekrzykując się - opowiedziało swoje historie.
Fitz-W.W. opowiedział zaś o niewdzięcznej Molly, aktorce, która go porzuciła i wróciła z powrotem do rynsztoka, po to tylko, by dziesięć lat później zginąć na scenie w wypadku z prochem strzelniczym. Po którym to wypadku Fitz-W.W.
 -	powodowany, rzecz jasna, wrodzoną sobie dobrodusznością
 -	uratował ich wspólne dziecko przed nędzną egzystencją komediantki i kazał wyszkolić na prawdziwą damę. Co się niestety nie powiodło. Uciekła bowiem w ostatnie Boże Narodzenie. Od tamtej pory jej nie widział ani o niej nie słyszał. Czy jej szukał? A po cóż miałby jej szukać?
Następnie żale swe wylał kawowy sponsor, opowiadając o bezczelnym chłopaku ze statku reklamowego „Piracka Kawa", który po krótkim rejsie ukradł żaglowiec, zatopił go i zbiegł z najętą przez pana Kawę załogą, narażając handlowca na stratę wieluset angielskich funtów.
Po nim wystąpił krzywonogi kapitan Bolt i z najwyższą dbałością o szczegóły opowiedział o tym, jak - gnany porywem serca - uratował ośmioro lub dziewięcioro głupców - tak wtedy myślał - przed niechybnym utonięciem tuż po wyjściu z zatoki Port's Mouth. Okazało się jednak, że wyłowił bandę piratów i złodziei, którzy grożąc użyciem broni, zmusili go do porzucenia własnego statku. Nie miał żadnej wątpliwości, że byli to opisani przed chwilą aktorzy, choć wydawali mu się wtedy niebezpiecznymi, groźnymi i niezwykle doświadczonymi piratmi. Najgorsza ze wszystkich była oczywiście dziewczyna. Twierdziła, że jest ich hersztem. Kapitan Bolt zakończył opowieść stwierdzeniem, że piratka jest z pewnością tak szalona jak stado królików.

-	Muszę do tego dodać informacje, które napłynęły do
mnie  potem   -  odezwał  się  na  koniec   ekslord   Snargale.
 -	Dotyczą one pewnej liczby statków handlowych, które zostały zaatakowane, ostrzelane lub napadnięte podstępem, z których skradziono większość przewożonych kosztowności i towarów. Napaści te miały miejsce pomiędzy Afrykrajem i karaibskimi wodami Indii Błękitnych. Uważa się, że żaglowiec obwiesi - który oni sami nazywają „Nieproszonym Naznaczonym" - płynie na zachód, ku Wyspie Własnego Postanowienia. Kapitan Boi rozpoznałby zapewne we wzmiankowanym okręcie swojego dawnego „Słonia". Londyńskie gazety pełne są relacji i opisów tej i innych jeszcze historii. Piszą o kobiecie-kapitanie, co spotkało się z wielkim zainteresowaniem opinii publicznej
 -	zainteresowaniem i, jak się obawiam, sympatią oraz współczuciem. Żurnaliści przedstawiają tę młodą dziewczynę jako nieustraszoną bohaterkę - prawdziwą gwiazdę piractwa. Nawet londyński „Times" - co odnotowuję z żalem - wygłasza peany na cześć jej „galanterii i przebiegłości". Ci biedni i niemądrzy ludzie uwielbiają piratów i zbójów. Sympatycznych drani -jak ich sami nazywają i jak o nich myślą. Ja jednak, panowie, dobrze wiem - gdyż miałem na to wiele dowodów - jak obmierzłe jest pirackie plemię. Wiem również - wszyscy wiemy - że należy ich nazywać inaczej. To zwykli przestępcy.
Przez chwilę żaden z nich się nie odzywał. Głośno sarkając, rzucali złe spojrzenia jeden na drugiego, na posadzkę, na ściany, na kolekcję modeli statków.
Wreszcie odezwał się cicho ekslord Fitz.
 -	„Nieproszony Naznaczony"? Nieprawda. Niech to mysz kopnie, zapewne nazywa się tak samo jak ten przeklęty statek w spektaklu Molly. Nieznajomy. „Nieproszony Nieznajomy".
 -	Panie Krewetka? - Snargale zwrócił się do sekretarza.
-	Ufam, że wniósł pan stosowną korektę? Wydaje się również,
że z tą piracką załogą Artemizji podróżuje inny popularny
wśród motłochu łotr - ciągnął. - Najgroźniejszy pośród
rabusiów, znany w okolicach Błoni Wimblays jako Dżentelmen
Jack Kukułka. Zapewne do nich przystał. Albo w Grinwich,

albo w Sheerditch, a może i w samym Port's Mouth. Różne mamy doniesienia na ten temat.
-	Nikogo takiego nie widziałem - powiedział sponsor.
-	Z dziwniejszych istot były wśród nich jeszcze tylko dwie.
Żółty pies i zielona papuga.
 -	Dżentelmen Jack może się teraz podszywać pod zwykłego pirata - zauważył kapitan Bolt. - Na Muskuły Rekina. Pamiętam, był tam jeden taki. Blondas, który zemdlał. Wydawał się nie pasować do reszty.
 -	Nie, sir. Zemdlał, mówi pan? To nie mógł być Jack Kukułka - zaprotestował Snargale. - To wbrew rozsądkowi.
 -	Wbrew - zgodził się pospiesznie kapitan - Wbrew i wrzęs.
 -	No dobrze - odezwał się Fitz. - Powiedzcie mi, skoro wszyscy opowiedzieli już wszystko, po co ja zostałem tu wezwany?
 -	George, jeśli to wszystko jest prawdą, a nie ma podstaw, by w to wątpić, twoja córka została piratem. Nie odgrywa herszta piratów jak to, powiadasz, czyniła jej matka, ale jest nim w rzeczywistości - podobnie jak wielu innych obwiesi na wszystkich morzach świata. Atakowała statki hiszpańskie i francuskie, a także należące do naszych amer-rykańskich sojuszników. To poważna sprawa. Co gorsza, rzuciła niesławę na statki angielskie. Zaczęła od kapitana Bolta, a potem napadła jeszcze trzy inne na środkowym Atlantyku. Jest teraz poszukiwaną przez prawo uciekinierką. O jej wyczynach został
-	albo wkrótce zostanie - poinformowany każdy nasz patrol
i wszyscy praworządni gubernatorowie stąd po kres świata.
Obecny tu pan Kawa i kapitan Bolt sprzymierzyli się już
w celu wysłania na morze okrętu, który miałby ją odszukać.
Kiedy Artemizja zostanie złapana - czy to przez okręty
angielskiej marynarki wojennej, czy przez pościgowy żaglowiec
pana Kawy, czy też przedstawicieli jakiegokolwiek innego
państwa, z którym twoja córka ma na pieńku, a które podpisało
z Anglią odpowiednie traktaty - zostanie wraz ze swoją załogą
sprowadzona do domu. I z przykrością muszę stwierdzić, że

w tym wypadku przez „dom" należy rozumieć więzienie Oldengate i katowski stryczek.
George Fitz-Willoughby Weatherhouse opuścił swoje gadzie oczy. Jego fioletowobrązowa twarz przybrała nieco mniej intensywny odcień.
A z jego ust padło:
-	Więc niech ją piekło pochłonie, skoro jest tak głupia.
Niech zadynda!
3. Własne Postanowienie
Słońce, złota gwinea nieba, ucałowało oblicze Wyspy Własnego Postanowienia. Morze przystroiło się w barwy kwiatów kukurydzy.
Sama wyspa jednak była zielona - tak zielona, że wyglądała jak świeżo pomalowana. A jej masyw wznosił się ku górze niczym zamek. Niższe jego tarasy prowadziły do potężnych wieżyc w głębi lądu: były to góry, pokryte ciemnym futrem egzotycznej dżungli, z której wypływały rzeki przypominające lśniące wątki białej wełny.
 -	Mleczna Rzeka - oznajmił Ebad.
 -	Rzeka Czarno-Biała - zaanonsował Upiorny.
 -	Rzeka Cukrowa - przedstawił ją Czarny Majster i oblizał łakomie wargi.
 -	Tutejsze morze, jak mówią - podjął Peter - jest tak niebieskie, ponieważ wielu piratów pogubiło w nim całą masę szafirów...
Wyzwolona w tym czasie, gdy w Anglii i Amer Ryce wybuchły rewolucje przeciwko władzy królewskiej, Wyspa Własnego Postanowienia wzięła swą nazwę z tekstu deklaracji niepodległości. „Niniejszym" - zapisano w tym dokumencie - „na mocy własnego postanowienia jej mieszkańców wyspa przechodzi pod ich wyłączne władanie".
Pojawiło się miasteczko Port Republiki - dawniej zwane Porto Rex. Białe budynki tłoczyły się nad zatoką. Plaża migotała jak gwiazdy za dnia.

Szkarłatne ptaki podlatywały, by przyjrzeć się ich żaglowcowi i zawracały na ląd. Pluskietka, zupełnie nimi nie zainteresowana, leniwie czyściła piórka na maszcie.
-	Wyspa Własnego Postanowienia kwitnie głównie dzięki
handlowi. Wiadomo jednak, że mile są tu widziani również
dobrze wychowani piraci, których zachęca się do wydawania
złota i sprzedaży zrabowanych towarów. Dotyczy to zwłaszcza
piratów z Wolnej Anglii i Amer Ryki.
Wonsacz rzucił nad wąsem kosę spojrzenie na Art.
 -	Tak było w sztuce, ale czy tak jest naprawdę?
 -	Patrz - odparła zwięźle dziewczyna.
Port pełny był wiwatujących postaci. Zbliżający się żaglowiec witały radosne okrzyki i łopocące flagi. Małe dzieci wybiegły na sam brzeg. Na wodach zatoki unosiły się kwiaty. Ze statków stojących już w porcie na kotwicy wychylały się głowy marynarzy, chcących zobaczyć przybyszów. Oni także szczerzyli się w uśmiechach i wołali wesoło.
 -	Na Stare Portasy, zupełnie jak w naszym przedstawieniu...
 -	Ile oklasków i braw!
 -	Czy oni na pewno wiedzą, kim jesteśmy?
Ciemnoskóre kobiety w kanarkowo-złotych sukniach z akcentami peoniowej czerwieni ukazywały rzędy swych niezrównanie pięknych zębów, przypominających białe półksiężyce. Do wody leciały kolejne świeżo ścięte kwiaty.
-	Pięknie wyglądają ci ludzie. To stąd pochodzisz, Ebad?
- spytał Peter.
Ebad powoli pokręcił głową.
 -	Nie stąd ani nie z Wybrzeża Kości Słoniowej i Złota. Ani z Zanzibari. Moja ziemia ojczysta - ciągnął cichym, dźwięcznym głosem - to Egipt nad Nilem. Jestem potomkiem królów.
 -	Uuu - zabuczał Dirk. - Proszę, proszę.
 -	Taki z niego potomek królów Egiptu, jak ja jestem dziedzicem ognistych władców Eiry.

-	Zamknijcie się - ucięła Art. - Obaj. Teraz mamy
republikę i królów już nie ma.
Wpłynęli we właściwą część zatoki i „Nieproszony" stanął na kotwicy tuż przy ukwieconym brzegu, nieopodal innych żaglowców.
Spontaniczne powitanie dobiegło końca. Ludzie wracali do swoich spraw.
 -	Kapitanie, kto schodzi na brzeg? - spytał Uczciwy Kłamca, wyraźnie tęskniąc do ślicznej krainy, która znajdowała się teraz na wyciągnięcie ręki.
 -	Cuthbert i Peter obejmą pierwszą wachtę na zatoce. Reszta...
 -	Kapitanie Art, pozwól mi zejść na brzeg - jęknął Słony Peter. - Skoro Walt zejdzie, to i ja schodzę.
 -	I tu się właśnie mylisz, panie Słony. Zostanie pan na pokładzie.
Peter nadąsał się i odwrócił plecami, rozeźlony.
-	Tylko bez marudzenia - rzuciła Art. - Na ciebie też
przyjdzie kolej. A teraz wszyscy wykąpcie się. Ubierzcie, w co
macie najlepszego. W porcie takim jak ten, handel pójdzie nam
jak z płatka. Zbierajcie też przydatne informacje o najbogat
szych statkach handlowych w okolicy. Sądzę, że to miejsce
okaże się prawdziwym biurem informacji dla piratów. Ale jeśli
będziecie wyglądać jak łachudry, nikt wam nic nie powie.
Feliks, jak zawsze, stał na uboczu pozostałych, wyglądał za burtę, trzymał się z dala od Art. Dziewczyna podeszła do niego. - Panie Feniks, tutaj pan wysiada. Jakieś uwagi?
 -	Widzę, że decyzja już zapadła. Jakie więc mogę mieć uwagi?
 -	Owszem, to prawda. Raczej żadnych. Nieważne zresztą. Jestem pewna, że śpiewaniem i nieodpartym urokiem osobistym znajdziesz sobie miejsce na jakimś innym okręcie. Radzę spróbować Amer Ryki, panie F. Powiada się, że to dobre miejsce dla młodych mężczyzn. Tymczasem... Zarządzenia co do stroju stosują się także do pana. Proszę się odstawić!

Art wróciła do swojej kajuty. Była zawadiacko podekscytowana. Słyszała radosne powitanie, widziała kwiaty. Wszystko było dokładnie tak, jak w jej wspomnieniach. I doskonale wiedziała, jak powinna się na wyspie zachowywać, a także dokąd się udać.
Wyciągając spod sofy balię (kapitan Bolt nie był człowiekiem, który lubił podróżować bez wygód), przypomniała sobie też dawną nazwę Wyspy Własnego Postanowienia. Nazywała się wcześniej Zaymaksa - Miejsce Wielu Wód.
Do Art dołączyła Pluskietka. Papuga usiadła na krawędzi balii, zanurzyła dziób, po czym wypluła pachnącą perfumami wodę.
-	Och, patrzcie, jakie te góry są wysokie! - zaskrzeczała
nagle głosem Molly. -I te spływające raźno kryształowe rzeki!
Art aż podskoczyła. Chlusnęła wodą na Pluskietkę, która pofrunęła w górę i usiadła na regaliku z książkami. Znów utraciła dar mowy i zaczęła z żywym zainteresowaniem podgryzać księgozbiór kapitana Bolta.
Odziani w co mieli najlepszego, wykąpani i wypachnieni, uczesani i wyelegantowani piraci wysypali się dumni jak papugi na pokład w największym, południowym żarze.
Potem pojawił się Feliks Feniks.
-	Na Żurawie Connora! Spójrzcie tylko na niego!
Także i Feliks założył na siebie strój z okrętowych zapasó,w.
Miał na sobie śnieżnobiały atłasowy płaszcz, o ton jaśniejszy od swych włosów, obrębiony srebrną wstążką i perłami. Przy boku kołysała mu się ozdobna szpada (przytroczył ją wyłącznie dla zwiększenia efektu) w srebrzystej pochwie, pasującej do obcisłych, podkreślających kształty spodni. Buty, z najdelikatniejszej, najjaśniejszej skórki jeleni, ozdobione były haftowanymi złotymi i srebrnymi zawijasami. Na palcach nosił kilka pierścieni, a swoje białe włosy - długie, gęste i aksamitne po myciu - rozpuścił na ramiona; pasowały do białej batystowej koszuli zawiązywanej bladozielonymi wstążkami. Gdy uniósł swoje czarne brwi, Dirk udał, że mdleje.

Piracka załoga gapiła się na niego teatralnymi, wyrażającymi podziw, spojrzeniami. I wtedy drzwi do kapitańskiej kajuty otwarły się.
 -	Na Łabędzie Kiełbaski...!
 -	To Molly - powiedział po prostu Ebad. - Na Pana w niebiosach! Toż to nasza Molly Faith.
Odwrócił się i Feliks, rozbawiony i wzruszony okazanym mu podziwem. Odwrócił się i ujrzał Art Blastside.
Nie mieli pojęcia, jak długo wahała się, oglądając sukienki, które znalazła w kajutach dla pasażerów, jak długo przypominała sobie Molly paradującą w swoich balowych, pyszniących się czerwienią i zielenią sukniach. Tak naprawdę Art wahała się przez całe pięć minut. Potem odwróciła się na pięcie i odeszła. Spódnice nosiła przez sześć lat. I postanowiła, że to w zupełności wystarczy.
Przebierającą się dziewczynę obserwowała, siedząca z przechylonym na bok łebkiem, Pluskietka. Po chwili zdecydowała, że musi jej pomóc. Latała więc dokoła głowy dziewczyny, ciągnąc ją za świeżo umyte włosy i wrzeszcząc tak natrętnie, że aż Art musiała przekląć.
Na co Pluskietka odpowiedziała własnym przekleństwem - o wiele bardziej niegrzecznym.
Teraz jednak papuga niczym dumna pokojówka, która sprawiła, że jej pani wygląda tak przecudownie, kamie maszerowała za swoją właścicielką po pokładzie.
Bo Art wyglądała przecudownie.
Feliks spojrzał na nią i otworzył szeroko oczy.
Dziewczyna wciąż miała na sobie typowo męski strój, z tym że tym razem był to kostium bogatego posiadacza ziemskiego z artystycznym zacięciem. Założyła płaszcz i bryczesy z pasującego do siebie bursztynowego jedwabiu, koszula była istną fantazją wykonaną z kaskad białej koronki, która udatnie imitowała wodospady spływające z górujących nad portem gór. Feliks miał na palcach cztery lub pięć pierścieni. Art miała ich dziesięć. Lub coś koło tego. I wszystkie były prawdziwe. Błyszczały agatami, topazami, brylantami...

Na lewym uchu dziewczyny kołysała się wielka, bursztynowa kropla - schnące włosy skręcały się na słońcu. Lisi kosmyk wyglądał jak najprawdziwsze pióro.
Wspaniała - przemknęło Feliksowi przez głowę. - Pantera, -lwica.  Ale kim ona jest naprawdę? Aktorką - złodziejką
-	wariatką - morderczynią?
Glad Cuthbert trącił lekko Feliksa w ramię.
 -	Zakochałeś się, co?
 -	Przepra...
 -	Już to widywałem. Sam po sobie wiem, jak to jest. No, dalej. Poddaj się temu. Feliks, mój synu. Przecież to twoje przeznaczenie.
Feliks, blady jak własny płaszcz, ruszył wzdłuż pokładu. Obok Art przeszedł, nie rzucając na dziewcznę nawet jednego spojrzenia. Ona jednak, patrząc na młodzieńca z niekłamanym podziwem, wsunęła sobie palce do ust i zagwizdała tak, jak zwykli to czynić ulicznicy w podlejszych dzielnicach Londynu. Na znak maksymalnego zachwytu.
Załoga wybuchnęła radosnymi okrzykami, piraci-aktorzy zaklaskali.
-	Cóż, z upchnięciem takiego towaru na innym statku nie
będziemy mieli najmniejszych problemów - oznajmiła dziew-
czyna-kapitan.
Pluskietka usiadła jej na głowie i zepsuła wystudiowaną fryzurę.
Za wąskimi i stromymi jak drabiny uliczkami Portu Republiki, za gwarnym, pełnym zgiełku rynkiem, znajdował się niezwykle przyjemny park Belmont - jego główną atrakcją był tor wyścigowy, na którym urządzano zawody malutkich, zaprzęganych w koguty powozów. Niedaleko, kawałek drogi piechotą, znajdowała się ulica Dublon. Na tej właśnie ulicy
-	na dziedzińcu, zarośniętym palmami oraz bujnie kwitnącymi
czerwonymi i marcepanowymi kwiatami, rozgościła się tawerna
„Cios Tabaki", lokal uczęszczany przez bogatych żeglarzy
i różne inne, mniej bogate osobistości.

Art, nie zatrzymując się ani nie zwalniając, wparowała do środka jak okręt na pełnych żaglach. Za nią wtłoczyli się jej oficerowie i reszta załogi.
Goście tawerny podnieśli oczy, pokiwali głowami na powitanie, opuścili wzrok z powrotem na wysokie kieliszki pełne rumu i likierów, na swoją kawę z czekoladą, na swoje karty i kości, na domino i na niepraworządne plany. Art i spółka zdali test, zostali zaakceptowani.
Wybrali długi stół pod oknem.
Za nimi kwiaty. W powietrzu unosiła się słodka woń marcepanów.
Pojawiły się napoje.
Pluskietka zaskrzeczała.
Tak samo Walter.
 -	Gnojek - Gnojek! Najczystszy pies w całej Anglii....
 -	Najczystszy pies Wyspy Własnego Postanowienia!
 -	Witaj, brachu! Dobrze cię widzieć, stare psisko!
Tym razem Art i Feliks, zwykle trzymający się z dala i unikający wzajemnego kontaktu, spojrzeli na siebie, unosząc brwi, co świadczyło o ich niebotycznym zdumieniu.
Skąd się tu wziął Gnojek?
-	Musiał przypłynąć na gapę jakimś innym statkiem
- rozstrzygnął Upiorny. - Od razu wiedziałem, że długo bez
nas to on nie wytrzyma.
Gdy rozszczekane żółte psisko wylądowało na ich stole pośród dzikich okrzyków zachwytu i zdziwienia, Art przypomniała sobie chwilę, gdy po raz pierwszy ujrzała ich w Londynie.
I tak samo jak wtedy tak i teraz z ukrytych przed słońcem cienistych ław tawerny rozległ się głos młodej kobiety.
-	Może jeszcze jedną kolejkę, panowie? Ja stawiam. Dziś
czuję się wyjątkowo szczodra.
Wszyscy, wliczając w to Gnojka, odwrócili się i spojrzeli w tamtym kierunku.
W ciemności zamajaczyły trzy postacie, które bez wahania wkroczyły w krąg światła. Bogato ubrany, ale rozczochrany, dziwnie zwierzęco wyglądający mężczyzna w kapeluszu, drugi

mężczyzna - odziany równie bogato, lecz szczuplejszy, mniej zwierzęcy i z gołą głową oraz piękna, młoda kobieta, odpicowana jeszcze bardziej niż towarzysze, z burzą czarnych, długich loków na głowie, z oczyma przypominającymi zielony lód i w dopasowanej do nich kolorem sukience.
Gnojek lękliwie zawył i zeskoczył ze stołu. Ukrył się pod krzesłem Waltera. Pluskietka, która do tej chwili zajęta była badaniem zawartości szklanek i kieliszków, usiadła na ramieniu Art i uczepiła się w nie mocno pazurami.
-	Złamane nienawistniki - zaskrzeczała, diabelsko wyraźnie.
Kobieta w zielonej sukni uśmiechnęła się. Bardzo pięknie.
-	Pozwólcie, że się przedstawię - powiedziała. - Nazywam
się Mała Złociutka Dziewczynka. A to jest mój pierwszy
oficer, pan Zwierzęcy i mój drugi oficer pan Zaraza.
-	Witamy, witamy - odpowiedzieli chórem marynarze.
Art podniosła się z miejsca. Gdy stanęła, była o cal lub
dwa wyższa niż dziewczyna w zieleni. Była też nieznacznie mocniej zbudowana. Zielone oczy zmierzyły Art swoją przenikliwą głębią, od stóp do głów, a w ich otchłani dziewczyna ujrzała nieruchome morze, pełne rekinich zębów. Ebad także wstał.
-	Ja ją znam.
Mała Złociutka Dziewczynka przytaknęła skinieniem.
-	I ja ciebie znam, Ebadzie Vooms.
-	Co to za jedna? - spytała Art, nie odrywając wzroku od
Złociutkiej.
-	To córka tego rzeźnika i mordercy Złotego Goliata.
Art otworzyła wrota pamięci. Ujrzała statek swej matki
i - zbliżający się prędko - czarny żaglowiec z czaszką i piszczelami na wszystkich żaglach. To „Nieprzyjaciel" dowodzony przez Złotego Goliata - pirata, który zabił Molly.
Tyle że to działo się w sztuce. Autorzy przedstawienia wykorzystali postać prawdziwego Goliata, ale przecież nigdy go nie spotkali. To niemożliwe.
Zielone oczy błyszczały jak ostrze sztyletu. Skierowała je w Ebada, który tak otwarcie nazwał jej ojca rzeźnikiem.

 -	Bardzo pan uprzejmy, dziękuję. To prawda. Tatuś nie pozwalał przeżyć ludziom, których pojmał, wolał nakarmić nimi rybki. Był prawdziwym miłośnikiem akwarystyki.
 -	Ale on nie żyje, prawda? - wyjąkał Walter.
 -	Owszem, nie żyje - przyznała Mała Złociutka Dziewczynka. - Zginął w pobliżu jakiejś cuchnącej bagnami krainy, zabity przez bandziorów zwących się marynarzami Królewskiej Marynarki Wojennej. Zaiste, niefajny to koniec.
 -	Czego chcesz? - rzuciła Art.
 -	Pozwolisz, że najpierw usiądę - odparła Złociutka. I wśliznęła się na krzesło naprzeciwko Art.
Feliks - wyraźnie roztrzęsiony - oparł głowę na stole.
-	Cicho - syknął Dirk.
Feliks podniósł głowę - wstrząsał nim szaleńczy śmiech. Po chwili wstał z miejsca, przeszedł powoli przez całą salę tawerny i wyszedł na zewnątrz.
 -	Przejdę może do rzeczy - zdecydowała Złociutka. - Masz coś, czego potrzebuję.
 -	A co to, do diabła, mogłoby być?
 -	Mapa.
Jeden po drugim, stojący dotąd piraci usiedli z hałasem na swych krzesłach. Za małą Złociutka stali już tylko panowie Zaraza i Zwierzak.
-	Co to za mapa? - spytała Art.
-	Nie wiesz? Ale milutko... Widzę, że nie jesteś zbyt lotna.
Art pochyliła się nad stołem i przyłożyła koniuszek noża
do gładkiego policzka Małej Złociutkiej.
 -	Co za mapa, pytam się?
 -	Ta, która spoczywała ukryta w jakimś teatrze w Londynie albo w Grinwich. Vooms schował ją tam wiele lat temu, a potem wyciągnął z kryjówki i oddał tobie. Ta mapa.
 -	Złotko ty moje, to jest tylko rekwizyt teatralny. Do przedstawienia, rozumiesz.
 -	Tak pani myśli, madame Le Niezorientowana? Otóż nie. To prawdziwa mapa z zaznaczonym prawdziwym miejscem ukrycia skarbu. Widnieje na niej najbardziej nieznana i gorącz-

kowo poszukiwana wysepka w całej historii pirackich wyczynów. Wyspa Skarbowa.
Wyraz twarzy Art uległ nagłej zmianie. W zasadzie zrobiła się zupełnie biała. Usłyszała w pamięci wszystkie wyskrzeki-wane przez Pluskietkę aluzje - a być może i wskazówki
-	dotyczące miejsca ukrycia skarbu. Szopa. Dziesięć mil...
-	Tak czy  inaczej,  mapa zginęła.  Bardzo  mi  przykro
-	odparła.
 -	Zginęła, ale się znajdzie, co? Nie zginęła, moja makó-weczko. Musisz ją mieć gdzieś zupełnie niedaleko.
 -	Nie.
 -	Ależ tak, tak.
Art cofnęła rękę ze sztyletem. Drugą ręką wymierzyła Małej Złociutkiej lekki cios w drugi policzek.
Złoci utka zerwała się z miejsca i zrobiła coś zaskakującego, choć być może nie dla Art, która czekała, przygotowana. Młoda piratka jednym szarpnięciem pozbyła się zielonej spódnicy. Pod nią miała piękne, czarne spodnie, wysokie skórzane buty i doskonałej jakości kordelas, którego natychmiast dobyła i którym zakręciła młynka nad głową.
Art podniosła się i uskoczyła w tył. Także i w jej dłoni zabłysła stal. Stół przewrócił się z głuchym stukotem. Przewróciły się krzesła. Eksplodował także Gnojek i wraz z Dir-kiem, Waltem i Czarnym Majstrem rzucili się przed siebie w poszukiwaniu jakiejś dobrej kryjówki. Także i Ebad oddalił się wielkimi susami. Dokładnie w chwili, gdy kordelasy obu młodych kobiet zwarły się ze sobą, niemal obcinając mu nos.
-	Zaraz... Chwila... Wstrzymajcie się... - zawołał Upiorny.
Ostrze zderzało się z ostrzem. Żadna z dziewczyn nie
zwróciła na niego najmniejszej uwagi.
Walcząc zajadle, przemknęły przez zalaną słońcem salę „Ciosu Tabaki". Pozostali klienci schodzili im z drogi, przyklejali się do, gwarantujących choć częściowe bezpieczeństwo, schodów i ścian.
Brzdęk! Dźwięk! Noże spotykały się w powietrzu, krzyżowały, ześlizgiwały po sobie. Sypały się z nich snopy iskier. /

Mała Złociutka biła się, jakby uczestniczyła we wspaniałej zabawie, niczym dzika kotka. Ale Art walczyła jak dorosła kocica. Była surowsza i bardziej zdecydowanie dążyła do celu.
Feliks - wciąż przerażony - stanął w drzwiach lokalu i ogarnął tę scenę jednym spojrzeniem.
Wydawało mu się, że obie kobiety zaraz się pozabijają - i właśnie wtedy jedno ostrze uniosło się ku górze - zbyt wysoko - wystrzeliło w powietrze - pomknęło szerokim łukiem, zmuszając gości do wykonywania gwałtownego uniku i padnięcia na ziemię.
Kordelas Małej Złociutkiej wylądował ostrzem w dół, wbijając się w stół w drugim końcu sali. W następnej sekundzie znalazł się przy nim Ebad, który bez wahania chwycił za rękojeść.
-	No i - rzuciła Art Blastside - co teraz zrobimy?
Odpowiedzią na pytanie była zmiana lokalu.
Musieli to zrobić, ponieważ tawernianymi schodami toczył się właśnie, niczym górska lawina, wściekły właściciel „Ciosu Tabaki".
Był to ciemnoskóry mężczyzna o szerokich barach, wysoki na około dwa metry. Potężnie zbudowany i muskularny, wywierał naprawdę piorunujące wrażenie. Nie miał na sobie nic poza lnianymi spodniami i skórzanym fartuchem. Jego ramiona pokryte były siatką poplątanych tatuaży ozdobionych listkami złota. Oczy i tatuaże sypały ogniste skry. Tak samo zresztą jak jego zęby - białe, z wyjątkiem jednej jedynki wykonanej ze szczerego złota, w której osadzono maleńki, delikatny brylancik. Karczmarz nazywał się Tiboa Swintyjan Tabaka.
Odezwał się głosem brzmiącym jak dźwięk olbrzymiego aksamitnego bębna.
-	Diabli by was! To moja knajpa, przyjaciele! Patrzcie tylko
coście narobili - stoły do góry nogami, krzesła potrzaskane,
klienci zestrachani. Ale to nic. Teraz mi za to zapłacicie.
Szczerym złotem. Albo wasza noga już nigdy nie postanie w tym
porządnym lokalu z przednim rumem, ani by pohandlować, ani

by pospiskować. Nie mówiąc o piciu i karciochach. A jeśli nie - przy tych słowach Tiboa Swintyjan Tabaka urósł im w oczach, zawisł nad nimi jak ogromna burzowa chmura - jeśli nie, to ześlę na was młot swojej pięści, potnę was na kawałki, zaszyję je w worku i cisnę ów worek w najczarniejszą z głębin, jaką znają Indie Błękitne. I tam spoczną wasze ciała. Ale dusze wasze, nie zaznawszy spokoju, wciąż chodzić będą po świecie, zawodząc i łkając na wieki po wszystkich piwnicach i lochach Karaibów, aż wybrzmi ostatnia z trąb na Sąd Ostateczny wzywających, na którym, zaprawdę powiadam wam, zostaniecie osądzeni sprawiedliwie, wedle tego, kim jesteście, jako zwykli rzezimieszkowie i skazani będziecie na męk wiekuistych trwanie!
Art ze swymi piratami, Złociutka ze swoimi jak najpos-pieszniej zapłacili i jeszcze prędzej wyszli z lokalu.
Tiboa Swintyjan Tabaka śledził ich złowrogim spojrzeniem, stojąc w drzwiach swego przybytku. Udało im się uniknąć jego pięści. Szczęśliwie. Tawerna bowiem zaczerpnęła swą nazwę od jego niezwykle słynnego, potężnego ciosu, którym pewnego razu tak grzmotnął trzynastu szarżujących piratów naraz, że przebili ścianę za swoimi plecami.

SCENA TRZECIA
1. Handel i zdrajca
Art zatrzymała się pod platanami rosnącymi w parku Belmont. Nie mogła nie zauważyć, że Złociutka i jej dwóch oficerów zamiast się oddalić, zachowywali się tak, jakby ktoś ich do aktorów przykleił.
Teraz było jeszcze gorzej. Dlatego że spomiędzy platanów i hortensji chwiejnym, swobodnym krokiem wyszło piętnastu mężczyzn, zanadto podobnych do Zarazy i Zwierzaka, by nie należeli do załogi Złociutkiej.
-	Czy to nie zachwycający zbieg okoliczności? - ironizo
wała Złociutka. - Może w zaistniałej sytuacji pan Niewolniczek
Vooms, zgodzi się zwrócić mi broń.
-	Zwróć tej pani jej kordelas - rozkazała Art.
Ebad usłuchał bez słowa sprzeciwu.
Złociutka wsunęła kordelas do miedziano-złotej pochwy, po czym - rzuciwszy zawstydzone spojrzenie na Feliksa - na powrót owinęła się swą powłóczystą spódnicą i zapięła ją porządnie.
-	Pamiętam, że córka Molly pytała, co teraz zrobimy
- podjęła. - Pomyślmy. Założenia są takie, że ja mam tu
siedemnastu ludzi, a ona dysponuje...Trzema? Czterema? Kto
wie. Wniosek więc nasuwa się, o ile się nie mylę, taki:
Powinna oddać mi mapę.
Art wzruszyła ramionami.

 -	Nie mogę, madame. Nie mam jej przy sobie.
 -	Zawsze możemy cię przeszukać.
 -	Z tym nie mogę się zgodzić - odparła niewzruszenie Art.
 -	Nie, z tym się zgodzić nie możemy - poparł ją Ebad. Upiorny i reszta zawtórowali im jak echo w swój najzjad-
liwszy piracki sposób. Siedząca na ramieniu Art Pluskietka zaskrzeczała i zaczęła ostrzyć sobie dziób.
-	Kapitanie, jedno słowo, a zrobię z nich... - zaczął
Zwierzęcy. Zaczął i urwał, ponieważ Art rzuciła jednym ze
swych małych nożyków prosto w jego kapelusz, który spadł
mu z głowy i pofrunął piaszczystą dróżką.
Zwierzak bardzo lubił swój kapelusz. Zaklął, cmoknął i poszedł go podnieść. Otrzepał nakrycie głowy z piachu tak czule, jakby było ubrudzonym bobasem.
-	Ta mapa - rzuciła szorstko Art - znajduje się w mojej
kajucie, na pokładzie „Nieproszonego". Skoro tak bardzo ci na
niej zależy, mogę ci ją sprzedać.
Mała Złociutka roześmiała się. O wiele mniej uroczo niż poprzednio.
- Sprzedać...
 -	Tak. Osobiście uważam, że jest bezwartościowa, podobnie zresztą sądzą wszystkie autorytety, z którymi się w tej materii konsultowałam - kłamstwo zabrzmiało zupełnie wiarygodnie. - Ale skoro jesteś ogarnięta aż taką obsesją, moja mała panno Złotnicka-Szkodnicka, mogę ci ją odstąpić za trzy sztuki srebra. Więcej nie żądam. Nie chcę naciągać tak głupiutkiej gąski.
 -	Gąski? - Złociutka sięgnęła ręką do biodra, tam, gdzie pod spódnicą skrywał się jej kordelas. Pan Zaraza chwycił ją za ramię. Wyrwała mu się niecierpliwie.
 -	Nie, nie, drogi kapitanie -jego małe, niespokojne oczka potoczyły się po załodze Art. - Skoro możemy mapę dostać, jakby to powiedzieć... pokojowo... to czemu nie?
Art nie oparła się pokusie i spojrzała za siebie.
Błyskawicznie omiotła wzrokiem załogę „Nieproszonego Nieznajomego". Omiotła i nieomal wybuchnęła głośnym, , pełnym zadowolenia śmiechem.

Zobaczyła bowiem to, co widywała już wcześniej - jej ludzie wyglądali na bardziej zdecydowanych, okrutnych, bezlitosnych i krwiożerczych niż piraci z bandy Złociutkiej. Co więcej, ludzie córki Goliata wydawali się nerwowi, zgrzytali zębami, nieco zbyt mocno ściskali w rękach swoje kordelasy i pistolety. Załoga Art stała zaś z bronią gotową do strzału.
Trochę dalej, w głębi parku, odbywały się zaplanowane na dziś gonitwy. Słychać było wesołe okrzyki kibiców i donośne pianie wyścigowych kogutów. Tutaj jednak wciąż panował impas. Ołowiane kule i stalowe ostrza mogły ożyć w każdej chwili.
Ku całkowitemu zdumieniu Art nagle pojawił się obok niej Feliks Feniks i ruszył prosto w kierunku marynarzy z „Nieprzyjaciela", w stronę Małej Złociutkiej Dziewczynki. Stanął przed nią i popatrzył jej w oczy swym najpiękniejszym, najbardziej przenikliwym i najbardziej hipnotyzującym spojrzeniem.
 -	Przepiękny kapitanie - zaczął Feliks, a Złociutka podniosła na niego oczy - podniosła, ponieważ była niższa jakieś dwadzieścia centymetrów. - Nie prowokuj ich. Nie ryzykuj.
 -	Mówisz mi o ryzyku? Kimże ty jesteś, by...
 -	Nie mógłbym sobie nigdy wybaczyć, gdyby kobieta o tak jawnej delikatności i tak przy tym dzielna, padła pod ciosami tych pozbawionych serca barbarzyńców i ich tyrańskiej królowej. Tej tu, Art Blastside. Wysłuchaj mnie, ja już się ich nie lękam. Wzięli mnie do niewoli i trzymają mnie w nadziei uzyskania okupu. Okupu, który zostanie zapłacony, ale tylko pod warunkiem, że ja pozostanę w jednym kawałku. Gdyby nie ów warunek - Bóg to wie i widzi - bałbym się wejść pomiędzy was. Przyjmij jej propozycję srebra za mapę. Przyjmij ją. Oszczędź sobie i swoim wiernym ludziom kolejnych utarczek tą żmiją i jej wściekłymi psami... (Urażony tym określeniem Gnojek gwałtownie zaszczekał) albo będę zmuszony zaryzykować własnym życiem i próbować cię przed ich przemocą ratować.
- Ach, przystojny panie - zatrzepotała rzęsami Złociutka -ja doskonale potrafię sama o siebie zadbać. Niemniej podziwiam pańską galanterię. Cóż więcej mogę powiedzieć?

-	Powiedz tak, pani.
Teraz i Art wyglądała jak najdziksza piratka. Wydawała się niezwykle groźna, wprost przerażająca.
Złociutka się zamyśliła. Być może przypominała sobie niedawny pokaz fechtunku w wykonaniu Art.
 -	Dobrze, w takim razie przystanę na te warunki - zdecydowała wreszcie. - Nie chciałabym narażać tego dżentelmena na dalsze nieprzyjemności.
 -	Świetnie - rzuciła oschle Art. Wciąż udawała wściekłą - a może jednak ten gniew był prawdziwy? - nie złagodniała ani na jotę. - Panie Feniks - dodała - proszę wracać do mojej załogi.
Feliks pochylił się i ucałował małą, białą dłoń Złociutkiej, po czym ze spuszczonymi długorzęsymi oczyma wrócił do załogi córki Molly.
 -	W takim razie - zauważyła Złociutka - wszyscy musimy pójść na wasz statek.
 -	Albo my na wasz.
 -	Nasz jest gdzie indziej, w ukryciu. O odwiedzinach na nim możecie zapomnieć.
 -	W takim razie do mnie.
 -	Wejdę na twój pokład z dwunastoma ludźmi.
 -	W takim razie nie wejdziesz na mój pokład.
I znów błysnęły w słońcu kordelasy. Uniosły się dzioby pistoletów - i papugi.
-	Musimy pójść na jakiś kompromis - rzuciła Art posęp
nym, srogim tonem. - Pójdziemy do portu. Tam zostawimy ci
zakładnika. W zamian weźmiemy jednego z waszych. On, ja
i pan Vooms popłyniemy na nasz okręt, weźmiemy mapę
i wrócimy na brzeg. Na koniec wymienimy się mapą i ludźmi.
Czysto i uczciwie.
Złociutka spojrzała na Zwierzęcego.
 -	Co zrobiłby mój tatuś, Zwierzaku?
 -	Zrobiłby w nich ołowiem wielkie dziury.
 -	Panie Zwierzęcy - powiedziała Art cicho, ale stanowczo -jeśli nie zamknie pan swojej jadaczki, jedna ze wspomnianych

przez pana wielkich dziur pojawi się rychło między pańskimi oczyma.
Coś w jej obliczu, coś o wiele gorszego niż zwykła wściekłość, sprawiło, że Zwierzęcy cofnął się o krok. Cofając sie nadepnął przy tym na palec stojącego za nim pirata, który zawył i zaklął, i raczej przypadkowo wystrzelił z pistoletu. Podniósł się rwetes.
Mała Złociutka Dziewczynka wrzasnęła okropnie na swoich piratów, nakazując im, by się zamknęli.
-	Milczeć, świnie!
Zamilkli.
-	Zgoda - Złociutka spojrzała na Art z pogardą w oczach.
- Wybiorę sobie zakładnika. Niech to będzie ten nieapetyczny
i nieogolony facio z opaską na oku.
Czarny Majster burknął coś niegrzecznie i ruszył naprzód. Pozostali członkowie załogi Art poklepywali go po plecach. Kpiąco, przesadnie, zasalutował przed Złociutka i stanął obok niej.
Z kolei Art powiodła stalowym wzrokiem po swych nieprzyjaciołach.
-	Ty! Z tatuażem na nosie! - zawołała.
Wytatuowany podszedł. Był przysadzistym, dobrze zbudowanym mężczyzną i widać było, że sprawnie posługuje się bronią. Z pewnością był przydatnym członkiem załogi, a zatem Mała Złociutka powinna chcieć go odzyskać.
Z oddali zaczęło dolatywać coraz donośniej sze pianie kogutów.
Pluskietka, która nie chciała zostać w tyle, zaskrzeczała jeszcze głośniej.
Gnojek potruchtał za piratami, łypiąc uważnie czujnym spojrzeniem znad swych wąsów. Wszyscy razem wyszli z parku i zeszli w dół, do portu.
Glad Cuthbert zupełnie nie przejął się tym, że na pokład powrócili jedynie Art, Ebad i marynarz z „Nieprzyjaciela". Słony Peter wyglądał jednak na zaniepokojonego, nerwowo

przygryzał paznokcie i przyglądał się Wytatuowanemu z niepotrzebną wrogością.
Art i Ebad weszli do kapitańskiej kajuty.
 -	Art, nie oddawaj im tej mapy - szepnął Ebad zaraz, gdy tylko zamknęły się za nimi drzwi.
 -	Nie miałam najmniejszego zamiaru, Ebad. Mam tu sporo innych map.
 -	Art - Ebad pokręcił głową. - To nie jest takie proste. Przysiągłbym, że oni wiedzą, jak mniej więcej wygląda nasza mapa.
 -	Przecież to zwykły rekwizyt z teatru.
Ebad jeszcze bardziej ściszył głos. Będąc aktorem, potrafił mówić niemal bezgłośnie, a wciąż zrozumiale.
 -	Nie, ta mapa jest prawdziwa.
 -	Właśnie zaczynałam to podejrzewać - skinęła głową Art.
 -	To długa historia.
 -	Musisz mi ją kiedyś opowiedzieć, panie Vooms. Ale nie teraz.
 -	Nie teraz, Art. Jeśli chcesz skorzystać z jednej z map wiszących na ścianie, to ona musi wyglądać, do pewnego stopnia, jak ta, którą dostałaś ode mnie. Musi na niej widnieć samotna wyspa. A papier musi być nadpalony wzdłuż dolnej krawędzi.
 -	Myślisz, że znają aż takie szczegóły?
 -	Myślę - rzucił Ebad - że trafiło nam się zgniłe jajko. Któryś ze szczurów z naszej trupy aktorskiej gra na dwa fronty - ciemnoskóry mężczyzna zamyślił się. Jego czarne oczy, były nieodgadnione jak zwykle. - Wszystko przez tego szpiega. On wiedział, że nasza mapa jest prawdziwa i dał im znać.
 -	Ale w jaki sposób? Skoro przez cały czas był z nami?
 -	Musiał widzieć, że wydobyłem mapę z ukrycia w Grin-wich. Być może od początku się tego spodziewał, od chwili, w której wróciłaś do naszego życia. Kryjówkę znał jeszcze tylko Upiorny. Niektórzy uważali, że mapa została zniszczona - albo że jest gdzieś, ale nie wiadomo gdzie. Zadbałem o to, Art. Na wypadek, gdyby kiedykolwiek można było... sprawdzić, ile ta mapa jest warta. A więc z Grinwich nasz zdrajca, kimkolwiek jest,

przekazał tę informację szalonej córze Goliata. W jakiś sposób wysłał do niej wiadomość - być może przez kogoś z innego statku - mijaliśmy ich na rzece mnóstwo - a może gołębiem pocztowym. To by wskazywało na Port's Mouth. Mają tam całe stada tych ptaków, nawet na Wyspie Korzennej. Hodują je właśnie po to, by przenosiły listy między żaglowcami a brzegiem. A do Port's Mouth zawija całkiem pokaźna liczba piratów. Do miasta - ciągnął - zeszliśmy tylko ty, ja i Feniks. No i Walt. Reszta została na Wyspie Korzennej. Ale któryś mógł się wymknąć „Pod puddingiem". Nie pilnowałem ich obu przez cały czas...
Art uważniej przyjrzała się kilku wiszącym na ścianach kajuty mapom.
 -	Patrz. Ta będzie dobra. Bezimienna samotna wyspa u wybrzeży Kanadii - tam ich wyślemy, niech sobie pomarzną. Jest tu nawet delfin i rysunek żaglowca. Zupełnie jak na naszej mapie.
 -	Pokaż, niech no spojrzę. Tak, ta się może nadać. Z tym, że na naszej mapie widać tylko jedną wyspę. O tym też mogą przecież wiedzieć.
 -	Na jednej z tych wysepek postawię krzyżyk. O, tu na dole. Proszę zapalić fajkę, panie Vooms. Przypalimy róg mapy.
Na pokładzie Glad Cuthbert i Wytatuowany oddawali się rozmowie o starych dobrych czasach, gdy obaj zbójecko grasowali po morskich szlakach.
Spod drzwi kajuty Art doleciał ich aromat tytoniowego dymu. Piraci wyciągnęli własne fajki.
Tylko Peter wciąż nerwowo obgryzał paznokcie.
 -	Masz.
 -	Dziękuję, panno Art. I jak ładnie opakowana, w foczą skórę. Trochę może wilgotna, ale nie szkodzi. - Mała Złociutka Dziewczynka pociągnęła nosem. - Coś tu pachnie dymem...
 -	Ebad palił fajkę.
 -	Niedobry niewolnisio Vooms. Mogłeś był spalić jeszcze większy kawałek mojej cennej mapy - Złociutka rozwinęła ją

i - starannie chroniąc przed marynarzami z „Nieproszonego"
-	także i przed Feliksem - wlepiła oczy w rysunek.
-	Zdaje się, że przyłapałam kogoś na kłamstewku - rzuciła
Złociutka.
Art nie odezwała się słowem. Patrzyła na piratkę niecierpliwie, ale bez większego zainteresowania. Złociutka spojrzała na nią.
 -	Nie martw się, Art. Nie miałam na myśli ciebie. Ktoś dał mi złe wskazówki na temat tego skarbu. Powiedział, że ma nadzieję na swój w nim udział. No cóż. Powinnam była wiedzieć, że on kłamie. Tam, gdzie szukałam, nie było nic.
 -	Skoro jesteś usatysfakcjonowana - wzruszyła ramionami Art - to przypominam, że umawiałyśmy się na trzy sztuki srebra.
 -	Och, zapłacze jej, panie Zwierzęcy, widzę, że ona też ma  bzika  na  punkcie  swojej  działki.  Aha, jeszcze jedno
-	dodała, gdy pieniądze wylądowały w dłoni Upiornego. - Czy
pozwoliłabyś, bym to ja wpłaciła okup za pana Feniksa?
Art spojrzała na Feliksa - jego twarz zajaśniała nadzieją.
-	Niech cię piekło! - warknęła.
Dźwięcznie brzęczące szklane koraliki - nutki śmiechu Małej Złociutkiej - posypały się po całej zatoce. Feliks, udając znudzonego, odwrócił wzrok.
Art wraz ze swymi ludźmi i odzyskanym Czarnym Majstrem wsiedli do szalupy i ruszyli w stronę swego żaglowca. Feliks cały czas wpatrywał się w brzeg - czyżby z żalem?
-	Tak jak się tego spodziewałam - stwierdziła Art. - Ta
kobieta jest durna jak osioł.
Wytatuowany i reszta załogi „Nieprzyjaciela" żegnali odpływających drwiącymi spojrzeniami. Najwyraźniej mieli o Art podobne zdanie.
Dwie godziny potem, gdy Złociutka i jej piraci świętowali w portowej knajpie „Pod Oszołomionym Homarem", jednej ze swych ulubionych tawern Portu Republiki, przez środek lokalu przemaszerował ptak.
-	A to co takiego? - pijani piraci pytali jeden drugiego,
gdy ptak przy dreptał do ich stołu.

