Frèches José
DZIESIĘĆ TYSIĘCY
UCIECH
CESARZA

Dążenie do doskonałej harmonii, pogodzenie tego, kim w głębi duszy jesteśmy, z tym, kim w istocie chcielibyśmy być, możliwe jest tylko wtedy, gdy wzgardzimy utartymi opiniami i zawierzymy własnym, wewnętrznym instynktom. Nazywamy to „odnalezieniem swojej wewnętrznej muzyki".
Nieznany chiński filozof z epoki Walczących Królestw

Wstęp
Nie ma większej rozkoszy nad trwanie w oczekiwaniu przyjemności, której smaku już zaznaliśmy.
Praktykując ze swym partnerem fuzję jin i jang, ci, którzy mieli okazję dokładnie zapoznać się z Trzydziestoma Pozycjami cesarza Jangdi, owym demonicznym brewiarzem rozpusty, znają już każdy najmniejszy kamyczek ścieżki, którą podążają, i odczuwają słodką euforię podróżnika rozkoszującego się zawczasu wybornym aromatem zielonej herbaty, która zostanie mu podana w gospodzie, u kresu długiej wędrówki...
Lecz Trzydzieści Pozycji, o których mowa, znanych jest jedynie wtajemniczonym, niewielu więc ludzi podejrzewa, że istnieje tysiąc sposobów na to, by kochając się z kobietą, dostarczyć jej przyjemności i zaznać jej samemu. Większość par zadowala się tak zwaną pozycją na misjonarza, tak mało skuteczną, że Jangdi nawet jej nie wymienia...

Któryż mężczyzna, z braku odpowiedniego przeszkolenia, nie uciekał się do tak pokrętnych figur, że powodowały one efekt przeciwny do zamierzonego, lub też nie korzystał z pomocy różnych środków stymulujących, a wszystko po to, by umiejętnie kochać się z kobietą?
Bowiem obsesja podobania się i brylowania popycha nas czasami do obierania dróg na skróty.
Mianling* jest jedną z nich.
Dla informacji tych czytelników, którzy tego nie wiedzą, Mianling lub Birmański Dzwoneczek, czy też Dzwoneczek Lubieżnego Ptaka z Birmy, zwany także Dzwoneczkiem subtelnego Wysiłku, to maleńka srebrna grzechotka w kształcie stożka, wypełniona rzekomo cennym nasieniem Lubieżnego Ptaka z Birmy, gatunku, którego samiec, jak głosi legenda, zdolny jest rozpalić kobietę samym tylko uderzeniem skrzydeł.
Wystarczy, że szczęśliwy posiadacz Dzwoneczka subtelnego Wysiłku wprowadzi go do Lazurowej Jaskini swojej partnerki, a jego Nefrytowa Łodyga wywoła Wielkie Trzęsienie Góry, ów cudowny dreszcz, którego niewiele kobiet - po tysiąckroć współczuję pozostałym! - doświadcza, gdy znajdują się w objęciach mężczyzny.
Bez trudu pojmiemy więc przyczynę, dla której swego czasu w Chinach Dzwoneczki te były warte prawdziwą fortunę...
Przytoczona poniżej opowieść, w której jeden z tych drobiazgów o magicznych właściwościach stanowi węzeł
*   Mianling oznacza zarówno „wysiłek", jak i „Birmę".

intrygi, została spisana przez dostojnego ministra ostatniego cesarza dynastii Ming, podpisującego swoje książki pseudonimem Kamień Węgielny.
Powieść ta, będąca prawdopodobnie najlepszym ze wszystkich dzieł tego wyjątkowego pisarza i prekursora feminizmu, znaleziona została przez autora niniejszych słów, wówczas młodego konserwatora muzealnego we Francji, w skrzyni z zapomnianymi książkami w piwnicy muzeum Guimet, jednego z najpiękniejszych i posiadającego najbardziej kompletne zbiory sztuki azjatyckiej.
W doskonale zachowanym jedwabnym etui ów nieznany dotąd manuskrypt czekał posłusznie na swojego czytelnika.
Ostatni właściciel książki, niejaki Frerejean de La Batisse, wybitny znawca Chin, który kraj ten przemierzył wzdłuż i wszerz jako fotoreporter na przełomie XIX i XX wieku, wsunął do wnętrza futerału pewną karteczkę.
Napisano na niej:
„Birmański Dzwoneczek, erotyczny manuskrypt Kamienia Węgielnego, niepublikowany do tej pory, zakupiony u księgarza w Szanghaju w 1904 roku".
To było zbyt piękne, by mogło być prawdziwe.
Ogarnięty podnieceniem szperacza, któremu dane zostało odkryć wyjątkowo rzadki obiekt, jeszcze tego samego wieczoru zagłębiłem się w kartotece w pięknej rotundzie biblioteki w muzeum Guimet, w celu zebrania informacji na temat słynnego Kamienia Węgielnego.
Szczęście uśmiechnęło się do mnie. W 1954 roku wydano poświęconą mu pracę doktorską, autorstwa pewnego

japońskiego sinologa. Na szczęście dla mnie - nie znałem bowiem japońskiego - amerykański przekład tego dzieła ukazał się drukiem w 1962 roku nakładem wydawnictwa Uniwersytetu Harvarda.
Z bijącym sercem przebiegłem wzrokiem bibliografię Kamienia Węgielnego zebraną przez mojego Japończyka i nie bez pewnego zachwytu stwierdziłem, że Birmański Dzwoneczek w niej nie figuruje, co oznaczałoby, że Frerejean de La Batisse istotnie położył rękę na tekście, który nigdy wcześniej nie był publikowany.
Twórczość literacka Kamienia Węgielnego okazała się wielce różnorodna - wręcz zbijająca z tropu - składały się bowiem na nią podnoszące na duchu historie, będące w pełni owocem wyobraźni autora lub też jedynie częściowo prawdziwe, teksty skrupulatnie oddające rzeczywistość historyczną, ale też śmiałe opowiastki i powieści, które - gdyby tożsamość autora wyszła na jaw - mogły kosztować go utratę stanowiska.
Nie znamy dokładnych motywacji owego szacownego polityka, ministra rytuału i sprawiedliwości, jedynego w swoim rodzaju, o ile mi wiadomo, który wystawił się na niebezpieczeństwo, łamiąc kodeks moralny, o którego przestrzeganie miał przecież dbać.
Każdy ma swój tajemniczy ogród.
Ogród Kamienia Węgielnego wypełniały owoce bujnej wyobraźni jego zadziwiającego właściciela.
Gdy tylko rozpocząłem lekturę Birmańskiego Dzwoneczka, zatopiłem się w tym tekście zdającym cudownie relację z panującej w Chinach pod koniec XVII wieku

lekkości obyczajów, choć była to epoka, w której nad moralnością ogółu pieczę sprawował wyjątkowo surowy konfucjanizm.
Jeśli się nie mylę, trzeba poczekać na de Sade'a, czyli aż do kolejnego wieku, by w literaturze francuskiej pojawiło się równie śmiałe dzieło, powstałe jednak w kontekście moralnym o wiele mniej sztywnym niż ówczesne społeczeństwo chińskie.
De Sade'a i Kamień Węgielny mimo wszystko coś łączy: wokół nich świat sypał się w gruzy. Dynastia Ming przeżywała swoje ostatnie chwile, a Francja znajdowała się na progu rewolucji.
Niezdolni do utrzymania jedności w narodzie Mingo-wie ustanowili groteskowy dyktatorski reżim godny króla Ubu, lokując chłopów na ziemiach, które do nich nie należały. Rezultat: nawracające okresy głodu zmuszały miliony biedaków do włóczenia się i wstępowania w szeregi powstających armii zbuntowanych wobec władzy centralnej.
Jak zwykle w okresach kryzysu, Chiny padły ofiarą demonów przeszłości, kraj rozpadał się na kawałki, władza dynastii słabła, a Dygnitarze Wojskowi podnosili głowy i dokonywali secesji.
Tak więc pewnego pięknego dnia lud uznał, że Boski Mandat został uchylony Cesarzowi, i nastąpiło to, co nieuniknione w takich wypadkach: w ciągu zaledwie kilku miesięcy mongolscy najeźdźcy, przepędziwszy ostatniego cesarza Ming, założyli dynastię Qing.

Gdy społeczeństwa przeżywają dramatyczne chwile, gdy szczęście ogółu i harmonia socjalna przestają być osiągalne, ludzie jak nieprzytomni rzucają się na poszukiwanie osobistego szczęścia. Gdy jutro staje się jedną wielką niewiadomą, dążenie do przyjemności hic et nunc, tu i teraz, wydaje się jedynym sposobem na przeżycie, a erotyzacja - wola czerpania rozkoszy ze wszystkiego i natychmiast - nasila się.
Lecz owa niepohamowana chęć cieszenia się chwilą, stawiająca zasadę spekulacji nad ostrożnością, posuwa się tak daleko, że przekształca ona całe społeczeństwo, łącznie z jego wymiarem nienależącym do sfery seksualności, w gigantyczne targowisko, nad którym rządy sprawuje jedynie pożądliwość.
Nieświadome, że wciągnięte zostały w samobójczą spiralę, społeczeństwa, w których przyjemność została wyniesiona do poziomu najwyższej wartości, zaludniają się cykadami, choć tak naprawdę potrzebne by im były mrówki.
Oto powód, dla którego bohaterowie powieści Kamienia Węgielnego nie mają nam czego zazdrościć, jeśli chodzi o sposób postrzegania - zarówno przez kobiety, jak i przez mężczyzn - seksu jako nasilenia więzi z drugą osobą, w której każdy czuje się zmuszony do czerpania pełnymi garściami tego, co tylko wziąć może. Kobiety i mężczyźni oddają się wciągającej grze, lgną do niej jak muchy do miodu. Bez wahania zamieniają się nawet rolami. Czasami się sparzą, lecz to bez znaczenia, gdyż kiedy po kolei traci się punkty odniesienia, pozostaje tylko seks.

W tej kwestii mężczyźni (a także kobiety!) pozostają tacy sami, od wieków nic się nie zmieniło.
Krótko mówiąc, to, co my przeżywamy w roku 2009, Chińczycy przeżyli już w roku 1660, w okresie gdy Kamień Węgielny pisał Birmański Dzwoneczek.

Birmański Dzwoneczek

Oryginalny manuskrypt Kamienia Węgielnego

Przedmowa
Taoiści i konfucjaniści są niczym pgień i woda. Pomiędzy nimi wiecznie trwać będzie wojna.
Zdaniem pierwszych postępowaniem istot kierować ma harmonia uniwersalna; drudzy zaś twierdzą, że żyjemy tylko po to, by przestrzegać ustanowionych obyczajów.
Tymczasem pomiędzy Harmonią Uniwersalną a obyczajami istnieje trudna do pokonania fosa, jeśli się jest więźniem utartych schematów myślenia.
Dziś zaś fosa ta stała się przepaścią.
O tak! Istną przepaścią odgradzającą ludzi od szczęścia, do którego każdy przecież ma prawo.
W rozdziale „Seks i zdrowe życie" książki Ważne recepty, ponad tysiąc złotych monet warte, której autorem jest Sun Sima*, wielki lekarz taoista dynastii czcigodnych Tang, wyraźnie zaznaczono, że jeśli mężczyzna obcuje stale z jedną i tą samą kobietą, jej istota jin zostaje
*   Żył w latach 601-682.

niebezpiecznie osłabiona, przez co małżonek czerpie z takiego związku nieznaczne korzyści, mnożą się zaś jego wady. Sun Sima nie owija niczego w bawełnę. Ów niemający sobie równych praktyk medycyny uważa bowiem, że jeśli mężczyzna sprzęga się z dwunastoma różnymi kobietami, nie rozsiewając swojego nasienia, pozostanie na zawsze piękny i młody; jeśli w podobny sposób sprzęgnie się on z dziewięćdziesięcioma trzema pod rząd, zyska nieśmiertelność.
Liczba ta jest na swój sposób bardziej przystępna niż owe sławetne dwieście kobiet, które Żółty Cesarz miał zaszczycić, by osiągnąć cel Dziesięciu Tysięcy Lat.
Ci, którzy na modłę mistrza Kong* nakłaniają mężczyzn i kobiety do wierności, ani słowem nie wspominają, że tym samym pozbawiają ich wszelkich szans na nieśmiertelność. Podobnie rzecz ma się z tymi, którzy wstąpią w związek małżeński w zbyt młodym wieku, chyba że zdecydują się zdradzać swoje żony.
Mury konwencji moralnych są twarde jak nefryt i stoją na drodze ludzkiego szczęścia.
Gdy mistrz Kong, powodowany co prawda szczytnymi intencjami, ogłosił swoje zasady moralności, nie domyślał się nawet - nieszczęsny człowiek - jakie szkody wywołają one w domenie stosunków damsko-męskich!
Trwanie w błędzie jest - po tysiąckroć niestety! - cechą typowo ludzką, można by się więc bez obaw założyć, że gdyby mistrzowi Kong udało się powrócić na ten ziemski
*   Tym imieniem Chińczycy określają Konfucjusza.

padół, spiesznie podyktowałby Boskiemu Synowi Niebios zbrodnicze prawo zakazujące prostytucji w Państwie Środka i nakazałby zamknąć wszystkie „domy tolerancji".
Jeśli zaś chodzi o triolizm i homoseksualizm, ów wzór cnoty z pewnością ustanowiłby za nie karę śmierci...
Istnieje jednak jeszcze inne, o wiele groźniejsze i trudne do opanowania zjawisko: konfucjaniści, śladem swego guru, wciąż rozgłaszają z wprawiającą w zakłopotanie zawziętością, iż kobieta jest podrzędna mężczyźnie. Powtarzając to uparcie, spowodowali, że ludzie istotnie w to uwierzyli.
Oj tak, Konfucjusz przyczynił się do nieszczęścia kobiety.
Według niego służyć ma ona jedynie do wydawania na świat dzieci i naturalnie nie ma prawa do przyjemności, powinna natomiast podporządkowywać się woli mężczyzny.
Tymczasem - wbrew woli mistrza Kong! - kobiety zasługują na więcej, przynajmniej tak mi się wydaje.
W przeciwieństwie do tego, co napisano w Księdze Rytuałów, gdzie zaleca się ścisłą separację kobiet od mężczyzn, którzy żyć mogą w pobliżu siebie jedynie pod warunkiem, że będą starać się jak najrzadziej dotykać płci przeciwnej -nie mają na przykład prawa używać tego samego wieszaka ani spać w tym samym pokoju - to właśnie poprzez akt seksualny w całej jego okazałości mężczyznom i kobietom udaje się osiągnąć pełne porozumienie.
Owemu oczywistemu faktowi nie zaprzecza jedynie niewielkie grono osób, garstka wybrańców.

Nie da się ukryć, że podporządkowanie się rytuałom stanowi jedną z głównych przyczyn rozpaczy mężczyzn, którzy zmuszeni są szukać u kurtyzan tego, czego ich własna żona nie jest zdolna ofiarować im w domu.
Oto dlaczego, ku wielkiemu nieszczęściu mężczyzn, większość kobiet nie jest nawet świadoma istnienia Chmury i Deszczu.
Chmura i Deszcz to rzadka chwila, gdy Łodyga przelewa swój Święty Likier do Ciemnego Wąwozu, tuż przed fuzją jin i jang... Chmura zmienia się w deszcz. Podmuch qi kobiety, będący jin, zimny i księżycowy, idzie w parze z podmuchem jang, ciepłym i słonecznym.
Kobieta i mężczyzna są więc w pełni równi, jeśli chodzi o prawa i obowiązki, co nie powstrzymuje mężczyzn przed usilnym staraniem się, by oczywistość ta nie niosła ze sobą żadnych konsekwencji...
Co się tyczy owej kwestii - choć moje słowa nie spodobają się wielu szlachetnym umysłom - prostytutki różnią się od innych kobiet.
W istocie bowiem dziewczyny uliczne posiadają atuty, których pozbawione są pozostałe przedstawicielki płci żeńskiej. Ze względu na dużą częstotliwość odbywanych stosunków seksualnych dysponują wyjątkowymi zasobami qi, gromadząc olbrzymią energię witalną pod postacią siły jin. Gwarantują w związku z tym swoim męskim partnerom, że otrzymają oni więcej, niż sami mogą ofiarować, sprzęgając się z nimi.

Owa dowiedziona naukowo prawda tłumaczy powodzenie, jakim cieszy się najstarszy zawód świata.
Wizyty u prostytutek można z pewnością zastąpić technikami wskazanymi przez Drogę Tao, pozwalającymi danej osobie na otrzymanie od swojego partnera seksualnego - mężczyzny lub kobiety! - większej przyjemności, niż on sam mógłby ofiarować w chwili fuzji jin i jang. Ponieważ jednak na dziesięć tysięcy konfucjanistów przypada tylko jeden taoista, przywilej ów zarezerwowany pozostaje dla niewielkiej garstki wybrańców.
Oto dlaczego, streszczając się i ryzykując, iż siać będzie zgorszenie, autor tych stów skłania się ku opinii, że córy szczęścia stanowią ostatni szaniec w walce z wszechwładzą mężczyzny w sferze rodzinnej.
Prostytutka nie posiada nic prócz własnego ciała. Choć to i tak dużo w porównaniu z żoną, której ciało należy do męża i która z tej przyczyny nie różni się niczym od niewolnicy.
Nie zmienia to faktu, iż sprzedawanie swych wdzięków uznać należy za zajęcie wyjątkowo trudne, wymagające nie tylko długiej nauki, ale też umiejętności wyrzeczenia się samej siebie, nie licząc rozwiniętego zmysłu obserwacji i zdolności do pozostawiania na boku własnych upodobań, by sprawić przyjemność klientowi i wszechstronnie go zaspokoić.
Gdy spróbujemy postawić się na miejscu tych kobiet, z łatwością zrozumiemy, że muszą one umieć patrzeć, nie widząc, i rozkoszować się niczym wybornym nektarem czymś, co je ani grzeje, ani ziębi, a być może nawet

odpycha. W zamian i my musimy umieć przybrać zadowolony wyraz twarzy nawet wtedy, gdy przypuszczają one na nas nieskuteczny i mało pociągający szturm. Niezależnie od okoliczności nie mogą one okazać swoim klientom--kochankom nawet cienia znużenia czy też odrazy. Gdy któryś z nich, przekraczając granice przyzwoitości, będzie próbował wyrwać im coś więcej, niż pierwotnie zostało to ustalone, zmuszone są one odwieść go od owego zamiaru uprzejmie, taktownie, a zarazem stanowczo. Zręczne posługiwanie się kijem i marchewką lub też żelazną pięścią na zmianę z jedwabną rękawiczką jest sztuką, którą kobiety te, często godne podziwu i niezwykle inteligentne, powinny opanować do perfekcji.
Oto dlaczego profesja kurtyzany, podobnie zresztą jak i zawód żołnierza czy muzyka, nie jest łatwa.
W rzeczywistości więc mężczyźni w niczym nie przewyższają kobiet, podobnie jak jang nie przewyższa  jin.
Kobiety, będąc słabszymi od mężczyzn, odczuwają konieczność posługiwania się sztuczkami, zręcznością i inteligencją przeciw brutalnemu i naturalnie czysto fizycznemu zniewalaniu ich przez samców.
Gdyby kobiety nie nauczyły się wykorzystywać swoich sił duchowych, nie zdołałyby przeżyć w świecie zdominowanym przez męską płeć. Dlatego też te spośród nich, które uświadomiły sobie korzyści wynikające z energii jin i siły qi, posiadają wiele atutów skutecznie oddziałujących
na mężczyzn.

Wydaje mi się więc niesprawiedliwością odmawianie kobietom prawa do zachowywania się jak mężczyźni, których wierności nie można sobie zjednać, gdyż mają oni skłonności do fruwania z kwiatka na kwiatek niczym zbierające nektar pszczoły.
Panowie, oznajmiam wam niniejszym, iż emancypacja kobiet stała się faktem i nic nie zdoła jej powstrzymać.
Prosiłbym, byście uwierzyli mi na słowo!
Na szczęście, moi drodzy panowie, owe wyemancypowane damy nie są jeszcze zbyt częstym zjawiskiem, w przeciwnym bowiem razie znaleźlibyście się w nie lada tarapatach!
Zakochana dziś, obojętna nazajutrz, emancypantka kierować się będzie jedynie własnym instynktem i potrzebą doznawania przyjemności. Zdolna bawić się mężczyzną niczym niemowlak grzechotką, sprawi, że ten czołgać się będzie u jej stóp, dając jej dokładnie to, czego ona sobie życzy.
Mimo to, jeśli choć raz zakosztujemy kobiety wyemancypowanej, będziemy stale odczuwać jej głód; jest tak smaczna, że chciałoby się wciąż jej kosztować...
Stąd moja przyjacielska rada, którą pragnąłbym podzielić się z młodymi ludźmi: powinniście koniecznie zmieniać partnerki i nie zadowalać się powabami pierwszej lepszej pruderyjnej dziewoi - choćby była najlepiej w świecie wyedukowana i najbogatsza - w której objęcia pchną was rodzice.

Nauczony własnym doświadczeniem autor tych słów w słabości swej sądzi, iż nie istnieją dwie identyczne kobiety.
Każda jest jedyna w swoim rodzaju.
Oto dlaczego by dokonać właściwego wyboru tej, którą pojmie się za żonę, należy porównać zalety jak największej liczby kandydatek.
Uściśliwszy to, dam jeszcze jedną przyjacielską radę: jeśli spotkamy kobietę swego życia, musimy koniecznie pochwycić tę niebywałą okazję bez najmniejszego wahania, gdyż nie pojawia się ona nigdy drugi raz.
Spytacie mnie pewnie, jak rozumiem wyrażenie „kobieta mojego życia".
Na to pytanie, na które spodziewamy się zazwyczaj odpowiedzi co najmniej ogólnikowych i uzależnionych od charakterystycznych cech zainteresowanych, ja odpowiem w ten sposób: „kobietą czyjegoś życia" jest ta, którą mężczyzna za taką uznaje w chwili, gdy jest o tym przekonany...
Jedno należy sprecyzować: „kobieta czyjegoś życia" nie musi nią być w oczach mężczyzny wiecznie i niesprawiedliwością byłoby twierdzić, że mężczyzna okłamuje samego siebie, znajdując nową „kobietę swojego życia" i zastępując nią poprzednią...
Miłość jest uczuciem wiecznym, lecz równocześnie uczuciem ludzkim, nie powinno więc dziwić, iż mężczyzna zakochuje się szczerze w wielu kobietach, pod warunkiem że dzieje się to sukcesywnie. Wiadomo przecież, iż kolejne pasje nie są ani mniej szczere, ani mniej pochłaniające.

Niektórzy posuną się do twierdzenia, że miłość można odczuwać na przemian do wielu kobiet jednocześnie.
Nie ośmielę się poprzeć owych opinii, nawet jeśli uważam, iż wszystko jest możliwe, łącznie z konfiguracjami a priori najdziwniejszymi, gdy chodzi o związki międzyludzkie.
Najważniejsze jest odnalezienie swej drogi.
Nie istnieje - niestety! - jedna droga prowadząca ku szczęściu.
Wszystkie istoty, moim zdaniem, mają prawo i predyspozycje do osiągnięcia szczęścia.
Dlatego wszyscy, którzy pozwalają sobie rzucać klątwy na swoich bliźnich pod pretekstem konieczności zmierzania do szczęścia drogą na skróty, postępują wielce niewłaściwie.
Nieliczni są sędziowie, musimy to przyznać, którzy akceptują i pochwalają to, co daje się usprawiedliwić; sądzenie jest bowiem zawsze kwestią skazywania i wykluczania. Czasami nawet, co jeszcze gorsze, sprowadza się ono do eliminowania.
Ten jednak, kto skazuje lub eliminuje, sam pewnego dnia zostanie skazany lub wyeliminowany, gdy prawda, w której imię sądził, zmieni swe oblicze...
Ludzie powinni pojąć, że nienaruszalna prawda jest w rzeczywistości zmienna jak morze i to, co uznają za nienaruszalną prawdę, zmienia się w czasie i przestrzeni.
Prawda leży po jednej stronie Niebieskiej Rzeki, a błąd po drugiej... Nawet jeśli brzmi to absurdalnie, to jednak tak się właśnie rzeczy mają!

Nie powinno się jednak zaprzeczać istnieniu pewnych niezmiennych czynników i zasad uniwersalnych, które należy szanować, szczególnie jeśli chodzi o nasze postępowanie wobec drugiego człowieka.
Niezaprzeczalne jest natomiast, że te same zasady rzadko idą w parze z przyjętymi normami społecznymi i oficjalnymi kryteriami moralności mieszczańskiej.
Bohaterki opowieści, którą wkrótce tu przytoczymy, mieszczą się właśnie poza granicami pola moralności i teatru pozorów, fałszywych uczuć i powierzchownych związków.
Mając za jedyną broń zdolność uwodzenia - lecz uwodzenie jest bronią wyborną, bronią równie straszliwą, jak najostrzejsza kopia lub klinga o najbardziej tnącym ostrzu - owe ocalałe - tak bowiem należy nazywać kobiety, które przedostały się przez ścianę ognia, nie tracąc przy tym swych piórek - zmuszą męskich bohaterów do zdarcia maski powierzchowności.
Za pomocą jedynie swych dłoni i ust heroiny te, kobiety wyzwolone, kobiety znające doskonale cenę swojej wolności - zdobywszy ją w trudnej walce - zmuszą swoich partnerów do wyznania im prawdy. Zmienią one nawet najbardziej upartego i nieokiełznanego mężczyznę w uległe zwierzątko.
Lepiej niż ktokolwiek inny poświadczą, że istota ludzka nie może być szczęśliwa bez minimalnej dawki wolności.

Podsumowując: jeśli historia, która zaraz zostanie przytoczona, zdoła otworzyć oczy czytelnikowi, który z przyczyn zrozumiałych nie ośmielił się jeszcze dojść do kresu swych marzeń, gdyż nie miał szczęścia uświadomić sobie pewnych oczywistych faktów, autor tych słów ucieszy się bardzo, gdyż tym samym wypełni on swoje zadanie pisarza i uczyni kogoś odrobinę szczęśliwszym. Podpisano: erudyta Kamień Węgielny.

Udręki
Kroczącego
Naprzód
Po roku Szczura nastał rok Świni, a w chwili, gdy rozpoczyna się niniejsza opowieść, dogasa właśnie blask dziesięciu tysięcy noworocznych lampionów.

Jak gdyby pchnięty przez złowróżbne ramię przeznaczenia na krawędź przepaści głębokiej na dziesięć tysięcy stóp, młody Kroczący Naprzód poczuł, że ogarnia go panika, a odwaga bezpowrotnie się ulatnia, gdy ujrzał przed sobą porażająco nagie - obsceniczne wręcz - ciało dziewczyny, z którą był umówiony.
Kurtyzana patrzyła na niego z uśmiechem, z ramionami skrzyżowanymi za głową, wyciągnięta na łożu w maleńkiej, obitej różowym aksamitem alkowie lupanaru, do którego ojcowie mieli w zwyczaju przyprowadzać swoich synów, by pozbawić ich niewinności.
Młodzieniec niechcący potrącił nogą koślawe krzesło, potknął się, strąciwszy przy tym z głowy swoją czapkę męskości, przekazaną mu z wielką pompą trzy miesiące

wcześniej podczas rodzinnej ceremonii, na którą jego ojciec, Niezniszczalna Skała, zaprosił, zgodnie z obyczajem panującym wśród członków zamożnej klasy, wszystkich sąsiadów. Schylił się więc, by podnieść nakrycie głowy, nie mogąc jednak oderwać wzroku od dziewczyny. Miękka czarna czapeczka obudziła w nim wspomnienie kadzidła wydobywającego się z paszczy i oczu brzuchatego smoka z brązu, który królował przed ołtarzem przodków. Mistrz ceremonii wrzucił do jego wnętrza szczyptę aromatycznej żywicy, po czym nakazał młodzieńcowi wdychać pełną piersią ów gryzący i parzący oddech smoka, który miał -zdaniem nestorów - moc dodawania „energii witalnej i naturalnej pewności siebie".
Nasz bohater stwierdził jednak rozgoryczony, że w tej właśnie chwili, jak na złość, brakowało mu owej energii i pewności siebie...
Nestorzy mogą sobie być najstarsi, co nie zmienia faktu, że rozgłaszają horrendalne bzdury, jak gdyby chodziło o rzeczy oczywiste.
Kroczący Naprzód zamknął oczy.
By dodać sobie odwagi, przeżywał w myślach ów kulminacyjny moment, gdy - wśród narastających oklasków zgromadzonych - ukląkł.
Kapłan, wyśpiewawszy rytualne formuły, nałożył na jego starannie wygoloną głowę rzeczoną czapeczkę z filcu, a następnie rozłożył mu na ramionach dwa przyszyte do niej z tyłu pasy sukna.
Kroczącego Naprzód przepełniała duma. Trzeba przyznać, że miał ku temu powody. Zazwyczaj czapkę męskości

otrzymuje się dopiero po ukończeniu osiemnastu lat. On zaś miał zaledwie siedemnaście. Ojciec przyznał mu prawo bycia mężczyzną z rocznym wyprzedzeniem.
Czapka męskości!
Trzeba przyznać, że na tę okoliczność Niezniszczalna Skała nie poskąpił funduszy.
Tydzień przed ceremonią zaprowadził syna do najlepszego krawca w całej dzielnicy, by ten skroił dla niego męskie ubranie: tunikę z czarnego jedwabiu zapinaną pod samą szyją oraz dwa obszerne jaskrawoczerwone kaftany ozdobione wizerunkami przychylnych zwierząt, z czego jeden z podwójnej tkaniny, chroniący przed podmuchami zimowego wiatru, drugi zaś bez podszewki, na ciepłe dni, gdy rozżarzone słońce zdaje się opierać cały swój ciężar na naszych głowach. Koniecznych było wiele przymiarek, aby dobrać długość rękawów i wypchać poduszki na ramionach - Niezniszczalnej Skale zależało bowiem na tym, by jego syn wyglądał wytwornie.
Nie ulega wątpliwości, że Niebiosa obdarzyły Kroczącego Naprzód ujmującą fizjonomią. Nie za gruby, nie za chudy, niezbyt wysoki, ale też nie przesadnie drobny, cieszył oko harmonijnymi proporcjami i na próżno by szukać jakiejkolwiek wady, czy to na idealnie gładkim brązowozłocistym obliczu, czy to w delikatnie skośnych czarnych oczach podkreślonych długimi, podkręconymi rzęsami, czy to wreszcie w jego wąskim, lekko orlim nosie, nie wspominając już o długich czarnych i lśniących włosach spiętych jak należy srebrną szpilką wsuniętą w gładki kok. Krawiec nie miał więc zbyt dużych

trudności z doprowadzeniem swojej misji do pomyślnego końca.
Chcąc podkreślić wagę wydarzenia, ojciec wyciągnął również z szafy z rodzinnymi skarbami osobliwy przedmiot, którego istnienia syn nawet nie podejrzewał: wazę w kształcie smoka ziejącego ogniem.
Kroczący Naprzód oniemiał, widząc ową olbrzymią, stojącą na czterech szponiastych łapach kasoletę z brązu, ozdobioną złotem i srebrem w technice niello, tak ciężką, że trzeba było dwóch osób, by ją przenieść. Ponieważ nigdy wcześniej nie widział czegoś takiego, zarzucił ojca pytaniami na temat wazy. Tułów ptaka dźwigał głowę rogatego smoka o wyłupiastych oczach, a z otwartej paszczy buchały płomienie.
Dumny, że może pochwalić się synowi swoim skarbem, Niezniszczalna Skała wyjaśnił mu, że jest to jedyny w swoim rodzaju rytualny przedmiot, a dokładnie waza Ding pochodząca z epoki Walczących Królestw...
Kroczący Naprzód wystarczająco dobrze znał historię, by wiedzieć, że w okresie tym, gdy wielkie Chiny były jeszcze tylko zbiorowiskiem skłóconych i walczących między sobą księstw, mistrzowie brązownicy - czczeni niczym bogowie - prześcigali się w zręczności, tworząc gigantycznych rozmiarów rytualne wazy. Królowie małych państewek kłócili się o nie zażarcie podczas bitew, w których wyniku wiele dziesiątek tysięcy żołnierzy mogło usłać swoimi ciałami pole walki...
Kroczący Naprzód wydawał się tak bardzo przejęty widokiem ziejącego ogniem Smoka, że Niezniszczalna Skała,

udając, że dorzuca do paleniska aromatyczne granulki, położył dłoń na ramieniu syna.
-	Gdy buchnie dym, nie obawiaj się zbliżyć. Winieneś
oddychać głęboko. Dzięki temu staniesz się silniejszy...
Kroczący Naprzód otworzył szeroko oczy ze zdziwienia.
-	Silniejszy?
-Tak... bardziej męski...
-	Męski? Cóż to oznacza, ojcze?
W odpowiedzi na te słowa dwoje służących, którzy z trudem właśnie wydobyli wazę ze schowka, dotknęło swych ud, uśmiechając się pod nosem.
Niezniszczalna Skała nie spostrzegł owego gestu, który jednak nie uszedł uwagi jego syna, i ciągnął dalej, szepcząc mu do ucha:
-	Waza ta posiada cudowne właściwości... Dym, który
się z niej wydobywa, ma wiele zastosowań; leczy kaszel
i bezsenność. Potrafi też unosić osłabione Nefrytowe
Łodygi...
Gdy nadszedł wyznaczony dzień, Kroczący Naprzód poradził sobie jako tako.
Zamknął oczy i otworzył szeroko usta, pozwalając gryzącemu dymowi, powstałemu w wyniku spalania małych czarnych ziarenek skwierczących na bierwionach ułożonych w brzuszysku zwierzęcia, wedrzeć się do swoich płuc. Niemal natychmiast poczuł silny zawrót głowy, po czym wstrząsnął nim gwałtowny kaszel, a na koniec dostał napadu czkawki. Mając ochotę umrzeć ze wstydu, młodzieniec rzucił Niezniszczalnej Skale bojaźliwe spojrzenie, na które w odpowiedzi ojciec kiwnął tylko z zadowoleniem

głową. Kroczący Naprzód omal się nie udusił; podniósł oczy do nieba i ujrzał wirujące chmury. Przekonany, iż ptak Fei Lien, zwany również Hrabią Wiatru lub Tnącym Przestworza, zaraz spadnie na niego jak kula wraz ze swoją kohortą Niebieskich Księżniczek, chłopak poczuł szczególne uniesienie. Owo przyjemne uczucie nie trwało jednak długo. Czarna zasłona opadła mu na oczy i poczuł, że ziemia gwałtownie usuwa się spod jego stóp. Ponieważ był o krok od utraty przytomności, ojciec odsunął go od kadzielnicy.
Wtedy to mistrz ceremonii, kościsty starzec o długiej, wystrzępionej brodzie, nałożył młodzieńcowi na głowę czapkę męskości. Następnie wręczył mu czarkę alkoholu ryżowego, którą Kroczący Naprzód zdecydował się opróżnić jednym haustem, cały szczęśliwy, że wreszcie wstąpił do grona dorosłych. Nieszczęsny! Ledwie ciecz spłynęła mu do gardła, ogarnęły go tak straszliwe mdłości, że tylko nadludzkim wysiłkiem woli powstrzymał się od torsji.
Po zwyczajowych gratulacjach uczestnicy ceremonii przeszli do stołu.
Nie może bowiem nałożenie czapki męskości obejść się bez stosownej uczty.
Na tę okazję Niezniszczalna Skała wynajął jednego z najlepszych mistrzów kuchni w stolicy. Mężczyzna, pucołowaty jak na życzenie, obnoszący wyjątkowo pokaźny brzuch, przygotował zgodnie ze zwyczajem trzydzieści osiem potraw na ten uroczysty posiłek. Większość biesiadników kosztowała ich niewiele, tym umiarkowaniem w jedzeniu chcieli okazać uprzejmość gospodarzowi i dać

do zrozumienia, iż czują się w pełni nasyceni. Pociągało to za sobą konieczność pozostawiania resztek każdego dania na talerzu.
Po uczcie starsza sąsiadka podeszła, by pogratulować Kroczącemu Naprzód tymi słowy:
- Teraz możesz się ożenić!
On jednak zbył milczeniem tę niedorzeczność. Mimo młodego wieku i braku doświadczenia w kwestii Chmury i Deszczu pojmował już, na czym polega sztuczność małżeństwa. Uważał, iż ceremonia zaślubin, podczas której młodożeńcy mieliby przysięgać sobie wierność po grób, jest szczytem hipokryzji. Ponadto - a podręczniki Sztuki Alkowy były w tej kwestii jednoznaczne - długość życia zależy od liczby partnerów w miłości, co innymi słowy oznacza, iż stałość małżeńska nie idzie w parze z Trzema Klejnotami, czyli Zdrowiem, Pomyślnością i Szczęściem.
Niektórzy zaoponują, twierdząc, iż nic nie stoi na przeszkodzie, by żonaty mężczyzna zalecał się do innych kobiet. Jednak cała ta hipokryzja tworzy sytuacje głęboko szkodliwe dla męża i żony.

Powróćmy jednak do bohatera niniejszego rozdziału, który stojąc przed maleńką alkową, do której wzywała go naga dziewczyna, odczuwał wielki popłoch i miał wrażenie, że opisana ceremonia odbyła się już ponad sto lat temu... Gdzież się podziała moja qi? - zastanawiał się Kroczący Naprzód, pełen obaw.

Bez energii życiowej istoty żywe niczym nie różniłyby się od kamieni. Prócz ludzi, również zwierzęta posiadają qi. Kiedy tulimy w ramionach kota lub królika, świadczy o tym - jeśli zachodzi potrzeba udowodnienia istnienia ąi - emanujące od niego ciepło.
W tej chwili qi Kroczącego Naprzód nie było nawet na poziomie qi kwiatu, warzywa czy choćby najmniejszego ździebełka trawy.
Stał zastygły niczym kamień, jak gdyby uszło z niego życie.
Zresztą czuł, że qi go opuściła, gdyż był zziębnięty i szczękał zębami.
Opierając się o ścianę wysłaną aksamitem, wciąż żywił niedorzeczną nadzieję, że zdoła się w nią zapaść i zniknąć na zawsze. Naraz jednak dziewczyna zmusiła go do otrzą-śnięcia się z odrętwienia, mrugając do niego znacząco i przywołując do siebie gestem palca wskazującego, zakończonego polakierowanym na karminowo paznokciem.
Gdy palec ów zgiął się dwukrotnie, Kroczącemu Naprzód nasunęło się porównanie z zakrwawionym żądłem wściekłej osy gotowej do zadania mu straszliwego ciosu.
- Zbliż się, mój śliczny ptaszku...
Chcąc dodać sobie animuszu, nasz młodzian wciągnął głęboko powietrze do płuc i zrobił krok w stronę dziewczyny.
Choć starał się jak najlepiej przygotować na ową wróżebną chwilę, kartkując przez trzy pełne noce Podręcznik Dziewczęcia bez Kompleksów, który ojciec położył, niby

mimochodem, na jego nocnym stoliczku, młodzieniec miał świadomość, iż w tych sprawach teoria na niewiele się przydaje.
Dla pogrążonych w niewiedzy czytelników dodam, że album o Dziewczęciu bez Kompleksów to słownik seksualny wielce podobny do opasłej księgi kucharskiej, z tą jedynie różnicą, że nie uczy ona, jak dobrze jeść, lecz raczej jak dobrze sypiać.
Dzieło to podzielone jest na rozdziały opatrzone starannymi i precyzyjnymi rycinami, a jego autor - tradycja chce, by był nim sam Święty Żółty Cesarz, Wielki Dobroczyńca ludzkości, którą nauczył on pisać, liczyć, orać i hodować jedwabniki - opisuje wszystkie gesty, które mężczyzna znać powinien, by stanąć na wysokości zadania podczas obcowania z kobietą.
Kroczący Naprzód pośpiesznie otarł czoło, złorzecząc.
Czyż na tym ma polegać wiek męski? Ten stan lęku i rozkładu duszy, którego wcale sobie nie życzyliśmy, ta dusząca, wręcz przytłaczająca teraźniejszość, spychająca w zapomnienie słodki czas dzieciństwa, czas beztroski, gdy wyruszało się z kolegami między wzgórza, polować na kosa z białym piórkiem na głowie?
W młodzieńcu aż się gotowało. To już szczyt wszystkiego! Cóż z tego, że nauczył się na pamięć wyrażeń takich jak „Zaczarowany Wąwóz", „Jaskinia w Kształcie Ziarna", „Rozkwitanie Kwiecia" czy też „Boskie Trzęsienie Ziemi na Świętej Górze"! Wobec tej nagiej dziewczyny czuł się bezbronny niczym kurczak na podwórzu w obliczu noża. Prawdą jest, że ilustracje nie zawsze okazywały

się pouczające. Należało zaznać już Chmury i Deszczu, by ujrzeć „Kaczki Mandarynki" albo „Rybę o Czterech Oczach" w mężczyźnie leżącym na kobiecie, która z kolei ułożyła się na brzuchu, albo też „Feniksa Trzymającego Kurczaka" w otyłej damie zaszczycanej przez drobnego mężczyznę, albo jeszcze „Galopującego Rumaka" w kobiecie ujeżdżającej mężczyznę leżącego na plecach. Jeśli zaś chodzi o „Skaczącego Białego Tygrysa", jakże nasz młody prawiczek miałby odgadnąć, że ów mężczyzna i owa kobieta siedzący spokojnie naprzeciw siebie w pozycji lotosu, gdy tylko karta księgi zostanie przewrócona, rzucą się na siebie niczym dominujący samiec na samicę po systematycznym wyeliminowaniu wszystkich potencjalnych rywali?
Kroczący Naprzód sam już nie wiedział, co ma czynić. Wszystkie fragmenty ciała eksponowanego przez młodą kurtyzanę - poczynając od jasnoróżowej barwy po perłową, poprzez błyszczącą czerń jej nonszalancko rozpuszczonych włosów, jej piersi, pępek, uda, szczelinę Różanej Doliny i inne subtelności, które co prawda rozpracował, analizując ilustrowane plansze - kłębiły mu się teraz w głowie, sprawiając, że okazał się całkowicie niezdolny do określenia, od którego miejsca powinien rozpocząć igraszki.
Czy powinien rzucić się na dziewczynę niczym dziki kot na swoją ofiarę, czy też przeciwnie, zacząć od delikatnego pieszczenia jej brzucha i ud, jak nakazywał wyraźnie jeden z rozdziałów Podręcznika} Zacząć od brzucha i skończyć na karku lub też dotknąć najpierw czubków

piersi, a następnie ująć za biodra i poruszać się w przód i w tył, niczym piła atakująca deskę...
Głęboko zrozpaczony musiał stanąć w obliczu oczywistej prawdy: całkowicie zapomniał o technikach, które mężczyzna godzien tego imienia znać powinien, jeśli chce przypodobać się kobiecie i przetrzeć sobie z łatwością szlak do wejścia do Ciemnego Wąwozu.
Nie była to jednak najpoważniejsza z jego trosk.
Dlaczegóż - w przeciwieństwie do tego, co zdążył zauważyć, wertując lubieżne ilustracje - jego Nefrytowa Łodyga, zazwyczaj tak skora do obrzmiewania aż do bólu, nie reagowała teraz wcale w obliczu tej prostytutki, której jak najbardziej rzeczywiste wdzięki ukazywały się zmysłowo jego oczom?
Mimo swojej szczerej chęci, by nie stracić twarzy, Kroczący Naprzód nie mógł się powstrzymać od głębokiego westchnięcia.
Droga miłości z całą pewnością nie jest drogą prostą...
- I co tam, mój kochany... Wygląda mi na to, że się boisz... - szepnęła dziewczyna.
Tych właśnie słów Kroczący Naprzód nie chciał usłyszeć.
Chcąc dodać sobie odwagi, zaczął mamrotać pod nosem formuły, których Siła Prawa, jego konfucjański preceptor, kazał mu wyuczyć się na pamięć:
„Trzymać się i zaciskać zęby w każdych okolicznościach, nawet w tych najmniej komfortowych".
„W każdych okolicznościach zachowywać spokój i mieć zadowoloną minę, nawet gdy jest to trudne...".

Był to rodzaj zdań, które stary erudyta całymi dniami tłukł mu do głowy pomiędzy dwoma uderzeniami linijką, mających, by użyć jego określenia, „wbić szybciej znaki liter do jego małej czaszki"...
Kroczący Naprzód przełknął ślinę, rzucił dziewczynie szybkie spojrzenie z ukosa i rzekł zdławionym głosem:
-	Nie boję się pani!
Rozległ się jej krystaliczny śmiech.
-	W takim razie powinieneś przestać się trząść jak mysz
na widok kota! Tutaj ty powinieneś być kotem...
Oto teraz ta istota sowicie opłacona przez jego ojca robiła sobie z niego żarty! Ale w czymże jej zawinił, że tak usilnie starała się go poniżyć?
Nasz młody prawiczek nie pojmował, iż ton diablicy i towarzyszący mu łakomy wyraz twarzy miały jedynie na celu wzbudzenie jego ekscytacji.
Wtedy to przyszła mu na myśl pewna rada Życiodajnego Pędu, jego mistrza od sztuk walki: „W życiu najlepszym sposobem obrony jest atak".
Zebrawszy się na odwagę i tłumiąc obawę, oświadczył, starając się z całych sił mówić wyraźnie i spokojnie:
-	Kot schrupie mysz!
Jednym susem dziewczyna przylgnęła do niego, wydając z siebie krótkie miauknięcie.
Kiedy patrzył na nią z bliska, wydała mu się jeszcze bardziej urokliwa i kusząca, niż gdy kilka chwil wcześniej ukazała się jego oczom przed alkową. Jej apetyczne różowe i pulchne wargi musiały być, w sumie, całkiem przyjemne do całowania...

Istotnie, przyjemnie byłoby ją schrupać.
Zaczął drżeć, gdy dziewczyna swymi szczupłymi i zręcznymi palcami, z niesłychaną szybkością, zaczęła szperać w okolicach jego guzików.
Mysz próbowała rozebrać kota.
Zrobił wdech, a potem długi wydech i zdołał powstrzymać gest lęku, który dziewczyna mogłaby zinterpretować jako wyraz obrzydzenia względem niej.
Tymczasem ona, chcąc jak najlepiej wypełnić swe zadanie, już zdjęła mu koszulę.
Wszystko toczyło się bardzo szybko. Nawet zbyt szybko, przez co nasz młodzieniec czuł się niczym kawałek drewna niesiony przez nurt rzeki.
Przypuszczając atak na jego pasek, dziewczyna rozpięła jednym ruchem splecione ze sobą węże tworzące klamrę.
Owa zręczność nieco go uspokoiła. Dziewczyna nie była debiutantką. To już coś.
Gdy Kroczący Naprzód pracował nad koncentracją, jak sportowiec przed zawodami, spostrzegł nagle, że spodnie opadły mu na buty; na widok owego nieszczęsnego kawałka materiału nie zdołał się opanować i lekko się cofnął, niemal tracąc przy tym równowagę.
- Przestań się tak prężyć... - szepnęła doń dziewczyna, ujmując go w pasie i popychając lekko do tyłu, tak by upadł na łóżko.
Na te słowa, które odebrał jako bezczelną niegodziwość, młodzieniec się załamał.
Dlaczego ta dziewczyna tak usilnie stara się go ośmieszyć? Tym bardziej że udało jej się osiągnąć cel, gdyż w tejże

chwili Kroczący Naprzód nie miał się czym chwalić - jego instrument przypominał bardziej pisklątko w swoim gnieździe niż klingę miecza wydobytą z pochwy.
Zacisnął pięści i rzekł z męską siłą, która tym razem nie była wymuszona:
-	O co ci chodzi?
-	O spokój! Mówię o tobie oczywiście... a nie o twojej Łodydze! - parsknęła młoda kobieta, co istotnie sprawiło, że się rozluźnił.
Wtedy to przypomniał sobie o innej radzie, którą Życiodajny Pęd dawał swoim uczniom, przygotowując ich do walki: „W obliczu nieprzyjaciela, który próbuje przeprowadzić swoją wolę, należy bez wahania zmienić teren".
-	Jak się nazywasz?
-	Rudy Księżyc.
Rzadkie to było imię. Mimo swej osobliwości dość dobrze pasowało do tej młodej dziewczyny, której jedwabistą skórę brzucha czuł na swoim.
-	Ja jestem Kroczący Naprzód.
Emocje sprawiły, iż zapomniał, że kobieta zna już jego imię.
Uklękła przed nim i szepnęła półgłosem:
-	Wiem... Nosząc takie imię, musisz śmiało przeć,
kochany!
Tak, ale w jakim kierunku?
Utkwił spojrzenie w suficie alkowy, gdzie jakiś mierny malarz starał się przedstawić parę jednoskrzydłych ptaków Bijiniao, które by wznieść się w powietrze, nie miały innego wyboru, jak tylko się sprząc.

Przyglądając się tej apologii związku, zaczął rozmyślać o swoim ojcu i z goryczą wyrzucał mu teraz w myślach brak odpowiedniego przygotowania do delikatnego ćwiczenia, któremu musiał w tej właśnie chwili stawić czoło... O ojcu, którego równocześnie czcił i podziwiał w najwyższym stopniu, o ojcu, którego żona zmarła w dniu, gdy on sam ujrzał po raz pierwszy światło dzienne, o ojcu tak pochłoniętym pracą w Zakazanym Purpurowym Mieście, że niemal nigdy nie bywał w domu...
Ojciec kochany i podziwiany, lecz nieobecny: sytuacja jakich wiele i zarzut zresztą dość niesprawiedliwy - ale któraż latorośl jest sprawiedliwa wobec swego rodzica? -Niezniszczalna Skała zawsze bowiem miał ambicję, by uczynić ze swego syna „doskonałego mężczyznę", „dżentelmena", w rozumieniu mistrza Kong, osobę uzdolnioną intelektualnie i fizycznie wyrazistą. Tak doskonałą, iż powierzył on dwóm pedagogom, jednemu taoiście i jednemu konfucjaniście pieczę nad jego wychowaniem.
Profesor taoista, o imieniu Życiodajny Pęd, wspomniany już wcześniej, był mocarzem duszą i ciałem.
Jego suknię z czarnego jedwabiu, szatę kapłanów Drogi, zdobiły postacie fantastycznych stworzeń: żółte skrzydlate smoki, zielone jednorożce o siedmiu odnóżach, bawoły koloru malwy o lwich grzywach, niebieskie ryby o rogach w kształcie liry i inne hybrydy. Dbając o każdy szczegół, by zaimponować swym owieczkom, chętnie rozpinał ową szatę, by ukazać imponującą muskulaturę oraz błyszczący medal jin i jang, gdzie wypukłości i wgłębienia zdobione były złotem i srebrem. Głębokie zmarszczki wyżłobione

wiatrem, deszczem i słońcem układały się zgodnie co do milimetra z obrysem wąsów i brody, długich i czarnych, tworząc symetryczne zwoje po obu stronach nosa, sprawiając, że twarz przypominała bardziej maskę operową niż ludzkie oblicze. To jednak przeszywające spojrzenie jego oczu - odrobinę przez to okrutne - onieśmielało w najwyższym stopniu młodego Kroczącego Naprzód, gdy nauczyciel wyjaśniał mu, jak zmienić ręce, ramiona i całe ciało w niezawodną broń unicestwiającą nieprzyjaciela, czyli jak uczynić wnętrze dłoni ostrą siekierą, z połączonych palców wskazującego i środkowego - sztylet, z łokcia okutą żelazem pałkę, a ze stóp kule armatnie.
Jak to z wieloma rzeczami bywa, w teorii wydaje się to proste, lecz w praktyce... to już zupełnie inna sprawa.
Wszyscy, którzy praktykują sztuki walki, wiedzą, że trzeba lat ćwiczeń i koncentracji umysłu, by nadać swym członkom niezbędną szybkość, a przede wszystkim nie bać się używać ich w pełni. Najmniejszy bowiem lęk przed złamaniem kości uwrażliwia je. Ten, kto uderzając, spodziewa się kontuzji, ma większe szanse na to, by istotnie nabawić się jej przy pierwszym starciu.
Co się zaś tyczy nauk profesora konfucjanisty, była to zupełnie inna bajka.
Ów wątły starzec, którego kości twarzy prześwitywały przez pożółkłą i przezroczystą skórę, zwał się - szczera to prawda - Siła Prawa.
Jak na szanującego się uczonego przystało, Siła Prawa umiał wykaligrafować „ponad dziesięć tysięcy znaków", czyli znacznie więcej niż trzy tysiące koniecznych do

sprawnego posługiwania się językiem chińskim i które każdy dobrze urodzony młody człowiek znać powinien w momencie nałożenia mu czapki męskości, co pozwalało na przeczytanie bez pomocy słownika słynnych Czterech Ksiąg*.
Jak nietrudno sobie wyobrazić, do obcowania mężczyzny z kobietą Siła Prawa miał podejście najbardziej klasyczne: nie istnieje zbawienie poza małżeństwem; jeśli wstępować w związek małżeński, to na całe życie; celem małżeństwa jest wyłącznie prokreacja.
Krótko mówiąc, Chmura i Deszcz sprowadzały się jego zdaniem do umocowania się jednej części ciała w drugiej, wypukłości we wgłębieniu, bolca w gnieździe.
Nastoletni Kroczący Naprzód wiedział już zatem, jak drastycznie w kwestii seksu teorie konfucjańska i taoistyczna różniły się od siebie.
W Księdze Rytuałów wyraźnie napisano: „małżonek jest Niebem" i „nikt nie może ukryć się przed Niebem". Co się zaś tyczy kobiety, „cienia i echa swego męża", winna jest mu ona całkowite posłuszeństwo i musi się powstrzymać od jakiegokolwiek pozamałżeńskiego związku. Rygorystyczne podejście mistrza Kong posuwa się aż do całkowitego wykluczenia obcowania seksualnego z wachlarza usług, do jakich mąż i żona są sobie wzajemnie zobowiązani. A zatem zwykłe baraszkowanie w łożu uznawane jest za najgorsze wykroczenie, gdyż rodzi ono
*   Chodzi o cztery dzieła, które miał napisać lub skompilować Konfucjusz.

„lubieżność", prowadzącą z kolei do „paplaniny", która jest niczym innym, jak tylko przedsionkiem „rozluźnienia moralności". Konfucjusz uważał również, iż kobieta musi: kłaść się późno spać i wstawać wcześnie; milczeć, gdy się ją upomina; trzymać się na uboczu, w milczeniu i skupieniu, gdy mąż podejmuje przyjaciół; być wyciszoną i pełną szacunku w każdych okolicznościach, spuszczać wzrok i uśmiechać się, gdy mąż zwraca się do niej; urodzić chłopca, a jeśli nieszczęśliwym trafem będzie to dziewczynka, nie ustawać w wysiłkach aż do wydania na świat męskiego potomka.
Można więc śmiało stwierdzić - nasz młody bohater nie był przekonany do owego ograniczonego rygoryzmu, do tego stopnia, że pewnego dnia, nie zdając sobie nawet sprawy z własnej bezczelności, zawołał:
-	Ale w jaki sposób, w takich warunkach, kobieta jest
w stanie osiągnąć szczęście?
Konfucjanista, przyglądając się z politowaniem chłystkowi, odparł bez wahania:
-	Szczęście to nie cel sam w sobie, mój drogi. Ważny
jest porządek rzeczy! Dżentelmen, ren, wysoko urodzony
mężczyzna, czyli taki, jakim twój ojciec chce cię uczynić, po
winien przede wszystkim dbać o przestrzeganie Rytuałów...
Niezbyt przekonany słowami Siły Prawa, Kroczący Naprzód zadał to samo pytanie Życiodajnemu Pędowi, którego odpowiedź wydała mu się o wiele bardziej sensowna:
-	Kobieta jest równa mężczyźnie. Do niższej rangi
sprowadza ją system. Rytuały nie są niczym innym, jak
tylko sztucznym układem narzuconym przez mężczyzn,

którym zależało na umocnieniu ich dominacji nad kobietami.
Dla każdego taoisty, zgodnie z tym, co twierdzi Laozi, autor Księgi Drogi i Cnoty, pierwiastek żeński jin i pierwiastek męski jang są dwoma uzupełniającymi się całościami o jednakowej wartości. Harmonia wynikać może jedynie z fuzji jin i jang, a przez to w związku kobiety i mężczyzny nie może istnieć zwycięzca ani przegrany.
Fuzja jin i jang... ta sama, do której dochodzi między mężczyzną a kobietą podczas Chmury i Deszczu, gdy czynność ta praktykowana jest we właściwy sposób...
W przeciwieństwie do większości dzieci przekonanych o aseksualności swoich rodziców Kroczący Naprzód miał pewne podejrzenia co do tego, że jego ojciec, publicznie głoszący opinie konfucjańskie, jak większość urzędników cesarskich, nie zrezygnował jednak w pełni z prawa do szczęścia. Sądząc po liczbie nieprzyzwoitych książek i dzieł taoistów w domowej bibliotece, Niezniszczalna Skała nie mógł być całkowicie obojętny wobec zasad Drogi. Zresztą Kroczący Naprzód wielokrotnie widział kobiece postacie wymykające się wczesnym rankiem z sypialni ojca, co wydawało mu się całkiem normalne, zważywszy na jego wdowieństwo.
Najlepiej jest, czytelnik z pewnością już to zrozumiał, nie dopuścić, by zmuszono nas do wybrania pomiędzy postawą konfucjańską a taoistyczną. Można szanować drugiego człowieka i żyć zgodnie z zasadami mistrza Kong, dzięki którym społeczeństwa unikną przekształcenia się w barbarzyńców, nie przenosząc jednak owych zasad na

dziedzinę stosunków damsko-męskich. Innymi słowy, można być konfucjanistą względem innych ludzi, będąc równocześnie taoistą, jeśli chodzi o Chmurę i Deszcz... Rudy Księżyc sprowadziła młodzieńca na ziemię, czyli do zmysłowego ciała kobiety, przed którą stał teraz jak sparaliżowany, mrucząc:
-	Ptaszek wychodzi z gniazda!
W rzeczywistości to, co odczuwał, było tak przyjemne i podniecające, że ośmielił się rzucić okiem na przyczynę owego cudu - gdyż bez wątpienia był to cud - i znalazł się w obliczu widowiska, jakim były wargi Rudego Księżyca oblizujące starannie jego instrument.
Zaczął dziękować Nieśmiertelnemu Lii, bogowi chroniącemu prawiczków, który uznał zapewne, że żarty trwają już zbyt długo, i przybył mu na pomoc, wprawiając w drżenie Nefrytową Łodygę.
Zabiegi kurtyzany okazały się wyjątkowo skuteczne.
-	I co ty na to?
Mając w pamięci obrazki z albumu ojca, na których wiele kobiet składało wibrujący hołd Nefrytowym Łodygom swoich partnerów, którzy - sądząc po wytrzeszczonych oczach - najwyraźniej doceniali ich starania, ośmielił się rzec:
To bardzo... euh... przyjemne. Tak, przyjemne... naprawdę bardzo przyjemne!
Nawet jeśli daleko mu było jeszcze, oj daleko, do stadium rozwinięcia skrzydeł, jego ptak bez wątpienia wystawił już dziób z gniazda...
Dziewczyna wzięła go za rękę.

-	Zabieramy się do poważniejszych spraw?
Nastawiony już mniej defensywnie, bez większego
trudu przytaknął.
Kurtyzana łagodnie popchnęła go na łóżko i ściągnęła mu spodnie, które zwinęła i zamaszystym gestem odrzuciła w kąt pomieszczenia. Zamykając oczy, młodzieniec skonstatował z zadowoleniem, że zapach perfum Rudego Księżyca tłumił woń, znacznie mniej przyjemną, łóżka, w którym urzędowała.
-	Rozstaw szeroko nogi - szepnęła kobieta na wpół
stanowczo, na wpół przymilnie, niczym lekarz przymie
rzający się do zbadania chorego.
Wykonał polecenie, tym razem z własnej woli i pełen nadziei.
Cud! Potrzebował czasu, by osiągnąć to stadium, lecz liczył się rezultat: jego instrument był nabrzmiały do granic możliwości.
Poczuł ulgę, jak dzieciak, który wyrywa się z nocnego koszmaru. Ośmielony sięgnął uszczęśliwioną dłonią w stronę sutków Rudego Księżyca, dzięki czemu zauważył, że są one „twarde niczym nefryt".
Według Sztuki Alkowy fenomen ów świadczy o szalonej chęci, jaką odczuwa kobieta, by zakosztować Łodygi swego amanta.
Zresztą Księżyc już po chwili ponownie zanurkowała w stronę instrumentu Kroczącego Naprzód, przycisnęła go do ust jak flet, a następnie pomiędzy dwoma wdechami, które wyrywały okrzyki zadowolenia z syna Niezniszczalnej Skały, wołała, wybuchając śmiechem:

- Zagram na nim!
Przełamując nieśmiałość, często grzeszy się nadmiarem pewności siebie.
To właśnie niestety spotkało naszego prawiczka, który powtarzając sobie w myślach Cztery Etapy i Dziewięć Zmysłów, zaczął z namaszczeniem masować brzuch Księżyca, górne partie jej ud, z naciskiem na ich wewnętrzną stronę.
Starał się jak najlepiej kontrolować bicie swojego serca. Osiągnąwszy ten cel, poczuł, jak błoga euforia wzrasta w nim, gdy energicznym ruchem skierował swoją Łodygę do wnętrza Wąwozu dziewczyny, poruszając nią i intensyfikując posuwiste ruchy.
Młodzieńcowi uradowanemu z faktu, iż wreszcie udało mu się poczuć komfortowo, nie pozostawało już nic innego, jak tylko uczynić honor swojemu imieniu i przeć naprzód.
Zadanie to ułatwiała mu Rudy Księżyc, która zwilżywszy palec wskazujący odrobiną śliny, zajęła się pieszczeniem swojego Pączka Piwonii, co doprowadziło ją do pierwszego stadium drogi do orgazmu, opisanego przez Prąd Witalny i którego wszystkie symptomy Kroczący Naprzód mógł już zauważyć: oczy postawione w słup, płytki oddech i naturalnie ciche jęknięcia urozmaicone słowną aprobatą: „mój kochany, jeszcze", „o tak!" albo „głębiej, proszę...".
Cały w skowronkach, słysząc takie komplementy, Kroczący Naprzód kręcił swoim instrumentem w lewo i w prawo, w górę i w dół, jakby chciał wprawić go w ruch obrotowy.

Futerał i miecz spodobały się sobie.
Jakość relacji pomiędzy mieczem i pochwą ma ogromne znaczenie dla Chmury i Deszczu.
Królowie Wei* pojęli to w pełni: nakazywali oni swym wojownikom, by umieszczali nefrytowe płytki wewnątrz pochew swoich mieczów. Wystarczyło je do nich wsunąć, by same ostrzyły się coraz bardziej, przez co armia królewska zyskiwała niezrównaną przewagę podczas starcia z nieprzyjacielem.
Jeśli chodzi o Chmurę i Deszcz, to Eteryczna Rosa odgrywa rolę płytek nefrytu, a Wąwóz Księżyca, miękki i śliski niczym nasączona wodą glina, bynajmniej jej nie skąpił.
Jednak kiedy jest się prawiczkiem, nie sposób mieć doświadczenie starego wojaka.
Przepełniona rozkoszą Łodyga Kroczącego Naprzód niespodziewanie uwolniła strumień likieru jang do Jaskini w Kształcie Ziarna jego partnerki, której brzuch, zmysłowy dywan cielesnej modlitwy rozpostarty pomiędzy nieskończonością pożądania i bezkresem przyjemności, zafalował kilkakrotnie.
W tym ostatecznym stadium z ust Księżyca wyrwał się krzyk, który zakończył się tryumfalnym „Taaak!".
Kroczący Naprzód nachylił się ku niej, chcąc sprawdzić, czy ów blask charakteryzujący rzekomo „kobietę spełnioną", opisany przez Dziewczę bez Kompleksów, istotnie pojawił się w oczach Księżyca, te jednak były przymknięte.
*   Księstwo Wei było jednym z królestw chińskich w epoce Walczących Królestw (VI—III w. p.n.e.).

Musiał więc zadowolić się myślą, iż blask ten był w nich naprawdę, co jednak nie przeszkodziło mu odczuć swego rodzaju podnoszącej na duchu dumy.
Mimo trudnych początków Kroczący Naprzód zakończył wojnę z godnością.

Niełatwa profesja Czerwonego Pędzla
Kurewska noc!
Słowa te uderzyły niczym straszliwy cios zadany przeciwnikowi, sprawiając, że Niezniszczalna Skała zadrżał.
Sposób, w jaki Cesarz Państwa Środka, wygodnie usadowiony wśród poduszek piętrzących się na jego olbrzymim łożu, wyszczekał swoją opinię, zapowiadał już dalszy ciąg wydarzeń.
Ataki wściekłości Syna Niebios były równie częste, jak legendarne.
Mimo iż wściekłość, gdy się nad nią nie panuje, może być brzemienna w skutki o wiele gorsze niż najpoważniejsza z chorób, Cesarz rozkoszował się zaprzeczaniem maksymie „choleryk nigdy nie dożywa późnej starości".
Niezniszczalna Skała, którego uwagi nie umknęła niezadowolona mina władcy, postanowił zachować kamienną twarz kogoś, kto niczego nie usłyszał.
Nie po raz pierwszy stawiał czoło cesarskiej złości. Tym razem zapowiadała się ona jednak na gwałtowniejszą niż

zazwyczaj. Tak więc, gdy Niebieski Syn sięgnął po packę na muchy, Niezniszczalna Skała zacisnął pięści i skoncentrował się na tym, by nie mrugnąć okiem, gdy kitka słoniowego włosia, umocowana na długiej zdobionej rączce z kości słoniowej, trafiła go w policzek. Na jego szczęście beztroski komar, który usiadł właśnie na jedwabnym deseniu narzuty na łóżko, ściągnął na siebie złość władcy i został rozgnieciony na nieładną miazgę.
Dokonawszy tego drobnego morderstwa, Syn Niebios odrzucił z wściekłością narzędzie zbrodni w stronę Niezniszczalnej Skały, a następnie, wciąż rozsierdzony, zawołał:
- Cóż się ze mną dzieje? Dlaczego, do diaska, opuszczają mnie siły?
Po tych słowach Niezniszczalna Skała, którego uwaga skupiona była na mikroskopijnej, krwawiącej z nóżek i czułek kupce nieszczęścia, drgnął.
Nigdy jeszcze nie słyszał w głosie Cesarza Państwa Środka takiego popłochu.
Kłucie w sercu, które od czasu do czasu w nocy utrudniało mu oddychanie, powoli zmieniło się w tępy ból, jak gdyby jeden z głównych narządów dźgano cienkim ostrzem sztyletu. Zmuszał się do opanowania jęków, które mogłyby go wystawić na nie lada niebezpieczeństwo. Musiał być czujny, gdyż słowa władcy nie wróżyły niczego dobrego...
Jak na doświadczonego dworzanina przystało, Niezniszczalna Skała unikał odpowiadania na pytania, a jeszcze bardziej litowania się, gdyż dałoby to jego cesarskiemu

rozmówcy prawo do stwierdzenia, iż podziela on jego konstatację dotyczącą opłakanego nocnego występu... co mogłoby się okazać niezwykle niebezpieczne.
Ci, którzy mieli nieszczęście być świadkami niemocy osobistości równie wpływowej jak Syn Niebios, ryzykowali życiem...
Tymczasem Niezniszczalna Skała pełnił u boku Cesarza Chenghui* wyjątkowo delikatną funkcję Urzędnika Czerwonego Pędzla.
Podobnie jak jego światli poprzednicy, Szlachetny dysponował sześcioma funkcjonariuszami, których jedynym obowiązkiem było opisywanie pędzelkiem zanurzanym w czerwonym atramencie wyczynów jego Nefrytowej Łodygi. Pięć razy na miesiąc Niezniszczalna Skała notował w małym czarnym notesiku imię oraz przydomek szczęśliwej wybranki, którą damy dworu doprowadzały Cesarzowi po tym, jak na jej rękę wsunięto srebrną obrączkę, mającą odróżnić ją od pozostałych faworyt.
Następnie opisywał po kolei sposób, w jaki Cesarz ją zaszczycił.
Dobry Urzędnik Czerwonego Pędzla nie jest wynagradzany, jak łatwo się domyślić, za stworzenie samej listy kobiet wyróżnionych przez Syna Niebios. Jego głównym zadaniem jest opisywanie wyczynów seksualnych Imperatora tak dokładnie, jak to tylko możliwe, z położeniem nacisku na jego miłosną wydajność, przewyższającą oczywiście tę, którą cieszyć się mogą zwykli śmiertelnicy.
*   Chenghua panował w latach 1465-1487.

Czerwone Pędzle należą do grona zaufanych urzędników cesarskich, którym żaden wybryk nie jest wybaczany. Nefrytowa Łodyga Cesarza nie może cierpieć na najmniejszą dolegliwość, dlatego też urzędnicy muszą umieć czasami korzystać z własnej wyobraźni. W nocy, gdy Wspaniała Nefrytowa Łodyga nie uniosła się odpowiednio, nie mieli oni wyboru, musieli opowiedzieć na przykład, że wzniosła się ona trzy razy z rzędu i przypuściła atak na Cynobrowy Wąwóz szczęśliwej wybranki, lub też, że wyła ona z rozkoszy niczym lwica pokrywana przez lwa.
I biada Pędzlowi, który pozwoliłby sobie choćby napomknąć przy osobach trzecich o najmniejszej awarii cesarskiego instrumentu: nietaktownego kronikarza czekałaby pewna śmierć przez ścięcie głowy lub - co gorsza -Dziesięć Tysięcy Noży, tortura mongolska polegająca na odcinaniu po kawałku ciała skazańca...
Kontekst, w jakim kronikarze owi wypełniali swoje obowiązki, sprowadzający się w dużej mierze do rywalizacji wyobraźni, nie wpływał korzystnie na ich wzajemne dobre stosunki. Każdy zazdrośnie taił przed pozostałymi swoje nastroje i sekrety, tym bardziej że pracowali oni w nieprzyjaznym otoczeniu: od wieków rywalizowali z eunuchami, mężczyznami wyzutymi z płci, którym Cesarze od zawsze ślepo ufali ze względu na to właśnie kalectwo, pozbawiające ich głównej męskiej słabości, jaką jest niezdolność oparcia się płci pięknej.
Eunuchowie zawsze służyli za ostatnią deskę ratunku Niebieskiemu Synowi. Już za czasów chwalebnej dynastii

Han cesarz Guang* wydał przepis zmuszający do kastracji wszystkich służących mężczyzn opiekujących się gine-ceum - podejrzliwość zobowiązuje -przez jego osobistego chirurga.
Za panowania Chenghui Purpurowe Miasto liczyło sobie bez mała tysiąc kastratów. Prestiż i wpływowość tej kasty nie przestała się umacniać, odkąd Zheng He, jeden z nich, został sto lat wcześniej zobowiązany przez cesarza Yongle** do zorganizowania siedmiu ekspedycji morskich mających na celu pokazanie siły Chin na całym obszarze Oceanu Indyjskiego.
Niezniszczalna Skała miał jednak i inne powody, które czyniły jego sytuację kłopotliwą.
Jeszcze bardziej podejrzliwy niż jego poprzednicy, Cheng stworzył Krąg Wewnętrznego Nadzoru, rodzaj tajnej policji, której agenci, gotowi na wszystko, by zapewnić nienaruszalność Syna Niebios, obserwowali działania wszystkich pracujących w Purpurowym Mieście. Dowództwo powierzono Rudzikowi, wartościowemu żołnierzowi, weteranowi walk przeciwko plemionom mongolskim. Członków Nadzoru bano się jak dżumy, ci zaś robili wszystko, by utrzymywać atmosferę terroru.
Współpracownicy Dostojnego stanowili obiekt ścisłego nadzoru ze strony tajnej policji.
Terror to główna broń władzy totalitarnej.
Każda szanująca się władza przyjmuje kształt piramidy,
* Guang Wudi żył w I w. n.e.
** Yongle panował w latach 1403-1424.

na której szczycie stoi najważniejszy dowódca, narzucający swój porządek w imieniu i dla dobra ludu.
W tym wypadku ów dowódca zwie się Synem Niebios lub Jedyną Gwiazdą.
To Słońce, którego planetami są ministrowie, jest Bogiem, któremu wszyscy poddani muszą oddawać cześć.
Na czarnym niebie Purpurowego Miasta nie ma drugiej gwiazdy. Widać za to tysiące maleńkich cząsteczek, które tak naprawdę nie budzą niczyjego zainteresowania, prócz ich własnego. To cesarscy urzędnicy, ludzie, którzy uważają się za ważnych, gdyż krążą w pobliżu Słońca, choć tak naprawdę nie są niczym innym jak tylko pyłem.
Każdy wie, co dzieje się z pyłem - wystarczy jeden podmuch wiatru, by ten rozwiał się i znikł.
Cesarz Chenghua był mężczyzną niskiego wzrostu, o szczupłej twarzy naznaczonej śladami po ospie wietrznej, na którą o mało nie umarł w wieku dwóch lat. Przeciwstawił się już pięciu zamachom stanu, co wyjaśniało jego chorobliwą podejrzliwość nawet wobec swojego najbliższego otoczenia. Jeszcze bardziej paranoiczny niż jego poprzednicy, usilnie zacierał po sobie ślady, nigdy nie śpiąc dwóch nocy z rzędu w tej samej sypialni ani nawet w tym samym pawilonie Purpurowego Miasta. Jego rozkład dnia stanowił tajemnicę państwową, a jeśli opuszczał pałac w celu dokonania inspekcji północnych garnizonów, nad którymi dowództwo postanowił sprawować osobiście, czynił to zawsze w samym środku nocy, w niepozornie wyglądającym powozie.
Prócz kobiet, które zaszczycał rozrzutnie od osiemnastego roku życia, czyli od momentu objęcia tronu, główną

obsesją tyrana, którego reputacja bezczelnego skąpca wydostała się nawet poza pałacowe mury, było gromadzenie bogactw w imperialnym skarbcu dzięki eksportowaniu na cztery strony świata niebiesko-białej porcelany produkowanej na jego rozkaz przez setki tysięcy niewolników rękodzielniczych z Jindezhen. Chenghua rządził krajem, jakby było ono przedsiębiorstwem, którego jest jedynym akcjonariuszem: do niego trafiał cały zysk.
Sposób, w jaki ów spragniony władzy człowiek rządził krajem, byłby do zaakceptowania, a nawet - dlaczego nie? - chwalebny, gdyby tylko olbrzymie dywidendy wpływające do skarbca dzięki pełnionej przez niego funkcji były ponownie inwestowane. Syn Niebios wykorzystywał jednak podatki do wszystkich innych możliwych celów, tylko nie do zapewniania dobrobytu swemu ludowi. W wyniku braku starań drogi Cesarstwa usiane były dziurami; kursowanie statków stało się niemożliwe w niektórych częściach Wielkiego Kanału Cesarskiego, gdyż zatkane były szlamem. Ze względu na exodus z terenów wiejskich, będący konsekwencją wojen cywilnych i korupcji rozkładającej społeczeństwo niczym gangrena, spichrze cesarskie świeciły pustkami, a całe regiony dziesiątkował głód.
Chenghua natomiast nie skąpił pieniędzy na swój harem, mieszczący się w jednym ze skrzydeł Zakazanego Purpurowego Miasta.
Cesarskie gineceum liczyło blisko pięć tysięcy konkubin i innych dam dworu, których utrzymanie kosztowało jego dostojnego właściciela tyle, ile armia składająca się z dziesięciu tysięcy mężczyzn, łącznie z ekwipunkiem.

Zaiste nie ma nic wspanialszego nad zaspokajanie nienasyconego apetytu seksualnego, jakim cieszył się su-weren. Żądny mnożenia swych doświadczeń, w wieku niespełna dwudziestu lat postanowił, iż nigdy nie spędzi dwóch nocy z rzędu z tą samą kobietą. Dlatego też wśród udręczonych oczekiwaniem konkubin większość stanowiły „cykady". Tym mianem określa się kobiety, które przestały już podobać się władcy, na znak czego zmuszone są splatać włosy w dwa długie warkocze opadające po obu stronach twarzy, przez co przypominają one czułki insekta.
Od czasu do czasu, by uniknąć nagromadzenia konkubin, które posłużyły tylko raz, przed oblicze Chenghui przyprowadzano wyjątkowo piękną prostytutkę, którą odsyłano następnego dnia wczesnym rankiem.
Jednak gdy się zakosztowało wszystkich dań i nie ma się już nic do odkrycia, jedzenie przestaje być przyjemnością, a może wręcz stać się żmudnym obowiązkiem. Człowiek nasyca się szybko i traci apetyt. Czas wyniszcza powoli wszystko, nawet zmysły - a tyczy się to również Syna Niebios.
Na tym właśnie polegał problem, może banalny, lecz niezwykle nieprzyjemny, który dotknął Chenghuę, liczącego sobie już pięćdziesiąt trzy lata i którego Nefrytowa Łodyga zaczynała przejawiać poważne oznaki słabości.
Obecnie już nic nie potrafiło go zaskoczyć ani rozweselić w kobietach, które zapraszał do wspólnego łoża. Ani Mongołki o wysoko zarysowanych kościach policzkowych i silnych udach, istne amazonki zdolne do ujeżdżania mężczyzny przez całą noc bez wytchnienia, ani Tybetanki

o obliczu niczym Guanjin, o skórze tak łagodnej jak ich spojrzenie, wykonujące masaże słynnymi specyfikami na bazie roślin z Krainy Śniegu, ani chłopki z Yunnanu o matowej karnacji i płomiennych oczach, które cechuje niespożyta energia, posuwające się aż do tatuowania sobie na podbrzuszu i lędźwiach lubieżnych sentencji.
Nawet kobiety Han, najpiękniejsze i najbardziej podniecające, wybierane ze względu na ich długie, delikatne, czarne włosy, okrągłe piersi w kształcie brzoskwini i wydatne pośladki, ani grzały już, ani ziębiły Jedyną Gwiazdę; podobnie zresztą rzecz się miała z dziewczętami z zachodu, o turkusowych oczach i kasztanowych włosach ze złotym połyskiem, za którymi Cheng do tej pory przepadał.
Gdy kobiety przestają już działać na mężczyznę, pozostaje mu uciec się do wypróbowania wzmacniających specyfików.
Te jednak również nie miały już żadnego wpływu na cesarza Chenghuę.
Nawet proszek z Rogu Daniela w Rui albo papka z Wątroby Białego Psa Zabitego Podczas Nowiu, leki, których skuteczności nie trzeba już dowodzić, w niczym nie poprawiły wigoru cesarza.
Ów wielki miłośnik kobiet ciężko przeżywał te powtarzające się stany niemocy. Nie mógł już nawet przeprowadzić swojej Łodygi przez Cztery Etapy, co owocowało, wedle Podręcznika Dziewczęcia bez Kompleksów, niemożliwością rozwinięcia u kobiety Dziewięciu Zmysłów.
Podczas pierwszego Etapu, zwanego Zmysłem Harmonii, Nefrytowa Łodyga zaczyna się poruszać. W dru-

gim, Zmysł Skóry - lekko nabrzmiewa. Podczas trzeciego Etapu-odpowiadającego Zmysłowi Kości, Łodyga znacząco się powiększa. W czwartym zaś Etapie Zmysłu Serca -rozgrzewa się i nasienie jang zaczyna wreszcie płynąć.
Gdy Łodyga osiągnie czwarty Etap, objawić się może Dziewięć Zmysłów kobiety. Gdy nadchodzi pierwszy, Zmysł Płuc, kobieta zaczyna wolniej oddychać i przełykać częściej ślinę; drugi - Zmysł Serca - sprawia, że kobieta szepcze mężczyźnie czułe słówka, następnie przychodzi kolej na Zmysł Śledziony - kobieta silnie obejmuje mężczyznę; a potem czwarty - Zmysł Lędźwi - gdy Cynobrowy Wąwóz wilgotnieje; piąty - Zmysł Kości - kobieta ssie język mężczyzny; szósty - Zmysł Krwi - kobieta ujmuje Nefrytową Łodygę; siódmy - Zmysł Ciała - kobieta pieści sutki mężczyzny; ósmy - Zmysł Miłości - kobieta błaga mężczyznę, by wprowadził swoją Nefrytową Łodygę do jej Cynobrowego Wąwozu, i wreszcie dziewiąty - Zmysł Nieba - kobieta osiąga orgazm...
Tymczasem, wciąż cytując Podręcznik Dziewczęcia bez Kompleksów, bez Dziewięciu Zmysłów harmonijny związek pomiędzy obojgiem partnerów w miłości nie może istnieć.
Chenghua zganił Niezniszczalną Skałę:
- Ogłuchłeś czy co?
Zwracając spojrzenie w stronę Cesarza Chin wbijającego w niego swoje małe okrutne oczka, Niezniszczalna Skała stłumił dreszcz i kontynuował udawanie kogoś, kto nic nie usłyszał. Podobnie jak lepiej było nie być osobą przynoszącą Szlachetnemu złą nowinę, tak niedobrze

jest być skrybą historii, która po prostu nie nadaje się do opowiedzenia...
Tymczasem miniony wieczór władcy zmienił się w jeden z najgorszych koszmarów...
Kiedy Cesarz znalazł się w obliczu Yadil, młodej piękności pochodzenia mauretańskiego, która swego czasu w pełni by go zaspokoiła, jego Nefrytowa Łodyga pozostała równie zwiotczała jak ogórczak.
Rozsierdzony Chengua musiał zadowolić się samym patrzeniem na cudowne kształty Mauretanki, nie mogąc nawet tknąć jej palcem. Seans nie trwał dłużej niż dziesięć minut. Syn Niebios nie skłaniał się mimo wszystko ku spaniu, co wlało nieco ulgi w serce biednego Czerwonego Pędzla.
-	Gdzie dziewczyna? - wymamrotał Chenghua.
-	Opuściła sypialnię... gdy Wasza Wysokość kazał ją wyrzucić... - jęknął Czerwony Pędzel, zagryzając wargi do krwi.
Cesarz uniósł brwi, wzniósł oczy do nieba i wydał z siebie gniewne „pff!".
-	Masz mi ją przyprowadzić o świcie!
Niezniszczalna Skała zadrżał ogarnięty bezgranicznym
niepokojem. Oto Syn Niebios łamał ustanowione przez siebie samego zasady! Była to nowość. Chenghua podważał słynny dekret zobowiązujący gineceum do dostarczania mu za każdym razem coraz to nowych kobiet!
Co kryło się za takim zburzeniem reguły uznawanej za nienaruszalną, jakimi zresztą były wszystkie prawa wydane przez Króla królów?

Jak gdyby trafiony strzałą w samo serce, Niezniszczalna Skała zgiął się wpół, a następnie przełknąwszy z trudem ślinę, wyszeptał:
-	Dobrze, Wasza Wysokość, tak się stanie... Uprzedzę gineceum, by nie pozwolili jej wychodzić... Zajmę się tym jak najszybciej.
-	To wszystko, co masz mi do powiedzenia? - dodał Imperator, przeszywając nieszczęsnego Czerwonego Pędzla wzrokiem.
Niezniszczalna Skała zaczerpnął głęboko powietrza. Czekał, aż Chenghua zada mu to pytanie, którego ukryte znaczenie znał doskonale. Cesarz chciał wiedzieć, co też zamierza napisać w swoim rejestrze nocnych potyczek. Niezniszczalna Skała tymczasem na próżno wysilał swój umysł, lecz żadna adekwatna odpowiedź nie przychodziła mu do głowy.
W czasach gdy wigor Chenghui nie stanowił większego problemu, wypełnienie luk po rzadkich niedomaganiach Boskiej Włóczni było banalnie proste.
Wystarczyło zainspirować się jednym z „Dziewięciu Sposobów na poruszenie Nefrytowej Łodygi", jakie opisano w specjalistycznych podręcznikach. Wybieg ów pozwalał Niezniszczalnej Skale na tworzenie bogatych w szczegóły epopei na temat cesarskiego członka: „dominujący i dumny smok", „wspaniała włócznia zwinna niczym ryba w wodzie, pokonująca tryumfalnie przestrzeń pomiędzy Strunami Lutni i Jaskinią w Kształcie Ziarna", „Cudowna Łodyga, której kołyszący ruch wyrywał westchnienia rozkoszy z ust partnerki w ekstazie".

Od czasu do czasu bohaterem podbudowującej historyjki, którą Niezniszczalna Skała miał za zadanie wciągnąć do protokołu, był sam Szlachetny we własnej osobie: wystarczyło opisać „osobliwy sposób, w jaki podczas wyczynu zamknął on oczy, przycisnął język do podniebienia, wygiął plecy, napiął szyję, odciągnął ramiona w tył, rozszerzył nozdrza, zamknął usta, wciągnął powietrze i skupił swe myśli, następnie doprowadziwszy swą konkubinę do wielokrotnej rozkoszy, zatrzymał w sobie nasienie, by wspięło się ono w górę kręgosłupa, aż do mózgu".
Na tym etapie naszej opowieści należy się pewne wyjaśnienie.
Wszystkie księgi taoistyczne poruszające temat seksu są zgodne co do jednego: jeśli mężczyzna chce dożyć starości i mieć piękne dzieci, musi unikać niepotrzebnego rozpraszania swojego Nefrytowego Likieru.
Innymi słowy, mężczyzna, który chce długo żyć, musi stosować to, co podręczniki sztuki miłosnej kwalifikują jako Powrót Nasienia.
Praktyka ta polega na powstrzymywaniu się od rozlewania Nefrytowego Likieru podczas aktu seksualnego. Tym samym mężczyzna wzbogaca swoją siłę witalną qi, bez której na Ziemi nie istniałoby życie. W przeciwnym razie, opróżniając się ze swego intymnego Likieru, jego istota ubożeje, słabnie, a może nawet powoli obumrzeć.
Rzeczony fenomen został w przystępny sposób wyjaśniony przez Dziewczę bez Kompleksów: w zetknięciu z esencją żeńską jin, zwaną Pożądaną Rosą bądź też

Delikatną Mżawką, wydzielaną przez Cynobrowy Wąwóz, esencja męska jang- czyli Nefrytowy Likier - ma tendencję do rozprzestrzeniania się, co skutkuje wyczerpaniem Życiodajnego Tchnienia zwanego także Duchem Doliny Muz. Jeśli jednak partnerowi uda się uniknąć wydzielenia nasienia, esencja jang wycofa się w stronę miejsca - tak zwanego Cynobrowego Pola - gdzie jest produkowana, a następnie wyruszy wzdłuż Piętrowej Pagody* aż do Pałacu Najwyższej Harmonii**. Następstwem tego jest wzrost Życiodajnego Tchnienia nawadniającego Sześć Trzewi: żołądek, jelito cienkie, okrężnicę, cewkę moczową, woreczek żółciowy i pęcherz, oraz Pięć Narządów: serce, wątrobę, płuca, śledzionę i nerki.
Rozumie się więc samo przez się, iż ocalając Ducha Doliny Muz przed śmiercią, praktyka ta daje mężczyźnie do dyspozycji wyjątkowo skoncentrowaną esencję jang doskonałej jakości, która czerni siwe włosy i sprawia, że odrastają zęby.
Tak jak Dziewczę bez Kompleksów miało swego czasu okazję wytłumaczyć Żółtemu Cesarzowi to, czym jest rozkosz, nie da się w żaden sposób porównać do radości, jaką sprawia zachowanie w sobie esencji jang, cennej substancji, istoty rzeczy dającej życie. Trzeba ją nie tylko oszczędzać, ale też umieć odtworzyć w razie potrzeby.
Nie ma na to lepszej metody, jak przylgnąć wargami i nosem do Cynobrowego Wąwozu partnerki, by nawdy-
* Chodzi o kręgosłup. ** Chodzi o mózg.

chać się qi i zlizać kilka kropel jej Niepamiętnej Rosy. Zebrana w ten sposób esencja jin powinna zostać starannie połknięta, gdyż przetrawiona zmieni się samoistnie w esencję Jang...
Żółty Cesarz zyskał najwięcej na owej technice, opanowując do perfekcji delikatną sztukę, dzięki której Nefrytowy Likier wycofuje się i wzmacnia mózg, zamiast niepotrzebnie rozlać się w Cynobrowej Dolinie partnerki.
Prócz tego, iż jej efekty dostrzec można dopiero w wyniku długotrwałych ćwiczeń, umiejętność Powstrzymywania Nasienia charakteryzuje się tym, że nie jest dana każdemu.
Osiąga się ją kosztem wielu wysiłków. Podczas gdy kobiecy Nefrytowy Kwiat rozkwita tysiącem pąków niczym fajerwerki, mężczyzna powinien starać się hamować swój pochodzący z głębi duszy popęd, który sprawia, iż wody jeziora retencyjnego napierają na Wewnętrzną Tamę, grożąc w każdej chwili zalaniem Zaczarowanej Jaskini. Niełatwą rzeczą jest osiągnięcie pełni rozkoszy bez niepotrzebnego rozprzestrzeniania Likieru jang. Powrót jest aktem paradoksalnym, tajemniczym i zbawiennym, niełatwym wyczynem, który ma jednak właściwość utrzymywania człowieka przy życiu przez wiele tysięcy lat. Ci, którzy zdadzą ów ciężki egzamin, wiedzą również, że ich Łodyga, z początku przerażona trudnością zadania, przyzwyczaja się w końcu, niczym ujarzmione dzikie zwierzę.
Podsumowując: Powrót Nasienia jest istotnie nie lada wyczynem, jednym z owych rzadkich aktów, by nie rzec heroicznym, którego dokonać potrafią jedynie nieliczni

mężczyźni. Po pokonaniu tej przeszkody mężczyzna, którego głowa zyskuje odtąd zdolność kierowania ciałem, staje się „potężny i inteligentny". Krótko mówiąc, człowiek ten wspina się na poziom wyższy niż zwierzę, którym rządzą jedynie instynkty.
Niezniszczalna Skała, który przebiegał w myślach fragmenty wzmiankowanych powyżej dzieł, szukając inspiracji, lecz nie chcąc równocześnie narazić się na popełnienie plagiatu, stłumił naraz w sobie zwycięski okrzyk.
Powrót Nasienia... Dlaczego wcześniej o tym nie pomyślał!
Przekonany, że znalazł wreszcie ostatnią deskę ratunku, pozwolił, by ogarnęła go błoga euforia niewysłowionej ulgi, jaką odczuwają istoty ludzkie, gdy uda im się cudownym sposobem ocalić własną skórę, choć kilka chwil wcześniej były pewne zbliżającej się śmierci.
Tak więc, mimo iż niemoc seksualną i Powrót Nasienia dzieliła przepaść, nasz Czerwony Pędzel, kładąc dłoń na małym pudełeczku z laki zwisającym u jego boku, zebrał się na odwagę i nieco już pewniejszym tonem odparł Cesarzowi:
-	Wasza Wysokość, opiszę, jak tej nocy święte nasienie
powróciło do boskiego mózgu...
Szlachetny nie należał do tych, którzy wierzą w dobroczynne działanie Powstrzymania, skrzywił się więc i powiedział:
-	To wszystko bzdury! Niedorzeczność!
Niezniszczalna Skała, który już właśnie wyciągał swój
pędzelek, chcąc zabrać się do pisania, zadowolony ze

swego pomysłu, poczuł, jak ziemia usuwa mu się spod nóg. Ostry sztylet, który do tej pory zanurzał się jedynie do połowy w jego sercu, rozpłatał je teraz wzdłuż. Dotkliwy, piorunujący ból zgiął go wpół, jak gdyby zrzucono na niego ciężar wszystkich nieszczęść, jakie Chenghua ściągał na swój lud.
Zanadto się pośpieszył.
Pod wpływem emocji najzwyczajniej zapomniał, że Powrót Nasienia jest techniką zachwalaną przez adeptów Drogi.
Tymczasem od zarania dziejów kolejni Synowie Niebios odnosili się podejrzliwie do taoistów. Trzeba tu dodać, że historia Państwa Środka usiana jest spiskami i rewoltami, do których podżegali buntowniczy taoiści wygłaszający płomienne przemowy, znajdujące pewien posłuch wśród biedaków, zarówno we wsiach, jak i w miastach.
Za panowania dynastii Han sekta mnichów w Żółtych Turbanach licząca wiele setek tysięcy rewolucjonistów była w pewnym momencie o krok od przejęcia władzy.
W oczach Syna Niebios Droga jest synonimem irracjo-nalności i podejrzanych praktyk związanych z czarną magią; kojarzy się z fanatyzmem, mocami okultystycznymi i czarnoksięstwem; jej włóczący się po drogach grubiań-scy adepci przyodziani w skóry zwierząt mają tylko jedno w głowie: nakłanianie chłopów do buntu przeciwko władzy centralnej, którą obarczają winą za wszelkie nieszczęścia.
Chenghua, któremu ponad rok zajęło pacyfikowanie jednego z powstań chłopskich, nade wszystko nienawidził Drogi i tego, co miało z nią jakikolwiek związek.

Niezniszczalna Skała przycisnął rękę do piersi, próbując uwięzić nagromadzony w niej ból, tworzący małą, zwartą kulkę, palącą i najeżoną kolcami, po czym wyszeptał słabym głosem:
-	W takim razie, mój Panie, mogę opisać pozycję
„samca wilgi, którego dwa proste i silne skrzydła trzepo
czą przed samicą"...
W oczach Chenghui pojawił się złośliwy błysk.
-	Świetnie! To znacznie lepsze niż Powrót. Powrót to
głupota wydumana przez taoistów, by sprowadzić na ludzi
nieszczęście! Pozbawiać się czegoś, by bardziej na tym
korzystać - to brzmi tak paradoksalnie, że aż głupio! Żeby
teoretyzować na temat dobroczynnych skutków niedo
statku, tak by ci, którzy cierpią z jego powodu, nie tylko nie
protestowali, ale jeszcze za niego dziękowali - doprawdy,
trzeba mieć nie lada tupet!
Niezniszczalna Skała praktykujący pilnie Powrót Nasienia powstrzymał się od skomentowania, iż rzeczona teoria przyczyniła się do zmiany nastawienia chłopów, których wściekłość zaczynała zataczać coraz szersze kręgi na wsi.
-	Skoro Wasza Wysokość tak uważa...
Następnie, jak przystało na dobrego służącego, czyli eksperta w posługiwaniu się podwójnymi znaczeniami, Czerwony Pędzel uznał za stosowne dodać:
-	Spisuję tutaj, Wasza Wysokość, jedynie to, czego sam
byłem świadkiem, jako związany przysięgą Czerwony
Pędzel...
Wciąż gniewny Syn Niebios przewrócił jeden z foteli stojących w pokoju, po czym zaczął przemierzać

pomieszczenie wielkimi krokami. Wreszcie Król królów zatrzymał się przed Niezniszczalną Skałą i wyszeptał łagodnie, wręcz niepokojąco łagodnie:
-	Czy nie przeszkadza ci opowiadanie takich bzdur?
Żeby zmienić ołów w złoto, trzeba być cholernym al
chemikiem! A może właśnie jesteś alchemikiem Drogi?
Jednym z tych czarowników ogłupiających tłumy bania
lukami?
Czerwony Pędzel poczuł ogarniającą go słabość i spróbował ostatniego, desperackiego manewru:
-	Nie mam pojęcia, do czego Wasza Wysokość czyni
aluzję! Wspaniałe wyczyny opiszę czerwonym pędzlem,
jak przystało na Urzędnika pełniącego tę funkcję...
Nie zdążył dokończyć zdania. Jego twarz pokrył biały całun, a on sam miał wrażenie, że serce rozpryskuje mu się na tysiąc kawałków. Ból zadawany przez niezliczone maleńkie igiełki wewnątrz klatki piersiowej stał się tak nieznośny, że mężczyzna się zachwiał. Jednak umrzeć przed Cesarzem Państwa Środka było rzeczą do tego stopnia niewłaściwą, że zdobywając się na ostatni wysiłek woli, Niezniszczalna Skała zdołał wesprzeć się na ramie łoża.
-	Masz mnie za idiotę!
-	Nie mam pojęcia, do czego Wasza Wysokość czyni aluzję...
Na te słowa Cheng, którego usta zbielały z wściekłości niczym porcelanowe filiżanki zdobione tajemną techniką, rzucił pod nogi Urzędnika księgę, w której zgromadzono rzekome wyczyny jego Łodygi.

-	Dość tej komedii, głupcze! Nie sądzisz, że pora już
dać mi spokój? Wynocha, i żeby ta dziewczyna została tu
doprowadzona w porę.
Niezniszczalna Skała, trzymając kurczowo Rejestr wyczynów, opuścił cesarską komnatę, cały spocony i zdyszany, odczuwając jednak ulgę jak ktoś, kto właśnie opuścił klatkę dzikiego zwierza. Biedny Czerwony Pędzel nie mógł się domyślać, że to dopiero początek jego drogi przez mękę.
Yadil była pełna najgorszych przeczuć, gdy bladym świtem wprowadzono ją po raz drugi do komnaty cesarza. Niepokoił ją również fakt, iż poprowadzono ją już inną drogą niż poprzedniego wieczoru, a nie znała dobrze tego miejsca. Poprzednio obicia i poduszki wielkiego kwadratowego łoża oraz kanapy były żółte. Teraz zaś okrągłe łoże było różowe.
Młoda Mauretanka nie wiedziała, że aby nie paść ofiarą spisku, Syn Niebios nie śpi nigdy dwa razy z rzędu w tym samym miejscu. Chenghua miał do wyboru pięćdziesiąt różnych sypialni.
Syn Niebios był zwrócony do niej plecami i wyglądał przez okno.
Bardziej jednak niż nowym miejscem lęk młodej Yadil spowodowany był zmianą rozkazu, którego ona stała się obiektem.
Po nieudanej nocy z Synem Niebios sekretarz gine-ceum zamknął ją w pomieszczeniu bez okien.
-	Kiedy będę mogła odejść? - spytała z niepokojem
w głosie.

-	Nie mam pod ręką lektyki, którą mogłabyś wrócić
do domu... Ktoś przyjdzie po ciebie o wschodzie słońca.
Spędziła więc resztę nocy zamartwiając się, nie zwracając uwagi na smakołyki i cukierki anyżowe, które przyniesiono jej na małej srebrnej tacy. O świcie służąca ponownie ją ubrała, nie odpowiadając na jej rozpaczliwe pytania. Yadil była śmiertelnie przerażona. Popielaty Żuraw rzucał jej jedynie lakoniczne: „Zobaczysz, pani...", które tylko wzmagały jej niepokój.
Król królów odwrócił się tak gwałtownie, że aż drgnęła.
Następnie podszedł do niej, zlustrował ją wzrokiem od stóp do głów i obszedł dookoła jak handlarz końmi chcący właściwie ocenić wartość wierzchowca, którego zamierza nabyć.
Zakończywszy ów manewr - podczas gdy zastygła z przerażenia Yadil nie śmiała nawet spojrzeć mu w twarz, wbijając wzrok w swoje przetykane złotą nicią patynki, których zawinięte ku górze noski przypominały rogi gazeli -Cheng usiadł w fotelu z drewna różanego, którego oparcie zdobiła inkrustacja w kształcie pary feniksów o splecionych skrzydłach symbolizujących władzę. Po czym rzekł do pustynnej dziewczyny autorytarnym tonem, zerkając na kamień wprawiony w pierścień wkłuty w jej pępek:
-	Chciałbym zobaczyć, jak tańczysz. Wszystkie Mau-
retanki potrafią tańczyć taniec brzucha... Chyba że nie
rozumiesz, co do ciebie mówię...
Po raz pierwszy Syn Niebios pozwolił jej odezwać się do siebie.

-	Mogłabym zatańczyć taniec z dwoma welonami... -odparła natychmiast Yadil, wprawiając biodra w słynny ruch, za którym przepadają wszyscy Maurowie.
-	Ależ ty całkiem poprawnie używasz języka, Han! -zakrzyknął ze zdziwieniem władca, spojrzawszy na Mau-retankę, jak gdyby ujrzał ją po raz pierwszy.
-	Uczyłam się, ale proszę Waszą Wysokość o wyrozumiałość, gdyż nie wyrażam się zbyt dobrze...
-	Niektórzy robią to jeszcze gorzej! - rzekł Cheng z cieniem uśmiechu na ustach.
Yadil, która najwyraźniej zdobyła jeden punkt w tej grze, zaczęła oddychać spokojniej.
-	Czy Wasza Wysokość chce, bym rozpoczęła taniec?
-	Oczywiście, że chcę. Powinnaś wiedzieć, że życzenia Syna Niebios są rozkazami!
Postawa Cesarza, świadcząca o kiełkującej życzliwości dla Yadil, zaowocowała większą śmiałością dziewczyny. Powoli zsunęła swoje bufiaste spodnie z talii i poprawiła kusą, haftowaną, aksamitną kamizelkę przytrzymującą jej piersi, sprawiając, że podskoczyły kusząco. Gdy jej gładki brzuch zafalował niczym wąż wśród traw, oczy Syna Niebios, do tej pory patrzące z ukosa, zaczęły błyszczeć niczym oczy prawiczka stojącego w obliczu kobiety mającej pozbawić go niewinności.
Widowisku brakowało jedynie muzyki i czyneli. Ale doskonała tancerka, jaką była Yadil, świetnie sobie radziła bez orkiestry.
Cheng był wniebowzięty. Występ Mauretanki tak mu się spodobał, że zapomniał o przyczynie swych zmartwień.

Kiedy taniec dobiegł końca, Cesarz spojrzał ostrożnie na swoje spodnie i stwierdził, iż istnieje obawa, że wciąż jeszcze nie został wyleczony ze swej niemocy, potrząsnął więc małym srebrnym dzwoneczkiem. Jak w teatrze, gdy pan wzywa swojego waleta, umalowane oblicze Popielatego Żurawia wychynęło natychmiast zza ciężkiej zasłony z różowego aksamitu, układającej się w przypominające kolumny fałdy.
Syn Niebios, dla którego ów instrument rozkoszy stał się z biegiem lat nieodłącznym towarzyszem miłosnych igraszek, rzekł:
-	Niech mi przyniosą Birmański Dzwoneczek... Zosta
wiłem go w pokoju Północnego Ogrodu.
Dzięki tej maleńkiej grzechotce zyskiwał on pewność, iż zdoła zaspokoić wszystkie kobiety, nawet te najbardziej uparte, zazwyczaj niezwykle piękne, których Cynobrowy Wąwóz, mimo wysiłków mężczyzny, cechuje przykra skłonność do pozostawania suchym niczym pustynna gleba.
Przed opuszczeniem pokoju na swych gigantycznych koturnach, tyłem - jako wyraz szacunku dla Syna Niebios - kołysząc się w groteskowy sposób, Sekretarz Generalny Cesarskiego Gineceum rzekł tonem przypominającym jęk:
-	Zajmę się tym natychmiast, Wasza Wysokość...
Gdy kastrat opuścił pomieszczenie, Szlachetny zwrócił
się łakomie do Yadil:
-	Czy będę miał prawo do jeszcze jednego występu?
Pod wpływem coraz bardziej pożądliwego spojrzenia
Syna Niebios, który gratulował sobie odstąpienia od reguły

przez siebie samego ustalonej, polegającej na nieogląda-niu dwa razy z rzędu tej samej kobiety, smukłe i gibkie ciało dziewczyny znów wprawiło się ruch.
Wbijając wzrok w drogocenny kamyczek rozbłyskujący tysiącem ogników w samym środku pępka Yadil za każdym razem, gdy ta przechodziła obok przytwierdzonego do ściany, tuż nad wielkim owalnym łożem, wielkiego świecznika w kształcie smoczego ogona, Cesarz zaczął odczuwać lekkie mrowienie między nogami. Zjawisko to nie miało miejsca już od wielu miesięcy i dawało prawo sądzić, iż koniec nocy będzie o wiele przyjemniejszy, niż mogło się wydawać z początku.
Mauretanka wciąż jeszcze tańczyła, gdy eunuch powrócił z bardzo niewyraźną miną, jak gdyby Niebo spadło mu właśnie na głowę.
-	Wasza Wysokość, nie znaleźliśmy go.
Rozwścieczony Chenghua zeskoczył ze swego krzesła
niczym tygrys z pnia drzewa i zaczął się wydzierać:
-	To absolutnie niemożliwe!
Coraz bardziej przerażony eunuch wydał z siebie rozpaczliwy jęk.
-	Wasza Wysokość, przeszukano dokładnie wszystkie pokoje... Dzwoneczka tam nie ma.
-	Tego już za wiele! Złodziej w moich prywatnych komnatach! Jeszcze tylko tego brakowało! Żądam śledztwa. Nie dalej jak dwa dni temu dzwoneczek znajdował się na swoim miejscu w jednej z szuflad.
Porwawszy swoją łapkę na muchy, Cheng zaczął przemierzać komnatę wzdłuż i wszerz, gdy tymczasem Żuraw,

przekonany, że zaraz spadnie na niego straszliwy cios w samą pierś, cofnął się o kilka kroków.
-	Nie stój tutaj jak dureń, idioto! Rozkazuję, byś na
tychmiast poszedł i zażądał raportu od dowódcy Kręgu
Wewnętrznego Nadzoru. Chcę mieć pełną listę podej
rzanych. Żądam nazwisk. Wszyscy, którzy zbliżyli się
do mnie w ciągu ostatnich dwóch dni, są potencjalnymi
podejrzanymi! A ty na pierwszym miejscu!
Żuraw, wyraźnie dotknięty oskarżeniem, nie chciał dać tego po sobie poznać, Cheng lubił bowiem znęcać się nad swoimi ofiarami, zachował więc nieruchomą jak maska twarz.
-	Na co czekasz? - spytał Król królów.
Podczas gdy załamany eunuch wycofywał się czym prędzej, Cesarz zwrócił się do Yadil już znacznie spokojniejszym tonem:
-	Niezwykle mi przykro, że nie będziesz mogła skorzy
stać z zalet Birmańskiego Dzwoneczka.
-	Nie szkodzi, Wasza Wysokość. Obejdę się...
Próbując stłumić swoje niezadowolenie, Szlachetny
stanął tuż przy Mauretance i zanurzył ręce w jej gęstych błyszczących włosach. Dziewczynę uderzył lekko nieświeży oddech tego wszechwładnego mężczyzny (który był mimo to mężczyzną, jak każdy inny, nadużywającym tytoniu, betelu i rozmaitych alkoholi, zdolnych wysłać niejednego na tamten świat po pierwszym zaledwie łyku). Zdecydowana postawić wszystko na jedną kartę, Yadil uklękła przed władcą, musnęła klamrę jego paska, a następnie ze wzrokiem wbitym w ów miniaturowy zwierzyniec

inkrustowany srebrem i złotem zaczęła ostrożnie rozpinać jego zapięcie. Widząc, że Cheng nie oponuje, postanowiła posunąć się dalej i delikatnie zsunęła mu spodnie.
Oczom Mauretanki ukazała się, przypominająca olbrzymi, obwiedziony grubymi żyłami ogórek, cesarska Łodyga, wynurzająca się z legowiska szarawych zmierzwionych włosów.
Cheng zamknął oczy, gdy wargi Yadil ujęły jego Boski Flet i zaczęły polerować go przy skutecznym wsparciu języka. Rezultat: instrument Cesarza, do tej pory smutny i obwisły, w cudowny sposób zmienił się w radosną i dumną włócznię.
Pozostało już tylko wycelować ową włócznię w tarczę i przeć prosto naprzód.
Uprzednio jednak, biorąc pod uwagę fakt, iż w jego wieku lepiej jest najpierw opróżnić pęcherz - gdyż kiedy ciśnienie robi się zbyt duże, wąż wiotczeje - Cheng zmuszony był udać się do wychodka, co też uczynił żwawym krokiem, pogwizdując wesoło.
Gdy powrócił do sypialni - pokonana przez niego trasa nie była długa, toaleta przylegała bowiem do komnaty -stwierdził uszczęśliwiony, że jego Łodyga stwardniała jeszcze bardziej.
Ustawiczny spadek formy dziś nie stłumi jego pożądania.
Toteż już po chwili Król królów bez trudu wcielił się w rolę amanta.
Jego imponująca Nefrytowa Łodyga, znów pełna energii, stanęła na wysokości zadania, zarówno w przenośni, jak i w dosłownym tego słowa znaczeniu!

Jak za starych, dobrych czasów, Szlachetny zdołał dokonać Chmury i Deszczu bez większego trudu.
Co się zaś tyczy Mauretanki, nie tylko osiągnęła swój cel, ale też awansowała. A był to awans wyjątkowy, sądząc po tym, co się wydarzyło chwilę później.
Cały w skowronkach, jak dziecko, które objadło się smakołykami, Syn Niebios wezwał Żurawia; ten pojawił się, jak nietrudno zgadnąć, niezwykle czujny i sparaliżowany strachem.
Kastrat spodziewał się gradu obelg, lecz Król królów ograniczył się jedynie do rzucenia mu kilku słów, obsypując jednocześnie pocałunkami szyję dziewczyny:
- Niech nałożą jej Sekretny Pierścień. Zadbaj, by pasował on do klejnotu w pępku.
Teraz z kolei Żurawia ogarnęła euforia i radość, że wybrał Mauretankę.
Już od ponad sześciu miesięcy z ust Cesarza nie padło to tajemnicze zdanie, niezrozumiałe dla większości śmiertelników, oznaczające, iż Yadil dołączyła do niewielkiej grupy kobiet, które Syn Niebios regularnie zaszczycał swymi względami.

Nastroje Słodkiej Woni 
Nie ulegało wątpliwości, że dla Słodkiej Woni rozpoczynający się właśnie dzień zapowiadał się uciążliwie.
Zimowe słońce zapuszczało swoje promienie w głąb odrętwiałej z zimna stolicy, lecz nie wystarczyło, by złagodzić północny wiatr smagający twarze nieszczęsnych bezdomnych, którzy włóczyli się po błotnistych ulicach.
Zapewne tylko ci, którzy nie mieli innego wyboru, wystawiali nos na zewnątrz przy tak paskudnej pogodzie.
Nie był to jednak przypadek Słodkiej Woni, ponieważ miała ona gdzie mieszkać, a przede wszystkim nikt nie zmusił jej do wyjścia na balkon, z którego przyglądała się teraz posępnie szaremu morzu dachów Pekinu, owego olbrzymiego, lodowatego zimą i rozpalonego latem miasta, składającego się z wymierzonych pod sznur ulic, wzdłuż których ciągnęły się rzędy wielkich domów, ale i z niezliczonych hutongów, ubogich dzielnic zamieszkanych przez biedaków, harujących dla wykorzystujących ich bogatych.

Z głową owiniętą osłaniającym twarz szalem młoda kobieta zatopiona była w swoich posępnych myślach, gdy nagle dobiegła ją wrzawa w jednej z uliczek. Dwa wozy zderzyły się ze sobą, rozrzucając załadunek - kapustę i buraki.
Słodka zwróciła uwagę na ten rozpaczliwie typowy wypadek. Większość pojazdów, bez względu na pieszych, pędziła ulicami stolicy z oszałamiającą prędkością, jak gdyby dni miały trwać tu krócej niż w pozostałych regionach Cesarstwa.
W mgnieniu oka jeden, potem dwóch, trzech, wreszcie dziesięciu żebraków wychynęło z półmroku, by przejąć towar, który spadł im z nieba. Bardzo szybko motłoch złożony ze starców, kobiet, a nawet małych dzieci, wydających przy tym okrzyki radości, zaczął zbierać to, co walało się po ziemi. W ciągu kilku sekund, niczym kość obskubana z mięsa przez osy, wszystko zostało wyczyszczone, a ludzie ponownie zniknęli w mroku, przyciskając do piersi kilka liści wyrwanych przeznaczeniu.
W tej właśnie chwili, w obliczu przejmującego spektaklu nędzy, młoda kobieta podjęła decyzję o opuszczeniu stolicy.
Wyjechać, by móc się odrodzić. Wyjechać, żeby wyleczyć ból. Któż nie odczuwał takiej potrzeby?

Słodka Woń była prostytutką, czy też, używając nieprzystającego do niczego określenia, świadczącego jedynie o olbrzymim wpływie mistrza Kong na nasz sposób

myślenia, „kobietą małej cnoty". Jak gdyby cnota była pojęciem wymiernym!
W rzeczywistości prostytucja jest działalnością niezwykle przydatną ludzkiemu ciału, które może dzięki niej zaspokajać swoje popędy w sposób pokojowy.
Dzięki tej właśnie fundamentalnej pożyteczności prostytucja od zawsze szła w parze z polityką wysokiego szczebla.
Od bardzo dawna świecka władza - włącznie z pozornie rygorystycznymi reżimami - dostrzegając, iż piękno i urok to najlepsi sprzymierzeńcy siły i zniewolenia, korzysta z żeńskiej i męskiej prostytucji, by osiągać swój cel.
Za czasów panowania Chwalebnego Qin, Pierwszego Założyciela naszego chlubnego kraju, najcenniejszym łupem wojennym byli młodzi, piękni mężczyźni i młode, piękne dziewczęta ze stepów, porywani swoim rodzinom przez żołnierzy armii Hanów.
Dawni Wielcy Królowie wykorzystywali te ludzkie zasoby do działań szpiegowskich, a także jako skuteczną broń: czasami nakazywano ślicznej kurtyzanie wlać kilka kropel trucizny do wina tego, którego miała za zadanie uwieść, lub też wysyłano efeba o zniewalającej urodzie, by zdeprawował Księcia, który - jak przeczuwano - okazywał pewne upodobanie do odwiedzania jego Tylnych Drzwi.
Chcąc zamanifestować swą potęgę, bezgranicznie przebiegli królowie przewozili należące do nich boskie istoty w powozach bez zasłon. Szlachta naśladowała króla: wkrótce więc wyższe warstwy społeczeństwa zaczęły udawać, iż posiadają do swej dyspozycji kurtyzany. Wtedy

królowie postanowili interweniować: po pierwsze, założyli publiczne burdele, zyskując tym samym władzę nad niezwykle lukratywną działalnością, i ukrócili wszelkie roszczenia ze strony prywatnych właścicieli; po drugie, co najważniejsze, utworzyli królewskie haremy, strzeżone dniem i nocą przez eunuchów i damy dworu. Tak powstały pierwsze ginecea. W miarę upływu czasu, świadomi, iż pieniądz posiada moc, z którą nic nie jest w stanie konkurować, władcy zrozumieli, że nie mogą dłużej ograniczać co większych kupców chcących również skorzystać na zyskach płynących ze stepowej rozkoszy. Dlatego też, mimo wątpliwości ministrów pozostających pod wpływem mistrza Kong, postanowili oni powierzyć niektóre z domów publicznych zaufanym osobom, zobowiązując ich do oddawania im połowy wpływów.
Oto okoliczności, które wyjaśniają narodziny profesji miejskiej kurtyzany, różniącej się znacznie od kurtyzany dworskiej.
Jedyny minus - niemniej jednak znaczący - dotyczy statusu dziewcząt ją uprawiających. Są to w rzeczy samej luksusowe niewolnice, których dochody nijak się mają do jakości oddawanych przez nie znamienitych usług.
Powróćmy jednak do Słodkiej, przepięknej kurtyzany, której osobliwą historię chcielibyśmy tutaj przytoczyć.
Zakład, w którym owa młoda kobieta sprzedawała swe wdzięki, znajdował się w jedynym okazałym budynku w dzielnicy Nocnych Ptaków, której nędzne domostwa rozrzucone były niczym paciorki wijącego się różańca po obu stronach rozoranych rynsztokami ulic. Fasada

Pawilonu Dziesięciu Tysięcy Rozkoszy, taką bowiem nosił on nazwę, była niezwykle oryginalna: zaprojektował ją architekt obdarzony wyjątkową wyobraźnią. Odwiedzającym ślina napływała do ust już przy samym wejściu. Balustrady balkonowe przywodziły na myśl kształtne łydki; kamienne schody prowadzące na główny podest przypominały olbrzymi język; skrzydła drzwi wejściowych - dwie wydatne wargi; olbrzymie wazy z brązu stojące po ich obu stronach - piękną parę piersi.
Słodka Woń - bez wątpienia - była najbardziej pożądaną kurtyzaną Pawilonu Dziesięciu Tysięcy Rozkoszy. Odkąd zaczęła oferować tu swoje talenty, wieść o jej niezwykłej urodzie obiegła stolicę. W całym Pekinie krążyły na jej temat pochwalne epitety, jakie często znajduje się w powieściach erotycznych sprzedawanych pokątnie: „idealnie otwarty kwiat", „istota jin w kwiecie wieku, doświadczona w rozśpiewywaniu ciał swoich amantów jang"...
Trzeba przyznać, że Słodka Woń została hojnie obdarzona przez Niebiosa.
Jej małe, spiczaste piersi przypominające owoce mango i ich perłoworóżowe sutki, szczupła niczym szyjka butelki talia, kształtne uda, brzuch koloru kości słoniowej, delikatne kostki ozdobione perłowymi bransoletami, a przede wszystkim wejście do Doliny Róż, gładkie i nieskalane, wystarczały, by wzbudzić płomień nawet w najbardziej zblazowanych klientach.
Należy się tutaj kilka wyjaśnień, dotyczących niesłychanego wrażenia, jakie Słodka Woń robiła na płci przeciwnej.