 -	To kura!
 -	Hej, Cip-cip!
 -	Nie, to nie kura, to wyścigowy kogut!
Elegancki, czarny kogut drapał podłogę koralowymi pazurami. Był spokojny i wydawało się, że cieszy się z ich towarzystwa. Do nogi miał przytroczony kawałek papieru.
-	Co tam jest napisane, kapitanie?
Złociutka, zbyt rozwścieczona, by pokazywać im list, którego i tak nie potrafili przeczytać, syknęła głosem przypominającym szum zatrutego potoku.
-	To liścik od naszego przyjaciela. Napisał, że sprzedali
nam złą mapę.
2. Żaglowce z koszmaru
Feliks patrzył w umykający przed nimi zachód słońca. Nad czarnym jak kawa morzem gwałtownie zapadła noc.
W powietrzu nieopodal portu latały świetliki. Na niebie swoje ogromne oczy otworzyły rozmigotane karaibskie gwiazdy.
Pięknie. Jakże często słyszał opowieści - dawno temu
-	o podobnych nocach, o takich właśnie podróżach.
Podparł głowę na dłoni. Spojrzenie zaszkliła mu wilgoć
-	ale czy były to łzy smutku czy wściekłości? A może frustracji?
„Nieproszony Nieznajomy" pędził naprzód gnany ciepłym, słonym wiatrem. Pomrukujące na rejach żagle chwytały każdy, najdelikatniejszy nawet powiew. Różowa flaga z trupią czaszką i skrzyżowanymi piszczelami łopotała radośnie na maszcie.
Feliks drgnął, gdy zdał sobie sprawę, że tuż za nim stoi Art. Pojawiła się... znikąd. Zawsze tak przychodziła, podkradała się - no, ale cóż, jest w końcu doświadczoną złodziejką, więc czego innego mógł się po niej spodziewać? Jak ona się tego wszystkiego nauczyła? Aktorzy nie powiedzieli mu na jej temat zbyt wiele. Sami wiedzieli niedużo - tyle, co dziewczyna im opowiedziała. Dziwiło go nie to, czego nauczyła się, jako

dziecko, ale to, jak błyskawicznie odzyskała swoje wszystkie zdolności teraz, w wieku szesnastu lat, sześć lat po wydarzeniu, w którym wszystko się dla niej - pozornie - skończyło.
 -	Panie Feniks, chciałabym wyrazić swój najgłębszy żal - młodzieniec otworzył szeroko oczy - z tego powodu, że nie pozwoliłam panu odejść i zostać pieszczotką i maskotką tej zielonomózgiej latawicy Złociutkiej. Nie pasowało mi to do moich planów. Nie mogłam, biorąc pod uwagę obecne okoliczności, zostawić pana na Wyspie Własnego Postanowienia. Bo widzi pan, Złociutka może sobie zdać sprawę z tego, że została wystrychnięta na dudka i nie sądzę, by wtedy nadal była taka słodziutka.
 -	Bez wątpienia nie. Ale ty nigdy nie bywasz słodziutka. Tego jednego jestem pewien jak niczego innego na świecie.
Art uśmiechnęła się lekko.
-	Cierpliwości. Już zupełnie niedługo uda się panu wreszcie
zejść z pokładu tego żaglowca. W Amer Rykach czeka nas
wiele portów.
Wcześniej po południu, jeszcze na Wyspie Własnego Postanowienia, Art przeprowadziła w swojej kajucie naradę z Ebadem i Upiornym. Obaj aktorzy od zawsze wiedzieli, że mapa Wyspy Skarbowej nie jest fałszywką. Co więcej, wyglądało też na to, że wiedziała o tym również Pluskietka. Papuga siedziała na regaliku z książkami i spoglądała rozmawiającym w oczy.
(I tylko raz posłużyła im radą.)
 -	Ebad? Jak znaleźliście tę mapę?
 -	Na morzu.

 -	Ach, na tym statku niewolniczym. Ebad nie odpowiedział.
 -	Jeśli nie tam, to pewnie ją po prostu ukradłeś.
-	Planowaliśmy - wtrącił Upiorny - zaoszczędzić pieniądze
(tyle że ich nie zarabialiśmy), wynająć statek i spróbować
odnaleźć tę błogosławioną Wyspę Skarbową. Powiadają, że
jest tam ukryta jedna, jedyna, pojedyncza skrzynia wyładowana
największym skarbem na całym świecie. Ale tylko Szczwane

Wrony z Eiry wiedzą, co to może być takiego, tylko one wiedzą, co może się zmieścić w jednym kufrze.
 -	Pozwól, że zgadnę - Art zwróciła się do Ebada. - To właśnie z powodu tej mapy nie byłeś przeciwny powrotowi na morze.
 -	W jakiejś części tak, Arty, ale chcę, żebyś wiedziała, że nigdy przedtem nie byłem piratem. Z wyjątkiem naszego wspólnego piracenia na scenie.
 -	Ale teraz wszyscy jesteśmy piratami.
 -	Jasne, choć nie do końca podążamy za najnowszymi pirackimi trendami - nie jesteśmy złymi tchórzami, mordującymi bezbronnych, jak większość z nich. Na przykład, zachowujemy się zupełnie inaczej niż szumowiny Goliata. Poza tym chciałem to sobie przemyśleć. Wszystko, co wiem, wskazuje, że ta mapa jest prawdziwa, ale nikt nigdy nie zdołał odnaleźć tej wyspy, więc może jest to jednak stek kłamstw i bzdur. Z drugiej strony teraz, kiedy wystawiłaś Złociutką do wiatru....
 -	Powinniśmy się po prostu przekonać, czy ta mapa do czegokolwiek się nadaje - zdecydowała Art.
I właśnie wtedy odezwała się papuga. (Tak samo jak wtedy, gdy przemówiła do Art.)
-	Ziemia na horyzoncie! Plaża i szopa. Dziesięć mil
w górę. Piętnaście kroków w lewo.
Ebad drgnął gwałtownie.
 -	Nie powiedziała tego ani razu przez ostatnich sześć lat.
 -	I co to znaczy? - zapytała Art. - Czy to są prawdziwe wskazówki dotyczące miejsca ukrycia skarbu? Na mapie nie ma ani jednej. Nie ma nic poza tymi literami. „O" i „T". A Pluskietka mówi „Dziesięć mil w górę". Kręcicie głowami. I jeszcze ta „Plaża i szopa"? Co to ma być? Szopa na kokosy? Znów kręcicie, wyglądacie na zmieszanych. Ale czy ja mogę wam ufać? Przecież to wy twierdziliście, że mapa jest tylko rekwizytem.
 -	Na Brodate Wiatry, Art! Na Sery Eiry...!
 -	No dobrze, już dobrze. Więc gdzie jest ta wyspa? Mniej więcej. Może chociaż to wiecie?

 -	Wiem tylko - odparł Ebad - że leży gdzieś na Oceanie Indyjskim, na zwrotniku Koziorożca, gdzieś za Mada Gasz-karem, piracką wyspą u wybrzeży Afrykraju.
 -	To daleka wyprawa, Art - podjął ze smutkiem w głosie Upiorny. - Na południe przez rozległy Atlantyk, przez złowrogi pas ciszy na równiku, na wschód za Przylądkiem Dobrej Nadziei, który pozbawia ludzi wszelkiej nadziei swymi huraganami i sztormami.
 -	Ale nam się to uda - powiedziała Art z przekonaniem.
 -	Nigdy nie przypuszczałem, że jesteś tak łasa na pieniądze, droga Art Blastside, córko Molly - zauważył Upiorny.
 -	Dzięki pieniądzom można robić różne rzeczy, Upiorny. Przydają się w życiu. Ale nie tylko o nie mi chodzi.
 -	Ona chce dokonać czegoś, czego próbowało wielu i co nikomu się jeszcze nie udało - odezwał się cicho Ebad. - Art lubi zwyciężać.
 -	Wszyscy razem zwyciężymy. Proszę więc wziąć nowy kurs, panie Vooms. Ale zanim się pan do tego zabierze, jeszcze jedno pytanie. Jeśli Wyspa Skarbowa jest rzeczywiście w pobliżu Mada Gaszkaru - tej, jak pan mówi, pirackiej wyspy, to czy tamtejsi piraci jej nie szukają? Czy naprawdę żaden z nich nigdy nie odnalazł wyspy. I skarbu?
 -	Ta wyspa... - Upiorny urwał na chwilę, po czym kontynuował - zgodnie z historią, którą usłyszał Ebad, Wyspa Skarbowa jest zaklęta. Zazwyczaj spoczywa ukryta pod falami i ukazuje się tylko wtedy, gdy sama chce, by ją odnaleziono. Wszystkie tamtejsze morza na południu i na wschodzie są dziwne. Zaczarowane.
 -	Polly chce złotą muhurę - odezwała się rzeczowo papuga.
-	Miedziaki-przeznaczeniaki!
Stojąc obok Feliksa Feniksa - nie patrzyli sobie w oczy
-	widząc  tylko  pogrążone  w  nocy  morze,  myśląc  wciąż
o skarbie, Art poczuła coś dziwnego.
Tak - dumała. - Wiem. Ten młody mężczyzna znaczy dla mnie więcej, niż się spodziewałam. No cóż, Art. Co począć.

Dziewczyna rzuciła z ukosa spojrzenie na swego towarzysza (kompana mimo woli?), uśmiechając się, że Feliks Feniks coś jednak znaczy.
To uczucie narodziło się w niej w chwili, gdy ujrzała go ze Złociutką. Nie pytała go, nie wiedziała więc, czy naprawdę piratka mu się podoba i czy byłby gotów nie zwracać uwagi na zdecydowanie mniej pociągające cechy charakteru Złociutkiej. Możliwe, że Feliks chciał tylko zapobiec walce, w której on i pozostali piraci-aktorzy, wydawało się szczególnie bliscy, mogli ucierpieć.
Zdecydowała się więc odezwać.
 -	Proszę mi szczerze powiedzieć, panie Feniks. Ten pański wyczyn w parku. Czy gdybym panu pozwoliła, odszedłby pan do Złociutkiej?
 -	Tak, madame - odpowiedział Feliks, nie patrząc na nią.
-	Sam o tym nie wiedząc, szukałem jej przez całe życie.
Art skrzywiła się paskudnie. I natychmiast usunęła ten grymas z twarzy.
-	Ma pan wybitnie zły gust.
Odwróciła się i odeszła, lekko muskając rękojeść swojego miecza. Zawołała coś - nieco zbyt wesoło - do siedzącego w bocianim gnieździe Uczciwego.
Pół godziny później Uczciwy - wciąż wysoko w górze
-	zaczął wrzeszczeć.
-	Statek! Statek! Żaglowiec na prawej burcie za rufą!
To Art lekko zdziwiło.
 -	Z pewnością pływa tu wiele statków - powiedziała do stojących obok Słonego Waltera i Wonsacza. - Przecież dopiero co wypłynęliśmy z Wyspy Własnego Postanowienia, a niedaleko przed nami jest Wyspa Brązowego Cukru.
 -	Złe  wieści!   -  ryknął  ze  swojego  masztu  Uczciwy.
-	Bardzo złe wieści!
Dirk pobiegł na rufę. Podniósł do oka lunetę Ebada. Z kambuza wybiegli z hałasem Peter i Cuthbert. Peter wciąż dzierżył w ręku chochlę.

 -	Ścigają nas! - krzyknął Dirk.
 -	Daj mi to - dziewczyna wyrwała mu lunetę i zmrużyła oczy. Na początku widziała tylko czarne, połyskujące, fosforyzujące fale - aż wreszcie zobaczyła. Smukły kształt na pełnych żaglach - jakby pochylony naprzód - ciemny, czarniejszy nawet niż młoda noc dokoła.
W głowie Art zabrzmiał, wyraźny mimo upływu sześciu lat, głos Hurkona Beare: „Nieprzyjaciel". Nigdy nie zrezygnuje. On chce tej mapy z drogą do skarbu Molly.
 -	To oni - mówi Art do swych aktorów. „Szykować działa" odzywa się Molly w pamięci córki.
 -	Do dział - powtarza za matką dziewczyna.
Patrzy na swoją załogę surowo i tak zimno jak zimna jest woda z lodem. - Peter, Cuthbert! Do roboty.
Uznała, że dwóch lub trzech jej ludzi da sobie radę z obsługą siedmiu dobrze utrzymanych dział „Nieproszonego". Poza tym Glad Cuthbert na swoim poprzednim statku pirackim był właśnie kanonierem. Wtedy jednak całą załogę ogarnęło wahanie - rozglądali się bezradnie dokoła...
-Art...
 -	Do dział! Chcecie, żeby te zaszkorbucone psie ogony nas pokonały?
 -	Możemy im uciec...
 -	Nie, panie Słony Peter. Nie możemy. Okręt Złociutkiej jest stworzony do takich pościgów jak ten. Tnie wodę jak ostrze noża. Walt, Dirk, Wons do żagli, zobaczmy na jaką prędkość nas stać.
Teraz usłuchali już wszyscy. Dirk i Walter skoczyli na maszty. Wonsacz biegał po całym pokładzie, poprawiał liny, sznurki i bloki.
Okazało się, że statek już teraz płynął z największą możliwą przy tym wietrze prędkością. Art podniosła z relingu zupełnie wyluzowaną Pluskietkę, zaniosła ją do kajuty kapitańskiej i zamknęła - tam papuga straciła cały swój luz i zaczęła wrzeszczeć wniebogłosy.
-	Czarny Majstrze, przygotuj broń ręczną, razem z musz-
kietonami, szykować proch i kule.

Czarny Majster, jedyny członek załogi - poza Art i Ebadem
-	który przebrał się z pysznych pirackich strojów w ubiór
bardziej roboczy, utknął w miejscu, zapatrzony w nadciągający
problem. Art krzyknęła po raz drugi. Ocknął się i niepewnym
krokiem ruszył do pracy.
Działa „Nieproszonego" umieszczone zostały tak samo jak w sztuce, tuż pod górnym pokładem. Rozległ się tam teraz chrobot otwieranych luków. Po chwili zabrzęczały koła przetaczanych do przodu armat...
Art wyjrzała za burtę. Jej okręt płynął z nieco większym zanurzeniem niż podczas ostatniej walki. To z powodu towarów, których - przez awanturę ze Złociutką - nie udało im się sprzedać na Wyspie Własnego Postanowienia.
Dziewczyna słyszała wściekle rozskrzeczaną Pluskietkę. Ptasie wrzaski dobiegały z kajuty nawet przez grube drewniane ściany. Biedne, stare ptaszysko. Przynajmniej ona jedna zawsze wykazywała chęć do walki.
Roztrzęsiony okrzyk Słonego Waltera przedarł się przez hurkot dział i papuzie skrzeczenie.
-	Art, co to? Na wschodzie jest jakiś inny żaglowiec! I się
świeci!
Art uniosła brew.
-	Odwagi, panie Słony, to tylko księżyc wschodzi.
I rzeczywiście wzeszedł. Był niemal w pełni, żółty jak dojrzały platan. Zalał blaskiem „Nieproszonego Nieznajomego", jego maszty, jego burty, złowieszczą rzeźbę na dziobie. Przyozdobił najbliższe fale i nieco dalej - ale już niezbyt daleko
-	ostry kształt „Nieprzyjaciela", który nagle zwrócił się bokiem
do nich. Jego żagle wydały się Art i jej załodze dziwnie płaskie.
Teraz wrogi okręt rzeczywiście przypominał nóż. Długi, ozdobny, piękny, ale także...
-	Na piekielne ognie! Patrzcie na to!
W pamięci dziewczyny znów rozlega się głos Hurkona: „Wszystkie żagle mają czarne i trupią czaszkę na każdym z nich". Czy Art zapamiętała takiego „Nieprzyjaciela"? Bo na nim piracki symbol nie furkotał na banderze.

Był za to namalowany, wielki i oślepiająco biały, na wszystkich czarnych jak atrament żaglach. Jedna trzecia czaszki widniała na głównym żaglu, druga jedna trzecia wyobrażona została na mniejszym, niższym żaglu, a ostatnia część - ta z wyszczerzoną w uśmiechu szczęką - na kolejnym. Oba piszczele zaś, wielkie jak kości potwora, przecinały się na tych żaglach, które ze strony „Nieproszonego" wydawały się umieszczone poniżej i z boków, kończyły się na rufie i na dziobie.
„Nieprzyjaciel" nie potrzebował żadnej innej bandery.
Czarny żaglowiec, zalany światłami księżyca, ukazał im się, był właściwie najbardziej wyrazistym symbolem piractwa
-	gigantycznym, kościanym uśmiechem.
Wyglądał - przerażająco. Straszliwie. Jak wiele razy ta czaszka szczerzyła się do ofiar, zanim działa „Nieprzyjaciela" otworzyły ogień?
-	No cóż, czegoś takiego można się było spodziewać
-	zauważyła Art. - Mówiłam wam przecież, że oni nie mają
za grosz gustu.
Ebad się roześmiał. Zawtórowali mu - choć jakoś bez przekonania - Upiorny i Dirk.
Czarny Majster hałasował, wykładając na pokład musz-kietony, rogi z prochem, skórzane pasy z kulami, dodatkowe miecze i sztylety.
-	To na wypadek abordażu - wyjaśnił.
Art spojrzała nań z dezaprobatą. Ale na swary nie było czasu.
Przyjrzała się przez lunetę małym figurkom na wrogim żaglowcu. Podskakiwały, pomniejszone nie tylko przez odległość, ale i przez olbrzymią, przerażającą trupią czaszkę. Dziewczyna nie była pewna, czy zauważyła Złociutką Dziewczynkę - z pewnością widziała jednak migocące światełka, rozstawione na forkaszteiu beczki prochu i wygłodniałe, wyczekujące paszcze dział. Wyczekiwały też paszcze dział „Nieproszonego".
- Ster prawo na burtę, panie Vooms, i proszę do koła. Panie 0'Shea, pokład należy do pana, póki go nie zluzuję.

Walter, Peter, Wonsacz - na niższy pokład. Może mi być potrzebna pomoc przy działach. Poza tym - wszyscy do broni, kryjcie się, wybierzcie cele - ale tylko statek i jego wyposażenie - nie celujcie w ludzi - i przede wszystkim przygotujcie się, że raz czy dwa porządnie nami szarpnie. Panie Majster, do pana też mówię.
-	Tak jest, kapitanie. Żądasz niemożliwego, ale zrobię,
co tylko w mojej nędznej mocy.
Art zeskoczyła z drabinki i ukrywała w półmroku.
„Nieproszony" skręcał, wirując niczym akrobata na jednej nodze.
Wrogi żaglowiec zauważył ich manewr. Był na to przygotowany. Z jego dział huknęło nad czarną, rozmigotaną połacią wody. Raz! Dwa! Trzy!
Peter pisnął.
Art zacisnęła zęby. Tutaj nikt nie podziwiał ich występów. Czyżby to oznaczało, że znów zapomną, jak trzeba się bić? Czy ponownie staną się jedynie wystraszonymi aktorami?
-	Spokojnie, Peter. Ta ich żałosna łajba jest wciąż zbyt
daleko, by wyrządzić nam krzywdę.
A jednak chwilę potem usłyszeli świst przelatujących nad nimi armatnich kul. Pierwsze trzy pociski „Nieprzyjaciela" wbiły się w wodę, gwałtownie kołysząc kadłubem „Nieproszonego". Wrzaskliwe narzekanie niezmordowanej Pluskie-tki gwałtownie, w jednej chwili, ucichło.
Art ustawiła okręt tak, że teraz wszystkie siedem dział mierzyło prosto w „Nieprzyjaciela". Nie policzyła, iloma armatami dysponuje przeciwnik, ale z pewnością było to dużo więcej niż siedem. Przez lunetę dostrzegła także co najmniej jedno działo na głównym pokładzie.
Złociutka jest niecierpliwa - pomyślała Art. - Spieszno jej, by nas rozszarpać.
Spróbowała ocenić odległość do „Nieprzyjaciela".
Zdecydowała, że są już wystarczająco blisko.
Wyciągnęła z pojemnika długą, artyleryjską zapałkę. Dobrze choć, że kanonier Glad Cuthbert przygotował wszystko jak

należy. Przeczyścił każde z dział i odpowiednio załadował. Poza tym wyglądał w tej chwili na zupełnie spokojnego i opanowanego.
-	Teraz.
Odpowiedź „Nieproszonego" również zabrzmiała potrójnym uderzeniem. Raz! Dwa! Trzy! - I jeszcze, gdy dziewczyna sama przytknęła iskrę do prochu: - Cztery!
Mimo że odległość między żaglowcami wciąż się zmniejszała, dwie kule wpadły do wody, zanim udało im się dosięgnąć „Nieprzyjaciela". Trzecia wylądowała tuż obok niego i w księżycowej poświacie wzbiła wielką fontannę wody. Czwarty pocisk - ten, który wystrzeliła Art - przeleciał łukiem nad pokładem Złociutkiej i wyrwał dziurę w jednym z jej żagli.
Płótno stanęło w płomieniach.
 -	Przeładować działa i do ataku! - rozkazała Art i natychmiast pomyślała, że potrzeba jej więcej ludzi. Własnoręcznie przydźwigała kule i umieściła je w armacie. Potem zawołała Wonsacza i Czarnego Majstra. Oni - razem z Peterem - odgrywali w sztuce role prawdziwych asów artylerii, w które równie znakomicie wcielili się podczas przejmowania franko--szpańskiego żaglowca „Królewski". Pod pokład zbiegł tylko Wonsacz - wyglądał na bojowo usposobionego. Czarny Majster zwlekał. Art wspięła się po drabince na górę.
 -	Do dział, panie Majster!
Usłuchał, ale ona poczuła chęć, by go siarczyście spolicz-kować. Dlaczego się tak ociąga...?
A przy okazji - gdzie jest Feliks? O nim do tej pory nie pomyślała. A powinna była... Pewnie ukrywa się pod koją, podobnie zresztą jak Gnojek, który zbiegł pod pokład zaraz po pierwszym ostrzegawczym okrzyku Uczciwego. Mam nadzieję, że tak jest - przemknęło Art przez głowę.
Wbiegła na pokład rufowy. Dobrze stąd widziała - nie potrzebowała już do tego lunety - jak piraci Złociutkiej polewali wodą płonący żagiel „Nieprzyjaciela". Ogień został zdławiony, ale dym wił się wszędzie - kłębił się zupełnie jak we wspomnieniach Art.

„Nieprzyjaciel" oddał kolejną salwę. Art dokładnie  widziała  moment  strzału  -  sześć  dział przemówiło w jednej chwili.
Jakże wolno kule przecinały powietrze -jakże szybko...
-	Cała w prawo, panie Vooms! Jak najszybciej!
„Nieproszony" wykonał tak gwałtowny zwrot, że stojący
na śródokręciu Walter upadł na podkład, zaś Peter usiadł.
Tak, kilka dział „Nieprzyjaciela" stało na jego górnym pokładzie - ich lufy wysuwały się groźnie ponad relingiem.
Art podniosła do ramienia wybrany przez siebie, wzmocniony mosiądzem, muszkieton.
Celujcie w statek i jego wyposażenie. Molly nigdy nie zabijała.
To była tylko sztuka...
Nie.
Dziwnie wyraźnie, jakby wciąż patrzyła przez lunetę, Art ujrzała ludzi pierzchających z forkasztelu, na którym zostały już tylko beczki.
Obróciła się z muszkietonem. Wiedziała, że była to broń bardziej precyzyjna i celna niż najlepszy pistolet. Wystrzeliła.
Niewidoczna kula śmignęła w powietrzu pomiędzy żaglowcami (które były teraz od siebie oddalone mniej niż czterdzieści stóp).
Pocisk uderzył tak, jak tego chciała Art - prosto w spowitą dymem beczkę z prochem strzelniczym, którą piraci Złociutkiej pozostawili na pokładzie. Baryłka eksplodowała niczym różo-wo-pierwiosnkowy fajerwerk. (W ten sam sposób wybuchło działo nazywane „Księżną". Proch strzelniczy. Molly - pokład - scena - wszystko się rozpadło...)
Nie teraz. Zapomnij o tym choć na chwilę...
Czarny okręt drgnął i dygnął chwiejnie naprzód.
Art zeskoczyła z pokładu rufowego i przez otwarty właz ryknęła na swoich kanonierów.
-	Ognia! Strzelajcie bez przerwy! Czyście tu posnęli?
Mierzcie w ich kadłub i maszty!

Rozgrzane do czerwoności działa „Nieproszonego" zahuczały i plunęły ogniem.
Na pokładzie „Nieprzyjaciela", dokoła rozerwanej, płonącej beczki kłębili się ludzie z wiadrami wody. W tej samej chwili szczeknęły także ich działa, oddając kolejną salwę burtową. Czyżby mieli większą załogę - ale mniejszą odwagę?
Przez cały czas pas wody między okrętami stawał się węższy i węższy...
Art wróciła na rufę i ujrzała na niej Feliksa Feniksa, który jak idiota -jak widz - stał przy relingu i patrzył... oglądał... bitwę...
-	Na dół! - popchnęła go. Młodzieniec upadł wraz z nią.
Czarny, dymiący pocisk przeleciał tuż nad ich głowami
i rozłupał bezanmaszt „Nieproszonego Nieznajomego", od
podstawy po żagiel.
Dziewczyna, widząc spadającą z góry połowę olinowania i połowę drewnianego masztu, błyskawicznie zakryła młodzieńca własnym ciałem.
 -	Nie ruszaj się! Może na nas spaść reszta masztu.
 -	Myślałem, że już spadła. Myślałem, że właśnie na mnie runęła. Ach, to byłaś ty?
Sypiący linami i drzazgami, jęczący maszt trwał jednak na swoim miejscu. Wyglądał teraz jak okorowany pień.
Następnie z pokładu „Nieprzyjaciela" posypał się na nich grad kul z pistoletów. Skryci za burtą „Nieproszonego" Dirk i Upiorny odpowiedzieli własnym precyzyjnym ostrzałem i kolejna piracka beczka prochu zakaszlała ogniem.
Art zsunęła się z Feliksa.
 -	Wstawaj i uciekaj do ładowni pod forkasztelem, panie Feniks. Tu mi się nie przydasz, a jedynie zawadzasz.
 -	Przepraszam bardzo.
Nad nimi, dźwiękami zranionej harfy, żałośnie zawodził pęknięty maszt.
Nie podnosząc głowy zbyt wysoko, Art spojrzała na wąziutkie pasmo morza (w tej chwili żaglowce oddalone były od siebie o jakiś jard). Pistoletowa kanonada „Nieprzyjaciela"

wygasła. Ach! Jedna z poprzednich salw „Nieproszonego" narobiła porządnego bigosu, trafiając w działa wrogiego statku. Dwa z nich zwisały pogięte, częściowo na zewnątrz, w szeroko otwartej szczelinie potrzaskanych desek.
s
 -	Ślicznie - pochwaliła dziewczyna.
 -	O ile koszmary mogą być śliczne.
 -	Bez wątpienia obawiasz się, że coś złego przytrafi się twojej drogiej Złociutkiej. Nie trwóż się. Zadrasnęliśmy ich tylko raz, może dwa.
Teraz ucichły już wszystkie działa „Nieprzyjaciela". Większość jego załogi zajęta była gaszeniem pożarów albo wybieraniem wody, która wlewała się wyrwą przy zniszczonych działach.
Art odniosła wrażenie, że piraci Złociutkiej nie byli przyzwyczajeni do tak zaciekłego oporu swych ofiar. A może po prostu ich wcześniejsze ofiary nie strzelały tak celnie?
Tym razem ich działo ryknęło z dolnego pokładu, pod stopami dziewczyny. Kula zagwizdała, poleciała i potężnie gruchnęła w przedni maszt czarnego żaglowca.
-	To musiał być Cuthbert - oceniła Art. - Doświadczenia
w boju nic nie zastąpi.
Po pokładach „Nieproszonego Nieznajomego" poniósł się zmęczony okrzyk radości - z mocno poturbowanego „Nieprzyjaciela" dobiegł jęk porażki - piraci jęknęli, bo zobaczyli, jak co najmniej połowa ich masztu, wraz z dwoma czarnymi żaglami noszącymi na sobie bielejące końcówki piszczeli, leci z trzaskiem w dół. Wszędzie zaroiło się od marynarzy. Dym przesłonił widok.
 -	Załatwiliśmy ją, Art. - Peter podskakiwał w górę. Płakał ze wzruszenia.	
 -	Nie całkiem, ale może być. Wróć, proszę, na dół i przekaż moje gratulacje panu Cuthbertowi.
Na pokładzie pojawił się również Czarny Majster.
 -	Dlaczego jej nie wykończysz, Arty? Mamy ją na widelcu.
 -	Strategia lisa, przypominam panu - odparła dziewczyna. - Ja nie zabijam. Pozwólmy głupcom uciec. Panie 0'Shea, czy mamy rannych?

 -	Tylko zwykłe zadrapania i parę sińców, nic poważnego, kapitanie.
 -	W takim razie kurs na Wyspę Brązowego Cukru. „Nieproszony" wymaga naprawy. Wątpię, by ci tam chcieli nas teraz ścigać. Zresztą nawet z naszym pękniętym masztem jesteśmy od nich dużo szybsi.
Czarny żaglowiec, nad którym załoga prawie zupełnie utraciła kontrolę, już teraz zostawał z tyłu, rzucany nagłymi podmuchami nocnego wiatru, szalejącego swobodnie w jego poszarpanym takielunku. Na pokładzie wciąż migotały niewielkie płomienie. Podziurawiona burta bulgotała wodą. Nie było widać, czy ktoś stoi przy sterze.
-	A co będzie - zapytał nagle stojący u boku Art Feliks
-	jeśli ich okręt zatonie, kapitanie Ja-Nie-Zabijam?
-	„Nieprzyjaciel" nie jest podziurawiony aż tak bardzo.
Poza tym mają szalupy - odpowiedziała lodowatym głosem
Art. - Z takimi uszkodzeniami powinni wrócić na Wyspę
Własnego Postanowienia. Nawet jeśli będą musieli wiosłować,
dotrą tam przed świtem.
Uczciwy chodził po pokładzie ze spuszczoną głową. Feliks już wcześniej zauważył, że nie przykładał się do walki i strzelał jakby umyślnie niecelnie. Aktor nie wydawał się wystraszony
-	raczej nieszczęśliwy. Feliks pomyślał, że Uczciwy Kłamca
nie cierpi broni palnej równie mocno jak on sam.
-	I myślisz, że pozbyłaś się Złociutkiej, Art? - zapytał.
-	Pamiętaj, czyją ona jest córką.
-	A o mojej matce pan pamięta, panie Feniks? Jestem
kuloodpornym kapitanem, córką Piratiki.
Na Wyspie Brązowego Cukru nikt ich nie niepokoił.
Po „Nieprzyjacielu" nie było śladu.
Piracko-aktorska załoga leniła się w wilgotnym, zielonym blasku słońca. Wyjęci spod prawa mężczyźni - którzy nie nadawali się do pracy przy produkcji cukru, ale znali się na stolarce, szkutnictwie i żaglowcach - remontowali „Nieproszonego".

Żółte banany, herbata z imbirem, papuzie wino, różowy żółw - wszystko to gotowało się na ogniu, przesycone zapachem brązowego cukru.
 -	Zostańmy tu, Art. To chyba raj.
 -	Nie możemy, Walterze - nie zgodziła się Art. Mamy przecież coś do załatwienia. Pan Vooms ci wyjaśni.
Pan Vooms wyjaśnił wszystkim.
-	Czyli ten cały skarb - on jest naprawdę prawdziwy?
-	spytał z niedowierzaniem Czarny Masjter.
 -	Być może.
 -	A więc... będziemy bogaci! - zawołał Wonsacz.
 -	Och... pomyślcie tylko - zachwycił się Dirk. - Własna kompania aktorska, kochani! Własny teatr!
Pozostali zachwycali się w milczeniu.
-	Rozumiem, że nie powinienem teraz schodzić ze statku?
-	zapytał Feliks.
 -	Nie prosiłam cię o to, prawda? Ale wydawało mi się, że zechcesz wrócić na Wyspę Własnego Postanowienia. Złociutka z pewnością się tam zatrzyma, by połatać żaglowiec.
 -	Złociutka ruszy za tobą.
 -	Nie jest to wykluczone. - Dziewczyna obrzuciła Feliksa przeciągłym spojrzeniem. Nalała mu kieliszek wina, po czym pochyliła się i wsunęła chłopakowi kwiat za kołnierz. - Tak czy inaczej, pozostaje pan dla mnie zagadką, panie Feniks.
 -	Nie rozumiem, dlaczego. Ja o wszystkim mówię wprost i otwarcie. W odróżnieniu od ciebie.
 -	Nie można mi z tego czynić zarzutu. Ja po prostu chcę pozostać przy życiu, a pan?
 -	Czy muszę odpowiadać?
Dziewczyna pokręciła głową. Zauważyła, że młodzieniec zdjął z palca swój pierścień z rubinowego szkła. Dlaczego? Nie zapytała i przestała zwracać na Feliksa uwagę.
Spędzili na Wyspie Brązowego Cukru jedenaście dni, po czym znów wyruszyli na morze. Nie było najmniejszego śladu nieprzyjaciół - ani „Nieprzyjaciela". Był za to wśród załogi zdrajca i już wkrótce mieli się dowiedzieć, kim on jest.

Piraci Złociutkiej, zgodnie z przewidywaniami, powlekli się z powrotem na Wyspę Własnego Postanowienia. Pokłady pokryte gęstymi dywanami dymu, strzaskany maszt, kadłub w dziurach - tak wyglądał czarny żaglowiec, słynny „Nieprzyjaciel". Pan Zaraza chodził po całym statku uzbrojony w medykamenty, bandaże i łupki - tu nastawił i opatrzył złamaną rękę - wrzaski - tam przetrąconą szczękę - jeszcze więcej  wrzasków.  Wciąż - niczym  nieśmiertelne  świetliki
-	wzbijały się w niebo iskry, raz po raz duszone kocami lub
zalewane wodą.
Na pokładzie rufowym także iskrzyło - za przyczyną Małej Złociutkiej, która ciskała gromy na głowę Zwierzęcego.
 -	Zapłacą mi za to! Na Koła Fortuny! Krwawo mi za to zapłacą. I on też, ten cały Feniks, z tymi swoimi wspaniale zwodniczymi, uwodzicielskimi sztuczkami. Och tak, bawida-mek z niego! Och, jakże on za to będzie cierpieć! - wykrzykiwała buńczucznie. - A potem go poślubię - stwierdziła już spokojnie, lecz stanowczo.
 -	No i to będzie dla niego najsroższą karą - zarechotał niemądrze Zwierzęcy. Przestał rechotać, gdy Mała Złociutka potrząsnęła swoją śliczną główką, obróciła się i kopnęła go prosto w brzuch.
3. Południe, południowy-wschód
 -	Nie moglibyśmy popłynąć inną drogą?
 -	Żaglowce nie pływają po lądach, Walt.
 -	A na wschód nie ma innej morskiej drogi - dodał Ebad.
-	Musimy płynąć właśnie tędy i złapać pasaty.
 -	Ale ten równikowy pas ciszy... Czy to naprawdę tak niebezpieczne miejsce, jak je przedstawiono w naszej sztuce?
 -	Tak.
 -	No to...

-	Co więcej... (to Upiorny) ...gorszy jest jeszcze ten
straszliwy przylądek: huragany, statki widma, przeklęty Latający
Holender, który przynosi pecha każdej załodze, która go ujrzy.
Kierowali się na południe, dokładniej południowy-wschód. Morze zmieniało się powoli, jakby chciało ich zwieść. Nie zwiodło. Z bąbelkującego błękitu przeszło w oleistą, niebieskawą szarość. Naśladowało je niebo, które każdego dnia zdawało się wisieć nad ich głowami niżej niż poprzednio. Wkrótce mieli wrażenie, że zaraz zaczną o to nisko zawieszone niebo uderzać głowami. Panowało nieznośne gorąco.
-	Musimy tu oddać hołd prastarym, morskim bóstwom
-	zauważył Upiorny.
-	Tak nakazuje tradycja - zgodził się Glad Cuthbert, nie
patrząc na rozmówcę. - Wiele nieprzyjemnych rzeczy, przy
trafiło się załogom przekraczającym Linię. Choć najgorzej
było - dodał cicho, zwracając się do Ebada - na zwykłych
żaglowcach handlowych. Na moim starym statku pirackim nie
było jeszcze tak źle.
Dotarli już niemal prawie do Równej Linii, miejsca leżącego w takiej samej odległości od południowego i północnego bieguna.
Piraci na powrót stali się aktorami. Przebrali się w najdziwniejsze kostiumy, ufarbowali na zielono brody - ci, którzy je mieli - oraz wąsy i - tym razem bez żadnych wyjątków - włosy. Recytowali długie fragmenty wierszy Szejkspira poświęcone bogu morza, Neptunowi, otworzyli baryłkę rumu, co wyraźnie rozweseliło Cuthberta. Art, na tę okazję przystrojona w zieloną wełnianą brodę i z opaską na oku, poświęciła rum morzu.
Ale po przekroczeniu Linii nie polepszyło się nic a nic.
Nocami gwiazdy przybierały dziwaczne kolory - brązowawe, czerwonawobrunatne... Ćwiartka księżyca wyglądała na wydrążoną i cała poznaczona była niezwykłymi liniami cienia.
Kolejną niepokojącą rzeczą okazały się wiatry - te wiały zewsząd - gnały ze wschodu, z zachodu, z północy i z południa
-	i do tego bez przerwy. „Nieproszony" wciąż podskakiwał,

zmuszany do ciągłych zmian kursu. W zasięgu wzroku nie mieli żadnego lądu - nie widzieli nawet niewyraźnych, skrytych za mgłą wybrzeży Amer Ryki Południowej ani żadnej z tamtejszych wysepek. Wreszcie wiatry umknęły - Art z załogą przyglądali się im, odlatującym zwinnie ponad wodami. Gdy odeszły, nadszedł żar. Zrobiło się tak gorąco, jakby ktoś zamknął ich w piecu.
Potem zamarł wszelki ruch - albo prawie wszelki. Ich szybki statek, zbudowany z myślą o wiatrach, stanął w bezwietrznej ciszy zupełnie nieruchomo, otoczony gęstym jak zupa oceanem. Oceanem, który zupełnie bez ostrzeżenia, co kilka minut, burzył się, wypluwając gazy, jak niezdrowy żołądek.
Gnojek wył bez przerwy, i wciąż, i jeszcze. Niezrażona niczym Pluskietka fruwała pośród żagli, być może w swej papuziej próbie wywołania wiatru i poruszenia statku.
Art przyglądała się swoim piratom z dezaprobatą. Wielu z nich znowu wisiało na burtach, wymiotując i bekając. Owszem, być może to zupełnie naturalne na morzu. Tyle że trwało już okrągłe dwa dni.
Art, Ebad, Glad Cuthbert i - co dziwne - Dirk i Czarny Majster, a także - co być może najdziwniejsze - Feliks - nie cierpieli na nic. Poza nimi wszyscy tkwili przy relingach.
 -	I co teraz? - zaczął Czarny Majster. - Utknęliśmy. Właśnie z tego znana jest ta piekielna patelnia. Uziemia statki na morzu. A ona - mam tu na myśli naszą ukochaną Złociutką Dziewczynkę - może nas dogonić.
 -	Przy założeniu, że wie, dokąd płyniemy.
 -	Ostatnim razem odszukanie nas nie sprawiło jej większego problemu.
 -	Głowa do góry, Czarnulku - pocieszyła go Art. - Mamy przecież szalupy i wiosła.
Cała jej schorowana, bekająca i narzekająca, lecz zręczna załoga wyciągnęła trzy rozklekotane łodzie z pokładówek, w których je przechowywano, i spuściła na odpychająco nieprzyjazny ocean.
-	Uwaga! Lina! Upiorny, trzymaj ster. Czarnulek, obejmij
wachtę na dziobie. Walt - nie, nie możesz, a możesz? Wonsacz?

Lepiej ci? Nie? Tak, lepiej. Właź na bocianie gniazdo i rozglądaj się. Cała reszta załogi ze mną. Panie Feniks, jak u pana z wiosłowaniem?
 -	Nigdy dotąd nie próbowałem...
 -	Cóż, zawsze musi być ten pierwszy raz.
 -	Nie, Art, błeeee - zaprotestował wymiotujący Walter.
 -	Jaśnie panie, z pewnością się panu polepszy, jeśli się pan zajmie jakąś robotą.
 -	Ostra jest - zaśmiał się skrzekliwie Glad Cuthbert. - Przypomina mi moją staruszkę, co to została w domu.
 -	Z Molly też nie było żadnych dyskusji - przypomniał Ebad.
Wonsacz wgramolił się do bocianiego gniazda tuż obok Pluskietki, która od pewnego czasu urządziła sobie w nim gniazdo najzupełniej papuzie. Ptak wystrzelił jak z procy. Być może słusznie, bo żeglarz wychylił się i malowniczym łukiem zwrócił posiłek prosto do wody.
 -	Dobra robota, panie Wons. Nie ubrudził mi pan ptaszyska, a i pokład czyściutki!
 -	Art! Ty jesteś zupełnie bez serca.
 -	Zapomina pan, panie Dirk, że ja tu jestem kapitanem.
 -	Nie, nie. O tym się nie da zapomnieć. Ale on może spaść!
-	A gdzie tam! Proszę tylko spojrzeć! Nic mu nie jest.
Zaczęli schodzić albo zjeżdżać na linach do łodzi. Ebad raz
jeszcze sprawdził sznury, które łączyły szalupy z kadłubem „Nieproszonego".
Uczciwy Kłamca podniósł swą zieloną twarz ku Art.
 -	Tu na dole jest jakoś lepiej.
 -	Mniej buja.
Ebada i Cuthberta, którzy wyglądali na najbardziej krzepkich, dziewczyna skierowała do jednej łodzi. Ona zaś i Feliks, jako najlżesi i być może - choć możliwe, że nie - najsłabsi znaleźli się w dwóch różnych szalupach, wraz z dwoma innymi wioślarzami.
Wsunęli wiosła w dulki.
Na początku panował chaos. Nawet Art stwierdziła, że wymachuje wiosłami jak cepem i poczuła z tego powodu

gniewną irytację. Przecież, jak dotąd, zawsze okazywało się, że potrafi zrobić wszystko, co akurat powinno być zrobione. Tymczasem - jak pomyślała zgryźliwie - teraz radziła sobie niczym pensjonarki z „Domu pod Aniołem".
Po pewnym czasie jednak pióra wioseł przestały chlapać i bezładnie mącić wodę. Złapali wspólny, pełen napięcia, nadwyrężający mięśnie rytm.
Ebad popatrzył na Art tylko raz, znacząco. Wcale nie był zachwycony, choć dziewczyna oczywiście wiedziała, że wiele statków z powodzeniem przedostawało się przez ten straszliwy pas ciszy, gdzie tak często nie wiał najmniejszy nawet wietrzyk.
Z góry, z forkasztelu, gniewne spojrzenia rzucał Czarny Majster, jeszcze wyżej Wonsaczowi przestało być niedobrze. Upiorny stał za sterem i, mimo czkawki, próbował nucić jakąś żałobną pieśń.
W ten sposób holowali „Nieproszonego" przez trzy dni; ciągnęli żaglowiec przez obszar gęstej gorącej wody, pod nisko zawieszonym, bezwietrznym niebem. Tonęli we własnym pocie, mięśnie ich ramion głośno wołały o odpoczynek. Poruszali się jak ślimaki. Wszyscy byli zbyt wyczerpani i zbyt obolali, by wymiotować.
Zdarzało się, że mieli krótkie przerwy. Albo też Upiornego, Wonsacza i Czarnego Majstra zmieniali pozostali wioślarze. Art jednak nikt nie zmieniał. Nocami jej piraci łkając, zalegali na pokładzie - w kajutach było zbyt gorąco.
Gnojek zrezygnował z nieprzerwanego wycia. Przechadzał się, liżąc w geście pocieszenia dłonie przyjaciół.
 -	Dobre z niego psisko.
 -	Najlepszy psiak w całej Anglii!
 -	Anglia, ach Anglia! Czy jeszcze kiedyś ujrzymy jej chłodne, białe wybrzeża?
Pluskietka z kolei często przylatywała do łodzi, by pomóc Art przy wiosłach. Siadała dziewczynie na głowie, póki ta nie zgoniła jej przekleństwami, albo na wiośle - machała skrzydłami i zrywała się tuż przed zanurzeniem go pod wodę, lądując na powrót, gdy drzewce wynurzało się z morza.