Kapryśna bogini natura obdarzyła dziewczynę pewną zaletą pierwszej kategorii. Gibkość jej stawów, którą się czasami widzi u akrobatów cyrkowych, nie miała granic. Słodka Woń potrafiła używać ud jako ramion, a nóg jako rąk, wyginać ciało niczym kartkę papieru, a zginając się, dotknąć ustami dowolnego miejsca, co czyniło z niej partnerkę zdolną przyjmować nawet najbardziej niewygodne pozy.
Zaskoczenie i nowe wrażenia to rzecz dobrze znana -wzmagają rozkosz, której naj zacieklej si wrogowie zwą się nuda i rutyna.
To jednak jeszcze nie wszystko.
Słodka Woń była inteligentna, a gdy kobieta piękna fizycznie błyszczy również w domenie rozumu, staje się przedmiotem kultu, przed którym mężczyźni dewoci padają na kolana.
W przeciwieństwie do tego, co głosi legenda, piękne kobiety zawsze obdarzone są wielkim rozsądkiem. Innymi słowy: piękność i głupota nie idą w parze, gdyż najwyższa harmonia stanowi całość i dotyczy zarówno ciała, jak i umysłu.
Krótko mówiąc, mężczyźni, którym dane było spędzić nieco czasu w ramionach Słodkiej Woni, mieli do niej słabość.
Dotychczas otrzymała ponad sto propozycji małżeństwa, a większość jej klientów nie zawahałaby się nawet sekundy przed porzuceniem żony, gdyby tylko Słodka zgodziła się dzielić z nimi życie.
Żaden z nich, oczywiście, nie podejrzewał istnienia tajemniczej rany, z powodu której cierpiała młoda kobieta, mając przecież wszystko, by się podobać.

Słodka Woń sama nie wybrała pięknego zawodu polegającego na dawaniu rozkoszy mężczyznom.
W jej rodzinie profesję tę przekazywano sobie z pokolenia na pokolenie.
Słodka Woń należała do linii kurtyzan o imieniu „Woń", do którego dodawano różne określenia. Łatwo pojąć, w jakim stopniu autor tych słów miałby ochotę wypróbować wszystkie atuty tej niezwykłej rodziny, gdzie w pierwszej kolejności wymienić należy Woń Południa, matkę Słodkiej Woni, ale także Woń Zachodu, jej babkę, nie zapominając o przodkach - Oszałamiającej Woni, Różowej Woni, Pieprzowej Woni i Ostrej Woni...
W młodości jej matka, Woń Południa, pracowała w Nankinie, pierwszej stolicy chwalebnej dynastii Ming. Gwiazda Domu Dziesięciu Tysięcy Wiosennych Pączków spotkała w wieku szesnastu lat młodego inspektora policji o imieniu Bystry Zwój.
Ów wybitnej urody młody człowiek, wywodzący się z rodziny mandarynów, zakochał się szaleńczo w Woni Południa i bezustannie prosił ją, by z nim zamieszkała. Zgodziła się, zrywając tym samym z tradycją rodziny Woni, która chciała, by rodzić się i umierać, sprzedając swe wdzięki. Kilka tygodni później dwa gołąbeczki wstąpiły we właściwy związek małżeński, co - przyznajmy to szczerze - nie zachwyciło specjalnie rodziny Bystrego Zwoju.
Niestety, owa piękna idylla została przerwana kilka miesięcy później przez straszliwy udar mózgu, jakiego ofiarą padł Bystry Zwój.

Biedna Woń Południa, w szóstym miesiącu ciąży, została bez większych ceregieli wyrzucona na bruk przez rodzinę męża, co zmusiło ją do powrotu do zawodu ulicznicy, wyjechała więc, aby praktykować go w Pekinie, krótko po narodzinach Słodkiej Woni. Równie piękną co wykształconą kobietę przyjęto z otwartymi ramionami w Pawilonie Dziesięciu Tysięcy Rozkoszy, najbardziej renomowanym stołecznym zakładzie.
W hierarchii burdeli ten, którym zarządzał mistrz Łagodne Wzniesienie, należał bowiem do najwyższej kategorii.
Nie była to jedna z tych niechlujnych melin, jeden z tych podłych lupanarów, do których klienci przychodzili, żeby przelecieć jedną z „publicznych dziewczyn", niedbających nawet o to, by się umyć między dwoma numerkami. Nie był to także jeden z zadymionych „kabaretów", gdzie kelnerki mniej lub bardziej zręcznie mogą być konsumowane w usytuowanych na piętrze maleńkich pokoikach, przypominających bardziej cele więzienne, ani też jeden z „państwowych domów prostytucji", udostępnianych przez prefektury żołnierzom i urzędnikom, gdy ci oddelegowywani byli z dala od swych rodzin, w celu zaspokojenia ich żądzy.
Nie, Pawilon Dziesięciu Tysięcy Rozkoszy był domem publicznym, który Państwo oddało w ręce osoby prywatnej, mistrza Łagodne Wzniesienie. Bogata klientela pojawiała się tu od późnego ranka aż po głęboki wieczór. Pensjonariuszki traktowano o wiele lepiej niż w innych zamkniętych domach Pekinu. Jak zaznaczono w umowie

cesji, mistrz Wzniesienie zobowiązany był przekazywać swoim podopiecznym połowę dochodu z ich usług.
W tych więc wyjątkowo korzystnych warunkach Słodka wiodła żywot najzwyczajniejszego w świecie dziecka, ciesząc się odpowiednią dozą beztroski, mimo iż część czasu poświęcana przez nią nauce była znacznie większa niż przeciętnie. Chcąc uczcić pamięć Bystrego Zwoju, który wyraził wolę, by jego dziecko dążyło do kariery literackiej, Woń Południa postarała się, by Słodka nauczyła się czytać, pisać i liczyć.
Idąc tym tropem, podczas gdy większość rodzin wciąż wypruwała sobie żyły, miażdżąc palce u stóp swoim córkom, gdy tylko kończyły czwarty rok życia, Woń Południa powstrzymała się od zgotowania podobnego losu swojemu dziecku. Słodka Woń spędzała więc całe godziny, przepisując i czytając na głos rozmaite dzieła, z wyraźnym upodobaniem do egzemplarza świętej Księgi Drogi i Cnoty, którą matka zdołała wykraść z biblioteczki jej ojca tuż po jego śmierci.
Wszystko więc układało się jak najlepiej aż do dnia, w którym straszliwa epidemia tyfusu zabrała Woń Południa - w ciągu tygodnia od chwili, gdy zaczęła marnieć niczym pozbawiony wody kwiat.
Ledwo ciało Woni Południa przykryła ziemia, mistrz Wzniesienie, który tylko na to czekał, wezwał do siebie Słodką Woń na rozmowę, której jedyną zaletą był całkowity brak jakiejkolwiek dwuznaczności.
-Twoja matka wyruszyła w stronę Wysp Nieśmiertelnych, pozostawiając po sobie sporo długów. Musisz je spłacić. Twoja uroda pozwoli ci to uczynić w krótkim czasie.

Spłacić w naturze długi swojej matki!
Słodka o mało się nie udusiła. Ten wstydliwy układ pozbawił ją planów na przyszłość: marzyła o tym, żeby zostać poetką lub malarką - nauczyła się zręcznie posługiwać pędzelkiem...
Uniknąć przykrej sytuacji można jednak tylko wtedy, gdy się nad nią panuje.
Dlatego, po przepłakaniu całej nocy, młoda sierota pogodziła się ze swoim losem. Jakże mogło być inaczej - była przecież tylko piętnastoletnią dziewczynką na łasce wszechmocnego dyrektora największego lupanaru w Pekinie!
Tak więc pierwsze kroki Słodkiej Woni w roli kurtyzany były dość mozolne, żeby nie powiedzieć chaotyczne.
Dla kobiety jakość pierwszego stosunku seksualnego ma zasadnicze znaczenie. Pierwszy partner odciśnie na niej swoje piętno, niczym pieczęć na białej karcie. Niezmywalny ślad zostanie zapisany w głębi jej ciała. Jeśli ów amant nie stanie na wysokości zadania, jeśli nie okaże się wystarczająco uważny czy też sforsuje zbyt szybko Nefrytową Bramę swojej partnerki, Cynobrowy Wąwóz zacznie traktować Nefrytową Łodygę napastnika w najlepszym wypadku jak intruza, a w najgorszym jak złowrogą włócznię.
Gdy więc w kobiecie zasieje się ziarno odrazy do mężczyzny, nie będzie łatwo go wyplewić. Jak słusznie zauważył Lii Buwei, nauczyciel Szlachetnego Qin, naszego czcigodnego Pierwszego Cesarza, „co wydarzy się w mgnieniu oka, tego usunięcie może zająć całe wieki".

Harmonia jin i jang, będąca podstawą Chmury i Deszczu, polega na wsłuchaniu się w partnera i na wzajemnym szacunku. Jeśli mężczyzna chce w pełni skorzystać z tego, co ofiaruje mu kobieta, nie może działać zachłannie i byle jak. Kobieta jest niczym owoc, który obierać trzeba powoli i którego degustacja musi potrwać, by docenić jego subtelny smak.
Niewielu jednak mężczyzn, niestety, ma tego świadomość!
Tak więc pierwsza Chmura i Deszcz Słodkiej Woni okazała się porażką na całej linii i naznaczyła ją piętnem odrazy.
W porównaniu z jej małą, nieskalaną szczeliną, ukrytą w fałdce delikatnej skóry, instrument młodziutkiego kapitana kawalerii, przed którym się znalazła, okazał się pączkującym drzewcem, odrażającym i całkowicie ordynarnym.
Dalszy ciąg jest łatwy do przewidzenia.
W obliczu tak wielkiej piękności Łodyga impulsywnego żołnierza zmieniła się w furię, wywołując w brzuchu dziewczęcia klasyczną reakcję: zamiast się otworzyć i wypełnić Poranną Rosą, by lepiej przyjąć spragnionego podróżnika, jej Różana Dolina stała się wąskim gardłem, najeżonym suchymi, tnącymi niczym sztylety kamieniami, które zniechęciłyby każdego rozsądnego wędrowca.
Podczas gdy mężczyzna ujeżdżał ją z brutalnością beztroskiego barbarzyńcy, biedna Słodka, odczuwająca w tej chwili jedynie ból, odrazę i niewygodę, postępowała mimo to zgodnie z radami swojej matki, która nie szczędziła jej

wyjaśnień na temat Chmury i Deszczu: jeśli kobieta chce żyć w zgodzie z mężczyzną, musi uczynić wszystko, by ten był przekonany, że jego zachowanie godne jest Feniksa; inaczej mówiąc, kobieta musi oszukać mężczyznę.
Dlatego też, choć wściekła i poniżona, potraktowana w podły sposób, zamiast złorzeczyć na lemiesz pługa orzący zaciekle jej zdewastowane Różane Pole, zacisnęła zęby i stawiła mu czoło. Udawanie rozkoszy jest rzeczą niemożliwą w takich okolicznościach, Słodka zebrała się jednak w sobie i spojrzała w sufit z wymuszonym uśmiechem na ustach. Za cenę tysiąca dodatkowych wysiłków udało jej się nawet wydać z siebie cichy jęk zadowolenia, dzięki czemu żołnierz, opróżniwszy swoją Łodygę, opuścił alkowę dumny niczym generał powracający zwycięsko po bitwie.
Ów niechlubny epizod pozostawił w córce Woni Południa gorzki smak. Ponieważ nieszczęścia chodzą parami, a te same przyczyny powodują te same skutki, nietrudno się domyślić, że dalsza jej historia toczyła się w podobny sposób.
Powiedzmy sobie szczerze: pozbawiając cnoty rozpalonych prawiczków albo znosząc nędzne szturmy starych rozpustników, młoda kobieta nie zdoła opanować swej odrazy do mężczyzn, albo lepiej - wyzbyć się jej.
Biedna Słodka znalazła się w zaułku bez wyjścia.
Obserwując z ukrycia swoje bardziej doświadczone koleżanki i słuchając, z uchem przy ścianie alkowy, gruchania pozostałych pensjonariuszek, młoda kurtyzana doszła w końcu do wniosku, że dotknięta jest poważną wadą

fizyczną: w przeciwieństwie do innych dziewcząt, które pod wpływem najdelikatniejszej pieszczoty kręciły się, wzdychały, parskały i krzyczały, nie czuła absolutnie nic.
Co gorsza, najzwyklejszy kontakt ze skórą mężczyzn wystarczał, by obrzydzić ją w najwyższym stopniu. Czuła się niedostępna, zimna i twarda niczym księżycowe kamienie, które znajduje się w korytach rzek. Przysłuchując się rozmowom koleżanek, porównujących zalety swoich klientów, stwierdziła, że one wcale nie z przymusu opowiadały o „delikatnym drżeniu szarego karpia złapanego na haczyk", „falach gorąca buchających z niewymownego tygielka", „dzikim oddechu tygrysa w rui nacierającego na tygrysicę", a nawet o „niepojętej fali uderzeniowej ptaków lecących pod wiatr"... Krótko mówiąc, Chmura i Deszcz były dla nich przyjemnością.
Słodka Woń w końcu zwierzyła się ze swego problemu przyjaciółce Perle Rosy, przepięknej istocie pochodzącej z gór Taishan. W przeciwieństwie do Słodkiej Perła w domu rozpusty czuła się jak ryba w wodzie.
Perła Rosy pocieszyła ją:
- Moja Słodka, wystarczy mieć trochę cierpliwości... nadejdzie czas, gdy jakaś Ukwiecona Gałąź sprawi, że znajdziesz się w Siódmym Niebie!
Na nic jednak zdały się starania; ani razu nie udało się Słodkiej Woni zaznać choćby najmniejszej przyjemności z gestów i pozycji, które przyjmowała. Ku jej wielkiej rozpaczy jej reputacja umacniała się do tego stopnia, że mistrz Wzniesienie powierzył jej - co uznać należało za niesłychany zaszczyt, lecz przede wszystkim za

niezaprzeczalny znak zaufania - najgorliwszego, a przez to przynoszącego największe zyski klienta Pawilonu.
Osobnik ów zwał się Wielki Tang - przymiotnik zresztą nie pasował do jego wątłej postaci, wynikał jednak z faktu, iż Tang był niegdyś szefem dużej prefektury. Gderliwy starzec należał do rodziny, która podarowała Chinom jedną z jej najświatlejszych dynastii, posiadała olbrzymie włości i tysiące niewolników. Biedna Słodka nie miała o tym naturalnie pojęcia, co zresztą nie umniejszyłoby odrazy, jaką czuła, odkrywając tę stertę obwisłej, pomarszczonej i zsiniałej skóry, z której wyrastała para chudych i sękatych nóg, podtrzymujących tors, którego jedyną wydatną częścią był brzuch, napęczniały niczym jedna z tych baranich skór wypełnionych powietrzem, stanowiących elementy tratw, na których swego czasu pokonywano Żółtą Rzekę.
Mimo dziesięcioleci praktyk Nefrytowa Łodyga „dobrego pana Tanga", jak nazywano go w Pawilonie, przypominała bardziej nędzny sznur konopny niż piękną łodygę sorgo.
Za pierwszym razem, gdy przyjęła go w swej alkowie, Słodka Woń nie potrafiła ukryć obrzydzenia na jego widok. Na szczęście mężczyźni zbyt są zajęci sami sobą, by zwracać uwagę na reakcje partnerek.
Zresztą ledwie Słodka, zamaskowawszy wstręt, dotknęła żałosnego instrumentu Tanga, ten się przebudził. Historia zakończyła się więc pomyślnie.
Stary klient był zachwycony, o czym świadczył jego napiwek.

Słodka Woń zauważyła, że tuż przed położeniem się, mężczyzna wychylił jednym haustem zawartość maleńkiej fiolki z błękitnym płynem.
Nazajutrz Tang znów się pojawił, weselszy niż kiedykolwiek, i czym prędzej dosiadł Słodkiej z jeszcze większą swadą, nie zapomniawszy jednak o wypiciu cudownej mikstury.
Niestety! Śmierć uderza, gdzie chce i kiedy chce, a najczęściej wtedy, gdy się jej najmniej spodziewamy...
Trzeciego dnia, ledwie przełknął swój napój i zanim jeszcze Słodka zdążyła ucieszyć go jakąkolwiek pieszczotą, staruszek padł jak rażony gromem w jej ramionach, wierzgnąwszy kilkakrotnie. Jak to się często zdarza w przypadku nadużywania pewnych medykamentów, lek ów zamiast wzmacniać qi pacjenta, wywołał efekt odwrotny do pożądanego.
W panice Słodka pobiegła po mistrza Wzniesienie, wzywając go na pomoc. Dyrektor Pawilonu mógł jednak już tylko zobaczyć byłego prefekta leżącego na łożu, z oczami wywróconymi w stronę nieba, którego nie dane mu już było oglądać...
Była przeświadczona, iż zostanie natychmiast wygnana, lecz ku jej wielkiemu zdumieniu mistrz Wzniesienie zgasił czerwoną papierową latarenkę wiszącą nad drzwiami do pokoju, w którym nastąpił zgon, i pogratulował jej tymi słowy:
- Gratuluję wyczynu, moja Słodka Woni. Dzięki tobie pan Tang zaznał najbardziej ze wszystkich godnej pozazdroszczenia śmierci.

Młoda kobieta daleka była od przypuszczeń, iż tego rodzaju „wyczyn", o którym wieść roznosi się zawsze lotem błyskawicy, wpływa pozytywnie na renomę domu uciech, w którym miał on miejsce. Jeśli starzec otrzyma od losu wspaniały podarunek, polegający na możliwości wyzionięcia ducha w ramionach młodej dziewczyny w wyniku nadmiaru energii jang, istota ta uważana jest za posiadaczkę prawdziwego daru Niebios.
Nazajutrz, po niespokojnej nocy zakłóconej bieganiną balsamistów, którzy przyszli zająć się ciałem zmarłego, dziewczyna udała się po kryjomu do miejscowego aptekarza.
Słodka, mimo iż nie wiedziała nic na temat afrodyzjaków, takich jak sproszkowane jądro tygrysa w alkoholu ryżowym z dodatkiem cynamonu lub wyciąg z chrząstki członka niedźwiedzia macerowanej w sproszkowanej czerwonej papryczce - które to specyfiki łagodzą skutki niemocy seksualnej mężczyzn - nie miała żadnej wątpliwości co do skuteczności remedium stosowanego przez „dobrego pana Tanga".
Pozostało jej tylko zanalizowanie jego składu.
W tym celu zaniosła ona ampułkę po lekarstwie do Stopnia Skuteczności, aptekarza, małego człowieczka w nieokreślonym wieku, przeraźliwie chudego, którego postrzępiona siwa bródka opadała na białą szatę haftowaną wizerunkami przychylnych zwierząt i usianą plamami.
Gdy Słodka Woń weszła do jego zakładu, gdzie słoje z leczniczymi roślinami i organy suszone na wietrze przez sto dni piętrzyły się na sięgających sufitu półkach, Stopień Skuteczności był właśnie w trakcie mieszania

w moździerzu proszku z kory chruściny i jąder kozła w celu otrzymania Mikstury Łysej Kury, słynnego leku na Pięć Cierpień i Pięć Bólów.
Zażywany ze szklanką dobrego wina ryżowego, ów środek wzmacniający wynaleziony został dwa tysiące lat wcześniej przez prefekta księstwa Chu, którego przyrząd seksualny stał się niestrudzony dzięki codziennemu piciu tej cudownej mikstury. Częstotliwość jego stosunków z żoną była taka, że nieszczęsną kobietę dopadła infekcja, która zmusiła małżonka do wylania leku na podwórze, gdzie z kolei wypił ją ich kogut.
Posilony substancją kogut prefekta Chu przez cały miesiąc bez ustanku wdrapywał się na swoją kurę, kłując ją dziobem, aż ta całkiem wyłysiała - stąd nazwa medykamentu.
Młoda kurtyzana niepewnie podała fiolkę farmakologowi.
-	Czy mógłby mi pan powiedzieć, jakiego rodzaju był
to środek wzmacniający?
Choć lekko rozdrażniony, że odrywa się go od pracy, aptekarz nałożył binokle i przyjrzał się buteleczce, po czym oświadczył ze zdziwieniem:
-	Skąd to masz? Od medyka?
Słodka odparła tylko, że to nie lekarz powierzył jej fiolkę.
-	Jakiego koloru była ta mikstura?
-	Płyn był niebieski jak niebo, mistrzu Stopniu - pośpieszyła z wyjaśnieniem Słodka, której serce biło tak, jakby miało zaraz wyskoczyć jej z piersi.
-	
Widząc jej pełne nadziei spojrzenie, Stopień zbliżył fiolkę do świeczki, a następnie mrużąc oczy tak, że blask lampy całkowicie zniknął z jego źrenic, przez dłuższą chwilę wdychał zapach jej zawartości. Wreszcie wyraził swą opinię, wskazując na wielką, błyszczącą niczym laka skorupę na ściance.
-	Był tam Likier Latającego Smoka. Prawdę mówiąc,
już sam kształt fiolki za tym przemawia.
Słysząc tak szalenie poetycką nazwę rzeczonego remedium, Słodka nie zdołała powstrzymać uśmiechu, który aptekarz odebrał jako drwinę ze swej osoby.
-	Nie masz racji, śmiejąc się. Lek ten jest jak najbar
dziej poważny... Niektóre organizmy nie są wręcz w stanie
poradzić sobie z jego skutecznością!
-	Nie wątpię!
Aptekarz tłumaczył dalej:
-	...Likier Smoka to jeden z owych sławetnych środków wzmacniających, regenerujących energię życiową. W jego skład wchodzi róg daniela i skorupa żółwia morskiego... dwie bezcenne substancje...
-	Skorupa żółwia?
-	Tak jest! Czysta nauka! Skorupa żółwia morskiego doda wigoru każdej Nefrytowej Łodydze.
-	Mistrzu, chciałabym kupić od pana buteleczkę Likieru Smoka...
Farmaceuta się skrzywił.
-	Nie posiadam go. W przeciwnym razie byłbym teraz
człowiekiem bogatym. Wielki Szambelan wysłany przez
Syna Niebios gotów był kupić ją ode mnie za każdą cenę!

-	W jaki sposób mogłabym zdobyć odrobinę tego
likieru? To bardzo ważne...
Na te słowa rzadkie kosmyki, z których składała się bródka ich właściciela, niezauważalnie drgnęły niczym pajęczyna, gdy siądzie na niej mucha, nie podejrzewając, że jest to jej ostatnia podróż.
-	Od producenta, do licha!
-	Kim jest ów genialny człowiek?
Ponieważ miał zamiar wymówić imię boskiego dobroczyńcy, aptekarz złączył ręce jak do modlitwy, po czym zakrzyknął:
-	To Doktor Trójnóg! Właśnie on jest wynalazcą tego specyfiku... Dzięki niemu wielu ludzi żyje dłużej i może wciąż zaszczycać kobiety mimo podeszłego wieku. Trójnóg jest, według mnie, dobroczyńcą ludzkości!
-	Chwała mu za to po tysiąckroć! - wyszeptała Słodka.
-	Należy mu się! Gdybyś wiedziała, ilu szarlatanów wypuszcza na rynek bezużyteczne leki, żądając za nie horrendalnych kwot. Trójnóg jest uczciwy. Zresztą najlepszym na to dowodem jest skuteczność jego mikstury. Ma przeszło sto lat, a wciąż jest napalony jak królik... Nieśmiertelność zawsze stanowiła główny przedmiot jego poszukiwań...
Coraz bardziej rozentuzjazmowany, Stopień przemierzał pomieszczenie wzdłuż i wszerz, akcentując swoje słowa zamaszystymi gestami, które wskazywały na ogromny podziw, jaki miał dla ojca Likieru.
-	Ma sto lat?

Stary farmakolog zawołał z tryumfem w głosie:
-	Jeśli się nie mylę, świętował swoją setną rocznicę
urodzin trzy lata temu!
Słodka próbowała pociągnąć go nieco za język i wybadać, czy przypadkiem nie zna on przepisu na słynną miksturę, ten jednak wciąż opowiadał ze swadą o wyczynach doktora Trójnoga, a zakończył tymi słowy:
-	...bardziej nawet niż remedia to towarzystwo pięk
nych kobiet pozwala mężczyźnie dożywać późnej staro
ści... i stawać na wysokości zadania w obliczu pięknych
istot waszej płci!
W chwili gdy wypowiadał ten komplement, w jego oczach pojawił się błysk żądzy.
Słodka, która wyraźnie nie mogła już wytrzymać z niecierpliwości, zadała w końcu Stopniowi cisnące się jej na usta pytanie:
-	Mistrzu, czy specyfik ten działa także na męskość
kobiety?
Jedna z siwiejących brwi starego aptekarza, wijących się w stronę czoła, uniosła się, po czym wydał on z siebie lekki chichot, który szybko przeszedł w szczery śmiech.
-	Męskość kobiety! Dobre, tego jeszcze nie słyszałem!
Co masz na myśli?
Po czym, niczym lekarz, który nie ma żadnych wątpliwości, jaką postawić diagnozę, człowieczek uderzył się w czoło i kładąc dłoń na ramieniu dziewczyny, oświadczył uczonym tonem:
-	Ależ ze mnie głupiec! Potrzeba ci czegoś, co wyleczy
cię z Nadmiaru Suszy...

-	Nadmiaru Suszy? - powtórzyła Słodka, która słyszała to określenie po raz pierwszy.
-	Jak wszystkie szanujące się rośliny, Róże z twojej Doliny potrzebują wody... - dodał farmaceuta Stopień Skuteczności, uśmiechając się lekko. - Nadmiar Suszy to łagodne schorzenie, właściwie dość powszechne u kobiet... Jeśli na ścianach Cynobrowej Doliny nie osiada wystarczająca ilość Niezbędnej Rosy, Nefrytowa Łodyga partnera nie jest w stanie odpowiednio się w niej ślizgać... W związku z tym cierpi ona zamiast odczuwać rozkosz i zaczyna obawiać się mężczyzny, zamiast go pożądać. Tak działa mechanizm Nadmiaru Suszy!
Po tych słowach w Słodkiej zrodziła się nadzieja, choć szybko została rozwiana przez słowa starca:
-	Niemoc ta minie, gdy tylko spotkasz odpowiedniego
partnera, który sprawi, że Niezbędna Rosa wytryśnie ze
ścian Ciemnego Wąwozu, czyli inaczej mówiąc, który
zdoła zmienić Chmurę w Deszcz. Najwyraźniej jeszcze
go nie spotkałaś.
Zebrawszy się na odwagę, Słodka Woń spytała:
-	Czy mógłby mi pan podać adres doktora Trójnoga?
Terapeuta rozcieńczył swoją herbatę, dolewając do niej
odrobinę ciepłej wody, i przycisnął dłonią brodę do piersi. Wypił łyk, unosząc przegub prawej dłoni jak należy w górę, po czym wygłosił z uczoną miną:
-	Likier Latającego Smoka będzie w twoim przypadku
nieskuteczny. Regenerując energię jang, specyfik ten
działa tylko na mężczyzn, podczas gdy Nadmiar Suszy
dotyczy wyłącznie kobiet.

Poirytowana, nalegała:
-	Jeśli pan pozwoli, chciałabym jednak skonsultować
się w tej kwestii z doktorem Trójnogiem.
Dotknięty do żywego, dobił ją informacją:
-	Doktor Trójnóg na Racicach nie mieszka w tej oko
licy. Praktykuje w Luojang, Mieście Tysiąca Pagód. Kawał
drogi stąd. Potrzeba przynajmniej dziesięciu dni podróży
drogami i kanałami, żeby tam dotrzeć.
Brodaty aptekarz nie kłamał: żeby dostać się z Pekinu do Luojang, trzeba przemierzyć Wielki Kanał, a następnie jechać kariolką ciągniętą przez bawoły - cała podróż trwa nie krócej niż około dziesięciu dni.
Luojang! Słodkiej wydawało się to tak daleko; jej nadzieje legły w gruzach.
Luojang! Od dnia wizyty u aptekarza nie przestawała marzyć o Mieście Tysiąca Pagód, nad którymi czuwa nie-wysłowiony Błogosławiony Budda.
Istota ludzka ma to do siebie, że im bardziej dana rzecz wydaje jej się odległa i niedostępna, tym bardziej staje się ona pożądana. Słodka już po krótkim czasie doszła do wniosku, który sam się narzucał.
Nie miała innego wyjścia, jak tylko odszukać Trójnoga, cudownego lekarza, jedynego medyka, który zdoła wyleczyć ją z Nadmiaru Suszy. W tym celu musiała opuścić Pekin, uwolnić się z pęt, uciec z Pawilonu, w którym groziła jej powolna śmierć... uniknąć losu kurtyzan, które gdy minie ich czas, lądują na ulicy zmuszone żebrać o jedzenie... i mieć nadzieję, że na końcu swej drogi nie będzie tylko kawałkiem drewna w rękach mężczyzn, lecz

pięknym instrumentem muzycznym, na którym ci będą z całego serca chcieli grać.
Jednak niełatwo było opuścić Pawilon.
Mistrz Wzniesienie był niezwykle ostrożny i pilnie strzegł swoich pensjonariuszek dniem i nocą za pośrednictwem stróża o imieniu Płaska Twarz. Mimo szalonej chęci, by wyruszyć w siną dal, Słodka nie umiała pokonać paraliżującego strachu przed nieznanym, który ogarniał ją na samą myśl o tym, że mogłaby wymknąć się stróżowi i stać się ofiarą bandytów grasujących na drogach lub nikczemnych przewoźników.
Słodka zapewne nadal siedziałaby obezwładniona strachem, gdyby nie pewien dramatyczny splot wydarzeń, który zmienił koleje jej losu.
Wszystko zaczęło się poprzedniego dnia, wraz z hucznym przyjazdem do Pawilonu dość osobliwej drużyny.
Słysząc hałas wywołany przez chmarę uzbrojonej straży, córka Woni Południa pomyślała, że związany jest on z wizytą Mierniczego o Srebrnych Dłoniach, poborcy, którego Departament Prostytucji Ministerstwa Finansów wysyłał co miesiąc do Pawilonu Dziesięciu Tysięcy Rozkoszy, by odebrał dziesięcinę należną Państwu z wpływów wszystkich domów uciech w kraju.
Ze zdziwieniem stwierdziła jednak, że był to Sekretarz Cesarskiego Gineceum, eunuch Popielaty Żuraw. Szybko jednak pojęła, jaki jest cel niezapowiedzianej wizyty kastrata.
Jak większość stołecznych kurtyzan doszły ją słuchy, że Cesarz Chin zaniedbywał swoje konkubiny i chętnie roz-

glądał się za dziewczętami, które ściągał do siebie z burdeli. Sytuacja ta rozbudziła rywalizację pomiędzy zainteresowanymi zakładami w Pekinie, których właściciele prześcigali się w podłości, by doznać zaszczytu, jakim jest dostarczenie Szlachetnemu jednej ze swoich pensjonariuszek.
Nikt spoza najbliższego otoczenia Syna Niebios nie miał bladego pojęcia o sposobie, w jaki osoba tak dostojna może traktować kobiety, które spotka zaszczyt odwiedzenia jego łoża, wszystkie więc - albo prawie wszystkie - dziewczyny lekkich obyczajów marzyły o zostaniu cesarską nałożnicą.
Gdyby tylko wiedziały, jaka jest codzienność tych tak zwanych faworyt, być może zmieniłyby zdanie!
Od lat Pawilon Dziesięciu Tysięcy Rozkoszy nie był celem wizyty wysłannika Cesarza Państwa Środka.
Tak więc, gdy cesarski urzędnik wreszcie się pojawił, na koturnach o przyprawiającej o zawrót głowy wysokości i wymalowany niczym stara prostytutka, mistrz Wzniesienie wezwał swoje trzy najbardziej zachwycające pensjonariuszki, a konkretnie Słodką Woń, Perłę Rosy i Mauretankę Yadil, i nakazał im ubrać się w najpiękniejsze stroje i wyperfumować włosy.
Urok lupanarów polega głównie na tym, że można w tych miejscach rozpusty znaleźć niezwykłe dziewczyny o rzadko spotykanej urodzie.
Tak rzecz się właśnie miała z Mauretanką, która rok wcześniej przybyła do Kantonu na pokładzie statku wiozącego kadzidło i olej arganowy z południowych wybrzeży Arabii.

Yadil miała urodę pustynnych dziewcząt z Półwyspu Arabskiego, które żyją w atmosferze niebywałej pruderii, zmuszone uciekać się do podstępnych zabiegów, aby dyskretnie odkryć swe atuty, a przez to odróżnić się od innych kobiet. Była najmłodszą córką wodza plemienia o imieniu Yakub, posiadającego osiem żon oraz wiele tysięcy wielbłądów i kóz. Jak to często bywa w pustynnych okolicach Półwyspu Arabskiego, klan Yakuba został zaatakowany przez bandę rozbójników jemeńskich, którzy wyrżnęli mężczyzn, a kobiety sprzedali na targu niewolników na Zanzibarze, gdzie Yadil została kupiona przez pewnego chińskiego handlarza porcelaną.
Gdy tylko zeszła na ląd w Kantonie, odkupił ją handlarz niewolników pochodzący z Henanu, który z kolei odsprzedał ją za dobrą cenę mistrzowi Wzniesienie, pragnącemu urozmaicić ofertę swojego burdelu. W Pawilonie Dziesięciu Tysięcy Rozkoszy Yadil odnosiła wielkie sukcesy, głównie dzięki małej obrączce wkłutej w jej pępek, za którą klienci wprost przepadali. Chcąc być jeszcze bardziej pociągająca, nosiła bufiaste pantalony o obniżonej talii, odsłaniające płaski i umięśniony brzuch. Liczni adoratorzy nigdy nie mieli dość dźwięku dzwoneczków i bransolet na jej kostkach, które rozbrzmiewały delikatnie przy każdym jej pełnym gracji ruchu.
Yadil i Słodka doskonale się rozumiały, do tego stopnia, że czasami Perła Rosy była odrobinę zazdrosna. Córka Woni Południa przyjęła Mauretankę jak siostrę, nauczyła ją języka mandaryńskiego oraz kilku akrobacji, za którymi przepadali jej klienci.

Serca Słodkiej, Perły i Yadil biły tym samym rytmem, czyli bardzo szybko, gdy stanęły na podwyższeniu przed Popielatym Żurawiem.
Ostatnią radą mistrza Wzniesienie, gdy ten wypychał je na scenę, było:
-	Poruszajcie się z uśmiechem na ustach! Macie
wyglądać na szczęśliwe!
Przyjrzawszy się w nabożnym skupieniu „trzem kwiatuszkom" mistrza Wzniesienie ze wszystkich stron, eunuch parsknął jak stary łabędź wychodzący z wody i wycelował swój wachlarz w Yadil.
-	Ta! Syn Niebios od dawna już nie kosztował dziewczyny ze wschodnich krain.
-	Pozostałe dwie również są kurtyzanami pierwszej kategorii, ale pojmuję doskonale powody pańskiego wyboru - przytaknął Wzniesienie ze zrozumieniem, pusząc się jak paw.
W tamtych czasach kurtyzaną pierwszej kategorii można było zostać, zdobywszy wieloletnie doświadczenie i dowiódłszy swych talentów, podczas specjalnej ceremonii: przekłuwano wówczas uszy kandydatki i przewlekano przez nie duże nefrytowe obręcze, na szyi zaś wieszano cienki naszyjnik ze złota i pereł. Biżuterię kupowano na koszt zatrudniającego je lupanaru. Gdy przyszło im go opuścić, musiały naturalnie zwrócić ozdoby właścicielowi.
Po odejściu Yadil Słodka odetchnęła z ulgą, że to nie ona została wybrana, i zwierzyła się ze swoich obaw Perle:

-	A jeśli Yadil już nie wróci?
-	Nie martw się... przyprowadzą ją jutro o świcie! Syn Niebios skacze sobie z kwiatka na kwiatek... Nikt nie zostaje cesarską konkubiną ot tak... - szepnęła Perła, wzdychając rozczarowana, że jej marzenie się rozwiało.
-	Wyglądasz, jakbyś żałowała, że nie jesteś na jej miejscu! Nie mów mi nawet, że chciałabyś być jedną z tych
! nieszczęsnych kobiet, które są tylko zabawkami w rękach Księcia - zawołała Słodka. Perła odparła oschle:
-	Bywają gorsze rzeczy...
-	Oszalałaś! Jak możesz marzyć o byciu niewolnicą do końca życia?
-	Czyż już nią nie jestem?
Słodka spuściła głowę.
Nazajutrz Yadil nie wróciła z Zakazanego Miasta, co pogrążyło córkę Woni Południa w głębokiej rozpaczy.
Teraz słońce wspięło się już wysoko, ale wciąż było bardzo zimno.
Gdzie się podziała Yadil? Co się z nią dzieje? Jaki los zgotował jej Syn Niebios? Czego od niej wymagał? A jeśli przypadkiem Yadil mu się nie spodobała?
Słodką Woń przebiegł dreszcz na samą myśl o takiej tragedii: jej przyjaciółka mogłaby zostać zesłana do więzienia w Zakazanym Purpurowym Mieście, a o świcie doprowadzona przed oblicze kata...
Rozważania te doprowadziły Słodką do płaczu.
Tak czy owak musiała przyznać jedno: okrutnie brakowało jej przyjaciółki.

Między dziewczętami rzadko zawiązują się przyjaźnie tak głębokie, gdyż w domu uciech konkurencja jest zawsze bardzo zajadła.
Ale Słodka, podobnie zresztą jak Yadil, nie była zwykłą prostytutką. Nie wybrały one swojego zawodu i obie miały zamiar wziąć swój los we własne ręce.
Słodka spojrzała na niebo, które wielki klucz żurawi przemierzał właśnie w tej chwili ze Wschodu na Zachód.
Żurawie są symbolem długowieczności. Dlatego też ćwiczenia oddechowe, mające na celu wzmocnienie umysłu i mięśni po przebudzeniu, nazywane są „wzlotem żurawi".
Uspokojona Słodka Woń odebrała to jako dobrą wróżbę. W jej umyśle zrodziło się pewne przekonanie.
Czyż powinno się rezygnować z celu, jakim jest stanie się wolną kobietą i ograniczenie swojego cierpienia?
Odpowiedź była oczywista: nie.
Obrać kurs, wydostać się z więzienia, jakim był Pawilon Dziesięciu Tysięcy Rozkoszy, i uczynić wszystko, by nie wpaść do przepaści, w którą strącono biedną Yadil: tego odtąd powinna się trzymać.
By to osiągnąć, musi zacząć nowe życie, czyli opuścić jak najszybciej Pekin, niezależnie od ryzyka, jakie to za sobą pociąga...

Birmański Dzwoneczek
Myślami będąc jeszcze gdzie indziej, Kroczący Naprzód poprawiał właśnie spodnie pod okiem rozbawionego Rudego Księżyca, gdy z ulicy dobiegło go rżenie koni. Następnie padła wiązanka przekleństw, a po niej dał się słyszeć narastający odgłos kroków. Rozległy się dudniące słowa:
-	Niech nikt się nie rusza!
Przylgnął uchem do drzwi, starając się zrozumieć powód tej wrzawy, przerywanej wrzaskami mężczyzn, którzy z całą pewnością byli policjantami, oraz rozdzierającymi okrzykami zaskoczonych podczas pracy dziewcząt, po czym z bijącym sercem szepnął do Księżyca:
-	To dziwne! Słyszałaś? Wygląda mi to na nalot policji...
Zamiast odpowiedzi Księżyc, której oblicze nagle zbladło, wetknęła mu w dłonie małe aksamitne serduszko wielkości śliwki.
-Weź to jak najszybciej do domu. Wpadnę po to później - nakazała, zaciskając jego dłoń na małym pudełeczku.

W ciągu kilku sekund wrzawa zmieniła się w ogłuszający hałas wyważanych drzwi i przewracanych mebli. Policjanci przeszukiwali pokoje Pawilonu Dziesięciu Tysięcy Rozkoszy.
Zaniepokojony rozwojem sytuacji Kroczący Naprzód przywdział swoją podszytą kocim futrem kamizelkę.
-	Wiesz, gdzie mieszkam? - spytał Księżyca.
Kurtyzana, która cała się trzęsła i z której spojrzenia
bił lęk, zdołała wydukać
-	Nie martw się. Twój ojciec zostawił swój adres pani
Śliwie, gdy przyszedł cię tu umówić...
Młodzieniec nie zdążył zapytać, co zawiera mała szkatułka, gdyż dziewczyna dodała jednym tchem:
-	Idź już sobie! Jeśli policjanci znajdą ten przedmiot
w moim pokoju, koniec ze mną!
Nie czekając dłużej, Kroczący Naprzód wepchnął zielone serduszko do kieszeni i wyszedł na korytarz, gdzie komisarz o imponującej posturze wykrzykiwał rozkazy na wpół nagim klientom wyganianym z pokoi przez jego ludzi, po czym przedarł się pędem przez ten mały tłumek złorzeczących, ubierających się w pośpiechu mężczyzn.
Gdy znalazł się na zewnątrz, musiał rozpychać się łokciami, by pokonać kordon służb porządkowych otaczający budynek. Dopiero gdy udało mu się utorować sobie przejście pośród żądnych nowinek gapiów, mógł wreszcie odetchnąć i zdać sobie sprawę, że naprawdę stracił cnotę.

Niewielu młodych ludzi zachowuje niezatarte wspomnienie pierwszej Chmury i Deszczu.
Ogólnie rzecz biorąc, w chwilach uniesienia wszystko toczy się zbyt szybko. Człowiek traci kontrolę nad ciałem, a odczucia są tak silne, że emocje mieszają się w głowie, tworząc niezrozumiały mętlik, którego składniki odnajdujemy dopiero podczas kolejnych doświadczeń.
Podobnie jak architekt potrzebuje czasu, żeby zmienić stos kamieni w harmonijny budynek, tak i nauka sztuki sypialnianej musi trwać... a czasami nawet opłacona musi zostać bólem.
Kroczący Naprzód szedł jak automat, mając cały czas w pamięci zalęknione spojrzenie Rudego Księżyca i pośpiech, z jakim ta powierzyła mu małe serduszko.
Na gwałtowny przewrót w jego młodzieńczym życiu nałożyło się teraz jeszcze wtargnięcie policji.
Nieczuły na żebraków w łachmanach tłoczących się na jego drodze, wyciągających ku niemu sczerniałe ręce, wychudzone i przypominające suche gałęzie, postanowił nadłożyć drogi i wstąpić do sali gimnastycznej, gdzie wyżywał się, krusząc cegły kantem dłoni.
Gdy wreszcie wrócił do domu, po uporaniu się z dwukrotnie większą ilością cegieł niż zazwyczaj, czuł się wycieńczony.
Piana Dni, jego stara amok, niziutka kobieta o niespożytej energii, wyłoniła się z kuchni, wycierając ręce o długi fartuch w kolorze nocnego nieba.

Niezniszczalna Skała zatrudnił Pianę Dni zaraz po tym, jak jego żona zmarła w połogu, by ta zajęła się noworodkiem i gospodarstwem. Szaleńczo zakochany w swojej żonie, Czerwony Pędzel nigdy nie zapełnił pustki po małżonce i nie ożenił się powtórnie, zadowalając się jedynie przelotnymi lub opłacanymi miłostkami. Piana Dni zajmowała się więc Kroczącym Naprzód od urodzenia i z tej przyczyny traktował ją bardziej jak babcię niż zwykłą opiekunkę.
Tak jak dotykamy kogoś, chcąc się upewnić, że wrócił nam cały i zdrowy po ciężkiej przeprawie, kobieta szybko pomacała ramię Kroczącego Naprzód, przyglądając mu się ze łzami w oczach. Po tej inspekcji szeroki uśmiech rozjaśnił jej pomarszczoną twarz.
-	Twój ojciec jeszcze nie wrócił. Chcesz zupy? Przygo
towałam taką, jak lubisz, z warzywami z ogródka.
-	Nie, dziękuję, Piano. Wolę poczekać na ojca.
Położyła dłoń na jego ramieniu i z trudem wspięła się
na palce swoich zmęczonych stóp.
-	Jak tam poszło?
-	Zaiste nie najgorzej... pomijając fakt, że miałem oka
zję być świadkiem nalotu policji... - odparł syn Nieznisz
czalnej Skały pół żartem, pół serio.
Uśmiech Piany Dni natychmiast zgasł.
-	Byłeś na posterunku?
-	Nie. Nie chodziło im o klientów.
Uspokojona staruszka długo głaskała dłonie Kroczącego Naprzód, po czym stwierdziła:
-	Jak zwykle miałeś szczęście!

Młodzieniec zdjął płaszcz i wręczył małe zielone serduszko Pianie Dni.
-	Jakie śliczne serduszko... Czy to prezent od tej dziewczyny?
-	Właściwie nie prezent. Powierzyła mi je tuż przed tym, jak policja wpadła do jej pokoju... Powiedziała, że przyjdzie tu po nie.
Amah nie bardzo spodobała się ta historia, jej oblicze się zachmurzyło.
-	A więc nie chciała, żeby to coś wpadło w ręce policji...
-	Właśnie!
Piana Dni oddała mu pudełeczko.
-	Zaglądałeś do środka? Lekko rozdrażniony odparł:
-	Nie. Kiedyż miałbym czas to uczynić? Wreszcie, przezwyciężając skrupuły, podniósł wieczko
zielonej szkatułki.
Rzecz osobliwa: na jedwabnej poduszeczce tego samego koloru leżała maleńka metalowa klatka w kształcie jaja.
Ujął ją między dwa palce, by lepiej jej się przyjrzeć. Za pajęczymi kratami widać było zamocowane na sprężynkach i przytulone do siebie dwa ptaszki wielkości szerszeni.
Uniósłszy klatkę na wysokość oczu, zdziwiony stwierdził, że zaczęła ona wibrować i cichutko skrzypieć. Szybko pojął, na czym polega ów mechanizm. Przy najmniejszym ruchu cieniutkie sprężynki służące ptaszkom za nóżki wprawiane były w drganie.
-	Pierwszy raz w życiu widzę taką osobliwość. Jubiler,
który wykonał to cacko, to prawdziwy geniusz! Można by

pomyśleć, że w środku siedzi świerszcz! - zakrzyknęła Piana Dni z podziwem.
Istotnie, ptaszki wyglądały jak żywe, niemal skłonne wzbić się w powietrze.
Odgłos odchrząkiwania bliski charczeniu przerwał ich ekscytację na widok skarbu Rudego Księżyca.
Niezniszczalna Skała wrócił właśnie do domu, wlokąc się niczym więzień z kulą u nogi, wycieńczony i wściekły po bolesnej konfrontacji z Chenghuą.
Ogarnięty atakiem suchego kaszlu, Czerwony Pędzel zwalił się na fotel, rozpiął kołnierzyk, poprosił Pianę Dni o herbatę, po czym głuchym i ochrypłym głosem wyznał, co leży mu na sercu:
-	Pieska robota!
Kroczący Naprzód odczuwał niejaką ulgę, że nie zarzuca się go pytaniami na temat procesu pozbawiania dziewictwa, lecz ze zdziwieniem słuchał ojcowskich narzekań. Podał mu jeden z pachnących ręczników, które Piana Dni przyniosła na tacce z laki. Wreszcie ośmielił się spytać:
-	Czy ojciec ma kłopoty?
Niezniszczalna Skała pozostawił to pytanie bez odpowiedzi. Zmęczonym gestem starł strużki potu spływające mu po twarzy. Nie miał najmniejszej ochoty zwierzać się Kroczącemu Naprzód ze swoich kłopotów zawodowych, a jeszcze mniej z problemów z sercem.
Zapadła dłuższa cisza. Następnie ojciec z synem przeszli do jadalni z widokiem na wewnętrzny dziedziniec, gdzie stara amah nakryła dla nich do stołu.

Kroczący Naprzód czuł się coraz bardziej nieswojo.
Tego dnia widok małego, porośniętego drzewami dziedzińca, ze stelą ku czci przodków, stoczonym przez robaki stołem z ustawionymi na nim doniczkami, w których jako dziecko hodował małe sadzonki, i niewielkim stawem z karpiami, zatopionym w łagodnym, przezroczystym niczym oczyszczona oliwa świetle, nie zdołał uspokoić myśli młodzieńca.
-	Co jemy na kolację? - wydyszał Czerwony Pędzel pod adresem opiekunki, zwaliwszy się ciężko na krzesło.
-	Oczy przepiórcze w bulionie imbirowym... - pośpieszyła z odpowiedzią stara amah.
Była to jedna z ulubionych potraw Niezniszczalnej Skały.
Ojciec Kroczącego Naprzód nie zareagował, choć zazwyczaj klaskał głośno, gdy amah zapowiadała to danie.
Mimo złego oświetlenia Kroczący Naprzód stwierdził, że oblicze ojca jest wyjątkowo blade. Zauważył również, że jego szczupłymi dłońmi - dłońmi erudyty, dłońmi bez skazy, niewystawianymi na działanie ostrego klimatu, niezużytymi pracą w metalu czy drewnie - wstrząsały drgania. Postanowił zaryzykować:
-	Nie wygląda ojciec zbyt dobrze... Niezniszczalna Skała ciężko westchnął.
-	Trochę mnie boli, tutaj... To nic poważnego... Bez przekonania dotknął klatki piersiowej.
W rzeczywistości włócznia przeszywająca jego serce zmieniła się w piłę, a dokładniej w źle naostrzoną piłkę ręczną, poruszającą się tam i z powrotem przy każdym

wdechu i wydechu. Udawanie, że wszystko jest w porządku, powoli stawało się zadaniem ponad jego siły. Czując na sobie przestraszone spojrzenie syna, rozpiął z trudem kołnierzyk i ze wzrokiem utkwionym w pustkę położył niepewnie palec w miejscu, gdzie jego serce kołatało chaotycznie.
-	Cały pan zdyszany... - jęknęła Piana Dni, przykładając
mu świeży wilgotny ręcznik do czoła.
Czerwony Pędzel próbował wyartykułować, że jest po prostu zmęczony i że jutro wszystko będzie w porządku, zamiast tego jednak usłyszał strumień kompletnie niezrozumiałych burczących odgłosów.
Stara amah ujęła jego dłonie.
-	Niech pan się lepiej położy... Przyniosę panu zupę
do łóżka.
Niezniszczalna Skała przytaknął niemal niesłyszalnym sapnięciem.
Syn obiegł stół i wyciągnął dłoń, by pomóc mu wstać.
Pokój, w którym sypiał Niezniszczalna Skała, przylegał do jadalni, mimo to gdy wreszcie tam dotarli, mężczyzna był już u kresu sił. Piana Dni przygotowała łóżko, a Kroczący Naprzód, za cenę wielkiego wysiłku - Niezniszczalna Skała był bowiem imponującej postury - pomógł mu się położyć. Następnie młodzieniec poszedł do jadalni po wazę z zupą, gdy tymczasem Piana Dni wsuwała poduszkę pod głowę chorego, który niemal natychmiast zamknął oczy.
-	Niech mi pan zrobi przyjemność i spróbuje mojej
zupy! - szepnęła po matczynemu, po czym przytknęła
mu łyżkę do ust.

-	Naprawdę nie jestem głodny, moja biedna Piano Dni... Gdybyś tylko wiedziała... - wydyszał Niezniszczalna Skała, który nie mógł widzieć syna, stojącego tuż za nim.
-	Co się stało, mój panie?
Niezniszczalna Skała wydał z siebie gardłowy pomruk, ni to rzężenie, ni to łkanie.
-	Ja już nie mogę... to ponad moje siły...
-	Syn Niebios?
Niezniszczalna Skała z trudem przełknął ślinę i wyrzucił z siebie łamiącym się głosem:
-	Staje się nie do zniesienia. Cały czas mnie upokarza.
Skończę w lochu...
Kroczący Naprzód, który nigdy wcześniej nie słyszał ojca mówiącego w ten sposób o swojej pracy Czerwonego Pędzla, niemal padł jak długi. Urzędnicy zatrudnieni w Purpurowym Pałacu, a szczególnie ci, którzy mieli styczność z Synem Niebios, cieszyli się autorytetem, a ich posada stanowiła przedmiot zazdrości. Dlatego też zawsze czuł dumę na myśl o funkcji swojego ojca, choć ani przez chwilę nie wyobrażał sobie męczarni, jakim ten był poddawany.
-	Cóż panu tym razem uczynił? - spytała Piana Dni,
podnosząc głos.
Najwyraźniej nie po raz pierwszy Niezniszczalna Skała poruszał przy niej ten temat.
-	Wiek! Ciągle i niezmiennie wiek! Chenghua nie znosi ciężaru lat... - jęknął Czerwony Pędzel.
-	Na ciężar lat nie pomoże nikt ani żadne remedium... nawet Pigułki z Wysp Nieśmiertelnych... - przytaknęła stara amah swoim wątłym, drżącym głosikiem.
-	
- Skłamałbym, twierdząc, że się mylisz... - przyznał spod na wpół przymkniętych powiek Niezniszczalna Skała, między dwoma napadami kaszlu.
Słowa te, które sprowadziły Pigułki Nieśmiertelności, będące w posiadaniu Syna Słońca, do rangi tandety, nie odbiły się od ściany, lecz trafiły prosto do uszu Kroczącego Naprzód.
Jak każdy młody wykształcony człowiek znał on legendę Wysp Nieśmiertelnych.
Wyspy te, gdzie dojrzewają owoce Nefrytu posiadające właściwość czynienia nieśmiertelnymi tych, którym dane jest wbić w nie zęby, stały się obsesją Qin, dostojnego Pierwszego Cesarza, któremu Chiny zawdzięczają swą nazwę. Królewska mania długowieczności była tak wielka, że wysłał on w stronę Wysp Nieśmiertelnych tysiąc statków z pięcioma tysiącami młodych mężczyzn i pięcioma tysiącami młodych kobiet w białych strojach na pokładzie każdego z nich. Ekspedycja zakończyła się klęską i zrujnowała Cesarza, pustosząc jego skarbiec. Szalone przedsięwzięcie Qin stało się zresztą przyczyną jego zguby: Wielki Król zmarł, przemierzając tam i z powrotem wybrzeże, gdzie przychodził codziennie i badał horyzont w nadziei na oczekiwany powrót swojej niepokalanej kohorty.
Ponieważ wszyscy żyjemy nadzieją - któż nie marzy o zarzuceniu kotwicy u brzegu Wysp Nieśmiertelnych i o tym, by wgryźć się w nefrytowe winogrona i brzoskwinie? - legenda cały czas obecna była w wielu umysłach. Niektórzy byli nawet przekonani, że Syn Niebios posiadał, za sprawą samego Qin, niewyczerpany zapas Pigułek Nie-

śmiertelności, na które podręczniki medycyny taoistycznej podawały niezwykle skrupulatne przepisy, choć nie dało się ich nabyć w aptece - sprzedawano tam jedynie ich nędzne podróbki.
Młody Kroczący Naprzód - jeśli o niego chodzi - niezachwianie wierzył, iż Król posiada owo niedostępne dla pospólstwa śmiertelników dobro.
Co prawda, jeśli chodzi o leki, wizja zysku jest tak kusząca, że zawsze znajdą się fałszerze i oszuści. Odkąd istnieje człowiek, środki na długowieczność są rozchwytywane, tym bardziej że posiadają one również właściwości pobudzające popęd płciowy. Olbrzymie zainteresowanie popycha nieuczciwych lekarzy do proponowania klientom „jadłospisów długowieczności" na bazie „kamiennego proszku" powodującego poważne schorzenia żołądka.
Podczas gdy amah, ze starannością dewotki lustrującej drewniany posąg swego ulubionego bóstwa, wycierała pachnącym ręcznikiem czoło śpiącego już Czerwonego Pędzla, Kroczący Naprzód, którego przekonania ulatniały się jedne po drugich, pozostawiając w zamian przyprawiającą o zawrót głowy pustkę, bezwolnie udał się do swojego pokoju.