-	Pluskietka... Ja... cię... zabiję... Przerobię.... cię...
na.... pasztet....
Papuga przefrunęła na but dziewczyny i zaczęła pazurkiem czyścić sobie dziób.
-	Miedziaki-spóźniaki!
Tego wieczora - w czasie odpoczynku - Feliks usiadł pod rozciągniętym nad forkasztelem daszkiem i zabrał się do rysowania. Palce miał mokre od potu. Biała koszula przywarła do jego ciała tak mocno jak statek do powierzchni morza w czasie ciszy.
Podeszła do niego Art. Spojrzała z góry. Najpierw na młodzieńca, potem na rysunek.
-	Nie bolą cię ręce? Wygodnie ci trzymać ołówek? Szkoda,
że tracisz energię.
Była zła, bo Feliks rysował Małą Złociutką Dziewczynkę. Jej bezlitosną twarz w kształcie serca - jej wielkie oczy - kaskady czarnych pukli. Podobieństwo uchwycił doskonale. Widać było, że niezwykle się stara.
Feliks nie odpowiedział, nie przerwał też zajęcia.
Przebyli w ten sposób kilka mil. Tak przynajmniej twierdził Ebad. Nic się jednak nie zmieniało. Niebo i woda wciąż wyglądały tak samo - z wyjątkiem chwil przed zachodem Słońca, gdy zdawały się głębsze. Nocami było równie upalnie jak za dnia - możliwe tylko, że w powietrzu było wtedy nieco więcej tlenu.
-	Nigdy nie znałem kapitana, który wiosłowałby razem
z załogą - powiedział Słonemu Peterowi Czarny Majster.
Peter zrobił zakłopotaną minę.
Nagle Pluskietka łupnęła w pokład. Posypały się białe pióra.
Siedzący dużo wyżej Dirk zawołał z radością w głosie.
-	Wiatr widzę! Wiatr idzie!
-	Przecież wiatru nie widać! - zdziwił się Glad Cuthbert.
Wszyscy jednak obrócili się w stronę, którą wskazywał im
wydzierający się wciąż Dirk - na północ. Okazało się, że Cuthbert był w błędzie. Wiatr dało się zobaczyć.

Fale wzbierały gwałtownie, ożywały - pędziły jak szaro-niebieskie psy, rozdzielając się. Ogromne chmury, przypominające wielkie, blade kalafiory, przewalały się tuż nad horyzontem. Ocean stał się rondlem wrzącej wody.
-	Szalupy na górę! Do żagli! Na reje...
Wyczerpani wiosłowaniem piraci-aktorzy rzucili się - jęcząc z bólu - na liny.
Gnojek zaczął popędzać ich swoim ujadaniem.
Zapanował ożywczy chłód, wszyscy i wszystko - ludzie, pies, papuga, morze, powietrze, niebo - odetchnęło z ulgą. Żagle złapały wiatr i załopotały radośnie.
„Nieproszony" skoczył szaleńczo naprzód, ścigając się z wierzchołkami fal.
-	Długo to nie potrwa - powiedział Czarny Majster.
Wiatr porwał również rysunek Feliksa. Młodzieniec zaczął
zataczać się na mocno kołyszącym się pokładzie. Portret Złociutkiej wzbił się zaś w powietrze niczym niewinny biały ptaszek.
-	Jaka szkoda - zawołała obłudnie Art, ciesząc się w duchu
z tego, co się stało.
Wiatr wiał aż do trzeciej nocnej wachty, a potem, niemal równo z wybiciem okrętowego dzwonu, tajemniczo osłabł, wpadł do morza i zniknął.
 -	Mówiłem, że tak będzie...
 -	Zamknij tę swoją nieogoloną jadaczkę, Czarnulku - odparł spod wąsów Wonsacz. - Prawdziwe z tobą utrapienie.
Wówczas:
-	Och, słuchajcie - jęknął Upiorny. - To pasy!
I wtedy, w kompletnej ciszy, wszyscy stali słuchając w osłupieniu dziwacznego, wzbudzającego przesądy dźwięku, od którego - według tysiąca świadectw - wziął swą nazwę cały region.
Ostre, cienkie trzaśnięcia - to za jedną burtą, to za drugą.
j Mlask!-Trzask!-Prask! - jakby to tysiące syren zaczęło nagle
drzeć pasy ze starych prześcieradeł. Równikowe pasy ciszy

-	słyszeli je przez całą godzinę. Nawet księżyc wynurzył się
z morza, by posłuchać koncertu darcia pasów.
Gdy  niepokojący  hałas  wreszcie  ustał,  powrócił  wiatr
-	silny, ale możliwy do opanowania. Przez resztę nocy gnali
niesieni nim na południowy-wschód, ku dającym schronienie,
żyznym wybrzeżom Afrykraju, gdzie żyjące w bezprawiu
miasteczka z radością witały pirackie załogi oraz ich towary
i złoto.
„Nieproszony" przez jakiś czas kręcił się między malowniczymi portami. Zatrzymywał się w nich na noce, pełne smażonych ryb, a także żółtej, pędzonej pod gwiazdami brandy. Smukli ciemnoskórzy tubylcy witali wszystkich - a zwłaszcza Feliksa, Ebada i Upiornego - wieńcami kwiatów i propozycjami ożenku z jedną ze swych żon. (Do tego ostatniego palił się szczególnie Upiorny. Czasem trzeba go było siłą ciągnąć z powrotem na statek.) Żonę zaproponowano nawet Art. Dziewczyna uśmiechnęła się i przeprosiła, mówiąc że, niestety, ma już jedną w Anglii.
Po ulicach, wzniesionego z drewnianych pni pod fioletowymi urwiskami gór, Miasta Wolnego Przylądka, paradowały lwy; miały przyozdobione koralikami grzywy i pomalowane pazury. Zebry zbiegały pasiastymi stadami ku zatoce, na której falach kołysały się statki wielorybnikow, kupców, bez wątpienia także piratów pod rozmaitymi banderami. Na rozkaz Art aktorzy zwinęli różową banderę Molly i do portu weszli, powiewając flagą Wolnej Anglii. Przybyli tu w zupełnie niepirackich interesach.
Gdy już pozbyli się części ładunków, wydali trochę pieniędzy i załadowali na pokład kilka skrzyń nieszlifowanych diamentów, zajęli się kupowaniem żywności i różnych przydatnych rzeczy. Udało im się też przekonać Waltera, by jednak nie kupował zebry.
- Pomyśl tylko! Przecież ta paskowana bestia całymi nocami będzie ryczeć!
Gdy załatwili wszystko, powrócili na morze.

 -	Nieco dalej stąd - deklamował Upiorny, rozpościerając teatralnie ramiona - leży Przylądek Dobrej Nadziei - Miejsce Spotkania Oceanów. Dalej na północ zżyte ze sobą lądy rozdzielają Atlantyk i Pacyfik, niczym surowi rodzice niepo-zwalający zejść się dwojgu młodym kochankom. Przy Przylądku jednak nikt ich nie pilnuje i wielkie morza pływają szczęśliwe razem, zespolone w objęciach. I czymże jesteśmy my, w naszej maleńkiej łodzi, schwytani w ich żarliwy uścisk?
 -	To fragment z naszego przedstawienia - przypomniał Dirk.
 -	Wiem - odparła Art. - Pamiętam tę kwestię.
Pamiętała o wiele więcej. Nie tylko okoliczne porty - przypominała sobie również całą resztę. Pamiętała nawet to miasto - Wolny Przylądek. Więc chyba musiała już tu kiedyś być?
* * *
Sztorm rozpętał się o północy.
Najpierw pojawiła się mgła; wyzierały z niej czarne zęby brzegu, który nie był już ani ukwiecony, ani przyjazny. To, co majaczyło w siwych oparach, przypominało - tak im się przynajmniej zdawało - czaszki, żebra i piszczele.
-	To złe, nawiedzone miejsce. Pełno tu upiorów...
-	Upiorny, zatkaj się czymś na moment. Nie teraz.
Wtedy morze było jeszcze spokojne, a wiatr łagodny. Art
rozdzieliła wachty, pozostali rozeszli się do kajut na nocny wypoczynek. Sama także udała się do swojej kabiny. Feliks został na pokładzie rufowym. Zawołała: Dobranoc! - nie odpowiedział. Była przekonana, że myśli o Złociutkiej.
W kapitańskiej kajucie Pluskietka popijała czekoladę i stukała dziobem o mapy kapitana Bolta, które - podobnie jak wszystkie jego książki - przybrały rdzawozielony kolor wskutek działania wilgoci panującej w pasie ciszy. (Mapa skarbu została wcześniej odpowiednio zawoskowana i schowana.)
-	Coś mi się wydaje, Pluskietko, że znowu nam mocniej
powieje. Gnojek też to czuje. Słyszysz? Znów nie może
przestać szczekać.

 -	Och, statek! - zaskrzeczała Pluskietka (tym razem nieznanym głosem). - Na pomoc! Na pomoc! Ratujcie nasze dusze! S.O.S!
 -	Cicho!
Na szybach iluminatorów osiadła para. Zresztą i tak nie było nic widać z powodu mgły i ciemności.
Art położyła się, by złapać choć godzinę snu.
Śniło się jej, że przez całą noc łowiła ryby w sieć... Razem z matką. Z Molly, Molly młodą, szczupłą, piękną, cudowną. Molly z zielonymi jak agrest oczyma, których próżno szukać w całym świecie. Matka i córka - razem - ciągnęły ciężką od ryb sieć. Art była szczęśliwa. A stojący na pokładzie Ebad
-	także młody i pełen dumy - uśmiechał się radośnie.
Potem Molly zniknęła. Zniknął też jej statek. Art spadała z wysokiego urwiska w wirującą pajęczynę ciemności i siekącej niczym bat morskiej wody. Mocno uderzyła o twarde dno.
Ocknęła się na podłodze kabiny. Nagły, ostry przechył żaglowca zrzucił ją z koi.
Drzwi stały otworem, a w nich widniał Upiorny i coś do niej krzyczał. Podłogę pokrywała cienka, połyskliwa koronka wody, w której podskakiwała przeklinająca głośno Pluskietka.
-	Kupać na to. Po trzykroć kupać, na pomiot Krakena...
-	skrzeczała.
-	Panie 0'Shea, spokojnie, proszę. Wszyscy do żagli,
zebrać je.
Art wyskoczyła na pokład, Upiorny oddalił się chwiejnym krokiem.
Był to pierwszy sztorm, jaki widziała na własne oczy. Od razu jednak (znowu!) zrozumiała, co należy robić. (Opisy burz zachowały się w jej niepewnej pamięci.) Wraz z nagłym skurczem żołądka poczuła gwałtowne, radosne, ekscytujące podniecenie.
Morze znalazło się na niebie. Stanęło na boku, pochylając wraz z sobą cały statek, który cudem tylko utrzymywał pokład ponad linią gotującej się pod kilem furii.
Aktorzy-piraci leżeli przy burtach - wyjąc i krzycząc - Art nie słyszała jednak ani słowa. Nie dolatywał jej nawet świst"7

gwizdka, w który z zapałem dął Uczciwy. Tak potężny był huk wichru i przelewającej się wody.
Czerń nocy przecięła błyskawica. Na sekundę morze przybrało kolor limonki, a niebo stało się tak białe jak świeżo wyczyszczona porcelana.
Po chwili znów na wszystko runęła czerń. I cały świat zwalił się na „Nieproszonego Nieznajomego".
Art zauważyła gwałtowne poruszenie przy żaglach. Maszty wyginały się na wszystkie strony. Dziewczyna przez chwilę zaczęła się zastanawiać, czy naprawiany niedawno bezanmaszt wytrzyma...
Nie dochodziły do niej krzyki załogi, za to dźwięki, jakie wydawał żaglowiec słyszała wyraźnie. Statek wyginał się i prężył, ryczał i miauczał niczym walczący wielki kot. Żagiel, który nie został zajęty, łopotał z trzaskiem i rozdarł się niczym zetlałe płótno.
- Do roboty! Nie ociągać się! - zawołała Art, starając się przekrzyczeć wiatr. Niepotrzebnie jednak, bo nikt się nie ociągał. Wszystko zostało zabezpieczone, schowane, przywiązane. Umocowane na pokładzie szalupy kołysały się, grzechocząc.
Art z trudem dotarła do steru. Koło trzymał Ebad. Jego twarz przypominała oblicze bazaltowego posągu. Mimo burzy próbował utrzymać stały kurs. Art pomyślała, że jej oficer rzeczywiście wygląda jak arystokrata, jak potomek egipskich królów.
„Nieproszony" rzucił się znienacka w bok. W tej samej chwili runęła nań ściana wody, która zalała wszystko - pokład, rzeczy, ludzi.
Stulecie, które spędzili pod wodą, trwało może trzy mgnienia. Art stwierdziła, że trzyma się bezanmasztu - który, co godne odnotowania, sam także trzymał się doskonale. Gdzieś z tyłu Ebad wykrzykiwał jej imię. Odkrzyknęła. Nad nią trzeszczały postrzępione żagle.
Skoczyła na drabinkę. Z trudem wspięła się na górę i zluzowała podarty żagiel.

Jej ludzie na dole przywiązywali się do barierek, do masztów i pokładówek. Art policzyła ich. Wszyscy - nawet Feliks - byli w miarę bezpieczni. Gnojek został zamknięty pod pokładem. Pluskietka? Ach tam jest, trzyma się pazurami dachu pokładówki.
Żaglowiec skoczył ku górze niczym biały rumak, na szczęście Art zdołała przytroczyć się liną do masztu. Odchyliła głowę do tyłu i ujrzała gwiazdy, wirujące i rozkołysane, ostre jak srebrne sztylety. Roześmiała się, a śmiejąc się usłyszała głos matki, która dawno temu powiedziała - być może wtedy, gdy trzymała ją w ramionach - „Cóż to za widowisko! Patrz, córeczko, jakie to piękne!"
-	Tak, mamo - zawołała Art, rzucając wyzwanie żywiołom,
nieznając strachu, kochając wszystko, cały świat dokoła. - Tak!
A nasz statek to szczęściarz, prawda, mamo? To przyjaciel
morza. Wiedzą, jak się do siebie odnosić. Nie toczymy tu
wojny, to tylko zabawa, walka na niby...
Kątem oka zauważyła zielono-czerwoną, pierzastą rybę. Pluskietka, parskając i plując, wylądowała tuż obok niej i wbiła się mocno pazurkami w reję.
 -	Trzymaj się, dziewczyno! - zawołała Art.
 -	Trzymaj się, dziewczyno! - odpowiedziała jej papuga głosem Molly Faith.
Niebo wywróciło się do góry nogami. Runęli ku rozbuchanym głębinom morza, gwiazdy posypały się na nich jak śnieg. Wichura przypominała pękający płócienny żagiel.
Załoga Art wyła z przerażenia. Dziewczyna siedziała wysoko nad nimi, ekstatycznie uśmiechnięta.
Tak strasznie nie było nigdy przedtem - prawda? No bo czy coś podobnego mogło się zdarzyć na scenie?
 -	Co to za dźwięk? - wydukał Walter do swego brata.
 -	A skąd ja mogę wiedzieć? Jakiś hałas... Przecież tu słychać tylko hałasy!
Glad Cuthbert, przywiązany do pokładówki trzy kroki od nich, krzyknął do Słonych:
-	To tylko chlupot fal, które dostały się do zęzy, nic
groźnego - uspokoił ich.

Walter jednak zadrżał, słysząc wstrząsający przestrzenią pod pokładem ryk wody, przypominający wyścigi kilku par londyńskich konnych omnibusów naraz.
Feliks, przywiązany obok Cuthberta i Upiornego, odważył się otworzyć oczy i spojrzeć przed siebie, na wzburzone morze. Potem podniósł głowę i ujrzał blisko nieba Art--Panterę.
 -	Ona jest szalona - mruknął pod nosem.
 -	Właśnie! - przytaknął mu Cuthbert i wypluł z ust dwa kubki słonej wody. - Coś ci powiem! Prawdziwe kobiety niemal zawsze są szalone! A prawdziwi kapitanowie? Sami wariaci! Bez wyjątku!
 -	Dlaczego? - spytał Feliks chłodnym, nawet w tych warunkach, głosem.
 -	A kto jak nie szaleniec wyruszyłby w morze? I to ciągnąc za sobą całą bandę innych ludzi?
Upiorny zaczął się modlić - kazał więc towarzyszom się zamknąć. Bał się, że jeśli nadal będą tak jazgotać, Bóg może go nie usłyszeć.
Aktorzy umilkli, za to znowu rozkrzyczał się wiatr. Uderzył w nich od przodu. Żaglowcem rzucało na boki i do tyłu, dziób unosił się wysoko nad poziom rufy - nawet tkwiące bardzo wysoko na maszcie Art i Pluskietka znalazły się na moment pod szarżującą falą. Potem statek wyprostował się nieco i zaczął zataczać dzikie kółka, jakby otworzył się pod nimi jakiś nadnaturalny odpływ.
-	Ktoś musi pomóc przy sterze - stwierdził Cuthbert.
Feliks zobaczył, jak pirat rozcina liny mocujące go do
ściany pokładowki. Czarny Majster wycharczał ostrzeżenie ze swego miejsca pod głównym masztem. Dirk i Wonsacz zakrzyknęli gromko. P. i W. wrzasnęli z kambuza. Ale Cuthbert już zniknął.
 -	Czy już zmyło go za burtę, panie Feniks? Ja się boję spojrzeć.
 -	Nie, panie 0'Shea, Glad dołączył do Ebada i razem trzymają koło. Jest z nimi też Uczciwy.

-	Niech ich Bóg błogosławi, całą trójkę. Ale, boję się, że
ster oderwie się od pokładu, na pewno się oderwie - zaszlochał
Upiorny. - Wszyscy skończymy w czarnych kazamatach morza.
Feliks obrócił się i wziął Upiornego za rękę.
-	Znam się na takich burzach, Upiorny. Taki porządny
statek jak ten da sobie radę.
Upiorny zakaszlał.
 -	Skąd niby ty się na nich znasz? - spytał w chwili ciszy. - Przecież nie pływałeś po morzach.
 -	Ale znałem osoby, które pływały.
 -	Jakieś godne zaufania osobistości?
 -	Tak. Mój ojciec i wuj.
Znów wzmogła się wichura. Przerwała ich rozmowę.
Burza - na najwyższych obrotach - igrała z nimi jeszcze przez godzinę. A może - jeśli Art miała rację - to żaglowiec bawił się z burzą.
Jej koniec okazał się równie niespodziewany jak początek.
Zamajaczyły przed nimi - niczym dwa wielkie, czarne ceglane mury - dwie fale. Wtem rozdzieliły się i zniknęły. A zamiast nich pojawił się księżyc, pomarańczowy jak dynia, nisko zawieszony nad ożywionym, ale już nie rozszalałym oceanem.
Wyskoczyli z paszczy sztormu w cichą noc, jakby trafili do zupełnie innego świata.
 -	O! Jest moja lira korbowa! Całe szczęście, wodoodporna!
 -	„Nieproszony" cały cuchnie szlamem, rybami i wodorostami.
 -	W kajucie mam pełno ryb! O, Gnojek już jedną pożarł. Paskudne psisko!
 -	Kury są całe i zdrowe, ale jajka...
 -	Patrzcie! Nawet talerze się potłukły! A przecież były z cyny!
 -	Moje ręce! O Boże! Jakie ja mam zniszczone ręce!
 -	Tak, tak, Dirk, na klawesynie to ty już sobie nie pograsz...

Burza odeszła, ale morze tej nocy kotłowało się przez cały czas. Zalane wschodzącym, dyniowatym blaskiem księżyca przedmioty wynurzały się z wody, wyciągane chochlą wichru. Tratwy jaśniejących zielono śmieci, perłowe łańcuchy utraconych w morzu rzeczy. Latające ryby rozcinały fale i wzbijały się ku górze, złote, na ciemnym tle nieba, czarne, gdy przelatywały przed tarczą księżyca. Potem w oceanicznym kotle pojawiły się wijące się niczym serpentyny węgorze, połyskujące przy każdym skręcie, jaśniejące błękitami i bielą. Powietrze było przesycone ostrym zapachem ozonu. Grupkami kołysały się na falach - niczym koralowe wyspy - kępy rozgwiazd.
Ponad nimi, wśród gwiazd, brykały małe, rozbiegane chmurki. Morze i niebo - jedno i drugie w ruchu - jedno i drugie mroczne, lecz pełne ruchomych światełek - oba przeglądały się w sobie nawzajem. Księżyc i statek raźno żeglowały przed siebie.
Następnego dnia zajęli się sprzątaniem i czyszczeniem „Nieproszonego Nieznajomego". Wypompowywali wodę, szorowali pokłady, smarowali maszty. Zajęli się też stolarką i uszczelnianiem drewnianego kadłuba za pomocą zatyczek ze smoły i pakuł.
Wiatr już nie szkodził, a nawet okazał się pomocny. Zręczny Cuthbert reperował żagle, przygotowując je do wciągnięcia na maszty.
Nadciągnął zmierzch - pojawiły się wielkie gwiazdy - nadeszła pora kolacji. Wiatr stał się jeszcze bardziej nieszkodliwy. I - niestety - mniej pomocny.
Zapanowała cisza na morzu.
Nie przypominała jednak śmiertelnego bezruchu pasa przy równiku. Była po prostu spokojna. Statek kołysał się łagodnie.
- Skorzystajcie z okazji - poleciła załodze Art. - Prześpijcie się.
Ale właśnie wtedy wzeszedł księżyc. Za wcześnie. Co więcej - ze wszystkich stron naraz!
Jak jeden mąż rzucili się do burt.

Horyzont z każdej strony obrębiło prześliczne lśnienie. Oni tkwili w miejscu zupełnie ciemnym. Jak czarny kamień wprawiony w oko płonącego srebrzystego pierścienia.
 -	Panie Vooms, co to takiego? - spytała Art.
 -	Coś, co zostało po burzy, kapitanie.
 -	Nie, na Żółwiowe Brwi! - pokręcił głową Upiorny. - To z pewnością nie jest zjawisko naturalne!
 -	Co za bzdury, panie 0'Shea.
 -	Proszę posłuchać, kapitanie Art - odparł Upiorny. - To są już te wody. Czy nigdy nie słyszałaś o Latającym Holendrze?
Dziewczyna zmarszczyła brwi. Wszyscy pozostali spojrzeli na Upiornego, którego oblicze, w nietypowej poświacie znad horyzontu, przybrało dość dziwny wygląd.
Co ciekawe, odezwał się Feliks.
-	Panie 0'Shea, Latający Holender to tylko legenda.
Zmyślenie.
Upiorny znów pokręcił głową.
 -	On był holenderskim kupcem - albo wielorybnikiem, jak chcą niektórzy - wyjaśnił. - Pewnego razu wezwał do pomocy biesy. Dzięki nim okręt w pobliżu przylądka nabierał niezwykłej prędkości, a kasa pancerna wprost pękała od gotówki. I wreszcie, pewnego dnia, biesy po niego przyszły. Wymordowały mu załogę, pozostawiając go na pokładzie zupełnie samego, nieśmiertelnego, skazanego na wieczną tułaczkę po morzach.
 -	A jeśli któraś załoga ujrzy jego statek widmo - dodał Czarny Majster przerażającym tonem -jednego z jej członków czeka niechybna i rychła śmierć.
 -	O rany, właśnie sobie przypomniałam - odezwała się Art beztrosko, próbując rozładować napięcie. - Przecież jesteście aktorami. Brawo, panowie - zaklaskała w dłonie.
Czarny Majster oddalił się cicho.
Pozostali z ponurymi minami zostali na pokładzie. Nikt w tej chwili nie miał ochoty schodzić pod pokład i kłaść się spać. Art nie nalegała.
Coś w powietrzu sprawiło, że zaczęła ją swędzieć skóra.

 -	Ebad, czy według ciebie jesteśmy już na wschodnich morzach?
 -	Znajdujemy się na ich granicy. I muszę przyznać, że Upiorny miał rację. Tu naprawdę mogą się dziać niezwykłe rzeczy.
 -	Nie mów o tym nikomu. A zwłaszcza nie mów tego Upiornemu. Panie Feniks - Art zwróciła się do Feliksa - dziękuję za pańskie słowa rozsądku.
 -	Nie trzeba mi za to dziękować. Ja nie wierzę w duchy. Umarli nie wracają na ziemię. I nikt nie jest nieśmiertelny.
Stali pod pokładem rufowym.
-	I nigdy nie wydało się panu, że może być inaczej, panie
Feniks? Czasem jednak wracają. Czasem jednak bywają
nieśmiertelni.
-	Ale tylko w marzeniach i w snach - skinął głową.
Noc przeszył przerażający, niski, zawodzący skowyt. Kto
lub co mogło wydać taki dźwięk?
Wszyscy, Feliks i Art i cała jej załoga, obrócili się na wschód. Nawet najeżony, zalany srebrnym światłem Gnojek, nawet Pluskietka ze sterczącymi ze skrzydeł lotkami, wystraszona tak samo jak pies...
Feliks położył dłoń na ramieniu Art. Jego dotyk był równie elektryzujący jak cała ta noc.
-	Tam.
Z zaklętego światła dziwnego pierścienia wykwitł jakiś kształt, niczym połyskująca błyskawica. Wielki żaglowiec. Długi i szeroki. Szedł na pełnych żaglach. Mknął żwawo przed siebie, gnany wiatrem, którego nie było, oświetlony światłem, które nie ukazywało żadnych szczegółów poza tą lekko rozmytą sylwetką.
 -	Latający Holender!
 -	Klątwa na tych, którzy go zobaczą...
 -	Jeden z nas musi umrzeć...
Art zebrała się w sobie. Otworzyła usta, by ryknąć na nich, złajać lub pocieszyć. I w tej samej chwili świetlisty pierścień zgasł. Wodę i niebo wypełniała już tylko nieprzenikniona czerń. A poza „Nieproszonym" żaden statek nie przecinał zatopionych w mroku wód.

AKT TRZECI
Piratika

SCENA PIERWSZA
1. Żagle w ogniu
Po opłynięciu południowego cypla Afrykraju „Nieproszony Nieznajomy" pożeglował na wschodnie morza. Daleko przed nim falowały i szumiały wody Oceanu Indyjskiego, nieco bliżej leżała piracka wyspa Mada Gaszkar.
Pojawiła się przed nimi pewnego rozśpiewanego, błękitnego poranka.
Nie była to zwykła, mała wysepka. Można ją nawet było nazwać niewielkim kontynentem - ze wszystkich stron oblanym wodą. Na wschodzie wznosiły się góry, pośród których ze swego skalistego cybucha puszczał kółka wulkan, najwyraźniej po to, by nikt go nie przegapił.
Wiatr - mocny i orzeźwiająco chłodny - zapraszał w stronę lądu. Schwycili go więc w żagle i pozwolili się prowadzić.
Mada Gaszkar była przez dwa stulecia twierdzą piracką. Niezliczeni morscy rozbójnicy chronili się na niej i handlowali z tubylcami. Zgodnie ze zwyczajem nie walczono tutaj między sobą. W tutejszym porcie obowiązywało trwałe, pirackie zawieszenie broni. Art wiedziała, że właśnie tutaj można zdobyć wieści i wskazówki dotyczące niemal wszystkiego, co działo się w morskim świecie.
Nadeszło południe i przewaliło się nad żaglowcem. Kierowani przez Ebada, zmierzali ku zachodniemu wybrzeżu wyspy.

Płynęli w górę, oddaleni o jakąś milę od przybrzeżnych płycizn, które przybierały tu barwę ciemnej, głębokiej zieleni. Niewielki wulkan w głębi lądu, przez cały czas dymił. Znajdujące się nieco bliżej równiny porastały łany falujących wysokich traw, po których galopowały stada zwierząt.
Godzinę później (lub coś koło tego) spostrzegli dwie fortece wznoszące się na wzgórzach. Wybudowane zostały z pni i kryły się wśród gęstych drzew. Radośnie powiewały na nich flagi. Przez lunetę zobaczyli również działa, których lufy wychylały się ponad drewnianymi palisadami.
Dopiero późnym popołudniem ktoś się nimi zainteresował i spróbował nawiązać kontakt.
Kilka wąskich łodzi, podskakujących na grzbietach fal jak krokodyle, otoczyła „Nieproszonego" ze wszystkich stron.
-	Przygotujcie się, panowie - poleciła Art. Załadowała
swój muszkieton i stanęła w pogotowiu. Pozostali członkowie
załogi zrobili dokładnie to, co ich kapitan.
Łodzi było dziesięć - prowadzono je z wyraźną wprawą, nad każdą powiewała biało-szkarłatna flaga.
 -	Panie Vooms? Zna pan tę flagę?
 -	To jedna z miejscowych bander, jak sądzę. Wymyślona przez jednego z mieszkańców, który chciał się popisać i dodać wyspie splendoru.
Siedzący w łodziach ludzie stanowili przedziwną mieszankę ras - byli czarni, biali i brązowi. Jeden z nich, siedzący w najbliższej łodzi, wstał i przemówił do „Nieproszonego", przykładając do ust róg.
 -	Bracia, przedstawcie się i powiedzcie, co was sprowadza!
 -	Witasz „Nieproszonego Nieznajomego" i jego kapitana, Art Blastside - odkrzyknęła buńczucznie Art.
 -	Rozumiem, żeście Anglicy?
 -	Tak.
 -	To nie jest angielska ziemia. W tej sytuacji musicie popłynąć za nami. Przeprowadzimy was dokoła raf. Potem zejdziecie z nami na brzeg i przedstawicie cel swej podróż gubernatorowi.

W łodziach nikt nie pozostawał bez broni. Nieznajomych było około czterdziestu.
-	Dobrze. Zrobimy, jak mówicie.
Łodzie otoczyły „Nieproszonego", po czym, zgodnie z obietnicą - a może była to groźba? - eskortowały żaglowiec do brzegu.
Zatoka, do której wpływali, okazała się duża i głęboka, sam przylądek zaś zasłaniała gęsta ściana drzew. Nad głowami aktorów zataczały koła rozwrzeszczane ptaki. Na ich widok Pluskietka z zainteresowaniem podniosła swój szmaragdowy dziób. Inne papugi!
W zatoce stało na kotwicy, i ze zwiniętymi żaglami, pięć opustoszałych statków. 
Woda - mimo iż zielona - była przejrzysta niczym szkło, co powodowało bez wysiłku dojrzeć ławice śmigających, migocących łuskami ryb. Przypominały kolorowe wstęgi. „Nieproszony" rzucił kotwicę.
 -	Ciekawe, kto jest gubernatorem? - zastanowił się Upiorny.
 -	Ktokolwiek nim jest, musimy się zaprzyjaźnić - zdecydowała Art. - Może się też zdarzyć, że będziemy musieli troszkę nakłamać. Na przykład co do liczebności naszej floty.
 -	Floty...?
 -	Udamy, zagramy, panie 0'Shea; powiemy, że płynie za nami jeszcze jeden żaglowiec.
Cuthbert, który nie przysłuchiwał się rozmowie, zwrócił uwagę na jeden ze statków stojących w zatoce. A raczej na rzeźbę na jego dziobie. Wyobrażała piersiastą kobietę o ciemnych włosach.
-	Och, ale sztuka! - rzucił i odczytał nazwę statku
wypisaną w języku angielskim: „Zalotna panna Minnie"
Znów ciasnym wianuszkiem otoczyły ich wąskie łodzie.
-	Czy jest was tylko tylu? - zawołał Mada Gaszkarianin,
który rozmawiał przedtem z Art. - Dziesięć, jedenaście osób?
-	Na tym żaglowcu, tak - odparła Art bez chwili wahania.
Co ciekawe - i co zaskoczyło ją niepomiernie - nieznajomy
zainteresował się liczebnością jej załogi wyłącznie z powodów czysto teoretycznych.

 -	Na Smoki Głębinowe! Jak wam się udaje w tak niewiele osób prowadzić tak dużą jednostkę?
 -	Udaje się - uśmiechnęła się promiennie Art - ale oczywiście w razie potrzeby możemy w każdej chwili liczyć na pomoc pozostałych marynarzy.
Kapitan Blastside wytypowała tych, którzy mieli zejść z nią na ląd. (Wśród nich znalazł się oczywiście Ebad.) Uzbrojeni po zęby i poinstruowani, by zachować niezwykłą czujność, Won-sacz i Czarny Majster zostali wraz z Gnojkiem na pokładzie. Zaskoczeniem dnia było to, że na ląd chciał też zejść Feliks.
 -	Nie radziłabym, mój panie. To może nie być piknik.
 -	Pozwolę sobie jednak zignorować pani radę.
 -	Czyżby podjął pan kolejną próbę zgłębienia pirackiej duszy? To niezbyt bezpieczne zajęcie.
 -	Ale z pewnością przyjemna odmiana.
-	Proszę więc trzymać się z tyłu, z Uczciwym i Waltem.
Nikt nie poprosił ich o oddanie broni. Mężczyźni w łodziach
zachowywali się uprzejmie. Zaczęli wiosłować i sprawnie przewieźli załogę „Nieproszonego" na brzeg.
Zza zielonej zasłony drzew wyłoniło się wzgórze. Na wzgórzu zaś pojawiła się wspaniała posiadłość, jak ze wspomnień Art - albo z przedstawienia. Jej ściany miały kolor imbirowych ciasteczek, tylko na krawędziach widniały obwódki białej farby. W oknach przeglądało się słońce. Nad dachem powiewała flaga - biało-czerwona. To musiała być rezydencja gubernatora.
Gdy tylko łodzie osiadły na piasku, przewodnicy poprowadzili ich w górę, po porośniętych trawą zboczach. Trawa miała tu płowy kolor i miejscami sięgała do pasa. Nagle, spod kępki drzew, wyskoczyło stadko białych futrzastych stworzeń. Szaleńczo skacząc i dokazując, przemknęły ścieżką przed piratami i zniknęły w kępie drzew, gwiżdżąc i pohukując.
Zdumiały wszystkich.
-	Ludzie o psich głowach! - wykrzyknął zdumiony Walter.
-	Nie - sprostował jeden z przewodników, podczas gdy
jego towarzysze zanosili się śmiechem. - To lemury. Zwierzęta
tej wyspy.

-	Ale przecież szli wyprostowani, mieli białe spodnie
i długie, czarne psie pyski - Walter nie dał się przekonać.
I rozprawiał o tym wciąż i wciąż, wraz z całą grupą idąc wzdłuż obwieszonych żółtymi frędzlami drzew. Wreszcie stanęli na pełnym rzeźb tarasie. Za ozdobną, żelazną bramą ujrzeli ogród i szemrzącą fontannę. Dom gubernatora wznosił się na końcu wysypanego piaskiem podjazdu. Góry i wulkany stanowiły malownicze tło.
Zatrzymali się pod starannie pielęgnowanymi, dekoracyjnymi drzewami. Rozglądali się. Czekali.
Art otwierała oczy coraz szerzej. Przez podjazd, niespiesznie, szedł ku nim jakiś mężczyzna. Gubernator? Bogato odziany - jedwabny płaszcz, koronkowa koszula. Bez peruki. Włosy miał siwe i kręcone. Jego sposób chodzenia - nieznacznie powłóczył nogami - jakiż znajomy. Stojący u jej boku Ebad głośno westchnął.
-	Ale to przecież...? - rzucił Peter, nie wierząc własnym
oczom.
Pluskietka zaskrzeczała i wystrzeliła w powietrze niczym pierzasta armatnia kula wymierzona prosto w gubernatora, którym okazał się...
(Co Art powiedziała na głos pierwsza...)
- Hurkon Beare.
Po wyśmienitym obiedzie (którego jedynym niemiłym elementem było dobiegające z zewnątrz upiorne wycie lemurów) Hurkon oprowadził gości po swojej rezydencji.
-	Po zmroku używamy pochodni, a nie latarni - to pomaga
walczyć z moskitami - i na dworze, i w domu.
Mówił wciąż z tym samym akcentem, w którym pobrzmiewały aksamitne nutki z gór Kanadii i lata aktorskiego szkolenia. Art przypomniała sobie jego głos - wraz z głosem matki - w dniu, kiedy powróciła do niej przeszłość.
Aktorzy obejrzeli przestronne sale z posadzkami wyłożonymi marmurowymi mozaikami - wielkie schody z pozłacanymi poręczami. W budynku znajdowała się nawet fontanna,

a w niektóre ściany wmontowano ozdobne muszle. Rezydencja była jednak dość pustawa - jeśli nie liczyć kilku posągów, pudeł i wzmocnionych mosiężnymi okuciami kufrów.
-	Spójrzcie tu, przyjaciele - Hurkon otworzył jedną ze
skrzyń uderzeniem cienkiego miecza, który nosił u boku.
Pokrywa odskoczyła, światło pochodni zagrało na stosach
najwspanialszych klejnotów - czerwonych jak wino rubinów,
zielonych lub żółtych topazów, na sznurach pereł, na monetach
-	ludwikach, muhurach z Indii, dublonach i na tak ulubionych
przez papugę miedziakach.
-	To podróbki - wyjaśnił oniemiałym kolegom Hurkon.
-	Stary, teatralny rekwizyt. Cały mój prawdziwy majątek
spoczywa w banku w Port Liberty, w Amer Rykach.
Drzemiąca na brązowym posągu Pluskietka ziewnęła i kłapnęła dziobem.
Kilku ludzi Hurkona, którzy jedli obiad z aktorami, razem z nimi zwiedzało rezydencję. Czterech kapitanów stojących w zatoce żaglowców i trzech oficerów. Żaglowce te należały do gubernatora, choć, jak im wyjaśnił, z rzadka już parał się piractwem. Stał się szanowanym kupcem, prowadzącym interesy w afrykrajskich i arabskich portach, choć z piracką bracią utrzymywał ożywione kontakty, dzięki czemu jego towary pływały po morzach bezpiecznie.
-	W Anglii zawisłbym od razu, gdybym się tam pojawił
-	przyznał. - W Kanadii pewnie też.
Niewiele powiedział o początkach swego nowego życia, o tym, co się działo, gdy odłączył od reszty trupy w Londynie. Jeszcze mniej mówił o czasach, gdy na poważnie zajął się piractwem.
-	Stało się tak - opowiadał - trochę przez przypadek.
Rozumiesz, co mam na myśli, Ebad? Jak w tej starej opowieści
-	płyniesz sobie spokojnie, gdy na twój statek napadają piraci.
Dostajesz propozycję: śmierć albo piracka służba. Wybierasz
służbę.
-	Tak, ze mną było zupełnie tak samo - przytaknął
Cuthbert. - Ciekawe, gdzie jest ten odważny, co by powiedział:

„Ha, lepiej zabijcie mnie od razu, bo piratem to ja być nie lubię".
Feliks, blady i poważny, stał po drugiej stronie sali, tam, gdzie nieprawdziwe klejnoty błyszczały w skrzyni.
 -	Być może jest zupełnie blisko, panie Cuthbert - odezwał się cichym, pozbawionym emocji głosem. - Być może zupełnie niedaleko.
 -	Cóż, w takim razie życzę mu powodzenia. Ja taki nie byłem.
 -	Ani ja - Hurkon kiwnął głową. - No, Ebad, stary druhu, przyznaj, że rozumiesz czemu tak postąpiłem? - roześmiał się głośno. Śmiechem, który miał pokryć zażenowanie.
Art przyjrzała się uważnie Ebadowi. On zawsze potrafił
tak wiele ukryć. Nie potrafił ukryć jedynie tego, że coś ukrywa.
1 wtedy odezwał się Ebad. Równie ponuro i cicho jak Feliks.
 -	Nie jestem wcale lepszy od ciebie, Hurkon.
 -	Och, sądzę, że dużo lepszy, bo z tego, co słyszałem, wnoszę, że trzymacie się kodeksu ze sztuki. Zasad Molly. Że nie odbieracie nikomu życia.
 -	Czyli ty zabijałeś, Hurkon? - spytała Art.
 -	W samoobronie.
 -	Zazwyczaj można się obronić w jakiś inny sposób, Hurkon.
Gubernator odwrócił wzrok od dziewczyny.
-	Jesteś taka sama jak twoja matka i zbyt surowo oceniasz
ludzi. Jesteś jeszcze młoda, Art, i sprzyja ci szczęście jak
siedemnastu diabłom naraz - westchnął. - Dlatego jestem
przekonany, Ebadiaszu, że zatrzymałeś mapę albo, co jeszcze
bardziej prawdopodobne, oddałeś ją naszej pani kapitan.
Siły były wyrównane - ośmioro na ośmiu. W migającym świetle pochodni stała Art ze swoimi siedmioma aktorami i Hurkon z siedmioma piratami.
Niczyja dłoń jednak nie powędrowała na głownię miecza czy rękojeść pistoletu.
-	Co zatem sądzisz o tej mapie prowadzącej do skarbu,
Hurkon, stary przyjacielu? - spytała obojętnie Art.

 -	Jest warta fortunę.
 -	I nigdy nie kusiło cię, by tę fortunę zdobyć?
 -	Kusiło. Ale nie udało mi się tego skarbu odnaleźć. Bo widzisz, moje szczęście jest zupełnie zwyczajne. Ale tobie, kapitanie Art, cóż... Wierzę, że ci się uda, bo jesteś... - Hurkon urwał, w jego oczach pojawił się błysk, a głos zabrzmiał jak dzwon - prawdziwą Piratika.
 -	Ale Piratika, panie Beare - przypomniała Art - to tylko postać ze sztuki. Rola, w którą wcielała się Molly.
 -	Tak było dawniej, ale ty sprawiłaś, że Piratika ożyła. Wiem, co mówię. Widzę ją przed sobą. Stoi tam, gdzie ty. Piratika obdarzona szczęściem siedemnastu diabłów naraz. Nie oszukuję was. Wszyscy jesteście moimi starymi druhami. I według mnie ktoś powinien wreszcie położyć łapę na tym skarbie. Wiem, że właśnie zamierzacie spróbować. I pomogę wam, w miarę moich możliwości.
Błysnął swym jedwabnym płaszczem, powłócząc nogą odwrócił się i poprowadził ich kolejnymi, tym razem wąskimi, schodami.
(Czy to zawsze musi tak wyglądać? Czy musi być tak, że dawnych przyjaciół można odnaleźć, ale za nic nie można już im zaufać?) Art powiodła wzrokiem po otaczających ją towarzyszach.
Pluskietka leciała za nimi, powoli krążąc w powietrzu. Oblicze Ebada wyglądało jak mroczna, nieprzenikniona tarcza. Tarcza Feliksa powleczona była białą emalią.
Pozostali byli pijani i raczej weseli.
Dziewczyna wyczuwała, że Hurkon nie uwierzył w to, że płynie za nimi drugi żaglowiec.
Po jakimś czasie doszli do galerii. Z obrazami. Na ścianach wisiało trzydzieści może czterdzieści malowideł. Wyobrażone na nich sceny - także pałace, krajobrazy i ludzie - zdawały się ożywać w blasku pochodni.
-	To moja jedyna słabostka - oświadczył Hurkon. - Ta
kolekcja trochę jest warta.
Szli wzdłuż rzędu wiszących obrazów.