Obsesja Trzech Stopni
Marzenia i rzeczywistość zawsze dzieli przepaść.
Ale czym właściwie jest rzeczywistość?
Poza tym, czyż marzenie o rzeczach, o których wiemy że mają niewielkie szanse na realizację, nie jest aby spo sobem na przeżycie ich, jak gdyby istniały naprawdę?
W kwestii Chmury i Deszczu wszystko jest możliwe, wszystko jest wykonalne: wystarczy chcieć i mieć współ pracującego partnera.
Miłość to terytorium bez granic, które można eksplo rować w nieskończoność, pod warunkiem że zaufamy własnym zmysłom, że nie będziemy trzymać na wodzy pragnień i przede wszystkim, że nasz partner będzie podzielał nasze zdanie na ten temat.
Urok fenomenu Chmury i Deszczu polega bowiem właśnie na tym, że jako jedyny potrafi on doszczętnie przekształcać istoty, zmieniać je nie do poznania, krótko mówiąc, ulepszać, poprawiać - umiejętność kochania sprawia, że sami stajemy się wyjątkowo godni miłości

Miłość to jedyna rzecz zdolna zniszczyć związek jin i jang. Zdarzyć się bowiem może, że mężczyzna - kobieciarz - zakocha się w innym mężczyźnie, zaś mężczyzna, którego do tej pory interesowali wyłącznie mężczyźni, zakocha się w kobiecie.
Szczęśliwy osobnik, którego właśnie coś takiego spotkało, wpadł z impetem, dysząc i cały spocony, do herbaciarni Radosne Wspomnienia. Maleńkie złote kółeczka w uszach akcentowały obojnaczość jego anielskiej twarzy i świadczyły o roli męskiej prostytutki.
Zwał się on Trzy Stopnie i przypominał dziewczynę. Dwa ostatnie dni spędzone bez Rudego Księżyca trwały dla niego całą wieczność.
Znalazłszy się wewnątrz trzystuletniego budynku herbaciarni, Trzy Stopnie bez wahania wślizgnął się pomiędzy stoliki, przy których starsi panowie grywali w karty - zimą z nogami opartymi na grzejnikach, latem z wilgotnym płótnem na nagich ramionach - i skierował się w stronę kobiety siedzącej tuż koło wielkiego pieca opalanego drewnem o rozgrzanych do czerwoności ściankach.
Tam właśnie trzy miesiące wcześniej zbieg okoliczności sprawił, że dwoje młodych ludzi kupczących swymi ciałami się poznało.
Wiadomo, że szczęśliwe spotkania, przewracające do góry nogami całą naszą egzystencję, nie są sprawą przypadku, lecz łaski, która przyznawana jest wyłącznie tym, którzy sobie na nią zasłużyli i potrafią ją pochwycić.
Owego pamiętnego dnia, gdy iskra Księżyca rozpaliła serce Trzech Stopni, z nieba deszcz lał się strumieniami

i zniewieściały młody człowiek schronił się w herbaciarni, by nie przemoknąć do cna. Chwilę później zjawiła się tam również Rudy Księżyc.
Dwoje bohaterów owej miłości od pierwszego wejrzenia, która niebawem miała ich połączyć, stanęło obok siebie, wykonując dokładnie te same gesty. Zdjęli płaszcze, wykręcili je, a następnie rozwiesili na oparciu krzesła przystawionego do pieca, by nieco przeschły. Nagle stanęli ze sobą nos w nos i wybuchnęli śmiechem, widząc podobieństwo swoich zachowań.
Śmiech to forpoczta miłości - młodzi niemal natychmiast poczuli do siebie wzajemny pociąg.
Tak więc gardząc konwenansami, pod spojrzeniami rozbawionych graczy, męska prostytutka i kurtyzana nawiązali rozmowę niczym dwoje starych przyjaciół. Szybko stwierdzili, że są nie tylko w tym samym wieku z dokładnością do kilku dni, ale że oboje wykonują najstarszy zawód świata.
Dwa gołąbeczki wkrótce wszystko sobie opowiedziały.
Obydwoje zostali wyrwani z bezpiecznego rodzinnego kokonu, jeszcze zanim życie zmusiło ich do podjęcia ryzykownego i pełnego niebezpieczeństw fachu, jakim jest prostytucja.
Ojciec Rudego Księżyca był sędzią Trybunału Rytuałów w Shenjang, dużym mieście na północy, przez które przepływa olbrzymia rzeka ścięta lodem przez pięć z dwunastu miesięcy. Pewnego pechowego dnia sędzia otrzymał służbowy list oznajmiający jego odwołanie z pełnionej funkcji przez Najwyższy Sąd Rytuałów, czego powodem miało

być jego „niekonwencjonalne zachowanie" wynikające ze zbyt luźnych - zdaniem organów sądowniczych - zasad moralnych. Kilka miesięcy wcześniej urzędnik ten, o którego taoistycznych poglądach plotkowano już od dawna, darował życie ojcu wielodzietnej rodziny, którego przyłapano na kradzieży miarki zboża z państwowego spichrza. Żywienie wygłodniałych dzieciaków przez podkradanie to tu, to tam stanowiło bowiem przestępstwo karane śmiercią. Jednak swą wyrozumiałość sędzia opłacić miał utratą posady i życia, gdyż nie mogąc znieść hańby, szybko padł ofiarą udaru mózgu. Matka Rudego Księżyca również nie oparła się rozpaczy i wstydowi, co zmusiło nieszczęsną Księżyc do zaproponowania swoich usług w pobliskim domu uciech, gdzie pewien naganiacz klienteli dostrzegł ją i sprowadził do stolicy.
Trzy Stopnie z kolei wywodził się z rodziny kupców handlujących specyfikami medycznymi w jednym z miast prowincji Szantung. Lichwiarz, któremu ojciec sprzedał go, by spłacić długi, oddał go z kolei do jednego z zakładów w Szanghaju odwiedzanego przez klientów poszukujących partnerów tej samej płci. Przez kilka lat młodzieniec spełniał tam zachcianki lubieżnych starców, ostentacyjnie okazujących swoje skłonności, oraz przykładnych ojców, którzy po kryjomu przychodzili zakosztować zakazanego owocu, po czym szybko uciekali.
Wybrał on jednak życie włóczęgi i rabusia nie dlatego, że nie czuł w sobie duszy niewolnika, lecz że pragnął spełnić pewne marzenie ukryte w głębi serca, odkąd skończył kilkanaście lat.

Trzy Stopnie marzył o Trójkącie.
Owa specyficzna fuzja jin i jang łącząca dwie kobiety z mężczyzną albo jedną kobietę z dwoma mężczyznami została dokładnie opisana w Traktacie o potrójnym równaniu, dziele autorstwa niejakiego Wei Bojanga. Alchemik ten rozwija w nim tezę dotyczącą idealnego paralelizmu pomiędzy aktem miłosnym a teorią Pięciu Elementów. Wei twierdził, że związek jin i Jang doskonale ilustruje sposób, w jaki z mieszanki cynobru i ołowiu otrzymuje się rtęć. Rozwijając swoją tezę, mistrz Wei opiera się na Yijing, słynnym Podręczniku Mutacji jin i jang, gdzie opisano sześćdziesiąt cztery heksagramy polegające na kombinacji trigramów.
Osobliwe okoliczności, w jakich Trzy Stopnie odkrył tę praktykę, popularniejszą niżby się nam wydawało, godne są przytoczenia.
Wykorzystując jeden ze swoich nieczęstych wolnych dni na wyprawę w głąb masywu górskiego Hu, by wytropić małpę, nasza młoda męska prostytutka zagubiła się w istnym labiryncie skał przedzielonych przepaściami. Gdy młodzieniec krążył w kółko pomiędzy otchłaniami i ślepymi zaułkami, zaskoczyła go noc. Temperatura spadała z zawrotną prędkością, ruszył więc wąską ścieżką wijącą się pośród zwałów kamieni w stronę, skąd dobiegał przyjemny śpiew wodospadu. Przeskakując z kamienia na kamień, ryzykując wielokrotnie, że skręci sobie obie nogi, dotarł kawałek dalej do stóp potężnej, pieniącej się kolumny wytryskającej z wierzchołka zbocza i roztrzaskującej się kipielą w skalnym zagłębieniu. Na brzegu

naturalnej niecki, w której mimo ciemności odbijały się jeszcze zarysy ostrych szczytów, stała mała chatka z drewnianych bali. Gdy zbliżał się już do drzwi, te nagle się otworzyły. W progu stanął, ku jego zdumieniu, taoistyczny eremita, który usłyszał jego kroki.
Owym mnichom samotnikom, zamieszkującym święte góry, ludzie słusznie przypisują nadprzyrodzone zdolności. Żyją oni z dala od cywilizacji, zimą ubierają się w skóry zwierząt, latem chodzą niemal nadzy. Chłopi i mieszkańcy wiosek licznie przychodzą do nich nawet z daleka, w nadziei wyleczenia się z niemocy seksualnej. Ich rady są również szczególnie pożądane przez kobiety cierpiące na problemy z płodnością.
Nasz efeb z trudem powstrzymał mdłości, gdy nagle znalazł się twarzą w twarz z owym osobnikiem o długich, brudnych włosach, śmierdzącym niczym stary cap z odległości trzech metrów, który wbijał w niego swoje ostre spojrzenie.
-	Co cię tu sprowadza? - spytał eremita, odsłaniając
uzębienie, od nadmiaru betelu zamienione w czarną
otchłań, z której wyłaniały się trzy lub cztery kikuty.
Niczym chłystek przyłapany na gorącym uczynku, Trzy Stopnie wybełkotał:
-	Zgubiłem się, zmarzłem...
W przeszywającym spojrzeniu mnicha dostrzec można było podejrzliwość.
-	Nie boisz się aby duchów?
Po tych słowach chłopiec ze złotymi kolczykami zaczął drżeć. Nie śmiał przyznać się mnichowi, że odkąd jako

dzieciak usłyszał historie o gui, śmiesznych duszkach żartownisiach, półaniołach i półdiabłach, które wrzucają do piekieł dzieci nieuprzejme dla rodziców, przez długi czas jak ognia bał się duchów.
W obliczu tego rozczochranego osobnika, który przyglądał mu się swoimi małymi kpiącymi oczkami, ten sam lęk, głuchy niepokój niedający się pokonać, znów dał o sobie znać.
-	Nie bardzo...
Zadowolony z efektu, jaki wywołały jego słowa, uradowany eremita zakrzyknął, zalewając falą cuchnącego oddechu twarz swojego rozmówcy:
-	Żartuję!
Po prostym posiłku mnich przygotował dla niego posłanie na niewygodnej ławie w przegrzanej chatce. Niezdolny zmrużyć oczu Trzy Stopnie sam już nawet nie wiedział, od jak dawna wpatruje się w palenisko, w którym czerwieniało jeszcze kilka szczap, gdy jego wzrok przykuła gruba księga stojąca na półce pośród słoi z maściami i innymi środkami wzmacniającymi.
Wstał, zdjął ją z półki i otworzył.
Był to Traktat o potrójnym równaniu wspomnianego już słynnego Wei Bojanga.
Można by posądzić mnicha o celowe wyeksponowanie księgi na wystającej ze ściany desce. Młodzieniec spędził całą noc, pochłaniając fascynujące kompendium ezoteryczne, którego wszystkich niuansów nie sposób pojąć, gdy się samemu nie jest biegłym taoistą. Jako całkowitego ignoranta w kwestii seksu jin, troiste figury opisane przez

Wei z niebywałą precyzją zafascynowały młodego efeba, który zasnął wreszcie, wycieńczony lekturą i z głową pełną podniecających kombinacji.
Słońce nie wzeszło jeszcze, gdy mnich potrząsnął Trzema Stopniami, budząc go. Efeb, któremu śniło się właśnie, że dosiada po kolei młodego mężczyznę pięknego niczym bóg i dziewczynę o urodzie bogini, otworzył oczy. Nachylający się nad nim brodaty mnich przypominał mu jednego z tych przychylnych Nieśmiertelnych, którym składa się w ofierze kurczaki lub kaczki, prosząc o dobre zdrowie i długą starość.
-	Ciekawą znalazłeś sobie lekturę! Założę się, że nie
wiele zrozumiałeś z tej księgi...
Po tej nieco uszczypliwej uwadze Trzy Stopnie, który aż cały płonął, by dowiedzieć się więcej na temat Trójkąta, odparł, iż uważa, że Chmura i Deszcz zarezerwowane są jedynie dla dwóch osób. Eremita parsknął śmiechem.
-	To wszystko banialuki dla konfucjańskich precepto
rów, którzy pilnie wystrzegają się wyjaśnień, że co innego
Chmura i Deszcz, a co innego uczucia, które istoty ludzkie
mogą przyrzekać sobie nawzajem!
Chcąc pogłębić nieco ten temat, Trzy Stopnie poprosił o wyjaśnienie.
-	Tylko ograniczeni konfucjaniści twierdzą, że związek
jin i jang za jedyny swój cel ma prokreację! Uważają, że
to, co łączy mężczyznę z kobietą, to tylko kwestia ciągłości
gatunku! Osobiście nie dbam o to, czy będę miał potom
stwo, czy też nie. Dla mnie Chmura i Deszcz musi wiązać
się z przyjemnością i długowiecznością!

-	Jeśli o mnie chodzi, to czerpię przyjemność z seksu z mężczyzną! Dlaczego w takim razie gdy spotykają się dwie siły jang, nie można powiedzieć, że praktykują Chmurę i Deszcz? - spytał Trzy Stopnie.
-	Do fuzji jang potrzebuje jin...
-	Pomiędzy dwoma jang nie może więc dojść do fuzji?
-	Pomiędzy jang i jang jest Rozkosz, lecz nie Długowieczność! Wielka Harmonia jest rezultatem fuzji jin i jang. Z sumy przeciwieństw rodzi się qi, Głęboki Oddech, który pozwala żyć Dziesięć Tysięcy Lat...
W taki oto sposób figura Trójkąta ujawniła się Trzem Stopniom jako brakujące ogniwo łączące Rozkosz i Długowieczność.
Być może należy tu przypomnieć, że układy trójstronne mogą składać się z jednego mężczyzny i dwóch kobiet, jang i podwójnego jin, lub z jednej kobiety i dwóch mężczyzn, jin i podwójnego jang.
Według Wei Bojanga, trzeciego gościa, czyli Jin bądź Jang, porównać można do katalizatora wykorzystywanego przez alchemików do przemiany ołowiu w złoto. Chmury potrzebują prądów zimnego powietrza, by zrodzić deszcz; kobieta potrzebuje mężczyzny, by stworzyć dziecko. Ogień powstaje z drewna i wysokiej temperatury, a ulotna qi, wędrująca wczesnym rankiem wśród wierzchołków gór, jest wynikiem unii wiatru i wody.
W taki oto sposób, cytując wciąż mistrza Wei, osiągnięcie tao opiera się na interakcji pomiędzy siłami jin i jang zgodnie ze schematem ilustrującym słuszność

figury trójstronnej. Jeśli jang znajdzie się w obecności dwóch jin, przechwyci dwa razy więcej życiodajnej energii. Innymi słowy, mężczyzna kochający się z dwoma kobietami naraz zyska nie tylko na nieśmiertelności, ale też na męskości.
Niech jednak szacowny czytelnik wybaczy nam pewne doprecyzowanie: mimo iż zakazany owoc nie ma nic wspólnego z owocem dozwolonym, posiadanie fantazji to jedna rzecz, a umiejętność ich zaspokojenia to już całkiem inna sprawa.
Mimo to komu nie dane było spełnić swoich fantazji, temu obcy jest wyśmienity smak sprzeciwienia się zakazom.
Dlatego też, jak nietrudno sobie wyobrazić, rzadko spotyka się osoby praktykujące Trójkąt. Większość ludzi nie wie nawet o jego istnieniu! Co gorsza ci, którzy słyszą o nim po raz pierwszy, reagują zazwyczaj zdegustowaną miną - trzeba bowiem czuć się swobodnie we dwoje, żeby mieć ochotę na układ we troje.
Chcąc dopiąć swego, kandydat do Trójkąta musi zacząć od wyselekcjonowania profili osobników obojga płci, którzy jego zdaniem byliby otwarci na ową specyficzną figurę. Następnie, niczym treser sprowadzający dzikiego kota do klatki, musi on sprowadzić owe osoby do siebie z taktem, przedsiębiorąc nieskończenie wiele słownych środków ostrożności, aby nie narazić się na odrzucenie. Innymi słowy, rekrutacja partnerów do troistej figury wymaga tyleż samo wyczucia, co czyszczenie zakurzonej szafy wypełnionej niesłychanie kruchą porcelaną.

Eremita zakończył swój wywód, zadając ostatni cios Trzem Stopniom: poprosił go, by ten odgadł jego wiek, na co młodzian odparł bez zastanowienia:
-	Koło pięćdziesiątki...
Mnich parsknął śmiechem:
-	Dorzuć jeszcze trzydzieści! Choć na to nie wyglądam,
wkrótce skończę osiemdziesiąt dwa lata!
Doskonała kondycja fizyczna eremity sama w sobie stanowiła niezaprzeczalny dowód na wiarygodność tezy mistrza Wei. Gdy więc mnich zaoferował Trzem Stopniom, by na odchodnym zabrał ze sobą Traktat o potrójnym równaniu, młodzieniec, przekonany, że zawarte w nim są liczne przepisy na szczęście i długowieczność, nie dał się długo przekonywać.
I wtedy zaczęły się schody.
Chcąc spełnić równanie Traktatu, musiał on znaleźć sobie dwoje partnerów. Znalezienie jang nie stanowiło, a priori, większego problemu, gdyż wielu jego kolegów z domu uciech gotowych było podążyć tą drogą. Inaczej sprawy się miały z jin, biorąc pod uwagę fakt, że Trzy Stopnie nie miał najmniejszego doświadczenia w obcowaniu z kobietami.
Próbował on poruszyć ten temat wśród swoich klientów, rzucając coraz to bardziej wymowne aluzje nawiązujące do triolizmu. Ponieważ jednak czytelników księgi Wei Bojanga nie spotyka się zbyt często, nikt nie podjął tematu...
Krótko mówiąc, w miarę jak płynął czas, Trzy Stopnie zdawał sobie coraz bardziej sprawę, jak dalece idiotyczna

bariera konwenansów utrudniała realizację tego prostego przepisu na szczęście i długowieczność.
Z braku lepszego rozwiązania postanowił on poeks-perymentować Chmurę i Deszcz z jin - jego wybór padł na ładniutką uliczną sprzedawczynię warzyw, która nie wahała się długo przed udostępnieniem swego łoża tak przystojnemu młodzieńcowi o subtelnych manierach.
W porównaniu jednak z tym, co odczuwał, gdy jeden z jego klientów zapuszczał swą Łodygę w jego tyłek, lub odwrotnie, owo pierwsze doświadczenie z płcią przeciwną zrobiło na nim dość mdłe wrażenie.
Później - niestety! - było podobnie.
Kobieta oddaje mężczyźnie wyłącznie to, co ten sam zdolny jest jej ofiarować, i vice versa; podboje Trzech Stopni dawały mu więc tym mniejszą satysfakcję, iż negował on z góry możliwość zaznania rozkoszy. Gdy tylko jego Łodyga docierała do Zaczarowanej Jaskini, przyzwyczajona do o wiele ciaśniej szych wrót, słabła w mgnieniu oka, wpędzając partnerów w błędne koło wzajemnych frustracji.
Trzy Stopnie stracił więc wiarę w możliwość dokonania kiedykolwiek Trójkąta, pewnego dnia jednak przypadek -a raczej szczęśliwy traf- sprawił, iż natknął się u starego księgarza na nowelkę erotyczną pod tytułem Birmański Dzwoneczek.
Autor, którego nazwisko nie zostało podane, opisał w niej dzieje niejakiego kapitana Zhonga, który mimo pięknego członka, jakim obdarzony został przez naturę, nie potrafił przekonać swych dwóch pięknych sąsiadek

do dzielenia z nim łoża. Po wielu bezowocnych próbach zainteresowany udał się do Wielkiego Nieśmiertelnego, Purpurowo-Złotej Świetności, któremu wyniszczył swój problem.
Czytelnik zapewne wie, iż rzeczony Wielki Nieśmiertelny, skądinąd autor Klasyki Doskonałego Związku , zdolny jest uwieść każdą kobietę dzięki swemu długiemu srebrnemu mieczowi, na którym kazał wygrawerować sześćdziesiąty trzeci Heksagram.
Wielki Purpurowo-Złoty Nieśmiertelny okazał zrozumienie dla jego kłopotów i powierzył wojskowemu grzechotkę, którą wystarczyło potrząsnąć przed nosem kobiecie, by ta stała się uległa. Ledwie kapitan Zhong zadzwonił Dzwoneczkiem przed dwoma sąsiadkami, te skierowały się w stronę jego łoża, kręcąc tyłeczkami, a następnie rzuciły się łakomie na jego Łodygę.
Nowelka kończyła się szczegółowym opisem wyjątkowo ognistego Trójkąta, którego dane było zaznać Zhongowi wraz z dwoma diablicami, które rzeczony Dzwoneczek pozbawił wszelkich zahamowań do tego stopnia, iż udostępniły mu one wszystkie swoje otwory.
Młody efeb, nieco podniesiony na duchu szczęśliwym zakończeniem podniecającej opowiastki, rozpoczął poszukiwanie Mianling, owego atrybutu niezbędnego mu do zorganizowania Trójkąta.
Przekonany, iż znajdzie Dzwoneczek na targu staroci w Pekinie, zaoferował swoje usługi w Domu Kwitnących
*   Chodzi o słynny traktat taoistycznej alchemii seksualnej z epoki Ming.

Śliw, jednym z najbardziej znanych zakładów dla homoseksualistów.
Niestety! Mimo iż przez rok przeczesywał wszystkie stołeczne sklepy z antykami i biżuterią, poszukiwania Birmańskiego Dzwoneczka nie posunęły się o krok. Odwiedził nawet specjalistów od żywotności seksualnej, żaden z nich jednak zdawał się nie posiadać owego cudownego instrumentu.
Po upływie wielu miesięcy bezskutecznych poszukiwań Trzy Stopnie w końcu z wielkim żalem pogodził się z myślą, iż Birmański Dzwoneczek był tylko owocem wyobraźni - o! jakże płodnej - autora nowelki o tym samym tytule.
Marzenie o Trójkącie powoli się rozwiewało.
Istota zaś, która wyzbywa się swych marzeń, zaczyna obumierać.
Innymi słowy, w chwili poznania Rudego Księżyca Trzy Stopnie pogrążony był w bezdennym smutku. W ową posępną noc Księżyc zjawiła mu się niczym cudowne, zbawienne światełko, a pociąg, jaki natychmiast do niej poczuł, zachęcił go do opisania jej przyczyny swego niedomagania, nie owijając w bawełnę i nie kryjąc przed nią niczego.
Gdy skończył swą opowieść, Księżyc, poruszona jego szczerością i szaleńczo zakochana w młodzieńcu, którego niezwykła uroda nie pozwalała podejrzewać ogromu gnębiącego go cierpienia, rzekła:
- Szukaj nadal swojego Birmańskiego Dzwoneczka, ale nie martw się. Oboje na pewno znajdziemy trzecią osobę do Trójkąta!

Trzy Stopnie zmusił się do bladego uśmiechu wobec słów, które jak podejrzewał, były tylko żartem.
-	Naprawdę?
-	Bez trudu przekonałabym jedną z moich koleżanek, żeby do nas dołączyła... Tymczasem zapraszam cię do mojego łoża... Nie pożałujesz!
-	Obawiam się, że mogłabyś się rozczarować... - szepnął Trzy Stopnie, zbyt przygnębiony, by mieć jakiekolwiek złudzenia co do przebiegu takiego spotkania, mimo iż po raz pierwszy czuł pociąg do osobnika płci przeciwnej.
Nie wystarczy jednak pstryknąć palcami, by zmienić żaglowiec w galerę, dlatego Księżyc mimo wielu starań nie zdołała obudzić Łodygi Trzech Stopni. Po dwóch godzinach bezskutecznych akrobacji młodzieniec dał się ponieść wściekłości i rozpaczy.
-	A nie mówiłem! Niebo gniewa się na mnie... Gdybym
tylko miał Dzwoneczek... Mimo uczuć, jakie do ciebie
żywię, nie potrafię zaszczycić cię jak należy!
Porażka i bezkresny smutek, w jaki popadł nieszczęsny Trzy Stopnie, jedynie zwiększyły chęć Rudego Księżyca, by spełnić fantazję tego, którego kochała odtąd całą sobą.

Prąd Witalny
Gdy tylko pochłonął zawartość swojego talerza, na którą składał się lepki ryż, Kroczący Naprzód przywołał lektykę.
Ponieważ ojciec spał, chłopak postanowił - mimo późnej pory - jak najszybciej udać się do swojego mistrza taoisty, Prądu Witalnego.
Ten ostatni, jak przystało na kogoś, kto osiągnął wyższy stopień praktyki Oddechu, był niejako cząstką pewnej całości, którą taoiści nazywają Harmonią Uniwersalną.
O Harmonii Uniwersalnej możemy mówić, gdy dusza ludzka potrafi zjednoczyć się z rzekami, równinami, ptakami, z podmuchem wiatru, piwoniami, jeziorami i ich nenufarami, z rzekami i rybami, z bambusami, tygrysami, bawołami, wzgórzami, polami ryżowymi, wodospadami, skałami, psami i kotami, stawami, robakami, myszami polnymi, kamykami, źdźbłami trawy, górami, krótko mówiąc, ze wszystkimi składnikami Natury.
Gdy człowiek osiąga Harmonię Uniwersalną, jego dusza jest szczęśliwa.

Przez lata medytacji w Naturze i praktyki Oddechu Prąd Witalny ukuł sobie szczęśliwą duszę.
Chcąc podzielić się zdolnością osiągania szczęścia, ów adept Drogi założył szkołę o nazwie Niebieska Pergola, której siedziba mieściła się w eleganckim pawilonie na zboczu wzgórza we wschodniej części Pekinu.
Droga była światem samym w sobie, do którego niełatwo jest się dostać i którego nie sposób zbadać w całości. Mistrz Prąd Witalny uczył młodych ludzi obojga płci w wieku od szesnastu lat w górę wszystkiego, co szczery taoista wiedzieć powinien, zarówno w kwestii teorii, jak i praktyki.
Uczniów chętnych wstąpić na szlak Drogi i odrodzić się dzięki osobliwemu stylowi życia, jakiego uczył Prąd Witalny w najdrobniejszych szczegółach, było wielu.
Aby móc się odrodzić, adept Drogi powinien reagować jak taoista we wszystkich okolicznościach, począwszy od oddychania, przez odżywianie się i strzelanie z łuku, aż po obcowanie z płcią przeciwną.
Chmura i Deszcz stanowią podstawowy element praktyki Drogi, a zatem być może z poczucia obowiązku mistrz Prąd Witalny był - jak to się mówi - „gorącym chłopem".
Doskonały pedagog i uzdolniony rysownik, potrafił on w kilka chwil naszkicować najbardziej złożone pozycje przyjmowane przez aktorów Chmury i Deszczu, którzy chcą wstąpić do Dziesięciotysięcznego Nieba.
Wiedząc, że do każdego zamka pasuje jedynie odpowiedni klucz, Prąd Witalny potrafił nie tylko odlać

wszystkie rodzaje kluczy, ale też „wytrychy", otwierające każdą szkatułkę i czyniące z ich posiadaczy prawdziwych uwodzicieli.
Gdy dziewczęta lub młodzieńcy, z którymi miał do czynienia, wymagali, jak to się określa potocznie, „odkli-nowania", mistrz Prąd nie wahał się sam przyłożyć ręki do dzieła, sporządzając uprzednio szkic pozycji, jaka wydawała mu się najbardziej odpowiednia, biorąc pod uwagę anatomię obydwu stron. Jego lubieżne rysunki były tak zmyślne, że znalazł się wydawca, który zaoferował się je wydać w formie kieszonkowego ilustrowanego podręcznika - nakład rozszedł się w niespełna tydzień.
To właśnie w tej szkole uczniowie szukali czegoś więcej niż zwykłego poznania Drogi - przychodzili, by poznać metodę, która uczyni ich Nefrytowe Łodygi tryumfującymi instrumentami lub ich Wąwozy zaczarowanymi studniami.
Niczym kucharz zdradzający swoje receptury, każdy dobry mistrz taoista musi umieć przekazać swoim uczniom rady, jak rozbudzić apetyt seksualny u kobiety, który będzie najlepszą gwarancją przyjemności mężczyzny.
Biorąc pod uwagę, iż - na całe szczęście - nie ma granicy wieku, by właściwie przeżyć Chmurę i Deszcz, kilku dojrzałych mężczyzn również uczęszczało do Per-goli. Większość z nich stanowili wdowcy, którym śmierć małżonki zwróciła wolność i pragnęli wreszcie zaznać szczęścia. Gdy mężczyzna nie potrafi stanąć na wysokości zadania, ciężko mu znieść spojrzenie kobiety, dlatego spotykano w szkole również upokorzonych klientów,

którym kurtyzana dała do zrozumienia, że ich dokonania pozostawiają wiele do życzenia.
Decyzja Kroczącego Naprzód, by udać się do Prądu Witalnego, nie mogła więc w gruncie rzeczy dziwić. Młodzieniec przemierzał Pekin zatopiony w swych myślach, nie rzuciwszy nawet okiem na ulice oświetlone wielkimi czerwonymi latarniami, ustawionymi przez mieszkańców w ramach przygotowań do obchodów Święta Wiosny, migoczącymi tysiącem świateł w zazwyczaj szarym i ponurym mieście.
Świeżo pozbawionego niewinności młodzieńca wyrwał z marzeń jeden z tragarzy, który poklepał go po ramieniu, gdy lektyka stanęła przed wejściem do Pergoli.
Gdy Kroczący Naprzód zjawił się wśród gołych ścian maleńkiej celi mistrza taoisty, ten był właśnie w trakcie wykonywania codziennego ćwiczenia medytacji oddechowej, odziany jedynie w przepaskę biodrową, wzrok zaś miał zagubiony w pustce.
-	Kroczący Naprzód! Jak minęła pierwsza podróż do
kraju Sypialni?
Na samą myśl, iż miałby zawieść swego mistrza, Kroczący Naprzód zamarł. Z niepewną miną wyrzucił z siebie jednym tchem:
-	Bardzo szybko straciłem kontrolę nad moimi narzą
dami. Nie stanąłem na wysokości zadania!
Prąd podniósł brwi, niszcząc idealną symetrię woluty składającej się z połączenia jego owłosienia i zmarszczek znajdujących swój początek w okolicy nosa, co nadawało jego twarzy wygląd starej maski z brązu.
-	Awaria?

-	Euh... raczej odwrotnie!... Przybór rzeki był tak duży,
że nie zdołałem powstrzymać przelania się wód... - jęknął
ten, który poprzedniego dnia był jeszcze nieoświeconym
prawiczkiem.
Taoista wybuchnął śmiechem.
-	Ależ to całkowicie normalne! Niedoświadczona Nefrytowa Łodyga ma skłonność do nadpobudliwości. Nefrytowa Łodyga nazbyt doświadczona cierpi za to na niemoc związaną z wiekiem... Z dwojga złego, mój drogi Kroczący Naprzód, lepiej cierpieć z powodu tego, co sprawia, iż twój instrument daje się porwać uniesieniu. Jeśli o mnie chodzi, staram się czynić wszystko, by nigdy nie musieć narzekać na moją Nefrytową Łodygę. Liczę, że mi się to uda, nawet gdy osiągnę wiek stu lat!
-	Jakże podziwiam cię, mistrzu! - szepnął Kroczący Naprzód pod wrażeniem profesorskiej pewności siebie.
A mistrz, lubiący tanie efekty, dodał:
-	Pomyśl, że sam Wielce Szlachetny Żółty Cesarz czę
stokroć zwierzał się Dziewczęciu bez Kompleksów, iż jego
Nefrytowa Łodyga nie może wznieść się w momencie
spółkowania...
Fakt, iż Szlachetnego we własnej osobie nie ominęła owa niemoc, dodała Kroczącemu Naprzód nadziei. Ośmielił się więc zapytać:
-	A gdy tego rodzaju awaria przydarzała się Szlachetnemu, co wtedy robiło Dziewczę bez Kompleksów?
-	Chwytała za członek Szlachetnego i potrząsała nim do skutku... Przede wszystkim jednak starała się, by jej umysł zjednoczył się w harmonii z umysłem Cesarza...
-	
Kroczący Naprzód, który dobrze znał rzeczoną metodę, gdyż zdarzało mu się ją stosować samemu, nie miał jednak pojęcia o zestrajaniu umysłów.
Pragnąc dowiedzieć się czegoś więcej na ten temat, poprosił profesora, by ten wyjaśnił mu ową koncepcję.
Taoista sięgnął po notatnik i w okamgnieniu naszkicował dziewięć pozycji, jedne śmielsze od drugich. Następnie podał go Kroczącemu Naprzód, mówiąc:
- Zestrojenie swojego umysłu z umysłem kobiety polega na precyzyjnym przemierzeniu wskazanego przez nią szlaku. Ten, kto podąża własną drogą, nie licząc się z życzeniami i dążeniami partnerki, skazany jest na niepowodzenie. Osiągnięcie Chmury i Deszczu zakłada, że każdy z uczestników wyciągnie zeń dla siebie korzyści.
Kroczący Naprzód zagłębił się w rysunki dyrektora Pergoli opisujące Dziesięć Etapów Drogi Kobiecej, jakie definiuje Podręcznik Dziewczęcia bez Kompleksów, pierwszy: gdy kobieta obejmuje mężczyznę ramionami, daje mu do zrozumienia, że czas, by dopasował członek do jej sromu; drugi: prostując nogi, wyraża ona pragnienie, by mężczyzna pogładził delikatnie palcem Taras Harmonii; trzeci: rozluźnienie brzucha jest sygnałem, że kobieta jest już gotowa do penetracji krótkimi, szybkimi ruchami; czwarty: falowanie pośladków to pierwszy symptom jej rozkoszy; piąty: gdy unosi nogi, pragnie mocniejszych i głębszych pchnięć; szósty: zaciśnięte uda to znak, że Cynobrowy Wąwóz zaczyna wilgotnieć; siódmy: kiedy zaczyna poruszać się z lewa w prawo i z prawa w lewo -

chce, by Nefrytowa Łodyga penetrowała ją po skosie; ósmy: gdy wysuwa pierś w stronę mężczyzny i przylega do niego - rozkosz jest już blisko; dziewiąty: gdy rozluźnia uścisk - osiąga pełnię przyjemności; dziesiąty: gdy jej Cynobrowy Wąwóz wydziela obfity strumień siły jin, to znak, że osiągnęła wreszcie orgazm...
Nasz bohater dostał wszystko, czego mu było potrzeba. Przychodząc do Prądu Witalnego, liczył jednak na praktyczne rady.
Tymczasem jeśli chodzi o Chmurę i Deszcz, teorię i praktykę dzieli przepaść.
Umiejętność fuzji jin i jang polega na drobnych szczegółach, takich jak sposób muskania skóry, jak słówka, które należy ,szeptać partnerce do ucha, powściągliwość, jaką należy okazać w chwili, gdy ciało wyrywa się naprzód, albo jeszcze sposób, w jaki krążyć trzeba wokół celu, jeśli chce się trafić w sam środek tarczy. Te subtelności, których nauczyć się można wyłącznie podczas ćwiczeń praktycznych, czynią prawdziwą różnicę pomiędzy amantem a dzikusem...
W tej kwestii należy uznać, że Kroczący Naprzód będzie musiał się jeszcze wiele nauczyć.
Tymczasem mistrz Prąd jak gdyby nigdy nic podjął przerwane ćwiczenia oddechowe, choć tyle pytań kotłowało się jeszcze w głowie naszego nieszczęsnego Kroczącego Naprzód, któremu tak brakowało mądrych rad.
Czy Rudy Księżyc naprawdę przeżyła orgazm? Niepokój młodzieńca pogłębiał fakt, że nie umiał sobie jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Księżyc z całą

pewnością poruszała kuperkiem i rozchyliła usta niczym ryba, gdy jego Łodyga wprawiła w drgania grzechotkę ukrytą w głębi jej Wąwozu, niemniej jednak nie odpowiadało to symptomom naszkicowanym przez Prąd Witalny. W zamian za to, i tego był całkowicie pewien, wierciła się i wydawała z siebie ciche jęki zadowolenia, gdy jego palce ruszyły na poszukiwanie Birmańskiego Dzwoneczka w głębi jej Wąwozu, czyli już zdecydowanie po fatalnym incydencie...
Po upływie chwili, która wydała mu się wiecznością, syn Niezniszczalnej Skały stwierdził:
-	Muszę się jeszcze sporo nauczyć, mistrzu Prądzie
Witalny...
Na te słowa taoista otworzył oczy, narzucił swój ocieplany kaftan ozdobiony przychylnymi zwierzętami, teatralnym gestem zaciągnął na nim pas, a następnie, niczym profesor szykujący się do wygłoszenia lekcji, uniósł palec w górę.
-	Jesteś jeszcze młody. Tych rzeczy uczysz się w miarę ich praktykowania.
-	Jeśli nie zdołam się powstrzymywać, nigdy nie uda mi się doprowadzić kobiety choćby do pierwszego etapu jej drogi!
-	Pozwól czasowi zrobić swoje. To on sprawi, że twoje ciało zapanuje nad popędem... Kontrolowanie mojego zajęło mi ponad dwadzieścia lat. Nie zapominaj, że Szlachetny Żółty Cesarz osiągnął Nieśmiertelność dopiero po przespaniu się z ponad tysiącem dwustoma różnymi kobietami!
-	
W innych okolicznościach tak oszałamiająca liczba, która oznaczałaby, że Kroczący Naprzód powinien sypiać co noc z inną kobietą przez cztery lata z rzędu, dobiłaby go ostatecznie.
Jednak syn Niezniszczalnej Skały nie miał zamiaru użalać się nad sobą tylko dlatego, że nigdy nie będzie mógł rywalizować ze Szlachetnym Dobroczyńcą ludzkości Han.
Tak więc nie czekając już ani chwili, zacisnąwszy pięści dla dodania sobie odwagi, wyrzucił z siebie to, co leżało mu na sercu:
-	Teraz, gdy mam już czapkę męskości, czy zgodzi
się pan dać mi kilka praktycznych lekcji, bym nauczył się
lepiej obcować z kobietami? Inaczej mówiąc, chciałbym
być świadkiem jednego z pańskich wyczynów. Jeśli to
konieczne, skryję się za zasłoną.
Prąd Witalny milczał przez chwilę.
-	Nawet jeśli się zgodzę, co na to twój ojciec?
-	Nie uważam za konieczne go o tym informować... Skoro powierzył mnie opiece mistrza, to znaczy, że ma zaufanie...
Wielki mistrz zrobił niezadowoloną minę, po czym rozejrzał się za czajniczkiem do herbaty. Jak większość praktykujących taoistów pijał zieloną herbatę, napój o tak licznych właściwościach terapeutycznych, że aby je opisać, nie starczyłoby miejsca w wielkiej encyklopedii. Powróciwszy, już z uśmiechem na ustach, odpowiedział:
-	Istotnie, w kwestii Chmury i Deszczu liczą się tylko
zajęcia praktyczne. Nie powinieneś trwać w zgorzknieniu,

jakie najwyraźniej pozostawiło w tobie pierwsze doświadczenie. Posłuchaj mnie uważnie: im szybciej spotkasz się z innymi kobietami, tym lepiej będziesz z nimi postępował. Jeśli zaś masz wątpliwości co do sposobu obchodzenia się z płcią jin, chętnie ci doradzę. Co do twojej prośby dotyczącej możliwości uczestniczenia w jednym z moich występów, muszę się jeszcze zastanowić.
Wielce zasmucony tymi słowami, których nie dało się w żaden sposób uznać za jednoznaczną zgodę, Kroczący Naprzód nie umiał ukryć zawodu, wielce niestosownego, biorąc pod uwagę szacunek należny mistrzowi.
Dlaczego mistrz Prąd tak się wykręcał? Czego chciał? Pieniędzy? Kochał bowiem pieniądze, sądząc po kwotach, jakie płacić musieli uczniowie Pergoli. A może uważał, że Kroczący Naprzód jest jeszcze zbyt młody, by dopuścić go choćby na skraj swego łoża?
Wtedy to młodzieniec, który był już o krok od opuszczenia celi taoisty, zawahał się kilka sekund i wyjął w końcu z kieszeni tajemniczy przyrząd, który odziedziczył po Rudym Księżycu.
Prąd Witalny wytrzeszczył oczy w zdumieniu i zawołał:
- Coś takiego! Birmański Dzwoneczek! Jakim cudem ten wyjątkowy przedmiot znalazł się w twoich rękach? Czy wiesz, że nazywa się go także Dzwoneczkiem Lubieżnego Ptaka? Dzwoneczek ten sprawia, że rozkosz kobiety nadchodzi szybciej...
Choć Kroczący Naprzód zrozumiał doskonale, co Prąd Witalny miał na myśli, udał jednak naiwnego i spytał:

-	Co to w rzeczywistości oznacza?
Powolnym gestem taoista uniósł Birmański Dzwoneczek w stronę światła padającego z latarni. Kroczący Naprzód mógł teraz w pełni podziwiać cyzelunek piór maleńkich ptaszków umieszczonych na sprężynkach, siedzących po obu stronach centralnej osi zakończonej mikroskopijnych rozmiarów pętelką.
-	Birmański Dzwoneczek oddziałuje na wszystkie
typy kobiet: na małe i duże, młode i stare, chude i grube,
a nawet na włochate! Niezależnie od przypadku, wystar
czy wprowadzić go do Zaczarowanej Jaskini partnerki,
a w mgnieniu oka osiągnie ona orgazm... Najbardziej
oziębłe i najbardziej narowiste kobiety nie zdołają oprzeć
się działaniu tego przyrządu.
Prąd Witalny wrócił do oględzin Dzwoneczka, obracając go na wszystkie strony, aż dopatrzył się wreszcie maleńkiego stempla, pod lewą nóżką jednego z ptaszków - Kroczący Naprzód dotąd go nie zauważył - nosił on znak jednego z przodków Chenghui.
-	Przedmiot ten ma cesarskie znamię. Prawdę mówiąc,
trochę się tego spodziewałem... Czegoś tak doskonałego
nie widuje się często!
Syn Niezniszczalnej Skały zaniemówił.
Przedmiot należący do Cesarza? Nic z tego nie pojmował. Jak coś tak cennego mogło wylądować w rękach zwykłej prostytutki?
-	Jakość oprawy drogocennych kamieni jest niespoty
kana! - dodał mistrz, który sprawiał wrażenie, jakby nie
miał zamiaru wypuścić już drobiazgu z rąk, ku wielkiej

rozpaczy Kroczącego Naprzód, który z kolei chciał za wszelką cenę go odzyskać.
W chwili gdy Kroczący Naprzód wyciągał już rękę w stronę Dzwoneczka, mistrz powstrzymał go gestem i spojrzawszy mu głęboko w oczy, spytał ostrym tonem:
-	Gdzie znalazłeś ów Dzwoneczek Lubieżnego Ptaka?
-	Dostałem go... - odparł Kroczący Naprzód jednym tchem.
-	Nieczęsto czyni się komuś podarek z przedmiotu o takiej wartości... - zauważył Prąd Witalny, marszcząc brwi, co sprawiło, że jego twarz przypominała w tej chwili złowróżbną maskę operową.
Wbrew konwenansom Kroczący Naprzód wyrwał przedmiot z rąk taoisty, umieścił ponownie w pudełeczku i wepchnął je do kieszeni, po czym, wymigując się od odpowiedzi, zadał inne pytanie:
-	Mistrzu, gdzie najlepiej wypróbować ten Dzwone
czek?
Taoista zwrócił się w stronę okna, tak by uczeń nie mógł widzieć wyrazu jego twarzy.
-	Bezsprzecznie w Pawilonie Dziesięciu Tysięcy Roz
koszy... Wszystkie dziewczęta są tam doskonałe. Dzięki
Dzwoneczkowi wszystkie będą twoje...
Kroczący Naprzód, który nie spodziewał się po tao-iście natychmiastowej odpowiedzi, poczuł rozsadzającą go wewnętrzną radość.
Mistrz bezwiednie wskazał mu drogę. Słyszał już o Pawilonie Dziesięciu Tysięcy Rozkoszy i znał nawet jego adres, przechodził bowiem wielokrotnie obok niego.

Miał zamiar udać się tam następnego wieczoru, po kursie kaligrafii: wystarczy, że uda mu się przekonać jedną z dziewcząt do wypróbowania daru z Niebios, jakim był Dzwoneczek, a tym samym rozwiąże problem rozkoszy swojej partnerki i będzie mógł spokojnie zająć się kontrolowaniem swojej Łodygi...
-	Mistrzu Prądzie, proszę mi wybaczyć, ale muszę już
iść... - rzekł, kłaniając się z szacunkiem przed nauczy
cielem.
Taoista, który zdążył już odzyskać swą zwykłą powściągliwość, przełknął łyk herbaty i odparł, błądząc gdzieś myślami:
-	Ależ oczywiście...

Trzy Stopnie w otchłani rozpaczy
Trzy Stopnie przyglądał się, jak klienci pojedynczo opuszczają salę Radosnych Wspomnień, do której ta nazwa nie tylko wyjątkowo źle pasowała, ale jeszcze, w tej chwili, przesycona zapachem zjełczałych, nigdy niemytych ciał, sprawiała raczej wrażenie posępnego grobowca.
Już od dwóch godzin czekał na młodą kobietę, z którą się umówił. Ponura myśl zrodziła się w jego umyśle: czyżby jakieś nieszczęście spotkało Rudy Księżyc?
Chcąc przegnać złe przeczucia, zamówił ostatnią szklankę fermentowanego soku winogronowego, choć zazwyczaj pił tylko herbatę.
- Zamykamy po zapadnięciu zmroku! - oznajmiła cierpko przysadzista kelnerka, której ceglastoczerwona twarz i prostackie rysy zdradzały wiejskie pochodzenie.
Ogarnęło go uczucie smutku, ciężkie niczym ołowiana czapa. Dopijając jednym haustem wino, szybko zrozumiał, widząc złowrogie spojrzenie kelnerki, że czas już na niego.

Gdy przygnębiony znalazł się na opustoszałej ulicy, wystawiony na dojmujący, ostry ziąb, smagnięcie lodowatego północnego wiatru zwiększyło jeszcze jego cierpienie.
Aż do tej pory udawało mu się nie przywiązywać do nikogo. Co więcej, obrał to sobie za punkt honoru, przez co stał się mistrzem w ćwiczeniu polegającym na budzeniu pożądania i sprzedawaniu swojego ciała i usług. „Nie przywiązywać się do nikogo" od zawsze było jego dewizą. Mimo to zaskakujący pociąg, jaki natychmiast poczuł do Rudego Księżyca, sprawiał mu przyjemność.
Teraz jednak stwierdził, analizując swoje niedomaganie, że zależało mu na niej bardziej niż na czymkolwiek innym.
Pomiędzy kochaniem a byciem kochanym rozciągał się świat, którego wielkość Trzy Stopnie odkrywał dopiero teraz.
Nieokiełznane dążenie do Trójkąta, które sprowadziło go aż do Pekinu, wydawało mu się teraz dziwnie jałowe. Pojął, że pojawienie się Księżyca sprawiło, iż bez niej jego bezbarwne do tej pory życie stało się właściwie nie do zniesienia.
Można sobie wyobrazić, że gdy Księżyc podczas ostatniego spotkania oznajmiła mu, cała dumna i szczęśliwa, iż została wybrana do spędzenia nocy w łożu Syna Niebios, Trzy Stopnie nie był zachwycony.
Choć niedoświadczony, nasz młody efeb należał do grona osób podejrzliwych wobec władzy, jakakolwiek by ona była, i które uważają, że zbliżając się do niej, zbyt łatwo można się sparzyć.

-	Masz pewność, że wrócisz stamtąd cała i zdrowa? -
spytał ją pół żartem, pół serio.
Jednym gestem rozwiała jego wątpliwości.
-	Nie martw się! Wiem, co mam robić... Znam dziewczęta, które odzyskały wolność dzięki sumie, jaką gine-ceum zapłaciło im za tę jedną noc... Hojność Syna Niebios odzwierciedla jego zadowolenie.
-	Oby Niebo spełniło twoje życzenia!
-	Wkrótce będę wolna i będziemy mogli się pobrać...
Gdy się rozstawali - kobieta miała bowiem udać się do
Purpurowego Miasta - Trzy Stopnie, niespecjalnie uradowany tą perspektywą, nie mógł się powstrzymać przed przytrzymaniem jej nieco dłużej w objęciach.
Zapłacił rachunek, wstał i ciężkim krokiem poszedł w stronę wyjścia, niczym skazany na śmierć prowadzony przed oblicze kata.
Kiedy dane mu będzie ujrzeć ponownie ukochaną Księżyc?
Na myśl, iż chwila ta może nigdy nie nastąpić, otarł wierzchem dłoni łzę, która zebrała mu się w kąciku oka, po czym z sercem drążonym przez głuchy niepokój i niemal dając się stratować lektykom wiozącym pierwszych nocnych gości do ich ulubionych miejsc rozpusty, zagłębił się w mrok pekińskiej nocy.

Kroczący     Naprzód    wraca do Niezniszczalnej Skały
Wróciwszy do domu, Kroczący Naprzód dostrzegł wazę służącą do wylewania napojów bogom na ofiarę ustawioną na ołtarzu przodków pośrodku dziedzińca. Ojciec zapewne wypraszał sobie łaskę u jednego z nich. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że Niezniszczalna Skała nie był osobą skłonną do wzywania dusz przodków z byle jakiego powodu, nie wróżyło to nic dobrego.
Zmierzając do swojego pokoju na palcach, aby nie zwrócić na siebie uwagi, i zadając sobie tysiące pytań, młodzieniec znalazł się przed drzwiami gabinetu ojca: ujrzał częściowo skrytą postać Niezniszczalnej Skały spoczywającego ciężko na fotelu.
Nieoczekiwanie ojciec, który jeszcze nie spał, zawołał go:
- Gdzie byłeś?
Kroczący Naprzód skierował się w jego stronę, ojciec bowiem gestem przywołał go do siebie.
Niezniszczalna Skała zmienił się nie do poznania. Z bliska odnosiło się wrażenie, że przybyło mu nagle dziesięć

lat. Bladość jego twarzy wyostrzona jeszcze głębokim granatem koca, w który otuliła go Piana Dni, świadczyła o rozmiarze kłopotów ciążących na jego barkach. Niezniszczalna Skała powtórzył swoje pytanie.
-	U mistrza Prądu Witalnego. Miałem zadanie do odro
bienia... - wymamrotał jego syn, przygnębiony smutnym
widokiem, jaki miał przed oczami.
Uśmiechając się blado, Niezniszczalna Skała szepnął:
-	Właśnie, nie pytałem cię jeszcze, jak się udało spo
tkanie z Rudym Księżycem...
Syn odchrząknął i odparł:
-	Poprawnie, ojcze. To dobra dziewczyna, pod każdym
względem.
Nie chcąc dorzucać jeszcze swoich trosk do kłopotów ojca, które jak podejrzewał, były znacznie poważniejsze, postanowił mówić mu jak najmniej i przede wszystkim zachować pozytywne nastawienie.
-	Pani Śliwa zapewniała mnie, że to dziewczyna, jakiej
ci potrzeba - wyszeptał Niezniszczalna Skała.
Następnie, między dwoma rozrywającymi szczękę ziewnięciami, niczym olbrzymi karp wynurzający się na powierzchnię jeziora, by zaczerpnąć Regenerującego Oddechu, dodał:
-	Tym lepiej. Z kobietami nigdy nic nie wiadomo. Są jak niedoprawione przez kucharza dania: wspaniały wygląd sprawia, że ślinka napływa nam do ust, ale gdy się ich skosztuje, podniebienie czuje się zawiedzione mdłym smakiem.
-	Tak się nie stało w tym przypadku. Rudy Księżyc była odpowiednio pikantna.
-	
Na te słowa Niezniszczalna Skała uczynił umówiony znak w stronę Piany Dni. Kilka chwil później amah przyniosła płaską butelkę alkoholu ryżowego i małą czarkę, co wprawiło Kroczącego Naprzód w jeszcze większe zakłopotanie: jego ojciec nigdy nie pił.
Działo się coś o wiele groźniejszego, niż podejrzewał.
W tych okolicznościach zachowywanie się jak gdyby nigdy nic i udawanie obojętności stawało się rzeczą niemożliwą - ćwiczenie to było ponad jego siły.
-	Ojcze, jestem pewien, że ma ojciec kłopoty - ośmielił
się więc w końcu rzec.
Niezniszczalna Skała przełknął łyk alkoholu i odparł:
-	Któż ich nie ma!
Kroczący Naprzód zwrócił pytające spojrzenie w stronę starej amah, która wzniosła oczy do nieba.
Widząc, iż nie wyciągnie już od ojca niczego więcej, Kroczący Naprzód skłonił się przed nim i wyszedł.
Wtedy to Czerwony Pędzel rzucił za nim, śmiejąc się w głos, tonem, który brzmiał jednak przerażająco fałszywie:
-	Synu, wiedz, że mężczyzna, który boi się kobiet, jest
niczym wóz bez jednego koła...

Sekret   
Rudego
Księżyca
Kiedy Rudy Księżyc otworzyła oczy, ujrzała tylko ciemność.
A ponieważ ciemność oznacza brak życia, nasza biedna mała Księżyc była pewna, nie tyle że oto nadeszła jej ostatnia godzina, ile że wręcz już umarła.
A więc na tym polega śmierć, na poczuciu wyjątkowego spokoju, na wrażeniu, że jest się w kokonie, z dala od wszelkiego zgiełku i wściekłości zewnętrznego świata?
Uczucie pustki było w gruncie rzeczy przyjemne.
Prawdę mówiąc, po tym, co przyszło jej przeżyć, pewność, że teraz jest już martwa, uspokajała ją do tego stopnia, że nie myślała już nawet o Trzech Stopniach...
Jednak po kilku minutach w nieprzeniknioną noc wdarł się złoty promyk. Stwierdzając, że nicość usiana jest planetami rozmieszczonymi wzdłuż dwóch pionowych linii biegnących od złotego szwu i że w centrum tego wszystkiego błyszczy większa od pozostałych gwiazda, która z pewnością musi być Gwiazdą Wieczorną, dziewczyna uznała, iż musiała zasnąć pod gołym niebem. Poczuła żal

do samej siebie, że nie domyśliła się wcześniej, iż oto stała się czystym duchem unoszącym się pod nocnym niebem. Jej wędrująca dusza błądzić będzie wkrótce po firmamencie ciemnych chmur, melancholicznych oparów, którymi usiana jest droga do piekieł i z których można się wynurzyć od czasu do czasu, za zgodą Guanjin, by przyjrzeć się zbawiennej gwieździe i przyjść z pomocą bliskim...
Opowieści jej babci o duszach zmarłych otaczających opieką swoje dzieci nagle odżyły w jej pamięci. Babcia twierdziła nawet, że niektóre z nich stale unoszą się nad ołtarzami przodków. Jeśli potomstwo wpadło na dobry pomysł, by spalać ich ulubione kadzidło, mogły spędzać całe dnie, latając nad ich głowami, i zsyłać na nich dobrodziejstwa. Pewnego razu, gdy Rudy Księżyc spytała, jak postępować z duszami osób, które nie mają dzieci, a przez to nikogo, komu mogłyby oddawać przysługi, babcia - ani trochę nie zbita z tropu - zapewniła ją, że dusze, które opuściły powłokę cielesną przed urodzeniem potomstwa, miały możliwość skierować swą moc w stronę siostrzeńców i siostrzenic, a nawet dalszych kuzynów.
Dokąd ona się uda, by rozdawać swoje miłosierdzie i odpusty?
Z pewnością nie nad grób rodziców, zważywszy na to, że nie mieli oni nawet należytego grobu. Miała jeszcze brata, po którym pozostało jej piekące wspomnienie policzka, który wymierzył jej, gdy podkradła suchara z wiecznie pustej rodzinnej spiżarni - tak bardzo była bowiem głodna. Z tego, co dowiedziała się ostatnio, brat zaciągnął się do armii, został sierżantem i planował ożenek...

Nie zdążyła zastanowić się, czy jej brat zasługiwał, czy też nie na najmniejszą łaskę z jej strony, gdyż zmieniwszy pozycję z leżącej na siedzącą i przetarłszy sobie kilkakrotnie oczy, stwierdziła, iż to, co jeszcze przed chwilą wydawało jej się rozgwieżdżoną nocą, było w rzeczywistości ciemnym lochem, do którego wrzucono ją poprzedniego wieczoru. Światło zaś sączyło się przez szparę w drzwiach.
Konstatacja ta sprowadziła ją do smutnej rzeczywistości, której teraz przyjdzie jej stawić czoło.
Ostatni akt wyprawy biednego Rudego Księżyca do sypialni Syna Niebios zmienił się w najzwyczajniejszą katastrofę.
Nie dotyka się bowiem bezkarnie tego, co należy do Cesarza Państwa Środka!
Zaślepiona pragnieniem przypodobania się Trzem Stopniom wierzyła, że oto trafiła jej się niespotykana okazja - nieszczęsna dziewczyna uznała za podarek od losu przedmiot, który doprowadził ją do zguby.
Zaledwie Kroczący Naprzód opuścił jej alkowę, grupa policjantów wdarła się do niej, poprzedzając grubą właścicielkę depczącą po piętach komisarzowi kierującemu akcją.
-	To ona, prawda? - wrzasnął ten ostatni w stronę pani
Śliwy ociekającej ze strachu potem.
Burdelmama, oszpecona zalewającym jej oczodoły cieniem do powiek, przypominała zjawę, która dopiero co opuściła grób. Ledwie przytaknęła gestem swojej tłustej dłoni, a już gliniarz chwycił biedną Księżyc za ramiona i przyparł do ściany.
-	Nakazuję ci oddać Synowi Niebios to, coś ukradła!

Młoda kobieta zebrała się na odwagę i rzuciła napastnikowi wyzywające spojrzenie.
-	Nie wiem, o czym pan mówi!
-	Rewizja! - rozkazał komisarz swoim ludziom, którzy zaczęli wywracać pokój do góry nogami.
Przeczesawszy dokładnie całe pomieszczenie, przetrząsnąwszy prześcieradła i poduszki, żandarmeria zabrała się za biedną Księżyc: pierwsze uderzenie padło na jej lewy policzek. Dziewczyna zachwiała się, a jej ręce zamachały w próżni. Drugi policzek rzucił nią o ścianę, trzeci, jeszcze silniejszy, sprawił, że padła na ziemię niczym mucha strącona w locie, z owym głuchym i głębokim pomrukiem, jaki wydają korzenie roztrzaskanego przez piorun drzewa. Gdy doszła do siebie, poczuła słodkawy smak krwi zalewającej jej usta. W obolałej głowie - upadając, uderzyła skronią o nogę łóżka - dudniło ponure bicie dzwonu. Plecy były jedną obolałą kolumną, ból promieniował od brzucha, rozchodził się po całym ciele i kończył swoją drogę w głowie, by tam rozlać się nieznośną migreną. Przez dłuższą chwilę, całą wieczność nieszczęścia, gdy krew i ślina pieniły się jej w gardle, uniemożliwiając oddychanie, potężne uderzenia katów, których jej oczy zastygłe w bólu i zamglone łzami nie mogły już nawet zobaczyć, spadały na nią raz za razem.
Mimo iż na wpół przytomna, zebrała się na ostatni wysiłek umysłu, aby zrozumieć to, co się jej przydarzało.
Biedactwo gubiła się w domysłach.
W jaki sposób Syn Niebios zdołał odkryć jej podstęp, choć nie było przecież żadnego świadka? Król królów nie

zażyczył sobie bowiem tamtej nocy obecności Czerwonego Pędzla. Poza tym, chociaż działała impulsywnie, kierując się bardziej sercem niż rozumem, przedsięwzięła tysiące środków ostrożności, nim uczyniła ów gest...
Gdy tylko umościła się na wielkim łożu, tyran odesłał Czerwonego Pędzla, który wycofał się tyłem, nie pytając o nic, gnąc się w ukłonach, szczęśliwy, że oddala się od głównego źródła swoich kłopotów.
Zdziwiło ją zachowanie Cesarza, gdyż Intendent gi-neceum wyjaśnił jej uprzednio, że miłosne wyczyny Szlachetnego odbywają się zawsze w obecności jednego z Czerwonych Pędzli. Być może jednak Syn Niebios nie chciał, by widziano, jak używa się przedmiotu, który wyciągnął z szuflady nocnego stoliczka i którego działanie okazało się zaiste niewiarygodne...
Chenghua przyjrzał jej się od stóp do głów, po czym otworzył śmieszne, małe zielone pudełeczko w kształcie serca, zawierające nie większą niż kciuk klatkę z ptaszkami, i powiedział:
- Dam ci do wypróbowania coś, czego jeszcze nie znasz... To Birmański Dzwoneczek... Włóż go do swojego Wąwozu! - dodał, wręczając jej maleńki przedmiot.
Rudy Księżyc nie wierzyła własnym uszom. Birmański Dzwoneczek, o którym tak marzył Trzy Stopnie, za sprawą bogów Przypadku i Szczęścia znalazł się oto w jej rękach!
Nie mówiąc już o tym, że diabelska grzechotka uczyniła cuda. Gdy tylko wprowadziła ją do swojego Wąwozu, pod bacznym spojrzeniem Chenga, poczuła pierwsze mrowienie zapowiadające rozkosz.

Syn Niebios nie okazał się szczególnie zachłanny: zadowolił się przyglądaniem się, jak ona dwukrotnie osiąga szczyt rozkoszy, potem długo wdychał zapach grzechotki, jak gdyby chodziło o cudownie pachnący kwiat, po czym dokładnie ją oblizał i odłożył na miejsce.
Cała reszta okazała się dziecinnie prosta, co tylko utwierdziło ją w przekonaniu, że wyżej wymienione bóstwa stały po jej stronie.
Wystarczyło bowiem wykorzystać, w środku nocy, którą przeleżała, jak nietrudno się domyślić, z otwartymi szeroko oczami i bijącym mocno sercem, chwilę nieobecności władcy, który udał się za nagłą potrzebą, by wsunąć małe zielone pudełeczko do stanika, upewniwszy się uprzednio, czy nikt jej nie obserwuje.
Po powrocie Syn Niebios zasnął jak kamień. Ledwie też zaszczycił ją nadąsanym i pogardliwym spojrzeniem -spojrzeniem ludzi nieszczęśliwych z powodu wiecznego poczucia niezadowolenia - gdy pełniący służbę eunuch przyszedł po nią, narzuciwszy jej na ramiona obszerny płaszcz z kapturem zasłaniającym twarz, i odprowadził do Biura Przepustek Purpurowego Miasta. Tam Szambelan, którego rozpoznała po czarnej tunice z czerwonymi ozdobami, podsunął jej do podpisania dokument, w którym zobowiązywała się do niewspominania nikomu, pod groźbą poćwiartowania na małe kawałki, o chwilach spędzonych z Chenghuą.
Bezgranicznie podekscytowana nieszczęsna Księżyc, jadąc w lektyce, która odnosiła ją do domu uciech, cieszyła się na myśl o chwili, gdy przekaże swojemu ukochanemu Trzy Stopnie obiekt jego marzeń.

Pani Śliwa powitała ją z ulgą.
Trzeba przyznać, że uzasadnioną. Jak wszystkie właścicielki burdeli, które wysyłają do Purpurowego Miasta jedną ze swoich najzdolniejszych dziewcząt, Pani Śliwa obawiała się, że może jej już nigdy więcej nie ujrzeć. Liczba wypożyczonych kurtyzan, które nie wracały już do lupanaru - gdyż albo spodobały się Synowi Niebios i przejęło je gineceum, albo zostały zgładzone, bo uchybiły etykiecie, wykazały głęboko ukryte wady lub po prostu uznano je za zbyt gadatliwe - była ogromna.
Ponieważ śpieszno jej było jak najszybciej ukryć dzwoneczek w bezpiecznej kryjówce, Księżyc zbyła burdelmamę, która zarzucała ją pytaniami, mówiąc, że zobowiązała się na piśmie do milczenia.
Dopiero pierwszy kopniak w brodę wysłał ją w otchłań -przed oczami duszy stanęła jej jeszcze postać ukochanego mężczyzny i dopiero wtedy pojęła bezsens swego uczynku, dokonanego pod wpływem miłości i szaleństwa, które często idą w parze.
Mimo to Rudy Księżyc niczego nie żałowała, chowając w sercu poczucie spełnienia obowiązku miłości - uczucia uśmierzającego ból i pomagającego znieść najstraszliwsze cierpienia.

Słodka Woń spotyka      wreszcie Ukwieconą Gałąź
Poranek dobiegał końca, a Słodka Woń obsłużyła właśnie swojego trzeciego klienta, przemyła myjką całe ciało i zabrała się do poprawiania fryzury. Zawsze dokonywała ablucji pomiędzy dwoma numerkami, musiała być przecież nieskazitelna.
Córka Woni Południa była spokojna i wyciszona do tego stopnia, że ją samą nieco to dziwiło. Po tylu fatalnych wydarzeniach, jakie miały ostatnio miejsce, nie sądziła, że ostatni dzień w Pawilonie Dziesięciu Tysięcy Rozkoszy upłynie jej w atmosferze pełnego rozleniwienia.
Istoty, które podejmują się nadmiernie niebezpiecznych działań i których brawura - w przeciwieństwie do stopnia przytomności umysłu - nie zna granic, nigdy nie podejrzewają tego, co je czeka. Gdyby wiedziały, zapewne tylko niewielka ich część ośmieliłaby się podążać dalej obraną ścieżką.
Jednak bez pewnej dawki nieświadomości nigdy nie udałoby się nam niczego zrealizować. Dlatego gdy decydujemy się zmienić nasze życie albo otoczenie, innymi

słowy, gdy zrywamy cumy, odczuwamy zawsze mieszaninę radości i lęku, gdzie satysfakcja wynikająca z faktu, że podejmujemy się wykonać coś, co sobie obiecaliśmy, oraz strach przed nieznanym splatają się w jedno. Krótko mówiąc, jesteśmy w stanie pogotowia. Czujni. Zdolni w mgnieniu oka z najsłodszej euforii popaść w najczarniejszy niepokój.
Słodka Woń była zbyt zajęta dopracowywaniem swojego planu, by zadawać sobie tego rodzaju pytania.
Opuści Pawilon przed świtem. Będzie ciemno, a przeklęta Płaska Twarz będzie drzemał za kontuarem, kiedy ona przemknie obok, skulona, idąc na czworakach, modląc się, żeby nie zatrzeszczały jej kolana. Następnie niczym wilczyca, cichutko i szybkim krokiem, uda się aż do wschodnich wrót Zakazanego Purpurowego Miasta, gdzie pozostanie jej tylko uwieść jednego z niezliczonych dostawców pałacu Syna Niebios - stojących w kolejce, by przedstawić cesarskim Intendentom swoje towary -i dzięki niemu przedostać się przez Niedostępny Obwód.
Tysiące kupców ściągają każdego dnia z czterech krańców Chin, oferując owoce, warzywa, kury, kaczki i perliczki, przyprawy i futra, rzadkie kamienie, cenne tkaniny - niektórzy nawet greckie naczynia i rzymskie szklane paciorki, które znajdowano w idealnym stanie wśród piasków oaz Jedwabnego Szlaku. Wszyscy żywili nadzieję, iż dostąpią niesłychanego zaszczytu sprzedania swoich towarów Najwyższemu Dworowi, co pozwoli im starać się o cieszący się wielkim poważaniem tytuł Oficjalnego Dostawcy Purpurowego Miasta. Syn Niebios korzystał z zaledwie ułamka

owych artykułów, które lądowały w większości bezpośrednio w kieszeniach rozmaitych pasożytów krążących wokół niego. Mimo tych „strat", których naturę znali wszyscy, i mimo braku zysku - marża owych nieszczęsnych handlarzy była często ujemna, w dobrym tonie było bowiem niedyskutowanie o cenie zaoferowanej przez cesarskich intendentów, co równało się sprezentowaniu Królowi królów części towaru - zaszczyt, jaki ten ostatni czynił szczęśliwym wybrańcom, stanowił dla nich najlepszą motywację.
Pragnąc zwiększyć swoje szanse u tych wyczerpanych podróżą liczącą często tysiące kilometrów mężczyzn, Słodka chciała zgotować im odpoczynek godzien rycerzy, przywdziewając najbardziej wyciętą suknię, tunikę z różowego jedwabiu obszytą maleńkimi perełkami lapis-lazuli, na której widok jej klienci rozpływali się w zachwytach. Aby uwydatnić szyję i ramiona, zbierze włosy w kok i wsunie w niego swoją najpiękniejszą szpilkę z wygrawerowaną następującą formułą: „Przeleć mnie, a nie pożałujesz".
Mało który wojownik jest w stanie oprzeć się tak kuszącej propozycji...
Ona jednak postawi warunek: przyjemność w zamian za przepustkę - chce towarzyszyć kupcowi do wnętrza Purpurowego Miasta. Tam wystarczy, że wtopi się w tłum tysiąca służących i urzędników i zdobędzie informacje, które pozwolą jej odnaleźć trop Yadil...
Ucieszona tą perspektywą odłożyła grzebień i spryskała się perfumami.
Wcześniej jednak musiała zająć się nieznajomym, który czekał grzecznie przed jej alkową.

Jej czwartym klientem w ciągu dzisiejszego dnia był dość ładniutki młodzieniec. Nie miał nabiegłych krwią oczu ani rozszerzonych nozdrzy, jak większość mężczyzn, którzy niczym dzikie zwierzęta węszą zapach samicy, z trudem opanowując swój popęd w jej obecności.
-	Wejdź! - rzekła obojętnym tonem.
Nie zważała na błysk brawury w oczach interesanta, a widząc jego ostrożne kroki, jak gdyby wchodził do nieskalanej świątyni, przypisała go do kategorii „nieśmiałych i powściągliwych", czyli wyjątkowo niedoświadczonych. Chyba że to w ogóle prawiczek...
Jeśli tak jest w rzeczywistości, nie będzie to pierwszy raz, gdy przyjdzie jej wprowadzić młodego mężczyznę w tajniki Chmury i Deszczu, choć jej samej nie dane było tego doświadczyć w sposób właściwy...
Jeśli zaś chodzi o Kroczącego Naprzód, którego serce biło jak szalone, był on wprost oszołomiony urodą kurtyzany, którą zarezerwowała dla niego Pani Śliwa. Powabne kształty Słodkiej Woni sprawiały, że syn Niezniszczalnej Skały, który czuł się - jakże wspaniałe to uczucie! -o wiele bardziej swobodnie niż przy Rudym Księżycu dzień wcześniej, miał ochotę sprawdzić, co kryło się pod jej głęboko wyciętym gorsetem.
Znużonym gestem rozpięła suknię, odsłaniając dwie cudownie złociste małe piersi, okrągłe niczym brzoskwinie.
Kroczący Naprzód, który nigdy wcześniej nie widział tak pięknej kobiety, wytrzeszczył oczy niczym pobożny wyznawca w obliczu boskiego objawienia.
-	Jak ci na imię? - spytała.

Kiedy klient wydawał jej się nieśmiały, zawsze zaczynała od tego pytania, a następnie, niczym kelner podający danie na tacy, prezentowała zainteresowanemu bogactwo swych wdzięków. Teraz ujęła każdą z piersi w dłoń, eksponując je jak dwa dorodne melony, które aż proszą się o to, by wgryźć się w nie zębami.
Młodzieniec, któremu oczy aż wychodziły na wierzch na widok tych cudownych owoców, odparł jednym tchem:
- Kroczący Naprzód.
Odwróciła się, aby poprawić poduszki leżące wzdłuż ściany. Z obawy przed bólem i mając do czynienia z nowym klientem, wolała być ostrożna i zapewnić sobie należyty szacunek z jego strony. W tym celu zawsze starała się przejąć inicjatywę - mężczyzna, którym się steruje, jest z natury rzeczy mniej nerwowy, a przez to mniej agresywny.
Gdy czyniła ów zgrabny gest, Kroczący Naprzód odkrył ze zdziwieniem dwa wersety świętej Księgi Drogi i Cnoty, które wytatuowane czarnym atramentem w zagłębieniu kości krzyżowej kontrastowały z nieskazitelną skórą Słodkiej: „Droga to tajemnica tajemnic; i świata Cudów Wrota".
Ośmielony widokiem owych słów wskazujących drogę do szczęścia, które jak każdy jako tako wykształcony Han znał na pamięć, dotknął dłonią uda dziewczyny, ta jednak odepchnęła ją stanowczo.
Gest ten dodał mu odwagi. Choć kupcząca swoim ciałem, kobieta sprawiała wrażenie równie nieśmiałej jak on. Uspokojony zwrócił się do dziewczyny:

-	A ty jak się nazywasz?
-	Słodka Woń... Ale możesz mi mówić po prostu Słodka...
Rezerwa młodej kobiety, której głos był raczej ledwie słyszalnym szeptem, sprawiła, że poczuł się pewniej.
Podejrzliwość jest oznaką wewnętrznego bogactwa... a skromność jego szkatułką. Tylko istoty złe i prymitywne, o niskim stopniu inteligencji i płytkim umyśle, działają nieostrożnie, wstyd jest im nieznany i bezwiednie tratują wrażliwe dusze.
Poza tym tatuaż Słodkiej dodawał mu odwagi. Stwierdził, że jeśli kobieta ma w dolnej części pleców niezmy-walny znak tych rozmiarów, musi też posiadać atuty wychodzące poza granice czystej niewinności...
Nie był w błędzie. Tatuaż nigdy nie jest niewinny. Świadczy on o specyficznym podejściu do swojego ciała, jest znakiem wyjątkowości i dystansu, wróżącym pewną skłonność do Chmury i Deszczu.
Zresztą jego dłoń, która ponownie przylgnęła do uda Słodkiej, zdawała się to potwierdzać... poprzez intensywne uczucie ciepła, na które nakładało się rozkoszne mrowienie biegnące wzdłuż jego ramion aż do głowy.
Ze swej strony Słodka zaczęła przygotowywać się mentalnie do tego, co miało za chwilę nastąpić.
Mentalne przygotowywanie się na coś nieprzyjemnego polega na wyabstrahowaniu tego z kontekstu oraz, gdy nie możemy całkowicie usunąć rzeczonej kwestii z umysłu, na przedstawieniu jej sobie w pozytywnym świetle, by zmniejszyć jej negatywny wpływ. Na przykład: pacjent,

któremu chirurg ma właśnie usunąć cystę, powinien zapomnieć o złowróżbnej obecności skalpela i zapachu kamfory, za to skoncentrować myśli wokół szkodliwego kawałka skóry, którego musi się pozbyć, aby odzyskać zdrowie. Ćwiczenie to nazywamy „selekcją myślową". Nie istnieje jeden sprawdzony sposób na wyeliminowanie z umysłu wszystkiego, co przygnębiające, i zachowanie tego, co pozytywne. Każdy musi opracować swoją własną metodę i oswoić dzikie konie galopujące w jego głowie.
Metoda Słodkiej polegała na skoncentrowaniu się na intymnych partiach ciała klientów, odrzuceniu reszty, co sprawiało, że Łodyga stawała się zwykłym przedmiotem.
Patrząc w oczy młodemu klientowi, kurtyzana opuściła delikatnie jego spodnie.
Następnie, jak to miała w zwyczaju, ukończywszy mentalne przygotowanie, wyciągnęła szpilkę z koka i położyła swój zwilżony uprzednio językiem palec na wejściu do Doliny Róż.
Ujęła młodzieńca za rękę, by poprowadzić tym razem jego palec tą samą drogą.
-	Imię Słodka bardzo do ciebie pasuje... - szepnął
Kroczący Naprzód, którego Łodyga już cała płonęła.
Słodka ułożyła mężczyznę na plecach. Wtedy też stwierdziła, że ukrywa on coś w zaciśniętej pięści. Jeśli kurtyzana nie chce ponosić żadnego ryzyka, musi zadbać o to, by jej klient, wchodząc do łóżka, był goły niczym oskubany kurczak. Obawiając się, iż może to być jakiś niebezpieczny przedmiot, a nawet nóż, rzekła:
-	Jeśli chcesz, abyśmy kontynuowali, musisz to odłożyć.

Posłusznie, jak uczeń, któremu nauczyciel wydał polecenie, Kroczący Naprzód, nie mogąc oderwać oczu od szczeliny otwierającej się na skraju perłowego podbrzusza Słodkiej, odłożył szkatułkę z Dzwoneczkiem na nocny stoliczek.
-	Czy to będzie twoja pierwsza Chmura i Deszcz? -
chciała wiedzieć Słodka.
Choć kusiło go, by nie odpowiedzieć na to pytanie, tym bardziej iż miał zamiar posłużyć się Birmańskim Dzwoneczkiem dla zatarcia skutków jego niedoświadczenia, Kroczący Naprzód uznał, że lepiej będzie niczego przed kurtyzaną nie ukrywać. W końcu nigdy jeszcze nie miał okazji posłużyć się grzechotką, która równie dobrze mogła wcale nie mieć właściwości przypisywanych jej przez mistrza Prąd Witalny.
-	Druga.
-	Kiedy straciłeś niewinność?
Młodzieniec odchrząknął, zanim z trudem wydusił z siebie:
-	Wczoraj...
Słodka odparła z uśmiechem:
-	A więc całkiem niedawno!
Zdecydowanie przedkładała ona niedoświadczenie nad dziwaczne pomysły, niekoniecznie pociągające, których realizacji często wymagali od niej dojrzali mężczyźni. Polegały one na przykład na przywiązywaniu im nadgarstków do wezgłowia łóżka, smarowaniu różnych części ciała konfiturą z pigwy i następnie zlizywaniu jej z nich, albo jeszcze na wprowadzaniu elementu bólu do Chmury

i Deszczu, czego wymagali zblazowani, którzy na czworakach, niczym psy, lubili, by ich ujeżdżać, chłostając do krwi.
Niesiony osobliwym pożądaniem, jakie czuł na widok dziewczyny, Kroczący Naprzód wyrecytował kilka strof wyjętych ze zbioru pikantnych poematów powstałych w epoce Tang, które zaczynały się od następujących metafor:
-	„Poranna rosa perli się na rozkwitłej róży, bębenek
wybija czwartą wachtę, wierzbowa gałąź kołysze się deli
katnie nad brzegiem rzeki, wkrótce chmury spłyną desz
czem...".
Nawet jeśli Słodka nie rozumiała wszystkich podtekstów wyrażonych przez poetę, była pod wrażeniem.
Zresztą na próżno szukała w spojrzeniu Kroczącego Naprzód, którego oczy były w tej chwili zapatrzone w nią, śladów bestialstwa. Dostrzegała jedynie podniecenie, co było jak najbardziej wytłumaczalne, zważywszy na to, że jej palce zabrały się właśnie do głaskania instrumentu młodzieńca, którego wszystkie zmysły były pobudzone, lecz który mimo to zdołał niemal nic - albo prawie nic -po sobie nie pokazać.
Dalszy ciąg poematu brzmiał tak:
-	„...czyż może być coś wyborniejszego nad podziwia
nie chryzantemy w deszczową noc? Wdzięczna Różana
Chmura o biało-czerwonych obwódkach rozchyli się, by
ukazać Czarnemu Smokowi niebo...".
Kurtyzana, która patrzyła już teraz na Kroczącego Naprzód zupełnie inaczej, szepnęła:
-	Kim jest Czarny Smok?

-	Zgadnij...
Parsknęła śmiechem.
Syn Niezniszczalnej Skały, kładąc dłoń na wewnętrznej stronie ud kurtyzany, która tym razem go nie odepchnęła, dodał:
-	W każdym razie, jeśli o ciebie chodzi, jesteś naj-
wdzięczniejszą Różaną Chmurą...
Słodka wydała z siebie cichy odgłos zadowolenia. Żaden mężczyzna nigdy nie zwracał się do niej w ten sposób ani nie traktował jej w gruncie rzeczy inaczej niż jak wulgarny kawałek mięsa, który można pochłonąć, nie marnując czasu na delektowanie się nim.
Nie musiała zmuszać się do rozłożenia nóg ani do poprowadzenia ręki Kroczącego Naprzód w głąb jej ud i głaskania wejścia do Różanej Doliny.
Syn Niezniszczalnej Skały był w siódmym niebie. Starał się przywołać z pamięci zdania, które najwyraźniej przemawiały do Słodkiej Woni i były idealnie dostosowane do okoliczności:
-	„Swawolny motyl oblatuje kwiaty od niechcenia, gdy
jednak natrafi na nektar, już się od niego nie odessie...".
Ośmielona tak wyraźnymi wersami pomogła palcowi wskazującemu młodzieńca wejść do korytarza prowadzącego do Ciemnego Wąwozu. Po raz pierwszy obecność obcego ciała w jej ciele nie wywołała u niej uczucia odrazy, niszczącego wszystko i sprawiającego, że zamykała się niczym ostryga w obliczu niebezpieczeństwa.
Kroczący Naprzód, czując, że oto wreszcie będzie miał okazję przejść do poważniejszych rzeczy, wycofał rękę

ze strategicznego miejsca i otworzył małe pudełeczko, które jego druga ręka pochwyciła w międzyczasie.
Starając się jednocześnie ze wszystkich sił powstrzymać nasienie przed pięciem się w górę jego nabrzmiałej niczym bukłak z Cennym Likierem Łodygi, podał dziewczynie Birmański Dzwoneczek.
Lekko zbita z tropu Słodka, która nie spodziewała się tak szybkiego końca miłosnego porywu, skoro wszystko tak dobrze się zaczęło, spytała:
-	Do czego służy to małe coś?
-	Chciałbym cię o coś prosić...
-	Możesz spróbować...
-	Chodzi o to, żeby sprawdzić, do czego służy to „małe coś"... W tym celu potrzebna mi twoja pomoc. Ten srebrny klejnot to Birmański Dzwoneczek. Kobieta powinna wprowadzić go do swojej Aksamitnej Jaskini, a gdy nim poruszy, ten zacznie dźwięczeć...
Tak spieszno mu było sprawdzić, czy Dzwoneczek zadziała na Słodką, że słowa te wypowiedział chrapliwym, nietypowym dla niego głosem, przerywanym nerwowym śmiechem.
Stwierdziwszy, że córka Woni Południa rozdarta jest pomiędzy zdziwieniem i wątpliwościami, dodał:
-	Kiedy poruszy się Dzwoneczkiem, sprężynki, do któ
rych przyczepione są ptaszki, zaczynają wibrować, co
powinno doprowadzić kobietę do orgazmu.
Nie bez goryczy w głosie Słodka, która nie miała pojęcia o istnieniu takich Dzwoneczków i podejrzewała, że chodzi o jeden z tych zwykłych stymulatorów używanych

przez niektórych wyjątkowo perwersyjnych klientów, rzekła smutno:
-	Rozumiem. Nie wydaje mi się to specjalnie zabawne...
Kroczący Naprzód wpadł wtedy na genialny pomysł
polegający na zaprzestaniu owijania w bawełnę i wprowadzeniu Dzwoneczka natychmiast do akcji.
Niczym kormoran, który szykuje się do upolowania ryby, zanurkował do wejścia Doliny swojej partnerki i wsunął w nią Dzwoneczek.
Ku swojemu wielkiemu zdziwieniu Słodka od razu poczuła delikatną falę rozkoszy, na którą nałożyło się wielce przyjemne uczucie polegające na wrażeniu, że unosi się w powietrzu. Ośmielony zadowoleniem dziewczyny, które nie umknęło jego uwadze, Kroczący Naprzód pozwolił sobie na kolejny krok, wygrywając w tym samym miejscu delikatną melodię, używając do tego na zmianę języka i maleńkiej Mateczki.
Zazwyczaj niechętna, by lizano ją w ten sposób, nasza młoda kurtyzana, którą pieśń ta ostatecznie przekonała, zdawała się czerpać z tego taką przyjemność, że na jej czole wykwitły krople potu, sutki zaś twardniały w oczach. Kroczący Naprzód ulepiony był zdecydowanie z innej gliny niż pozostali. Kto wie? Może to on posiadał Ukwieconą Gałąź, której wizyty od tak dawna wyczekiwała...
Nagle, już nie tylko bez najmniejszego obrzydzenia, ale wręcz z pewną werwą, ośmieliła się zapytać:
-	Jeśli dobrze zrozumiałam, mam wprowadzić ją do
samego wnętrza Wąwozu?
A więc zgodziła się!

Nie chcąc stracić swojej szansy, zadając najmniejszy ból Słodkiej albo wręcz raniąc ją podczas wprowadzania Dzwoneczka do jej Różanej Doliny, niczym łucznik, który rozluźnia cięciwę, pragnąc przyjrzeć się po raz ostatni celowi, młodzieniec wstał.
Na widok dwóch fałdek perłowej skóry w miejscu, gdzie schodzą się uda, przypominających delikatne płatki piwonii, nasz wesoły młodzian ponownie niemal stracił panowanie nad swoją Łodygą. Jednak w przypływie ambicji zdołał w ostatniej chwili zapobiec jej opróżnieniu się.
Biorąc pod uwagę okoliczności wstępne działania naszych protagonistów, należy ocenić jako dobrze wróżące na przyszłość.
Co się zaś ryczy zakończenia całej piosnki, o czym będziemy mogli już wkrótce się przekonać, była ona równie melodyjna jak jej początek.
Chmura i Deszcz nie są bowiem niczym innym, jak tylko muzyką.
Aby cytra, jaką jest kobiece ciało, rozbrzmiała właściwie, mężczyzna musi grać na niej z precyzją owych wirtuozów znających dokładne umiejscowienie każdej struny, by móc wydobyć z niej upragniony dźwięk. Chcąc osiągnąć taki rezultat, konieczne jest minimum doświadczenia. Świadomi melomani wiedzą, że wiola lub flet lepiej sprawdzą się w rękach lub ustach, jeśli uprzednio poddane zostaną odpowiednim ćwiczeniom, i że nawet z tych instrumentów nie uda się wydobyć harmonijnego dźwięku, jeśli dotykać ich będą palce lub wargi, które nigdy wcześniej nie miały z nimi do czynienia.

Nie ulega wątpliwości, że bez pomocy Dzwoneczka, która okazała się tutaj decydująca, jego pierwsze zbliżenie ze Słodką potoczyłoby się w sposób znacznie mniej harmonijny, mimo jego silnego zainteresowania młodą kobietą. Kroczącemu Naprzód straszliwie brakowało owej wirtuozerii, którą nabywa się jedynie w czasie długiej praktyki.
Jeśli zaś chodzi o córkę Woni Południa, mimo niezwykłości całej sytuacji, nie odczuwała ona żadnego dyskomfortu, gdy dłonią torowała sobie drogę do wnętrza swojej śliskiej i ciepłej Jaskini, by złożyć w niej z niezwykłą ostrożnością, niczym święte szczątki w relikwiarzu, maleńki klejnot, którego obecność bardzo szybko odczuła w postaci rozkosznych łaskotek.
Będąc już u wrót rozkoszy, kilka chwil później, szepnęła, podczas gdy jej brzuch kołysał się niczym fala:
-	Myślisz, że włożyłam go w dobre miejsce?
Nie mogąc wytrzymać już ani chwili dłużej, młodzieniec rzucił się na nią jak tygrys na daniela przechodzącego pod gałęzią, na której przyczaił się właśnie król dżungli.
-	Szybko się o tym przekonamy... - odparł Kroczący
Naprzód, którego Łodyga napierała już na Różany Pączek
Słodkiej.
Ona, która zazwyczaj sztywniała niczym deska na sam widok przygotowanego instrumentu, po raz pierwszy poczuła się ogarnięta tym wspaniałym uczuciem utraty kontroli nad sobą, które jest zapowiedzią orgazmu.
Kiedy wiedzione wyłącznie instynktem obie dłonie syna Niezniszczalnej Skały zaczęły orać i ugniatać jej Kwiat,

młoda kobieta - to istny cud! - zaczęła kręcić tyłeczkiem i ciężko oddychać niczym rycząca krowa.
Kroczący Naprzód, uradowany jak uczeń, któremu dobrze poszła wyjątkowo trudna praca klasowa, szybko stwierdził, że jego partnerka przejawia „Pięć Symptomów" pożądania, opisanych przez Dziewczę bez Kompleksów: nieregularny oddech - znak, że myśli krążą już wokół spełnienia Chmury i Deszczu; rozszerzające się nozdrza i rozchylone wargi - znak, że pochwa pragnie fuzji jin i jang; ciało unoszące się i opadające powoli - znak, że siła witalna jin oczekuje aktywacji poprzez siłę witalną jang partnera; Różana Dolina wilgotnieje - co oznacza potrzebę zaspokojenia pożądania; ciało napina się, a oczy zamykają - znak, że wkrótce nastąpi orgazm.
Wsunął palec do Doliny Słodkiej i musnął Birmański Dzwoneczek, który zaczął mocniej wibrować.
Słodka uniosła się. Jej na wpół przymknięte wargi, spomiędzy których wydobywały się ciche ekstatyczne jęki przypominające gruchanie turkawki, gwałtownie się rozchyliły. Wydawszy ryk rozgrzanej tygrysicy, krzyknęła dwukrotnie:
-	O tak... o tak... jeszcze... chcę jeszcze...
Wprawiony w dobry humor tym miłym dla ucha wyznaniem syn Niezniszczalnej Skały postanowił pójść o krok dalej w swym działaniu, które w gruncie rzeczy okazało się dość skuteczne.
-	Chcesz, bym włożył jeszcze jeden palec?
Słodka, której palce u stóp i uda napinały się i rozluźniały raz po raz, w rytmie orgazmów, które spływały

na nią niczym drogocenne perły nawleczone na nitkę, odparła: -Tak!
-	Masz! - rzekł chłopak, wprawiając słowa w czyn.
Gdy środkowy palec dołączył do wskazującego w głębi
Zaczarowanej Jaskini, dziewczyna zamruczała bez cienia wstydu:
-	Podaruj mi więcej rozkoszy, a zwrócę ci ją z na
wiązką... Przed tobą żaden mężczyzna nie dał mi naj
mniejszej przyjemności...
Kroczący Naprzód nie wierzył własnym uszom. Jak tak pociągająca i doświadczona dziewczyna mogła cierpieć na oziębłość?
Było to dla niego tym bardziej niezrozumiałe, że nie przejawiała żadnych oznak kobiety niezdolnej do orgazmu, jaką definiuje Podręcznik Dziewczęcia bez Kompleksów: pospolite oblicze, rozwichrzone rzadkie i sztywne włosy, umięśniona niczym udo zapaśnika szyja, przeroś-nięte jabłko Adama, słabe uzębienie, smutne oczy, gęsty meszek nad górną wargą i grube kości, a na zakończenie wydatna łechtaczka oraz kępka gęstych włosów łonowych... Słodka posiadała za to wszystkie cechy kobiety stworzonej do czerpania rozkoszy z Chmury i Deszczu: jedwabiste czarne włosy, gładką, niezaczerwienioną skórę oraz szczupłe nadgarstki, w które wpatrywał się teraz uparcie, a cechujące tylko bardzo piękne kobiety.
Rzekł:
-	Postaram się. Ty będziesz Zielonym Smokiem, a ja
Białym Tygrysem.

Dziewczynę ogarnął błogi spokój po tym, jak udało jej się otworzyć wieko skrzyni, w której ukryte były rozkoszne intymne odczucia, i podczas gdy palce młodzieńca wciąż z radością poruszały się w jej Wąwozie, ona szeptała mu w zamian czułe słówka.
Birmański Dzwoneczek otworzył przed nią nowe horyzonty.
Prawdą jest, iż niewiele kobiet umie pokonać tysiące nieprzeniknionych zamków, które hamując nadejście rozkoszy, czynią je całkowicie nieczułymi na mniej lub bardziej przyjemne natarcia partnera podczas Chmury i Deszczu. Niełatwo im wytłumaczyć, że przyjemność jest nie tylko prawem, ale i korzyścią.
Słodka odkryła, że pomiędzy jej wyobrażeniem rozkoszy a rzeczywistą rozkoszą rozciąga się wielki świat, niesamowita kraina, pełna niespodzianek i olśnień, które przeobrażają ją do głębi, sprawiając, że nie jest już tą samą osobą, co niegdyś.
Widząc, że Słodka czerpie widoczną przyjemność z jego działania, Kroczący Naprzód, manewrując najlepiej jak umiał wewnątrz Zaczarowanej Jaskini, wsunął naraz swoją Łodygę najgłębiej, jak tylko się dało, aż dotknęła ona Birmańskiego Dzwoneczka ukrytego w Wąwozie. Klejnot zaczął wibrować, a Kroczący Naprzód wsuwał Łodygę tam i z powrotem niczym wojownik ostrze miecza do drewnianej pochwy, chcąc onieśmielić przeciwnika przed zadaniem mu ostatecznego pchnięcia.
Pomiędzy dwoma westchnieniami córka Woni Południa, czując, że nadchodzi chwila ekstazy, szepnęła:

-	To jeszcze lepsze niż twoje palce...
Zachwycony,  lecz  całkiem  opanowany  Kroczący
Naprzód, który w pełni wyzbył się już wszelkich obaw, mierzył odległość, jaką Dzwoneczek pozwolił mu przebyć już drugi raz w ciągu zaledwie dwóch dni.
Chcąc, by manewry jej partnera trwały jak najdłużej, Słodka ryknęła niczym tygrysica:
-	Błagam cię, nie kończ zbyt szybko... Dobre rzeczy
powinno się degustować powoli...
Aby ostudzić szalone pożądanie, jakie te pochwały w nim rozbudziły, młodzieniec zwolnił nieco rytm swoich ruchów.
Córka Woni Południa zamknęła oczy. Jej plecy kilkakrotnie wygięły się w łuk, a brzuch rozciągnął. . Gdy rzadki i subtelny ptak rozkoszy rozpościera skrzydła wewnątrz brzucha kobiety, nawet najmniej doświadczony mężczyzna widzi wyraźnie, że zmienia się ona nie do poznania: niczym ciernisty skarłowaciały krzak na pustyni, którego kolce znikają jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, pozostawiając miejsce dla symfonii wielobarwnych i pachnących kwiatów, gdy tylko skapnie na niego kilka kropel deszczu, kobieta pięknieje i rozpromienia się.
Słodka rzekła do Kroczącego Naprzód:
-	Byłeś dobrym kochankiem!
Następnie, ku wielkiej rozpaczy tego ostatniego, którego rzeczony komplement uszczęśliwił jak dziecko, zwinnym ruchem wywinęła się z jego objęć. Nie zdążył nawet zaprotestować, gdy pochwyciła jego Łodygę, uniosła do ust

i wielokrotnie przeciągnęła po niej językiem. Młodzieńcowi szybko odeszła ochota na protesty.
Oprzeć się temu wciąganiu i ssaniu było rzeczą kompletnie niemożliwą. Czy powinien przelać swój Nefrytowy Likier do kielicha, jakie tworzyło gardło Słodkiej? Co miał wybrać - kielich czy Wąwóz?
Kwestia ta rozwiązała się sama dzięki wyjątkowo skutecznym ruchom dziewczyny.
Z wywróconymi oczami, wydawszy z siebie ekstatyczny ryk, poczuł on naraz słodką, wyzwoleńczą eksplozję, która odebrała mu wszelką kontrolę nad sytuacją, a źródło rozkoszy zalało usta jego partnerki, której diabelskie sztuczki wreszcie zrobiły swoje.
Oszołomiony rozkoszą Kroczący Naprzód zganił się w głębi duszy za swój brak doświadczenia, który uniemożliwił mu zapanowanie nad porywczą naturą.
-	Nie jesteś zawiedziona?
Słodka roześmiała się dźwięcznie i odparła:
-	Nie! W pełni mnie zadowoliłeś...
Po tak szybkim i bezładnym finale słowa te nieco zdziwiły młodzieńca, który zaczął się wręcz zastanawiać, czy aby nie jest to czyste kłamstwo.
Spytał więc pół żartem, pół serio:
-	Mówisz poważnie?
Wtuliła się w niego. Była ciepła i miękka. Jej wargi przylgnęły do jego ust. Poczuł smak Absolutnego Likieru. Zazwyczaj cierpkawy, teraz jego kwaskowatość wzmocniona była przez ślinę, co nadawało mu jeszcze bardziej subtelny smak.

Po pocałunku odsunęła się, pozostawiając go leżącego na plecach, ze wzrokiem wbitym w sufit.
Niecierpliwy, chcąc uzyskać szczerą odpowiedź, powtórzył swoje pytanie.
Odpowiedź nie nadchodziła, odwrócił się więc w jej stronę.
Spała.
Wycieńczony, opadł w ramiona swojego ulubionego gui, jakim był sen.
Birmański Dzwoneczek rzeczywiście zdołał przeobrazić ołów w złoto...

Wyczerpująca Wiedza i Smukły Kwiat
Widniało już, gdy Wyczerpująca Wiedza, cierpiący na bezsenność i spędzający noce na pisaniu, po raz ostatni zanurzył pędzelek w atramencie, by postawić finalną kropkę w opowiadaniu, które zatytułował Mnich taoista z różańcem żółtych paciorków.
Łyknął herbaty, ukontentowany jak każdy pisarz, któremu udało się doprowadzić do końca swe dzieło.
Krótka opowiastka, którą właśnie ukończył, z pewnością spodoba się jego czytelnikom.
Zarówno pod względem stylistycznym, jak i narracyjnym było to istne cacuszko.
Bohater opowiadania, mnich o imieniu Gorąca Lampa, kolekcjonował podboje kobiet, dając im poznać magiczną moc sznura małych kuleczek z bursztynu powstającego w trzewiach kaszalota, które wprowadzał do ich Zaczarowanej Jaskini. Piękności ze wszystkich warstw społecznych i w każdym wieku wprost szalały na punkcie tych „pigułek zadowolenia" i prosiły o jeszcze. Tak licznie

tłoczyły się one wokół mnicha, iż ten już sam nie wiedział, w którą stronę się zwracać. Obwołany królem przez płeć piękną małego miasteczka, w którym toczyła się akcja opowiadania, Gorąca Lampa przyprawiał rogi setkom małżonków aż do dnia, w którym Małe Atłasowe Stopy, przepiękna kobieta sprytniejsza niż pozostałe, wykorzystała chwilę nieuwagi swojego kochanka i skradła mu magiczny różaniec. Wyczerpująca Wiedza ubarwił swoją opowieść niezwykle precyzyjnymi i odpowiednio przekoloryzowanymi opisami wyczynów Małych Atłasowych Stóp, jakich dokonała ona przy użyciu złotych kulek, które okazały się o wiele bardziej skuteczne niż lekko wygięty patyczek o dwóch okrągłych okuciach z kości słoniowej, którymi niektóre kobiety posługują się niczym Nefrytową Łodygą, wprowadzając go do swego Drogocennego Tygla. Podczas gdy Małe Atłasowe Stopy zabawiała się w najlepsze ze swymi kochankami, nieszczęsny mnich, zmuszony wałęsać się z jednej góry na drugą w poszukiwaniu bratniej duszy, dostawał po nosie od każdej napotkanej kobiety. Płacząc gorzkimi łzami po stracie talizmanu, Gorąca Lampa nie mógł odżałować swego naiwnego zachowania w stosunku do Małych Atłasowych Stóp. Nieszczęścia zawsze chodzą parami - na dodatek więc jeden ze zdradzonych mężów wpadł na jego trop i sprawił, że mnich trafił do więzienia. Wtedy to Wyczerpująca Wiedza, mając świadomość, że jego czytelnicy nie lubią historii, które źle się kończą, wezwał na pomoc Księżniczkę z Lazurowych Obłoków -co znacznie ułatwiało sprawę, ponieważ kryła się ona pod

postacią pięknej złodziejki Małe Atłasowe Stopy - która wydobyła nieszczęśnika z lochu i zabrała go w swojej karocy ciągniętej przez nefrytowe smoki do Nieba, gdzie został mianowany Pomocnym w Miłości Księciem, bóstwem-dobrodziejem, któremu cześć oddawać powinni zakochani marzący o wspólnym długim życiu.
Nasz powieściopisarz, złożywszy przybory do pisania, szykował się już do zjedzenia śniadania, gdy nagle dobiegł go odgłos kroków.
Z obawy, iż może to być złodziej, odwrócił się gwałtownie.
Była to Smukły Kwiat.
Na jej widok oblicze pisarza pojaśniało, jak gdyby stanęła przed nim bohaterka opowiastki, którą właśnie ukończył. Wyczerpująca Wiedza zmierzył dziewczynę od stóp do głów okiem znawcy, z owym zamiłowaniem do szczegółów, które cechuje amatorów oglądających dzieło sztuki wysokiej klasy.
Nawet jeśli Wyczerpująca Wiedza miał dobry gust i zwyczaj rozkoszowania się pięknymi rzeczami, po raz pierwszy przyglądał jej się w ten sposób.
- Dzień dobry, Tatuśku...
Tak bowiem Smukły Kwiat zwykła nazywać naszego pisarza; jej ojciec, również literat, a zarazem najlepszy przyjaciel pisarza, oraz jego żona zostali zabrani przez cholerę, osierocając dziewczynkę, gdy ta miała zaledwie niecałe trzy lata.
Dzięki płodności pióra i żywemu stylowi Wyczerpująca Wiedza, urodzony w Nankinie, stał się wziętym autorem

moralizatorskich sztuk teatralnych skierowanych do publiczności mandaryńskiej, która szczodrze go opłacała.
Nasz dramaturg nie ograniczał się jednak do tworzenia budujących scen, których bohaterowie odzwierciedlali ideały synowskiej bogobojności. Jako wielki miłośnik kobiet ów dwulicowy pisarz oddawał się także tworzeniu tekstów erotycznych, które podpisywał pseudonimem Stary Karp.
Zbyt śmiałe, by mogły pokonać barykadę oficjalnej cenzury, owe pikantne i gorszące opowiastki sprzedawały się spod lady, co przyczyniło się także do ich wyjątkowego sukcesu. Chcąc dodać pikanterii swoim intrygom, zatwardziały kawaler czerpał z własnych miłosnych przygód, które kolekcjonował tym chętniej, iż służyły mu za alibi.
Czasami także posługiwał się doświadczeniami innych.
W tym celu Wyczerpująca Wiedza udawał się do swojej ulubionej kryjówki: Skarbca Tysiąca Doznań, miejsca liczącego sobie bez mała setkę hostess. Ukryty za fenickim lustrem, nasz wesoły literat notował starannie w małym kajeciku najróżniejsze pozycje, jakie przyjmowali goście specjalnie w tym celu przygotowanej alkowy.
Podwójna kariera zdeprawowanego pisarza zachęcającego czytelników do rozwiązłości i autora sztuk teatralnych gloryfikujących rodzinę mogłaby trwać wiecznie, gdyby nie została brutalnie przerwana przez wstrętnego donosiciela. Pewien pośledni pisarzyna, któremu sukcesy Wyczerpującej Wiedzy były wielce nie w smak, zadenun-cjował go wicekrólowi Nankinu, ograniczonemu konfu-cjaniście, który nie igrał z obyczajnością.

W owych czasach namawianie do deprawacji seksualnej karane było dziesięcioma latami więzienia.
Stary Karp, alias Wyczerpująca Wiedza, który już miał być doprowadzony przed trybunał obyczajowy za nakłanianie do rozwiązłości, w ostatniej chwili wybrał ucieczkę.
Tak oto z małym Smukłym Kwiatem na rękach opuścił Nankin i osiedlił się w Luojang.
Wielką radością napełnia podróżnika widok tego świętego miasta o tysiącu pagód, otoczonego górami porosłymi lasami iglastymi, miasta o wesołych i kolorowych targowiskach, na które zewsząd zjeżdżają się tysiące obwoźnych kupców, alei przepysznych ogrodów publicznych ozdobionych efemerycznymi kaligrafiami wykonanymi przez rywalizujących ze sobą w wirtuozerii pisarzami, miasta o niepowtarzalnej atmosferze wiekowych świątyń!
Co pięć lat Luojang, gdzie adepci Błogosławionego Buddy stanowią większość populacji, przyjmuje Wielką Pielgrzymkę, religijną manifestację gromadzącą dziesiątki tysięcy pielgrzymów. Miasto przeżywa wówczas kurację upiększającą, która sprawia, że rozkwita ono tysiącem blasków. Wszystkie budynki publiczne zostają odmalowane na żywe kolory, a wyspecjalizowani artyści w otoczeniu uzbrojonych żołnierzy pozłacają zwieńczenia pagód, nakładając na nie listki czystego złota. Przez trzy miesiące miasto przemierzają śledzone spojrzeniami napływających zewsząd wiernych ogromne procesje: to mnisi przenoszą z jednej świątyni do drugiej ząb Błogosławionego Buddy oprawiony w relikwiarz w kształcie serca wykonany ze złota i kryształu.

Można jednak być adeptem Buddy i Różanej Doliny jednocześnie.
Zaraz po przybyciu do Miasta Tysiąca Pagód Stary Karp opublikował dwa teksty, które zyskały sobie niezliczoną rzeszę czytelników: Złote Pocałunki, w których opisał wyczyny pewnej pięknej młodej kobiety w objęciach dwóch nienasyconych młodzieńców, oraz Zaczarowaną Jaskinię i Czerwony Lotos. Główny bohater tej oryginalnej opowieści dysponuje Nefrytową Obrączką, którą wystarczy nałożyć na podstawę penisa, by zawrócić nasienie aż do Cynobrowego Pola, gdzie jest ono produkowane, co wyzwala cztery działania opisane jednym zdaniem w Prawdziwym klasyku doskonałego związku: „żółw chowa się do swojej skorupy, smok wdycha, wąż połyka, a tygrys staje na czatach" , bez których Powrót jest niemożliwy.
Mimo imponującego wachlarza szczerych praktyk religijnych, jaki podziwiać można było podczas Wielkiej Pielgrzymki, Wyczerpująca Wiedza pozostał niemal nieczuły na nauki Świętego Buddy. Nie skłaniał się do medytacji nad Jego Wcześniejszymi i Późniejszymi Egzystencjami ani do osiągnięcia nirwany, co podobno było możliwe tylko dzięki umartwianiu się i licznym ograniczeniom -jednym bardziej przerażającym od drugich.
Inaczej rzecz miała się w wypadku Smukłego Kwiatu, uczęszczającej sumiennie do pagody Dzikiej Gęsi, klasztoru zakonnic, których matka przełożona o imieniu Jasność Egzystencjalna wzięła ją pod swoje skrzydła.
Dziewczyna zafascynowana była pełną spokoju atmosferą sal modlitewnych i feerią lampionów migoczących

na stołach ofiarnych, spływających girlandami z kwiatów i owoców. Mogła spędzać całe godziny, słuchając sutr matki Jasności Egzystencjalnej wypowiadanych głębokim głosem i nic nie podobało jej się tak, jak siedzenie nieruchomo u stóp ikony z pozłacanego drewna, której łagodne oblicze uśmiechało się w stronę zaświatów. Jeśli zaś chodzi o perspektywę przeżycia innych egzystencji, milionów żyć, które miałyby nastąpić w przyszłości, pod postacią na przykład takich zwierząt jak szczur, tygrys, kot, słoń, a nawet motyl, sama ta myśl napawała ją wielką radością. Podobnie jak matka Jasność Egzystencjalna, Smukły Kwiat planowała wieść życie zakonne i złożyć śluby ubóstwa i czystości, do których zobowiązani byli członkowie kleru Wielkiego Wehikułu.
Zatopiona w atmosferze pobożności zakrawającej na bi-goterię, nie dbała wcale o zainteresowanie swoją osobą wyrażane przez płeć przeciwną ze względu na jej wielką urodę.
W tej kwestii mężczyźni mieli powody do wzburzenia.
Prócz całej postaci, w pełni perfekcyjnej, jej migdałowe oczy osłonięte powiekami o skórze cienkiej niczym porcelana Song o tajemniczym wzorze i nieśmiały uśmiech rozchylający delikatne niczym płatki róży wargi czyniły ze Smukłego Kwiatu, która ledwie wyrosła z wieku dziewczęcego, prawdziwą łamaczkę serc.
Wyczerpująca Wiedza nadal wpatrywał się w Smukły Kwiat. Poczuł, nie bez lekkiego zażenowania, mrowienie w okolicy swojej Łodygi, podobne do tego, jakie wywołuje obecność godnej pożądania kobiety, co do której mógł czynić sobie jakieś nadzieje.

Choć nie był jej ojcem - ojciec nie ma prawa pożądliwie spoglądać na córkę - i choć nie łączyły ich żadne więzy krwi, poczuł się poruszony i odwrócił wzrok.
-	Dlaczego przyszłaś tak wcześnie? Czy wydarzyło się coś złego? - spytał nieco agresywnie.
-	Chciałam tylko zapytać, czy ukończyłeś już swoje opowiadanie... Kiedy wróciłam z pagody, nie zastałam cię...
-	Poszedłem na partyjkę go... Co się zaś tyczy mojego opowiadania, właśnie je ukończyłem! - zakrzyknął, przełykając ślinę, pisarz, który regularnie ćwiczył ową grę polegającą na podstępach i spekulacjach.
Wyjątkowo poruszony Wyczerpująca Wiedza stwierdził, że w ciągu kilku dni ta, którą do tej pory traktował jak własną córkę, zmieniła całkowicie swój wygląd, niczym motyl, który zrzucił kokon.
Jakby chcąc się upewnić, że nie śni, jeszcze raz przyjrzał się dziewczynie: zapierająca dech uroda zajęła miejsce pucołowatej twarzy nastolatki i dziecięcych manier.
„Melon" Smukłego Kwiatu z całą pewnością już „się otworzył".
Wyrażenia „melon się otworzył", „cieniste śliwy zakwitły", „nefrytowa brzoskwinia nadaje się do spożycia", „księżycowy karp doszedł", „płomień Nieba lśni nad ziemskim żarem" albo jeszcze „granat dojrzał" oznaczają, iż młoda dziewczyna stała się kobietą.
Zawołała, klaszcząc w dłonie:
-	Jakże jestem szczęśliwa za ciebie!
Smukły Kwiat zbliżyła się do Wyczerpującej Wiedzy, wchodząc w stożek światła rzucany przez lampion wiszący

u sufitu. Ponieważ ubrana była tylko w zwiewny szlafrok, pisarz dostrzegł oszałamiające kształty tej, którą widział dorastającą i która przeobraziła się właśnie w istotę w najwyższym stopniu godną pożądania.
Przestraszony zamknął oczy i nie otworzył ich aż do chwili, gdy głos Smukłego Kwiatu, lekko zdziwionej brakiem odpowiedzi z jego strony, nie wyrwał go z osłupienia.
-	Nie wyglądasz dobrze, wuju...
Pierwsze oznaki rosnącego w nim nieopanowanego pożądania, mogące wywołać gesty lub postawy absolutnie niewłaściwe, sprawiały, że czuł się coraz bardziej nieswojo.
Robiąc dobrą minę do złej gry, odparł tonem zdradzającym lekki popłoch:
-	Istotnie, nie jest najlepiej! Nie mogę znaleźć mojego środka wzmacniającego...
-	Tego, który pozwala ci wstawać rano bez migreny?
-	Tak! Likieru Latającego Smoka!
Smukły Kwiat, która wielokrotnie słyszała już swojego adopcyjnego ojca narzekającego, iż ów słynny lek stał się właściwie nieosiągalny, westchnęła, po czym oświadczyła ze współczuciem:
-	Szkoda, że doktor Trójnóg zaprzestał jego produkcji...
Coraz bardziej zażenowany całą tą sytuacją, Wyczerpująca Wiedza, który nie miał odwagi ponownie spojrzeć w oczy dziewczynie, zaczął zrzędzić, wyglądając przez okno:
-	Kiedy ma się miliony, człowiek drwi sobie z pieniędzy
i robi to, co mu się podoba!

Po czym usiadł w fotelu z różanego drewna.
Choć pilnie strzegł się, by nie zdradzić Smukłemu Kwiatowi przyczyny swego niedomagania, miał sobie za złe, iż w ogóle wspomniał o kłopocie, jaki sprawiała mu niedostępność tego środka.
Likier Latającego Smoka był mu bardzo potrzebny, wręcz niezbędny. Bez tego cudownego remedium nie mógł już oddawać się praktycznym ćwiczeniom, które uczyniły z niego poczytnego autora, dzięki realizmowi opisywanych sytuacji pozwalającego czytelnikom na wcielanie się w postacie bohaterów-uwodzicieli. Inspiracja płynie wyłącznie z działania, pisarz próbował więc już wielu afrodyzjaków. Większość z nich nie miała żadnego wpływu na jego męskość. Rynek wprost zalany jest proszkami i pigułkami ziołowymi, których nieszkodliwość może konkurować z całkowitym brakiem jakiegokolwiek efektu. Co się zaś tyczy innych, skutki uboczne, od biegunki po żółtaczkę, poprzez aerofagię, należałoby uznać za wyraźną wadę. Jedynym środkiem skutecznym a zarazem dobrze tolerowanym przez organizm był słynny Likier doktora Trójnoga na Racicach.
Pisarz na próżno błagał go, by ten podjął się na nowo produkcji swojego cudownego remedium, posuwając się nawet do wręczenia mu oszałamiającej kwoty, a także ofiarował się samemu rozpocząć produkcję - oczywiście pod okiem mistrza - doktor wyraził jednak stanowczy sprzeciw.
Stary farmakolog należał do osób prowadzących poszukiwania w samotności, zachowując dla siebie wszystkie

szczegóły recept i nie ulegając żadnym wpływom, nawet tym pieniężnym.
Z rękami wczepionymi w poręcze fotela, niczym król obawiający się detronizacji, Wyczerpująca Wiedza nie mógł powstrzymać się przed rzuceniem jeszcze raz okiem na Smukły Kwiat.
Jej olśniewająca uroda przywodziła mu na myśl przepiękne wersety Shijing* napisane na cześć wiecznej kobiecości przez jego czcigodnych poprzedników.
Jej dłonie są miękkie niczym młode pędy cykorii;
Jej skóra gładka i biała niczym smalec;
Szyja długa i biała niczym robak w drzewie;
Zęby ostre jak pestki arbuza;
Czoło szerokie jak u cykady;
Brwi wąskie niczym czułki ćmy;
Uroczy uśmiech rozjaśnia jej policzki;
Jej piękne oczy błyszczą czarno-białym blaskiem.
Dziewczyna zakrzyknęła:
- Wuju... tak bardzo chciałabym ci pomóc...
Po czym wtuliła się w ramiona tego, który ją wychował i do którego była wielce przywiązana. W zetknięciu ze sprężystym i ciepłym ciałem na swoich kolanach mężczyzna pochylił się, czując zbliżający się zawrót głowy.
Upojenie miłosne!
*   Shijing lub Księga pieśni powstała około 800 roku p.n.e.