Każde z płócien jaśniało przez chwilę w świetle niesionej przez gubernatora pochodni, by po chwili znowu pogrążyć się w cieniu.
 -	Dużo jest warta - powiedział cicho Ebad. - Przysiągłbym również, że wśród tych szkiełek, które pokazał nam wcześniej, też jest całkiem sporo prawdziwych klejnotów. Niech się zamienię w słowika, jeśli to nieprawda.
 -	Wśród tych obrazów - dodał szeptem Feliks - wiszą co najmniej trzy dzieła włoskich mistrzów pędzla. Warte są co najmniej połowę tej wyspy.
Dwa ostatnie obrazy przedstawiały krajobraz i, co ciekawe, w odróżnieniu od pozostałych, były namalowane szczególnie udatnie.
-	Te dwa obrazy - wyjaśnił Hurkon, zatrzymując się
- dostarczyli mi dawno temu moi ludzie, którzy znają moją
słabość do dzieł sztuki. Wiedzieli także o mojej drugiej
namiętności, jaką w owym czasie było poszukiwanie Wyspy
Skarbowej. I oto, przed wami, na płótnie, ta właśnie wyspa.
Spojrzeli na nie szeroko otwartymi oczyma. Nawet płomień pochodni skierował się w tę stronę.
 -	Ale na którym obrazie? - spytał Peter zdziwiony. - Są dwa.
 -	Na obu.
 -	Ale...
Obrazy były zupełnie od siebie różne, choć na każdym widniał długi, bardzo długi kawałek wybrzeża, obmywanego przez srogie morze. Nagi i niedostępny klif, nad którym fruwały chyba mewy, wzbijał się ku niebu.
Na tym jednak podobieństwa się kończyły.
Na pierwszym obrazie widać było krzewy i kwiaty, drzewa uginające się pod ciężarem pomarańczy, zielonych i złotych owoców. Na drugim z malowideł wyspa była czarna i pokryta jakimiś dziwnymi odpadkami. Rosnące na niej drzewa, wyglądały na uschnięte.
Wydawało się, że Hurkon świetnie się bawi, widząc ich zdumienie. Art nie odezwała się słowem, ale jej ludzie zarzucili gubernatora pytaniami. Stojący z tyłu piraci Hurkona uśmiechali

się z wyższością, jakby rozumieli świetny dowcip swojego dowódcy. Bez względu na to, na czym polegał.
Wreszcie Hurkon zdecydował się na wyjaśnienia.
-	Jest taka legenda, którą z pewnością słyszeliście - według
niej wyspa tonie, kryje się. Morze, które nazywa się tam
Wschodnim Morzem Bursztynowym, jest z pewnością zdradziec
kie i zaklęte - niebezpieczne. Ale człowiek, który namalował te
pejzaże, odnalazł Wyspę Skarbową. Dwukrotnie. Nigdy co prawda
nie znalazł tam najmniejszego nawet skarbu - możliwe, iż nie miał
ze sobą mapy, choć istnieje więcej niż jedna, przynajmniej według
kilku osób. Gdy za pierwszym razem widział wyspę, zalana była
słońcem, pełna życia i kwiatów. Za drugim razem wyglądała jak
wyciągnięty na ziemię fragment piekła, wypalona i cuchnąca,
odpychająca i straszna. Zatem, bracia, Wyspa Skarbowa ma dwa
oblicza. A gdzie należy szukać skarbu, nie wiadomo, nawet jeśli
ma się mapę. Oba obrazy nazywają się tak samo.
Art podeszła bliżej. Coś przykuło jej uwagę.
Spojrzała na napisy na obrazach, wydrapane w farbie, i na podpis autora. Zgodnie z tym, co powiedział Hurkon, i tytuły malowideł i nazwisko artysty były identyczne.
I wtedy obrazy znów pogrążyły się w ciemności. Hurkon odszedł, wraz z częścią załogi „Nieproszonego", i zabrał ze sobą pochodnię. Pognał za nimi także Upiorny.
Art rzuciła spojrzenie Ebadowi.
 -	Widziałeś podpis pod obrazem?
 -	Tak, zauważyłem, w świetle pochodni.
 -	Tytuł i malarz. Obraz: „Plaża", autor: Idalia Szopa - westchnęła Art. - „Plaża" I. Szopa.
2. Jasnowłosa bomba wybucha
Razem, wespół w zespół, piraci śpiewali piosenki. Wlewali w siebie wszystko, co mogli - rum, wino, koniaki z Afrykraju i domowej roboty cytrynowe cydry. A także kawę tak gęstą, że można w niej było postawić na sztorc sztylet.

-	Musicie u mnie zanocować - zdecydował Hurkon,
gospodarz doskonały. - Mam bardzo wygodne, porządne łóżka.
O wiele lepsze niż okrętowe koje.
Marynarze z załogi Art radośnie zakrzyknęli. Tak, oczywiście, że zostaną.
Wtedy ich kapitan odezwała się spokojnie znad swojej kawy (która była jedynym napojem, jaki z nimi dzieliła).
 -	Nie, panowie. Wracacie na statek. Kwestia dyscypliny - dodała, spoglądając na Hurkona. - Zaczynają zapominać, kto tu jest kapitanem. Ja jednak, wraz z dwoma oficerami, przyjmę zaproszenie. Dziękuję.
 -	A twój pasażer? Pan Feniks?
Art rzuciła przeciągłe spojrzenie na jasnowłosego młodzieńca. Zresztą, ostatnio patrzyła na niego bez przerwy.
-	Zostaje - postanowiła po chwili namysłu. - Noc w wy
godnym łożu z pewnością sprawi mu rozkosz.
Mamrocąca, zrzędząca trupa aktorska wyruszyła w stronę zatoki, pod eskortą dwóch piratów Hurkona. Sam gubernator wydawał się zadowolony, że zatrzymała się u niego czwórka gości. Rozmowa ciągnęła się jeszcze przez jakiś czas. Były to głównie sentymentalne wspomnienia z teatralnej przeszłości.
W końcu jednak przyszedł czas, by pójść do łóżek. Kapitan Blastside i towarzyszący jej mężczyźni weszli na górę po najszerszych schodach w rezydencji; idąc szerokimi korytarzami wpatrywali się w okna, za którymi widać było palmy, a także wyhaftowane na nocnym niebie gwiazdy. Była druga rano.
 -	Panie Vooms - powiedziała Art nieznoszącym sprzeciwu głosem. - Pół godziny snu i wynosimy się stąd.
 -	Czytasz mi w myślach, kapitanie.
Wkrótce cały dom pogrążył się w ciemności, rozświetlanej wpadającym przez okiennice blaskiem gwiazd.
Tylko Upiornemu nie spodobała się sugestia Ebada, iż Hurkonowi nie można było zaufać i wszyscy powinni natychmiast opuścić jego rezydencję, a nawet Mada Gaszkar.

-	Ale ja jestem wykończony. Potwornie! A rano do
staniemy gorącą czekoladę! I będzie można się wykąpać!
Feliks zastosował się do polecenia bez większych problemów.
Cała czwórka (Pluskietka siedziała wygodnie na ramieniu Art) skradała się na dół po schodach. Po najwęższych schodach rezydencji. Nie natknęli się na nikogo. Jeśli Hurkon zamierzał ich uwięzić, to nie wystawił straży. Być może liczył na ich głupotę.
A może - zastanowiła się Art - Hurkon zachowałby się inaczej, gdybyśmy nie mieli mapy.
Wielki, wyłożony mozaiką hol okazał się pusty, pełen cichych, dochodzących nie wiadomo skąd dźwięków. Drzwi wejściowe były zamknięte na rygiel, otworzyli je więc bez trudu. Na zewnątrz jednak zastygli w cieniu werandy. Ogród patrolowało dwóch strażników.
-	Co to za jedni? Chodzą tak zabawnie...
-	Patrzcie! Jeden wskoczył na drzewo...
Art zachichotała.
-	Na dodatek noszą bardzo śmieszne, białe, kudłate spodnie.
To lemury! Te stworzenia z równin. Dostały się tu przez mur.
Na prawdziwego wartownika natknęli się dopiero przy bramie. Siedział na krześle z muszkietem na kolanach. Obok niego, na ziemi, leżała pusta butelka.
-	Dalej na brzeg!
Zeszli po bezksiężycowych zboczach, trzymając się drzew i kęp wysokiej trawy. Szli szybko. Wkrótce ujrzeli „Nieproszonego Nieznajomego" - stał spokojnie na wodach zatoki, tuż za żaglowcami Hurkona. Łodzie, którymi przypłynęli, znaleźli tam, gdzie zostały zostawione. W oddali ujrzeli coś w rodzaju obozu, jasno oświetlonego lampami. Od razu zrozumieli, że tamtego miejsca należy unikać.
Art pomyślała, że Hurkon rzeczywiście musi być potężny i dobrze znany w okolicy, skoro wystawił przed swoim domem tylko jednego i niezbyt godnego zaufania strażnika - jakby był pewien, że nikt na niego nie napadnie.

Gdy mijali ostatnią kępę drzew, ktoś rzucił się ku nim biegiem - pistolety natychmiast wyskoczyły zza pasów - po chwili z jeżącym włosy wyciem przemknął obok nich kolejny lemur. Pluskietka otworzyła oko. Jedno.
-	Chybiłem! - jęknął Upiorny. - Co to w ogóle za
zwierzęta? Takie coś nie powinno istnieć!
Gdy dotarli do ostatniego drzewa, drzewo obróciło się i wrzasnęło Upiornemu prosto w twarz. Znowu lemur. Spanikowany nie na żarty Upiorny też wrzasnął, prosto w psi pysk niby-drzewa. Dzięki temu - przemknęło Art przez głowę - że te zwierzęta robią tyle hałasu, wrzasku Upiornego nikt nie usłyszy.
Sadząc wielkie susy, skuleni, dopadli brzegu.
 -	Bierzemy tę łódź. Panie 0'Shea, do wioseł!
 -	Ja? A dlaczego nie Ebad? On jest przecież trzeźwy! - rzucił markotnie Upiorny.
 -	Trochę gimnastyki wytrzęsie z pana kawę i alkohol. My położymy się płasko na dnie. (Ty też, papugo.) Jeśli ktoś zacznie wołać, wypytywać, pan, panie Upiorny, przeklniesz mnie i powiesz, że odesłałam cię na żaglowiec.
 -	Tak jest, kapitanie. Bardzo chętnie. Nawet łatwo mi będzie przeklinać kogoś, kto każe mi wiosłować, gdy nadaję się tylko do odpoczynku.
Mimo swego stanu Upiorny wiosłował szybko i sprawnie poprowadził łódź z dala od żaglowców gubernatora. Choć na ich dziobach i rufach paliły się światła, to wydawały się zupełnie puste. Nikt nie zawołał w ich stronę. Dopłynęli do „Nieproszonego", odszukali liny i wspięli się na burtę.
Piętnaście minut zajęło im budzenie chrapiącej słodko załogi - zwłaszcza Czarnego Majstra, którego znaleźli śpiącego w balii. Pięć następnych zeszło na tłumaczeniu, że właśnie uciekają.
 -	Ale jak mamy postawić żagle, kapitanie? To usłyszą na pewno.
 -	Wyprowadzimy „Nieproszonego" szalupami. Jak w pasie ciszy. Tylko tym razem owiniemy wiosła szmatami, dzięki czemu będą mniej hałasować.

Usłuchali. Mimo iż nie pozbyli się resztek snu i zaskoczeni obrotem sytuacji wyczuli zagrożenie. Tak więc „Nieproszony Nieznajomy", holowany przez szalupy, niemal bezszelestnie wyszedł z zatoki i wpłynął z powrotem na pełne morze.
 -	Wschodnie Morze Bursztynowe... Panie Vooms, czy warto kierować się tą wskazówką?
 -	Może. Obszar się mniej więcej zgadza. Sam już kiedyś słyszałem tę nazwę, choć pojawia się na bardzo niewielu mapach. Południowy-wschód Morza Koziorożców. Czekają nas dziwne prądy morskie - i magnetyczne. Pod nami biegun południowy, a Indie tak wysoko jak księżyc.
 -	Myślisz, że będzie nas ścigać?
Ebad obejrzał się w kierunku Mada Gaszkaru.
 -	To możliwe, ale mam wrażenie, że jednak nie. Rozleniwił się, Art. Stał się gnuśny i niegodny zaufania. Hurkon Beare nie jest już tym człowiekiem co kiedyś.
 -	Proszę spojrzeć, panie Feniks, ta grupka gwiazdek błyszczących jak oszlifowane klejnoty to Krzyżak Południa.
 -	Niektórzy żeglarze nazywają je Klamrą Południa.
 -	Tak, tak właśnie mówią. Czy widział pan coś równie pięknego? - Art wcale nie spodziewała się otrzymać odpowiedzi, ale jednak ją dostała.
 -	Owszem.
Dziewczyna rzuciła okiem na Feliksa. On ma na myśli Złociutką albo jestem Latającym Holendrem - pomyślała.
-	No cóż - powiedziała na głos - zapamiętam sobie, panie
F., że zna pan dokładnie gwiezdne mapy. A gdzieś tam leży
biegun. Już niedługo możemy natknąć się na góry lodowe.
Stali na forkasztelu. Przed nimi rysował się, ostry niczym strzała, dziób żaglowca, poniżej spowita całunem rzeźba. Wyżej żagle i gwiazdy. Wszędzie morze.
Uciekł z nimi od Hurkona. Współpracował z resztą załogi. Stał się pożyteczny. I był przy tym bardzo atrakcyjny.
-	Chyba już czas, bym powiedział, dlaczego zdecydowałem
się z wami popłynąć - odezwał się nagle Feliks.

 -	Wydaje mi się, że nie miał pan wyboru. A potem zrezygnował.
 -	Nie. Wybór ma się zawsze, kapitanie Blastside.
 -	Możesz mówić do mnie Art, mój panie. Zwłaszcza w takich chwilach jak ta.
-	Och, nie wiem, czy się odważę.
Uśmiechnęła się.
-	Może i nie. Zobaczymy. Jak sam zauważyłeś, zawsze
ma się wybór.
Po tych słowach Art Feliks zamilkł na długą chwilę. Ona także się nie odzywała. Stali obok siebie, oparci o reling. Nie stykali się ramionami.
Większa część załogi spożywała właśnie solidny obiad. Ocean był spokojny, ale kto mógł przewidzieć, co przyniosą następne godziny? Sztormy, ścigających ich wrogów, jakąś zagubioną, samotną wyspę - może nawet tę, której szukali?
-	Mój ojciec... - przerwał milczenie Feliks.
Znowu cisza.
-	Mój ojciec nazywał się Adam Makepeace. Podobnie jak
ty, Art, zmieniłem nazwisko. Umarł, gdy miałem osiem lat.
Ale po kolei.
Art czekała. Czuła w piersi mocne bicie własnego serca. Swoją mamę znała jedyne dwa lata dłużej.
-	Mój ojciec był bogatym człowiekiem. Posiadaczem
ziemskim. Był też człowiekiem szlachetnym, prawym. Opie
kował się wszystkimi, nie tylko swoją rodziną - żoną,
dziećmi - ale też tymi, którzy dlań pracowali. Wybudował
wiele domów, w których jego pracownicy mogli mieszkać
prawie za darmo. Starał się pomagać także innym ludziom.
Wielu zwracało się do niego o pomoc i nie odchodziło
z kwitkiem. Poświęcał im pieniądze i czas. Cała okolica
zawdzięczała swoją pomyślność Adamowi Makepeace. Co
więcej, mieszkańcy próbowali nawet zmienić nazwę mia
steczka na Adamsham. Nie zgodził się. Kiedy o tym
usłyszał, tylko się roześmiał. Wtedy w ogóle śmiał się
bardzo często.

Znów zapadła cisza. Dziewczyna przyglądała się snującemu wspomnienia Feliksowi. W jego ciemnoniebieskich oczach odbijałay się fale.
 -	Co sprawiło, że przestał się śmiać? - zapytała wreszcie.
 -	Och, kapitanie, kapitanie, naprawdę się nie domyślasz? Jego śmiech zamilkł przez piratów. Takich samych jak wy.
 -	Ach!
 -	Ach! Mój ojciec był kupcem. W ten właśnie sposób się wzbogacił. Do tego stopnia, że złoto mógł rozdawać garściami, bo i tak zarabiał coraz więcej. Jego prawdziwą dumą był żaglowiec, taki jak twój. Mówił, że był to jeden z najlepszych statków, jakie kiedykolwiek zbudowano. Nazywał się „Podróżnik". Faktycznie, często wypływał na Siedem Mórz, skąd wracał wyładowany towarami. Jego kapitanem był brat mojego ojca - wuj Solomon, nazywaliśmy go po prostu Sol. Powiedziałem, że byli braćmi, ale przede wszystkim byli przyjaciółmi - najlepszymi przyjaciółmi na całym świecie. Pewnego dnia Sol miał wyruszyć po towar, było to nowe, śmiałe przedsięwzięcie Adama. Okręt miał okrążyć bez mała cały świat i dotrzeć do Indii. Podróż, jak zaraz się przekonasz, miała się okazać bardzo niebezpieczna, ale żaglowiec był do niej świetnie przygotowany. Co więcej, miał go prowadzić człowiek, który znał się na swoim fachu. Wiele pieniędzy zainwestowano w tę podróż. Zaangażowali się w nią nawet niektórzy członkowie Admiralicji. Byli też oczywiście pasażerowie. Wśród nich siostra mojej matki ze swoim mężem, ich dzieci i trójka dobrych przyjaciół - nikt nie myślał o ryzyku. W końcu kapitanem był Sol. Wiedzieli, że będą bezpieczni. W noc poprzedzającą wyjazd Sola do Port's Mouth, Solomon pokłócił się z moim ojcem. Poszło o jakąś błahostkę - zdaje się, że o jakąś sprawę rodzinną. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie słyszałem. Nie rozumiałem tego. Pogodzili się, oczywiście, ale zachowali do siebie urazę. Nie pożegnali się tak wylewnie jak zazwyczaj. Mój ojciec powiedział - podsłuchałem to - że cudem nie doszło do pojedynku... Jeszcze później zdradził nam, że napisał list i wysłał go do Miasta Wolnego Przylądka, gdzie miał czekać na Sola.

Po tych słowach Feliks zamilkł ponownie.
 -	I...? - zapytała go wreszcie cicho Art.
 -	I pewnego dnia, w południe, gdzieś pomiędzy Gwineą i Przylądkiem Nadziei, rzuciły się na „Podróżnika" trzy chybkie statki. Powiewały nad nimi bandery morderców, czaszki i piszczele, flagi śmierci. Działa ryknęły. Z obu stron. „Podróżnik" nie był w stanie sprostać trzem diabłom naraz. Piraci go pokonali. Strzaskali dwa maszty i doprowadzili do abordażu. Piraci, Art. Nie stosujący twojego kodeksu honorowego, nie stosując się do zasad Molly Faith i jej aktorskiej trupy. O, nie. Zabili wszystkich na statku mojego ojca. Mężczyzn, kobiety, dzieci - tak, także i dzieci. Potem podpalili żaglowiec i zatopili go. Jeszcze później uciekli, razem z całym towarem. Udało się zbiec tylko jednemu człowiekowi. Stracił w tej bitwie oko i nogę. Ale umknął śmierci. Najpierw udawał martwego, a potem chwycił się pływającej deski. Uratował go z fal inny statek. Inaczej też by zginął. I to on opowiedział całą tę historię. I to jemu mój ojciec, gdy się wreszcie spotkali, przekazał resztę swego majątku. Nie było tego wiele. Bowiem zatonięcie „Podróżnika" zrujnowało mojego ojca. Stracił wszystko, czego dorobił się, pracując ciężko całe życie. Z żalu po swojej zamordowanej siostrze umarła moja matka. Potem jeden po drugim chorowali i umierali ich synowie, a moi bracia. Wtedy mieszkaliśmy już w slumsach, a głowa mojego ojca pokryła się białą jak sól siwizną. Nikt już nas nie poznawał.
 -	I nikt wam nie pomógł?
 -	Nikt. Ojciec spodziewał się, że przynajmniej dwie, trzy osoby pomogą, ale oni także zawiedli. Złamała go fatalna sytuacja finansowa i to, co spowodowała. Miasteczko popadło w ruinę. Mieszkańcy zaczęli przeklinać jego imię. Za to, że pozwolił, by tak wiele zależało od jednego rejsu. Zupełnie, jakby to była jego wina, a nie tych morskich szumowin, które zatopiły „Podróżnika." Żył jeszcze cztery lata. Potem umarł ze zgryzoty. Ja trafiłem do przytułku, gdzie musiałem ciężko pracować na swój chleb.
 -	Jak udało ci się to wszystko przetrwać?
 -	Gdy byłem jeszcze dzieckiem, bardzo dobrze śpiewałem - lepiej niż teraz. A potem nauczyłem się rysować portrety.

Pomogli mi różni ludzie. Jak ładnie się wysławia - mówili.
-	Jaki śliczny, mały chłopczyk. I jakie ma piękne włosy, takie
jasne, blondynek. Tylko że to nie są jasne włosy, Art. Podobnie
jak ojciec miałem ciemne włosy. Posiwiałem bardzo młodo.
W tym przytułku. Gdy miałem ledwie osiem lat.
 -	Feliks... - zaczęła i urwała.
 -	Tak - skinął głową. - Feliks. To imię znaczy „Szczęśliwy". Wiedziałaś o tym?
 -	Feliks... zdjąłeś z palca rubinowy pierścień od ojca.
 -	To nie rubin. To szkiełko. Kiedyś był w nim prawdziwy rubin. Mój ojciec dał go człowiekowi, który ocalał z rzezi na „Podróżniku" i został kaleką - podarował mu prawdziwy rubin z tego pierścienia. Potem kazał wprawić weń zwykłe szkiełko. I tylko tyle mi po sobie zostawił, umierając. Pamiętam, jak ludzie rzucili mi go w twarz. Weź to sobie - mówili - i tak nie ma żadnej wartości.
Piraci głośno śpiewali jakąś piosenkę. Zegar wybił kolejną godzinę.
Miałam dwa lata, kiedy ty miałeś cztery i kiedy zatonął „Podróżnik" - myślała Art. - Miałam sześć, gdy ty miałeś osiem i gdy umarł twój ojciec. Miałeś dwanaście, gdy ja miałam dziesięć i gdy zginęła Molly.
-	Dziękuję,  że  mi  zaufałeś -  powiedziała  wzruszona.
-	Oczywiście nikt inny się o tym nie dowie.
-	Tę historię zna już Ebad Vooms. Powiedziałem mu. Tak
samo jak Gladowi Cuthbertowi.
To Art ubodło. Jak mógł - pomyślała. Poczuła się dotknięta. I wtedy Feliks wypalił z najcięższego działa.
-	Zbliżamy się - oznajmił - do wyjaśnienia powodu mojej
obecności tutaj. Tego wyznania jeszcze przed nimi nie złożyłem.
Jestem tutaj, aby przyjrzeć się temu, co robicie, ty i twoi mężni
piraci. Rysuję wszystko, każdy wasz rabunek. Prowadzę też
dziennik, zapisuję szczegóły wszystkich waszych karygodnych
czynów. Zawiozę te materiały do Anglii, gdzie wraz z moimi
zeznaniami posłużą do tego, byście wszyscy stanęli przed sądem.
Nie lubię piratów. I być może teraz już rozumiesz, dlaczego.

Art spojrzała na niego swymi błyszczącymi jak gwiazdy oczyma. Jej serce zamarło.
 -	Ale w takim razie, sir, nie mam innego wyboru, jak...
 -	Zabić mnie? Ale ty nie zabijasz. Ani ty, ani twoja sfora. Ot, stanęłaś przed tudnym problemem, kapitanie.
- Znajdę jakiś inny sposób - odparła. - Nie pozwolę, byś zrealizował swój plan.
-	Jedynym sposobem jest moja śmierć.
Art zacisnęła usta tak mocno, że jej wargi zmieniły się w cienką kreskę.
 -	Proszę się nie przejmować. Coś wymyślę. Tymczasem, sir, zostawię pana samego, byś mógł sporządzać dalsze notatki. Obawiam się jednak, że od tej pory nie będziesz się cieszył na tym statku taką wolnością jak dotychczas.
 -	Wolnością nie potrafię się cieszyć od dziesięciu lat. Dobranoc, kapitanie Piratiko.
* * *
Noc dobiegła końca, wzeszło słońce. Niebo było błękitne, ale nie morze. Ocean zmienił się, woda miała barwę herbaty w filiżance z białej porcelany.
3. Dziwniejsze morze
„Nieproszony Nieznajomy" lekko płynął po tym niezwykłym, morzu w kolorze bursztynu. Gnał go rześki, wirujący wiatr. Pozwolili mu się prowadzić i dotykali steru tylko po to, by statek płynął prosto. Powietrze pachniało kwiatami - choć w zasięgu wzroku nie było najmniejszego paseczka lądu. Raz tylko minęli skałę, która sterczała w morzu jak tyczka w płocie.
 -	Powiadają, że w tych głębinach słychać dzwony.
 -	Mówi się, że gdzieś tutaj znajduje się leże krakena, najstraszliwszego z morskich potworów.
 -	Och, zamknijcie się już.

Pluskietka siedziała na bocianim gnieździe i bacznie obserwowała horyzont. Czasami wykrzykiwała:
 -	Polly chce dolara! Albo:
 -	Miedziaki, skrzyniaki!
Także Gnojek był ożywiony, biegał po pokładzie w tę i z powrotem z wywieszonym jęzorem i bezustannie wymachiwał ogonem.
-	To morze niesie w sobie jakąś energię - zauważył Upiorny.
- Ja sam ją czuję. Zupełnie jakbym wychylił filiżankę mocnej
kawy. Albo mocnej herbaty, która tu bardziej pasuje kolorem.
Z niesłychaną energią aktorzy-piraci zażarcie dyskutowali.
 -	Czy Feliks jest naszym wrogiem? I naprawdę wyda nas sędziom i policji? - pytał Walter.
 -	Mówi, że ukrył wszystkie swoje rysunki i notatki tak, że w życiu ich nie znajdziemy. I faktycznie nie możemy ich znaleźć - odparł Peter.
 -	Zwiążmy go! - zaproponował Czarny Majster. - Co, kapitanie Art? W końcu w Anglii on zrobiłby z nami to samo.
 -	Nie - nie zgodziła się Art. - Na razie niech sobie robi, co chce. Zamkniemy go pod pokładem albo, jeśli będzie trzeba, zwiążemy dopiero, gdy odnajdziemy wyspę.
 -	Jeśli ją odnajdziemy. Jeśli w ogóle istnieje.
- Plaża i szopa. Dziesięć mil w górę. Piętnaście kroków w lewo.
 -	I naprawdę myślicie, że Hurkon Beare nigdy na to nie wpadł? Miał przecież oba obrazy.
 -	Ale mógł nie mieć dokładnej mapy. Poza tym nie miał papugi Molly.
Art ponownie rozłożyła przed nimi mapę. Na morzu koloru indygo widniała brązowa wyspa. U dołu i mapa, i wyspa były nierówno nadpalone. (Jakie wskazówki mogły zawierać spalone fragmenty?)
Wzdłuż boku mapy biegły litery, które z pewnością stanowiły jakąś wskazówkę:
OOP, TTU, FAB, MMN, RRS, AFC, HH1, YYZ, FAD.

-	Najważniejsze muszą być te podwójne - stwierdził
Wonsacz. - 00, TT, HH...
Oparty o główny maszt Cuthbert skomentował:
 -	Jak dla mnie to zapis odgłosów czyjejś niestrawności.
 -	Dlaczego Ebad nic nam przedtem o tym nie powiedział? Ty nam to wyjaśnij, Upiorny, ciebie wtajemniczył! I ją- nalegał Czarny Majster.
Art podniosła się z miejsca. Dobyła miecza, który zajaśniał jak srebrny płomień. Delikatnie dotknęła nim czubka nosa Czarnego Majstra.
- Co za „ją", panie Majster?
 -	Racja, ty nie jesteś dziewczyną. Jesteś demonem. Ale z drugiej strony - piekielnie dobrym kapitanem. Muszę ci to przyznać. I proszę o wybaczenie, kapitanie. To tylko nerwy.
 -	Proszę więc dopilnować - rzuciła Art - by pańskie nerwy nie powodowały na moim statku żadnych problemów. Ani tym bardziej wypadków. Jeśli panu Feniksowi wydarzy się jakaś krzywda, będę wiedziała, co jest jej przyczyną. Pańskie nerwy. Więc proszę nie łamać naszych zasad, panie Majster. Uprzedzam, dla pańskiego własnego dobra.
 -	Ebad, czy to możliwe, że zdrajcą jest Feliks? On sam tego nie potwierdzi, ale przecież nigdy nie stał po naszej stronie.
 -	Tak, to możliwe. Ale żeby zdradzić nas akurat dla Złociutkiej?
 -	Złociutka mu się podoba! Może nawet poznał ją wcześniej, może wydaje mu się, że będzie w stanie przekonać ją, by zrezygnowała z piractwa.
 -	Do tej pory Feliks nie wydawał mi się skończonym durniem.
 -	Wiemy na pewno, że ktoś informuje ją o naszych poczynaniach. Ktoś przedziurawił nasz statek w Port's Mouth. Owszem, w rezultacie wyszło to nam na dobre, ale to nie był mój pomysł. A Feliks musiał się spodziewać, że w ten sposób nas zatopi. No i wtedy był pod pokładem. Więc chyba to jednak on?
 -	Art, on nie potrafi pływać.
 -	Może tylko udaje.

Feliks siedział na swojej koi w kajucie na forkasztelu.
Rysował - z pamięci - portrety wszystkich napotkanych ostatnio osób. Dwa okazały się szczególnie udane. Jeden przedstawiał dziewczynę o kocich oczach i czarnych lokach, a drugi dziewczynę o stalowych oczach i ciemnych włosach, przedzielonych pojedynczym, lśniącym, barwnym pasemkiem. Złociutka. Art. Narysował także Zarazę i Zwierzęcego, i Wytatuowanego i jeszcze jednego czy dwóch innych marynarzy z załogi „Nieprzyjaciela". Oraz Hurkona Beare i jego oficerów. Załogę Art sportretował wcześniej.
Dokończył ostatni rysunek (ten akurat przedstawiał Art, co więcej, tych przedstawiających Art było całkiem sporo), wstał i przeszedł przez ciemny pokład do beczki z jabłkami, z której mógł się częstować każdy na statku. Zaczął je wyjmować. Ponieważ owoców cytrusowych było w bród, niewielu marynarzy miało ochotę na jabłka. Pod warstwą owoców znajdował się worek. Feliks wyjął go. Potem schował do niego najnowsze rysunki. Worek trafił z powrotem na swoje miejsce, a za nim jabłka. Na końcu - wieko beczki.
Młodzieniec stał, wpatrując się w zamkniętą beczkę.
Tak naprawdę nie dbał o to, czy piraci odnajdą jego schowek. Rysunki pochował po całym żaglowcu, a oni nie odnaleźli jeszcze żadnego. Traktował to raczej jako pewnego rodzaju grę. W końcu - jeśli nawet aktorzy odnaleźliby te portrety, mógłby je narysować raz jeszcze. Może nawet lepiej. Chyba, że Art złamałaby swoje zasady i przebiła go mieczem.
Musiał jej zdradzić swoją historię. Musiał, choć wiedział, że to szaleństwo. A dziewczyna - co oczywiste - o wszystkim opowiedziała natychmiast swojej załodze.
Feliksowi zagroził tylko jeden z piratów - Czarny Majster. Na szczęście Ebad i Glad Cuthbert odciągnęli napastnika od jego niedoszłej ofiary. Ponadto tylko Czarny Majster wyglądał na kogoś, kto zdolny jest zabić człowieka. Feliks słyszał, że Art zapowiedziała, iż jeśli to zrobi, porzucą go na jakiejś bezludnej wyspie, na Morzu Bursztynowym.
Gdzieś nad głową Feliksa Uczciwy Kłamca grał na lirze korbowej Cuthberta. Uczciwy po prostu wziął instrument do

ręki i - zupełnie nie potrzebując nauczyciela - zagrał. Tak samo było wcześniej z jego nauką pływania.
Uczciwy był człowiekiem dobrym i niewinnym. Feliks podejrzewał, że był niewiele starszy od niego. Ani Walt, ani Peter także mu nie zagrażali. Dirk i Wonsacz bardzo tęsknili za życiem na scenie i myśleli o skarbie jako o możliwość powrotu do aktorskiego fachu. Upiorny tęsknił za ojczystą Eirą. Ebad, który był dawniej niewolnikiem, zasługiwał, by w życiu spotkało go samo dobro. Cuthbert bardzo chciał wracać do swojej starej, żeby się wreszcie porządnie pokłócić - pociskać czym popadnie - a potem poprzytulać.
No i Art. A ona, cóż. Ona chciała do mamy.
Z kilku krótkich wzmianek, Feliks domyślał się, że matka Art była dla niej zarazem ojcem.
I dlatego dziewczyna naśladowała ją. Chciała ją w ten sposób przywrócić do życia.
A może chodziło o coś jeszcze?
Bo to byłoby przecież za proste... Art...
Art to Art.
Art...
Jak powiedział bogaty i niegodny zaufania Kanadianin Hurkon, Art stała się Piratiką!
Pojawił się Walter. Nie wyglądał na szczęśliwego. Nie chciał też rozmawiać. Zaprowadził go do reszty załogi.
- Proszę się czuć swobodnie, panie Feniks - powiedział pojednawczo Ebad. - Nikt nie ma panu niczego za złe. Dźwiga pan na barkach duży ciężar.
Ale reszta załogi była chyba innego zdania. Nikt nie patrzył na Feliksa, nikt się do niego nie odezwał, nie poprosił o piosenkę. Nikt także naturalnie nie chciał, żeby młodzieniec namalował jego portret. Ale Feliks był do samotności przyzwyczajony.
Art Blastside przechadzała się po swojej kajucie, zajęta wyrzucaniem Feliksa ze swojego serca - z miejsca, do którego wdarł się z impetem.

Przed jego wyznaniem snuła plany zdobycia go. Teraz musiała sobie dać z tym spokój. Molly z pewnością potrafiłaby to zrobić.
Dnie i noce, noce i dnie. Bursztynowy ocean jaśniał, jakby pod jego powierzchnią płonęły herbaciane ogniska. Zdarzało się, że statkiem rzucały bardzo dziwne prądy. Raz wpadli w małą burzę; zakręciła nimi, waliły w nich rozcapierzone błyskawice, zalewał deszcz - słony deszcz - a gdy wreszcie wydostali się na spokojną wodę, znowu wszystko było jak przedtem. Burza została za nimi, wściekła i bardzo mała.
Następnego dnia ujrzeli wyspę.
-	Czy to ta wyspa?
To nie była ta wyspa. Leżała wśród fal niczym naleśnik albo spłaszczone ciasto. Miała ledwie parę jardów średnicy. Rosła na niej samotna palma - czarna, pokryta solą.
Feliks i Czarny Majster przyglądali się wysepce nieufnie i niespokojnie. To właśnie w takich miejscach piraci mieli zwyczaj porzucać nielubianych pasażerów lub nielojalnych członków załogi. Ale Art nie wysadziła nikogo.
Potem minęli wiele podobnych wysepek, które wydawało się, zostały rozsypane przez jakiegoś nieostrożnego architekta archipelagów. Jedne były piaszczyste, inne kamieniste. Na jednej leżała zniszczona pusta szalupa. Złowróżbny znak czyjegoś nieszczęścia.
Do zmroku wszyscy już mieli serdecznie dość tych ponurych, maciupkich wysepek.
 -	Zupełnie, jakby morze dostało wysypki.
 -	Na Wąsate Bieguny, czy już nigdy nie znajdziemy normalnej wyspy?
Zasiedli na pokładzie do późnego obiadu. Zagrała piracka orkiestra. Uczciwy akompaniował na lirze. (Tego wieczora Feliks nie śpiewał, choć wypuścili go na pokład, żeby rozprostował kości i przewietrzył się.)
-	Dzięki ci, Boże, za dar chciwości.
Wbili zęby w solone ryby i świeżo upieczony chleb. Pojawiła się też gotowana kapusta i zupa.

Gwiazdy błyszczały na niebie.
Gnojek biegał tu i tam, wyjąc zupełnie bez powodu.
Pluskietka milczała, jakby była z pluszu.
A Art - jaśniała jak gwiazda.
 -	Kapitanie Art...
 -	Tak, panie Słony?
 -	Na masztach siedzi stado papug.
Art, która studiowała teatralną mapę w swojej kajucie, spojrzała na Waltera zaskoczona.
 -	Pluskietka?
 -	Chyba że rozmnożyła się i jest jej teraz pięćdziesiąt. Albo coś koło tego.
Wszyscy zebrali się na pokładzie. Poza Feliksem zamkniętym pod pokładem.
Na każdej rei, na wszystkich żaglach, na pokładówkach i dachu kajuty kapitana - papugi. Przypominały kolorowe kwiaty. Lazurowe i czarne, żółte i jasnoczerwone, miodowe, wiśniowe i białe, szare i fioletowe, szkarłatne i jadeitowe.
Wszystkie jednak - co ostatnio często zdarzało się też Pluskietce - milczały. Siedziały nieme. Art odniosła wrażenie, ze czekają na coś, by wydać z siebie głos...
-	Ziemia na horyzoncie! Ziemia! Ziemia! Ziemia!
Gdy rozległ się krzyk siedzącego w bocianim gnieździe Wonsacza, papugi zaskrzeczały z wyraźnym zadowoleniem i upstrzyły pokład ptasimi kupami.
Po nich odezwała się siedząca na kurniku Pluskietka.
-	Cmok, cmok - wrzasnęła, patrząc na Art. - Teraz świat
będzie u twoich stóp, kochanie - dodała głosem Molly.
To powiedziawszy, pofrunęła w górę, pomiędzy liny i pozostałe papugi.
I rzeczywiście. Ujrzeli leżący przed dziobem ląd. Porośnięte drzewami wzgórze, piaszczystą plażę, wysoki skalisty klif.
Wokół brzegu morze miało kolor najczystszego błękitu.
Ujrzeli wyspę z drugiego obrazu Idalii Szopy. To była - to musiała być - Wyspa Skarbowa.

SCENA DRUGA
1. Wyspa Skarbowa
Drzewa uginały się ku ziemi, obwieszone ciężkimi koralami owoców. Niektóre były już dojrzałe. Kwiaty splatały się w dywany lub wspinały długimi sznurami na drzewa. Piasek na plaży skrzył się, jakby ktoś wmieszał weń diamenciki. Za piaskiem, kwiatami i drzewami owocowymi rozłożył się zielonymi, aksamitnymi koronkami niewielki las. Z tego właśnie lasku strzelał w górę nagi klif. Trzeba powiedzieć, że na początku żadnej z tych rzeczy nie można było zobaczyć.
A to dlatego, iż z tego właśnie klifu, spomiędzy drzew i z nadmorskiego sadu, wzbiły się do lotu kolejne papugi - wydawało się, że są ich tysiące - było ich tak wiele, że przypominały rój gigantycznych pszczół.
Ich krewniaczki, które były na statku, także zerwały się do lotu, ale nie pofrunęły daleko. Krążyły wokół łodzi „Nieproszonego", dokoła członków jego załogi, często przelatując tak nisko, że strącały z głów piratów kapelusze. Co chwila dołączały do nich lotem nurkowym setki innych papug. Pióra i ptasie kupy wirowały w powietrzu.
Na piasek upadły, przygotowane przez poszukiwaczy skarbów, łopaty do kopania i liny do wspinaczki.
 -	Co się tu dzieje? Co w nie wstąpiło?
 -	A niech je licho, Wonsacz! Patrz! Zafajdała mi płaszcz...
 -	Na Trąby Pańskie!
 -	Fuj!
 -	Ohyda!

-	A niech je pochłonie Piekło Kapusty!
Gnojek szczekał zajadle, wskakiwał na wszystkich, odbijał się od szpadli i nóg, rzucał się to na jedną papugę, to na drugą
-	ale nie udało mu się schwytać żadnej. Pluskietka natomiast
zniknęła pośród rozfurkotanych pobratymców.
-	Salwa w powietrze, panie Vooms, panie Dirk! - starała
się przekrzyczeć harmider Art. - Celujcie porządnie! Nie
trafcie ani jednej z tych papug! Reszta! Nie ruszać się!
Sama też wystrzeliła.
Papugi wrzasnęły dziko, zaskrzeczały i zataczając szerokie kręgi, odfrunęły. Można było bezpiecznie założyć, iż Pluskietka pofrunęła wraz z nimi.
Piraci-aktorzy - wyglądający raczej nieszczególnie - stali, otrzepując ubrania.
Art przyjrzała się wyspie przez lunetę Ebada.
Pomiędzy zielenią drzew majaczyło coś czarnego. Z początku dziewczyna nie była pewna, co to takiego. Wzdłuż krawędzi klifu zauważyła pas bladozielonej roślinności.
Nieco dalej wznosiło się zarośnięte drzewami wzgórze, które wyglądało jak dodatek do wyspy. (Na kotwicy, poza granicą niebieskiej wody, na bursztynowych falach oceanu odpoczywał „Nieproszony". Na pokładzie żaglowca pozostało tylko dwóch ludzi - Słony Peter, który w losowaniu wyciągnął najkrótszą słomkę i - przywiązany długą, szorstką liną do swojej koi - Feliks Feniks - ich nie-kolega.)
-	No dobrze, kapitanie - niecierpliwił się Czarny Majster.
-	Gdzie zaczynamy poszukiwania?
 -	Nie tutaj - zdecydowała Art. - Powiem wam, panowie, co myślę. Ta część wyspy regularnie zalewana jest przez ocean. Jasne, że nie codziennie, ale dość często. Widzicie to ciemne miejsce w głębi lądu, między drzewami? Tam po każdym takim potopie zostaje jeziorko słonej, morskiej wody, więc rośliny się tam zakisiły jak ogórki w słoiku.
 -	Genialne! - przerwał zachwycony logiką jej wywodu Upiorny. - Dlatego powiadają, że wyspa tonie. I tonie, ale nie cała - tylko plaża i drzewa, i las w głębi lądu. Pod wodą

umierają. A potem morze ustępuje, odsłania zmarniałą roślinność i czarne kikuty drzew. Rozgryzła to!
 -	A potem, stopniowo, wyspa leczy rany, drzewa odżywają, pojawiają się liście, kwiaty i owoce - dokończył Wonsacz. - I tak jest aż do następnego razu.
 -	Mapa została spalona wzdłuż dolnej krawędzi - przypomniała Art. - Może to nie był przypadek. Zaczynam myśleć, że ktoś zrobił to rozmyślnie. Zastanawiałam się, która część wyspy nigdy nie tonie. Otóż tą wiecznie suchą częścią wyspy jest klif - pokazała palcem urwisko. - Tam też są rośliny. I tam chronią się papugi, gdy morze zalewa wyspę. A wówczas, łatwo można obok niej przepłynąć i nie zatrzymać się. Tonąca wyspa nie wygląda zachęcająco.
 -	Skąd będziemy wiedzieć, kiedy morze następnym razem zaleje wyspę? - zapytał niespokojnie Wonsacz.
 -	Tego się nie dowiemy. Pływy oceaniczne są tu wyjątkowo dziwne. To wiemy na pewno. Ale powiem wam coś innego. Nikt, kto o tym wie, nie zakopałby skarbu tu, na plaży. Ani na tamtym wzgórzu.
 -	No to gdzie...
 -	Na szczycie klifu, drodzy panowie. Gdzieżby indziej?
 -	Ale kapitanie... przecież to naga, surowa skała... Kto zdoła się na nią wspiąć? Nawet z liną?
 -	Niedługo się przekonamy.
 -	Peter!
Smucący się na pokładzie Słony Peter usłyszał wołającego go z dołu Feliksa.
Zszedł pod pokład i zajrzał do tonącego w półmroku, zastawionego piętrowymi kojami pomieszczenia.
 -	Co?
 -	Bądź tak miły i rozwiąż mnie.
 -	Nigdy.
 -	Peter, przecież nie jestem niebezpieczny. Nie potrafię się bić ani pływać. Dam ci słowo honoru, że nie ucieknę. Duszę się tutaj.

 -	Nie - pokręcił głową Peter. - Bardzo mi przykro. Nie odwiążę cię, ty świnio. Poza tym, ona obdarłaby mnie żywcem ze skóry.
 -	Kto? Art? Przecież Art nie zabija. To jej podstawowa zasada i źródło dumy.
Peter nie odpowiedział. Wrócił drabinką na górę i zatrzasnął właz.
Feliks westchnął i ponowił próbę przecięcia krępujących go więzów. Robił to za pomocą niewielkiego pilniczka, który dzień wcześniej znalazł na pokładzie.
Droga przez porastający wyspę las - około pół mili - okazała się pełna wrażeń.
-	Patrzcie! Patrzcie! Klejnoty!
Wszyscy spojrzeli na porośniętą paprociami ziemię.
 -	Nie, to kwiaty.
 -	Jakie kwiaty, półgłówku! Patrzże! To szafir wielki jak moje oko!
I rzeczywiście.
Art, która już wiedziała, że nie potrafi odróżnić szlachetnego kamienia od fałszywego, popatrzyła na znalezisko nieco powściągliwie.
-	To szkło?
-	A gdzie tam szkło! Prawdziwy, jak cię mogę!
Zatrzymali szafir. Póki co. Według pirackiego prawa łupy
stanowiły wspólną własność i dzielono je po równo między wszystkich członków załogi. Tylko kapitan dostawał podwójną działkę.
Potem znaleźli jeszcze sześć połyskujących beryli i siedem czerwonych granatów. Po jakimś czasie zauważyli srebrne monety, grudki pozieleniałego od wody złota - leżały, wraz z rybimi szkieletami w korzeniu suchego pnącza.
-	Tu wala się prawdziwa fortuna!
 -	Ile zatem warte musi być to, co ukryto - wyszeptał Upiorny - jeśli takie cenny rzeczy zostawili.
 -	Nie wiem, co jeszcze znajdziemy - uciął Ebad - ale te kamienie powinniśmy zostawić w ofierze Losowi. Chodźmy, bracia. Tych klejnotów i złota nie chciało przyjąć nawet morze.

Ze smutnymi minami przyznali rację Ebadowi. Zarówno aktorzy, jak i piraci to bardzo przesądni ludzie.
Z lasu wyszli więc z pustymi rękami. Z nieba lał się żar.
Przed nimi strzelał ku górze klif. Wysoki, o gładkiej powierzchni.
 -	Nie da się na niego wspiąć.
 -	Na pewno jest jakiś sposób - nie zgodziła się Art.
 -	Papuga mówiła coś o dziesięciu milach. I dokładnie tak to wygląda. Nawet z pomocą lin nie damy rady. Patrz, same maleńkie pęknięcia.
Dziewczyna wyciągnęła mapę. Przykucnęła i rozłożyła ją na ziemi. Wszyscy jeszcze raz spojrzeli na rysunek.
Potem usiedli. Słońce paliło ich i mapę o spalonej krawędzi... I niesamowity klif. I nieodgadniony szyfr. Literowy kod -litery O, T, H, R i Y...
-	Na Wielkie Latające Robale! Te ptaszydła wracają...!
Zdjęci przerażeniem piraci podnieśli oczy ku niebu.
Wielobarwna, rozświergotana chmura papug wypadła na
nich prosto ze słońca. Nadlatując, wypełniły powietrze nie tylko swoim pierzem i mniej przyjemnymi pociskami, ale także swoją mową. Każda z papug wykrzykiwała teraz jakieś słowa (wśród nich liczby) - przede wszystkim - angielskie, choć Art usłyszała także wyrazy hiszpańskie i francuskie. A nawet łacińskie. Pozostałych języków nie rozpoznała.
Reszta załogi także rozpoznała wiele słów.
 -	To greka?
 -	Nie, afrykrajski - znam ten dialekt...
-	Chiński, dialekt mandaryński. Nie znam go, ale potrafię
poznać.
-	O hindi z Indii!
Papugi wylądowały.
Wydawało się, że musi ich być dobrze ponad dwieście. Stanęły na swoich krótkich, grubych, opierzonych nóżkach, ze skrzydłami sztywno rozpostartymi lub złożonymi, kiwając głowami. Ich oczy wyglądające jak guziki z masy perłowej, spoglądały na wszystkie strony. Kłapały dzioby, śmigały czarne, papuzie języczki.