Wciąż to samo osobliwe uczucie ziemi usuwającej mu się spod stóp, pojawiające się, gdy znajdował się w obecności kobiety, u której odgadywał wielki talent do miłości.
Czy naprawdę musimy dodawać, że w kwestii Chmury i Deszczu ocena Wyczerpującej Wiedzy była nieomylna?...
Stwierdziwszy, że na zewnątrz zaczęło lać jak z cebra, wybełkotał:
-	Gdy tylko zrobi się ładnie, wybierzemy się w góry...
Smukły Kwiat, która wprost uwielbiała piesze wycieczki
ze swoim adopcyjnym ojcem wśród herbacianych krzewów, przycinanych skrupulatnie przez chłopów, tak jak się przy pomocy maleńkich nożyczek strzyże włosy niemowląt, pozostawiając jedynie niewielką ich kępkę, przytaknęła, klaszcząc w dłonie jak mała dziewczynka.
Istotnie, nie ma nic piękniejszego nad widok grubych, krągłych gałęzi wpasowujących się w kształty wzgórz o łagodnych zboczach, w chwili gdy promienie zachodzącego słońca rozpraszają nad nimi swój złoty blask.
Wciąż przytulona do niego, Smukły Kwiat odparła:
-	Z radością!
Zesztywniał, próbując oprzeć się pokusie położenia rąk na jej piersiach.
Wtedy, nie czekając już dłużej, dziewczyna, która przyszła do Wyczerpującej Wiedzy z jednym konkretnym pytaniem, wstała, po czym odchrząknąwszy, spytała:
-	Wuju, w jakim wieku kobieta powinna wyjść za mąż?
Wyczerpująca Wiedza zerwał się na równe nogi,
jakby właśnie ukąsił go jakiś owad, i zaczął przemierzać

pomieszczenie wzdłuż i wszerz. Sama myśl, iż Smukły Kwiat miałaby go opuścić i wstąpić w związek małżeński z jakimś nieznajomym, była dla niego nieznośna. Nie mogąc opanować wzburzenia, rzekł:
-	Sądziłem, że miałaś zamiar złożyć śluby zakonne,
a oto mówisz mi o małżeństwie!
Nieco zdezorientowana, pamiętając o tym, że gdy podzieliła się z Wyczerpującą Wiedzą swoimi planami wstąpienia do zakonu, on rozwinął przed nią cały wachlarz argumentów mających odwieść ją od tej myśli, Smukły Kwiat zawołała:
-	Wydawało mi się, że wuj chce, bym wyszła za mąż!
Pisarz wzniósł oczy do nieba i powiedział:
-	Chcę przede wszystkim, byś była szczęśliwa... Jesteś
jeszcze bardzo młoda...
Po czym, jakby chciał na tym zakończyć rozmowę, dodał, zanim dziewczyna zdążyła otworzyć usta:
-	Wiedz również, że jin kobiety wychodzącej za mąż zbyt wcześnie nie ma żadnych szans wykorzystać odpowiednio siły jang młodzieńca, którego poślubia, a jeszcze mniejsze na osiągnięcie Najwyższej Ekstazy...
-	Czym jest Najwyższa Ekstaza, wuju? - spytała Smukły Kwiat, która wyrażenie to słyszała po raz pierwszy w życiu.
-	Chodzi o pewien szczególny moment podczas Chmury i Deszczu lub - jeśli wolisz - o pewien stan, który osiąga się w wyniku specjalnego przygotowania... - ograniczył się do ogólnikowej odpowiedzi powieściopisarz, robiąc tajemniczą minę.
-	
Dziewczyna otworzyła szeroko oczy. Po prawdzie jej Cynobrowy Wąwóz wciąż nie doświadczył owego pierwszego okresowego wycieku, naznaczającego kres dzieciństwa u kobiet.
-	U jakiego profesora pobiera się tego rodzaju naukę?
Po chwili wahania Wyczerpująca Wiedza wybuchnął
śmiechem.
-	U mężczyzny, do diaska, moja mała!
Na ślicznej twarzy Smukłego Kwiatu, która nic z tego wszystkiego nie rozumiała, pojawił się wyraz powątpiewania, odciskając po obu stronach jej rozchylonych warg urocze dołeczki.
-	To kwestia jin i jang... - dodał powściągliwie, drżąc
jednocześnie na samą myśl o Najwyższej Ekstazie.
Szczęśliwa, iż może nawiązać do czegoś, o czym już słyszała, dziewczyna zawołała wesoło:
-	Znam jin i jang\ Znak jin-jang, czarno-biały, kółko
i dziurka!
Teatralnym gestem pisarz wskazał ptaki Bijiniao na oparciu swojego fotela z różanego drewna i oświadczył:
-	Chodzi o to, by odszukać jang pasujące idealnie do
twojego jin. Podczas Chmury i Deszczu Najwyższa Eks
taza ogarnąć może partnerów, którzy doskonale się uzu
pełniają, niczym te dwa ptaki, z których każdy posiada
tylko jedno skrzydło, dlatego latać mogą wyłącznie jako
para.
W zamyśleniu Smukły Kwiat pogładziła ozdobne oparcie.
-	Nie mam pojęcia, do czego czynisz aluzję, wuju...
I nie kłamała.

Była niczym źle obute dziecko szewca: zarówno w kwestii jin i jang, jak i Chmury i Deszczu, jej wiedza sprowadzała się praktycznie do zera.
-	To jak klucz i zamek, w pewnym sensie... Do każdego
zamka pasuje jeden klucz. Kiedy klucz nie pasuje do
zamka, drzwi się nie otwierają.
Dziewczyna roześmiała się, a następnie puknęła się w czoło i oświadczyła temu, który ją wychował:
-	Teraz rozumiem już lepiej. W takim razie kobieta
musi mieć ogromne szczęście, żeby znaleźć odpowied
niego męża!
Podeszła, by znów przytulić się do Wyczerpującej Wiedzy, który jednak odsunął ją łagodnie. Nie chciał za żadne skarby, by owładnęło nim jej zwierzęce ciepło. Cofnąwszy się o kilka kroków, szepnął, odwracając wzrok, gdyż widok tej młodzieńczej piękności wprawiał go w coraz większe zakłopotanie:
-	Masz całkowitą rację. Dlatego też nie powinno się
padać w ramiona pierwszego lepszego.
Po czym pod pretekstem zamknięcia okna w sypialni, które zostawił otwarte, zniknął, niepewny i w złym nastroju.
Cała ta historia zaczynała przybierać zły obrót.
Smukły Kwiat była zdecydowanie zbyt pociągająca.

Słodka Woń   zasmakowuje w Birmańskim Dzwoneczku
Gdy jego nasienie przeleje się w wyniku Chmury i Deszczu, mężczyzna odczuwa zawroty głowy i poddaje się wątpliwościom. W głowie czuje pustkę. Myśli błądzą w obłokach. Nogi z trudem niosą. Ogarnia go zmęczenie. Zdarza się nawet, że owa utrata energii przyprawia go o depresję.
Dziewczę bez Kompleksów określa ów fenomen mianem Maleńkiej Śmierci, którą opisuje jako „poziom najwyższej satysfakcji, której bogactwo jest tak wielkie, że wydaje się niemożliwa do odtworzenia, co wywołuje w wycieńczonym organizmie silną skłonność do melancholii".
Nie był to tym razem przypadek Kroczącego Naprzód, którego pochwały Słodkiej wprawiły w tak radosny nastrój, że był w siódmym niebie.
Dziewczyna jeszcze spała, gdy on zdążył przygotować już swój plan, polegający w gruncie rzeczy na sposobie zachowania dla siebie Birmańskiego Dzwoneczka. Syn Niezniszczalnej Skały nie miał najmniejszej ochoty oddawać

z powrotem Rudemu Księżycowi przedmiotu, który pozwalał mu stawać na wysokości zadania z każdą kobietą i nie zajmować się kontrolowaniem swojej Łodygi.
Trzeba jeszcze było wydobyć grzechotkę z jej przytulnego gniazda, co wiązało się z uzyskaniem na to zgody kurtyzany... nie widział bowiem możliwości samodzielnego przeszukiwania jej wnętrza. Czy zgodzi się oddać mu ów przyśpieszacz przyjemności, który pozwolił jej odkryć prawdziwą naturę Chmury i Deszczu?
Zaczynał odczuwać wzbierające w nim rozgorączkowanie, gdy Słodka, która spała już dobrą godzinę, otworzyła jedno, a następnie drugie oko i zawołała wesoło:
-	Tak dobrze spałam! Pierwszy raz zdarzyło mi się to
po tego rodzaju ćwiczeniu!
Kroczący Naprzód, nie chcąc okazywać zniecierpliwienia, rzucił niby mimochodem:
-	Czy mogłabyś oddać mi moją własność? Kurtyzana odparła, parskając śmiechem:
-	Zapomniałam o nim! Tak do mnie pasuje...
Kiedy wstała i zaczęła się czesać, ruchy jej ciała uruchomiły ponownie mechanizm magicznej grzechotki i dobroczynne drgania znów rozlały się po jej trzewiach.
Kroczący Naprzód, który za żadne skarby nie życzył sobie, aby sprawy potoczyły się dalej torem, którego zakończenie było łatwe do przewidzenia, postanowił przyśpieszyć finał. Biorąc pod uwagę okoliczności i nie chcąc stracić skarbu, nie umiał postąpić inaczej. Zawołał:
-	Ten instrument nie należy do mnie! Muszę go komuś
oddać!

Niemal natychmiast córka Południa, która była przeciwieństwem przebiegłej dziwki, z powrotem weszła do łóżka, rozłożyła nogi, schyliła się i wprowadziwszy prawą dłoń do swojego Wąwozu, zaczęła szukać w nim magicznej grzechotki ukrytej w małym gniazdku z wilgotnego i ciepłego ciała.
Gdy jej dwa palce pochwyciły wreszcie maleńką klateczkę i zaczęły ciągnąć ją w stronę wyjścia, dziewczyna przeżyła jeszcze jeden, ostatni orgazm, po czym grzechotka ukazała się oczarowanym oczom Kroczącego Naprzód, pewnego już całkowicie jej cudownych właściwości.
Cała drżąca, Słodka Woń spytała jednym tchem:
-	Gdzie znalazłeś to cudowne maleństwo?
Starając się pośpiesznie odzyskać swój Birmański
Dzwoneczek i wyruszyć na podbój wszystkich kobiet, odparł:
-	Ktoś mi go powierzył i kazał przysiąc, że nie zdradzę
jego imienia...
Kobieta instynktownie zacisnęła przedmiot w dłoni i powiedziała:
-	Osoba, która ci go pożyczyła, zrobiła ci nie lada
prezent!
I zanim młodzieniec zdążył cokolwiek uczynić, wsunęła z powrotem grzechotkę do swojego Wąwozu! Kroczący Naprzód podniósł głos:
-	Muszę już iść. Mam ważne spotkanie... Musisz
natychmiast oddać mi Dzwoneczek!
Wobec tak ostrego tonu Słodka, która gest ów wykonała pod wpływem impulsu i nie miała najmniejszego zamiaru

postępować niewdzięcznie w stosunku do młodzieńca, ponownie zabrała się do działania.
Nie wiedzieć jednak dlaczego, o ile popchnięcie Dzwoneczka w głąb Wąwozu było dziecinnie proste, o tyle zupełnie inną sprawą okazało się wyciągnięcie go stamtąd! Jej intymne „ja" nie chciało oddać źródła niewypowiedzianego szczęścia! Na próżno Słodka popychała go naprzód dwoma palcami, które umieściła u wejścia do swojej Różanej Doliny, ciało opierało się, wznosiło barykady, wysychało w błyskawicznym tempie i tężało, zamykając hermetycznie wejście.
Widząc, że dziewczyna sama nie podoła ekstrakcji Lubieżnego Ptaka, Kroczący Naprzód rozkazał ostro:
- Ja to zrobię. Będzie prościej.
Starając się być ostrożnym, a także okazując niezbędną pewność siebie, młodzieniec wsunął swój palec wskazujący prawej ręki do wnętrza wąskiego korytarza. Utorowawszy sobie tym sposobem przejście, natrafił wreszcie na maleńką srebrną klateczkę i posługując się palcem niczym łyżeczką, nie zważając na pomruki Słodkiej Woni, której zdecydowanie cała ta operacja nie sprawiała przyjemności, zdołał delikatnie rozchylić ściany Jaskini w Kształcie Ziarna i wydobyć z niej magiczną grzechotkę.
Po zakończeniu całej operacji młodzieniec nie zdołał powstrzymać się przed obejrzeniem maleńkiego instrumentu wywołującego orgazmy, którego cieniutkie niczym igły pręty nie były zebrane u szczytu, przez co przy każdym ruchu wibrowały, podobnie jak dwa ukryte w nim ptaszki. Następnie uniósł ów Klucz do Raju i wciągnął

głęboko w nozdrza jego zapach. Pachniał esencją jin, którą był pokryty, tworzącą cienką powłokę zakrywającą jego blask. Potrząsnął lekko klateczką i natychmiast sprężynki, do których przymocowane były ptaszki, zabrzęczały niczym skrzydła osy rzucającej się na kawałek mięsa.
-	Teraz już lepiej rozumiem, jak to działa! - zakrzyk
nęła Słodka. - Na podobieństwo mężczyzny i kobiety,
których zetknięcie się jest konieczne do wywołania fuzji
jin i jang, tutaj to para ptaków wywołuje wibracje instru
mentu!
Po tak długim okresie, gdy jej ciało nie odczuwało nic przyjemnego podczas Chmury i Deszczu, wibracje Birmańskiego Dzwoneczka budziły w niej chęć ponownego przeżywania rozkoszy.
Jeśli raz zaznamy pełni fuzji jin i jang, głód czerpania przyjemności z seksu nie opuszcza nas więcej i nie możemy spocząć, dopóki nie zostanie on ponownie nasycony.
Zapominając o wstydzie, dodała:
-	Uwiodłeś mnie... Może moglibyśmy znów się spo
tkać...
Propozycja kurtyzany, oprócz tego, że mile połechtała jego ego, zaskoczyła Kroczącego Naprzód.
Na myśl o pochwałach, które miałby znów usłyszeć z ust Słodkiej, syn Niezniszczalnej Skały poczuł, że jego Łodyga zaczęła sztywnieć.
Przekonany, że nie warto szukać gdzie indziej tego, co się ma pod ręką, odparł bez ogródek:
-	Jutro, jeśli chcesz. Możesz wybrać dowolną porę!

Oblicze Słodkiej pociemniało. Odparła, wzdychając ciężko:
-	Jutro już mnie tu nie będzie...
Słowa te podziałały na młodzieńca niczym zimny prysznic, zawołał więc:
-	Nie będziesz już tutaj mieszkać?
Nie widząc powodu, by cokolwiek przed nim ukrywać, skoro tak wiele o niej już wiedział, Słodka wyznała mu powód, dla którego postanowiła wyruszyć do Luojang.
Gdy skończyła swój wywód, Kroczący Naprzód parsknął śmiechem i rzekł:
-	Jeśli dobrze rozumiem, twój Likier Latającego Smoka
powoduje ten sam efekt co mój Birmański Dzwoneczek.
Przytaknęła.
Kroczący Naprzód, którego Łodyga znów cała płonęła z żądzy do Słodkiej, zaproponował:
-	Przyjdź do mnie później, po zachodzie słońca... Pokój
ogrodnika stoi pusty, jest tam duże łóżko...
Słodka, oddychając szybciej, przycisnęła usta do warg Kroczącego Naprzód. Równocześnie z wilgotnym i ciepłym językiem córki Woni Południa syn Niezniszczalnej Skały poczuł jej pieszczotliwy, porozumiewawczy oddech.
Wróżyło to jak najlepiej wieczornemu spotkaniu.
Jednym tchem zwierzyła się mu:
-	Chciałabym, żeby już była ta pora!
-	A co dopiero ja!
Kroczący Naprzód, z sercem przepełnionym radością, zaczął wyobrażać sobie, jak to dzięki Birmańskiemu

Dzwoneczkowi Rudego Księżyca, swojemu najcenniejszemu skarbowi, mianowany zostanie Cesarzem Kobiet: wszystkie będą mdlały ze szczęścia, a ich przyprawiające o dreszcz okrzyki wiele mówić będą o intensywności rozkoszy odczuwanej przez nie, gdy tylko wprowadzi on grzechotkę do wnętrza ich Wąwozu, a tuż za nią swoją Nefrytową Łodygę...
Rzecz obowiązująca w przypadku każdego skarbu - lepiej, jeśli nikt nie będzie podejrzewał jego istnienia ani nie znał tożsamości właściciela maleńkiej grzechotki, którą nauczy się, dzięki częstej praktyce, wyłuskiwać jednym ruchem z Jaskini w Kształcie Ziarna, wykorzystując te kilka chwil, podczas których istota jin, po osiągnięciu orgazmu, traci poczucie czasu i przestrzeni...
Złapany we własne marzenia niczym ryba w sieć rybaka, jakże miał nieszczęsny Kroczący Naprzód podejrzewać, iż jego sen bardzo szybko obróci się w koszmar?

Trzy Stopnie i Popielaty Żuraw
Popielaty Żuraw, przypominający teraz drapieżnika czyhającego na swoją ofiarę, wpatrywał się intensywnie w pociągającego młodego mężczyznę siedzącego przy sąsiednim stole.
Choć niemal pusta, cofnięta w głąb sala Żelaznej Miski na Ryż cuchnęła ową mieszaniną potu i dymu, jaka charakteryzuje lokale słynące z pijaństwa po przejściu hordy pijusów. Szynk zawdzięczał swoją nazwę wyrażeniu, jakim określano bezpieczną posadę, o którą starają się kandydaci na mandarynów odwiedzający licznie to miejsce, by zatopić w alkoholu akademickie rozterki.
Zniewieściała istota, która czytała sobie spokojnie książkę przy czarce herbaty, miała rysy twarzy tak piękne, że aż zapierało dech. Eunuch westchnął. Skąd mógł wziąć się tutaj ten cudowny okaz rodzaju ludzkiego? Biała karnacja młodzieńca, oczy w kształcie migdałów obrębione długimi rzęsami, szczupłe nadgarstki i dłonie o smukłych palcach - wszystko to przywodziło na myśl posągi

Guanjin, przed którymi zginał się w ukłonach, przynosząc dary w postaci owoców... kiedy jeszcze wyznawał wiarę w drogę Zbawienia Błogosławionego Buddy - zanim został wykastrowany, przez co stracił wszelkie złudzenia co do natury ludzkiej.
Pozwolę sobie na tym etapie powieści dać moim czytelnikom przyjacielską radę: trzeba zawsze wystrzegać się kastratów, nie mają oni bowiem sobie równych w oszukiwaniu świata.
Mimo kobiecego wyglądu i cudacznych piskliwych odgłosów, które wydają na widok myszy lub pająka, te perwersyjne i złośliwe istoty nie cofają się przed niczym, by zniszczyć osoby lub jednostki mogące odsunąć ich w cień lub umniejszyć ich wpływy. Dla eunucha nieważne są środki, byle tylko osiągnąć cel.
Prawdę mówiąc, to nie przypadek, że członkowie owej kasty, którzy tym są dla intrygi, czym grzyb dla drzewa, pozwalają sobie amputować najintymniejsze partie ciała, za cenę czego zdobywają przepustkę do pierwszego kręgu najwyższej władzy.
Ta przeklęta kamaryla istnieje już jak świat światem.
Gdzie tylko był Książę lub Król, tam wokół niego krążyli kastraci. Z czasem ich liczba wzrosła do około dziesięciu przypadających na każdego z Książąt, wielu setek za czasów Walczących Królestw, a gdy nastała era Cesarzy, można było naliczyć ich już dobry tysiąc.
Za panowania Chenghui nie mniej niż tysiąc osiemset pięćdziesięciu trzech kastratów straszyło w Purpurowym Pałacu...

Mężczyźni ci jako pierwsi zrozumieli, że w jedności siła.
Im bliżej znajdziemy się najwyższej władzy, tym większe grozi nam niebezpieczeństwo, tym bardziej wystawieni zostajemy na łaskę i niełaskę intrygantów, którzy mogą z kręgu pałacowego blasku zrzucić nas w ciemną otchłań lochów. Cieszące się poważaniem funkcje - zarazem niezwykle rzadkie, a przez to niezwykle trudne do zdobycia - zmuszały do częstego eliminowania pełniących je osób. Co za tym idzie, by piąć się coraz wyżej w hierarchii, by wciąż się liczyć, a przede wszystkim aby samemu nie zostać zamordowanym, należy mordować wrogów, uderzać, zanim oni zdążą zrobić to samo - krótko mówiąc, nie wahać się przed zadaniem ostatecznego ciosu, jeśli tylko nadarzy się ku temu okazja.
Walka o władzę to bitwa, w której nigdy nic nie jest pewne, a wszystkie chwyty są dozwolone.
Co się zaś tyczy tych, którzy dotarli do najściślejszego kręgu władzy, ci w pewnym sensie są w najgorszej sytuacji; kto bowiem nie idzie naprzód - ten się cofa; kto traci czujność - ryzykuje, że w każdej chwili zostanie mu zadany cios w plecy. Im ważniejszy minister, tym pilniej strzeżona musi być jego sypialnia i tym sumienniej należy próbować potraw, które ma wziąć do ust.
Obeznani z władzą od wieków eunuchowie zrozumieli to wszystko już o wiele wcześniej i polują całą watahą.
Jeśli Popielaty Żuraw był stałym bywalcem Miski, to między innymi dlatego, iż miejsce to (choć na to nie wyglądało) służyło za kwaterę główną Stowarzyszenia Czerwonych Kawalerów Zachodniej Esplanady, bardzo

wpływowej i tajnej organizacji kastratów, do której powstania przyczynił się on jeszcze za panowania poprzedniego Cesarza. Co miesiąc kierownictwo stowarzyszenia zbierało się w jednym z prywatnych gabinetów na piętrze. Poczerniałe od dymu opium ściany świadczyły o licznych spiskach, zawiązanych tutaj, a także o niezliczonych konklawe, które się tutaj odbyły.
Objęcie tronu przez Chenghuę było jednocześnie podzwonnym dla miażdżącej dominacji Czerwonych Kawalerów, którzy do tej pory decydowali o wszystkim w Purpurowym Mieście. Kilka miesięcy po wstąpieniu na tron nowy Cesarz Państwa Środka poczynił kroki mające na celu utworzenie Kręgu Wewnętrznego Nadzoru, owej tajnej policji będącej wyłącznie na jego rozkazy i której celem było przygotowywanie sprawozdań z poczynań eunuchów.
Dwa tysiące mężczyzn pełniących tam służbę podlegało generałowi Rudzikowi, błyskotliwemu żołnierzowi, którego Chenghua spotkał przy Wielkim Murze, gdzie jego oddziały odpierały najazdy barbarzyńców z Mongolii.
Dzielić, aby rządzić - to metoda stara jak świat, a Król królów wprost rozkoszował się podstępną walką, tym bardziej zażartą, że jej celem było uzyskanie pełnej kontroli nad Purpurowym Miastem, pomiędzy Czerwonymi Kawalerami i Wewnętrznym Nadzorem. Syn Niebios strzegł się jednak pilnie przed zadeklarowaniem, po czyjej jest stronie: czy obozu „całych", czy też po stronie klanu „odciętych", starających się nawzajem zniszczyć. Dochodziło nawet do tego, iż zaprzeczał wręcz istnieniu swoich tajnych służb.

Tak więc gdy generał Rudzik skarżył się na poczynania Czerwonych Kawalerów, których podejrzewał o otrucie jednego ze swych pułkowników, Cesarz odpowiadał, rechocząc:
- Czerwoni Kawalerowie z Zachodniej Esplanady? Pierwszy raz moje uszy słyszą tę nazwę... Wierz mi, kiedy zaczyna się wierzyć we wszystko, o czym plotkuje się w Purpurowym Pałacu, można popaść w paranoję...
Ostatni epizod tej walki na śmierć i życie miał na celu obsadzenie stanowiska Wielkiego Kanclerza, ministra, którego zaszczytna funkcja polegała na rozwieszaniu w całym Imperium dekretów i ustaw centralnego rządu. Ostatnią osobą piastującą ów urząd od wielu dziesiątków lat był pewien stary eunuch. Po jego śmierci korporacja kupiecka, zainteresowana tym urzędem, włączyła się do współzawodnictwa. Aby osiągnąć swój cel i wyprzeć ka-stratów, prezydent potężnej Gildii Kupieckiej zawarł pakt z generałem Rudzikiem. Sprawa rozeszła się szerokim echem. Przez wiele miesięcy, pod drwiącym spojrzeniem Cesarza, kupcy do spółki z tajnymi agentami ścierali się z eunuchami. Wreszcie Syn Niebios położył kres wewnętrznej wojnie, powołując na ten wielce pożądany urząd jednego ze swych konfidentów, nienależącego do żadnej z zainteresowanych grup.
W Stowarzyszeniu Czerwonych Kawalerów Popielaty Żuraw pełnił funkcję sekretarza generalnego, którego rola polegała na prowadzeniu spisu członków i organizowaniu debat poprzedzających decyzje, które podejmowano w trybie kolegialnym.

Prócz pełnienia funkcji wielkiego organizatora bractwa kastratów Purpurowego Pałacu Popielaty Żuraw przewodniczył także jury rekrutacyjnemu i sprawował pieczę nad poziomem intelektualnym przyszłych członków.
Dla młodego, niewykształconego chłopaka ze wsi istnieją tylko dwa sposoby na uniknięcie werbunku do armii: wstąpienie do zakonu lub zostanie eunuchem. Każdego dnia setki rodziców przyprowadzało swoje latorośle do specjalnie w tym celu przygotowanego okienka, w nadziei, że ich dziecko dostąpi zaszczytu dołączenia do kasty kastratów Purpurowego Pałacu. Dla tych nieszczęsnych ludzi utrata narządów rodnych przez ich dzieci w zamian za pewność, iż nigdy więcej nie zaznają one głodu ani nędzy, nie była wcale oszukańczą transakcją, lecz okazją, której nie można przepuścić...
Przekonany, że inteligencja jest najpotężniejszą bronią, Popielaty Żuraw przed posłaniem ich na pastwę chirurgicznego skalpela poddawał młodych rekrutów całej serii testów mających na celu określenie ich zdolności.
Chcąc podejść pięknego nieznajomego, wobec którego miał już pewne zamiary, Popielaty Żuraw zastosował fortel.
Osobnik ten, nie podejrzewający, że stał się właśnie obiektem dokładnego egzaminu, wciąż pogrążony był w lekturze, sięgając od czasu do czasu po kawałek owocu z półmiska. Maestria, z jaką podnosił go do ust, była tak olśniewająca, że Popielaty Żuraw postanowił nie zwlekać dłużej i usiąść przy sąsiednim stoliku.
Od dawna już nie miał do czynienia z tak rozkosznym zjawiskiem.

Jeśli zaś chodzi o obiekt jego westchnień, z całą pewnością znajdował się po tej samej stronie barykady co on, czyli wolał łączyć jang zjang, a nie z jin...
Z rozszerzonymi nozdrzami, niczym zwierzę ruszające na polowanie, eunuch uczynił gest w stronę kelnera. Ten niegdyś kandydat na kastrata, który jednak wykazał się zbyt słabym intelektem, by dostąpić operacji chirurgicznej, i którego Popielaty Żuraw polecił właścicielowi herbaciarni, podbiegł do niego jak wierny pies.
-	Czy mógłbyś przekazać temu młodzieńcowi, iż
wydaje mi się niezwykle sympatyczny? - szepnął szef
kastratów Purpurowego Miasta.
Kelner czym prędzej przekazał wiadomość wskazanemu młodemu człowiekowi, którym był nie kto inny, jak tylko Trzy Stopnie.
Trzy Stopnie nie miał najmniejszej ochoty odpowiadać na tę propozycję i nie podniósłszy nawet nosa znad tomiku poezji wielkiego Dufu*, która pozwalała mu oderwać się od pustki egzystencjalnej, udał, że nie dosłyszał.
-	Niesłusznie czynisz, nie odpowiadając Popielatemu
Żurawiowi - syknął kelner. - To bardzo wpływowa
postać...
Dla Trzech Stopni posada natręta była równie ważna, jak zeszłoroczny śnieg, zdecydował się jednak spytać:
-	A cóż takiego robi ten Popielaty Żuraw?
-	Zarządza Cesarskim Gineceum.
*   Najsławniejszy poeta chiński, tworzący za panowania dynastii Tang.

Odpowiedź ta wprawiła w zdumienie piękną męską prostytutkę - młodzieniec zamknął gwałtownie swój tomik wierszy i oznajmił, jakby wyrwany ze snu:
-	Mówisz, że pracuje w Purpurowym Mieście?
-	Nawet lepiej, mieszka tam. Ten mężczyzna, to znaczy właściwie... ta kreatura... jest wysoko postawionym eunuchem. Popielaty Żuraw chciał, bym i ja został kastratem, lecz niestety tak się nie stało... - ciągnął przerywanymi zdaniami, krzywiąc się, kelner, który bez końca przeżywał swoją porażkę.
-	Czy mógłbyś powiedzieć mistrzowi Żurawiowi, że chętnie ugoszczę go przy moim stole?
Kelner powtórzył te słowa dyrektorowi Cesarskiego Gineceum, który z bijącym sercem, jak w pierwszych dniach swoich uwodzicielskich podbojów, podkasawszy szatę, by nie zaplątała się w koturny, natychmiast podszedł i przysiadł się do Trzech Stopni.
Efeb odezwał się jako pierwszy:
-	Pracuje pan w Purpurowym Mieście? Od dawna marzę, by się tam dostać...
-	Dlaczego więc tego nie uczyniłeś?
-	To nie takie łatwe! Trzeba znać hasło!
Nie zdając sobie sprawy z groteskowości swojej mimiki, Popielaty Żuraw napuszył się i zawołał, falując szyją niczym rozpoczynający miłosny taniec samiec ptaka, którego imię nosił:
-	Istotnie tak jest!
Trzy Stopnie oszacował swoje szanse, po czym postanowił zagrać va banąue.

-	Mógłby mnie pan tam wprowadzić? Odnoszę wraże
nie, że ma pan taką możliwość...
Wobec tak rozkosznej brawury eunuch, który nie spodziewał się takiej przystępności po pięknym nieznajomym, postanowił użyć sposobu, jakim zazwyczaj posługiwał się w stosunku do młodych ludzi, których wygląd go urzekał.
-	Mogę ci zaproponować coś lepszego. Nie chciałbyś
stać się jednym z nas? Bractwo, do którego należę, jest
niezwykle wpływowe. Trzymamy się razem i niczego nam
nie brakuje. Prawdę mówiąc, decydujemy o wielu znaczą
cych dla państwa sprawach...
Trzy Stopnie uniósł jedną brew, potem drugą.
-	Eunuchu, czy naprawdę wyobrażasz mnie sobie jako
kastrata?
Popielaty Żuraw przytaknął z wigorem.
-	Ależ oczywiście! Wielu eunuchów życzyłoby sobie
mieć tak delikatne lico!
Efeb odparł, wzdychając w zamyśleniu:
-	Odjęcie sobie małych skarbów w wieku dorosłym...
to musi być niezwykle bolesne...
Popielaty Żuraw wzruszył ramionami, kręcąc energicznie głową:
-	Z sali operacyjnej wyszedłem o własnych siłach! Lekarz umie złagodzić ból odpowiednią mieszanką ziołową!
-	Z jakich roślin?
Popielaty Żuraw, dla którego ciekawość szczegółów Trzech Stopni równoznaczna była z wyrażeniem przez niego zgody, zaczął gdakać radośnie.

Trzy Stopnie natomiast daleki był od euforii.
Akceptując propozycję Popielatego Żurawia, miałby możliwość przedostania się do Purpurowego Pałacu, co pozwoliłoby mu się dowiedzieć więcej o losie Rudego Księżyca. Potem zawsze zdąży wymyślić jakiś pretekst, by uciec przed skalpelem...
Zresztą gdy okazja spada nam z nieba niczym owoc z drzewa, lepiej pochwycić ją bez zadawania sobie zbytecznych pytań...
-	Rozmaite zioła przeciwbólowe...
-	Mógłbyś mi opisać dokładnie, na czym polega interwencja chirurgiczna? - spytał Trzy Stopnie, który nie chciał obudzić w swoim rozmówcy najmniejszych podejrzeń co do szczerości swoich słów.
Popielaty Żuraw wyjął małe pudełeczko zawierające atrybuty, które każdy eunuch powinien nosić przy sobie aż do śmierci, pod groźbą wzbudzenia gniewu przodków -ciało bowiem powinno zawsze być chowane w całości.
-	To bardzo proste. Daje się pacjentowi do wypicia czarkę alkoholu z sorgo i skalpel wchodzi do akcji - tak szybko, że zainteresowany nawet nie zauważa momentu, kiedy odejmuje mu się jego małe skarby!
-	Czy nie jestem za stary, żeby poddać się kastracji? -spytał efeb, nie chcąc, by kastrat pomyślał, że znajduje się na podbitym terenie.
Ukłuty do żywego, jak nietrudno było przewidzieć, Popielaty Żuraw czym prędzej go uspokoił:
-	Jak mówi przysłowie: „Nigdy nie jest za późno na
czynienie dobra"... Poza tym nasz chirurg ma duże

doświadczenie w tego rodzaju interwencjach, a ty jesteś jeszcze bardzo młody!
Niemal od razu młodzieniec o twarzyczce dziewczęcia rzekł:
-	Jestem zainteresowany twoją propozycją...
Wniebowzięty Popielaty Żuraw uszczypnął delikatnie
policzek Trzech Stopni w łakomym rozmarzeniu i rzucił:
-	Byłem pewien, że ty i ja jesteśmy stworzeni do tego,
by się rozumieć...

Dla Niezniszczalnej
Skały
prawdziwe
kłopoty
dopiero
się zaczynają
Po powrocie ze swej wyprawy do Pawilonu Dziesięciu Tysięcy Rozkoszy Kroczący Naprzód, który wprost uwielbiał delektować się potrawami przygotowywanymi przez Pianę Dni, szybko zrozumiał, że w jego domu miały miejsce wielce nieprzyjemne wydarzenia.
Policjanci pod bronią opanowali całą posiadłość.
Przeczuwając pułapkę, postanowił zawrócić i obszedłszy ojcowskie domostwo, wślizgnął się do środka tylnym wejściem.
Stentorowy głos wywrzaskiwał przekleństwa:
- Ty szujo, w końcu zaczniesz gadać! Gdzie jest Birmański Dzwoneczek, który skradłeś Cesarzowi? Ostatni kretynie, dobierzemy ci się do skóry!
Ukryty za stelą ołtarza przodków syn Niezniszczalnej Skały słyszał każde słowo wypowiedziane gromkim głosem. Zrobił krok naprzód i dzięki temu stwierdził, że ich

adresatem był jego ojciec, który przybity siedział w fotelu w swoim gabinecie, do którego przeszklone drzwi były szeroko otwarte.
-	Ale ja już mówiłem: niczego nie ukradłem Synowi
Niebios... Nie mam pojęcia, o czym mówicie...
Był to z całą pewnością głos ojca, zrozpaczony i błagalny.
Załamany, nasz młodzieniec niemal zasłabł. Szybko jednak zebrał się w sobie i spróbował pojąć, co właściwie się stało.
Rozumiał, że policjanci oskarżali Niezniszczalną Skałę o kradzież należącego do Syna Niebios instrumentu podobnego do tego, który znajdował się aktualnie w jego własnej kieszeni! Było to do tego stopnia przerażające, że aż się uszczypnął, aby sprawdzić, czy to wszystko nie jest po prostu złym snem!
Gliniarz, mała istota o odrażającym obliczu, wymierzył swoją pałkę w stronę Niezniszczalnej Skały i rzekł groźnie:
-	W końcu się przyznasz...
Następnie, uzupełniając słowa czynem, uderzył gwałtownie pięścią Czerwonego Pędzla w nos, który rozprysnął się niczym dojrzała śliwka.
Niezniszczalna Skała z twarzą ociekającą krwią jęknął rozdzierająco, sprawiając, że wnętrzności jego syna się ścisnęły.
-	Przysięgam, że nie skradłem cesarskiego Dzwo
neczka! Zresztą jakże miałbym być aż tak głupi, by po
pełnić takie przestępstwo?...

-	Twój syn paraduje po mieście z Birmańskim Dzwonecz
kiem Syna Niebios. Któż inny miałby mu go dostarczyć?
Słysząc te słowa, Kroczący Naprzód doznał uczucia, jakby jego serce, walące do tej pory z całych sił, teraz zastygło w bezruchu.
Skąd policja się dowiedziała? Kto mógł na niego donieść?
Mówi się, że ściany mają uszy... ale żeby aż do tego stopnia?... Można by sądzić, że te w alkowie Słodkiej Woni były nimi nafaszerowane!
Niezniszczalna Skała bronił się jak mógł:
-	Przysięgam, że to nie ja! Syn nigdy mi nie mówił o tym przedmiocie!
-	W końcu przyznasz się do swojej zbrodni... albo twoje imię zawiśnie na drzwiach Sądu!
Chcąc przestrzec wszystkich, którzy skłonni byli go zdradzić, oraz aby dać do myślenia pospólstwu, Cheng-hua nakazał na wrotach sądów w większych miastach wywieszać listę skazanych na śmierć za zdradę stanu, którą to karę wykonywano publicznie ostatniego dnia każdego miesiąca księżycowego przed północną bramą Purpurowego Miasta.
Kroczący Naprzód odruchowo sięgnął do kieszeni, sprawdzając, czy pudełeczko z Dzwoneczkiem wciąż się tam znajduje, po czym osunął się - nogi odmówiły mu bowiem posłuszeństwa - i wsparł się na tylnej części ołtarza Larów. Następnie z wielką ostrożnością położył przedmiot będący przyczyną tylu nieszczęść ojca i przyjrzał mu się z przerażeniem.

Gdyby tylko Birmański Dzwoneczek umiał mówić!
Jednak choć uparcie wpatrywał się w dwa maleńkie ptaszki, dzięki którym rozśpiewało się ciało Słodkiej, te pozostały nieme.
Wtedy pomyślał o Rudym Księżycu. Nagle wszystko stało się dla niego jasne: to owa nieszczęsna dziewczyna musiała wygadać się pod wpływem tortur...
Zaiste służby wywiadowcze Purpurowego Miasta słynęły z bezgranicznej wyobraźni. Poczynając od ostrych bambusowych witek wbijanych pod paznokcie, poprzez swego rodzaju drewnianą garotę, którą zaciskano stopniowo na szyi skazanego, aż dusił się on niczym cybeta w uścisku boa dusiciela, aż po ukrzyżowanie na desce.
Naraz jęki Niezniszczalnej Skały ustały, przez co jego syn zaczął podejrzewać, iż ojciec zemdlał w wyniku otrzymanych ciosów, o ile wręcz nie wyzionął ducha.
Po kilku długich minutach, które trwały dla niego całą wieczność, do jego uszu znów dobiegło rzężenie, znak, że ojciec wciąż żyje - lecz w jakim jest stanie?
Wtedy, choć wiele go to kosztowało, Kroczący Naprzód umieścił dzwoneczek ponownie w szkatułce i położył w widocznym miejscu na ołtarzu przodków, w miejscu, w którym nie mógł on zostać niezauważony. Po czym załamany myślą o wielkim rozczarowaniu Słodkiej, gdy wyzna jej, że zmuszony został do porzucenia Birmańskiego Dzwoneczka, wziął nogi za pas.
Ledwie Cesarz Kobiet zdążył objąć tron, a już został pozbawiony władzy!

Jasność       Egzystencjalna
Smukły Kwiat weszła do pogrążonej w półmroku sali medytacyjnej, w której unosił się delikatny zapach stęchlizny, charakterystyczny dla stale zamkniętych pomieszczeń.
Dostrzegłszy adopcyjną córkę Wyczerpującej Wiedzy, Jasność Egzystencjalna, która siedziała w pozycji lotosu, nieruchomo niczym skała, z wnętrzami dłoni zwróconymi ku niebu, podniosła na nią wzrok. Jak zwykle Smukły Kwiat poczuła się przeszyta na wskroś tym spojrzeniem błyszczącym niczym nefrytowe kamyki wprawione w oczy olbrzymich posągów Współczującej Guanjin, którym oddawano cześć w wielkiej sali modlitewnej opactwa Dzikiej Gęsi.
- Chciałaś ze mną porozmawiać, córko?
Zastygła bez ruchu na znak szacunku względem matki przełożonej zarządzającej małą armią liczącą tysiąc trzysta zakonnic, Smukły Kwiat nie śmiała się poruszyć.
Jasność Egzystencjalna powtórzyła pytanie, na co dziewczyna przytaknęła, po czym uczyniła nieśmiały krok w stronę buddyjskiej mniszki.

Jak to zazwyczaj bywa w przypadku ascetów, którzy niemal nic nie jedzą i mało śpią, Jasność Egzystencjalna robiła wrażenie swoim łagodnym spojrzeniem zatopionym w oddali, gładką jak kolano i lśniącą niczym wysłużona misa na ofiary czaszką, nie wspominając o jej wręcz trupiej chudości, uwydatnionej jeszcze niskim wzrostem i wątłą budową.
-	Słucham cię zatem! - szepnęła matka przełożona
swoim głuchym a zarazem głębokim głosem, jeszcze bar
dziej poruszającym niż cała reszta, głosem świadczącym
o trwałej sile, która kryła się za pozorną delikatnością. -
Czyżbyś nie zrozumiała wszystkich subtelności rozdziału
na temat Pustki Sutry Lotosu? - dodała, nawiązując do
ich ostatniej rozmowy, podczas której nakłaniała Smukły
Kwiat do lektury tego słynnego świętego tekstu, którego
znaczenie bywa niezrozumiałe dla tego, który go czyta.
Lekko zażenowana dziewczyna odchrząknęła, po czym zachrypniętym z powodu onieśmielenia głosem wyrzuciła z siebie jednym tchem:
-	Nie... Czytałam go trzy razy i wydaje mi się, że zro
zumiałam jego założenia... w każdym razie te najważ
niejsze.
Matka Jasność, która miała już ukończone siedemdziesiąt lat, wyprostowała nogi, wywołując suchy trzask stawów kolan, które z coraz większą trudnością znosiły niewygodną pozycję siedzącą, po czym powstała z trudem.
-	Czemu więc zawdzięczam twoją wizytę?
Z najwyższym wysiłkiem dziewczyna zebrała się na odwagę i oświadczyła:

-	Jedna ze znanych mi osób cierpi na brak pewnego
remedium. Jeśli ten mężczyzna go nie zażyje, jego stan
może się pogorszyć.
Stara ascetka, która nie lubiła, gdy się jej przeszkadza podczas medytacji „siedząc pod ścianą", poprawiła pasek, po czym zbliżywszy się do młodego gościa, spytała nie bez nuty zdenerwowania w głosie:
-	O co chodzi z tym remedium?
-	Prześwięta Matko Jasności Egzystencjalna, bez tego leku rzeczona osoba może umrzeć. Widzę, jak niknie z dnia na dzień...
Staruszka zmierzyła wzrokiem swojego gościa.
-	Ale ja nie jestem lekarzem!
Smukła odparła, wykręcając dłonie:
-	Leczysz, matko, dusze... Poza tym nie znam żadnego
lekarza!
Świadoma, iż posunęła się za daleko, Matka Jasność złagodniała i rzekła:
-	Jakiego remedium potrzebuje ta osoba?
-	Likieru Latającego Smoka... Czy zna matka tę miksturę?
Mniszka milczała przez chwilę, ciężko westchnęła
i zapaliła świecę. Niemal natychmiast pojawiły się wielobarwne Apsary fruwające pod sufitem niczym motyle.
-	Któż nie słyszał o tym Likierze?... Jest źródłem nie
szczęścia dla tych, którzy go spożywają... a mimo to
wielu z niego korzysta... Jak powiedział Błogosławiony:
to w rezygnacji z ziemskich uciech znaleźć można spokój.
Im bardziej mężczyzna pożąda kobiety, tym bardziej jest
nieszczęśliwy... i vice versa.

Smukły Kwiat, zbita z tropu, spróbowała dowiedzieć się czegoś więcej od swojej przewodniczki duchowej.
-	Matko Jasności, dlaczego Likier ten cieszy się takim
powodzeniem, skoro, jak matka twierdzi, jest on niebez
pieczny?
Coraz bardziej rozdrażniona zakonnica wzniosła oczy ku niebu.
-	Ponieważ jest to najsłynniejszy z afrodyzjaków!
-	Co to jest afrodyzjak?
Zirytowana matka przełożona odparła ostro:
-	Mikstura, której mężczyźni nadużywają...
Mniszki buddyjskie znane są ze swej pruderii.
Rzecz ma się inaczej z mnichami należącymi do Kościołów Wielkiego lub Małego Mahajana, nie zapominając o buddystach tantrycznych, którym stosunek seksualny zastępuje najzwyczajniej medytację transcendentalną i których miłosne wybryki opisywać by można w opasłych tomach. Lamowie są z pozoru wstrzemięźliwi, lecz ich Nefrytowa Łodyga jest stale gotowa, by wyskoczyć zza przepaski. Pewien mnich tybetański o imieniu Kalinshen zdołał przekonać nieocenionego Cesarza Huizonga* do kultu tantrycznego związku Szesnastu Dakiń i Ośmiu Samców. Idąc za radą owego lamy, którego mianował później Mistrzem Wielkiego Imperium Yuan, władca i poeta zarazem posunął się aż do nakazania młodym mężczyznom i kobietom, by ci rozbierali się i spółkowali na jego oczach. Owe widowiska nierządu, mające przywrócić mu
*   Cesarz ten panował w latach 1333-1357

wigor, organizowane były kilka razy w tygodniu ku przerażeniu i rozpaczy konfucjańskich mandarynów ścisłej obediencji, którzy z opuszczonymi rękami uczestniczyli w owych scenach wraz z „klasztorną ciżbą".
To jednak jeszcze nie wszystko.
Któż wie, że Kościoły buddyjskie od zawsze prześcigały się w wymyślaniu sposobów na to, by ich protektorzy, właściciele rozległych ziem i przebogaci kupcy, skłonni przekazywać im datki, mogli zaspokajać swoje potrzeby seksualne w spokoju? Ponieważ przykład powinien iść z góry, przez długi czas przedstawiano Błogosławionego -zwanego tu na potrzeby sprawy Radosnym Buddą - z erekcją, penetrującego swą towarzyszkę. Rzeczone posągi, których produkcja została już zakazana, były wyposażone w zdejmowane członki. To, co popularnie nazywa się Nefrytową Łodygą, Ukwieconą Gałęzią lub Niebieskim Pniem, przyjęło odpowiednio nazwę Zęby Buddy. Rzeźby Radosnego Buddy wykorzystywane były przez niektóre cesarskie rodziny mongolskie podczas ślubu księcia prawiczka z księżniczką. Szef eunuchów pałacu cesarskiego prosił przyszłych małżonków, by uklękli i modlili się przed owymi postaciami zastygłymi w sprośnych pozycjach, a następnie wypili godowy kielich z afrodyzjakiem.
To nie przypadek, że olbrzymi klasztor Pagoda Dzikiej Gęsi był zarezerwowany wyłącznie dla mniszek. Bonzowie, łącznie z młodymi nowicjuszami, nie mieli prawa wstępu do surowej budowli, wzniesionej na skraju urwistego zbocza falezy z wyrzeźbionymi tysiąc lat wcześniej postaciami gigantycznych Buddów.

Matka przełożona najchętniej zakończyłaby na tym rozmowę, lecz adopcyjna córka Wyczerpującej Wiedzy, której naiwność równać się mogła wyłącznie niewinności, pogarszając tylko swoją sytuację, rzekła:
-	A dlaczego nie kobiety?
-	Mężczyźni są dumniejsi od kobiet... Oto powód, dla którego uważają się za lepszych niż one. Tymczasem nie mają racji. Prawdę mówiąc, uważam, że kobiety są znacznie lepiej przygotowane do osiągania nirwany niż mężczyźni...
-	Ponieważ są mniej dumne?
Słowa te, świadczące o czystości ich autorki, uradowały Jasność Egzystencjalną.
Uśmiechnęła się, co przywróciło jej twarzy sympatyczny wygląd, i odpowiedziała Smukłemu Kwiatowi:
-	Powinnam powiedzieć twojemu znajomemu choremu, że musiałby się nawrócić...
-	Osoba ta także wierzy w dobroć i mądrość Błogosławionego...
-	Mężczyźni nie powinni myśleć o kobietach. I odwrotnie...
Winien tu jestem czytelnikowi pewne wyjaśnienie na temat Luojang, gdyż Miasto Tysiąca Pagód jest również jednym wielkim lupanarem.
Od czasów dynastii walecznych Tang Luojang to cel wielu pielgrzymek. Zbiegają się tu drogi wielu pobożnych pragnących zmyć swoje grzechy w nadziei na osiągnięcie nirwany. Miasto jest też stolicą jedwabiu, więc zjeżdżają do niego kupcy z czterech stron świata.

Jako że ciało ludzkie musi zrelaksować się po wysiłku, zagęszczenie burdeli jest tu równie duże jak świątyń. W Luojang doznać można wszystkich możliwych przyjemności w przeróżnych cenach. Łatwo rozpoznawalne po smagłej cerze, drżących, szeroko rozwartych nozdrzach i szczupłych nadgarstkach, uległe i szczodrze obdarzające swych klientów, których łapią w sieci niczym doświadczony rybak sprytnego karpia, ulicznice Miasta Tysiąca Pagód są przeważnie młodsze i bardziej pociągające niż te w Pekinie, które w większości są pochodzenia mongolskiego.
Smukły Kwiat podeszła do okna.
Zalane złocistym światłem zachodzącego słońca dziewczęta w pomarańczowych togach machały miotełkami, zamiatając podwórze klasztorne. Czystość była, cytując słowa Buddy, przedpokojem Raju, dlatego kamienna posadzka, choć zadeptywana wciąż tysiącami pobożnych stóp, czyszczona była bez przerwy na wysoki połysk.
-	Matko Jasności Egzystencjalna, co powinnam uczynić?
-	Musisz nawrócić tę osobę naprawdę! Z tego, co wiem, osiągnięcie nirwany leży raczej w jej interesie. Zresztą w twoim także.
-	Jeśli dobrze zrozumiałam, rzeczona osoba nie kroczy właściwą ścieżką...
Odwróciwszy się, Smukły Kwiat uczyniła krok w stronę Jasności Egzystencjalnej. Stara kobieta położyła dłoń na ramieniu przybranej córki Wyczerpującej Wiedzy.
-	Jeśli to cię pocieszy, powiem, że jego przypadek nie
jest odosobniony... Droga do Raju jest wąska...

-	Także dla kobiet?
-	Oczywiście, choć dla kobiet jest ona nieco szersza. Zresztą gdyby tak nie było, zmieniłabym zawód, a ty i ja nie dyskutowałybyśmy teraz na te tematy...
Nie po raz pierwszy Jasność rozmawiała o tych sprawach z naszym dziewczęciem. Pewnego dnia zasugerowała nawet, iż jeśli ta nie chce ulec zgubnym pokusom, powinna ściąć włosy. Ponieważ jednak Smukły Kwiat nie wyobrażała sobie siebie powracającej do domu swego adopcyjnego ojca z wygoloną czaszką, ten przykaż lekko ją ostudził.
Zakłopotana dziewczyna znów podeszła do okna.
Na zewnątrz stara mniszka o plecach tak zgarbionych, że tworzyły one półkole, karmiła ptaki, rzucając im ziarna ryżu. Tylko tym największym udawało się je pochwycić, zadając przy tym brutalne ciosy dziobem pozostałym ptakom, które zmuszone były trzymać się z dala.
Dlaczego te ptaki, wszakże reinkarnacje innych, wyższych istot, nie szanowały Praw Błogosławionego?
Jednak bardziej jeszcze niż widowisko świadczące o prawie silniejszego to postawa matki Jasności Egzystencjalnej pogrążyła Smukły Kwiat w otchłani wątpliwości.
Pozostawienie człowieka jego smutnemu losowi nie było przejawem współczucia... a hojność, którą Wyczerpująca Wiedza jej samej okazał, gdy przygarnął ją po śmierci rodziców, zasługiwała na to, by pomóc mu w znalezieniu leku na jego cierpienie.
A jeśli to matka Jasność Egzystencjalna podąża niewłaściwą drogą?

Rezygnacja z ziemskich uciech, odmawianie sobie przyjemności i satysfakcji brzmi pięknie, ale ma sens tylko wtedy, jeśli się zakłada, że Raj rzeczywiście istnieje. Tymczasem nikt nie może z całą pewnością potwierdzić, że osiągnął nirwanę, skoro jest to możliwe dopiero po śmierci.
Czy więc słuszne jest poświęcanie dnia dzisiejszego niepewności jutra?
Tyle wątpliwości, które bynajmniej nie były absurdalne...
Był to ten rodzaj pytań, na które odpowiedzi znajdujemy, gdy tylko zaczynamy je sobie zadawać...
Opuszczając matkę Jasność Egzystencjalną, Smukły Kwiat, do której zaczął docierać rozmiar szkód, jakie dogmaty Kościoła wyrządzają ludzkości, poprzysięgła sobie, że nigdy nie zgoli głowy.
Miała tak piękne włosy!

Siła Prawa
Gdy Kroczący Naprzód, ledwo dysząc, wpadł do domu Siły Prawa w nadziei otrzymania jakiejś rady, starszy mężczyzna siedział właśnie przy biurku w swojej bibliotece i małymi porcjami przełykał zupę z pokrzyw i grzybów mung, którą zalecił mu lekarz ze względu na jej właściwości terapeutyczne.
Miejsce pracy profesora konfucjanisty było przestronne. Ściany pokryte były rzędami książek, w większości niezwykle rzadkimi egzemplarzami, dlatego też wielu anty-kwariuszy oblegało Siłę Prawa w nadziei, że ten zgodzi się przekazać im kilka swoich skarbów gromadzonych latami.
Naprzeciw Siły Prawa siedział Nieskazitelna Juryspru-dencja, jeden z jego uczniów, którego syn Niezniszczalnej Skały wyjątkowo nienawidził. Był to bowiem istny prototyp złego kolegi, który nie zawaha się przed wydaniem towarzyszy z powodu byle wybryku.
Wtargnąwszy w sam środek lekcji, Kroczący Naprzód nie ośmielił się przerwać staremu profesorowi, który

wierny swym zwyczajom, wziął właśnie swego ucznia w krzyżowy ogień pytań związanych z moralnością i Rytuałami.
Choć stał w progu pomieszczenia, syn Niezniszczalnej Skały nie stracił ani jednego słowa z rozmowy obydwu mężczyzn. Starszy pytał młodszego o metody, jakie powinni stosować rodzice, by uchronić dziecko przed Dziewięcioma Klęskami.
Gdy Nieskazitelna Jurysprudencja irytującym tonem ucznia, którego jedynym celem jest zabłysnąć przed nauczycielem, oświadczył, iż dziecko poczęte poza małżeństwem padnie ofiarą Dziewięciu Klęsk, krew zawrzała w żyłach Kroczącego Naprzód.
Nienawidził ciasnej bezwzględności Konfucjusza; jego słowa stały w całkowitej opozycji z opiniami Żółtego Cesarza, któremu igraszki z licznymi kobietami przyniosły wiele korzyści.
Jakże ów rzekomy Wielki Mędrzec śmiał twierdzić, że para ludzi jest skazana na przebywanie ze sobą przez całe życie, jeśli mężczyzna może osiągnąć Osiem Korzyści tylko pod warunkiem, że kochać się będzie z dużą liczbą kobiet?
Dalszy ciąg dyskusji pomiędzy Jurysprudencja i jego nauczycielem wydał się synowi Niezniszczalnej Skały jeszcze bardziej uciążliwy, szczególnie gdy stary konfu-cjanista, uczonym tonem i piskliwym głosikiem, zaczął wyliczanie mające na celu wzbudzenie strachu w tych, którym przyjdzie do głowy zboczyć z utartych ścieżek podczas praktykowania Chmury i Deszczu:

-	Dziecko poczęte za dnia cierpieć będzie z powodu
wymiotów; jeśli poczęcie nastąpi w środku nocy, podczas
złej interakcji słońca z księżycem, może ono urodzić się
martwe; jeśli wydarzy się to podczas zaćmienia słońca -
urodzić się może spalone; jeśli podczas burzy - może
okazać się niedorozwinięte umysłowo; jeśli zostanie
poczęte podczas zaćmienia księżyca - dziecko będzie
prześladowane i zazna złego losu; jeśli pod tęczą - bę
dzie przeklęte; jeśli podczas letniego lub zimowego prze
silenia - przyniesie nieszczęście rodzicom; jeśli w blasku
księżyca w nowiu lub jego ostatniej kwadrze - urodzi się
ślepe; jeśli rodzice są pijani - cierpieć będzie na dymie-
nicę i epilepsję.
Siła Prawa, niewzruszony, wymieniał nadal te niedorzeczności:
-	Ojciec powinien przyglądać się synowi z uwagą,
syn powinien traktować ojca z szacunkiem: to główna
oś zapewniająca trwałość rodziny wyniesionej do rangi
Cnoty!
Kroczący Naprzód już miał się wtrącić, mówiąc, iż kompletnym absurdem jest przypisywanie zasługi utrzymywania rodzinnej stałości relacjom między ojcem a synem, biorąc pod uwagę, że bez córek nie byłoby kobiet, a pro-kreacja nie byłaby możliwa, czyli nie byłoby ani ojca, ani syna. Postanowił jednak się powstrzymać - miał co innego do roboty niż stawanie do bezowocnej walki na słowa.
Tym, którzy namawiają do ukierunkowywania zapału seksualnego par zawierających związek małżeński, można powiedzieć, że ich postawa jest absurdalna, a ich

ograniczony rygoryzm prowadzi do przyjmowania fałszywych postaw i oddawania się w tajemnicy temu, czego zakazują obyczaje.
O ile nie będzie postępować jak hipokryta i czynić czegoś zupełnie odwrotnego od tego, co sam nakazuje, kon-fucjanista zamknie sobie wszelki dostęp do szczęścia.
Wreszcie lekcja się skończyła i ukłoniwszy się nauczycielowi, Nieskazitelna Jurysprudencja wyszedł, nie zaszczyciwszy Kroczącego Naprzód nawet spojrzeniem.
Stary erudyta konfucjański założył binokle i zatopił się na powrót w swoich księgach. Aby zwrócić na siebie uwagę, syn Niezniszczalnej Skały odchrząknął.
Pożółkłą i drżącą dłonią stary profesor zdjął okulary, po czym przeniósł szkliste spojrzenie na młodzieńca i rzekł głosem monotonnym, jak gdyby nigdy nic:
-	Co się ciebie tyczy, mój drogi Kroczący Naprzód, nie
pozostaje nam już nic innego, jak tylko zabrać się za Tysiąc
Dodatkowych, co pozwoli ci wkrótce przystąpić do egza
minu trzeciego stopnia na niższego mandaryna!
Mistrz Siła nawiązywał do czterech tysięcy znaków alfabetu, które każdy kandydat przystępujący do egzaminów administracyjnych zmuszony był wtłoczyć do głowy, by mieć szansę na zdanie części pisemnej, i których trzy czwarte synowi Niezniszczalnej Skały udało się już zapamiętać.
Młodzieniec, który miał teraz inne sprawy na głowie, odparł nie bez pewnego zniecierpliwienia w głosie:
-	Mistrzu Siło, nie przyszedłem rozmawiać o kaligrafii.
-	Nabyłeś przynajmniej piórko z włosia wydry?
-	
Już od miesięcy profesor dręczył swego ucznia, by zaopatrzył się on w ten właśnie rodzaj kosztownego piórka, wykonanego z wąsów rzeczonego zwierzęcia, które to narzędzie uznawane było przez kaligrafów za najlepsze, pozwalające na kreślenie wyjątkowo cienkich linii.
Przerwawszy mu w pół słowa, Kroczący Naprzód rzekł głośno:
-	Mój ojciec ma kłopoty...
Siła Prawa, obojętny, wzruszył jedynie ramionami, co jeszcze bardziej przygnębiło jego młodego gościa.
W kilku słowach, lecz skrzętnie omijając kwestię Birmańskiego Dzwoneczka, Kroczący Naprzód przedstawił starcowi sytuację, jaką zastał po powrocie do domu.
-	Jeśli twój ojciec popadł w tarapaty, to z pewnością
istniały ku temu powody... - stwierdził uczenie profesor
konfucjański, czyszcząc sobie ucho małym palcem. Palec
ten, jak przystało na literata, miał długi, krogulczy niczym
szpon drapieżnego ptaka paznokieć, liczący sobie dobre
pięć centymetrów.
Zazwyczaj wywołujący uśmiech widok paznokcia Siły Prawa, którego nieumiarkowana długość była dowodem na iście intelektualną profesję jego właściciela, ale też na jego lekceważące podejście do chłopów i robotników, obudził teraz po raz pierwszy w Kroczącym Naprzód głęboką odrazę.
Młodzieniec postanowił sprowokować swojego profesora:
-I pomyśleć tylko, że mam zamiar wybrać tę samą karierę, co on...