Pojawiły się urywki najdziwniejszych i najbardziej nieprawdopodobnych zdań:
 -	Ptak z kości!
 -	Przez osiem i osiem więcej!
 -	Uderzyć mnie masz prawo!
 -	Szesnaście kroków.
 -	Dwadzieścia jeden kroków!
 -	Widzisz, jaka jestem blada! - to zdanie wypowiedziała papuga przystrojona w wyjątkowo jaskrawe odcienie szkarłatu, czerni i turkusu.
Jak tu się w tym rozeznać? Bełkotliwe, skrzeczące, zmieszane ze sobą głosy - niektóre ludzkie, inne papuzie.
I wtedy, wśród tego tumultu, rozległ się głośny skrzek Pluskietki, która nie mówiła już głosem Molly.
-	Dziesięć mil! Dziesięć mil!
Aktorzy-piraci, którzy do tej pory skrzynie ze skarbami odnajdywali jedynie na londyńskich scenach, spojrzeli po sobie z rozpaczą. Jeśli był to jakiś tajemny szyfr, to w jaki sposób uda im się go złamać? Poza tym każdy ptak znał tylko kawałek szyfru.
Tych kawałków, zaś były setki, jak w rozrzuconej, układance, jak w puzzlach. Jak je ułożyć?
Gdy Feliks wyszedł na pokład, Słony Peter, jedyny pozostawiony na straży statku członek załogi, zazdrośnie wpatrywał się w wyspę. Na nic innego nie zwracał najmniejszej uwagi.
Feliks podszedł do niego i niechętnie, przytknął lufę pistoletu -jednego z wielu znajdujących się na okręcie - do karku Petera.
Aktor aż podskoczył.
 -	Bardzo mi przykro - rzekł cicho Feliks i dodał głośniej: - Pomóż mi spuścić łódź na wodę.
 -	Ale kapitan...
 -	Schodzę na ląd.
Zmierzyli się posępnymi spojrzeniami.
-	Po co? Żeby zebrać przeciwko nam kolejne dowody?
Żeby co? Żeby nas dwa razy powiesili?

 -	Może właśnie dlatego. A może po prostu chce. Poza tym, chciałbym zobaczyć ten skarb, którego szukają. O ile w ogóle istnieje.
 -	Pewnie jeszcze chciałbyś dostać działkę? Nie ma mowy, ty szczurze ze szkorbutem!
Feliks uniósł lufę.
-	Chcę się po prostu przekonać, czy ten sen, ten koszmar,
w którym się znaleźliśmy, dzieje się naprawdę. A teraz, do łodzi.
O bogowie, nauczyłem się grozić i szantażować - przemknęło mu przez głowę. - I co gorsza, dobrze mi to idzie.
 -	Jeśli ty schodzisz, to i ja zejdę -jęknął Peter, trzęsąc się jakby miał febrę.
 -	W takim razie, panie Słony, będzie pan wiosłować. Ja się już nawiosłowałem tyle, że starczy mi do końca życia.
 -	Który nastąpi, gdy Art zobaczy cię na brzegu - z przekonaniem powiedział Peter.
Odpłynęli. „Nieproszony Nieznajomy" został za nimi. Kołysał się we własnym cieniu w miejscu, gdzie bursztyn oceanu graniczył z błękitem przybrzeżnych wód. W zasięgu wzroku nie było żadnego innego żaglowca. Morze było zupełnie puste. Przed nimi zaś leżała wyspa, nad której zalesionym wzgórzem śmigały roje papug. Ruchliwe skrzydła ptaków odbijały światło jak rubiny i szmaragdy, jak szafiry i topazy, jak diamenty i złoto -jak najwspanialszy skarb świata: piękno.
2. Papuzie rady
Musisz rozgryźć ten szyfr, kapitanie Blastside - myślała gorączkowo Art. - Jeśli jesteś teraz Piratiką, to po prostu zrób to. Molly by sobie z tym poradziła. Czy na pewno? Czy by potrafiła? (Nie pamiętam już tych sześciu lat spędzonych w „Domu pod Aniołem". Teraz to one pogrążyły się w niepamięci. A wizerunek Molly jest tak wyraźny, jakbym rozstała się z nią ledwie wczoraj. Które z obu moich żyć jest zatem prawdziwe?)

Myśli Art uleciały do Feliksa, przywiązanego do koi pod pokładem żaglowca.
Nie myśl o Feliksie. Feliks tu nie ma nic do rzeczy. Ale spojrzała na niego raz jeszcze oczyma wyobraźni, po czym ponownie rzuciła okiem na męczącą umysł mapę i na szyfr, którego nie potrafiła zrozumieć.
W tym czasie jej marynarze odpoczywali pod osłoną drzew na skraju lasu. Jedli owoce, które wyglądały jak brzoskwinie i mango, ale były wyraźnie słonawe. Gnojek legł, wyczerpany, w pobliżu papug, pod wysoką, oplecioną lianami, palmą i dyszał z upału. Jedne ptaki przechadzały się swobodnie, od czasu do czasu tylko wybuchając gwałtownym, bełkotliwym słowo-tokiem, inne zaś latały w oddali, nie zbliżając się nawet, zupełnie niezainteresowane przybyszami.
Do Art podszedł Uczciwy Kłamca. Na jego okrągłej twarzy malowała się powaga. Podał dziewczynie brzoskwinię z zielonym listkiem na ogonku.
 -	Dzięki, Uczciwy, ale ja nie wiem, czy powinniśmy je jeść.
 -	Są jadalne.
 -	Skąd wiesz?
 -	Po prostu wiem.
 -	Ty zawsze... zawsze... - zawahała się - wiesz rzeczy, których nie wie reszta.
Uczciwy opuścił wzrok i zaczerwienił się jak chustka, którą obwiązał sobie głowę.
-	Nikt mnie nigdy niczego nie uczył. Dzięki temu mam
w głowie więcej miejsca na inne wiadomości.
Art zamyśliła się nad jego odpowiedzią. Wgryzła się w owoc. Był słony, ale, faktycznie, zjadliwy - w smaku bardziej niż brzoskwinię przypominał soczystą oliwkę.
-	Uczciwy, może w takim razie to ty powinieneś spojrzeć
na tę mapę - zaproponowała.
Aktor podszedł jeszcze bliżej, uklęknął obok dziewczyny i zapatrzył się w mapę.
-	Te litery wzdłuż boku, o tu - tłumaczyła Art - to nasze
jedyne wskazówki. No i papugi. Ale... - znów pomyślała

o Feliksie. Nie, nie chciała o nim myśleć. Rzuciła przelotne spojrzenie na twarz Uczciwego, okrągłą i pustą jak przesłonięty chmurami księżyc. Położyła się na plecach, na piasku pomiędzy niezdobytym klifem i cienistym lasem. Zamknęła oczy.
 -	Kapitanie Art, te cyfry oznaczają litery.
 -	...Co?
 -	No tak. W angielskim alfabecie mamy dwadzieścia sześć liter. A ma numer 1, B to 2, C to 3... Z oznacza 26. Nie pamiętam, jakie litery są pomiędzy.
 -	Uczciwy! - Art usiadła gwałtownie, wyprostowana.
 -	A więc liczby wypowiadane przez papugi to numery tych liter. Oznaczają najprawdopodobniej, liczbę kroków. Jeśli dopasuje się je w odpowiedniej kolejności, do liter na mapie, otrzymamy potrzebne wskazówki.
-	Mój Boże, Uczciwy! Tyś to chyba naprawdę rozgryzł!
Art dobyła z kieszeni ołówek. Nie chciał pisać. Naostrzyła
go sztyletem, polizała. Przy każdej z liter na mapie zapisała odpowiadający jej w alfabecie numer.
O-15, 0-15, P-16. T-20, T-20, U-21. F-6, A-l, B-2. M-13, M-13, N-14. R-18, R-18, S-19. A-l, F-6, C-3. H-8, H-8, 1-9. Y-25, Y-25, Z-26. F-6, A-l, D-4.
Odczytała szyfr na głos.
A wtedy, większość papug rozpostarła skrzydła i wzbiła się w powietrze. Odleciały. Zostało tylko dwanaście. I te ich dzioby - czy tylko jej się wydało, czy rzeczywiście dostrzegła na nich wyraz pobłażliwej cierpliwości i znużenia?
-	One czekały, czekały na ten sygnał. Te, które odleciały,
zostały nauczone szyfru w innych językach - może po francusku
i hiszpańsku, może po chińsku lub arabsku.
Art spojrzała na dwanaście papug. Dopiero teraz zauważyła, że znajdowała się wśród nich Pluskietka.
Papugi żyją sto lat lub nawet dłużej. Czy właśnie wtedy - wiek temu - zostały tak wyedukowane?
Tylko jak sprawić, żeby przemówiły, i na dodatek we właściwej kolejności?

-	Zaraz - zastanowiła się Art. - Pierwsza jest Pluskietką.
Ona mówi „Plaża i szopa"; to chyba znaczy, że jeśli plaża i las
nie znajdują się nad wodą, to nie można znaleźć wejścia na
szczyt klifu, bo trasa byłaby wtedy zalana. Ale co wobec tego
znaczy „dziesięć mil w górę"? Dziesiątka to J. Ale na mapie
nie mamy J. Popróbujmy czegoś z tymi literami z mapy.
Dziewczyna spojrzała na Pluskietkę.
 -	Piętnaście - powiedziała wyraźnie.
 -	Ziemia na horyzoncie! - zaskrzeczała Pluskietką. - Plaża i szopa. Dziesięć mil w górę. Piętnaście kroków w lewo.
Art zmarszczyła brwi w zamyśleniu.
-	Piętnaście - powtórzyła, jeszcze wyraźniej.
Naprzód wystąpiła szaro-czarna papuga o mandarynkowych
obwódkach na skrzydłach.
 -	Jeszcze piętnaście kroków - powiedziała. - Podnieść nogi. Szesnaście kroków w lewo.
 -	Taaak... - powiedziała Art długo, przeciągle. Spojrzała na mapę. OO i P— 15. 15 i 16 już załatwione. Teraz dwa razy T i U. - Dwadzieścia - rzuciła głośniej w stronę papug.
Szkarłatna papuga o dziobie, który wyglądał jak wykuty z żelaza, jakby tylko na to czekała.
-	Wejść w skałę - zawołała skrzekliwie - Dwadzieścia
kroków w głąb i jeszcze dwadzieścia.
Art przesłuchała papugi jedna po drugiej, niczym aktorów, którzy nie są pewni, że znają dobrze tekst. Każdemu numerowi litery odpowiadała inna papuga. Jeśli więcej papug było przyporządkowanych tej samej Iiterze-numerowi, odpowiadały w ustalonej, prawidłowej kolejności, tak jak to było z Pluskietką i szaro-czarnym ptakiem - oba miały numer piętnaście.
-	Co ta nasza Art wyprawia? - spytał siedzący pod
drzewami Walter. - Ach, jak słodko. Razem z Uczciwym
rozmawiają sobie z ptaszkami.
Na widok Art, nadciągającej niczym brązowogrzywa burza z piorunami, drepcącego z tyłu Uczciwego i dwunastu papug szybujących wokół nich, załoga poczuła się lekko zaniepokojona.

 -	Kapitanie, spokojnie, wstrzymaj konia... Dokąd pędzisz w stal odziany...
 -	Bez nerw, kapitanie, złość piękności...
-	Cisza! Słuchajcie - Art dała znak ptasiemu chórowi.
Po kolei przemówiły wszystkie papugi.
Ich wypowiedzi ułożyły się w co następuje: 1) Plaża i szopa. Dziesięć mil w górę. Piętnaście kroków w lewo. 2) Jeszcze piętnaście kroków. Podnieść nogi. Szesnaście kroków w lewo. 3) Wejść w skałę. Dwadzieścia kroków w głąb i jeszcze dwadzieścia. 4) Widzisz, jaka jestem blada. Uderzyć mnie masz prawo, a nawet lewo, dwadzieścia jeden razy. 5) Przejdź przeze mnie. Sześć kroków naprzód, jeden krok w lewo. Dwa kroki do lampy. 6) Wspinaj się, póki możesz. Trzynaście kroków w prawo i jeszcze trzynaście. Unieść wieko. 7) Wolność z ciemności. Czternaście kroków naprzód do kościanego ptaka. 8) Osiemnaście kroków w prawo i jeszcze osiemnaście. Przez dziewiętnaście czy to proste czy upadłe. 9) Krok naprzód. Sześć kroków w prawo. Trzy kroki przed siebie. 10) Przez osiem i jeszcze osiem czy to proste czy upadłe. Dziewięć stopni na dół. 11) Dwadzieścia pięć kroków w lewo. Dwadzieścia pięć kroków naprzód. Odliczyć dwadzieścia sześć na ziemi. 12) Odczytać ze słońca, sześć kroków na północ. Jeden na zachód. Cztery stopy zaprowadzą cię do mnie.
-	Zgadza się to dokładnie z kolejnością liter na mapie
 -	oznajmiła Art siedzącym z rozdziawionymi ustami aktorom.
 -	To Uczciwy wpadł na ten pomysł. Moje gratulacje, panie Uczciwy.
Niezwykle uradowani piraci wydali z siebie niezwykle radosne okrzyki.
-	Teraz wystarczy znaleźć miejsce, od którego powinniśmy
zacząć liczyć kroki. No i zrozumieć co bardziej zawiłe
podpowiedzi.
Ebad podniósł się z miejsca. Za nimi pozostali. Wszyscy wstali i wszyscy dyszeli z gorąca jak Gnojek (albo jakby właśnie przebiegli dziesięć mil).

 -	Na pewno znajdziemy jakiś znak lub napis na klifie - stwierdził Ebad. - Coś, co kryje się w pierwszej podpowiedzi Pluskietki. Nie chodzi raczej o „plażę", bo to już wiemy, co znaczy, ale raczej o „dziesięć mil w górę". Stamtąd zaczniemy odliczanie.
 -	Ale tu przecież nie ma niczego, co byłoby wysokie na dziesięć mil - zaczął zrzędzić Czarny Majster, ale ściągnął opaskę z oka, by lepiej widzieć.
 -	Dziesięć to litera, a dokładniej J - pochwalił się Dirk, znajomością metody Art.
 -	Ale J nie ma nigdzie na mapie. Myślę, że chodzi tu raczej o coś innego.
 -	No cóż, chłopcy - zdecydował Upiorny. - Pójdziemy z naszą niezrównaną Art, z naszym kapitanem, z naszą srebrzystą Piratiką i jak te bystrookie sokoły przetrząśniemy każdy cal tej przeklętej skały, póki nie znajdziemy właściwego miejsca - początku.
Gnojek żałośnie westchnął, dźwignął się z trudem na nogi i ruszył za swymi podskakującymi towarzyszami w kierunku klifu.
Słońce spokojnie przemierzało swą odwieczną ścieżkę. Urwisko rzucało tylko niewielki cień.
Poszukiwaczom skarbu towarzyszyło dwanaście papug, gotowych na dany znak służyć pomocnymi (albo nie) wskazówkami.
 -	Ciekawe, kto wyszkolił te ptaszyska? Są lepsze od sławetnych kurczaków Clory Snutch.
 -	Pewnie tysiąc różnych osób. Mówiących w różnych językach.

 -	Dobrze mówisz. Tak właśnie było. Zaczęli poszukiwania wzdłuż skały. Udało się Walterowi.
 -	Jej! - zawył tak, że wszyscy myśleli, iż wlazł na węża. W ścianie klifu, tuż nad ich głowami, wyryto zagadkowy
napis: „Tu znajdziecie Wgórę Yacoby Dziesięćmila. Którą to Wybudował dla swego Kapitana i Kamratów w Roku Pańskim 1612."

 -	Ach, więc to nazwisko. Dziesięćmil.
 -	Tysiąc sześćset dwunasty - sto lat temu, może nawet co do dnia.
 -	Ale co to jest „wgóra"?
Upiorny zwrócił się ku Czarnemu Majstrowi i obdarzył go takim spojrzeniem, jakim poetycko usposobieni ludzie zwykli obrzucać zatwardziałych przyziemniaków.
 -	Schody, niedomyślna istoto. Schody, trzeba ci bowiem wiedzieć, prowadzą także w górę. Kapujesz trochę, na Wąsy Koczkodana?
 -	No to gdzie są te wasze schody?
 -	W środku, Czarnuszku, w górze - rzuciła Art rzeczowo. - Wewnątrz urwiska. Odliczymy te kroki i je znajdziemy.
W odpowiedzi na wypowiadane kolejno cyfry, papugi zaczęły podawać swoje wskazówki.
A więc od wyrytej w skale wiadomości odliczyli piętnaście kroków w lewo. I jeszcze piętnaście.
-	Podnieść nogi!
Stali przy wąskiej półce na ścianie klifu. Weszli na nią i ostrożnie, utrzymując równowagę, przeszli kolejne szesnaście kroków w lewo.
 -	Wejść w skałę...
 -	Wejść? Ale w co? Jak? Gdzie? Tu nie ma przecież żadnego wejścia...
Art, która szła pierwsza, wskazała towarzyszom splątane na skale pnącza i ledwie widoczną za nimi wąską szczelinę.
 -	Nie, to nie tutaj. To przejście jest o wiele za ciasne. Może tylko kot by się wśliznął do środka. Choć i tak nie wiem, czy wyszedłby z powrotem.
 -	Ja dam radę, panowie. Pozwólcie, że zobaczę, co się tam kryje - Art oderwała rośliny i wśliznęła się w skałę niczym kordelas w pochwę.
W środku było bardzo ciemno. Ściśnięta pomiędzy ścianami dziewczyna poczuła się jak zawartość kanapki. Macając dokoła, stwierdziła jednak, że jaskinia gwałtownie się rozszerza. Dalej

mogła poruszać się już zupełnie swobodnie. Zawołała czekających na zewnątrz towarzyszy.
Jeden po drugim wciskali się do środka kolejni piraci, klnąc przy tym i złorzecząc, gdy ostre skały raniły ich ciała, szarpały ubrania i włosy. Dirk połamał sobie paznokcie. Tylko Upiorny i Wonsacz utknęli na chwilę w przejściu, ale przyjaciele przepchnęli ich lub przeciągnęli. Cuthbert, który był raczej puszysty, w jakiś niezrozumiały sposób przeszedł niemal tak samo sprawnie jak Art.
Po nich do wnętrza pieczary wfrunęły papugi, poruszały się wolno i ostrożnie niczym ryby w rafie koralowej.
-	Dwadzieścia kroków było do rozszerzenia. Teraz jeszcze
raz dwadzieścia.
Odliczyli, przemierzyli.
 -	Dwadzieścia jeden - rzuciła Art papugom.
 -	Widzisz, jaka jestem blada!
 -	Tak, patrzcie, ta skała wygląda jakoś jaśniej. Prawie się świeci.
 -	Uderzyć mnie masz prawo, a nawet lewo, dwadzieścia jeden razy.
 -	Oj, Art, zagadki. Są jeszcze gorsze niż cotygodniowe akrostychy drukowane w „Timesie".
 -	Wcale nie - odparła Art, głosem spokojnym i zimnym jak lód. - To po prostu znaczy, że trzeba uderzyć w tę ścianę dwadzieścia jeden razy. Użyjemy rękojeści broni. Każdy z was walnie po dwa razy. Ja, jako kapitan, pięć. Panie Vooms, panie 0'Shea, zaczynamy.
Zaczęli grzmocić w lewy blady fragment skały. Teraz dopiero zauważyli, że był cały podziurawiony - czyżby ślady pozostawione przez innych poszukiwaczy skarbu? Przy każdym ciosie rozlegało się głuche echo.
Po piątym uderzeniu Art, dwudziestym pierwszym od początku łomotania, przemyślnie skonstruowane przez Yaco-by'ego Dziesięćmila drzwi w skale stanęły otworem.
Aktorzy-piraci zamarli - sparaliżowani własnym sukcesem.
-	Tam jest ciemno jak w beczce smoły!

-	Ty się nie masz czego bać, Dirk. Ale ty lepiej nie wchodź,
Ebad. Jeszcze cię zgubimy - zażartował Czarny Majster.
Mimo ciasnoty Dirk odwrócił się na pięcie i wyrżnął Czarnego w czoło.
Art ryknęła, zagłuszając wszystkich.
-	Spokój w szeregach! Czyście rozumy postradali? Przecież
tu może być pełno pułapek! Idziemy korytarzem, który zbudowa
li piraci! Uważać na nogi i żadnych bójek. A ty, Czarny Majstrze,
skończ z wygłupami. Przede wszystkim musimy zablokować
drzwi, żeby się nie zamknęły. Wystarczą do tego łopaty. I jeszcze
raz powtarzam, nie życzę sobie więcej żadnych dowcipasków!
Zaległa całkowita cisza. Art znowu odezwała się do papug.
-	Pięć!
Ptasia odpowiedź padła natychmiast.
-	Przejdź przeze mnie. Sześć kroków naprzód, jeden krok
w lewo. Dwa kroki do lampy.
Poruszali się teraz ostrożniej, z lekkim niepokojem w sercach, a mimo to potykali się i wpadali jeden na drugiego. Ebad wyciągnął krzemień i hubkę. Przy migocącym, gasnącym raz po raz świetle Wonsacz potknął się na dwóch niewysokich progach. Gnojek zawył potępieńczo - to Dirk stanął mu na łapie.
Po jakimś czasie znaleźli lampę. Przy niej stała zapieczętowana butelka z naftą, która wciąż nadawała się do użycia. Napełnili lampę naftą, namoczyli knot i zapalili go.
Znajdowali się w szerokim, czarnym kominie. Z góry zwisały przypominające kły sople zamarzniętej wody. W kamiennych ścianach połyskiwały żyłki przypominające blade złoto. Przed nimi wznosiły się schody. Prowadziły w górę i w górę i w górę.
-	Tu naprawdę jest chyba dziesięć mil w górę - skomen
tował Upiorny.
A jednak udało im się wejść. Na szczycie, okrągłe czterdzieści minut później, dysząc i sapiąc, odliczyli trzynaście kroków w prawo i jeszcze trzynaście kolejnych. Wtedy Ebad, najwyższy z nich, sięgnął w górę i podniósł klapę z zardzewiałego, skrzypiącego złowróżbnie metalu. Ujrzeli jasne światło dnia. Z ciemności wystrzeliły papugi i zaczęły parado-

wać po krawędzi włazu, przyglądając się wymęczonym ludziom, którzy, jeden po drugim, wychodzili na światło dzienne.
Całe urwisko - ciągnące się co najmniej jeszcze milę
-	porośnięte było wysoką i gęstą trawą. Gdzieniegdzie rosły
niskie, niewidoczne z ziemi drzewa. Wszystkie gęsto ob
wieszone lianami i pnączami.
Pozostałych papug nie było widać. Aktorom nadal towarzyszył tylko tuzin znających wskazówki ptaków.
Ze skalnej szczeliny biło niewielkie źródełko. Wdzięczni losowi za to znalezisko zaspokoili pragnienie. Woda okazała się słodka, choć pozostawiała w ustach dziwny, gorzkawy posmak.
 -	Czternaście kroków naprzód do kościanego ptaka.
 -	Ciekawe co to? Jeśli chodzi o jakąś ptasią kostkę, to możemy jej nie zauważyć.
Zauważyli.
Gdy już odmierzyli wśród wysokich traw odpowiednią liczbę kroków, Dirk wydał z siebie okrzyk, który poderwał w powietrze wszystkie dwanaście papug naraz. Zamiast jednak uciec, usiadły na samotnej, dziwnie rozrośniętej palmie.
A pod palmą...
 -	Nie, to przecież nie ptak!
 -	Ależ oczywiście, że tak! Dzioba nie widzisz?
 -	Oglądamy potwora! To osławiony Ptak Rok z opowieści Szeherezady.
 -	Słyszałem już o takich stworzeniach - mruknął Ebad.
-	Prehistoryczne zwierzęta. Mierzyły dziesięć stóp wzrostu.
-	Wygląda jak papuga, jak wielka, ogromniasta papuga...
Pod drzewem stał skamieniały ptak. Oplatały go pnącza.
Spomiędzy jego pazurów wyrastała mała daktylowa palemka. Jedno ze skrzydeł zdążyło już odpaść, a drugie sterczało w górę, rozpostarte niczym harfa. Dziób przypominał dwa zazębiające się, zakrzywione młoty z kości słoniowej.
Czternaście kroków doprowadziło ich dokładnie pod skamielinę. Dirk i Walter odeszli lękliwie na bok. Ale Glad Cuthbert wydawał się zachwycony.

 -	Pomyślcie tylko, co by moja stara powiedziała, gdybym takiego do domu przytachał... Że tak powiem, dziób by się jej nie zamykał.
 -	Osiemnaście kroków w prawo i jeszcze osiemnaście. Przez dziewiętnaście czy to proste czy upadłe.
 -	Kamienie - stwierdziła Art.
 -	To? Myślałem, że chodzi o te drzewa.
 -	To nie są drzewa, to pnącza. We wskazówce chodzi o kamienie - stojące albo przewrócone. Odliczamy.
Kamieni było dziewiętnaście. Niektóre chyliły się nisko ku ziemi, inne stały prosto. Dwa leżały na trawie zupełnie płasko, ledwie widoczne spod czerwonych kwiatków. Przeszli.
 -	Jeden krok naprzód. Sześć kroków w prawo. Trzy kroki naprzód.
 -	Znowu kamienie.
 -	Liczcie. Powinno być osiem i potem jeszcze osiem.
-	Nie. Wychodzi szesnaście, a mamy tylko piętnaście.
Upiorny wskazał na ziemię.
 -	Tutaj. - Wskazał mały, samotny kamyk, wplątany w korzenie wysokiego na trzy stopy drzewka. Prawie zupełnie przysypany ziemią. - Razem szesnaście. Osiem i osiem.
 -	Ale teraz jest mowa o dziewięciu stopniach w dół. Gdzie tu stopnie?
 -	Tu, zaraz obok twojej nogi. Całe w zaroślach. Ściąć mi te krzaki.
Dziewięć stopni zostało odsłoniętych.
-	Dwadzieścia pięć kroków w lewo. Dwadzieścia pięć
kroków naprzód. Odliczyć dwadzieścia sześć na ziemi - pod
powiedziała jedenasta papuga.
 -	Na ziemi? Co to ma znaczyć? Przecież chyba wszystkie kroki liczyliśmy na ziemi?
 -	Najpierw przejdźmy te dwadzieścia pięć i dwadzieścia pięć - zasugerowała Art.
Odmierzyła kroki. Jej towarzysze zostali z tyłu. Patrzyli za nią, wyczerpani niecierpliwością i wspinaczką.
Po niedługiej chwili Art odkryła, że o ile mogła wykonać

dwadzieścia pięć kroków w lewo, to przejść kolejnych dwadzieścia pięć naprzód nie było łatwo.
Przed nią widniał rów, powstały przy jakimś osunięciu się ziemi. Głazy, okruchy skał, korzenie roślin blokowały przejście i jednocześnie uniemożliwiały odliczanie kroków.
Art spojrzała ponad przeszkodą.
Odliczyć dwadzieścia pięć naprzód, a potem dwadzieścia sześć na ziemi. Ale dwadzieścia sześć czego? Kroków? Cali? Jardów...
Jedenasta papuga przefrunęła, furkocąc tuż obok niej, nad rumowiskiem i wylądowała w trawie. Płynął tam, otoczony trzcinami, strumień.
Art przeskoczyła przez wykrot, nad którym przeleciał ptak. Gdy stanęła na ziemi, rozejrzała się dokoła. Czy przebyła odległość równą dwudziestu pięciu krokom?
Tak! Zrozumiała to, gdy zauważyła, ukryty w trawie, stos krótkich szarych żerdzi. Były to antyczne wiosła. Mogły sobie liczyć nawet i sto lat. Obeszła je dokoła i przeliczyła. Dwadzieścia sześć wioseł. 1 leżały „na ziemi".
Chwilę później pędem przybiegli piraci, przeskakiwali przez rów, lądowali na trawie, na wiosłach, w strumieniu. Gnojek zaciekle ujadał.
 -	Jeszcze tylko jedna, jeszcze tylko jedna wskazówka...
 -	A raczej trzy wskazówki w jednej, panie Wonsacz. Od papugi numer dwanaście.
Okazało się, że tę jedną - ostatnią podpowiedz - wszyscy znali na pamięć.
Odśpiewali ją chórem wraz z dwunastym ptakiem.
-	Odczytać ze słońca, sześć kroków na północ. Jeden na
zachód. Cztery stopy zaprowadzą cię do mnie.
Określenie północnego-zachodu z położenia słońca było proste, zwłaszcza że od południa upłynęło około godziny.
Postąpili więc zgodnie z instrukcją. Nad klifem powiał chłodny wietrzyk. Wysokie źdźbła trawy zaszeleściły niczym jedwabne frędzle zasłony.
Cztery stopy zaprowadzą cię do mnie.

Euforia wygasła. Ostatnia wskazówka brzmiała najbardziej wieloznacznie ze wszystkich. A oni byli tak bardzo zmęczeni. I tak bardzo pragnęli dobrać się do skarbu.
 -	Cztery stopy?
 -	Mamy iść na czworakach?
 -	Przecież, półgłówku, to nie są cztery stopy. Na czworakach chodzi się na dwóch dłoniach i dwóch stopach!
 -	A co ma cztery stopy? Albo może chodzi tu o ... łapy?
 -	Lwy, kozy, konie...?
 -	Psy!
 -	Gnojek, chodź no tu, chodźże tu, dobry piesek...
 -	Dlaczego wołasz Gnojka?
 -	Przecież ma, cztery stopy. Patrz - widzisz?
Gnojek zaczął biegać wśród trawy, węsząc i sapiąc. Najwyraźniej coś w tym miejscu nadzwyczajnie go zaintrygowało. Wreszcie zatrzymał się i zaczął kopać.
 -	Dalej! Zuch psina!
 -	Fantastycznie! Gnojek - Najczystszy Pies na Ziemi!
 -	Geniusz pośród czworonogów...
 -	Dziś wieczorem będziesz jeść ze złotej miski, Gnojuś... Gnojek wykopał swój skarb. Był nim zachwycony, wręcz
wniebowzięty...
Wygrzebał spod ziemi dziewięciocalową kość papugi--giganta.
Uszczęśliwiony niczym władca wszechświata pobiegł długimi susami przed siebie. Piraci-aktorzy rzucili się za nim w pogoń, głośno przysięgając, nie na żarty, że skręcą mu kark.
-	Skarb tu jest - rzuciła Art. - Gdzieś bardzo blisko.
Stójcie, bo stracimy orientację.
Wszyscy jak jeden mąż przystanęli.
Owiewał ich chłodny wiatr, mimo że dzień był bardzo gorący. Wytrzeszczało się ku nim brązowawe oko słońca. Papugi przechadzały się w trawie i zadowolone z siebie kłapały dziobami.
Art powoli podniosła oczy na kamratów.
-	Tu - zdecydowała. - Dokładnie tu będziemy kopać.
Panowie, do łopat, bądźcie łaskawi zacząć.

 -	Ale przecież jesteśmy w miejscu dokąd zaprowadziło nas odliczanie kroków.
 -	Panie Cuthbert, proszę ruszyć głową.
 -	Ruszam, kapitanie, ale niewiele to daje. Cierpię na tę przypadłość od urodzenia.
 -	To może ktoś inny skapował? Nie? Cztery stopy - powtórzyła Art, chwyciła za swój szpadel i wbiła go w ziemię. Gleba była twarda i mocno zbita, ale nie wyczuwało się pod nią kamieni. - Nie chodzi tu o cztery stopy do biegania, panowie. Tu chodzi o to, że musimy się wkopać na cztery stopy w głąb. Płycej niż chowa się nieboszczyków. Do roboty.
Po krótkiej chwili ostrza łopat natrafiły wreszcie na coś twardego rozległo i spod warstw ziemi wychynęło wieko wielkiej kwadratowej skrzyni.
Na kufer padły ukośne promienie słońca. Był z czarnego drewna, zupełnie pozbawiony zdobień poza zmatowiałymi mosiężnymi okuciami i dużą - również mosiężną - tabliczką, która wyglądała jak przybita do wieka metalowa kartka.
Na tej tabliczce widniał wygrawerowany napis. Odczytali go.
Piszą do was bracia z. Pirackiego Plemienia. Żyjemy z krwi i mordu.
Kres nasz. znajdziemy na szubienicy lub pod bezlitosnym lustrem morza. Potem - jak nam po wielokroć zapowiadano
-	cierpieć za swe grzechy będziemy po wsze czasy w Królestwie
Piekieł.
Członkom naszego plemienia - choć często się bogacimy
-	rzadko rodzą się spadkobiercy, którym moglibyśmy przekazać
nasze dobra i tajemnice.
Z tego właśnie powodu setka spośród nas zawarła tajny pakt. Chronieni zawieszeniem broni przybyliśmy tu i złożyliśmy
-	wszyscy jak jeden mąż - część swoich największych łupów.
Z nich właśnie powstał ten wielki, złożony pod ziemią, Skarb.
To nasz ostatni - wedle niektórych jedyny - Dobry Uczynek.
Niech na wielkiej wadze w Niebie rzucą go na szalę, ważąc
nasze przewiny.

Aby ktoś mógł do naszego Skarbu trafić, zostawiliśmy kilka map i wskazówek. Niełatwo je będzie odnaleźć. Ponadto Z pewnością niektórzy sporządzą ich kopie. Na pewno z błędami. Ale Wy z pewnością mieliście i właściwą mapę, i dobre wskazówki. Inaczej nie czytalibyście tych słów.
Niniejszym więc - w nagrodę za spryt i szczęście - tych, którzy wydobędą tę skrzynię spod ziemi - czynimy naszymi jedynymi Spadkobiercami.
Cieszcie się bogactwem. I pijcie za nas ze złotych kielichów. Na zdrowie.
Cała załoga „Nieproszonego" stała nad skrzynią jak wryta. Patrzyli na niewyobrażalny skarb - na błogosławieństwo udzielone im przez setkę piratów, którzy włożyli do tego kufra część swych „największych łupów".
Żaden z aktorów nie był w stanie się poruszyć.
Wreszcie naprzód wystąpił Ebad. Chwycił pokrywę silnymi rękami. Napiął się - przerdzewiałe zawiasy zgrzytnęły.
-	Ku pamięci Molly Faith - powiedział Ebad głosem tak
cichym, że mogli go usłyszeć jedynie umarli. - Królowej
kobiet, mojej jedynej miłości.
Otworzył wieko.
Z zachłannością większą od piekielnych otchłani wszyscy obecni - piraci, aktorzy, ludzie - szeroko otwartymi oczyma spojrzeli w głąb skrzyni ze skarbem. Zamarli, jakby skamienieli.
Wreszcie Walter jęknął i wyjęczał to, co zapewne wszyscy pozostali wyjęczeli w swych duszach.
-	Kupa starych papierów! Papiery! Nic więcej!
3. Złe wieści
Na poskładanych, lub pozwijanych w rulony papierzyskach kładły się pasiaste jak zebra cienie.
Słońce zeszło nieco niżej. Czyżby stali tak już całą godzinę? Wstrząśnięci, bez ruchu?
Wreszcie zaczęli odwracać się od kufra.

 -	No tak. W życiu to tak zawsze. Za co się człowiek nie weźmie...
 -	Gorzko sobie z nas Pani Fortuna zakpiła.
 -	Cóż, szkoda, żeśmy się tu telepali.
 -	Przeklinam Niebiosa! Gardzę Przeznaczeniem! Naprawdę! Ja nie żartuję.
 -	Zaczekajcie - słowa Art nie wywarły jednak na nich wrażenia.
Czarny Majster raz po raz grzmocił pięścią skałę. Cuthbert wdał się w pogawędkę ze swoją nieobecną żoną.
Nawet Ebad odszedł gdzieś na bok.
Kapitan Blastside przestała zwracać uwagę na swoich ludzi, którzy teatralnie przeżywali porażkę. Podeszła do skrzyni, uklęknęła i wyjęła garść papierów.
Były pomięte i spłowiałe, na brzegach nieco wilgotne - ale nie bardzo, ponieważ pociągnięto je woskiem.
Piraci nie przyłączyli się do niej. Odwróceni, cierpko komentowali jej poczynania.
 -	Znów jej odbiło.
 -	Odjęło jej rozum, jak jakiejś bohaterce z Szejkspira. Wiedziałem, że to się tak skończy.
-	Cóż, coś takiego niejednemu by odjęło. Nie tylko rozum.
A jednak gdy Art zawołała swoim scenicznie wyszkolonym,
wytrenowanym w morskich bitwach tonem, którego zazwyczaj używała wydając im polecenia, spojrzeli na nią.
 -	Panowie, za wcześnie się poddajecie. Owszem, nie znaleźliśmy złotych monet, naszyjników z brylantami, ametystów i szmaragdów.
 -	Jak dotąd nie można się z tobą nie zgodzić, moja droga.
 -	Ale to, co tu mamy, to coś około setki map. Bo tym właśnie są te stare papierzyska, moi panowie. To mapy. Mapy skarbów. Mapy wskazujące drogę do niewiarygodnych i nigdy jeszcze nieodnalezionych kryjówek z bogactwami pogrzebanymi w niemal każdym kraju na całym świecie.
Podbiegli do niej natychmiast.
Rzucili  się  do  kufra,  przebierali   w  mapach,  radośnie

podskakiwali i tarzali się w trawie. Skakał też Gnojek i ściskał w pysku wielką kość papugi.
Przyleciała Pluskietka i usiadła na ramieniu Art.
 -	Cześć, Pluskietko. Stara, mądra papugo.
 -	Dobra Polly - zaskrzeczał ptak.
Pozostałych jedenaście ptaków gdzieś zniknęło. Może spłoszyły je zwycięskie wycia i szaleńczy śmiech piratów-aktorów?
 -	Na mojej jest napisane: milion słodkowodnych pereł i siedem kompletów złotej zastawy, która należała niegdyś do władców Hiszpanii...
 -	A u mnie: wszystkie bogactwa trzech radżów z Indii.
 -	A tu? W Afrykraju - oszlifowane brylanty wartości dwóch milionów gwinei angielskich!
 -	Niektóre z tych map są opisane w obcych językach.
 -	Żaden problem! Przetłumaczy się!
Wiejący przez cały czas zimny wiatr stawał się coraz bardziej zimny i porywisty. Dął złowróżbnie. Nikt tego jednak nie usłyszał. Ani nie usłuchał.
Spóźnialskich jako pierwsza zauważyła stojąca z Pluskietka na ramieniu Art.
Brnęli przez morze wysokich traw, nie kierując się przy tym żadnymi wskazówkami ani podpowiedziami. Nie potrzebowali ich. Wystarczały im głośne, donośne krzyki aktorów.
-	Panie Peterze Słony, czy nie powinien pan być w tej
chwili na statku? A pan, panie Feniks, czy nie powinien pan
leżeć związany pod pokładem?
Dwaj mężczyźni stali i patrzyli to na nią, to na nieposia-dąjących się ze szczęścia piratów. Peter wyszczerzył się w uśmiechu - w bardzo nerwowym uśmiechu.
Odezwał się pobladły lodową bielą Feliks.
-	Nie było trudno odnaleźć właściwą drogę. Zbocze klifu
wyglądało, jakby rzuciła się na nie jakaś dzika bestia - zerwane
pnącza odsłaniały wejście, drzwi stały otworem, podparte
czterema łopatami. Ktoś nawet uprzejmie zostawił zapaloną
lampę u podnóża schodów. Dzięki niej bardzo wygodnie się
nam wchodziło.

-	Nie zaciągnęliście nawet z powrotem pokrywy włazu
-	dodał Peter.
-	Rozumiem, Peter, rozumiem też, że jesteś głupcem.
A pan, panie Feniks, jest jednak mimo wszystko rzezimieszkiem
-	dziewczyna przywołała Ebada, który natychmiast pojawił się
u jej boku. Zauważyła, że on jeden nie cieszył się tak bardzo
jak pozostali. - Panie Vooms, okazuje się, że nasz żaglowiec
stoi teraz samotnie przy brzegu i nikt go nie pilnuje. Proszę
przyszykować ludzi do drogi. Musimy wracać.
Kufer był ciężki. Dźwigało go aż czterech piratów - Ebad, Czarny Majster, Wonsacz i Cuthbert.
Feliksowi związano ręce - zaproponował to Czarny Majster, a Art pomysł się bardzo spodobał.
Po chwili - z kapitan Blastside na czele - ruszyli w drogę powrotną. Nie szło się ciężko, z wyjątkiem osuwiska, przez które musieli przedzierać się nieco ostrożniej. Niemniej jednak wkrótce zaczęło ich ogarniać zmęczenie. Radość ze zwycięstwa wyczerpała ich ostatnie zapasy energii.
Poza tym robiło się przenikliwie zimno. Wściekły wiatr dmuchał przeciągle. Niebo nad ich głowami, które do tej pory było niebieskie, przybrało mlecznoszarą barwę. Za to na klif zaczęły grupami powracać papugi. Część z nich lądowała, inne latały w powietrzu, zataczając zwichrowane od wiatru spirale. Ich przeciągłe wrzaski przeszywały, targane kolejnymi podmuchami wichru powietrze.
Gdy dotarli do miejsca, w którym doliczyli się dziewiętnastu kamieni, światło dziwnie się zmieniło.
To przez niebo - zrobiło się nagle zupełnie zielone.
-	Nadciąga sztorm - stwierdził z przekonaniem Cuthbert.
Gnojek zawył niepewnie (przez cały czas uważając, by nie
wypuścić z pyska swojej zdobycznej kości).
-	Jak daleko jeszcze? Wydaje mi się, że droga pod górę
zajęła  nam   znacznie   mniej   czasu   niż   schodzenie   w   dół
-	mruknął marudnie Walter.
-	A to co takiego?
Peter - okrętowy dezerter - wskazał coś w oddali. Cała okolica tonęła w dziwnym, niezdrowym świetle.

 -	Drzewo.
 -	Nie, to nie drzewo.
 -	No chyba - dodał Wonsacz, w którego głosie pojawił się nagle niepokój - że drzewa chodzą.
Coś tam jednak było z pewnością. Wydawało się, iż wyszło spomiędzy kępy palm przed nimi. Nie było ani wysokie, ani specjalnie szerokie, za to bardzo ciemne i bezkształtne - może spowite w jakieś luźne szaty albo owinięte czymś w rodzaju prześcieradła? Za tym czymś powiewała na wietrze czarna gaza - a może to była woalka. Przed owym kształtem majaczyło coś bladego.
 -	Może to jakieś zwierzę? Jeden z tych lemurów?
 -	A to one tu żyją? Wspięły się po klifie...
-	Stać - rzuciła Art i zatrzymała się.
Wszyscy pozostali postąpili tak samo.
Przyglądali się obleczonej w czarne powłóczyste szaty postaci, która zbliżała się ku nim przez wzburzone morze traw, z wyciągniętą przed siebie trupio bladą ręką.
Walter wydał z siebie stłumiony okrzyk. Cała reszta także wiedziała już, czym jest zbliżające się „coś".
Tylko Upiorny zdobył się na to, by to nazwać.
 -	Boże miej nas wszystkich w swej opiece. Przecież to rzeźba dziobowa z naszego statku.
 -	Szczerze wątpię, panie 0'Shea - odparła raźno Art.
 -	Śledziła nas już wcześniej...
 -	Popłynęła za nami po katastrofie „Pirackiej Kawy". I to my ubraliśmy ją na czarno i w ten woal, patrzcie, jak wyciąga swą złowieszczo rozcapierzoną rękę, wyciągają, by schwycić...
Dokładnie w tej chwili rozległ się głośny hurgot - albo od strony morza, albo z nieba - a może nawet z obu kierunków naraz. I zupełnie jakby ten przeraźliwy dźwięk stanowił jakiś umówiony sygnał, rzeźba z dziobu „Nieproszonego Nieznajomego" puściła się biegiem prosto na nich. Tymczasem zza niej i spomiędzy drzew wypadły inne postacie - inne kształty - ciemne -jasne.
 -	Pistolety - syknęła Art. - Strzelać na boki i w ziemię przed nimi!
 -	Za późno, kapitanie, mają nas...