Stary lis Siła Prawa natychmiast odciął się młodemu uczniowi:
-	Mam nadzieję, że spełnisz oczekiwania swojego ojca...
-	Żeby zostać zmasakrowanym przez cesarską policję? Dziękuję bardzo!
Stary konfucjanista również podniósł głos.
-	A co z ojcowskim autorytetem, „świętą świątynią,
która nigdy nie powinna zostać sprofanowana"?
Wyrażenie wyjęte było z Księgi Rytuałów, traktatu o należytym postępowaniu spisanego za czasów Zhou, któ-; rego tezy były dokładnym przeciwieństwem zawartych w Księdze Drogi i Cnoty.
Syn Niezniszczalnej Skały zacisnął pięści i rzekł:
-	Czyż nie mamy prawa odmawiać przyjęcia na siebie
nieszczęścia, które się nam narzuca?
Moralizującym tonem Siła stwierdził:
-	To, co mówisz, jest niezgodne z wszystkimi ideałami
mistrza Kong. Ojcowskie słowa są święte...
Każdy inny na jego miejscu z wściekłości zacisnąłby z przyjemnością ręce na wychudzonej szyi Siły Prawa wystającej spod lnianego płaszczyka obrębionego futrem z norek i zadusił na śmierć, lecz Kroczący Naprzód, którego mądrość mimo jego młodego wieku była już wielka, wolał odejść, nie prosząc już o nic.

Kroczący   
Naprzód
i Słodka Woń
przeżywają
miłość
idealną
Pośród nocy otulającej starą dzielnicę swym grubym płaszczem Słodka Woń nasłuchiwała dobiegającego z oddali ujadania bezpańskich psów nadbiegających w stronę uśpionego miasta. Dziewczyna nie czuła się zbyt pewnie. Nagle ktoś gwałtownie szarpnął ją za rękaw, więc krzyknęła. Był to Kroczący Naprzód.
-	Przestraszyłeś mnie... - szepnęła. Pociągnął ją za sobą w zaułek ulicy.
-	Nie możemy iść do mnie. Dom zajęła policja. Oddychając z trudem, opowiedział jej, jak to czekał na
niezagospodarowanym terenie, opatulony w swój płaszcz, i niedawno obudził się z na wpół zamarzniętymi stopami. Dość zaskoczona, dziewczyna spytała:
-	Szuka cię policja?
Z bijącym sercem przedstawił jej całą sytuację, a ponieważ postanowił niczego przed nią nie ukrywać, wyjawił jej również, jak to zmuszony został do porzucenia Birmańskiego Dzwoneczka, w nadziei ocalenia swojego ojca.

Spodziewał się niemal każdej reakcji, a nawet - biorąc pod uwagę, że nie miał już do dyspozycji zbawiennej grzechotki - że dziewczyna bezzwłocznie go rzuci.
Ona jednak odezwała się z oczami pełnymi łez:
-	Dobrze postąpiłeś! Zrobiłabym to samo, żeby urato
wać mamę...
Pozbywszy się wielkiego ciężaru z serca, przyciągnął ją do siebie i uznał za stosowne dodać:
-	Zrozumiem, jeśli postanowisz nie spotykać się już
ze mną.
Słodka Woń, przylgnąwszy do niego całym ciałem, wyszeptała mu do ucha:
-	Za bardzo mi na tobie zależy...
Słowa te wlały miód w serce syna Niezniszczalnej Skały; z rozkoszą wdychał najsłodszy zapach wody jaśminowej, którą dziewczyna była skropiona.
Gdy ujmował jej dłoń, Słodka, bardziej niż kiedykolwiek żądna powtórzyć z nim Chmurę i Deszcz, spytała:
-	Dokąd planowałeś mnie zabrać?
-	Dwie ulice stąd jest gospoda... O ile się zgodzisz.
Zgodziła się bez wahania.
Jej Wąwóz tak bardzo pragnął Łodygi Kroczącego Naprzód, że zanim jeszcze dotarli do gospody, jego ściany zwilgotniały.
Czuła, jak ścieka z nich Rosa, gdy znaleźli się w pokoju, do którego klucz powierzyła im oberżystka.
Co się zaś tyczy Kroczącego Naprzód, gdy Słodka znalazła się w kręgu światła rzucanego z sufitu przez wielki lampion, nieomal odebrało mu dech. W dopasowanej

jedwabnej sukni podkreślającej jej idealne kształty przypominała Księżniczkę z Lazurowych Obłoków, taką jak ją przedstawiają malarze na sztandarach rozwieszanych na pilastrach świątyń Drogi.
Nie zdążył nawet powiedzieć jej komplementu, gdy ta z zaskakującą śmiałością zaczęła zrzucać z siebie ubranie, by po chwili stanąć przed nim całkiem naga.
Mimo tak apetycznego aperitifu młodzieniec odczuwał lekką obawę, kładąc się koło niej. Niczym wojownik mający za jedyną broń gołe ręce, musiał liczyć wyłącznie na siebie.
Przyszłość jednak pokaże, że niepotrzebnie się martwił.
Słodka, która wiedziała doskonale, czego chce, wyciągnęła szpilkę z włosów Kroczącego Naprzód, aby te rozsypały się na jego ramionach lśniącą i miękką zasłoną. Następnie zarzuciła mu je na twarz tak, by przysłoniły mu całkowicie oczy - gdy bowiem nic się nie widzi, słuch, smak, dotyk i węch, których nic już nie rozprasza, reagują z o wiele większą siłą na bodźce zewnętrzne.
Kroczący Naprzód, któremu bardzo spodobała się owa troska Słodkiej, jedynie przy użyciu dotyku i zapachu, nie korzystając nawet ze smaku i słuchu, osiągnął stadium, w którym dalsze powstrzymywanie popędu Nefrytowej Łodygi stało się niemożliwe.
Biorąc pod uwagę fakt, iż by wywrzeć dobre wrażenie na partnerze przeciwnej płci, należy zachować minimum powściągliwości, dotarłszy na skraj owej rozkosznej otchłani, syn Niezniszczalnej Skały zesztywniał.

Ale Słodka, która uklękła przed nim i zabrała się do rozpinania jego spodni z zaskakującą zręcznością, pochwyciła jego Łodygę.
Rozdarty między zażenowaniem i pożądaniem, Kroczący Naprzód, próbując się oswobodzić, odrzucił w tył włosy i ujrzał usta dziewczyny gotowe przylgnąć do jego instrumentu. Desperackim wysiłkiem woli i mając świadomość tego, że jeśli pozostanie w tej pozycji, jego napastniczka lada chwila osiągnie swój cel, odepchnął dziewczynę i przewrócił ją na łóżko.
Uznając ten gest za okazję, której nie można przepuścić, Słodka czym prędzej rozłożyła nogi, prezentując naszemu bohaterowi podniecający widok tej wielce lubieżnej pozycji.
- Wejdź we mnie, kochany!
Kroczący Naprzód, którego nasienie groziło wytryśnię-ciem w każdej chwili, odchrząknął.
Wzięty przez zaskoczenie, nie wiedział już co robić w sytuacji, która stawała się coraz bardziej niebezpieczna i w której wyniku Słodka może pożałować, że wybrała sobie tak nędznego kochanka.
Ale Chmura i Deszcz to zadanie dla dwojga i córka Południa, w pełni świadoma niebezpieczeństwa, przyszła mu z pomocą. Ścisnęła silnie między kciukiem i palcem wskazującym podstawę jego Sakwy z Małymi Skarbami w taki sposób, iż jego Łodyga wybuchła, nie uwalniając ani kropli likieru jang, pozwalając mu jednocześnie na odczucie wyzwolenia a zarazem rozkoszy, które zazwyczaj towarzyszą ejakulacji.

Doszedłszy do siebie, młodzieniec stwierdził, że dzięki całej tej operacji zyskał zapewne kilka dodatkowych miesięcy życia, za co gorąco był wdzięczny Słodkiej.
Niczym dwoje starych przyjaciół, którzy mają w zwyczaju często wspólnie świętować, Łodyga Kroczącego Naprzód i Wąwóz Słodkiej rozumiały się tak dobrze, że wydawały się stworzone dla siebie nawzajem.
Nasz młodzieniec wsunął czubek swojego nosa w wejście Różanej Doliny Słodkiej Woni. Emanował z niej ów lekki, słodko-kwaśny i odurzający zapach, coś pomiędzy gałką muszkatołową, cynamonem i imbirem.
Gdy Pożądana Rosa zaczęła się skraplać na ścianach Szmaragdowej Groty, pojawił się jeszcze ów oszałamiający zapach przypominający zapach świętego grzybka w kształcie Nefrytowej Łodygi. Przenika on na zawsze do nosa tego, kto raz go poczuje - do tego stopnia, że człowiek nie zazna spokoju, dopóki znów nie wciągnie go w nozdrza.
Słodka Woń zaczęła drżeć. Był to raczej dobry znak.
W pełni już spokojny, zapuścił jeden palec, a później drugi, do Słodkiego Korytarza zwilżonego Miodem.
Pomyślał o Złotym Obłoku z poematu, „który nadciąga nad zalaną słońcem równinę, po czym rozprasza się niespodziewanie, by zrobić miejsce dla niezapomnianego widoku kobierca kwiatów słanego przez wiosnę"... i nacisnął lekko kciukiem na Pączek Róży córki Woni Południa, na której czoło wystąpiły kropelki potu.
Pochwaliła go:
- Twoja dłoń jest równie skuteczna jak Dzwoneczek Lubieżnego Ptaka z Birmy...

Następnie językiem dotknął wejścia do miękkich meandrów Doliny Słodkiej Woni; ciche, wielce obiecujące jęki pozwalały się domyślić, co czuła.
Gdy Nefrytowa Łodyga Kroczącego Naprzód przedostała się do jej wnętrza, uroczyście niczym kapłan do świątyni, z gardła córki Woni Południa zaczęły się wydobywać nieartykułowane dźwięki.
Nagle brzuch Słodkiej, w którym Kroczący Naprzód poruszał się tam i z powrotem i który kołysał się aż do teraz niczym fala, napiął się jak membrana bębenka. Był to znak, że w tej właśnie chwili Źródło Miłości tryskało największym strumieniem rozkoszy, powodując, że dziewczyna straciła kontrolę nad sobą, a jej oczy stanęły w słup.
Dla Kroczącego Naprzód, któremu brakowało już niewiele doświadczenia, by dokonywać Powrotu Nasienia według własnego upodobania, co z kolei pozwoliłoby mu bezterminowo łączyć Rozkosz i Długowieczność, partia była wygrana.
Jeśli zaś chodzi o Słodką, wtuloną w swojego partnera niczym kociak w matkę - czuła się zaspokojona.
Mimo braku Dzwoneczka Kroczący Naprzód zdołał nasycić ją podobnie jak podczas poprzedniej Chmury i Deszczu.
Nachylił się nad nią i szepnął:
-	Nasze ciała idealnie do siebie pasują... Gdy się znajdzie klucz do zamka, drzwi otwierają się szeroko...
-	Też tak sądzę...
-	Szkoda byłoby je zamykać.
-	
-	Co masz na myśli?
-	Chcę powiedzieć, że za tymi drzwiami muszą kryć się kolejne... prowadzące zapewne do jeszcze wspanialszych pomieszczeń...
Słodka westchnęła i rzekła:
-	Miło by było je zwiedzić...
Kroczący Naprzód, który nie zamierzał już jej opuścić, spytał:
-	Jak to będzie możliwe, jeśli odejdziesz?
Wtedy to Słodka, która nie miała zamiaru zrezygnować ze swej wyprawy - planowała ją przecież od miesięcy -mimo iż zyskała już odrobinę wiary w swoją zdolność odczuwania rozkoszy, przedstawiła mu pewną propozycję:
-	A gdybyś tak udał się ze mną do Luojang?
O świcie, nie spojrzawszy nawet na miasto, które opuszczali, dwoje kochanków ruszyło w stronę Wielkiego Cesarskiego Kanału, błyszczącego w zimnym blasku księżyca niczym srebrne ostrze długiego miecza...
Byli sami na tym świecie, całkowicie pogrążeni w swym szczęściu.
Kiedy się kocha, przeszłość ani wyrzuty sumienia nie istnieją.
Nadzieja jest zbędna: liczy się tylko teraźniejszość, gdyż szczęście to tu i teraz...

Trzy Stopnie i Yadil
Nigdy nie powinno się oceniać miejsc po ich wyglądzie.
Siła nie musi kryć się w tym, co ogromne i błyszczące.
Spiski najczęściej zawiera się w małych pomieszczeniach o niskich sklepieniach, słabo oświetlonych, krótko mówiąc, za które nikt nie dałby złamanego grosza...
Był to właśnie przypadek biura Popielatego Żurawia, ciemnej, niezbyt czystej klitki, do której wchodziło się z wąskiego korytarza.
Tam właśnie Popielaty Żuraw przyprowadził Trzy Stopnie po przemyceniu go do Purpurowego Miasta.
Zdecydowany prześledzić wszystkie tropy mogące doprowadzić go do Rudego Księżyca, młody efeb wiedział, że w jego interesie leży, by nie pozwolić szefowi cesarskich kastratów grać pierwszych skrzypiec, lecz za to on sam powinien umiejętnie mu nadskakiwać. Tak więc nie pozwoliwszy eunuchowi nawet spojrzeć na stertę listów, którą przynieśli mu półnadzy asystenci o torsach pokrytych tatuażami włochatych i pierzastych zwierząt, rzekł:

- Czy w Purpurowym Mieście mieszka jeszcze wielu mężczyzn o zaletach równie wielkich jak pańskie?
Mile połechtany Popielaty Żuraw uznał za stosowne wygłosić całą lekcję historii.
O ile homoseksualizm nigdy nie cieszył się specjalnie dobrą opinią na cesarskich dworach, o tyle miłosne związki pomiędzy mężczyznami istniały od zarania dziejów.
Już za czasów Walczących Królestw niektórzy książęta utrzymywali faworytów, których bez wahania mianowali szambelanami, a nawet ministrami. Najsłynniejszym spośród nich był Longjangjun, minister i kochanek księcia królestwa Wei, którego imię przyjęło się jako określenie homoseksualisty. Cesarz Wu* z dynastii Han miał przyjaciela od serca i od seksu o imieniu Hanyan, który został jednak zadenuncjowany i zgładzony pomimo starań swego pana. Ten sam władca stracił zupełnie głowę dla pewnego efeba, który za punkt honoru obrał sobie uwiedzenie wszystkich kobiet w cesarskim haremie. Aidi**, jeden z następców Wu, miał kochanka zwanego Dong-xian. Pewnej nocy zasnął, przygniatając skrawek rękawa Szlachetnego, który wezwany do rozstrzygnięcia ważnej sprawy wolał odciąć rękaw szaty, niż obudzić swego faworyta. Stąd zresztą wzięło się powiedzenie „odciąć rękaw", określające miłość między mężczyznami...
Na koniec wywodu Popielatego Żurawia Trzy Stopnie zadeklamował werset z wiersza Huangbonga, słynnego poety eunucha żyjącego za czasów dynastii Song:
* Żył w latach 180-87 p.n.e. ** Cesarz ten panował w latach 6-1 p.n.e.

-	Ta wyjątkowa i osobliwa nić, która „kruszy metal, a pachnie orchideą"...
-	Widzę, żeś wyedukowany! - wykrzyknął z podziwem sekretarz gineceum, który jak każdy porządny eunuch traktował twórczość owego autora niczym fetysz.
Trzy Stopnie odparł, puszczając oko:
-	Nauczył mnie go pewien ujmujący klient.
Bezwstydność to cecha ludzi czystych, tych, którzy nie
odczuwają najmniejszego zażenowania, mówiąc o seksie, gdyż w przeciwieństwie do innych, którzy wolą nie chwalić się wytrwałym praktykowaniem Chmury i Deszczu, po prostu nie widzą w tym nic niewłaściwego.
Dłoń Popielatego Żurawia o długich pomalowanych paznokciach musnęła policzek Trzech Stopni, niczym szpon orła chwytającego owieczkę za skórę na grzbiecie, by porwać ją matce.
-	Gdybyś dołączył do naszego bractwa, cieszyłbyś się
wielkim powodzeniem!
Młody efeb, który nie miał najmniejszej ochoty poddać się działaniu skalpela chirurgicznego, nie zdołał się opanować i rzekł:
-	Nie znoszę widoku krwi!
-	Operacja jest banalnie prosta. Nic nieznacząca interwencja! Zresztą najlepiej samemu się przekonać!
Zdecydowany bronić swej nienaruszalności rękami i nogami, efeb o anielskim obliczu mimo wszystko udał się za kastratem. Pokonawszy niezliczone dziedzińce i ogrody, minąwszy całe kohorty mandarynów otoczonych uginającymi się pod stertami akt asystentami, weszli do

Pawilonu Wielobarwnych Motyli, eleganckiej budowli wspartej na jaskrawoczerwonych pilastrach, w której urzędował eunuch usuwający Małe Skarby. Tam Trzy Stopnie dostrzegł na jednej ze ścian sali operacyjnej, tuż nad stołem, na którym siłą kładziono petentów, oświetloną latarnią w kształcie głowy bawoła imponującą kolekcję skalpeli, uporządkowanych rosnąco, wiszących każdy na małym haczyku.
Opisany niezwykle dokładnie w najstarszych podręcznikach medycyny zabieg usunięcia Małych Skarbów był operacją delikatną, wymagającą niezwykłej zręczności. Aby oszczędzić pacjentowi cierpień, dłoń chirurga musiała działać szybko. Najmniejsze wahanie sprawiało, że ból stawał się nie do zniesienia, i zdarzało się, że operowani rzucali się na lekarza, zanim jeszcze zostali zszyci.
Dziesięć lat wcześniej Inkrustowany Brąz, przodek Trwałego Brązu, eunuch o niespotykanej zręczności, operujący w czasie, gdy dzieje się ta opowieść, aż dziesięciu nieszczęśników każdego dnia, został rozerwany na strzępy przez mężczyznę o sile tureckiego niewolnika, któremu przez nieuwagę naciął górną część uda w chwili, gdy przystępował do otwarcia jego Sakwy z Małymi Skarbami.
Popielaty Żuraw kazał usiąść biednemu Trzy Stopnie w poczekalni.
Prócz dwóch nastoletnich kandydatów do kastracji, których wytrzeszczone ze strachu oczy sprawiały, że aż przykro było na nich patrzeć, czekała tam również posłusznie jedna kobieta.

Trwały Brąz, w towarzystwie dwóch osiłków, przyszedł po jednego z młodzieńców, by zabrać go na salę operacyjną. Blady i skulony petent nie robił dobrego wrażenia, gdy zamykały się za nim drzwi.
Aby nieco oczyścić atmosferę, a jednocześnie szukając sposobu, by się wydostać z opresji, Trzy Stopnie wskazał na pacjentkę i ni to żartem, ni to na poważnie szepnął do ucha szefowi bractwa kastratów:
-	Sądziłem, że tylko mężczyźni mogą zostać eunu
chami!
Osobliwie spokojna, biorąc pod uwagę okoliczności, kobieta o zapierającej dech w piersiach urodzie, a sądząc po jasności jej skóry i nieskośnych oczach - zachodniego pochodzenia, zaczęła przyglądać się młodemu efebowi, który pod wpływem jej uroku uśmiechnął się nieśmiało.
Z kolei usta Popielatego Żurawia zbliżyły się teraz do ucha Trzech Stopni i wyszeptały:
-	Ta kurtyzana czeka na nałożenie Sekretnej Obrączki.
-	Cóż to takiego? - spytał efeb.
Dumny z wykonanej przez siebie pracy, gdyż rzeczoną kurtyzaną był nie kto inny, jak tylko Yadil, eunuch odparł:
-	To mała obrączka, którą przekłuwa się Pączek Róży...
Syn Niebios każe ją nosić kobietom, które wyjątkowo
przypadły mu do gustu. Kurtyzany, którym ofiarowuje tę
kosztowność, można zliczyć na palcach jednej ręki.
Wtedy to Trwały Brąz pojawił się ponownie, a za nim z sali wyłonił się nastolatek, jeszcze bledszy, który nie utrzymałby się sam na chwiejnych nogach, gdyby nie pomoc

dwóch asystentów. Na widok zakrwawionego kitla chirurga Trzy Stopnie poczuł ściśnięcie w sercu.
Chirurg wziął Popielatego Żurawia za ramiona i wyciągnął go do ogrodu. W Purpurowym Mieście ściany mają - jak to się mówi - oczy i uszy, dwaj wspólnicy nie chcieli więc zwierzać się sobie w ich obecności.
Trzy Stopnie podziękował w głębi duszy Xinshengowi, Bogu Sprzyjającej Okazji, za ten niezwykły zbieg okoliczności: któż inny jak nie cesarska faworyta miałby udzielić mu informacji na temat Rudego Księżyca? Młodzieniec zbliżył się do tej, której nałożyć miano Sekretną Obrączkę, i skłoniwszy się przed nią z szacunkiem, rzekł:
-	Nazywam się Trzy Stopnie. Jedna z moich przyjació
łek o imieniu Rudy Księżyc została zawezwana do haremu
cesarskiego pałacu. Odtąd słuch o niej zaginął... Pozwoli
łem sobie mieć nadzieję, że zdoła mi pani pomóc...
Wzruszona niepokojem, jaki dostrzegła w spojrzeniu młodzieńca o rysach tak delikatnych, że aż prawie kobiecych, pustynna dziewczyna odparła chętnie:
-	Nazywam się Yadil. Wiedz, iż nie znam kobiety o tym imieniu. Jestem tu nowa. Ale jeśli chcesz, mogę zasięgnąć informacji.
-	Dziękuję pani! Jak szybko byłaby pani w stanie je zdobyć?
Yadil nie zdążyła odpowiedzieć, gdyż Trwały Brąz, który skończył już rozmawiać z Popielatym Żurawiem, przywołał ją do siebie.
Gdy kilka minut później pojawiła się ona ponownie w drzwiach sali operacyjnej - nałożenie Sekretnej

Obrączki było wyjątkowo prostym zabiegiem, polegającym na przekłuciu „kapturka" Różanego Pączka za pomocą specjalnej igły i wsunięciu w powstały otwór klejnotu -szepnęła:
-	Jutro o tej samej porze, przed tym Pawilonem.
Kiedy Trzy Stopnie, przepełniony wdzięcznością, patrzył za Yadil oddalającą się ze swoją damą do towarzystwa, o twarzy zwiędłej niczym burak liściowy, Popielaty Żuraw rzekł zadowolony do efeba:
-	Choć jego grafik jest już pełen, Brąz zgodził się
zoperować cię choćby jutro!
Rozdzierające wrzaski młodzieńca, który właśnie wszedł do sali, przekonały ostatecznie naszego marzącego o Trójkącie bohatera, że lepiej dla niego będzie - jeśli chce doprowadzić swoje śledztwo do końca - by pozostał w jednym kawałku...
Chcąc więc ostatecznie rozwiać nadzieje eunucha, rzekł:
-	Po namyśle stwierdzam, że nie jestem godzien dołą
czyć do waszego szlachetnego bractwa.
Widząc, że taki śliczny ptaszek stara mu się wymknąć, stary kastrat skrzywił się, wściekły, po czym jednak pocieszył się myślą, że bezczelny młodzian jeszcze się doigra, gdyż ma on swoje sposoby, by go usidlić.

Zalety  
Sekretnej
Obrączki
W chwili gdy już podnosił rękę, by zapukać do drzwi pokoju Cesarza i oznajmić mu, że nałożenie Sekretnej Obrączki Yadil przebiegło bez przeszkód, Popielatego Żurawia ogarnęła przerażająca wątpliwość: czy jego makijaż aby się trzyma?
Mimo umiarkowanej temperatury - Purpurowe Zakazane Miasto było rozległe, a przez to trudne do ogrzania -z eunucha spływały gęsto krople potu, niebezpiecznego wroga szminek.
Dla czystego sumienia poszedł zamknąć się w jednej z komórek Wielkiej Szatni i zbliżywszy twarz do małego lusterka, przed którym kurtyzany poprawiały sobie fryzury po igraszkach z Synem Niebios, przyjrzał się wprawiającemu w osłupienie obliczu, jakie patrzyło na niego z wypolerowanego brązu.
Żadna maść - nawet najdroższa - nie jest w stanie oprzeć się potowi; gruba warstwa szminki, którą co rano pokrywał twarz, była tak głęboko popękana ohydnymi

szczelinami, że przypominała step w okresie ruszenia lodów, kiedy śnieg i ziemia łączą się, tworząc osobliwą, lepką i zimną breję, w której grzęzną konwoje; zaś bruzda na brzegu jego peruki załamywała się pod nietypowym kątem, świadcząc o braku wosku, którym przytwierdzone do skóry jego czaszki były sztuczne włosy.
Ponieważ nie było mowy, żeby stanąć w tak rozpływającym się stanie przed obliczem Chenghui, eunuch czym prędzej schował się za wielkim parawanem z laki i zaczął nerwowo szperać w kieszeni w poszukiwaniu małego pudełeczka na szminkę w kształcie kwiatu lotosu, z którym nigdy się nie rozstawał. Odruchowo wciągnął zapach jego zawartości w nozdrza, po czym włożył do środka drżące złączone palce, wskazujący i środkowy. Kontrolując swoje ruchy odbijające się w matowym wnętrzu pokrywki, zaczął w pośpiechu uzupełniać zmarszczki, jedną po drugiej. Gdy skończył tę delikatną operację, zdjął swój tupecik i chuchnął na wosk, którym pociągnięta była podszewka, a następnie umieścił go ponownie na właściwym miejscu, pojękując cicho z zadowolenia.
Świeżo wymalowany i spryskany paczulą Popielaty Żuraw oznajmił z satysfakcją Synowi Niebios, iż Trwały Brąz dobrze się spisał i niewielka ranka, jaką zadał Yadil, nie będzie nawet musiała się zabliźniać, tak bowiem była mikroskopijna.
- Przyprowadźcie mi tu natychmiast tę kobietę! - zagrzmiał Chenghua.
Gdy tylko Yadil pojawiła się w drzwiach, nakazał jej się rozebrać.

Na widok jej przepięknego nagiego ciała, którego intymne miejsce naznaczone było teraz drogocennym piętnem, syna Niebios ogarnęło niewypowiedziane uczucie szczęścia, które nie należało do tych mylących złudzeń rozpływających się bardzo szybko w obliczu smutnej rzeczywistości.
Nie było bowiem wątpliwości: niczym Feniks odradzający się z popiołów, jego ptak się budził, rozpościerał skrzydła, jego szpony i pióra odrastały; dziób gotowy był do pochwycenia ofiary. O tak: ten, który do tej pory był jedynie strachliwą sową, zmienił się w tryumfującego orła.
Ledwie Yadil zsunęła powolnym i precyzyjnym ruchem gorset swojej sukni, ukazując ciemne i grudkowate niczym owoce jeżyny sutki, Łodyga Chenghui, naraz po-rywcza i dumna jak niegdyś, zaczęła pęcznieć, gotowa wypełnić swój obowiązek.
Marzenie Króla królów stało się rzeczywistością: po tygodniach uciążliwego postu jego żołądek znów odczuwał głód!
Jeśli zaś chodzi o Mauretankę... to była już zupełnie inna sprawa. Dla młodej kobiety, cudzoziemki, wszystko w Purpurowym Mieście było onieśmielające, począwszy od przepychu całego miejsca, przypominającego swymi dzielnicami, labiryntem uliczek i placów prawdziwe miasto, aż po etykietę, której przestrzegać musieli wszyscy z otoczenia Syna Niebios, tak złożoną, że wszystkie jej arkana nie zmieściłyby się w opasłym tomisku.
Jej niepewność tłumaczyło także osobliwe uczucie, prawdę mówiąc raczej przyjemne, jakie wywoływała

w niej obecność Sekretnej Obrączki, maleńkiego obcego ciała tkwiącego w jej ciele, które przypominało, że nie należy już w pełni do samej siebie. Bo przecież jak to doskonale ilustruje przysłowie - „małpa na smyczy nie jest już w pełni małpą...".
Czuła odrazę na myśl o zostaniu jedną z protegowanych Króla królów, a mając równocześnie świadomość, że harem Chenga liczy już wiele tysięcy kobiet, nie mogła zrozumieć cesarskich motywacji.
Yadil nie podejrzewała nawet, jakie wrażenie zrobiła na Królu królów, który zdecydowany był przechwycić maksymalną ilość jej siły witalnej qi.
Kobiety dysponują o wiele większym zapasem siły qi niż mężczyźni, stąd nazwa, jaką obdarzyli ją przodkowie, którzy zauważyli, że kobiece gatunki zwierzęce, takie jak żółw czy bocian, żyją dłużej niż gatunki męskie, na przykład szczur albo kogut, określając ją Kobiecą Cnotą albo Żółtym Prądem, a czasem nawet Brzoskwinią Nieśmiertelności...
Córa pustyni była więc bezradna wobec ataków cesarskiej włóczni, która wyraźnie się ośmielała, i była, prawdę mówiąc, wręcz zszokowana widokiem owego męskiego członka, którego przebudzenie dokonujące się gwałtownymi małymi podskokami nasuwało skojarzenie z wężem wypełzającym wiosną ze swej jamy po długiej hibernacji.
W obawie, by Cesarz nie zauważył owej niechęci, przemogła się, po czym musnąwszy nieśmiało dłonią jego instrument, oświadczyła:
- Jestem do dyspozycji Waszej Wysokości.

Mile połechtany tymi słowami, Chenghua wspiął się na łoże i położył się, rozkładając szeroko nogi, po czym szepnął dziewczynie do ucha:
- Nie ma tobie równej, Yadil... Dzięki tobie czuję, że odżywam... Czuję, że młodnieję... Twoja energia jin zalewa mnie od stóp do głów. Nie mam wątpliwości, że Tianyi jest teraz ze mną. Od miesięcy błagałem go o pomoc - na próżno! Cześć i chwała Tianyi, który zlitował się wreszcie nad nieszczęsnym Wielkim Chenghua!
Dla czytelników, którzy jeszcze tego nie wiedzą, dodam, że Tianyi, gwiazda Miłości, siedzi w prezydium Jinde, Drogi jin, tej samej, która pozwala mężczyźnie na przechwytywanie kobiecej energii seksualnej.
Gdy Yadil zsuwała powoli wewnętrzną część swej sukni, odsłaniając rozszerzający się kielich i idealnie zarysowaną Różaną Dolinę, terroryzujący swój lud Syn Niebios radował się niczym dziecko na widok łakoci.
Należy tu wyjaśnić pewną kwestię, która nie jest bez związku z nagłym odrodzeniem się cesarskiej Łodygi, obecnie skłonnej wypluwać swe dobroczynne płomienie do Wąwozu Yadil.
Od wieków i zgodnie z obowiązującym na Półwyspie Arabskim i w królestwie Persji zwyczajem kobiety z plemienia Yadil depilują sobie okolice narządów płciowych, tak by nawet najmniejsze niesforne źdźbło nie rosło na skraju Cynobrowego Wąwozu, gładkiego i miękkiego w dotyku niczym sutek wielbłąda.
Owe diablice wybrały tę praktykę sprawiającą, iż wszyscy mężczyźni tracą dla nich głowę, nie dlatego, że gładkość

w tym miejscu jest piękniejsza, czystsza i bardziej podniecająca niż owłosienie i że ipso facto narządy płciowe reagują o wiele szybciej na pieszczoty partnera, a przez to wzmagają również jego żądzę, ale po prostu ze względów higienicznych - w krainach pustynnych bowiem pchły i wszy łonowe lubią zagnieżdżać się w uwłosieniu pomiędzy kobiecymi udami.
Chenghua ze wzrokiem wbitym w rozkoszne kształty, pośród których błyszczał kamyk prześlicznej kosztowności i które przywodziły mu na myśl przeczyste i zaokrąglone policzki marmurowych posągów Guanjin* Współczującej, aż zagdakał z zadowolenia. Jak nieświadome dziecko próbujące złapać gołą ręką ptaka wyciągnął ramiona w stronę podbrzusza kobiety.
Yadil cofnęła się, aby pozostać poza jego zasięgiem. Cały w skowronkach, Syn Niebios głosem tak zasapanym, że aż trudnym do rozpoznania, wyszeptał do swojej partnerki:
- Pozwól mi dotknąć twego Wybornego Wąwozu... Pozwól mi go chociaż musnąć, a uczynisz ze mnie spełnionego mężczyznę...
Jednak na samą myśl, że Chenghua miałby zbliżyć się do jej Różanego Pączka obolałego jeszcze po nałożeniu Sekretnej Obrączki, pustynna dziewczyna wpadła w panikę.
Po chwili wahania, która zdawała się trwać całe wieki, postanowiła zaryzykować, mówiąc głosem zdławionym przez niepokój, gdyż spodziewała się odmowy:
*   Guanjin, przedstawiana jako kobieta, jest chińskim odpowiednikiem indyjskiego bodhisattvy Avalokitecvara.

-	Panie, twa służka chciałaby zatańczyć dla Waszej
Wysokości... Podobno mam do tego niejaki talent...
Dobry książę Chenghua skinął głową i dodał, co było dowodem na to, że nawet najwyżej postawione osobistości mogą używać trywialnego języka:
-	Śmiało, mój kwiatuszku... Nie będę ci wzbraniał, bo
mi się podobasz. Wiedz jednak, że co się odwlecze, to nie
uciecze. Spieszno mi zerwać twój Różany Pączek...
Nasza młoda kurtyzana pośpiesznie podłożyła Królowi królów poduszkę pod plecy, po czym weszła na łóżko i zaczęła powoli kręcić tyłeczkiem, rozstawiając nogi i przesuwając raz po raz dłonią po swojej Różanej Dolinie. Następnie ruchem znanym tylko akrobatom chwyciła swoją prawą nogę i oparła ją na karku, co spowodowało otwarcie się Zaczarowanej Jaskini i wyłonienie się jej karminowego wnętrza oraz Sekretnej Obrączki.
Syn Niebios, coraz bardziej żądny przejść do czynu i skonsumować ów tajemniczy kwiat, jęknął, przełykając ślinę:
-	Wyglądasz mi na naprawdę gibką... prawdziwy z cie
bie wąż...
Yadil zgięła się wpół niczym kartka papieru, w przód i w tył, po czym splotła ramiona za plecami, przyjmując postawę pałąka od kosza.
Ta nowa figura, w połączeniu z poprzednią, spowodowała nagły przypływ energii jang do organizmu Cesarza Państwa Środka, którego twarz zastygła, gdy wczepiał się w Yadil, niczym tonący w koło ratunkowe, aż strużka białej piany pojawiła się w szczelinie jego warg.

Spanikowana na samą myśl o przykrościach, jakie mogłyby ją spotkać, gdyby Król królów wyzionął przy niej ducha, już zamierzała pociągnąć za sznur od dzwonka wzywającego szambelana, gdy Syn Niebios odzyskał zmysły i nie chcąc tracić tak pięknej okazji, oznajmił jej radosnym tonem:
-	Nie potrzeba wzywać pomocy! Czuję się doskonale!
Mauretanka powróciła do łoża i z ulgą stwierdziła,
że Łodyga Króla królów wznosi się dumnie w stronę Nieba.
Cheng dał znak, żeby się zbliżyła.
Niczym winowajca przyjmujący na siebie łagodną karę, choć spodziewał się zostać skazany na śmierć, Yadil z ulgą, bez wahania, a nawet z pewnego rodzaju werwą wypełniła rozkaz Cesarza.
Przykucnąwszy nad udami Syna Niebios, rozstawiła nogi w taki sposób, by czubek Boskiej Włóczni Króla królów dotykał Sekretnej Obrączki.
-	Jak dobrze!
To nie krzyk wydobył się z gardła Władcy Świata, lecz prawdziwy ryk Tygrysa.
Po raz pierwszy, podczas gdy jego Ptak dziobał Ziarno Yadil, Cheng wyobrażał sobie siebie umierającego w kluczowym momencie, gdy jego Łodyga osiągnie finalny punkt subtelnych manewrów, przelewając likier jang do niewysłowionego kielicha Mauretanki.
Czyż można sobie wyobrazić piękniejszą śmierć niż przez utonięcie w oceanie rozkoszy? Zaiste nie, gdyż zalewają nas wtedy fale szczęścia!

Umrzeć, kochając się, wyzionąć ducha w momencie spółkowania, wyparować z ziemskiego padołu, delektując się przepysznymi smakołykami, to marzenie wielu mężczyzn, jednak niewielu dane jest je zrealizować. Aby tego dostąpić, trzeba, jak to się mówi, być „na stanowisku", co oznacza niemal codzienne uprawianie seksu, tymczasem im człowiek starszy, tym staje się to mniej prawdopodobne.
Tymczasem Yadil zajmowała się tak dobrze Królem królów, przesuwając tam i z powrotem czubkami swoich okrągłych piersi po jego brzuchu, iż ten zapomniał o kłopotach związanych z władzą i lękach przed spiskami, które utrzymywały go w ciągłym pobudzeniu i nie pozwalały się odprężyć.
Gdy poczuł blask najwspanialszej z rozkoszy, tej związanej z wyzwoleniem, Szlachetny Władca wydał z siebie straszliwy ryk, który zdał się rezonować w całym Mieście.
Wycieńczony, lecz szczęśliwy, niczym mieszkaniec gór, któremu udało się zdobyć ośnieżony szczyt, opadł na swoje łoże, oczami błądząc po fresku na sklepieniu przedstawiającym bitwę, w której dwadzieścia lat wcześniej odniósł zwycięstwo nad Hunami.
Następnie podszedł do szafy i podał Yadil, z porozumiewawczą i serdeczną miną, małą szkatułkę, którą otworzyła.
Wewnątrz znajdowała się złota szpilka do włosów, zakończona srebrną pszczołą zbierającą nektar z pokrytego niebieską, różową i białą emalią kwiatu.

Cheng uśmiechał się teraz tak prostodusznie, że Yadil odniosła wrażenie, iż ma do czynienia ze swawolnym młodzieńcem, który szuka okazji do miłego spędzenia czasu.
-	To zewnętrzny znak rozpoznawczy moich ulubionych
faworyt. Nawet jeśli w twoich oczach Sekretna Obrączka
znaczy więcej, zaletą tej szpilki jest to, że widzą ją też inni...
Ubrawszy się z powrotem, pod spojrzeniem oczu Syna Niebios, który żałował, że cudowne ciało, którym przed chwilą się delektował, już znika, Yadil spytała:
-	Wasza Wysokość, chciałabym prosić o pańską pomoc...
Na te słowa Chenghua, któremu żadna z konkubin
nigdy nie ośmieliła się przedstawić żadnej prośby, drgnął. Ponieważ jednak zbyt mu na Yadil zależało, by ją ofuknąć, co uczyniłby wobec każdej innej bezczelnej dziewczyny, której sam fakt sypiania z nim widocznie nie wystarczał, wolał uznać jej słowa za znak, że ulepiona była z innej gliny niż pozostałe kobiety.
Krótko mówiąc, Król królów naprawdę zakochał się po uszy w Mauretance.
Słodki niczym owieczka, rzekł:
-	Słucham cię!
Pustynna dziewczyna pomyślała, że Cesarz Państwa Środka jest w dobrym nastroju, postanowiła więc przejść prosto do rzeczy.
-	Słyszałam o konkubinie o imieniu Rudy Księżyc... Chciałabym się dowiedzieć, co u niej słychać.
-	Rudy Księżyc? Czy rzeczywiście powiedziałaś Rudy Księżyc?
-	
-	Tak, Wasza Wysokość...
-	Czego od niej chcesz?
Zaskoczona, zawahała się przez chwilę, po czym odparła:
-	Mam jej przekazać pewną wiadomość... tak... wiado
mość od naszego wspólnego znajomego.
Widząc, że Syn Niebios wciąż pożera ją wzrokiem, zebrała się na odwagę i ciągnęła dalej:
-	To ważne.
Cheng ujął jej dłonie.
-	Zrozumiałem. Kiedy tu ponownie przyjdziesz, po
proszę, by ta kobieta była obecna.
 Yadil skłoniła się przed Królem królów, chcąc wyrazić swoją wdzięczność. Ten zaś podniósł ją i potrząsnął dzwoneczkiem. Do komnaty wkroczyła ubrana od stóp do głów na czarno przyzwoitka. Pod miękkim spojrzeniem Syna Niebios skropiła Yadil perfumami, po czym wsunęła w jej włosy piękną szpilkę, którą Chenghua odznaczał swoje faworyty. Mauretanka stała się wszechmocna.

Kroczący Naprzód i Słodka u doktora Trójnoga
Dostojny doktor Trójnóg na Racicach rezydował na wyżynach starego miasta, w jednej z dzielnic wczepionych w zbocze góry, gdzie pagody wznoszone jeszcze za czasów Pięciu Dynastii były liczniejsze niż domostwa mieszkalne. Laboratorium, w którym pichcił swoje leki, mieściło się na ostatnim piętrze murowanej z cegieł wieży pozbawionej okien, której niższe poziomy służyły do składowania substancji roślinnych, mineralnych i zwierzęcych niezbędnych do ich przygotowania. Z natury skrupulatny, Trójnóg czuwał nad tym, by sklasyfikowane były zgodnie z porządkiem nakazanym przez Shennonga, Boskiego Oracza, ojca medycyny i autora słynnego traktatu, który nazwał swoim imieniem. Substancje rozgrzewające, zwane także składnikami trującymi, składowane były na pierwszym piętrze; ostudzające - tak zwane cudowne składniki - na drugim; a te neutralne, czyli składniki nieszkodliwe - na trzecim.

W chwili gdy Kroczący Naprzód i Słodka Woń szykowali się do wejścia do budynku, potężny mężczyzna odziany w czerń i uzbrojony w długi, okuty żelazem kij wychynął zza kamiennych smoków strzegących jedyne wejście.
-	Kim jesteście, że próbujecie wejść bez kolejki? Trzeba
odczekać swoje, jak pozostali!
Rzeczone indywiduum, którego spojrzenie błyszczało wrogością, wskazało na długi sznur starszych pacjentów obojga płci otaczających budynek. Nasi bohaterowie mieli sobie za złe, że nie zauważyli wcześniej tego tłumu, który przyglądał im się teraz z niechęcią.
Kroczący Naprzód poczuł się w obowiązku wymamrotać jakieś usprawiedliwienie portierowi.
-	Euh... więc... przybyliśmy specjalnie z Pekinu, aby zasięgnąć rady doktora Trójnoga...
-	Doktor przyjmuje tylko umówione wizyty. Płatne z góry. I trzeba cierpliwości. Dzisiaj połowa tych nieszczęsnych ludzi, którzy tu czekają, nie zdoła wejść. Zamykamy o zachodzie słońca.
Był koniec lutego i dzień dobiegał już kresu. Kroczący Naprzód miał szczerą ochotę poszukać miejsca na nocleg, lecz Słodka, która z kolei nie zamierzała wracać tu następnego dnia, skoro była już tak blisko celu, zaczęła szperać w przewieszonej przez pierś torbie, by wreszcie wydobyć zeń skórzaną sakiewkę, którą podniosła drżącą ręką do oczu cerbera.
-	Jeśli pozwoli nam pan wejść, zapłacę ile trzeba... Mam
z czego...

Następnie podała strażnikowi o wyglądzie skazańca monetę, którą ten czym prędzej wsunął do kieszeni i pozwolił im wejść do środka, nie bacząc na protesty padające z kolejki oczekujących.
Kiedy córka Woni Południa znalazła się w azylu doktora Trójnoga - chwilę przed Kroczącym Naprzód, pokonała bowiem schody, przeskakując po kilka stopni naraz - jej serce waliło jak młotem.
W głębi długiego pomieszczenia pogrążonego w grobowym mroku dostrzegła gigantyczny ogień bijący z paleniska. Idąc po omacku w stronę trzaskających płomieni, zauważyła wysoką postać odwróconą do niej plecami, nachyloną nad kozetką. Gospodarz zajęty był rozmową z pacjentem lub raczej pacjentką, która kompletnie naga leżała na nieskazitelnie białym prześcieradle.
Wstrzymując oddech jak potrafiła najlepiej, dziewczyna, do której Kroczący Naprzód zdążył tymczasem dołączyć, nie była w stanie oderwać wzroku od oblicza lekarza. Widziana z profilu w świetle płomieni rzucających migoczące cienie, koścista i poryta zmarszczkami twarz doktora Trójnoga kontrastowała z jego wygoloną czaszką błyszczącą niczym lustro. Zaś swoją okazałą posturę wynalazca Likieru Latającego Smoka zawdzięczał olbrzymim koturnom na czerwonych podeszwach ozdobionych złotymi obłokami.
Kroczący Naprzód, któremu nie umknęło wzruszenie Słodkiej Woni, ujął ją delikatnie za rękę.
Lekarz trzymał w dłoni jedną z tych figurek z kości słoniowej przedstawiających kobietę podzieloną na obszary,

którymi lekarze posługują się do wystawiania diagnozy mężatkom, jako że nie wolno się im obnażać przed mężczyzną niebędącym ich mężem. Wystarczy, że wskażą one bolące miejsce na statuetce, i sprawa załatwiona.
Dzięki polichromii i zręczności wykonawcy ów przyrząd diagnostyki mimetycznej doktora Trójnoga ujmował realizmem i zmysłowością.
Oczarowany jej czarnymi włosami związanymi w uroczy kok, kształtem miniaturowych piersi sterczących ku górze, karminowymi paznokciami i maleńkimi stópkami, a przede wszystkim delikatną szczeliną Różanej Doliny, do której wyżłobienia użyć trzeba było z pewnością niezwykle precyzyjnego skalpela, Kroczący Naprzód zaczął wyobrażać sobie, że ta cudowna mała wróżka zaraz się przebudzi i przeciągnie się w dłoniach producenta środków wzmacniających. Jakież było jednak jego zdziwienie, gdy zrobił jeszcze jeden krok naprzód i jego oczom ukazała się leżąca na kozetce młoda piękność, całkowicie naga. Jej podobieństwo do figurki z kości słoniowej było tak uderzające, że odnosiło się wrażenie, iż za sprawą czarodziejskiej różdżki wróżka urosła do ludzkich rozmiarów.
Trójnóg, gładząc w zamyśleniu swoją bródkę, oświadczył uczonym tonem:
- Mężczyźni i kobiety nie są równi w obliczu czasu. Nie oszczędza on kobiet, które nie wiedzą, w jaki sposób odnawiać swą energię i zachować młodość. Podobnie rzecz ma się z tymi roślinami ginącymi w okamgnieniu pod wpływem wielkiego upału lub ataku zimna, bądź też więdnącymi nocą, które odnajdujemy w wazonie

zniszczone, z pomarszczonymi i wyblakłymi płatkami, choć jeszcze poprzedniego dnia miały się całkiem dobrze. Kobieta jest niczym ostryga. Kiedy straci świeżość, zaczyna cuchnąć, a jej Wąwóz zalatuje smrodem starych ravioli. W przeciwieństwie do kobiety dojrzałej, której nie jest dane poskromienie Smoka Czasu, dojrzały mężczyzna sypiający z młodą kobietą, pod warunkiem iż zdoła zatrzymać w sobie swoje nasienie jang i wyprowadzić je aż do mózgu, oszczędzając tym samym swój najcenniejszy skarb i przechwytując jednocześnie energię jin partnerki, może zmienić ową siłę w eliksir długowieczności i wykorzystać ją na własny użytek. Praktykę tę nazywamy „karmieniem źródła życia" albo „powrotem nasienia" -a mistrzostwo w tej dziedzinie osiągnął Nieśmiertelny Rongcheng.
-	Nieśmiertelny Rongcheng? - powtórzyła naga dziew
czyna, którą była skądinąd Smukły Kwiat, przybyła na kon
sultację do doktora w celu wydobycia od niego informacji
na temat słynnego Likieru, tak rozpaczliwie potrzebnego
Wyczerpującej Wiedzy, i która usłyszała to imię po raz
pierwszy.
Doktor uniósł palec w stronę nieba.
-	Bierz z niego przykład, Smukła: dzięki swej legendarnej zręczności ów Nieśmiertelny wchłania nasienie z Tajemniczej Waginy, nie pozwalając Duchom Doliny Muz omdlewać w ciemnościach Niebytu...
-	Nie chciałabym żyć zbyt długo... Dziesięć tysięcy lat, o nie, to nie dla mnie! - zaprotestowała adopcyjna córka Wyczerpującej Wiedzy, dla której długowieczność opóź-
-	
niająca każdą następną egzystencję stawiała pod znakiem zapytania osiągnięcie nirwany. Trójnóg udał, że tego nie usłyszał.
-	Patrzeć, jak czernieją siwe włosy, różowieją zwiędłe
policzki, wygładza się pomarszczona skóra i odrastają
zepsute zęby... czyż to nie marzenie każdego starca, który
czuje, jak opuszczają go siły? Starość przypomina podno
szenie się poziomu wody w rzece: choć wiara w możliwość
uniknięcia przyboru wód jest iluzoryczna, pozostaje ona
wciąż nadzieją wszystkich mieszkańców nadbrzeża rzeki,
gdy nadchodzi pora deszczowa.
Kroczący Naprzód i Słodka zamienili się w słuch wobec słów lekarza, którego głos dobiegał jakby spod ziemi.
-	Doktorze, biorąc pod uwagę tę ułomność, co powinny czynić kobiety, by podobać się mężczyznom?
-	Kobieta jest lampą, a mężczyzna motylem.
-	Czy mogą oni zamieniać się rolami? - chciała wiedzieć Smukła, która zapamiętała słowa Jasności Egzystencjalnej.
Alchemik ciągnął poważnym tonem:
-	Za pociągiem mężczyzny do kobiety stoi instynkt
przetrwania naszego gatunku. Ponieważ myśl o śmierci
jest ciężka do zniesienia, mężczyzna próbuje przechwycić
od kobiety to, co ta posiada najbardziej nieśmiertelnego
i niezniszczalnego. W tej kwestii mężczyzna nie różni
się specjalnie od owada, który wiedząc, iż dane mu jest
żyć tylko kilka godzin, spółkuje z samicą nie tyle w celu
prokreacyjnym, ile raczej żywiąc szaloną nadzieję na kilka
dodatkowych sekund istnienia.

-	Związek pomiędzy mężczyzną a kobietą jest więc naj
ważniejszą sprawą w ich życiu? - spytała Smukły Kwiat,
której szeroko otwarte oczy mówiły wiele na temat nowych
horyzontów, jakie otwierały przed nią słowa Trójnoga.
Wskazując palcem na niebo, lekarz kontynuował:
-	Z tą tylko uwagą, że jeśli chcemy być szczęśliwi, lepiej
nie mylić seksu z miłością. Kobieta może doskonale czer
pać rozkosz ze stosunku z mężczyzną, wcale się w nim
nie zakochując. Nie należy mylić uczuć z fuzją jin ijangl
W Ciemnej Drodze Jin Dao, księdze zawierającej listę
najlepiej sprawdzających się sposobów osiągania przyjem
ności seksualnej, zaznaczono, że powstała ona za sprawą
naszych przodków, aby nadać ludzkim zachowaniom har
monii. „Ten, który panuje nad przyjemnością z seksu,
będzie czuł się spokojny i dożyje sędziwego wieku, ten
zaś, kto oddaje się rozkoszy wbrew regułom zawartym
w Jin Dao, zachoruje i skróci swe życie".
Po tych słowach nasza piękność leżąca na kozetce podniosła się, sprawiając, że jej piersi znalazły się w kręgu światła rzucanego przez latarnię z brązu zawieszoną u sufitu. Kroczący Naprzód patrzył na zarysowującą się w ciemnościach dumną krzywiznę jej białych piersi zakończonych niemal fosforyzującym różem sutków, co czyniło je lśniącymi prawie jak pochodnie pośród mroku panującego w pomieszczeniu.
-	Wiesz, że jesteś ładniutka? - szepnął lekarz, wycią
gając w jej stronę lubieżną dłoń.
Smukły Kwiat, cała w pąsach, cofnęła się i rzekła:
-	Przyszłam po poradę medyczną i nic innego...