-	...jak w garści.
Art i jej ludzie znieruchomieli, jakby zamienili się w słupy soli. Widzieli zbliżające się postaci, trzymające połyskujące nieprzyjaźnie pistolety i kordelasy. A na ich czele pędziła ich własna rzeźba dziobowa...
...która jednym zręcznym skokiem znalazła się tuż przy nich, odrzuciła furkocącą na wietrze szatę i woal, po czym roześmiała się, ukazując doskonale perłowe ząbki.
 -	Niespodzianka! - zawołała Mała Złociutka Dziewczynka.
 -	Co za spotkanie! Witajcie, przyjaciele! - dwudziestu trzech piratów z załogi „Nieprzyjaciela" ukłoniło im się dwornie.
 -	Cóż, podkradaliśmy się bardzo sprytnie i ostrożnie, ale waszego okrętu nikt nie pilnował, kapitanie Blastside. Płynęliśmy za wami od Mada Gaszkaru. O waszej wizycie dał nam znać nasz drogi Hurkon, zacna dusza i stary przyjaciel. Choć już wtedy wiedzieliśmy, dokąd się kierujecie. Na Wielkie Koło Sterowe, nic prostszego niż się tego domyślić.
 -	Szybko udało się wam naprawić okręt - zauważyła Art.
 -	Naprawić? Tak naprawdę nie potrzebował naprawy. Widzisz, wasze marne, nieprecyzyjnie strzelające działa nie były w stanie poważnie zaszkodzić jednostce takiej jak „Nieprzyjaciel". Hurkon, o czym już wiesz - dodała Złociutka - sam odgadł, w jakim mniej więcej rejonie oceanu znajduje się ta wyspa. Cała tajemnica od zawsze polegała - jeśli w istnienie skarbu się uwierzyło - nie na tym, jak tę wyspę znaleźć, ale na tym, w jaki sposób rozszyfrować ten paskudny kod z mapy. Zresztą, coś mi mówi, że Hurkon bał się tego miejsca. Cóż, zestarzał się, zgnuśniał. Niemniej jednak powiedział mi: „Tej małej dziewuszce, córce Molly, sprzyja szczęście siedemnastu diabłów. Widać to po blasku w jej oczach". Głęboko wierzył, że tobie się uda. Że jeśli znajdziesz wyspę, to akurat wtedy, gdy będzie widoczna i że powiedzie ci się złamanie kodu - Złociutka patrzyła na Art, uśmiechając się słodziutko. - Mój wspaniały, ukochany tatuś. Tak bardzo pragnął tej twojej mapy. Dawno temu to było. Dobrze wiedział,

że to jedna z niewielu prawdziwych. Jestem pewna, że w swoim morskim grobie śpiewa teraz z radości. Ciekawa jestem, czy on, wielki Złoty Goliat, byłby na tyle sprytny, żeby to tobie zostawić odwalenie całej roboty. Ja byłam. Hurkon, oczywiście, spodziewa się połowy zysków. Cóż, zobaczę jeszcze, czy o tym nie zapomnę. Art uważnie obserwowała Złociutką. Piratka stała tuż poza zasięgiem jej ramion. Chodziła tam i z powrotem, co chwila odrzucając pukle ślicznych włosów, które porywisty wiatr układał w jeszcze bardziej zwiewne loki.
-	Być może powinnam cię wynagrodzić, Art, wyjawiając
nazwisko Pana Zdrajcy - to znaczy tego drugiego zdrajcy,
poza Hurkonem Beare, tego, który przez cały czas był moim
informatorem. Muszę przyznać, że wykazał się nielichym
sprytem. Najpierw przysłał mi gołębia pocztowego z wiadomoś
cią. Potem udał się wpław na Wyspę Własnego Postanowienia
i wysłał do mnie z kolejnymi wieściami kurczaka. Wykonał
tylko jeden głupi ruch. Wtedy, gdy próbował was zatopić pod
Port's Mouth. Całe szczęście, że udało wam się przeżyć.
Pragnę go z tego miejsca zapewnić, że wyławianie mapy
z wraku zatopionego statku nie jest proste. O wiele lepiej jest
sprawić, by ktoś przyniósł ci taką mapę sam - a, jak się
okazuje, najlepiej jest pozwolić mu zatrzymać mapę, złamać
szyfr, rozwiązać zagadkę i nawet wykopać skarb. Ale skąd on
mógłby to wiedzieć? Przecież to tylko podły zdrajca, prawda?
Członkowie załogi Art wymieniali między sobą spojrzenia pełne wściekłości i przerażenia. Do tej pory tylko Upiorny, Ebad i Art - no i, rzecz jasna, sam zdrajca - wiedzieli, że ktoś z nich przeszedł na stronę nieprzyjaciela.
Oblicza stojących na zawodzącym wietrze piratdw-aktorów wyglądały jak twarze żyjących pod morskimi falami duchów.
 -	No cóż, Złociutką - odezwała się Art. - To rzeczywiście byłoby z twojej strony niezwykle uprzejme. Powiedz, proszę, który to.
 -	Sam ci to powie. Proszę się ujawnić, mój panie! - zawołała piratka. - Jesteś teraz z nami!
Nikt się nie poruszył. Wszyscy milczeli.

-	Tchórz - stwierdziła Złociutka. - Cóż, zdrajcy zawsze
są właśnie tacy. Proszę się ujawnić, panie Majster. Pistolety
„Nieprzyjaciela" pana ochronią.
Z kręgu otaczających ciężką skrzynię aktorów wyrwał się Czarny Majster i rzucił się biegiem ku ludziom Złociutkiej. Stanął wśród nich, roześmiany, w jego oczach - obu, bo nie miał teraz opaski - widać było jednocześnie tryumf i strach.
Piraci-aktorzy z załogi Art podnieśli pełną oburzenia wrzawę. Wściekli się. Dla Art nie miało to jednak znaczenia. Przynajmniej znów stanowili zespół. Czy Art podejrzewała Czarnego Majstra? Być może. Do pewnego stopnia podejrzewała ich wszystkich - wyjąwszy Ebada i Upiornego... teraz zrozumiała, że powinna była wcześniej spróbować przyłapać zdrajcę, ale nie sądziła, by mógł przysporzyć im większych kłopotów...
Uniosła rękę i tym gestem uciszyła zarówno swych ludzi, jak i swoje myśli. Zapadło milczenie.
-	Rozumiem - powiedziała. - Przedziurawił dno „Pirackiej
Kawy". Wysyłał do ciebie wiadomości przywiązane do nóżek
gołębich i kurzych. A także popłynął na brzeg, gdy staliśmy
w porcie Wyspy Własnego Postanowienia. A więc Czarny
Majster jednak umie pływać.
Złociutka poklepała zdrajcę po ramieniu.
 -	Odpowiedz, proszę - zachęciła go.
 -	Oczywiście, że potrafię pływać - przyznał Czarny Majster. - Nie jestem skończonym durniem i ofermą. Nie zobaczylibyście mnie na żadnym okręcie, gdybym nie umiał. W Port's Mouth, gdy zatopiłem łajbę, po prostu udawałem. Dobrze odegrałem rolę tonącego, prawda? Jestem w końcu aktorem. A potem? Na Wyspie Własnego Postanowienia? Podsłuchałem cię, Arty, ciebie i tych twoich tak zwanych oficerów. Myśleliście, że w kapitańskiej kajucie jesteście bezpieczni, ale zapomnieliście, jak łatwo jest znaleźć sobie jakieś zajęcie blisko niej i usłyszeć każde słowo. Więc kiedy wy bawiliście się w zatoce w żeglarzy, ja wymknąłem się do dzielnicy portowej. Nie zajęło mi to wiele czasu. Nie chwaląc się, świetnie pływam. A potem, no cóż. Mieliśmy dużo suchych ubrań, w które mogłem się przebrać. Nikt się nie zorientował.

-	Poproszę o oklaski dla szczwanego pana Majstra - rzuciła
Złociutka.
Załoga „Nieproszonego" milczała, za to piraci z „Nieprzyjaciela" ryknęli gromkim, złośliwym śmiechem. Czarny Majster rozejrzał się niepewnie dokoła.
-	Tak więc doigrałaś się, Art - podsumowała piratka.
- Sprzedali cię ci, którym zaufałaś. Siedziałam sobie wygodnie
na statku, a ty w pocie czoła szukałaś dla mnie skarbu. To musi
być dla ciebie druzgocący cios, madame - bladozielone oczy
rozbłysły i spojrzały w innym kierunku. Złociutka popatrzyła
na Feliksa Feniksa. Współczującym spojrzeniem obrzuciła
jego skrępowane ręce, po czym uśmiechnęła się do niego
uśmiechem antycznej bogini. „Nie obawiaj się niczego" - mówił
Feliksowi ten uśmiech. - „Już wkrótce będziesz mój".
Uderzył mocny wiatr. Pluskietka, przy wtórze głośnego łopotu skrzydeł, wleciała pomiędzy stojących wokół skrzyni żeglarzy. Gnojek był tam już od dawna.
-	Zbiera się na burzę - zauważyła Złociutka. - Kończmy
to i zbierajmy się.
W jej dłoni pojawił się pistolet. Wykonany był z drewna o barwie kasztanów, wzmocnionego mosiężnymi elementami. Doskonałej jakości broń, wręcz dzieło sztuki. Jego lufa mierzyła w Art.
Art stała bez ruchu. Patrząc Złociutkiej prosto w oczy, zrozumiała, że pistolet nie został nabity z myślą o niej. Dokładnie w tej samej chwili czarnowłosa piratka odwróciła się i przystawiła lufę do serca Czarnego Majstra.
-	Nie lubię zdrajców, Majsterku - syknęła. - Nawet tych
przydatnych.
Wydawało się, że Czarny Majster skurczył się. - Zatrudnił mnie jeszcze twój ojciec, Złociutka Dziewczynko. Dawno temu.  Obiecał, że jeśli wydam mu mapę, sowicie mnie wynagrodzi. I zrobiłem to, o co mnie oboje prosiliście. On i ty... Obiecaliście mi moją działkę.
-	Ołowiana kula będzie twoją działką.
Czarny Majster odwrócił się od Złociutkiej i jej pistoletu. Rzucił się biegiem przed siebie. Mknął prosto w kierunku

włazu, który prowadził w głąb klifu. Ścigał go tylko wyjący, porywisty wiatr.
I wtedy Złociutka wystrzeliła.
Błysnęło. Rozległ się najbardziej banalny z możliwych dźwięków - zupełnie jakby pękła duża, sucha gałąź. Wydawało się, że Czarny Majster podskoczył - nic więcej - że sobie po prostu podskoczył w powietrzu... Wiatr przeniósł go ponad klapą, ponad włazem na schody Dziesięćmila, za krawędź urwiska. W dół.
Czarny Majster spadł.
Złociutka wytarła lufę pistoletu, zupełnie tak, jakby ten kichnął i trzeba mu było podetrzeć nos. Uśmiechnęła się czule do swej broni.
 -	Zabiła go - Wonsacz rozpłakał się.
 -	Cicho, kochany - uspokajał go Dirk.
 -	Widziałem kiedyś Czarnego w roli Hamleta. Był niezrównany - przypomniał sobie Peter.
 -	Cholera, w plecy mu strzeliła - Cuthbert pokręcił głową.
 -	Nie był może najlepszym z ludzi, ale przecież był człowiekiem - zauważył Upiorny.
 -	Czy on naprawdę nie żyje? - nie mógł uwierzyć Walter.
 -	Żegnaj - spuścił oczy Uczciwy.
 -	Art - syknął Ebad. - Nie...
Art skoczyła naprzód. Widziała, jak Zwierzęcy cofa się, zasłaniając się swym kordelasem i pistoletem. Gruchnęła go w nos swą wzmocnioną licznymi pierścieniami pięścią. Mężczyzna runął jak długi.
Miecz Art wyrzucił pistolet Złociutkiej w powietrze. Broń zatoczyła łuk taki, jak chwilę wcześniej ciało Czarnego Majstra, i wylądowała wśród trawy.
-	Wyciągaj miecz, oślizła flądro - syknęła kapitan Blastside.
Jej twarz była tak blada, że aż biała. Jej szare oczy - czarne jak
atrament. Złociutka zauważyła tę przemianę i cofnęła się o krok.
 -	Ależ, panno Blastside....
 -	Łap za miecz i zmierz się ze mną. Już czas, żeby ktoś cię nauczył walczyć, jak należy.

Złociutka rzuciła okiem na swoich piratów. Tylko Zwierzęcy próbował interweniować, ale nie powiodło mu się. Art stała stanowczo zbyt blisko, marynarze z „Nieprzyjaciela" nie mogli ryzykować strzału, bo mogliby trafić swoją kapitan. Stali więc w pogotowiu, z oczyma błyszczącymi niczym ślepia hien.
-	Dobrze, tylko się odsuń - warknęła piratka.
Odrzuciła połę płaszcza i w powietrze wystrzelił jeden z jej
małych noży. Prosto w gardło Art. Dziewczyna wykonała unik, odtrącając jednocześnie lecący sztylet ostrzem swego miecza. Odbity nóż zniknął w trawie.
-	Och, cóż, na Kapryśnego Sternika, widzę, że będę się
jednak musiała namęczyć, żeby cię zabić - zauważyła z żalem
Złociutka.
I dobyła kordelasa. Złe, zielone światło z nieba zagrało na jego wygiętym ostrzu.
Obie załogi cofnęły się nieco (podkomendni Art zabrali ze sobą skrzynię), zostawiając walczącym więcej miejsca.
Nikt nie odezwał się słowem. Obie dziewczyny koncentrowały się przed walką.
Złociutka wydawała się sprytniejsza, dobrze przygotowana, by sprostać umiejętnościom Art.
Feliks, stojący ze związanymi na plecach rękami wśród żeglarzy „Nieproszonego", przyglądał się im, czując w żołądku kulę rozżarzonego ołowiu. Złociutka była mistrzynią fechtunku. To było jasne. Poza tym zabijała już wcześniej - tak samo bez wahania jak przed chwilą, gdy zastrzeliła Czarnego Majstra. Czy Art złamie swą przysięgę? Przysięgę swej matki? Czy Art jest gotowa, by zabić?
Tymczasem w głowie Art nie było żadnych myśli. Była jednocześnie przerażona i wściekła - ale szybko się opanowała. Zwykła aktorska sztuczka - zapomnieć o sobie i stać się odgrywaną postacią - kimś zupełnie innym. Ale ten inny to też oczywiście ty.
Tym razem Art nie walczyła tylko po to, by rozbroić przeciwnika. Nie. Tym razem miała inny cel.
Lekki kordelas Złociutkiej tańczył wdzięcznie w górę i w dół. Ciął to w lewo, to w prawo - za każdym razem Art

unikała ciosu. Sposób walki Art pozbawiony był wszelkiej elegancji i finezji. Raz po raz uderzała potężnie - kosząc kolejne łany trawy - w kierunku Złociutkiej, a Złociutka za każdym razem spiesznie odskakiwała poza zasięg ostrza.
Minęło w ten sposób pięć minut. Żadna z piratek nie zyskiwała przewagi. Zataczały coraz większe koło, a piraci cofali się, ustępując im pola. Złociutka wydawała ciche, gniewne okrzyki przy każdym nieudanym ciosie. Wreszcie radośniej krzyknęła, bo Art machająca mieczem niczym żniwiarz kosą, znalazła się wreszcie w jej zasięgu. Ostrze kordelasa piratki trafiło ją w lewe ramię. Na płaszczu wykwitła szkarłatna plama.
Piraci-aktorzy nie mogli zorientować się, czy cięcie było płytkie czy głębokie. Sama Art zaś nie zwróciła na ranę najmniejszej uwagi.
Złociutka, wyraźnie z siebie zadowolona, znowu zaatakowała, ale Art nie pozostała jej dłużna. Jedno z jej zamaszystych cięć trafiło córkę Złotego Goliata w prawe ramię - kibicujący mężczyźni wydali z siebie schrypnięty jęk - najwyraźniej jednak jedyną ofiarą ciosu stał się płaszcz, który został rozcięty. Złociutka zaklęła, oderwała podartą tkaninę i cisnęła nią Art w twarz. Dziewczyna strąciła zielony jedwab i zaatakowała ponownie. Tym razem uderzyła Złociutka w pas.
Piratka zachwiała się - zaczęła niepewnie balansować na jednej nodze, ale utrzymała równowagę. Zanim jednak w pełni odzyskała kontrolę nad swoimi ruchami, Art grzmotnęła ją w nogi.
Złociutka przeraźliwie wrzasnęła i upadła na kolana. Gdy tylko klęknęła wśród traw, Art w jednej chwili cięła mieczem z góry na dół.
Było to potężne, groźne uderzenie. Przyglądający się byli przekonani, że Art ucięła Złociutkiej głowę, okazało się jednak, że na ziemię spadły tylko jej długie, czarne loki.
Piratka zerwała się na równe nogi. Zza pasa wydobyła sztylet i rzuciła nim w twarz swojej przeciwniczki. Tym razem Art nie była wystarczająco szybka i nie zdążyła się uchylić. Nóż rozciął jej skórę wzdłuż kości policzkowej.
Krwawiła także Złociutka - teraz widzieli to wszyscy - Art odcięła jej włosy razem ze skórą.

Piratka odskoczyła na bezpieczną odległość. Zatrzymała się i zaczęła obrzucać Art plugawymi wyzwiskami. Ta, nie zwlekając, rzuciła się na nią, ale Złociutka zdołała się obronić.
Art nie chce jej zabić - przemknęło Feliksowi przez myśl. Kręciło mu się w głowie i poczuł mdłości - z obrzydzenia? Ze strachu?
Oba ostrza ślizgały się po sobie, zderzały z hukiem i zgrzytały, przeraźliwie chrobocąc.
Tymczasem wiatr przycichł, zamarł. Nad całą okolicą zalegała ciemnozielona poświata. Przypominało to - bardzo przypominało - sztuczne oświetlenie, scenografię do jakiejś sztuki teatralnej.
Ciach - ostrze piratki cięło Art w lewe ramię. Świst - Art odpowiedziała podobnym ciosem, niezbyt silnym, ale wystarczającym, by zabarwić rękaw koszuli Złociutkiej jasną czerwienią. Obie dziewczyny poznaczone były kropelkami i pasemkami czerwieni. Krew płynęła z niezliczonych ranek na ich piersiach, ramionach, twarzach - Art krwawiła z rozharatanego prawego policzka, Złociutka z lewej skroni...
Ale każdy już teraz widział - Złociutka zaczęła ustępować. Czarnowłosa piratka, atakowana kolejnymi pchnięciami i cięciami najwyraźniej niezmordowanej Art, wyraźnie się zmęczyła.
Ciach, zaśpiewało ostrze. Kolejny pukiel czarnych włosów wystrzelił w powietrze. Świst. Znowu fruwające włosy. Rach--ciach. Wysadzane klejnotami guziki spadły z i tak już pociętego zielonego płaszcza.
Piratka wrzasnęła. Przecież to ona była lwicą, to ona miała się okrutnie zabawić ze swoją zdobyczą...
 -	Ty go kochałaś! - krzyknęła niespodziewanie. - Kochałaś Czarnego Majstra i teraz mścisz się!
 -	Był członkiem mojej załogi - odpowiedziała Art cicho, tak cicho, że żaden z mężczyzn nie usłyszał jej wyjaśnienia.
Złociutka znów krzyknęła. Kolejny kordelas wyciągnięty zza pasa pomknął w stronę Art. Art odskoczyła, nie dość jednak daleko i nóż ugodził ją w bok. Nie wydała ani jednego dźwięku, tylko na chwilę zatoczyła się. Ze świeżej rany płynęła strumieniem krew. Nawet na nią nie spojrzała. Podniosła, lecz zaraz opuściła dłoń.

I pomknęła na wprost, na Złociutką.
Cały czas poruszała się błyskawicznie. Teraz jednak po prostu nie można było dostrzec jej ruchów - tak były szybkie. Przyglądający się walce odnieśli wrażenie, że dziewczyna wywija nie jednym, a czterema splątanymi w srebrzysty okrąg mieczami naraz.
Z tego niewyraźnego wiru śmigały na boki kosmyki czarnych włosów i zielonego, haftowanego złotą nicią jedwabiu.
Złociutką piszczała - nie wrzeszczała już, ale właśnie popiskiwała lękliwie. Jeszcze jeden kordelas pojawił się w jej dłoni. Kolejny precyzyjny sztych wytrącił go i powalił Złociutką na ziemię.
Art stanęła nad nią i oddychała tak szybko, jak szybko się przed chwilą ruszała, ale oczy i twarz były tak nieruchome, jakby wykuto je z kamienia.
-	Podnieś broń.
Złociutką wydała z siebie cichutki pisk.
-	Podnieś broń, Mała Złociutką Dziewczynko, podnieś
swoje wspaniałe ostrze. Jeszcze nie skończyłyśmy.
I wtedy Mała Złociutką odwróciła twarz - bladą i pokrwawioną, okoloną nierównymi pasemkami splątanych czarnych włosów. Spojrzała na załogę „Nieprzyjaciela".
-	Wy leniwe świnie - zawołała z pogardą w ich kierunku
- chodźcie tu i pomóżcie mi skończyć z tą lafiryndą.
Art nawet nie rzuciła okiem na piratów Złociutkiej. Za to załoga „Nieproszonego" ruszyła w ich kierunku.
-	Stójcie - ryknął na nich Ebad. - Patrzcie, czy ktokolwiek
z nich się ruszył?
Faktycznie, nie drgnął nawet jeden. Wpatrywali się w swoją kapitan, klęczącą, upokorzoną, pokonaną - i żaden z nich nie kwapił się, by zrobić cokolwiek.
-	Usmażę was w cieście - wrzasnęła na nich piskliwie
Złociutką. - Każę wszystkich przeciągnąć pod kilem - będę
wcierać sól w wasze ropiejące rany... - Jednym, płynnym
ruchem sięgnęła po leżący obok kordelas, skoczyła na równe
nogi i rzuciła się na Art.

A Art zrobiła jeden krok w bok, zupełnie jak w tańcu. I zdzieliła piratkę pięścią, dokładnie pomiędzy prawy nadgarstek i łokieć.
Złociutka straciła czucie w ramieniu. Wypuściła nóż.
 -	Podnieś go.
 -	Jak mam go podnieść, ty ladacznico?! - Złociutka rozpłakała się. Zaczęła się trząść. Ciekło jej z nosa.
Błysnęło ostrze Art i kolejny kosmyk spadł z głowy Złociutkiej. Piratka znowu wrzasnęła.
-	Och, tak mi przykro - syknęła Art. - Podnieś broń
i skończmy pojedynek.
Złociutka potarła swoją zdrętwiałą rękę. Z rękawa wydobyła ukradkiem sztylet. Lewą dłonią cisnęła nim w Art, a ta po raz kolejny odbiła lecące ostrze uderzeniem swojego miecza.
Złociutka stała bezradna, przygarbiona, już wcale nie śliczna, ale zasmarkana i rozedrgana.
Art podeszła do niej, podniosła kordelas i uprzejmie włożyła go piratce do ręki.
Złociutka upuściła nóż.
-	Ojej - mruknęła Art.
Raz jeszcze podniosła kordelas. Gdy się prostowała, Złociutka spróbowała zdzielić ją pięścią - Art bez trudu sparowała cios i podała nóż przeciwniczce.
Nareszcie Złociutka zacisnęła na nim dłoń. Raz jeszcze skoczyła na Art.
Tym razem kapitan Blastside wytrąciła jej kordelas z taką siłą, że zatoczył nad Złociutką malowniczy łuk i poleciał za nią wzdłuż klifu. Piratka straciła równowagę i padła na plecy, na porośnięty trawą żwir, do stóp Art.
 -	Już nie... -jęknęła.
 -	Przepraszam, nie dosłyszałam?
 -	Już nie chcę - wrzasnęła Złociutka. - Poddaję się, już nie chcę, nie chcę, nie chcę!
 -	Ach! - wycedziła Art, patrząc na nią z góry. - Poddajesz się. A wydaje mi się, że twój ojciec, Złoty Goliat, nigdy na to nikomu nie pozwolił.

Zszokowana Złociutka spoglądała z dołu na bladą, zakrwawioną, posągową twarz Art.
Dziewczyna pochyliła się nad nią.
Piraci, zdjęci niemym przerażeniem, patrzyli, jak miecz masakruje twarz Złociutkiej.
Art wyprostowała się.
I wtedy usłyszeli szloch Złociutkiej.
 -	Coś ty zrobiła?
 -	Zostawiłam ci po sobie pamiątkę. Możesz się uważać za szczęściarę, panienko. Nosisz znak Piratiki.
Złociutka podniosła dłoń i dotknęła prawego policzka, tuż obok ust.
Znów piskliwy krzyk.
-	Oszpeciła mnie! Wycięła mi na twarzy skrzyżowane
piszczele! Na mojej pięknej twarzy! Zabijcie ją, wy śmierdzące,
tchórzliwe świnie!
Członkowie załogi Złociutkiej, jeden po drugim, splunęli tylko na ziemię. Zwierzęcy, czerwony na twarzy, odezwał się - ale nie do swojej kapitan, tylko do Art.
-	Kapitanie Piratiko, pokonałaś ją. Nie jest już odporna na
pistoletowe kule. Nie jest już kuloodporna. Od teraz będzie
przynosić tylko pecha. Jej tatuś z pewnością przewraca się w swym
morskim grobie. Przyjmij nas do siebie, kapitanie. Oddamy się
wszyscy pod twoje rozkazy - (Tak, tak! - potwierdzili okrzykami
marynarze z „Nieprzyjaciela" i dodali: „Wierni do końca!").
Art zarzuciła głowę w tył i roześmiała się straszliwie. Dokładnie w tej samej chwili morze i niebo zderzyły się ze sobą.
Złowrogi huk zwrócił uwagę wszystkich.
Stali w pobliżu urwiska, zobaczyli więc natychmiast, szeroką, kłębiącą się falę. Nie była ani brązowa, ani błękitna, ale czarna jak melasa, a na jej szczycie pędziły białe rumaki piany. Pędziła ku nim z potężnym rykiem.
Hordy papug podniosły niesłychany harmider. Nawet siedząca na ramieniu Ebada Pluskietka zaskrzeczała przeciągle.

 -	Jak wysoka jest ta fala?
 -	Wygląda na milę...
 -	Ma dokładnie wysokość klifu. Wyspa znowu idzie pod wodę.
Zjednoczeni lękiem stali skamieniali, jakby zahipnotyzował ich groźny żywioł. Art zamarła, wpatrzona w podnoszący się coraz bardziej ocean. Tylko Złociutka, skulona w trawie, z chusteczką przy twarzy, zwrócona była do niego plecami.
Olbrzymia fala zaczęła się załamywać. To rozlewała się po powierzchni morza, to wydymała się i mknęła w górę, ale zbliżała się nieuchronnie ku nim.
Łodzie leżące dotąd na plaży, dostały się pod władzę spienionych bałwanów i z trzaskiem pękały. Nie było widać żadnego ze statków.
Nad nimi po czarnym jak noc niebie przetaczały się potężne grzmoty i biły jaśniejące pioruny.
 -	Cofnąć się - rzuciła Art - i położyć się na płask. Wszyscy.
 -	Tak jest - potwierdził Ebad. - Woda uderzy w klif, albo i przeleje się nad nim. Wszystko zmyje...
Skała urwiska zdawała się brzęczeć i pomrukiwać. Ciągnąc za sobą kufer ze skarbem, po który tu przybyli, aktorzy-piraci wycofali się w kierunku pobliskich drzew, na których rozsiadły się setki papug. Ptaki wreszcie umilkły, przypominały teraz kępki barwnych piór.
Morze zderzyło się ze skałą przy wtórze metalicznego szczęku. Białe fajerwerki piany wykwitły pod niebo. Chwilę później runęła na nich słona ściana wody. Morze trzykrotnie zaatakowało wyspę w ten sposób, choć druga i trzecia fala były już nieco słabsze.
Potem ocean uspokoił się - słyszeli kolejne szturmy wzburzonych bałwanów, ale niebezpieczeństwo już im nie groziło. Potężny przypływ dobiegał końca.
-	Ta wyspa jest przeklęta - jęknęła żałośnie Złociutka.
Nikt nie zwrócił na nią uwagi.
Wśród traw płynęły wartkie strumyki słonej wody. Art zobaczyła wciśniętego między drzewa Feliksa. Wciąż miał spętane ręce.

Mokre papugi zaczęły osuszać swe piórka. Szczyt urwiska pozostawał nad poziomem morza, tak jak to najprawdopodobniej działo się za każdym razem. Poniżej jednak - co zobaczyli, gdy podeszli do krawędzi klifu - woda uniosła się na jakieś pięćdziesiąt stóp. Ciemne jak burzowe niebo morze zakryło wszystko - plażę, sad, las, wejście do jaskini Dziesięćmila. Ponad fale nie wystawały nawet wierzchołki najwyższych drzew.
 -	Gdzieś tam spoczywa Czarny.
 -	I nasze szalupy.
 -	I żaglowiec. „Nieproszony" poszedł na dno.
Nieco dalej wznosiło się nad morskimi falami - zalesione wzgórze - jedyny poza urwiskiem fragment wyspy. Latało nad nim stadko papug. Wzgórze, podobnie jak klif, wyglądało jak jeszcze jedna z wysepek Morza Bursztynowego.
 -	Zostaliśmy rozbitkami - oznajmił ponuro Upiorny. - Pozbawionymi okrętu, osamotnionymi na tej skale. Tu umrzemy z głodu i tęsknoty.
 -	Otóż nie! - zawołał nagle Zwierzęcy. - Patrzcie, bracia! Tam jest wasza łajba! 1 - na Kocie Humory - nasza też! Chyba...
Ebad wyciągnął lunetę. W milczeniu popatrzył na ciemniejące morze. Wciąż nie mówiąc nic, podał lunetę Art.
To nie były dwa żaglowce, ale cztery. Mimo że były daleko, to widać je było wyraźnie; przeczekały niebezpieczeństwo, a gdy się uspokoiło, skręciły ku Wyspie Skarbowej. Luneta pozwoliła dostrzec także ich bandery.
 -	Czy to naprawdę stary, dobry „Nieproszony Nieznajomy", kapitanie? Czy ktoś idzie nam z pomocą?
 -	Niestety nie, drogi panie Cuthbert. Jeden statek płynie pod flagą ze słoniem i filiżanką do kawy, a trzy kolejne w barwach Marynarki Wojennej Republiki Anglii.
Niemal wszyscy jęknęli jak jeden mąż. Żałosny dźwięk nie dobył się tylko z czterech gardeł (Art, Ebada, Feliksa i Złociut-kiej).
Pierwszy odezwał się po chwili Zwierzęcy.
-	W takim razie jesteśmy zgubieni. Zadyndamy. Na tych
okrętach znajdzie się wolna reja dla każdego z nas.

SCENA TRZECIA
1. Więźniowie na pełnym morzu
Feliks stwierdził, że kapitan niszczyciela OWR „Całkowicie Niezatapialny" jest wyjątkowo kulturalnym człowiekiem. Co noc jadał z nim i jego oficerami kolację - oni przywdzieli na tę okazję granatowe mundury z mosiężnymi guzikami i złotymi medalami, Feliks zaś odpowiedni dla młodego dżentelmena strój, który mu dostarczyli (wozili takie stroje ze sobą, specjalnie na potrzeby gości).
Tak więc po raz kolejny w swoim życiu młodzieniec otrzymał status honorowego gościa. Wszystko szło zgodnie z jego planem. Z tym planem, który ułożył w przytułku, po śmierci swego osiwiałego ze zgryzoty ojca. Załogi obu pirackich statków znajdowały się w drodze do Wolnej Anglii, gdzie miała ich spotkać sprawiedliwa i zasłużona kara, a co więcej, połowa tych piratów pływała na „Nieprzyjacielu" - kopii flagowego statku Goliata, który wiele lat temu posłał na dno „Podróżnika", statek ojca Feliksa, za jednym zamachem odbierając mu majątek i wyjmując życie.
Feliks nigdy nie opowiedział Art ani nikomu z jej załogi o tym, że to właśnie Złoty Goliat był sprawcą jego rodzinnej tragedii. Ani dziewczyna, ani jej piraci nie wiedzieli, że ich zagorzały wróg był też najbardziej znienawidzonym przez Feliksa morskim rozbójnikiem. Ani tego, że Złociutka, córka Goliata, była tą, której schwytania Feliks pragnął najbardziej,

niejako w zastępstwie jej nieżyjącego ojca. Kiedy młodzieniec powiedział Art, że odszedłby ze Złociutką, bo to na nią - nieświadomie - czekał całe swoje życie, miał na myśli zemstę. Zemstę, a nie miłość do młodej piratki. Myślał tylko o tym, jak bardzo chce ujrzeć ją zakutą w kajdany.
Zastanawiał się, czy Art się tego domyśliła. Zastanawiał się też, czy naprawdę chce, by Złociutką powieszono na Nabrzeżu Skazańców. Nie musiał tej kwestii rozważać w odniesieniu do Art i jej załogi. Ich śmierci na pewno nie chciał.
Dobrze było marzyć o zemście, poświęcić jej całe życie, myśleć o niej w każdej sekundzie, gdy była nierealnym marzeniem, gdy wypłynięcie na morze było zupełnie nieprawdopodobne. Kiedy jednak marzenie się spełniło, Feliks zrozumiał, że się zmienił. Choć starał się z całej siły, nie potrafił znielubić Art ani nikogo z załogi. Poczuł się źle, jak zdrajca -jak ktoś pokroju Czarnego Majstra czy Hurkona Beare. Miał wrażenie, że potwornie zawiódł swych przyjaciół z „Nieproszonego", a z drugiej strony czuł, iż lubiąc ich, uwłacza pamięci ojca.
Na początku jednakże mało brakowało, a podzieliłby los uwięzionych.
Stało się tak za przyczyną grubego pana Kawy i kapitana Bolta, którzy opuścili swój śmieszny statek z banderą przedstawiającą słonia dzierżącego w trąbie filiżankę kawy i przypłynęli na brzeg wraz z marynarzami z okrętów wojennych.
-	To jeden z tych złoczyńców! Okryty złą sławą rozbójnik,
Dżentelmen Jack Kukułka...!
Ale oficerowie marynarki tylko wybuchnęli śmiechem.
 -	To absurd! Przecież każdy wie, że Dżentelmen Jack jest w istocie kobietą, blondynką przezwiskiem Laleczka Muślin.
 -	Jeszcze jedna baba? - wykrzyknął oburzony kapitan Bolt. - Czy angielski świat przestępczy już zupełnie wymknął się spod kontroli łotrzyków płci męskiej?
 -	A propos kontroli, ten tutaj nie ma jej zbyt wiele. Trzymają go ze związanymi rękoma - zauważyli marynarze i pospieszyli Feliksowi na pomoc.

(Feliks pamiętał, że wówczas Art - której ręce spętano grubym sznurem - wystąpiła naprzód i oświadczyła: On nie jest z nami. To niewinna ofiara. Porwałam go dla okupu, drodzy panowie. Zabierzcie go z powrotem. I tak przez całą podróż tylko nam przeszkadzał.)
Art - kobieta z klasą, hojna, wspaniałomyślna - do samego końca. Choć koniec miał dopiero nadejść.
Feliks głowił się, co takiego może zrobić, by ocalić piratów od szubienicy. I doszedł do wniosku, że nie może uczynić nic. Zupełnie nic. I że przecież właśnie o to mu przez cały czas chodziło. A może jednak nie?
Płynące blisko siebie żaglowce zmierzały w kierunku Przylądka Dobrej Nadziei. Co więcej - było ich sześć. Ani bowiem „Nieproszony Nieznajomy", ani „Nieprzyjaciel" nie poszły na dno. Potężna fala, która zatopiła wyspę, odrzuciła je na pełne morze, gdzie zostały znalezione przez okręty marynarki wojennej i przejęte w imieniu Republiki. Kierowane przez praworządnych i uczciwych żeglarzy karnie zmierzały w stronę Anglii. (Kapitan Bolt od razu zaczął się upominać o zwrot własności, twierdząc, że „Nieproszony" pod nazwą OWR „Słoń" należał przedtem do niego. „Wszystko wyjaśni się w sądzie" odpowiedzieli oficerowie.) Płynął też z nimi nowy kawowy żaglowiec, choć ten trzymał się raczej z tyłu, ledwo nadążając za większymi jednostkami.
Czasem, gdy żaglowce zbliżały się do siebie jeszcze bardziej, Feliks widział więźniów spacerujących po pokładzie. Widać było, że żołnierze chcą dowieźć piratów na proces zdrowych i w dobrej formie.
Każda załoga została uwięziona na innym okręcie. Feliks zauważył, że Złociutka zdążyła się już zaprzyjaźnić z kapitanem. Przechadzała się swobodnie, nieskrępowana, w towarzystwie oficera, zaśmiewając się uroczo i dźwięcznie z jego - najwyraźniej niezwykle śmiesznych - żarcików. Ten przepiękny śmiech niósł się daleko po wodzie. Jej załoga jednak, przechadzając się w kajdanach, nie wydawała się rozbawiona.
Także i piraci-aktorzy pozostawali przez cały czas skrępowani. Tylko że jak Feliks zauważył, ich związano sznurami,

a nie żelaznymi łańcuchami. Z nieszczęśliwymi minami przechadzali się po pokładzie swego galeonu. Ostatnio zaczęli wystawiać fragmenty sztuk Szejkspira i po wodzie niosły się co jakiś czas burzliwe oklaski.
Bez przerwy widział też Gnojka i Pluskietkę. Gnojek stał się ulubioną maskotką marynarzy angielskiej floty, a Pluskietka przesiadywała na linach niczym jeszcze jedna barwna chorągiewka.
Marynarze zabrali także podróżujące dotychczas „Nieproszonym" kury-nioski.
Art widywał bardzo rzadko.
Mimo że miała ręce związane liną, przechadzała się po pokładzie z podniesioną głową, kiwając nią i uśmiechając się do swej załogi i oficerów angielskiej marynarki niczym jakaś królowa. Wymieniała z nimi zdawkowe uwagi i żarciki. Jej rozmówcy wybuchali śmiechem.
Feliksowi pękało serce.
Bolało go tak bardzo, że nie tylko nie mógł spać, ale nie tknął także jedzenia na pięciu kolacjach u kapitana. Oficerowie martwiąc się o jego zdrowie, przynosili mu najsmakowitsze, wyszukane wśród okrętowych zapasów, frykasy.
Serce pękało mu, bolało go tak jak dawniej z powodu ojca - a jednak w nieco inny sposób.
Naprawdę nie traktowano jej źle. Kapitan niszczyciela marynarki wojennej OWR „Dokonamy Niemożliwego" oznajmił jej na samym początku:
-	Cóż, madame, jesteś kobietą, więc nie zamknę cię pod
pokładem wraz z resztą twojej załogi. Przydzielimy ci wolną
kajutę pod forkasztelem. Drzwi będziemy zamykać na klucz,
ale ręce ci rozwiążemy.
Art uprzejmie podziękowała oficerowi. Dokładnie tak jak (w sztuce) uczyniłaby to Molly. Potem jednak dodała:
-	Chciałabym też pana prosić, sir, o łagodne traktowanie
moich ludzi.

 -	To piraci, madame! Jesteście wszak piracką załogą! Cała Anglia aż huczy od doniesień o waszych łupieskich wyczynach na Siedmiu Morzach.
 -	Jesteśmy piracką załogą, która nikogo nie skrzywdziła. Nie zatopiliśmy ani jednego żaglowca, nie odebraliśmy życia ani jednemu człowiekowi.
Zaskoczony kapitan zamrugał oczyma. Nie był już młody, ale jego zniszczona przez ciężką służbę na morzu twarz wciąż była dość przystojna. Co więcej, ani przez chwilę w niczym nie przypominał Art jej znienawidzonego ojca.
 -	Hmm - mruknął, nie wiedząc, co powiedzieć.
 -	Muszę też panu przypomnieć, sir, że zarówno ja, jak i członkowie mojej załogi jesteśmy aktorami - (tym samym do braci aktorskiej zaliczyła też Glada Cuthberta). - Sławę zyskaliśmy wiele lat temu niezwykle popularnym przedstawieniem. Moja matka, sir, nazywała się Molly Faith... -już miała wyjaśnić, kto zacz, ale okazało się, że nie ma najmniejszej potrzeby.
 -	Na Jedwabne Pończoszki! Twoją matką... była... Molly Faith?
 -	Tak, kapitanie. Piratika była moją matką.
 -	Ach, Piratika - rozpromienił się oficer. - Widziałem to przedstawienie niezliczoną ilość razy. W moim domu w Anglii mam nawet plakat na ścianie. Z własnoręcznym autografem Molly Faith - wspaniała z niej była kobieta i doskonała aktorka.
 -	Dziękuję, panie kapitanie. Mamusia, sir, rzeczywiście była niezwykłą osobą. A jeśli widział ją pan na scenie, widział pan także nas wszystkich - mnie i moich ludzi - z wyjątkiem może dwóch.
Kapitan wyprostował się i uścisnął Art dłoń.
-	Rozumiem. I rzeczywiście. Teraz dostrzegam twoje
podobieństwo do Molly Faith, kapitanie Blastside. W tej chwili
jednak nie mam wyboru - muszę pozbawić was broni i krępo
wać wam ręce podczas spacerów na pokładzie. Obiecuję
jednak, że sznury zaciskać będziemy na tyle łagodnie, by nie
doskwierały wam zbytnio. Zgadzam się również, byście za-

chowali swoje fantazyjne kostiumy. Jadać będziemy na pokładzie, wszyscy razem. Może... - popatrzył na Art oczyma pełnymi pięknych wspomnień - może mogłabyś ze swoimi aktorami coś dla nas zagrać. Do domu jeszcze daleko.
- Zagramy dla was z przyjemnością - uśmiechnęła się Art. - Choć muszę przyznać, kapitanie, że dla nas im dłużej ten rejs potrwa, tym lepiej.
Gdy tylko przebrzmiały te słowa - teatralne, wystudiowane, jakby wypowiedziała je sama Molly - Art, Piratika, zastanowiła się nad nimi raz jeszcze.
Nie, z pewnością ani jej, ani jej załodze nie było spieszno z powrotem do Anglii. W kraju czekał ich przecież proces, po którym z pewnością trafią na szubienicę.
Art przyjrzała się tej myśli przez chwilę, po czym wygnała ją precz ze swojej głowy. Postanowiła, że żadnego z jej piratów nie spotka śmierć. Już i tak straciła dwóch ludzi - Czarnego Majstra - człowieka zepsutego i niegodziwego, ale nie zasługującego przecież na taki koniec. (Wciąż cierpiała, wyobrażając sobie jego ciało leżące na dnie morza przy Wyspie Skarbowej.) Drugą osobą był oczywiście Hurkon. Hurkon, również zdrajca - w dwójnasób - o którym miała się dowiedzieć nieco więcej już za kilka dni.
Jadali więc na pokładzie. Załoga Art zajęła forkasztel, gdzie aktorzy powtarzali swe role ku uciesze marynarzy. (Wszyscy jej piraci - nieszczęśliwi i zrezygnowani - rozchmurzali się podczas posiłków i prób. W takich chwilach nawet Ebad zaczynał żartować i chodzić zawadiackim, żeglarskim krokiem, czego Art się po nim zupełnie nie spodziewała. Nie miała szansy pomówić z nimi na osobności, zawsze w pobliżu ktoś się znajdował - strażnicy albo widzowie.)
Art przesiadywała z kapitanem, nie bez ochoty rozmawiając z nim o swojej matce.
Gdy rozmowa zeszła na temat jej własnych pirackich wyczynów, opowiedziała oficerowi wszystko. Nie było niczego, co chciałaby przed nim ukryć. Kapitan słuchał dziewczyny uważnie i kiwał głową ze zrozumieniem.

-	Ale dlaczego robiłaś to w życiu? - spytał. - Dlaczego
nie na scenie?
I Art odpowiedziała cytatem, inaczej nie była w stanie tego wytłumaczyć.
-	Świat jest teatrem, aktorami ludzie.*
Po prawej burcie widziała płynącego „Nieproszonego nieznajomego". Prowadzony przez obcych marynarzy, także zmierzał do Anglii, ale już pod inną banderą, wcale nie czarno-różową.
 -	Kto wam powiedział, gdzie nas znaleźć? - spytała, przyglądając się żaglowi. - Skąd wiedzieliście, panowie, gdzie szukać Wyspy Skarbowej?
 -	Od tego złoczyńcy Hurkona Beare, który włada Mada Gaszkarem - odpowiedział oficer zgodnie z jej przypuszczeniami. - Od „gubernatora", jak lubi się sam nazywać. To on w miarę dokładnie określił obszar, na którym należało szukać wyspy. Sam jednak był zbyt leniwy - lub tchórzliwy - by wyruszyć na jej poszukiwanie. Pozwolił więc wykonać czarną robotę innym. Wam i Złociutkiej. Ale kiedy my, przedstawiciele prawa, go odwiedziliśmy, od razu odpowiedział na wszystkie pytania. Muszę też przyznać, że pomogło nam samo morze. Ta gwałtowna fala skierowała nas we właściwą stronę. To dzięki niej ostatecznie na was trafiliśmy.
 -	Zatem Hurkon działa na dwa fronty. Jest i piratem, i informatorem sług sprawiedliwości.
 -	Tak, i właśnie dlatego rządy Anglii i Amer Ryki pozwalają mu cieszyć się wolnością. On wie o wszystkim, co dzieje się na morzu, więc jest przydatny. Co więcej, sowicie go za to wynagradzają. Jeśli o mnie chodzi, to chętnie wziąłbym kilka okrętów i oczyścił to jego gniazdo bezprawia, ale nie mogę.
Przekazał jej jeszcze kilka innych interesujących informacji.
-	Wiedziałaś madame, że Beare pływał ze Złotym Golia
tem? Z najgorszym piratem i mordercą, jakiego kiedykolwiek
widziało Siedem Mórz?
* Cytat   pochodzi   ze   sztuki   Williama   Szekspira,   o   przepraszam, Szejkspira - „Jak wam się podoba?", akt II, scena 7 (przyp. tłum.).

Teraz Art zamrugała ze zdziwienia.
 -	Z Goliatem? To znaczy jako zakładnik?
 -	Nie. Oni byli przyjaciółmi. Zaprzyjaźnili się po odnalezieniu mapy skarbu - prawdziwej mapy z prawdziwymi wskazówkami. No, może nie była to prawdziwa przyjaźń, ale z pewnością byli sobie bliscy.
 -	Czy to znaczy, kapitanie, że nawet gdy Hurkon był członkiem trupy Molly...
 -	Wydaje mi się prawie pewne, że Goliata poznał o wiele wcześniej.
Art nie odezwała się już słowem. Krew zastygła jej w żyłach, zmroziła ją. W jej myślach zamajaczyło coś straszliwego - nie do końca rozumiała, co takiego.
 -	I to wszystko na nic, prawda? - ciągnął kapitan. - Koniec końców okazało się, że skarbu nie ma. Zniknął i została po nim tylko ta pusta skrzynia, którą nam pokazaliście. W pierwszej chwili pomyślałem, że ukryliście gdzieś jej zawartość, ale gdzie mielibyście ją schować? Na całym klifie nie było widać żadnego rozkopanego miejsca. Wy także niczego przy sobie nie mieliście. Znaczy, że ktoś musiał was wyprzedzić. Ktoś, kto miał inną prawdziwą mapę i rozwiązał zagadkę szyfru.
 -	Ma pan rację, kapitanie. To był dla nas bolesny cios.
Skarb...
Ach, skarb...
Art skrzywiła się na wspomnienie tego, jak załogi obu pirackich statków - „Nieproszonego" i „Nieprzyjaciela" - klęły, wrzeszczały i krzyczały.
Działo się to w chwili, gdy stali jeszcze na otoczonym morzem wierzchołku klifu, okręty marynarki wojennej zbliżały się ku nim powoli i nieuchronnie, a pomiędzy nimi stała skrzynia wypakowana po brzegi co najmniej setką map - największym być może skarbem na ziemi. (Wtedy już wszyscy wiedzieli, czym okazał się skarb.)
W ogólnym harmiderze nie uczestniczyli tylko Złociutka i Feliks. Ona stała ze spuszczoną głową. On przez cały czas odwracał się od pozostałych.

 -	Mamy jeszcze czas - zawołał wreszcie Cuthbert. - Zanim tu dotrą, minie co najmniej godzina. Potem będą jeszcze musieli podpłynąć szalupami. Woda jest zbyt płytka, żeby mogli tu przybyć tymi wielkimi statkami. Możemy ukryć tę skrzynię z powrotem.
 -	Nie, panie Cuthbert - sprzeciwiła się Art. - Skoro nas szukali, to zapewne wiedzą, po co tu przybyliśmy. Pierwsze, co zrobią po zakuciu nas w kajdany, to sprawdzą wszystkie świeżo rozkopane miejsca.
 -	Czy w takim razie mamy to wszystko oddać w ręce sług prawa?
Trzydzieści jeden przerażonych twarzy zwróciło się ku dziewczynie. Piraci Złociutkiej i aktorzy - którzy w tej chwili zdecydowanie byli piratami. Przemknęło jej przez myśl, że zachowują się jak mali chłopcy, zwracający się w kłopotach do swojej mamy. Kiedyś dokładnie tak samo popatrzyli na Molly.
-	Posłuchajcie, jaki mam plan... - zaczęła Art. - Wszystkie
mapy zostały narysowane na woskowanym papierze. Z każdej
z nich zrobimy łódkę i puścimy na morze.
Rozpętało się pandemonium. Art spokojnie czekała.
 -	Posłuchajcie, jeśli schowamy te mapy na wyspie, to oni je znajdą. Jeśli ukryjemy je przy sobie, także je znajdą. A na morzu? Spójrzcie, tak wiele przedmiotów teraz na nim pływa. Ta fala podniosła z dna i plaży dosłownie wszystko, patyki, wodorosty, liście, meduzy... Zanim przypłyną tu okręty, papierowe łódeczki odpłyną. Jak zwykłe śmieci. A marynarze, podobnie jak my wcześniej, nie będą przecież spodziewać się, że skarb jest z papieru...
 -	Kapitanie Piratiko - odezwał się z szacunkiem Wytatuowany z „Nieprzyjaciela" - jeśli oddamy te mapy morzu, nigdy ich nie odzyskamy. Mogą je odnaleźć inni...
 -	Głupcze! - zganił go Zwierzęcy. - Przecież tu nigdy nie wrócimy. Zróbmy, jak mówi. My zawiśniemy, ale oni się nie wzbogacą.
Wszyscy spochmurnieli.

- Zróbmy, jak powiedziała nasza kapitan - podsumował Ebad twardym, spokojnym głosem.
Usiedli więc razem na brzegu, niczym grzeczne dzieci odrabiające pracę domową, i zrobili z setki map z zaznaczonymi skarbami setkę papierowych łódek.
Aktorzy z załogi Art, którzy robili już takie łódeczki z plakatów w Grinwich w Boże Narodzenie, upamiętniając egzotyczny festiwal z Indii, nauczyli piratów z „Nieprzyjaciela". Niemniej jednak łódki marynarzy Złociutkiej nie były zbyt udane.
Potem zaczęli spuszczać dzieła swych rąk na wodę. Pojedynczo, dwójkami, dziesiątkami, wszyscy naraz. A one odpłynęły w dal. Mizerne, małe łódeczki... niektóre kręciły się w kółko, inne przewracały się na bok, jeszcze inne, przy wtórze lamentów, poszły na dno.
Wyglądały jednak, zgodnie z tym, co powiedziała Art, jak zwykłe, unoszące się na wodzie śmieci.
Gdy okręty wojenne podpłynęły bliżej z gotowymi do strzału działami, gdy spuszczono na wodę najeżone lufami pistoletów szalupy (z których część mijała po drodze pływające łódki) na klifie nie było już ani jednej mapy skarbu.
Art wspominała tę chwilę, przechadzając się po pokładzie OWR „Dokonamy Niemożliwego". Gdy zerkała na prawą burtę, widziała Feliksa stojącego przy relingu OWR „Całkowicie Niezatapialny". Bez przerwy i niezmiennie wpatrywał się w „Dokonamy Niemożliwego". Czyżby patrzył na nią? Możliwe. Prawdopodobnie z radością w sercu. Sądowi przydadzą się jego rysunki, będą świetnymi dowodami przeciwko nim.
Art na Feliksa nie patrzyła.
Postanowiła, że nie wolno jej już nigdy spojrzeć w jego kierunku. Gdyby to zrobiła - serce by jej chyba pękło. A do tego nie wolno jej było dopuścić.
Na pokładzie trzeciego okrętu wojennego, na pokładzie niszczyciela OWR „Totalne Zniszczenie", pod rzucającą przyjemny cień markizą, w towarzystwie kapitana siedziała Mała Złociutka Dziewczynka.

Ścięła sobie włosy - zrobiła to niezwykle starannie - które po niedawnym myciu zaczęły się kręcić i lśnić niebywałym blaskiem. Okalały jej twarz niczym czarna aureola. Miała więc teraz krótką, niezwykle twarzową fryzurkę. Na specjalną prośbę znaleziono dla niej kobiecy strój. Jej niemal nieskazitelne oblicze, naznaczone wyciętym przez Art maleńkim krzyżykiem, goiło się dobrze. Blizna stała się więc niemal niezauważalna - choć Złociutka uważała, że jest ogromna.
-	Och, kapitanie! - zagruchała piratka. - Nigdy nie
przestanę zanosić do Boga dziękczynnych modłów za to, żeś
mnie uratował.
Kapitan nie był o tym przekonany, ale Złociutka oczarowała go. Nie potrafił uwierzyć, że dziewczyna była przywódczynią piratów i skłaniał się do jej wersji, że to najpierw jej zły ojciec, a potem zła załoga zmuszali ją do piractwa.
-	Jak taka drobna i delikatna białogłowa jak ja - pytała
niewinnie Złociutka - mogła im się oprzeć? Och, te wszystkie
okropne czyny, każda z tych zbrodni... Raz po raz mdlałam ze
strachu i odrazy.
(Pozwoliła, naturalnie, by jej ludzie, związani, przebywali pod pokładem, w ładowni. Gdy tylko pojawiali się na pokładzie, ona znikała wraz z kapitanem.)
O Feliksie - ani o Art - nigdy nie wspominała bezpośrednio. Za to opowiedziała kapitanowi OWR „Totalne Zniszczenie" o losie map prowadzących do skarbów. On z kolei, z jakiegoś powodu nie opowiedział o tym nikomu.
-	Nie wierzę jednak, by wszystko było stracone - za
trzepotała rzęsami Złociutka. - Trzeba panu wiedzieć, że cała
plaża była usłana monetami i szlachetnymi kamieniami, które
my - to znaczy ja i ta wstrętna załoga mego ojca - zebraliśmy
i które ty, mężny kapitanie, odebrałeś nam jak najsłuszniej.
Ale, tak się zaczęłam zastanawiać. Fala zabiera klejnoty
i kamienie, ale przypływ przynosi je z powrotem. Skoro więc
dzieje się tak z kamieniami i monetami, to czemu inaczej
miałoby być z mapami?

 -	Art, musimy porozmawiać. Na osobności.
 -	Wiem, Ebad, ale tu nie ma na to najmniejszej szansy.
 -	Musimy. Jeśli mam zawisnąć na angielskiej ziemi...
 -	Panie Vooms, żadne z nas nie zawiśnie.
 -	Jeśli jest choć cień prawdopodobieństwa, że zawisnę, to muszę z tobą pomówić. Nie wyjawiłem ci wszystkiego, co powinienem. Są jeszcze rzeczy, o których muszę ci powiedzieć.
 -	Och, Ebad, już tu idzie trzech oficerów i sześciu marynarzy. Przyszli obejrzeć próbę. Albo po prostu po to, żebyśmy nie przekazywali sobie żadnych sekretów.
 -	Wciórności.
-	A w nocy zawsze trzymają nas osobno.
Marynarze stali już obok nich.
-	I ten oto królewski żagiel - huknął więc Ebad swym
najlepszym, aktorskim głosem - królewski nie dlatego, że
należy do króla, lecz ponieważ ponad wszystkie inne wzniósł
się, ten właśnie żagiel wysłucha mej spowiedzi. Wysłuchaj jej
zatem i ty -jego czarne oczy błyszczały niczym ostrza mieczy.
Widzowie zamarli, ujęci urodą deklamowanego fragmentu.
- Wysłuchaj mnie, Piratiko. Dziś w nocy, pod bezksiężycowym
niebem, ty i ja. Gdyż muszę wyjawić ci prawdę o sobie.
Art zmrużyła oczy. Przez chwilę nie była w stanie myśleć. Potem jednak wydeklamowała:
-	Klnę się na duszę, mój panie, że spełnię twe życzenie.
A wówczas wszyscy słuchający ich marynarze entuzjas
tycznie zaklaskali.
2. Opowieść z łodzi
Art stała przy relingu „Dokonamy Niemożliwego" i w bezksiężycową noc czekała na Ebadiasza Voomsa.
Wyjście na pokład okazało się proste. Poprosiła o dodatkowy spacer w tę chłodną noc i pozostawienie jej w samotności, by mogła przemyśleć swe życie. Kapitan zezwolił, by wróciła po dwóch godzinach. Kapitan był niepoprawnym romantykiem. Na szczęście.

Z żagli zleciała Pluskietka i usiadła obok Art na relingu, co rzadko czyniła, gdy w pobliżu przebywali marynarze. Gnojek został w salonie wraz z oficerami. Zabawiali się tam grą w karty, a pies, strzegący swej bezcennej papuziej kości, uświetniał głośnym szczekaniem co większe wygrane. (Wiarołomny kundel - stwierdził nieco wcześniej Upiorny. - Nie możesz o to winić naszego pieska - zaprotestował Wonsacz. - Nie jesteśmy mu już po prostu do niczego potrzebni.)
Art zastanawiała się, w jaki sposób Ebad wykradnie się z zamknięcia pod pokładem. Czuła jednak, że mu się powiedzie. I powiodło.
Nagle pojawił się tuż przy niej. Poruszał się bezszelestnie jak kot. Jak ona. Jak Molly.
Szybko opowiedział jej, jak się wydostał.
 -	Tam na dole nas nie krępują. A klucz przyniósł mi Gnojek.
 -	Gnojek!
 -	Tak, wepchnął go nosem pod drzwiami. To stara sztuczka. Sami go jej nauczyliśmy. Takie triki czasem się przydają. A Gnojek to najlepszy pies w całej Anglii. No i naturalnie najczystszy.
 -	Czyli i nasz Gnojek potrafi grać na dwa fronty - stwierdziła z podziwem Art.
Żółty psiak raz po raz ujadał w kabinie.
Ebad rozwiązał sznur krępujący nadgarstki dziewczyny i oddał go jej.
Żadne z nich nie wspomniało nawet słowem na temat ewentualnej ucieczki - nie była możliwa. Na bocianich gniazdach siedzieli zapatrzeni w ocean majtkowie. Gdyby tylko piraci spróbowali opuścić okręty, zostaliby niechybnie zastrzeleni. A nawet gdyby jakimś cudem im się to udało, nie wszyscy dopłynęliby do brzegu. Część z nich była wszak kiepskimi pływakami, niektórzy nie posiedli tej sztuki w ogóle. Nieco wcześniej Art rozważała, czy mogłoby im się powieść opanowanie tego okrętu. I doszła do wniosku, że to także było wykluczone. Nie mieli broni ani dostępu do niej. Marynarzy

było około sześćdziesięciu, poza tym nawet gdyby udało się im w jakiś sposób pokonać załogę tego okrętu, na pomoc pospieszyłyby zaraz dwa pozostałe. Zbyt wiele przeciwności naraz. Starała się o tym nie myśleć, choć ta pozorna wolność była straszliwie frustrująca. Zastanawiała się tylko, czy nie poprosić Ebada, by przynajmniej on spróbował ucieczki. Dobrze jednak czuła, że nie zostawiłby jej samej - ona zaś zdawała sobie sprawę, że nie byłaby w stanie porzucić swej załogi.
-	Zaraz przyjdzie strażnik - zauważył Ebad. - Wejdźmy
lepiej do którejś z szalup. Niewielka szansa, że tam zajrzą.
Jeśli zaczną cię wołać, to im odpowiesz, a ja się po prostu
schowam głębiej.
Tak więc znaleźli się w łodzi. W ciemności. Pluskietka, jakby chcąc im pomóc zachować ich tajemnicę, wzleciała na powrót na swoje zwykłe miejsce na głównym maszcie. Art widziała oświetloną tylko blaskiem gwiazd twarz Ebada. Oblicze byłego niewolnika, potomka królewskiego rodu.
 -	No więc, opowiem ci coś, Arty. Tego rodzaju rzeczy najlepiej mówić szybko. Jak myślisz, czy pamiętasz dzieciństwo na morzu, na prawdziwym morzu, a nie tym mechanicznym, teatralnym?
 -	Tak. Pomimo tego, co mi powiedziałeś. Mimo wybuchu prochu, który pozbawił mnie zmysłów i pamięci na sześć długich lat. Pamiętam morze. Prawdziwe morze.
 -	Mądra z ciebie dziewczyna, Art, na Wszystkie Maszty Oceanu, bardzo mądra.
Dziewczyna wypuściła z płuc powietrze - powoli i cicho. Nie odezwała się słowem.
-	Molly była aktorką - ciągnął Ebad. - Tak było zawsze.
Ten człowiek, twój ojciec, Fitz-Willoughby Weatherhouse
zobaczył ją w którymś z przedstawień i zaczął się zalecać.
Z jakiegoś powodu uległa. Wyszła za niego za mąż. Mieszkali
ze sobą około roku. Ty w tym czasie przyszłaś na świat. Molly
zawsze mówiła, że nie jesteś podobna do Weatherhouse'a.
Tylko do niej. Byłaś jej wykapaną córką. Nie jego. Zatem po
upływie roku, zabrała cię i opuściła go. Uciekła.

 -	Zawsze się z tego cieszyłam. Do tej pory się cieszę.
 -	Słuchaj, co działo się potem, Art. Molly nie wróciła na scenę. Za bardzo się bała, że Fitz będzie ją ścigać i prześladować. Mieszkała wtedy w Londynie i szukała sposobu na przedostanie się na wybrzeże. Chciała wsiąść na jakiś statek i opuścić Anglię. Ja poznałem ją właśnie wtedy, w Londynie
-	westchnął Ebad. - Jeśli mam powiedzieć całą prawdę, to
mogę to zrobić tylko w jeden sposób. Ona i ja. Wystarczyło
nam jedno spojrzenie - to jej słowa, nie moje, choć sam
pewnie użyłbym tych samych. Dość było jednego spojrzenia
i należeliśmy do siebie. Tak po prostu. Miłość bywa niekiedy
bardzo prosta.
 -	Ty i Molly?
 -	Tak. Ja i Molly. Przeszkadza ci to?
 -	Nie. Cieszę się. Co było potem?
 -	Popłynęliśmy statkiem w dół rzeki, ku wybrzeżu. Tam znaleźliśmy okręt szykujący się do rejsu do Francji. Stamtąd z kolei popłynęliśmy do Amer Ryk. Zmierzaliśmy do miejsca na samym południowym krańcu południowego kontynentu, którego nazwa po hiszpańsku oznacza „Raj Odważnych". Miasto okazało się jednak nieprzyjazne, ciężko doświadczone licznymi wojnami. Wcześniej powiedziano nam, że można się tam dorobić prawdziwej fortuny. Nie wiem, czy któreś z nas w to wierzyło. Ale podobała się nam jego nazwa, byliśmy razem od niedawna, a poza tym było daleko.
 -	Mówisz o Valparaiso?
 -	Tak.
Art przypomniała sobie kołysanie morza, burzę i ciszę. Przypomniały się jej szalupy przeciągające żaglowiec przez pas ciszy. Rozpłomienione opale gwiazd Krzyżaka Południa
-	powiedziała o tym Ebadowi.
-	Tak, widziałaś to wszystko, Art. Byłaś bardzo mała.
Miałaś roczek, potem dwa, a pod koniec trzy, ale wszystko, co
pamiętasz, oglądałaś na własne oczy. Z nią i ze mną. Wtedy
też zaczęła uczyć cię języków obcych. Potem nauczyła cię
pływać, tak jak ja wcześniej nauczyłem ją. Opowiadała ci

o wszystkim, co dzieje się na statku. Nawet podczas burzy. Mój Boże, Molly, twoja matka spacerowała z tobą w czasie sztormu po pokładzie bez cienia lęku. Unosiła cię wyżej, żebyś lepiej przyjrzała się błyskawicom, a wszystko to przy wietrze, który niemal wywracał nasz statek. Fale były wielkie jak kościoły...
 -	Pamiętam, Ebad, pamiętam...
 -	Mówiła ci wtedy...
 -	Mówiła mi: „Cóż to za widowisko! Patrz, córeczko, jakie to piękne! Nigdy nie bój się morza. Morze to najlepszy przyjaciel takich jak my. I nie bój się, nawet jeśli zaczniemy tonąć. Ci, których zatrzymało morze, śpią wśród syren i pereł w zatopionych krainach". Wiem, że mówiła tę kwestię też w przedstawieniu. To była część roli, ale najpierw powiedziała mi to w czasie sztormu.
 -	Kochała tamten statek - Ebad uśmiechnął się szeroko. - Wspinała się na maszty z tobą w nosidełku na plecach. Serce podchodziło mi wtedy do gardła. Ale ty tylko śmiałaś się i wesoło gaworzyłaś. A ona? Ona nie znała strachu. Nie bała się ani o ciebie, ani o siebie, ani o mnie. Na pewno nie na morzu. Bo morze nigdy jej nie skrzywdziło. Prawdziwą krzywdę wyrządził jej ląd, ziemia i scena.
 -	Dlaczego w takim razie wróciliście do Anglii? Co się stało?
 -	Jeszcze się nie domyśliłaś? - zapytał zdziwiony Ebad, zupełnie jak pewien młodzieniec jakiś czas temu. - Piraci.
 -	Piraci zaatakowali wasz statek... - powiedziała szeptem Art.
 -	Złoty Goliat we własnej osobie. Nie wiem, czy Feliks opowiedział ci swoją historię, ale nasze dzieje są bardzo podobne - na swój sposób. Te same trzy okręty, które zaatakowały i złupiły żaglowiec jego ojca, nie znalazłszy tam tego, czego szukały, zawróciły na południe i napadły na nas. Wydaje się, że tym, na czym zależało im najbardziej, było napotkanie angielskiego lub amerry kański ego żaglowca z mapą skarbu na pokładzie. My taką mapę mieliśmy. Dzień zatopienia

„Podróżnika" od dnia ataku na nasz okręt dzieli tylko kilka miesięcy. Wynik spotkania był jednak zupełnie inny. My mieliśmy na naszym frachtowcu dwadzieścia dział i wszystkie skierowaliśmy na Goliata. Nie podoba się to takim szumowinom -coś podobnego widziałaś w wykonaniu jego córki, Złociutkiej. Jeśli napotkają na zdecydowany opór, zaczynają uciekać - tamci też zbiegli. Udało się nam. Niemniej jednak wśród naszych marynarzy było wiele ofiar, a i sam okręt został poważnie podziurawiony przez działa Goliata. Dokuśtykaliśmy do jakiegoś beznadziejnego portu, z dala od raju dla odważnych, z dala od Valparaiso. Ważna jest jeszcze jedna rzecz - w bitwie zginął nasz kapitan i siedmiu jego marynarzy. Zacny to był człowiek i miał słabość do Molly - a także i do mnie. Był czarnoskórym mężczyzną z Port Liberty, nigdy nie był w niewoli. Jeden z wystrzałów armatnich powalił także ciebie i twoją matkę, ale nie stało się wam zupełnie nic, z jednym wyjątkiem - to wtedy na twoich włosach pojawił się ten barwny kosmyk. Właśnie wówczas - w bitwie przeciwko Goliatowi. Molly przeżyła szok.
 -	Oboje utraciliście wtedy ducha - odgadła Art.
 -	Ten napad wstrząsnął nami do głębi. Byliśmy jeszcze młodzi, Molly i ja. A kiedy jest się młodym, to żyje się w przeświadczeniu, że nic nie może człowiekowi się stać. A Goliat jasno i wyraźnie pokazał nam, że możemy zginąć, tak jak zginął nasz kapitan. Zrozumieliśmy, jak łatwo może to się stać. A potem, gdy utknęliśmy w tym porcie, z którego nie wypływał żaden statek (wszyscy kapitanowie bali się floty Goliata), Molly zaczęła tęsknić za Anglią. Był wówczas z nami jeszcze ktoś, przyjaciel - Hurkon Beare. Wsiadł na nasz statek w Indiach Błękitnych. Od razu zauważyłem, że Molly wpadła mu w oko. Ona jednak w ten sposób zwracała uwagę tylko na mnie. Z początku starał się ją zainteresować swoją osobą, ale z upływem czasu wydawało się, iż pogodził się z porażką. Zawsze się nad tym zastanawiałem. W późniejszych latach bowiem często zauważałem spojrzenia, jakimi wodził to za nią, to za mną. Nie ufałem mu. Poza tym była jeszcze mapa.

 -	Mapa z zaznaczoną drogą do skarbu?
 -	Art, kapitan naszego statku miał mapę. Tę samą, którą dostałaś ode mnie w Grinwich, nadpaloną wzdłuż krawędzi. Mapę, która zapoczątkowała naszą historię. Powiedział nam, że odkupił ją od starego kupca na Wybrzeżu Kości Słoniowej. Twierdził, że kupił ją z litości, gdyż osobiście uważa, że jest bezwartościowa. Dostał ją w komplecie z papugą.
 -	Z Pluskietką?
 -	Otóż to. Kupiec przysięgał, że mapa jest prawdziwa. Mówił, że wyspa, którą przedstawia, leży gdzieś za Afrykrajem, w miejscu, gdzie spotykają się ze sobą oceany. Twierdził też, że ptak co jakiś czas wypowiada potrzebne do rozwiązania zagadki wskazówki. Papuga spodobała się Molly, która zaczęła z nią rozmawiać, tak że wkrótce ptaszysko zaczęło przemawiać jej głosem, a nie kupca. To właśnie dlatego ciągle jeszcze możemy usłyszeć głos Molly. Pewnej nocy kapitan powiedział nam, że zarówno mapę, jak i papugę przekaże nam w spadku, gdyby przytrafiło mu się coś złego. Przyznał, że kiedyś sam planował wyprawę na wschód, by sprawdzić, czy mapa jest prawdziwa. Pewnie w jakiś sposób przeczuł swój los. Cztery tygodnie po tej rozmowie zabiły go działa Goliata.
 -	I wtedy wzięliście mapę. Oraz Pluskietkę.
 -	Hurkon - to on przede wszystkim nalegał, żebyśmy zabrali mapę. Pluskietkę Molly wzięła od razu. A potem - gdy już znaleźliśmy się w tym porcie - zaczął na nas naciskać, byśmy ruszyli na wschód i spróbowali odnaleźć Wyspę Skarbową.
 -	Zaraz - przerwała Ebadowi Art. - Słyszałam, że Hurkon był przyjacielem Goliata.
 -	Teraz i ja to wiem. Podejrzewam, że Hurkon wsiadł na ten żaglowiec z Amer Ryki po to, by wywęszyć, czy nasz kapitan ma mapę i czy ta mapa jest prawdziwa. A skoro rzeczywiście już wtedy się znali, to zapewne znalazł jakiś sposób, żeby przesłać Goliatowi wiadomość. Na pewno tak było. Goliat ruszył za nami, tyle że udało się nam go odeprzeć, a mapa została  u  nas - u  mnie  i  Molly.  Więc  Hurkon

zdecydował się pozostać w naszym towarzystwie. Mówię ci, trzymał się nas wtedy jak osa mokrego aksamitu. A kiedy dotarliśmy wreszcie z powrotem do Anglii, przekonał nas, że nie powinniśmy rozpowiadać o naszych morskich przygodach. Że powinniśmy uczynić z tego tajemnicę nawet przed pozostałymi aktorami z trupy.
 -	Chciał zatrzymać mapę dla Goliata albo dla siebie.
 -	Wciąż chciał też zdobyć Molly. I pragnął mojej śmierci.
 -	Ebad... - zawahała się Art. - Nie, przepraszam, mów dalej - poprosiła.
 -	Pan Beare był wtedy aktorem z Kanadii - podjął Ebad. - A Molly zaczęła mnie uczyć aktorstwa. Twierdziła, że mam dobry głos, ale niewyszkolony. Obiecała, że mi pomoże. I dotrzymała słowa. Wówczas często rozmawialiśmy o tym, czego życzymy Goliatowi. Tak, tak. Hurkon też. Ja i Molly bardzo mocno przeżyliśmy śmierć kapitana. Molly powiadała, że gdyby miała własny żaglowiec, ścigałaby Goliata po wszystkich morzach świata. I to właśnie podczas tych rozmów powstał pomysł naszego przedstawienia. W końcu, jak już wspomniałem, udało nam się znaleźć okręt, który zgodził się zabrać nas z powrotem do Anglii. Podróż trwała sporo ponad rok. Zawijaliśmy po drodze do wszystkich portów. Zawinęliśmy na Przylądek Dobrej Nadziei i do Miasta Wolnego Przylądka. Molly powtarzała, że dzięki temu przynajmniej nikt już nie będzie jej szukać. I faktycznie, gdy wróciliśmy, nie szukał jej nikt. Twój kryształowy ojczulek zupełnie przestał się nią przejmować. Twoja matka odnalazła więc kilku znajomych aktorów i założyła trupę. Pomysł na przedstawienie chwycił. Resztę już znasz.
Art siedziała spokojnie.
 -	Hurkon opuścił was po wypadku z prochem. Po śmierci Molly.
 -	Zaraz potem. Odchodził z tego powodu od zmysłów. Tak samo zresztą jak my wszyscy. I wtedy pojawił się ponownie Weatherhouse. To, że pozwoliłem mu cię zabrać, zawsze już będę mieć na sumieniu. Niestety, nasze fantastyczne prawo

stało po jego stronie. To ja powinienem zostać twoim ojcem, Art. Ja powinienem cię wychowywać, nie on.
 -	Temu nie zaprzeczę, panie Vooms. Co więcej, byłabym dumna, mając takiego ojca jak ty. Ale jest jeszcze jedna rzecz.
 -	Wiem, Art, wiem. Mnie też to dręczy.
Przez chwilę siedzieli w milczeniu. Żadne z nich nie wypowiedziało tej myśli (choć pojawiła się w ich głowach), która brzmiała: Czy to Hurkon postanowił zniszczyć przedstawienie? Czy postanowił zabić Ebada lub choćby spowodować takie zamieszanie, by niepostrzeżenie ukraść mapę? Czy to Hurkon napchał zbyt wiele prochu strzelniczego do działa zwanego „Księżną"? Zatem - czy nie był to wypadek, ale morderstwo?
Jeśli tak było w istocie, to plan nie wypalił. Zginęła Molly, nie Ebad. A mapę podejrzliwy Ebad schował już przedtem przed Hurkonem.
 -	Pamiętam - odezwała się Art. - Pamiętam Hurkona i matkę stojących na pokładzie statku, oczekujących ataku Goliata i jego „Nieprzyjaciela". Pamiętam też załogę z przedstawienia. Te wspomnienia mi się mieszają. A teraz, Ebad, teraz śni mi się też czasem, że widzę ciebie i ją. I siebie. Naszą trójkę, i nikogo więcej. W moich snach widzę was razem.
 -	W drodze do Valparaiso.
 -	Miedziaki-frachciaki - szepnęła siedząca nad ich głowami Pluskietka.
Do łodzi przytruchtał Gnojek - ze swą kością - i głośno zaszczekał. Wyszedł z salonu. Czyżby chciał ich ostrzec? Ebad wstał i zaczął szykować się do odejścia.
 -	Musimy jeszcze kiedyś porozmawiać - stwierdziła Art na pożegnanie.
 -	Być może na tym świecie nie będziemy już mieli takiej okazji, ale zobaczymy się w następnym, Art Biastside, Młoda Piratiko. I na pewno spotkamy się tam razem z twoją matką.
Gdy oficerowie wyszli na pokład, Ebada już dawno nie było. Art życzyła im uprzejmie przyjemnego wieczora. Stała pod bezanmasztem ze starannie związanymi na powrót rękoma.

Myślała o przeszłości. Pełno w niej było tęsknoty - Ebada i swojej. On stracił swoją miłość. Tak samo jak ona. Dwukrotnie. Najpierw utraciła matkę, a potem... no nie, tej drugiej miłości tak naprawdę nigdy nie zdobyła. Tuż obok, na innym statku, Feliks Feniks z pewnością spał teraz smacznie, szczęśliwy, ponieważ dni Art były policzone. Czy tak było naprawdę? Jak daleko jeszcze do Anglii i stryczka?
3. Proces i pomyłka
- Śmierć.
Przy Nabrzeżu Skazańców stała młoda kobieta. Głowę uniosła wysoko, naznaczone lisim pasemkiem włosy spływały jej na plecy. Miała na sobie męskie ubranie. Pozwolili jej je zatrzymać. Po to by pokazać sędziemu i przysięgłym, że nie ma żadnej nadziei, iż zmieni się kiedykolwiek, że nie warto jej ratować.
Poinformowali też tę kobietę, którą większość znała jako Piratikę, że nie wolno jej udzielać odpowiedzi dłuższych niż dziesięć słów i zabronili wygłaszania przemówień.
Kiedy się pojawiła, tłum zaczął szaleć z radości. Słysząc to sędzia, w pudrowanej peruce i świetnie skrojonym płaszczu, krzyknął (czyżby z zazdrością?) na swoich urzędników i woźnych.
- Uspokójcie tę gawiedź! Albo niech oni się zamkną, albo ich zamknijcie.
Ludzie ucichli w jednej chwili.
Proces nie zajął zbyt dużo czasu.
Wielu ludzi opowiadało o straszliwych uczynkach Piratiki. Byli pomiędzy nimi Kawowy Sponsor i kapitan Bolt. Opowiadali, że dziewczyna jest biesem. Twierdzili, że kiedy takich przestępstw dopuszcza się mężczyzna, to staje się wyjętym spod prawa rzezimieszkiem, ale kiedy tak postępuje kobieta, to znak wyraźny, że jest wcieloną diablicą.
Tylko kapitan statku marynarki wojennej OWR „Dokonamy Niemożliwego" próbował powiedzieć, że Piratika podczas długiego rejsu powrotnego do Anglii zachowywała się niena-

gannie, a nawet wzorowo, że, jego zdaniem, jest to inteligentna i honorowa osoba, równie czarująca jak cała reszta jej załogi. Wszyscy jednak już wtedy wiedzieli, że członkowie załogi Piratiki mieli zadyndać na mocy wyroku tego samego sędziego. Kapitanowi podziękowano więc za zeznania i wyproszono z sali. Niemożliwego nie dokonał.
Za rozbój na gościńcu i piractwo prawo przewidywało tylko jedną karę. Aby ją oznajmić, sędzia założył na głowę czarną chustę.
Kiedy wyrok został już ogłoszony, Piratika obrzuciła sędziego lodowatym spojrzeniem.
Ten zaś, mimo że skazał ją już na śmierć, postanowił, że wymierzy jej jeszcze dodatkową karę.
-	A więc idziesz na śmierć, dziewczyno. Zasłużyłaś sobie
na to. Twoje życie stanowi ujmę na honorze zarówno dla
całego naszego kraju, jak i całej kobiecej płci - wygłosił.
Art odpowiedziała mu dziewięcioma słowami, wyraźnymi i pięknie akcentowanymi.
-	A pan stanowi ujmę dla całego naszego świata, sir.
Mimo że policjanci i woźni sądowi wymierzali bolesne
razy swymi pałkami, publika głośno tupała i wiwatowała na cześć wyprowadzanej dziewczyny.
Zachrobotały klucze i zazgrzytały ciężkie drzwi do celi. Wychynęła zza nich nieładna, lisia twarz więziennego strażnika.
 -	Panno Piratiko, czy wolno mi, nędznemu, wejść?
 -	Skoro musisz.
Wsunął do celi głowę, jedno ramię, jedną rękę i jedną nogę - całą resztę pozostawił na korytarzu, bojąc się, że rzuci się nań piratka albo jej papuga.
Art przywitała go chłodnym spojrzeniem.
-	O co chodzi?
Siedząca na rozklekotanym krześle Pluskietka zagdakała jak kura.
-	Zastanawiałem się, sługa uniżony, co panienka zażyczy
sobie na wieczerzę?

 -	Cóż, zapewne to, czym mnie tu zazwyczaj karmicie. Poproszę o skwaśniały chleb i niedogotowanego szczura.
 -	Och! - rzucił strażnik. - Cóż za dowcip.
Art odwróciła się i zamiast na mężczyznę wyjrzała przez wąskie, przegrodzone grubymi sztabami, jedyne okienko w celi. (To samo uczyniła Pluskietka, tylko że ona zamknęła oczy, złożyła skrzydła i zapadła w sen.)
Anglię znowu objęła we władanie zima - po powrocie wydało się Art, że ta zima nigdy się nie skończyła, zaczęła się na krótko przed ich wyruszeniem na morze i trwała do ich powrotu. Leżący śnieg zamienił się w uwalane sadzą, rozdeptane błocko. Za oknem płynęła Tamiza - oślizła jak ślimak bez skorupy, zagubiona pomiędzy chmurami a śnieżną breją. Rzeka wydawała się znudzona, znudzona Londynem i jego przedmieściami do tego stopnia, że nie chciało jej się nawet żwawo płynąć. Przy kamienistej plaży poniżej więzienia Oldengate, które rzucało na mokre skałki swój czarny cień, znajdowało się sławetne Nabrzeże Skazańców. Było tam też specjalne miejsce
-	zarezerwowane dla takich zbrodniarzy jak Art - zwane
Drzewem Wisielca.
Z celi Art widziała tylko jedną, wysoką belkę. To jednak wystarczyło. Już wcześniej widziała, jak buduje się szubienice.
Czy wreszcie w to uwierzyła? Jej samej wydawało się, że tak. A jednak egzekucja wciąż zdawała się nierealna, odległa tak samo jak na pokładzie okrętu.
Nie pozwolili jej zatrzymać banknotów ani nawet monet
-	które podarował jej romantyczny kapitan OWR „DN" (ten
sam, który tak pięknie opowiadał w sądzie o jej cnotach), aby
mogła przekupić strażników, woźnych i innych pracowników
więzienia Oldengate, dzięki czemu karmiono by ją przyzwoicie
i nie pozbawiono wygód. Niestety, londyńska policja bez
względnie odebrała jej pieniądze.
Nie mogła więc wręczać łapówek. Niestety nie, a zdążyła już uknuć pewien szczwany plan...
W drzwiach do celi - ani nie wchodząc, ani nie wychodząc
-	wciąż tkwił, przestępując z nogi na nogę, strażnik.

 -	Gazety wciąż o panience piszą - odezwał się. - Przyniosę kilka panience, to sobie panienka poczyta. Same artykuły o panience i jej załodze. Wszyscy to czytają, bez dwóch zdań. Nazywają was nieustraszonymi aktorami. Bohaterami mórz. Robinią Hood i jej wesołą kompanią. Twoje imię pojawiło się nawet w akrostychu w „Timesie". O niczym innym nie piszą. „Godność i męstwo Piratiki - nieustraszona i honorna" - tak piszą! Widać, że dziennikarze byli w sądzie. Wysławiają całą waszą załogę i w ogóle. Piszą, że jesteście szlachetnymi piratami, pierwszymi takimi w dziejach.
 -	Dlaczego mi to wszystko mówisz?
 -	Och, no cóż. Bo widzi panienka, emm... err... hmmm -jąkał się. - Bo tu chodzi o ... hmm... naszą księgę pamiątkową.
Za oknem widać było duży statek płynący w dół Tamizy. Duży, mocny żaglowiec z masztami przypominającymi kolumny. Dla zwiększenia szybkości ciągnęły go trzy łodzie obsadzone marynarzami. Przypominało to Art tę chwilę, gdy brnęli przez pas ciszy na równiku - liny, muśnięte nieoczekiwanym promieniem zimowego słońca, zalśniły srebrem. Metalowe elementy na pokładzie zajaśniały złotem. Nawet w białawej szarości dnia żaglowiec słał barwne skry i sprawiał, że woda błyszczała, budziła się do życia.
Art nie widziała nazwy statku. Rzeka była za daleko. Podobnie jak wszystko inne, jak cały świat.
Znacznie bliżej niż żaglowiec znajdowała się szubienica.
 -	Widzi panienka, ta księga...
 -	O jakiej ty znowu księdze mówisz? - spytała niecierpliwie.
 -	Zastanawialiśmy się, czy nie mogłaby panienka jej podpisać, bo przecież umie panienka pisać, prawda? Może jeszcze kilka słów o tym, jak panienka wspomina pobyt u nas...
Art odwróciła się od płynącego po rzece statku i spojrzała na strażnika z niedowierzaniem.
 -	Co takiego?
 -	Jest panienka sławą medialną, prawdziwą gwiazdą - usprawiedliwiał się strażnik. - Jest panienka sławna. A gdy

panienkę będą wieszać za trz... emm... trzy dni chyba... cóż, przyciągnie panienka ogromny tłum - setki osób, niektórzy już rezerwują sobie najlepsze miejsca. Kupują bilety. Może nawet będą ich tysiące. Wszyscy chcą osobiście zobaczyć, jak zawiśniesz. A niektórzy chcą płacić za pamiątki po panience, za różne rzeczy, nawet za te włosy z ognistym pasemkiem...
Art nawet nie drgnęła, ale strażnik zauważył, że jedna z jej dłoni zacisnęła się w pięść.
Cofnął się - zza drzwi wystawał już tylko jego ciekawski, węszący nos.
-	Zapłacą też za spojrzenie do księgi, rozumie panienka.
Bogaci odwiedzający. I niektórzy chcieliby też rzucić okiem na
samą panienkę. Dosłownie jedno mgnienie.
Art zaczerpnęła powietrza.
 -	Jeśli czegoś ode mnie chcesz, to powinieneś być dla mnie milszy.
 -	Ależ byłem tak miły, jak tylko mogłem. Dla panienki wszystko, co najlepsze...
 -	Nazywasz to najlepszym???
 -	Cóż... - niechętnie i powoli, ale wsunął z powrotem po kolei: twarz, jedną stopę i jedną rękę. - Ekhem... to, czego panienka jeszcze chce?
 -	Zimno tu - zauważyła Art. - Chcę celę z porządnym kominkiem. I dla mojej załogi też. Chcę przyzwoitego jedzenia. Dla siebie i dla nich. Chcę też, żebyśmy wszyscy dostali porządne koce i prześcieradła. I jeszcze jedno, do posiłków rozkuwaj moich ludzi, bo inaczej nie będą mogli się nimi nacieszyć. I wreszcie, chcę się z nimi zobaczyć. Po raz ostatni. Chcę się z nimi pożegnać.
 -	Ależ to wszystko nie jest takie proste, to będzie panienkę drogo kosztować!
 -	Nie. Podpiszę tę waszą obrzydliwą księgę. To będzie moja zapłata.
 -	Przeklęta, wypluta przez czarnego kota piracka wiedźma! - warknął szczerze oburzony strażnik, w swym słusznym gniewie zapominając o strachu. - Nie zasługujesz nawet na

skórkę od chleba! Powinnaś gnić w łańcuchach! Tak im mówiłem! Przykuć ją do ściany! A nie tu stać i wydawać mi rozkazy! Kominki, przekąski, kocyki! Skąd ja mam to wszystko wziąć?
-	To już twój problem.
Drzwi trzasnęły, klucz zazgrzytał w zamku. Art słyszała strażnika nawet przez kamienne ściany. Szedł wściekły korytarzem i krzyczał do siebie coś na temat nikczemnej niegodzi-wości. Wtedy zaczęli krzyczeć pozostali więźniowie, tak że wkrótce w całym więzieniu huczało jak w ulu.
Ponury sędzia, który zdążył już skazać na śmierć Art, jej aktorską załogę, a także marynarzy z „Nieprzyjaciela", podniósł oczy, gdy wprowadzono ostatnią oskarżoną - podobno kolejną złowrogą piratkę. Zaskoczony, przyjrzał się jej uważniej.
Młoda i bardzo ładna dziewczyna o krótkich, kręconych, czarnych włosach i oczach koloru świeżo zerwanej sałaty. Miała na sobie prostą, białą sukienkę, która podkreślała jej zgrabną figurę i śliczny odcień cery. (Ktoś musiał jej ten strój dostarczyć do więzienia z zewnątrz...)
Popatrzyła skromnie na sędziego, z jej wylęknionych zielonych oczu polały się dwie kryształowe łzy.
-	Kim ona jest? - sędzia spojrzał w dokumenty. Mała
Złociutka Dziewczynka? Córka Złotego Goliata? Tego po
twora...?
Podczas rozprawy, sędzia co chwila przerywał oskarżycielom Złociutkiej. Co więcej, pozwolił jej zabrać głos.
Spojrzał na nią, zmarszczył surowo brwi, a dziewczyna wyraźnie zadrżała, choć ich spojrzenia spotkały się tylko na krótką chwilę. I w tej jednej chwili mądry sędzia, który szczycił się tym, że zawsze wydaje jedynie słuszne wyroki, zrozumiał, kim oskarżona jest naprawdę - delikatną i czułą panienką, wcielonym aniołem. Zrozumiał także, że ona mu ufa, że dostrzega jego niezmierną, jakże męską mądrość i zdolność dociekania prawdy.
Przemówiła.

-	Panowie przysięgli, panie sędzio. Moja historia jest
najbardziej tragiczną historią na świecie. Byłam więziona
przez swojego własnego ojca, znanego okrutnika Złotego
Goliata, który siłą zmusił mnie, bym z nim żeglowała. Zostałam
także przymuszona, by podobnie jak jego pozbawieni serc
ludzie, nosić męski strój, co przecież porządnej dziewczynie
nie przystoi. Stałam się mimowolnym świadkiem okropnych
uczynków jego załogi - sterroryzowana, nie śmiałam uczynić
nic, by im zapobiec. Drodzy panowie, żyłam w ciągłym
strachu - (teraz jej spojrzenie spoczęło na twarzach przysięg
łych) - cała moja wczesna młodość upłynęła w atmosferze
lęku. Ale jeśli to konieczne, odpowiem za to teraz swoim
życiem - nie za moje własne zbrodnie, gdyż żadnych nie
popełniłam, sama będąc ofiarą. Cóż bowiem może uczynić
biedna, słaba białogłowa brutalnym i silnym mężczyznom?
Śmierć jednak powitam z ulgą, gdyż dotychczasowe życie
obdarzyło mnie niemal wyłącznie cierpieniem.
Sędzia władczym machnięciem ręki uciszył pozostałych uczestników procesu i pochylił się ku Złociutkiej.
 -	Gdyby cię ułaskawiono, co byłoby twym największym życzeniem?
 -	Och, sir - uniosła ku niemu swą twarzyczkę (na której maleńka blizna, widoczny symbol jej tragicznej przeszłości, przypominała w tej chwili już tylko ślad mocniejszego pocałunku) - chciałabym stać się tym, kim nigdy dotąd nie miałam szansy. Porządną kobietą. Prawdziwą kobietą. Och, gdybyż tylko znalazł się ktoś, kto by mnie tego nauczył.
Sędzia odchrząknął i nie powiedział już nic.
Dziesięć minut później Mała Złociutka Dziewczynka, kapitan pirackiego statku „Nieprzyjaciel", usłyszała wyrok: ułaskawiona. Uznano, że jest niewinna.
Art dowiedziała się o tym wydarzeniu, gdy wrócił do niej strażnik.
 -	A co z jej załogą? - spytała.
 -	Na stryczek, tak samo jak twoi ludzie.

-	Czyli wszystkie liny będą w mieście zajęte - powiedziała
Art, jak zapewne w sztuce powiedziałaby Molly.
Wtedy drzwi do jej celi otworzyły się szerzej, zobaczyła dwóch kolejnych strażników. Wnieśli kilka ciepłych dań, butelkę wina, dzbanek kawy i żelazny koksownik, w którym żarzyły się węgle.
Pluskietka dostojnie przefrunęła przez celę i wylądowała na talerzu z ziemniakami.
- Przeklęte ptaszysko - syknął strażnik przez czarne, zaciśnięte zęby.
 -	Wydawało mi się, że prosiłam o celę z paleniskiem lub kominkiem.
 -	Nie da rady. To jest specjalna cela, zarezerwowana dla takich jak ty. Musisz w niej zostać -jeden ze strażników podszedł niepewnie nieco bliżej niej i zaczął się przymilać. - Ale, ale! Udało mi się przenieść twoją załogę, panienko. Do pięknej, przestronnej celi. I mają tam wielkie, porządne palenisko. Jedno z naszych najlepszych. Naprawdę, wesolutko trzaska w nim ogień.
 -	Czy mogę ci wierzyć? - Art poczuła, jak serce łomoce jej w piersi.
 -	Po obiadku sama panienka zobaczy. Tak, tak. Będzie wolno odwiedzić załogę. Na całe dwadzieścia minut. I jak się panience podoba?
 -	Może być.
 -	Niewdzięczna piratka!
Dziwne. Przypomniała się jej chwila, gdy odszukała ich przed rejsem. Powrócił do niej poranek w londyńskiej dzielnicy West End i tawerna, i kawa. Wtedy patrzyła na nich tak samo jak teraz. Na swoich piratów.
Siedzieli na ławkach blisko paleniska, na którym trzaskały drewniane polana i sosnowe szyszki. (Strażnik nie kłamał.) Od celi odgradzała je pojedyncza żelazna sztaba.
Art przez sekundę rozglądała się za Gnojkiem. Ale psa - oczywiście - nie było. (Gdy przybili do portu wystrzelił z pokładu jak oparzony i uciekł, beztroski, z wysoko po-

stawionym żółtym ogonem. Pobiegł załatwiać swoje własne psie sprawy, wciąż ściskając w pysku zdobyczną papuzią kość.
-	Nie martw  się - powiedział wtedy Dirk do Walta.
-	Przecież Gnojek zawsze się tak zachowuje. I zawsze wraca.
-	Jeśli wróci i tym razem - odparł Walter - to nas już nie
znajdzie.
Tak czy inaczej nie wrócił. Jak to ujął pewnego dnia Upiorny, ten pies wie, kiedy trzeba wiać.)
Pluskietka siedziała na ramieniu dziewczyny. Łebek i dziób wysunęła ciekawie do przodu. Gdy tylko ptak zobaczył, że grzejący się przy ogniu ludzie to jej załoga, wydał z siebie przenikliwy wrzask i przy wtórze łopotu skrzydeł poleciał ku aktorom.
Piraci podskoczyli. Podnieśli w górę kufle i kubki.
 -	Pluskietka!
 -	Art! To przecież Art!
 -	Czyżby przenieśli cię do nas? Żebyśmy mogli wspólnie spędzić ostatnie godziny?
-	Nie. Przykro mi. Jestem tu tylko z wizytą - wyjaśniła Art,
Ich entuzjazm przypominał maleńką, cienką gałązkę, którą
ktoś cisnął do kominka - zapłonął jasno i szybko i zgasł niemal natychmiast.
Bo czego innego można się było spodziewać? Wszak zupełnie nie mieli się z czego cieszyć. Za trzy dni - a raczej za dwa i pół - mieli zawisnąć na szubienicy.
Ale starali się, jak tylko potrafili. Usiedli razem przy ogniu. Padł nawet jeden lub dwa żarciki. Ktoś wygłosił mowę
-	a może było aż siedem przemówień? Zapewnili Art, że
wygląda świetnie, że nikt nie mógłby się domyślić, że jest
więźniarką. Odpłaciła im tym samym.
A potem chwycili za kufle.
-	Panie Vooms - zagaiła w pewnej chwili dziewczyna
-	czy mogę prosić na stronę, na minutkę.
Ebad, który był najbardziej milczącym członkiem załogi, wydawał się tylko na to czekać. Podniósł się i podszedł razem z Art do małego wąskiego okna.

 -	Za co udało ci się to wszystko dla nas kupić? - spytał.
 -	Strażnik chce, żebym wpisała mu się do księgi pamiątkowej znamienitych gości. Słuchaj, czas mi się kończy, dostałam tylko dwadzieścia minut. Widzę, że nie jesteście skuci.
 -	Zdjęli nam kajdany przed obiadem. Powiedzieli, że zakują nas dopiero około szóstej wieczorem.
 -	Czyli wszystko musi się odbyć przed szóstą. Kiedy ja już wyjdę, udajcie, że jesteście pijani.
Ebad popatrzył na nią badawczo.
 -	Nie domyśliłeś się? - spytała Art. - Komin...
 -	To chyba rzeczywiście możliwe... Jeśli wszystko zrobimy, jak trzeba... Wydaje się wystarczająco szeroki. Jak powiedziałaś, moglibyśmy udać pijanych, głośnym śpiewem i hałasem zagłuszyć odgłosy wyłamywania sztaby. Na pewno uda nam się wcisnąć do środka. Ale czy oni są naprawdę takimi głupcami? Nie pomyśleli o tym?
 -	Właśnie o to chodzi, Ebad, że ci głupcy nigdy nie myślą o kominach. Idę o zakład, że w środku też jest żelazna drabinka dla kominiarzy. Tak samo jak w „Domu pod Aniołem".
 -	Tyle że niektóre szczeble mogą być gorące. Gdzie tym kominem można wyjść?
 -	Na dach, a coś myślał? Na zewnątrz będą oczywiście strażnicy, ale nie spodziewają się was zobaczyć. Uważajcie tylko, idźcie po dachu ostrożnie, żeby nie spaść. Czy dali wam prześcieradła? Moglibyście ich użyć zamiast lin i zejść na dół. Przecież wszyscy umiemy się wspinać. Mamy praktykę na linach i masztach. Lepszej szansy mieć nie będziecie.
 -	A co z tobą?
 -	Coś wymyślę, Ebad. Mam na to jeszcze trzy dni. A bez was będę miała swobodniejszy umysł i nie będę się o was zamartwiać.
Ebad wziął ją za rękę. Tak, to pożegnanie - przemknęło Art przez myśl.
Wtedy wróciła Pluskietka i wylądowała na ich złączonych dłoniach. Stanęła pomiędzy nimi, utrzymując równowagę, trzymając się jedną łapką jednego nadgarstka, drugą drugiego.

-	Zostawię ją z tobą. Tak będzie dla niej lepiej - Art
pogładziła czubek miękkiego, gładkiego łba papugi. Muskała
jej jadeitowe i rubinowe pióra - pióra o barwie dwóch balowych
sukni Molly Faith. - Dbaj o siebie, Pluskietko, moje ty
kochane, stare ptaszysko. I ty też na siebie uważaj... tato.
Ebad uśmiechnął się promiennie.
 -	Jesteś córką Molly - powiedział wzruszony. - Nie zapomnij o tym.
 -	Oj, przestań - żachnęła się Art. - Przecież zdarzyło mi się zapomnieć tylko raz, raptem na marne sześć lat - mrugnęła do niego porozumiewawczo.
Następnie uściskała kolejno wszystkich członków załogi. Upiorny szlochał. Jego płacz okazał się zaraźliwy i po chwili dołączyli do niego Dirk i Walter, Wonsacz, Peter... Oblicze Uczciwego wyglądało jak jedna, ogromna, okrągła łza.
 -	Hej, uważajcie, kochani - zażartował smutno Glad Cuthbert - jeszcze ogień zgasicie.
 -	Pan Vooms zaraz wam wyjaśni, że to w istocie bardzo dobry pomysł. Dobranoc, panowie. Do zobaczenia w lepszych czasach. Do zobaczenia w jakimś raju dla odważnych.
Woźny o lisiej twarzy otworzył drzwi bez słowa. Art wyszła natychmiast. Strażnik burknął coś pod nosem i zatrzasnął celę.
 -	Wpisze się teraz panienka do księgi, prawda?
 -	Prawda.
 -	A potem kilka dam i panów chciałoby rzucić na panienkę okiem. Po minucie każdy - jest ich piątka. Porządnie płacą. Skuję cię do tego. Oni oczekują tego rodzaju widoków. Nie może panienka zawieść publiczności. To na pewno panienka rozumie. W końcu panienka sama była komediantką.
Niech im się uda uciec. O nic więcej nie proszę. Ja nie mogę, ale oni muszą.
Była teraz sama. Owszem, zawsze była sama - bardzo często przecież nachodziło ją dojmujące uczucie osamotnienia - ale nigdy jeszcze nie dręczyło jej tak jak w tej chwili.

Feliks... - pomyślała. - Nie, nie Feliks. Ebad. Molly...
I wtedy przypomniał jej się sonet Szejkspira, który Feliks odśpiewał na statku kawowym. Wiersz, który według Art napisany został jakby z myślą o Molly. „Czy mam przyrównać cię do dnia letniego? Jesteś piękniejszy... Nie zwiędnie jednak, ginąc zapomnieniu, Twe wieczne lato... Nie będziesz błądził w Śmierci cieniu... Póki ma ludzkość wzrok, a w piersi tchnienie..."
Dwa dni i dwie noce. To ciekawe. Tylko tyle jej zostało, ale czy te dwa dni wydadzą się jej najdłuższymi w życiu? Czy może... najkrótszymi?
Czy teraz już w to wierzę? Że umrę?
Nie - pomyślała. - Nie wierzę, choć zanosi się na to, że tak się właśnie stanie. Bez względu na wszystko.
Na pierwszej stronie „Timesa" krzyczał wielki nagłówek: „Śmiała nocna ucieczka załogi aktorów-piratów i papugi, którym spryt i przemyślność pozwoliły umknąć z żelaznej paszczęki sprawiedliwości".
Wydawało się, że stolica Anglii rozbrzmiewa okrzykami.
-	Kominem!
Cały Londyn, zwłaszcza jego „niższe" sfery, zanosiły się śmiechem. Wszyscy wznosili toasty na cześć mężnych i przebiegłych piratów, którzy przechytrzyli republikańskie straże więzienia Oldengate i uciekli kominem po dachu i przez mury. Żadnego nie udało się złapać. Bohaterowie. Uwielbiani łotrzykowie.
 -	Ale nadal mają w więzieniu Piratikę.
 -	A ona była z nich wszystkich najmądrzejsza.
Było czerwone. Niebo było czerwone. Zimowy świt. Ale którego dnia? Pierwszego... Drugiego... trzeciego... Ach. Trzeciego.
-	Dzień doberek - zahuczał strażnik, któremu tym razem
towarzyszyło kilku uzbrojonych policjantów. - To twój wielki
dzionek.

Ale Art już czekała, przygotowana. Porządnie wyszczot-kowała płaszcz i włosy. Buty wyczyściła na wysoki połysk. Nie mrugnęła jej nawet powieka. Spojrzała mężczyźnie prosto w oczy.
 -	Przeczytałeś, co napisałam w twojej księdze gości? - spytała.
 -	Wie panienka, że nie umiem czytać - rzucił takim tonem, jakby wszystkich, którzy umieją, miał w głębokiej pogardzie.
 -	Więc poproś kogoś, niech ci przeczyta.
(Kilka dni potem tak właśnie zrobił. Jego wściekłe wrzaski wypełniły powietrze. Wzburzył go sposób, w jaki kapitan Blastside go opisała i to, że wytknęła mu zaniedbania dotyczące komina.)
Tymczasem jednak...
-	Wietrzny mamy dziś dzień - zauważył jeden z policjan
tów, rozkuwając łańcuchy, które strażnik zostawił na rękach
Art po ucieczce jej załogi. - Zebrał się wielki tłum. Największy,
jaki dotąd widziałem. Na pewno sama słyszysz ten harmider.
Ależ pięknie! - dodał z radością. - Cały czas na coś takiego
liczyłem. Trochę zainteresowania ze strony opinii publicznej.
Super.
W mieście rozdzwoniły się dzwony. Nad rzeką wzbierał wiatr. Ale nie płynęły nią statki, nie było swobodnych, pięknych żaglowców zmierzających na morze...

SCENA OSTATNIA
Drzewo Wisielca
Dokładnie w chwili, gdy pani Orchidea, w niebieskiej pudrowanej peruce i niebieskich okularach, weszła do sali swej gospody na pierwszym piętrze, na parterze wybuchła salwa radosnych okrzyków.
„Ostatni Będą Pierwszymi" stała nad samą rzeką, na błotnistym brzegu Tamizy. Budynek zbudowano na specjalnej platformie, którą podtrzymywały mocne pale, dzięki czemu nie zapadał się i nie zalewała go woda. Gospoda nie była w najlepszym stanie, miała dwa piętra i z wyglądu przypominała szafot. Co więcej, rzeczywistym powodem wzniesienia jej w tak dziwnym miejscu był szafot prawdziwy. Z „Ostatni Będą Pierwszymi" był bowiem doskonały widok na najbardziej pożądane miejsce Nabrzeża Skazańców - na Drzewo Wisielca, na szubienicę.
Gdy zbliżał się dzień egzekucji, ludzie z całego kraju tłumnie walili do tawerny. A na egzekucję kobiety-pirata, tak zwanej Piratiki, stawił się chyba cały Londyn i pół Anglii na dokładkę.
Pani Orchidea, trzymając swego rudego kota imieniem Wyskok jedną ręką, a tacę z kieliszkami doskonałego wina i filiżankami przedniej kawy drugą, weszła do największej sali na piętrze, z pojedynczym, ale za to dużym oknem. Z tego to okna roztaczał się widok na szubienicę. Jak zwykle przy takiej

okazji kilku bogaczy sowicie zapłaciło za możliwość oglądania widowiska w przyzwoitych warunkach. Stąd widzieli sto razy lepiej niż zebrani przy Nabrzeżu Skazańców. Tam tłoczyło się mnóstwo ludzi - niektórzy stali nawet w rzece. Trzysta tysięcy - tłum, jak ktoś powiedział.
I wszystko to z powodu młodej dziewczyny, która została piratką...
W ten dzień przy oknie pani Orchidei wyjątkowo nie stanęła ani jedna kobieta. Zebrało się przy nim pięciu mężczyzn. Wpływowych, zamożnych, którzy płacili złotem.
 -	Ach, kawa - ucieszył się ekslord Snargale z Admiralicji, jeden z najpotężniejszych ludzi w kraju.
 -	Nazywa Pan to coś kawą? Do mojej nie ma nawet porównania! - nieuprzejmie zawołał Kawowy Sponsor pan Kawa, odziany w brokatowy płaszcz koloru czarnej kawy. Pani Orchidea tylko pokręciła obojętnie głową.
Kapitan Bolt nie powiedział nic, osuszał kieliszek za kieliszkiem, rzucając ponure spojrzenia na szubienicę.
Pozostali dwaj mężczyźni byli znacznie młodsi i jeden z nich był bratankiem Kawowego Sponsora, drugi jego przyjacielem.
 -	Znad wody zerwał się nielichy wiatr - Harry Kawa zwrócił się do Perry'ego, swojego przyjaciela i niegdysiejszego przeciwnika w pojedynku. - Trochę rozhuśta linę, co nie? Na Kozie Kopyta, powiem ci coś, poszedłem do lochu, i wykupiłem sobie minutę oglądania tej królowej piratów. Niech mnie kule, Perry, doprawdy, przerażająca z niej dziewczyna.
 -	Racja, racja, słyszałem, że tak mówią o niej. Żałuję, że sam na to nie wpadłem. Też bym chętnie popatrzył.
-	Przekupiłem tego Świńskiego Ryja woźnego.
Ekslord Snargale zmarszczył czoło i odwrócił się do okna.
Nie podobały mu się żarciki w chwili, gdy młoda kobieta miała zostać wkrótce stracona. Oczywiście - była piratką i zasługiwała na karę. (Ale wiedział już, że druga piratka została uniewinniona i to Snargale'owi się nie podobało. Z tego, co mu powiedziano, ta druga kobieta była córką Złotego  Goliata,  a Snargale

-	podobnie jak wielu innych - od dawna nie cierpiał okrutnego
pirata.) Poza tym cała załoga Piratiki zdołała uciec - Snargale
dowiedział się, iż udało im się dzięki temu, że dziewczyna
przechytrzyła pracujących w więzieniu idiotów.
Naprawdę, szkoda.
Posłał też list do jej ojca, do George'a Fitza-Willoughby'ego Weatherhouse'a. Ten się jednak nie pojawił ani nie wykazał się uprzejmością i nie odpisał.
-	Mógł chociaż pojawić się na egzekucji własnej córki
-	zauważył Snargale, bardziej do siebie niż do kapitana Bolta,
który stał obok niego, złośliwie łypiąc oczami.
I jaka była odpowiedź kapitana?
-	Na mą duszę i trąbki sardynek! Obiecałem tej młodej
dziewce, że zobaczę ją na stryczku i tak się właśnie stanie
-	przypomniał sobie o krzywdzie, którą Pluskietka wyrządziła
jego kapeluszowi i dodał: - Tę przeklętą papugę też bym
powiesił.
Pani Orchidea nasłuchała się dosyć. Poszła po kolejne napoje. Piętro niżej mniej wpływowi (lub po prostu ubożsi) klienci gospody wznieśli kolejny radosny okrzyk. Ten jednak wykrzyczany został na cześć Piratiki. Pani O. słyszała to wyraźnie. Do jej uszu dolatywały także piosenki wychwalające męstwo i przebiegłość młodej piratki.
Czy ona naprawdę złupiła aż tyle statków? Pani O. raczej w to powątpiewała... Jedna z pieśni wymieniała ich liczbę - pięćset...
Wyskok wyskoczył (stąd wzięło się jego imię) z objęć pani Orchidei i zbiegł po drewnianych schodach na parter. Szczęśliwy kocur nie musiał się przejmować bogatymi i wpływowymi. Ani teraz, ani nigdy.
O, niech o piratce rozbrzmiewa śpiew nasz Co brała ich złoto - i żagle na maszt! Od Anglii po Indie niejeden drży zuch Gdy ona z rąk prawa umyka jak duch.
Och, cna Piratiko, mórz pani, nasz śnie W kajdanach na stryczek dziś powiodą cię.

Moc mężnych wyczynów, podstępów też w bród Z południa na północ, z zachodu na wschód. Bo równie wspaniałej nie pomni ród nasz Co prawu tak hardo wciąż śmiała się w twarz.
Och, łzę za nią uroń, królową wszech mórz Gdyż czas jej wędrówek dziś kończy się już.
Ebad Vooms słyszał tę piosenkę, która rozlegała się po całym nabrzeżu. Przypominała pieśni napisane dawno temu do przedstawienia - dla Molly.
W takt melodii kołysała się targana wiatrem szubienica i przygotowany już sznur.
Zaczynał wiać burzowy wiatr. Burzyła się woda w Tamizie. Rozpadał się deszcz, ale zebrane tłumy nie zwracały na to najmniejszej uwagi.
Ebad stał niemal na samym przedzie, tuż przed szafotem. Bilet odebrał komuś wczorajszej nocy. W tej chwili zupełnie był do siebie niepodobny. Pobielił sobie mąką włosy i brwi, domalował dwie lub trzy niezwykle realistyczne blizny i wypchał ubranie słomą. Wydawał się gruby, zgarbiony i stary. Za pomocą ukradzionej mąki, słomy i kosmetyków świetnie się ucharakteryzował. Był przecież aktorem.
Nikt z załogi nie wiedział, że Ebad tu jest. Gdyby im powiedział, zapewne próbowaliby go powstrzymać. Po ucieczce zaczęli rozmawiać o uratowaniu Art. I doszli do wniosku, że nie jest to możliwe. Dziewczyna wymyśliła plan, żeby ocalić im skórę. Na co by się zdało, gdyby wpadli, próbując uwolnić ją? Przecież nie mieli żadnych szans. Dobrze zdawali sobie z tego sprawę. Art była słynnym więźniem i zapewne pilnowało ją wielu strażników. Uzbrojonych strażników. W pogotowiu była cała londyńska policja. (Teraz Ebad przekonał się, że wcale się nie pomylili. Wielu funkcjonariuszy już było na miejscu.)
Ucieczka przez komin okazała się w miarę prosta. Wszyscy piraci-aktorzy byli już na tyle chudzi, a jednocześnie na tyle jeszcze silni, by przecisnąć się nim. W kilku miejscach, które okazały się mimo wszystko zbyt wąskie, Ebad i Wonsacz użyli

żelaznej sztaby wyrwanej z paleniska i odłupali ze ścian nieco cegieł, poszerzając przejście. Równie łatwe okazało się zejście z dachu i przeskoczenie na drugą stronę muru. Pomogły im w tym związane koce i prześcieradła. Nikt ich nie widział. Wszyscy strażnicy pili w budynku po drugiej stronie dziedzińca.
Kryjówkę znaleźli w starej stodole. Przegadali w niej całą noc, noc zimną i ciemną - ale o to nie dbali. Byli przecież wolni.
Martwili się jednak o Art, lecz nie byli w stanie jej pomóc. Wszyscy zgodzili się co do tego jeszcze przed świtem. Potem rozdzielili się. Liczyli na to, że w gorszych dzielnicach Londynu
-	które poznali jeszcze w czasach, gdy byli bezrobotnymi
aktorami - znajdą pomoc lub przynajmniej tymczasowe schro
nienie w zapyziałych, zapchlonych tawernach, lombardach
i nędznych manufakturach.
Ślubowali też sobie, że równo za miesiąc spotkają się wszyscy w Grinwich.
Żaden z nich nie chciał pozostać w stolicy Anglii. Nie chcieli oglądać egzekucji swej kapitan, nie chcieli widzieć wieszanej Art, córki Molly.
 -	Dzięki niej o mały włos a stalibyśmy się jednymi z najbogatszych ludzi na świecie.
 -	Przez nią - niech jej Bozia błogosławi - o mały włos nie zginęliśmy.
 -	Cóż, za dwa dni zapłaci za to najwyższą cenę, więc może się zamknij.
 -	Racja, już się zamykam.
Ebad - w przebraniu, samotny wśród tłumu, tak blisko szafotu, że gdyby wyciągnął rękę, mógłby go dotknąć - czule pieścił pistolet, który kupił na kreskę w jednej z podejrzanych spelun. Jego plan był prosty, choć być może beznadziejny
-	zamierzał strzelić do kata, zranić go, możliwe, że zabić - nie
czułby wyrzutów sumienia - wywołać zamieszanie i wykraść
Art. W zasadzie nie był to żaden plan. Ale co mu pozostało?
Nieco dalej za Ebadem, w gęstniejącym tłumie, pewien uliczny handlarz w obszarpanych łachmanach, powiewający brązową brodą, sprzedawał słodycze i gorące, pieczone jabłka.

-	No proszę, proszę, kochanieńki. Dobrze ci to zrobi. Taki
dziś paskudny, przenikliwy ziąb.
Jakiś czas temu Dirk pożegnał się z Wonsaczem i objął go w drzwiach szopy na siano, w której się obaj ukrywali.
 -	Wrócę dziś trochę później, Wonsaczku. Nie martw się, będę uważać i nikt mnie nie złapie. Po prostu muszę się z kimś spotkać, zanim ruszymy dalej.
 -	W porządku - zgodził się nadspodziewanie łatwo Won-sacz. - Sam mam dzisiaj kilka naglących spraw do załatwienia.
Dirk poczuł ulgę. Spodziewał się, że Wonsacz nie zechce go samego puścić.
I to on sprzedawał jabłka (które ukradł pijanemu handlarzowi śpiącemu nad rzeką). Pod łopocącym na wietrze starym płaszczem, za który musiał oddać własny pewnemu włóczędze na Sheerditch Lane ukrył - również ukradzione - pistolet i nóż. Nie miał żadnego planu. Niemniej jednak miał nadzieję, że mu się uda. Jego życie nie było łatwe. Dopiero gdy szczęśliwie spotkał Wonsacza nabrał przekonania, że Ktoś nad nim czuwa. Nie miał tylko pojęcia, kto. Nie obawiał się więc śmierci, nie wierzył, że może umrzeć, gdy skoczy naprzód, wymachując pistoletem, i porwie Art z szafotu. Owszem, bałby się o Wonsacza; gdyby przyjaciel z nim był, ten strach mógłby go paraliżować.
Tuż nad rzeką stała gruba, starsza, niechlujnie ubrana praczka. Gruba warstwa pudru przykrywała niedawno zgolony zarost. Po chwili kobieta ruszyła naprzód, przeciskając się przez tłum. Była bardzo silna - zapewne dlatego, że codziennym praniem wyćwiczyła sobie mięśnie ramion. Co chwila kogoś odsuwała.
 -	No dalej, na bok, pozwólcie biednej kobiecie podejść nieco bliżej. Jak mam stąd cokolwiek zobaczyć?
 -	Oj dobrze, mamuśku. Patrzcie, jaka z niej bidula! No już, dajcie jej przejść.
To Wonsacz, ze zgolonymi wąsami i z sercem podchodzącym do gardła. On również miał przy sobie skradziony pistolet, ukryty w fałdach spódnicy. Suszące się ubranie ściągnął

ze sznura nieopodal Rabbit Warren Street. Także i on miał plan, który - był tego pewien - zawiedzie. Wiedział też jednak, że musi przynajmniej spróbować - możliwe przecież, że w powstałym zamieszaniu uda się Art uciec, nawet jeśli on zginie. Na całe szczęście nie było z nim Dirka. Dirk był bezpieczny; przebrany załatwiał coś w mieście. Wszystko było więc w porządku.
Uczciwy Kłamca stał przy słupach tawerny „Ostatni Będą Pierwszymi" - nie rozumiał nazwy lokalu z widokiem na szubienicę. Makabryczny dowcip w niej zawarty odnosił się do zwyczaju, zgodnie z którym ostatni z powieszonych danego dnia przestępców był zdejmowany ze sznura jako pierwszy.
Uczciwy także się przebrał. Wyglądał bardzo egzotycznie. Twarz pomalował na ciemny brąz, a głowę owinął białym turbanem. Założył na siebie haftowany płaszcz - tak naprawdę była to zdobna zasłona, którą wybłagał u jednego z przyjaciół, też aktora.
- Ciągle pracuję w zawodzie i bardzo mi się ta zasłona przyda - tłumaczył niewinnie.
Przyjaciel ten, który żył w zupełnie innym, uduchowionym świecie, prawdopodobnie byłby w stanie podać tytuły wszystkich wystawianych w Londynie przedstawień, ale o egzekucjach i piratach nie miał najmniejszego pojęcia.
Uczciwy co prawda miał pistolet, który wcześniej dostał od Ebada, nie miał jednak pomysłu na to, co z nim zrobić. Nie używał broni nawet na scenie. Nie lubił jej. Świetnie pływał i wspinał się po linach, ale posługiwać się bronią palną nie potrafił. Co do planu, to miał nadzieję, że w końcu jakiś się pojawi, choćby jego cień. Wiedział, że nawet jeśli na nic nie wpadnie, to i tak musi spróbować uratować życie Art. Był także święcie przekonany, iż żadnemu z pozostałych - o wiele rozsądniej szych od niego - przyjaciół, nie przyszło do głowy na coś takiego się porywać.
Słony Walter, on również znalazł się w tłumie, kiepską farbą ufarbował swoją rudą czuprynę na czarno - w skutek czego jego włosy przybrały rdzawozielony kolor. Zebranych

wokół szafotu ludzi bardzo te zielone włosy intrygowały. Wciąż ktoś się mu przyglądał, mimo że aktor starał się za wszelką cenę pozostać niezauważony. Usilnie też wmawiał sobie, iż jest na tyle odważny, by we właściwej chwili rzucić się na pilnujących Art strażników. Cieszyło go jedynie to, że Słony Peter nie powziął nawet cienia podejrzeń, że Walter coś planuje i nie pojawił się nad rzeką.
Słony Peter jednakże - i owszem - pojawił się. Na przeciwległym brzegu. Z ogoloną głową (widział bowiem, czym skończyły się zabiegi Waltera), z zabandażowanym jednym okiem, okryty trzema cuchnącymi workami. Smród miał za zadanie trzymać ludzi z dala od niego, co powinno mu umożliwić - w odpowiednio wybranej chwili - dobycie miecza i zaatakowanie kata. Niestety, przeliczył się. Z powodu fetoru nikt nie chciał przepuścić go przez most ani przewieźć łodzią na drugą stronę. Mimo to słony Peter wdzięczny był losowi, że Walt trzymał się od tego wszystkiego z dala.
Upiorny 0'Shea siedział w tawernie przebrany za księdza, z Biblią w ręku - były to tylko okładki, między którymi ukrył broń. Po wypiciu kilku drinków zaczął śpiewać wraz z innymi pieśń o Piratice, załamującym się głosem i ze łzami w oczach. Wielu ludzi bardzo boleśnie przeżywało to, co miało dziewczynę spotkać.
Nikt z pozostałych gości nie podejrzewał, że Upiorny zamierza podjąć próbę uratowania Piratiki. Dobrze się o to postarał. Wiedział też dokładnie, jak przeprowadzi akcję. Zaczeka do ostatniej chwili, a gdy pętla zaciśnie się na szyi Art, przestrzeli linę, złapie spadającą dziewczynę i ucieknie z nią, rozpędzając tłum przerażającymi, wojowniczymi okrzykami. Skradzionego konia uwiązał tuż za gospodą. Nie był to może najwspanialszy rumak świata, ale powinien się nadać. Upiorny nigdy dotąd nie był tak odważny. Ani tak bardzo samotny.
Jakiś czas temu do tawerny zajrzał Glad Cuthbert i ... nie poznał Upiornego. Sam Cuthbert także był zmieniony nie do poznania. Mimo że nie miał scenicznego doświadczenia, najlepiej z nich wszystkich się ucharakteryzował.

Dzień wcześniej podkradł się do policjanta na Ox-Ford Street Market, ogłuszył go, związał i ukrył w opuszczonej ruderze. Przedtem zabrał mu mundur, który - okazało się - całkiem dobrze leżał na aktorze. Gorzej wyglądały jego świeżo zapuszczone, cienkie wąsy i ulepione z chleba sztuczne krosty, którymi pokrył nos i policzki.
Cuthbert myślał o swojej żonie i swojej lirze korbowej. Bardzo możliwe, że żadnej z nich już nigdy nie zobaczy. A plan? Blef. Zamierzał - gdy przyprowadzą Art - przecisnąć się przez tłum i zaczepić jednego ze strażników. Wrzasnąć, że tak naprawdę jest on poszukiwanym złodziejaszkiem - dzięki fałszywym oskarżeniom chciał wzbudzić zamęt. To mogło się powieść. Choć prawdopodobnie się nie powiedzie. Ale przecież ktoś musiał coś zrobić. Był rozczarowany postawą swoich kolegów. W końcu byli dla Art jak rodzina. Znali ją od dziecka.
Gnojek, najczystszy pies w Anglii, był w tej chwili najprawdopodobniej psem najbrudniejszym. Wytarzał się w prawdziwym gnoju, w mokrym śniegu i śmieciach. Kleił się i cały pokryty był czarnymi plamami. Papuzią kość ukrył w ogrodzie pięknego domu w May-Fair i przybiegł pod więzienie Oldengate, na Nabrzeże Skazańców. Być może miał plan. Być może wydawało mu się, że ma. A może nie miał żadnego. Możliwe także, że to niemożliwe, by pies - nawet ten - miał jakikolwiek plan. Ale był na miejscu.
A Pluskietka?
Pluskietkę mogli zobaczyć ci, którzy zadarli głowy i spojrzeli na najwyższy komin tawerny „Ostatni Będą Pierwszymi". Bez wątpienia także nie mogli jej rozpoznać. Przypominała czerwo-no-zielony kłębek pierza przywiany przez nadrzeczny wiatr.
Pluskietka nie miała planu. Żyjąc już na tym świecie ponad sto lat, wiedziała - bo papugi wiedzą tego rodzaju rzeczy - że wszystko spoczywa w rękach Sił Wyższych. Niemniej jednak, stawiła się tak samo karnie jak pozostali.
I wtedy, przez szum wichru i deszczu, przedarł się dźwięk otwieranej żelaznej bramy więzienia Oldengate. Zabrzmiało to tak, jakby rozwarła się paszcza samego diabła.

Snargale wyglądał przez poznaczone kroplami ulewy okno tawerny.
 -	Czy to ta dziewczyna?
 -	Bez wątpienia. Popatrz, jaka harda! Wciąż ma na sobie męski stój. Można się pomylić. Nie dziwota, że sam dałem się nabrać.
 -	Na Dwa Kozły i Skrzynię Kaczek. To ona! Bez wątpienia! - zawołał Harry.
-	Ona - potwierdził Perry, wyciągając szyję przed siebie.
Kapitan Bolt splótł ramiona na piersi, zadowolenie odebrało
mu mowę.
 -	Spotkają bolesny, smutny koniec - podjął w zamyśleniu Snargale - ale patrzy spokojnie przed siebie. Nie okazuje strachu. Dzielna kobieta.
 -	Aktorka - pogardliwie syknął pan Kawa. - Zwykła komediantka. To wulgarne przedstawienie, nic więcej, sir.
 -	Nawet jeśli, to jest ona wyjątkowo dobrą aktorką. Brawo, dziewczyno - dodał cicho Snargale. - Szkoda, że musiało do tego dojść - westchnął.
* * *
Art spojrzała ku górze. Szła, otoczona szpalerem strażników. Skute miała tylko ręce. Popatrzyła na szubienicę, na jej wyciągnięte ramię, na sznur.
Dziesięć mil w górę. Tak. Stryczek wydawał się naprawdę wysoko. Z jakiegoś niezrozumiałego powodu przyszła jej do głowy litera S - jak na mapie. S jak sędzia, sprawiedliwość, sąd, S, któraś litera alfabetu...
Odegraj swoją rolę dobrze. Tak, odegraj. Tylko tyle ci pozostało. Jesteś przecież na scenie. Spójrz tylko na tę widownię.
Widzowie - oni klaskali i wesoło krzyczeli. Czy naprawdę tak bardzo cieszą się, że zaraz obejrzą jej egzekucję? Nie! Wołają jej imię! To imię z przedstawienia. Imię Molly, imię, które teraz należy do Art...
-	Piratiko! Twoje zdrowie, Piratiko, królowo mórz! Powo
dzenia, Piratiko! Powodzenia i z Bogiem! Kochamy cię, Piratiko!

Strażnicy zachowywali się niespokojnie. Uzbrojeni w muszkiety i palki odpychali od szafotu napierający tłum - wołania i pozdrowienia - a teraz? - nie, to nie kwiaty, jest przecież zima - to deszcz gałązek jemioły - rzucają jej, pomaga im w tym porywisty wiatr.
O, niech o piratce rozbrzmiewa śpiew nasz...
Ta piosenka.
Zdeprymowana Art rozgląda się wokoło, ale nie traci perfekcyjnej kontroli nad rolą. Kłania się zebranym, może nie kłania, pozdrawia ich skinieniem, na bardziej wylewne gesty nie ma miejsca.
A tłum - jej widzowie - szaleją z zachwytu. Wichura próbuje się przyłączyć, wyje i szarpie, czym może. Krople deszczu głucho spadają na ziemię.
Ale stopnie są już tuż, tuż.
To scena. Świat to scena. Nie będziesz błądził w śmierci cieniu... Valparaiso, raj dla odważnych... Mamo...
W górę. Każdy kolejny krok głucho stukoce o drewno. Dziewczyna jest na szafocie.
Dziesięć mil nad jej głową wisi sznur, opuszcza się, wystarczająco, by pętla musnęła jej policzek. A kat? Związuje włosy skazanej w koński ogon. Odmówiła opaski na oczy. Pętla opada jej na szyję.
Naraz zalega kompletna cisza. Nie słychać wrzawy zebranego tłumu. Nie słychać nawet wiatru i deszczu - w jednej chwili. Wiatr przestaje wiać, a deszcz padać. Zupełnie, jakby byli na morzu i zapadła cisza...
A wtedy coś...
Ktoś...
Uniesione pistolety, muszkiety, ale...
Stanął za nią na szafocie. Po prostu się pojawił. Zupełnie, jakby za sprawą jakiegoś efektu specjalnego w teatrze, jakby za sprawą magii - jak on to zrobił?
Obraca się, spogląda na kata i na strażników, na policjantów, którzy szykują się, by go zastrzelić. Nie ma broni - pokazuje im, że jest bezbronny. Ma niebieskie oczy - a jego

twarz jest taka... odmieniona. Coś - może to, a może zupełnie coś innego - sprawia, że nie strzelają. Zawahali się.
-	Dajcie mi - odzywa się melodyjnym głosem, który
rozlega się nad całym nabrzeżem, wzdłuż niego, wzlatuje ku
górze, spływa w dół, głosem wyszkolonego śpiewaka - daj
cie mi czas. O nic więcej nie proszę. Pozwólcie mi
przemówić.
I znów rzuca okiem na kata, na strażników. Uśmiecha się swym najbardziej czarującym uśmiechem. Feliks Feniks.
 -	Tylko kilka minut - dodaje. - Kilka nieważnych minut. Chyba tyle możecie dla mnie zrobić?
 -	Niech mówi! - rozlega się z tłumu pojedynczy okrzyk. Potem setka okrzyków, trzy setki, tysiąc głosów. - Dajcie mu przemówić!
Kat robi się nerwowy. Cofa się o krok. Zarzucona przez niego pętla wciąż opasuje szyję piratki, Piratiki. Strażnicy są coraz bardziej niespokojni, podenerwowani. Wybuchają między nimi spory. Tłum wciąż krzyczy, wyje. Wreszcie wartownicy opuszczają broń.
-	Dziękuję uprzejmie - zaczyna Feliks, gdy ludzie wreszcie
milkną. Odwraca się plecami do kata, do uzbrojonych po zęby
policjantów. I do młodej kobiety, na której szyi zawisła luźna
pętla. Omiata tłum spojrzeniem. (Być może kątem oka zauważa
poruszenie w oknie na piętrze tawerny - nie zwraca jednak na
to uwagi.)
Zwraca się do zebranych.
-	Czy chcecie, żeby umarła?
Kompletna, niczym niezmącona cisza. Ludzie są zaskoczeni tym niezwykłym, niecodziennym pytaniem. Czy chcą, żeby umarła? Nie, ale przecież nie ma wyboru. Sędzia podjął już decyzję...
-	Przecież - kontynuuje Feliks przyjaźnie - śpiewaliście
o niej piosenkę. O Piratice, królowej mórz. Piosenkę, w której
słyszałem podziw i miłość.
Ma na sobie czyste, schludne ubranie. Jego włosy są białe jak księżyc. Jeszcze nigdy nie wyglądał tak pięknie. A w spojrzeniu odbija się całe jego serce.

 -	Przecież ona jest waszą bohaterką, ta kobieta. Kapitan Art Blastside - Piratika. Jedna z najdzielniejszych kobiet w całej Anglii.
 -	Nie, to piratka - odzywa się spod szubienicy jeden z policjantów. - Zwykła szumowina.
(Któryś z funkcjonariuszy, stojący za nim, kopie go w kostkę - możliwe, że był to przypadek...)
-	Piratka - Feliks znów zwraca się do tłumu - która
rabowała za pomocą podstępu i sprytu, ale która nie skrzywdziła
ani jednego człowieka, nigdy nie zabrała niczego, co stanowiło
pamiątkę drogą sercu rabowanych, piratka, która nie posyłała
żaglowców na dno.
Szyba w oknie na piętrze tawerny pęka z hukiem. Sypie się potłuczone szkło. Kapitan Bolt wystawia rozwścieczoną głowę...
 -	Ukradła mi statek!
 -	A mimo to stoi pan tam i świetnie wygląda! Zdrów jak ryba! Nie ma pan na ciele ani jednej blizny! Czy po spotkaniu z jakimś innym piratem byłby pan w tak znakomitej formie? A może się mylę? Może Piratika jednak pana zabiła, sir?
Tłum wybucha śmiechem.
Kapitan Bolt tak gwałtownie macha rękami, że niemal wypada z okna. Ktoś - może Snargale z Admiralicji - wciąga go do środka.
Feliks ponownie zwraca się do tłumu.
-	Mój wuj - kontynuuje - został napadnięty na morzu
przez prawdziwych piratów. Zabili go bez cienia litości,
podobnie jak wszystkich innych na statku: mężczyzn, kobiety,
dzieci. Ta tragedia doprowadziła do śmierci mojego ojca
i matki. A także moich braci. Poprzysiągłem wtedy pomstę na
całym pirackim rodzie. Ale... spotkałem Piratikę.
Feliks odwraca się i patrzy Art prosto w oczy. Jej oczy przypominają posrebrzane lustro zwierciadeł. Czy ona go w ogóle widzi? Nie mówi nic.
-	Kobieta, którą chcecie powiesić za piractwo, jest dla
mnie wszystkim - wyznaje. - Nie kłamię. Sam chciałem
zaprowadzić ją przed oblicze sprawiedliwości. Ale zakochałem

się w niej. Dlaczego tak się stało? Dlatego że to kobieta zupełnie niepodobna do innych. To bohaterka i ozdoba zarówno swej płci, jak i rodu ludzkiego. Chciałem wystąpić, przemówić na jej procesie, ale nie dopuszczono mnie do głosu. Tak właśnie wygląda angielska sprawiedliwość. Nie pozwolono mi świadczyć na jej korzyść.
Wśród tłumu rozległ się groźny pomruk.
Feliks zauważa podnoszące się na powrót lufy muszkietów.
-	Czy chcecie ją zabić? - krzyczy do ludzi. - Musicie być
tego pewni. Jej los leży w waszych rękach. To młoda
dziewczyna. Siedemnastolatka. Dama mojego serca. Mieszkań
cy Anglii, już raz podnieśliście głowy, by pozbyć się ciemię-
życieli. Zróbcie to jeszcze raz w imię sprawiedliwości, by
uwolnić bohaterkę. Albo - wykonał gest, na jaki stać tylko
aktora; z szyi dziewczyny ściągnął oplatającą ją niczym
pajęczyna pętlę i zarzucił ją na swój kark - albo, bracia
republikanie, pozwólcie mi zginąć u jej boku.
Srebrzysta zasłona opada wreszcie z oczu Art. Otwiera je szeroko i patrzy na Feliksa.
 -	Ty oszalałeś!
 -	Jestem najzupełniej zdrowy. Byłem martwy. Dopiero ty przywróciłaś mnie do życia.
Dziewczyna wyciąga ręce i przyciąga go do siebie. Brutalnie ściąga mu pętlę z szyi. Sznur spada. Nikt im nie przeszkadza. Całują się.
Pocałunek sprawia, że, stojąc na szafocie, pod burzowym niebem uciszonym przez Siły Wyższe Pluskietki, zapominają o wszystkim, o ludziach, o życiu, o śmierci.
I w tej samej chwili sytuacja - niczym okręt, który obiera inny kurs, zmienia się.
Ku szubienicy rzuca się siedem osób - starzec o siwych włosach, który wygląda na zdecydowanie zbyt starego, by tak skakać - uliczny sprzedawca, który cisnął w błoto swą tacę - praczka ze świeżym wąsikiem pod nosem - policjant, który wskoczył na szafot dzięki pomocy innego policjanta - ksiądz z  butelczyną  w  ręku  - jakiś  gość  o  zielonych  włosach

-	orientalny możnowładca w turbanie i na końcu - ale nie
ostatni - najbrudniejszy pies, jakiego ktokolwiek kiedykolwiek
widział.
Ta dziwna zbieranina zapoczątkowała ogólne poruszenie. Bo już chwilę potem ku szafotowi pomknęło szesnastu kolejnych mężczyzn, za którymi pobiegło trzydzieści kobiet - za nimi ruszyło sześćdziesiąt, dziewięćdziesiąt,  dwieście osób
-	wytrącali policjantom z rąk pistolety i muszkiety, zrzucali
ich z szubienicy, powalili kata... Wystrzelone kule nieszkodliwie
gwizdały w powietrzu, mknąc daleko, jeszcze dalej...
A po drugiej stronie rzeki pewien żebrak z ogoloną głową zaczął skakać i śpiewać z radości, co i tak nie przysporzyło mu niczyjej sympatii - zanadto od niego cuchnęło...
 -	Republika! - krzyczeli ludzie. - Władza w ręce ludu!
 -	Uratujcie naszą bohaterkę!
 -	Piratika, królowa mórz!
 -	Sprawiedliwość!
Stojący w oknie tawerny „Ostatni Będą Pierwszymi" kapitan Bolt dobył pistoletu. Miał zamiar strzelić Feliksowi Feniksowi prosto w głowę. W ostatniej chwili ekslord Snargale wymierzył mu mocny cios w szczękę.
-	Niech cię diabli, sir. Nie pozwolę ci zastrzelić tego
mężczyzny. Gdy jeszcze pływałem po morzach, jego wuj
Solomon był moim przyjacielem. Podobnie jak jego ojciec
-	Adam Makepeace. Dzięki Bogu wreszcie go odnalazłem. To
ten sam chłopak, którego próbowałem odszukać po powrocie
ze swej czteroletniej podróży, by ocalić go od przytułku.
Niestety wszelki ślad po nim zaginął. To najstarszy syn mojego
najdawniejszego przyjaciela. Będzie teraz bogaty. A Piratika
zostanie ułaskawiona. Tak samo jak - na Wielką Fretkę i na
Boga - cała jej załoga. Chciałeś zastrzelić dziecko mojego
przyjaciela, Bolt? Dopilnuję, by cię deportowano do Australii.
Wystrzelono na Księżyc!
Bolt jednak tego nie słyszał. Leżał, ogłuszony ciosem. Nie słyszeli go też Harry i Perry - ci z kolei byli stanowczo zanadto pobudzeni...

 -	To ten przeklęty Jack Kukułka, ten, który nie chciał się z nami pojedynkować, Perry!
 -	A niech to, ja go wtedy trafiłem, OK? Niech cię Sześć Lisów, Harry, uważasz, że kłamię?
...zaczynają się kłócić i policzkować skórzanymi rękawiczkami. Zanosi się na kolejny pojedynek...
Na zewnątrz całe Nabrzeże Skazańców ogarnęły zamieszki. Bunt bez strzałów, rewolucja śmiechu i pieśni. Ale Art i Feliks też raczej tego nie słyszeli.
Pluskietka, siedząca na szczycie szubienicy, pierwsza zobaczyła gęś. Ptak leciał na południe. Po Tamizie zaś sunęła łódź, siedzący w niej mężczyzna wiosłował zawzięcie, nie zwracając uwagi na to, co działo się na Nabrzeżu Skazańców.
-	Powiedziano mi, że będzie oskubana i upieczona - ale
okazało się, że jest zupełnie żywa - wyleciała jak z procy
- gonię za tą przeklętą gęsią już tak długo...
Gęś leciała prosto przed siebie. Zatoczyła koło w powietrzu, ale nie z powodu dawno już pozostawionej w tyle łodzi swego prześladowcy. Zobaczyła coś dziwnego. Niewielką, przemoczoną kartkę woskowanego papieru w kształcie małej łódki. Każdy kto rozłożyłby ją, zobaczyłby mapę z oznaczoną drogą do skarbu. Biała gęś chwyciła w dziób mapę skarbu z Wyspy Skarbowej i wzbiła się prosto w niebo.