Niczym stary drapieżnik utemperowany przez tresera, lekarz się wycofał. Jego palec wskazujący wycelował w brzuch figurki i przesunął się powoli w stronę serca.
-	Popatrz na mój palec i powtarzaj za mną! Czerwone
Dziecko usadowione na Górnym Cynobrowym Polu za
rządza pomyślnością i zgubą, spokojem i pośpiechem...
Słodka, coraz bardziej zafascynowana, i Kroczący Naprzód, nieco bardziej zakłopotany niż jego towarzyszka, patrzyli, jak sękaty palec lekarza sunie w stronę maleńkiego pępka z kości słoniowej.
Trójnóg powiedział:
-	Przejście prowadzące do centralnego stawu...
Dziewczyna powtórzyła formułę, umieszczając swoją
dłoń na uroczym wgłębieniu biegnącym przez środek jej brzucha.
Trójnóg po kolei wskazywał poszczególne obszary na figurynce, odpowiadające opisywanym przez siebie narządom.
W ten oto sposób nasi intruzi odkryli „chatkę nosa", będącą jednocześnie „sypialnią bogów"; ślinę, „czystą wodę z Nefrytowego Stawu"; nerki, „wieże pawilonu Cudownego Mandaryna"; tchawicę, „Wielki Cesarski Kanał Oddechu"; wątrobę, serce i płuca, „Potrójny Podgrzewacz"; mózg, Pałac Duchów, w którym hoduje się Nefrytowe jin"...
Alchemik wezwał asystenta.
Wtedy pojawił się, niosąc kosz żarowy z brązu, czternastoletni wybryk natury, sprawiający jednak wrażenie o dziesięć lat starszego zarówno ze względu na swój wzrost - niemal sześć stóp - jak i gęstość czarnych włosów

porastających dolną część jego kościstej i nieforemnej twarzy.
Trójnóg, który odwrócił się w stronę bocznego stolika, by sięgnąć po garść węgielków, zauważył naszych intruzów. Na widok Słodkiej terapeuta, który nie umiał się oprzeć urokowi pięknych kobiet, odprężył się i uczynił krok w stronę córki Woni Południa, zaciągając swój pas o jedną dziurkę.
-	Od dawna tu jesteście?
Słodka, najmniej onieśmielona, odparła:
-	Portier nas wpuścił. Tuż przed zamknięciem drzwi...
To on zasugerował, żebyśmy weszli na górę...
Podobnie jak osoby, które za wszelką cenę starają się uchodzić za młodsze niż są naprawdę, sławny producent środków wzmacniających robił wszystko, by ukryć ślady, jakimi naznaczył go czas. Chwytając się każdego sposobu, wypełniał zmarszczki przeróżnymi maściami, podnosił sylwetkę, chodząc na grubych podeszwach, ściskał brzuch za pomocą szerokiego pasa z fiszbinami, który zmuszał go również do trzymania się prosto niczym włócznia, poprawiał barczystość, wypychając swą szatę w ramionach.
-	Co mogę dla was uczynić?
Słodka, zebrawszy się na odwagę, wyrzuciła z siebie jednym tchem:
-	Chciałabym kupić kilka fiolek... Przybyłam z daleka
i gotowa jestem zapłacić dobrą cenę!
Smukły Kwiat, która pochwyciła świecznik, również się zbliżyła. Skąpane w świetle płomienia ciało córki adop-

cyjnej Wyczerpującej Wiedzy jaśniało niczym szlachetny kamień wprawiony w cenny pierścień, którego blask aż bije w oczy.
O ile nie ma wielu doskonałych od stóp do głów mężczyzn, podobnie rzecz ma się z kobietami, których lekkie zgrubienie nosa, zbyt chude ramiona lub krzywe nogi wystarczają, by zepsuć perfekcję całości. Nie był to jednak przypadek tej dziewczyny, której proporcje i kształty, idealne od włosów po palce u nóg, stanowiły absolutny model piękna i harmonii.
Co jednak wprawiło Kroczącego Naprzód w osłupienie, to niesłychane podobieństwo Smukłego Kwiatu i Słodkiej Woni, o których rzec by można, że są bliźniaczkami. Trójnóg, którego zdumione spojrzenie wędrowało z jednej kobiety na drugą, był nie mniej zdziwiony tą osobliwą bliźniaczością.
Gdy się trafia na parę identycznych osób, może to być tylko efekt boskiego działania. Zresztą poeci i malarze chętnie uwieczniają ptaki i kwiaty w dwóch egzemplarzach: róża rozkwitająca w cennym wazonie stanowi piękny widok... ale dwie róże, które jeszcze nie zostały zebrane ani powąchane, to rzecz dwa razy piękniejsza!
Smukły Kwiat, która nie lubiła być w ten sposób lustrowana, sięgnęła po płaszcz z czerwonego jedwabiu podszyty futrem z soboli, przewieszony przez oparcie jednego z krzeseł, i naprędce zarzuciła go na siebie.
Ponieważ personel laboratorium miał wyraźny zakaz wydobywania jakiejkolwiek mikstury leczniczej z pieca bez zgody szefa, drugi asystent Trójnoga, maleńka kreatura,

wyskoczył z półcienia niczym pajac na sprężynie ze swego pudełka i oznajmił:
-	Mistrzu Trójnogu, gotowe!
Doktor pośpiesznie wyszedł wraz z asystentem, pozostawiając troje młodych ludzi samym sobie.
Córka adopcyjna Wyczerpującej Wiedzy odezwała się pierwsza:
-	Dla Mistrza Trójnoga jego mikstury są najważniejsze.
Zawsze znajdzie się coś, co nie może zaczekać...
Banalność tych słów za jedyny cel miała przełamanie lodów.
Podczas gdy Kroczący Naprzód zajęty był zerkaniem na wycięcie podomki Smukłego Kwiatu i wyobrażaniem sobie siebie macającego jej drobne piersi, Słodka pochwyciła piłkę w locie.
-	Podejrzewam, że leki doktora Trójnoga mają skom
plikowane receptury...
Smukła, rozgarniając węgle za pomocą długich szczypiec, przedstawiła się, spytała Słodką, jak ta z kolei ma na imię, po czym ustawiła dwa krzesła przed paleniskiem i rzekła:
-	Niezły xiaoming! A co ciebie tu sprowadza, Słodka
Woni?
Nie spojrzawszy nawet na Kroczącego Naprzód, wskazała jej jedno z krzeseł, sama zaś usiadła na drugim.
Wyłączony z gry, stojąc w chłodnym mroku, Kroczący Naprzód chętnie widziałby się obok dwóch dziewcząt, wygodnie usadowiony i otoczony ich ciepłymi ciałami...
Słodka, która nie miała najmniejszego powodu, by nie wyjawić Smukłej całej prawdy, zeznała jej powód swej

wizyty, jakim było zdobycie jednej lub dwóch fiolek z Likierem Latającego Smoka.
Gdy tylko córka Woni Południa skończyła mówić, Smukły Kwiat rzuciła się w stronę jednego z regałów i zaczęła szperać w stosie ustawionych tam karmazynowych tabliczek. Z nosem w jednej z nich podeszła znów do swej nowej przyjaciółki i palcem wskazała pochyłe litery nakreślone czerwonym atramentem, jakiego używali czarnoksiężnicy do spisywania swych magicznych formuł.
-	Oto przepis na Likier Smoka: róg daniela, niedźwie
dzia łapa, starte liście miłorzębu, chrząstka z tygrysiego
ucha, płetwa rekina, futro i pazur wydry, miazga z mró
wek... i sproszkowany kobalt dla nadania koloru...
Słodka, która miała w pamięci swą wizytę u miejscowego aptekarza, zawołała:
-	Byłam przekonana, że Likier Latającego Smoka za
wiera sproszkowaną skorupę żółwia...
Nie bez ironicznej nuty w głosie Smukła odparła:
-	Skorupa żółwia nie figuruje w przepisie spisanym
ręką doktora.
Ponieważ Trójnóg zakazał wszystkim zaglądania do swych receptur, córka adopcyjna Wyczerpującej Wiedzy czuła się dość niepewnie. Zerkając z obawą w ciemności, w których przepadł Trójnóg ze swym pomocnikiem, wyciągnęła tabliczkę w stronę córki Woni Południa, jakby chciała pozbyć się rozżarzonego przedmiotu, po czym zasugerowała:
-	Możesz po prostu nauczyć się tego szybko na pamięć.
Chcąc wyświadczyć przysługę swojej ukochanej, Kro
czący Naprzód zaoferował się, że przepisze recepturę

cudownej mikstury. Potrzebował jednak choćby ołówka i kawałka papieru. Gdy zajęty był ich szukaniem, Smukły Kwiat zwierzyła się Słodkiej, że jej wujowi też potrzebny jest ten lek, którego produkcję Trójnóg zarzucił i w którego recepturę wpatrywała się teraz, bojąc się jednak jej dotknąć.
Słodka Woń wyjawiła natomiast, że w gruncie rzeczy już go nie potrzebuje, ale jednak miałaby ochotę go wypróbować.
Kroczący Naprzód, który nie stracił ani słowa z tej rozmowy, poczuł przypływ dumy rozpierającej jego pierś. Jeśli Słodka Woń nie potrzebowała już cudownego leku, czyż nie była to jego zasługa?
Pewny siebie, zapytał dziewcząt:
- A gdybyśmy tak wyszli stąd z formułą?
Wrzask Trójnoga, zasypującego swego pomocnika wyzwiskami, nie pozwolił im na dłuższe wahanie. Zbiegli pędem po schodach, potrącili odźwiernego i zniknęli w ciemnościach lodowatej nocy.

Czerwoni Kawalerowie
Popielaty Żuraw uśmiechał się szeroko, gdyż właśnie udało mu się przekonać Trzy Stopnie do towarzyszenia mu do siedziby komitetu nadzorczego Czerwonych Kawalerów Zachodniej Esplanady mieszczącej się, jak nakazywała tradycja, na piętrze Żelaznej Miski na Ryż.
Już na wejściu ten, którego zdobyć miał w planie Popielaty Żuraw, rzucający mu bez przerwy tęskne spojrzenia, zrobił prawdziwą furorę za sprawą swej niewieściej figury i anielskiego oblicza. Nie lada to była gratka dla tych wszystkich kastratów o mniej lub bardziej wybujałych fantazjach.
Zmanierowanym gestem sekretarz generalny tajnego stowarzyszenia uciszył szmer głosów, by oznajmić temu barwnemu i ruchliwemu zgromadzeniu:
- Przyjaciele, mam dla was wspaniałą nowinę: Syn Niebios zdaje się trafił wreszcie na swoją drugą połówkę!
Szalone Ziele, okrągły człowieczek na patykowatych nogach, który słynął z powiedzonek wywołujących powszechne rozbawienie, zakrzyknął jako pierwszy:

-	W samą porę!
Na wieść, iż cesarska Łodyga odzyskała wigor, rozległy się gromkie brawa dwudziestu zgromadzonych eunuchów.
Najwyższy był już ku temu czas!
Wystarczyło bowiem, że Chenghua kichnął, a całe Purpurowe Miasto cierpiało na katar; odkąd zaś Łodyga jego Wysokości niedomagała, ciężka już i tak atmosfera panująca na Dworze stała się nie do zniesienia.
Tym, którzy mieli nieszczęście przebywać w najbliższym otoczeniu Króla królów, groziły pacnięcia łapką na muchy prosto w twarz albo zesłanie do lochu, a największym pechowcom nawet odesłanie przed oblicze kata.
Głos jeszcze bardziej uszczypliwy niż Szalonego Ziela zapytał:
-	A jak zwie się przyczyna owego wielce radosnego
wydarzenia?
Popielaty Żuraw oznajmił więc głośno wszystkim eunuchom, którzy nie mogli się już doczekać, aż dowiedzą się, kim jest ta, której talenty zdołały obudzić zmysły Syna Niebios:
-	Yadil!
-	Córa Zachodu? Mauretanka?
-	Ona sama.
Trzeba tu nadmienić, że w Purpurowym Mieście Yadil znana już była jako Biały Tygrys.
Albowiem Król królów nie posiada życia prywatnego. Jego najbliższe otoczenie wie wszystko o każdym jego najmniejszym posunięciu: o ludziach, których podejmuje, o kobietach, z którymi sypia, o potrawach, które zamawia,

o prezentach, które otrzymuje, o upomnieniach, jakie daje, i wynagrodzeniach, jakie przyznaje. Tak to już jest od czasów Pierwszego Cesarza.
Chenghua rzadko kiedy wzywał ponownie kobietę, z którą spędził noc, dlatego też wieść, że kazał sobie po raz drugi tej samej nocy sprowadzić Mauretankę, obiegła Dwór lotem błyskawicy.
Popielaty Żuraw wspiął się na swoich koturnach i wzniósł oczy do nieba.
-	Ta kobieta o urodzie zapierającej dech w piersiach
uczyniła nam wielką przysługę. Gdy lew jest syty, chowa
swoje pazury!
Wśród gromkich śmiechów Popielaty Żuraw wycelował palec w sczerniały od dymu sufit i najpoważniej w świecie dodał:
-	Jak tak dalej pójdzie, ta Mauretanka zostanie Cesa
rzową Państwa Środka!
Spośród dwudziestu siedmiu konkubin trzeciej kategorii, dziewięciu konkubin drugiej kategorii i trzech konkubin pierwszej kategorii, stanowiących elitę jego gineceum, Cheng wciąż jeszcze nie dokonał wyboru tej, która miała zostać jego oficjalną małżonką.
Nawet jeśli Cesarzowa jest tylko żoną swego męża, nawet jeśli nie należy jej się nawet najmniejsza część Boskiego Mandatu, sam fakt, że jej brzuch powołany zostaje do noszenia przyszłego spadkobiercy cesarskiego, wynosi ją do wyjątkowej rangi.
-	Cudzoziemka oficjalną małżonką? To przerażające! -
oburzył się Szalone Ziele.

Popielaty Żuraw przerwał mu:
-	jak zwykle wyrywasz się ze swymi słowami za szybko, Szalone Ziele. Jeśli ta kobieta łagodzi niepokoje Króla królów, jej rasa przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Zresztą, o ile mi wiadomo, Mongołki zostawały już Cesarzowymi...
-	Czy sądzisz, że ona mogłaby nam pomóc w pozbyciu się tego przeklętego Nadzoru?
Eunuch, który zadał pytanie, jakie każdemu ze zgromadzonych krążyło po głowie, zwał się Kątem Prostym. Został on swego czasu porzucony na pewną śmierć po tym, jak wpadł w pułapkę zastawioną przez policję Chenghui. Popielaty Żuraw zlecił mu wówczas zadanie polegające na szpiegowaniu ich tajnych narad. Przebranie, pod jakim się ukrywał, nie zmyliło jednak nikogo i szybko został zdemaskowany. Mimo tego mało chwalebnego incydentu traktowany był jak bohater wśród bractwa Kawalerów, którego członkowie lepiej posługiwali się oszczerstwami niż pięściami.
Pojawienie się nowego pionka w grze, której wynik nie jest pewny, daje podstawy do niezliczonych spekulacji i nadziei. Dlatego też wśród kastratów zapadła grobowa cisza.
Po odczytaniu listy świeżo zoperowanych młodzieńców i przypomnieniu każdemu o powinności pomagania i wspierania pozostałych niezależnie od okoliczności Popielaty Żuraw zamknął posiedzenie.

Gospoda pod Czarnym Łabędziem
Kiedy Kroczący Naprzód, w otoczeniu swych dwóch bliźniaczo podobnych i zziębniętych piękności, wszedł do zadymionego szynku, w którym ciepło opatuleni starsi mężczyźni grali w szachy, z nogami wspartymi na grzejnikach, wzrok wszystkich skupił się na ich trojgu.
Zamówili zieloną fermentowaną herbatę, po czym Słodka Woń, która dostała to, po co przybyła do doktora Trójnoga, szepnęła do Kroczącego Naprzód:
-	Marzy mi się gorąca kąpiel i miękkie łóżko...
Wtedy jednak Smukły Kwiat, nie mając najmniejszej
ochoty, by Słodka odpłynęła w głęboki sen, oświadczyła:
-	Muszę z tobą o czymś porozmawiać...
-	A o czym? - spytała Słodka, z której oblicza wyczytać
można było ogromne zmęczenie.
Szukając wzrokiem spojrzenia Kroczącego Naprzód -miała bowiem zamiar uczynić z niego swojego sprzymierzeńca - Smukły Kwiat, która bez trudu odgadła, że nie jest obojętna synowi Niezniszczalnej Skały, odparła prosząco:

-	Nie mam przyjaciółki, której mogłabym się zwierzyć.
Bądź mi taką przyjaciółką. Możesz być pewna, że nie
nadużyję twojej dobroci...
Kroczący Naprzód, gotów na wszystko, byle tylko zachować jak najdłużej przy sobie tak pociągające kobiety, skorzystał z okazji i rzekł:
-	Słodka Woń musi odpocząć. Może zatem spędzisz
noc z nami w gospodzie?
Lecz Słodka Woń, wycieńczona, nie poparła niczym jego propozycji.
Wtedy Smukły Kwiat, kierując się intuicją, postanowiła postawić wszystko na jedną kartę.
Gardząc konwenansami, położyła rękę na udzie Słodkiej Woni, przełożywszy ją ponad kolanami Kroczącego Naprzód, który siedział pomiędzy nimi. Kontakt jej dłoni z nogą przepięknej kobiety, siostrzanie do niej podobnej, był niezwykle ekscytujący.
Kroczący Naprzód, zachwycony tym zbliżeniem, objął Słodką Woń ramieniem w talii i zaczął delikatnie skubać zębami jej szyję i uszy. Córka Woni Południa roześmiała się. Najwyraźniej podobało jej się to. Smukły Kwiat, która chętnie poddałaby się temu samemu zabiegowi, oświadczyła:
-	Nigdy jeszcze żadna Nefrytowa Łodyga nie zapuściła
się w moją Różaną Dolinę...
Słowa te zdziwiły Słodką. Jakże tak piękna i tak pociągająca osoba mogła wciąż jeszcze być dziewicą?
Smukły Kwiat, której nie umknęło niedowierzające spojrzenie rozmówczyni, uznała za stosowne dodać:

-	To najprawdziwsza prawda... Jestem dziewicą!
Zanim Słodka Woń zdążyła wymamrotać jakiekolwiek przeprosiny, dziewczyna oświadczyła jej z błyskiem w oku:
-	Można być dziewicą i posiadać ogromną wiedzę na
temat Chmury i Deszczu. Niedawno ojciec dał mi do
przeczytania Podręcznik Mrocznego Dziewczęcia.
Słodka Woń wytrzeszczyła oczy. Nigdy wcześniej nie miała okazji przewertować słynnego Traktatu Sztuki Sypialni.
Tytuł, który Smukły Kwiat właśnie wymieniła, sprawił, że Kroczący Naprzód gwałtownie odstawił swoją filiżankę z herbatą. Był pewien, że nawet jeśli ta dziewczyna jest dziewicą, to doskonale ukrywa swoje zamiary... Pod anielską powłoką z pewnością chowa się diablica!
Rzekł:
-	To wielce pouczająca książka!
Ani trochę niezażenowana, Smukły Kwiat odparła ze śmiechem:
-	Znam teorię. Brakuje mi jeszcze tylko praktyki.
Po tych słowach syn Niezniszczalnej Skały poczuł ciśnienie u podstawy swej Łodygi. Niedobrze. Wyprostował się, by uniknąć orgazmu w szynku, pośród tych wszystkich starych graczy, którzy wciąż przyglądali im się jak jakimś osobliwym stworom.
Zdecydowany wprowadzić w życie pomysł, który właśnie zakiełkował mu w głowie, Kroczący Naprzód wstał i rzekł do Słodkiej Woni, pieszcząc delikatnie jej kark:
-	Jesteś zmęczona, prawda?

Zamiast odpowiedzi Słodka, która wzięła te słowa za sygnał do zakończenia wieczoru, niczego nie podejrzewając, złożyła na dłoni Smukłego Kwiatu niewinny pocałunek. Ten prosty gest sprawił, że w Kroczącym Naprzód wezbrała fala pożądania.
Gdyby tylko mógł, krzyknąłby: „Szybko, szybko, do łóżka!". Jednak dzięki ogromnemu wysiłkowi woli - nie chciał bowiem wyjść na jakiegoś maniaka seksualnego niemogącego opanować swych chuci - ograniczył się do następującego pytania:
-	Wiesz może, gdzie znajdziemy jakąś porządną go
spodę? Chyba pora już, byśmy udali się na spoczynek...
Smukły Kwiat odparła niemal od razu:
-	Mój ojciec zatrzymuje się w Gospodzie pod Czarnym
Łabędziem. To niedaleko stąd. Podobno pokoje są tam
bardzo czyste.
Istotnie tak było. Izba, jaką oberżysta zaproponował Kroczącemu Naprzód, była przestronna. Szerokie łoże zaś przystosowane, jak to zwykle bywa w tego rodzaju miejscach, nie tylko do wypoczynku, ale i do czerpania przyjemności.
Smukły Kwiat nie wiedziała za bardzo, co robić, rozdarta pomiędzy chęcią pozostania tutaj a potrzebą odzyskania receptury leku niezbędnego Wyczerpującej Wiedzy. Jej rozmyślania przerwała Słodka, która jak gdyby nigdy nic zaczęła rozścielać łóżko. Nieco zakłopotana brakiem zainteresowania, jaki manifestowała córka Woni Południa, Smukły Kwiat oznajmiła Kroczącemu Naprzód, że wróci nazajutrz po tabliczkę z receptą.

Kiedy już zmierzała w stronę drzwi, Kroczący Naprzód pochwycił ją za ramię i popatrzył na nią znacząco.
Wtedy jednak odparła z wyzywającym błyskiem w oku:
-	Twoja przyjaciółka mnie nie lubi!
Kroczący Naprzód się roześmiał.
-	Kiedy przyjdziesz tu do nas jutro, będziesz mile
zaskoczona...
Nie wiedząc, co odpowiedzieć na takie zaproszenie, uczyniła tylko gest dłonią na pożegnanie i pomyślała, że nazajutrz musi koniecznie spytać o radę matkę Jasność Egzystencjalną.

Niezniszczalna Skała na skraju otchłani
Lamentowanie nie służy niczemu, chyba że dokładaniu złego do zła i pogarszaniu jeszcze bardziej sytuacji, która i tak jest już wystarczająco nieznośna...
Zaś sytuacja Niezniszczalnej Skały, jęczącego niczym zawiasy w starych drzwiach i skulonego na śmierdzącym kocu rzuconym na gołą ziemię, nie przedstawiała się zbyt radośnie.
Pokryty siniakami i ranami ojciec Kroczącego Naprzód tkwił w pogrążonym w ciemnościach lochu, nie mogąc uczynić najmniejszego ruchu, tak bardzo był obolały. Gorzko żałował, że w ogóle przyjął posadę Czerwonego Pędzla i pokonał tyle przeszkód na swej drodze, wziął na siebie ogromną odpowiedzialność, a wreszcie przyzwyczaił się do lęku związanego z byciem w niełasce - krótko mówiąc, tyle wycierpiał, a oto, co go spotkało!
Głos strażnika wyrwał go z półsnu, w jakim spędzał całe dnie, próbując zapomnieć o metalowej obroży sprawiającej mu ból przy najmniejszym ruchu.

Ponieważ dozorca pojawiał się zazwyczaj tylko raz dziennie, cóż mogła oznaczać ta niespodziewana wizyta?
Uniósł się na łokciu, odganiając karaluchy drepczące wokół niego z charakterystycznym tupotem małych odnóży. Spodziewał się najgorszego.
Nachylał się nad nim mężczyzna w lśniącej zbroi. Jego oblicze skrywał wizjer hełmu, widział więc tylko jego stalowy wzrok.
-	Jestem generał Rudzik. Podobno wciąż twierdzisz,
jakobyś nie wiedział, gdzie znajduje się Birmański Dzwo
neczek Cesarza Państwa Środka. Twój upór może cię
drogo kosztować!
Niezniszczalna Skała, który zanim popadł w tarapaty, często spotykał szefa tajnej policji Chenghui, pochylił głowę. Pojawienie się oprawcy nie wróżyło nic dobrego Czerwonemu Pędzlowi, któremu już trzy razy zadawano to samo pytanie, odkąd wrzucono go do lochu. Zebrawszy się na odwagę, spróbował jeszcze raz odeprzeć zarzuty:
-	To nie upór, lecz czysta prawda, generale! Gdybym wiedział, gdzie znajduje się teraz Birmański Dzwoneczek, powiedziałbym to już dawno!
-	Kłamca! Wiedz, że istnieją dowody, które wskazują na ciebie jako na sprawcę tej kradzieży!
-	Dowody? Mógłbyś powiedzieć o nich coś więcej?
-	Dowody oskarżające, które należą wyłącznie do mnie! Tak długo, jak będziesz kłamał, zostaniesz tutaj... - wrzasnął wysoki rangą policjant, po czym odwrócił się na pięcie i odszedł.
-	
W rzeczywistości szef Kręgu Wewnętrznego Nadzoru znajdował się w takim samym bagnie, jak Niezniszczalna Skała. Musiał przedstawić Synowi Niebios raport z dochodzenia w sprawie kradzieży Birmańskiego Dzwoneczka. Co mu powie, gdy Cesarz skończy gzić się z Mauretanką i spyta o postępy w śledztwie? Będzie musiał mu wytłumaczyć, że tajemnica owej kradzieży w jego prywatnych apartamentach nie została rozwiązana, co z pewnością rzuci cień na obraz Kręgu.
Gdy więc ujrzał przygnębioną minę swojego adiutanta, chodzącego tam i z powrotem przed drzwiami do jego gabinetu, szybko domyślił się, jaka była tego przyczyna.

Szczęśliwy   kres
Wyczerpującej Wiedzy
Jak zawsze gdy zjawiał się dobry klient, burdelmama zaczęła się mizdrzyć, by po chwili wskazać teatralnym gestem młodą istotę paradującą po podeście.
Następnie zawołała do klienta, którym był nie kto inny jak tylko Wyczerpująca Wiedza:
- Ta jest dla ciebie... Wierz mi, jest bardzo dobra!
Na widok młodej dziewczyny o przeraźliwie wulgarnej twarzy, machającej komicznie rękami ukrytymi w szerokich rękawach sukni, autor lubieżnych powiastek poczuł mdłości.
O ile jej nieporadność tłumaczył młody wiek, spieszny krok ciężko było zaakceptować. Cóż naopowiadano tej ledwie ukształtowanej kobietce na temat tego, co wkrótce ujrzy? Jak wszystkim młodym dziewczynom rzuconym w otchłań rozpusty, zanim jeszcze zdążyły ujrzeć męskie ciało, z pewnością nie powiedziano jej prawdy...
Nie wyobrażając sobie jednak siebie stawiającego czoło młodej osóbce, której brak doświadczenia odebrałby mu

możliwość odzyskania choćby odrobiny wigoru, Wyczerpująca Wiedza odparł:
-	Miałem zamiar udać się za lustro!
Z okolicznościowym uśmiechem na twarzy właścicielka domu uciech zgięła się wpół i szepnęła:
-	Twoje życzenia są dla mnie rozkazem... Pokój jest zajęty, dobrze się składa.
-	Przez kogo?
-	Dwóch chłopców i dziewczynę...
Słowa te ucieszyły naszego pisarza. Nigdy wcześniej nie miał okazji zaznania Trójkąta. Być jego ukrytym świadkiem stanowiło wielce ponętną perspektywę.
-	Nieźle...
Mrużąc oczy, burdelmama przytaknęła głową i rzekła łakomie:
-	Tak, zazwyczaj jest odwrotnie...
-	W jakim są wieku?
-	Bardzo młodzi.
Wyczerpująca Wiedza, który miał świadomość tego, iż aby wykonać Chmurę i Deszcz, konieczne jest pewne minimum doświadczenia, poczuł rozczarowanie. Nie robił więc sobie zbyt wielkich nadziei, gdy sadowił się za lustrem w maleńkiej alkowie, z której mógł obserwować igraszki lokatorów sypialni.
Istotnie było ich troje. Dziewczyna stała do niego przodem. Była przepiękna. Dwaj młodzi chłopcy zwróceni byli do niego plecami, jeden z nich wydawał się wątlejszy niż drugi. Patrząc głęboko w oczy dziewczynie, Wyczerpująca Wiedza stwierdził, że w szczególny sposób przypomina

ona Smukły Kwiat. Cała scena wydała mu się nagle nierzeczywista, niczym widmowa sztuka teatralna rodem z innego świata, odgrywana na bajkowej scenie. Czyż nie był dziwny ten ostry ból w ramieniu, wywołujący grymas na jego twarzy? Odnosił osobliwe wrażenie, jakby znajdował się w zupełnie nowym miejscu, które odkrywa po raz pierwszy. A przecież pokój ten, będący istnym hymnem rozkoszy, znał jak własną kieszeń: odurzający zapach pa-czuli, łoże w kształcie serca, wielka latarnia o fallicznym kształcie wisząca pod lustrzanym sufitem, pozwalającym lokatorom obserwować ich własne igraszki.
Jego uwagę zwrócił sposób, w jaki usta klęczącej przed młodzieńcem dziewczyny poruszały się w okolicach jego podbrzusza. Mimo młodego wieku diablica wyraźnie znała się na miłosnych praktykach.
Naraz silniejszy atak bólu sprawił, że Wyczerpująca Wiedza zachwiał się na swoim taborecie i odwrócił na chwilę wzrok. Gdy powrócił do obserwacji tria, jakież było jego zdumienie, gdy rozpoznał w szczuplejszym młodzieńcu swoją własną córkę adopcyjną z wygoloną czaszką!
Chciał uderzyć pięścią w szybę, roztrzaskać ją na kawałki i wyciągnąć stamtąd Smukły Kwiat, lecz przeszywający ból nie pozwolił mu nawet poruszyć palcem.
Przyglądając się bacznie twarzy tej, która jeszcze poprzedniego dnia mówiła do niego „tatuśku", a na którą plafoniera rzucała teraz złotawobrązowe, drgające światło, nie widział na niej najmniejszego zażenowania. Czerwony niczym kogut, o krok od ataku apopleksji, Wyczerpująca

Wiedza poczuł nagle żelazny uścisk w piersiach. Z trudem wpatrywał się w lustro, które wydawało mu się coraz bardziej matowe.
Szary całun zakrywał teraz obie dziewczyny, dlatego nie widać było wyraźnie, jak całują się w usta. To było oburzające. Przetarł oczy, zamachał rękami, chciał wstać i dotknąć dwóch zamazanych postaci, niemal symetrycznych, złączonych wargami. Jego serce, przeszyte jak nożem, eksplodowało bólem.
Po raz ostatni pisarz zmusił się do spojrzenia w nieprzeniknioną ciemność alkowy, której ściany znikły już w bezkresnej nicości.
Wokół niego panowała cisza. Pustka. Śmiechy tria nie docierały już do niego, nie widział też już dwóch gołą-beczek pieszczących się i całujących nawzajem chciwie swoje Tarasy Klejnotów ani też błogiego i zadowolonego wyrazu twarzy Kroczącego Naprzód, na którego miejscu tak bardzo chciałby się znaleźć...
Zdecydowanie nie należał już do tego świata.

Po drugiej stronie lustra Smukły Kwiat zaczynała odczuwać skutki rozkosznego dotyku języka Słodkiej Woni.
Dziewczyna nie mogła tego pojąć. Bez najmniejszego oporu poddała się urokowi Słodkiej, a wszystko to wbrew radom Jasności Egzystencjalnej.
Przerażona opowieścią Smukłego Kwiatu i fascynacją, jaką ta zdawała się odczuwać wobec Słodkiej Woni, przełożona Dzikiej Gęsi kazała jej przysiąc, że zapomni na

zawsze o diabolicznej parze. Chcąc ostatecznie położyć kres wszelkim ewentualnym pokusom, skłoniła ją również do zgolenia sobie głowy.
Po zabiegu Smukły Kwiat pomyślała jednak o przykrości, jaką sprawiłaby swemu wujowi, porzucając okazję dostarczenia mu przepisu na Likier Smoka. Była przekonana, że bez włosów nie ma się już czego obawiać ze strony Słodkiej Woni i Kroczącego Naprzód. Jakże jednak się myliła.
Słodka, coraz bardziej ośmielona, zapuściła swój palec do wejścia Różanej Doliny Smukłego Kwiatu.
Smukła, czując rosnące w niej upojenie, szepnęła:
-Aż do dzisiaj żadna inna dłoń nie uczyniła tego gestu...
Sprowadzony do roli zwykłego obserwatora, Kroczący Naprzód, słysząc rozkoszne wyznanie Smukłego Kwiatu, przypomniał sobie słynne słowa poety: „Chmury gromadzą się, gotowe do starcia. Wkrótce nad czterema zboczami góry Wu przejdzie burza". Uznał teraz, że nadeszła i na niego pora. Położywszy dłonie na ich ramionach, zaczął je delikatnie masować. Nie chciał spłoszyć dziewcząt swoją interwencją.
Jak to zaznaczono w Podręczniku Dziewczęcia bez Kompleksów: „Trzecia osoba nigdy nie powinna siłą dołączać do duetu".
Ukierunkować, kontrolować, opanować swój popęd. Iść do końca wyznaczoną drogą, nie zbaczając z trasy przy pierwszym raptownym skręcie rozpędzonego wozu... Zadanie zapowiadało się niełatwo, choć wyzwanie było pasjonujące.

Grzmoty przed burzą nasilały się.
Oślepiające błyskawice i straszliwy huk grzmotów mogły w każdej chwili zamienić Chmury w Deszcz, który spadłby gęsto i zatopił wszystko na swojej drodze. Tymczasem obydwie Doliny jin jego partnerek powinny zostać odpowiednio nawodnione, i to w taki sposób, by żadna z nich nie miała powodu do zazdrości, czyli zbiornik jego Tarasu jang musiałby podzielić swe wody po równo. Aby tego dokonać, musi za wszelką cenę powstrzymać źródło, by nie wytrysnęło zbyt szybko, co sprowadzało się do uproszenia Mrocznego Wojownika zrodzonego z Żół-wicy zapłodnionej przez Węża, Czerwonego Ptaka zrodzonego z Feniksa zapłodnionego przez Orła, Zielonego Smoka zrodzonego z Białego Tygrysa i Żółtego Smoka, by pobłogosławili jego związek z tymi dwoma kobietami i zezwolili na to, aby ceremonia Trójkąta zakończyła się tryumfalną fuzją jin i jang poprzez dostęp do najwyższego piętra Pagody Rozkoszy.
Przygotował się psychicznie na pośpieszne wzniesienie tamy koniecznej do ukierunkowania niszczycielskiego naporu wód.
Trakt był iście królewski, to jednak nie zmieniało faktu, że usiany zasadzkami...
Tymczasem to on powoził wozem i musiał dbać o to, by ten nie wypadł z trasy...
Prawdę mówiąc, jak do tej pory, podróż przebiegała bez większych problemów.
Im dalej jechał wóz, tym bardziej obydwie kobiety okazywały się skore do współpracy. Przede wszystkim Słodka,

obeznana już z tego rodzaju sytuacjami i której werwa sprawiła, że Smukły Kwiat podążyła jej tropem.
Podczas gdy Słodka wprawnym ruchem pochwyciła Nefrytową Łodygę, Smukły Kwiat wybrała delikatne masowanie jego pleców.
Kiedy Słodka, odgarnąwszy włosy, dotknęła językiem jego Łodygi, a następnie poprowadziła ją do swej Doliny, w której Duch Muz Rozpościera Skrzydła, qi Kroczącego Naprzód, niczym opary kadzidła unoszące się w górę z kasolety, prześlizgnęła się z podbrzusza do głowy, zaburzając jego myśli.
Jego wóz gotów był już się przewrócić, lecz za cenę tysiąca wysiłków syn Niezniszczalnej Skały zdołał utrzymać go na drodze.
Nie dane mu jednak było długo cieszyć się spokojem, gdyż Smukły Kwiat, obecnie już całkowicie pozbawiona jakichkolwiek zahamowań, przejęła w swe usta Nefrytowy Flet młodzieńca.
Tego było już dla niego za wiele.
Powyżej pewnego stadium żądza porywa wszystko, co znajdzie na swej drodze, niczym fala po trzęsieniu ziemi w głębinie morskiej.
Syn Niezniszczalnej Skały podróżował po ciałach Słodkiej i Smukłej, jak gdyby znał każdy ich najmniejszy zakamarek. Jego wóz pokonywał niczym błyskawica pokryte soczystą zielenią góry, przelatywał nad nefrytowymi jeziorami zasilanymi srebrnymi wodospadami, unosił się nad żyznymi równinami o lessowej glebie, nurkował w zacienione doliny, w których gromadziła się nocna mgła,

aż wreszcie lądował na ich wijących się ku niebu ścieżkach, biegnących po falistych wzgórzach obrębionych słonecznymi promieniami...
One były Niebem, a on Ziemią. On Ogniem, a one Wodą. On Chmurami, a one Deszczem. One Księżycem, a on Słońcem. Nigdy jeszcze fuzja przeciwieństw nie zapowiadała się lepiej.
One były jin, a on jang.
Wtedy to Kroczący Naprzód uznał, iż nadszedł moment, by przejść do rzeczy poważniejszych.
Przedtem jednak musiał dodać otuchy córce pisarza:
-	Ponieważ jesteś dziewicą, zastosuję się do rad opisanych w Spisie Tajemnych Metod Dziewczęcia bez Kompleksów: „Wślizgnąć się w Nefrytowe Drzwi, tak by nie zazgrzytały zawiasy".
-	A co ja mam robić? - dopytywała się, niewinnie, strona zainteresowana.
Słodka Woń, która usłyszała to pytanie, pocałowała ją w usta.
Syn Niezniszczalnej Skały poprosił Smukły Kwiat, by położyła się na plecach i rozłożyła nogi, by odsłonić przed nim wejście do swojej Różanej Doliny. Następnie rzekł do Słodkiej:
-	Czy zechcesz mi pomóc w otwarciu Drogi Smukłego
Kwiatu?
Palce Słodkiej i Kroczącego Naprzód zaczęły swój taniec, poruszały się jednocześnie w ciepłym i wilgotnym ciele Smukłej, która mruczała niczym kot, aż przedostały się pomiędzy ścianami jej Wąwozu. Gdy dotarły do głębi

Doliny, na skraj przejścia nie do przebycia, kot zamienił się w synogarlicę, a kocie miauczenie zastąpiło gruchanie gołębia wzywającego samca w okresie godowym.
Wkrótce nastąpi Łagodne Osuwisko.
Łagodnym Osuwiskiem nazywamy ów końcowy stan poprzedzający fuzję jin i jang, gdy kobieta zapomina się, stan, gdy nie jest już ona tak naprawdę kobietą, lecz dziką tygrysicą, podczas gdy w tym samym stadium mężczyznę porównać można najwyżej do grubego kota o spiłowanych pazurach.
Wszystko to stawało się tak bardzo ekscytujące dla Kroczącego Naprzód, że musiał on niemal gwałtem powstrzymać drżenie zapowiadające wytrysk. Byłoby absurdem, gdyby po zachowaniu nasienia podczas pierwszego spotkania ze Słodką Wonią stracił teraz choćby kroplę ze Smukłym Kwiatem!
Wtedy to Słodka, zanim nawet Kroczący Naprzód zdążył ją o to poprosić, przywarła do niego plecami i wsunęła swój kciuk do Boskiej Różanej Doliny swojej towarzyszki. Kroczący Naprzód dołączył jeszcze swój palec wskazujący, kładąc go na progu Ciasnych Wrót.
Z nosem schowanym w poduszce adopcyjna córka Wyczerpującej Wiedzy szybko zasmakowała w rym zabiegu. Oddała się w pełni tym czterem sprzymierzonym dłoniom, które postanowiły kompleksowo zająć się jej przypadkiem.
Gdy obydwie partnerki tej samej płci oddają się Chmurze i Deszczowi, cudowne uczucie pokonywania pewnej zakazanej granicy zwiększa jeszcze ich przyjemność.

Kroczący Naprzód objął Słodką w pasie, kontynuując cały czas swoje manewry wobec Smukłej, i poprowadził ją tak, by jej Różana Dolina znalazła się na wysokości ust córki Wyczerpującej Wiedzy. Gdy język Smukłej dotknął Boskiej Szczeliny Słodkiej, Łodyga syna Niezniszczalnej Skały zesztywniała jeszcze bardziej.
Po tych przygotowaniach dwie gołębice bez trudu przeszły do kolejnego etapu ceremonii, w którym języki i palce są tak przedsiębiorcze, że stają się równie skuteczne jak Nefrytowa Łodyga.
Sfrustrowany, że asystuje jedynie, a nie uczestniczy w widowisku dwóch kobiet ocierających się o siebie nawzajem intymnymi partiami ciała, po obfitym ich wylizaniu, Kroczący Naprzód odczuwał teraz szaloną ochotę, by dołączyć do ich popisu.
Jak podziała jego jang na wybuchową mieszankę jin? Którędy, a raczej od kogo powinien zacząć? Od Doliny Słodkiej, która - był tego pewien - była już zalana niczym brzegi Niebieskiej Rzeki po wezbraniu wód, czy też od Smukłej, która jeszcze nie została zdeflorowana?
Trzeba było naturalnie zacząć od Smukłej, aby mogła skorzystać w równym stopniu co Słodka, a w związku z tym córka Woni Południa będzie musiała nie tylko mieć w tym swój udział, ale wręcz uczestniczyć aktywnie.

Umieścił swego Ptaka, uprzednio odpowiednio zwilżonego śliną przez Słodką, u wejścia do Doliny Smukłej, a następnie zaczął pieścić jej Nefrytowy Kwiat, z góry na

dół oraz wzdłuż i wszerz. Gdy palce córki Woni Południa wyręczyły go w tym, jego Łodyga bez trudu odnalazła drogę aż do parawanu osłaniającego wejście do Wąwozu dziewicy.
Pozostało mu teraz działać delikatnie, tak by Smukła zachowała jak najlepsze wspomnienie po tym niewielkim i niebolesnym w gruncie rzeczy rozdarciu, o ile dokona się go z odpowiednią zręcznością.
Uniósł ostrożnie kolana Smukłej i jej Boska Szczelina rozchyliła się, ukazując dwie różowe poduszeczki połączone subtelnym mostkiem, który należało przerwać tak delikatnie, jak to tylko możliwe. Ponieważ łatwiej orać pole po deszczu, niż gdy gleba jest sucha, syn Niezniszczalnej Skały podjął się delikatnego masażu tego miejsca poślinionym palcem - Smukła zaś wcisnęła się jeszcze głębiej w poduszki. Młodzieniec kontynuował swe starania. Nefrytowy Kwiat dziewczyny gotów był już rozchylić swe płatki, rozkwitnąć, roztoczyć swój zapach w powietrzu.
Pora, by stanął teraz na wysokości zadania.
Istnieje wiele modeli parawanów - dotyczy to zresztą niemal każdej rzeczy. Zależą od domów i sposobu ich umeblowania. Niektóre są cienkie i delikatne jak kartka papieru, inne solidne jak bambusowe ściany; jedne pozbawione są ozdób, inne - przeciwnie - lakowane, złocone lub ozdobione kwiatami i ptakami niczym obrazy cesarza Huizonga*. Ani za cienki, ani zbyt gruby, para-
*   Cesarz, malarz i poeta z dynastii Song, żył w latach 1082-1135.

wan Smukłego Kwiatu daleki był od stanowienia większej przeszkody dla łagodnego ataku naszego bohatera.
Gdy rzeczona przeszkoda uległa naporowi Nefrytowej Łodygi, która mogła wreszcie zagłębić się w Szlachetne Przejście prowadzące do Cynobrowej Doliny, Smukły Kwiat, której Słodka pieściła z kolei szyję i ramiona, wydała z siebie okrzyk wyrażający rozkosz i zawołała:
- Udało się! Udało! Dzięki Kroczącemu Naprzód stałam się kobietą...
Droga była odtąd wolna dla wozu naszego wesołego bohatera, któremu pozostało już tylko dołożyć swą cegiełkę do dzieła, a raczej swoją Ukwieconą Gałąź do drzewa obydwu kobiet. Starając się każdą z nich obdzielić po równo i nie budzić ich wzajemnej zazdrości, gdy prawą dłoń poświęcał Słodkiej Woni, lewa obsługiwała Smukły Kwiat, i vice versa. Chcąc porównać zalety Wąwozów obydwu kobiet, zamknął oczy, wprowadzając drugi, a następnie trzeci palec w Smukłą. Choć jej Wąwóz był węższy niż Słodkiej Woni, był on równie nawodniony Poranną Rosą. Aby sprawdzić ich smak, uniósł palec do ust. Niewysło-wiona Rosa Smukłej była bardziej muszkatołowa niż ta Słodkiej, której lekka cierpkość, przypominająca konfiturę mandarynkową, była mu już dobrze znana.
Aby umożliwić Łodydze Kroczącego Naprzód zejście jeszcze głębiej, Smukła - której cała ta sytuacja podobała się coraz bardziej - zaczęła kręcić tyłeczkiem. Znaczące spojrzenie i jeden gest Słodkiej dały Kroczącemu Naprzód do zrozumienia, że nie chciałaby ona zostać wykluczona z gry i oczekuje, że znajdzie się w pierwszym rzędzie

widowiska, podczas którego ziemia jin Wąwozu jej przyjaciółki zostanie po raz pierwszy zaorana lemieszem pługa jang.
Kroczący Naprzód, z lekkim drżeniem w głosie, szepnął do Smukłego Kwiatu:
-	Pozwolisz, bym potarł moją Nefrytową Łodygą twój
Taras Klejnotu... Kiedy zapuszczę się nieco głębiej, a ty
poczujesz najmniejszy dyskomfort, błagam, daj mi na
tychmiast znak.
Orka mogła wreszcie się rozpocząć. Powoli, rzeczywiście, lecz z odpowiednią werwą, głównie ze względu na bogactwo i ciężar gleby lessowej, którą należało otworzyć. Gdy pług rozwiera bruzdę ciężkiej ziemi, ta rozchyla się po dwóch stronach lemiesza niczym woda w rzece, gdy rozpruwa ją dziobnica statku.
Kiedy Łodyga zeszła powoli do Wąwozu, ten był już dojrzały niczym owoc przepełniony słodyczą, zaś warstwa Pierwotnej Rosy wyściełająca jego ściany miała odpowiednią konsystencję.
-	Jak dobrze! Tak mi dobrze... - jęczała Smukła.
Widząc, że przyjemność sprawiają jej delikatne posunięcia w przód i w tył naprzemienne z głębszymi uderzeniami, Kroczący Naprzód ponaglił swój pług.
Smukły Kwiat jęczała, wierciła tyłeczkiem i falowała brzuchem. Młodzieniec wybrał ruch obrotowy i zaczął się przesuwać z lewa w prawo, a następnie z prawa w lewo, jak to się czyni z kołkiem wbijanym w ziemię.
Ponieważ przyjemność to dar, którym należy się dzielić, duet zmienił się w trio.

-	Tutaj, tutaj! Wreszcie go mam! - zakrzyknęła Smukła,
gdy nadeszło Łagodne Osuwisko, orgazm tak gwałtowny,
że całe jej ciało, od głowy po palce u stóp, zafalowało.
Niezmiernie dumny z wyniku swej pracy Kroczący Naprzód ugryzł ją delikatnie w płatek ucha i szepnął:
-	Gdy kobieta osiąga szczyt rozkoszy, zawsze ma ochotę
zacząć wszystko od początku...
Wtedy to Słodka, równie podniecona, nie mając wcale ochoty zostać w tyle, wślizgnęła się pomiędzy nich.
Młodzieniec dotknął wargami piersi córki Woni Południa.
-	Nie masz jeszcze dość?
-	Jak myślisz...? - szepnęła słodko przyjaciółka Kroczącego Naprzód, której apetyt można było ocenić po szeroko rozłożonych nogach i wypiętej piersi.
Tymczasem Smukła, która nie miała zamiaru oddać tak smakowitego kąska, prosiła o jeszcze...
Dzięki szerokiemu rozstawieniu kół jego pługa i dzięki swojej zdolności dwojenia się Kroczący Naprzód, na którego spłynęła swego rodzaju łaska, zdołał w pełni zaspokoić obie pannice - one z kolei odpłaciły mu się z nawiązką.
Jin i jang ruszyły do wspólnego tańca.

Ogród Yadil
Eunuchowie zidentyfikowali osobnika, który próbuje pani zaszkodzić, i zobowiązali mnie do ostrzeżenia pani, Yadil!
W odpowiedzi na te słowa wypowiedziane falsetem i z przesadnym przejęciem Yadil, która wąchała właśnie róże z przepięknego bukietu, jaki przesłał jej Chenghua, odwróciła gwałtownie głowę, jednocześnie serce jej zabiło mocniej.
Wiedząc, że jej idylla z Synem Niebios mogła skończyć się w każdej chwili, starała się cały czas mieć się na baczności.
Miała wiele do stracenia, gdyż rzeczona idylla zmieniła jej życie w istną bajkę.
Gdy jedna z faworyt zyskuje względy Króla królów, nie brakuje jej niczego, a każde jej najdrobniejsze życzenie spełniane jest w mgnieniu oka. Jednak piedestał, na którym stoi, może runąć w każdej chwili. Wystarczy, że Księciu spodoba się inna kobieta. A władca nierzadko

bywa niestały w uczuciach - ma przecież u swych stóp najpiękniejsze kobiety. Dlatego też historię naszych dynastii łatwo pomylić z opisem kaprysów naszych Cesarzy.
Tak więc w ciągu zaledwie kilku dni Mauretanka stała się jedną z najważniejszych osób w Purpurowym Mieście. Cesarzowi powracał wigor, tym bardziej więc rozkochiwał się w jej wdziękach. Przydzielił jej wspaniałą komnatę z oknami wychodzącymi na ogród i jego prywatne apartamenty, i teraz, aby do niego dołączyć, potrzebowała zaledwie kilku chwil. Yadil nie mogła się nacieszyć przepiękną garderobą, jaką jej ofiarowano, zawierającą suknie, na których widok największe nawet kokietki zbladłyby z zazdrości. Jeden z jubilerów Syna Niebios, artysta pochodzenia perskiego sprowadzony siłą do Pekinu jako jeniec wojenny, zobowiązany został do stworzenia najokazalszych kompletów biżuterii. Wystarczyło jedno słowo Yadil, by w ciągu jednej nocy Pers spełnił jej życzenie. Wymyślił dla niej nawet specjalną kolekcję obrączek do pępka w kształcie przeróżnych zwierząt, których kamienie dopasowane były kolorem do jej oczu. Na życzenie Chenghui złotnik przygotowywał dla niej nowe intymne klejnoty na każdy wieczór. Ostatni z nich, maleńka ważka siedząca na liściu nenufaru, okazał się prawdziwą sensacją, gdy Król królów odkrył go poprzedniego wieczoru i w podnieceniu dotknął językiem.
Yadil z ulgą stwierdziła, że osobnikiem, który zwracał się do niej teraz, był tylko Popielaty Żuraw. Eunuch patrzył na nią służalczo, chwiejąc się niczym ogromny ptak na swych wysokich koturnach.

Przekonany, iż im wyższym głosem mówi, tym bardziej jest przekonujący, Popielaty Żuraw ustawił swój tembr najwyżej jak tylko mógł, podejmując się delikatnego manewru wobec nowej faworyty, której Król królów niczego nie odmawiał.
Yadil uchyliła haftowaną firankę i pozwoliła, by promienie wysoko już stojącego słońca, zalewającego ogród złotym światłem, przeniknęły do pokoju. Ze wzrokiem utkwionym w tej uspokajającej i harmonijnej scenerii złożonej z rozplanowanych z rozmysłem roślin, których każdy pień, każda gałąź, a nawet każdy listek miały swoje dokładnie wyznaczone przez ogrodnika miejsce, spytała:
-	Kim jest zatem owa osoba, która źle mi życzy?
Eunuch wzniósł oczy do nieba i z miną spiskowca
odparł:
-	Niejaki generał Rudzik.
-	Wojskowy?
Popielaty Żuraw zbliżył się do Yadil tak, że dotarły do niej opary wody różanej, którą ten zlewał się od stóp do głów, chcąc uniknąć kąpieli ze względu na swój wstręt do wody.
-	Generał Rudzik dowodzi tajną policją Jego Wyso
kości. Nie może znieść myśli, że Władca panią kocha.
Proszę sobie wyobrazić, że Chenghua nigdy do tej pory
nie przyjmował tej samej kobiety w swoim łożu przez
dwie noce z rzędu!
Tymczasem już od ponad dwóch tygodni Yadil spędzała noce z Synem Niebios, a od przynajmniej dziesięciu dni cały Pekin aż wrzał od plotek na temat tej idylli.

Mauretanka odwróciła się. Popielaty Żuraw stał tak blisko, że zapach róż został nagle stłumiony przez smród bijący z jego ust i niemytych nigdy zębów.
-	Jak powinnam się zachować w sprawie tego gene
rała, Popielaty Żurawiu? Porozmawiać o nim z Królem
królów?
Popielaty Żuraw zgiął jedno kolano i złączył dłonie.
-	Z pewnością nie od razu, pani Yadil. Wieść ta nie
potrzebnie zaniepokoiłaby Jego Wysokość, który mógłby
przedsięwziąć pewne kroki... jak by to powiedzieć... o właś
nie! ...kroki nieproporcjonalne w stosunku do powagi sy
tuacji. Czasami chorzy umierają z przedawkowania leku.
Proszę mi pozwolić działać, a gdy nadejdzie pora, by po
wiedzieć o tym Synowi Niebios, dam pani znać...
Nieufna Mauretanka nie złapała haczyka, a gdy Popielaty Żuraw się wycofywał, wezwała guwernantkę.
-	Gdzie jest Rudy Księżyc?
-	W ogrodzie, pani Yadil...
-	Sprowadź ją tutaj, proszę.
Gdy Rudy Księżyc weszła do pokoju, Yadil wyszła jej na powitanie i ucałowała serdecznie. Rudy Księżyc ujęła Mauretankę za ręce.
-	Opowiedz mi...
Jak każdego ranka, odkąd obydwie kobiety się odnalazły, Rudy Księżyc, wiedząc, że jej przyjaciółka prowadzi ryzykowną grę, pytała ją o przebieg nocy spędzonej z Królem królów.
-	Kolejny raz bardzo dobrze... aż do czasu, gdy się mną
znudzi i porzuci.

-	Jeszcze dużo czasu upłynie, zanim to nastąpi! Masz
czym go zaspokoić przynajmniej tysiąc razy! - zawołała
z sympatią Rudy Księżyc.
Yadil podała przyjaciółce wielką piwonię, którą zerwała chwilę wcześniej.
-	Zobaczymy. Nie trzeba martwić się na zapas...
Rudy Księżyc wciągnęła delikatny zapach pięknego
kwiatu o ząbkowanych płatkach i rzekła:
-	Jestem pewna, że nigdy nie będziesz musiała opowiadać mu Bajek z Tysiąca i Jednej Nocy...
-	Nieważne! - szepnęła Yadil.
Zamyślona patrzyła na cudowny ogród tonący w różach i piwoniach, w którym każda najmniejsza roślina pielęgnowana była przez ogrodników z czułością matki względem jedynego dziecka, wiedziała też, że wystarczy jedno skinienie Chenghui, by nigdy więcej nie dane było jej na niego spojrzeć.
-	W każdym razie, jeśli mogłabym coś dla ciebie zro
bić, uczynię to z chęcią tym większą, że zawdzięczam ci
życie... - dodała ze wzruszeniem w głosie ocalona.
„Ocalona" to właściwe określenie, Rudy Księżyc powróciła bowiem z daleka.
Gdyby nie interwencja Yadil, gniłaby nadal w lochu aż do czasu, gdy złapałaby jedną z tych chorób wyniszczających człowieka w ciągu kilku dni. Następnie, aby uniknąć rozprzestrzeniania się zarazy, władze nakazałyby wrzucić jej ciało do Jeziora Zachodniego, gdzie skończyłaby w brzuchach żarłocznych ryb, które jednym kłapnięciem paszczy pożerają dostarczane im mięso, na które rzucają się wściekle.

Gdy ta nieostrożna dziewczyna, po tym jak została wrzucona na wpół martwa do karceru, odzyskała zmysły, poczuła zapach róż. A więc Raj był ogrodem różanym... Otworzyła jedno oko, potem drugie i stwierdziła, że ów zapach pochodzi ze szminki, którą jakaś kobieta smarowała jej właśnie twarz. Tuż za nią dostrzegła Popielatego Żurawia, którego widok, jak nietrudno się domyślić, przywołał w jej głowie straszliwe wspomnienia. Wymalowana twarz eunucha nachyliła się ku niej i - co stanowiło kolejny dowód na to, że nie umarła - poczuła jego paskudny oddech zmieszany z zapachem paczuli.
-	Na szczęście nie oszpecili jej za bardzo... - stwierdził
Popielaty Żuraw swoim falsetem, prostując się.
Kobieta wyciągnęła teraz maleńkie kamionkowe naczynie z pudełka z czerwonej laki.
-	Ta maść zawiera proszek stosowany przez lekarzy
wojskowych - przyśpiesza zabliźnianie się ran.
Po precyzyjnym nałożeniu kilku warstw lekarstwa na twarz Rudego Księżyca pielęgniarka oznajmiła z zadowoleniem, nie zaszczycając jej nawet jednym spojrzeniem:
-	Jutro nie będzie już widać ani jednego siniaka, a łuk
brwiowy ładnie się zamknie.
Zabliźnienie się ran nastąpiło tak szybko, że nieostrożna odzyskała niemal swój pierwotny wygląd, kiedy o świcie wyprowadzono ją z ciemnicy.
Gdy tak ją prowadzono, z opaską na oczach i ze spętanymi rękami, przez niekończące się korytarze, więźniarka zastanawiała się, w jaki sposób się z nią rozprawią i w czyich rękach wyląduje. Jej serce waliło jak młotem

i po tysiąckroć żałowała, że się w ogóle obudziła. Wreszcie jednak zdjęto jej opaskę, a jej oczom ukazał się ów cudowny ogród, w którym czekała na nią Mauretanka.
Nie posiadając się z radości i zdumienia, padła do stóp kobiecie, która wyprosiła u Syna Niebios jej uwolnienie.
Uśmiechnięta Yadil podniosła Rudy Księżyc i uściskała ją.
- Nie bój się, mój Rudy Księżycu, nie masz się już czego obawiać...
Ocalona, cała we łzach, nigdy nie zapomni już tych radosnych chwil, które nastąpiły po pełnych nieszczęścia dniach, sprawiając, że te powoli odchodziły w niepamięć.

Nieudany duet       
Choć Rudy Księżyc rozwijała całą swą zręczność i wyobraźnię, Trzy Stopnie nie czuł absolutnie nic w tym bezosobowym pokoju gospody dla obwoźnych handlarzy, w której spotkał się z dziewczyną.
Nie można bezkarnie zmieniać przedmiotu swych fantazji.
Kiedy się obsesyjnie marzy o kaczce w glazurze, z chrupiącą skórką, zwykła zupa, nawet przyozdobiona ślicznym jaskółczym gniazdkiem, musi rozczarować podniebienie.
Mimo to nie było w tym nic złego, że nasza ocalała, szaleńczo zakochana w efebie, usilnie starała się osiągnąć swój cel.
Ze swej strony Trzy Stopnie, który nie mógł zaakceptować myśli, że miałby rozczarować swą kochankę, starał się jak mógł, niestety na próżno: jego ciało nie odpowiadało na zaloty Rudego Księżyca.
Kiedy głowa nie chce, ciało nie może, nawet jeśli się je zmusza.

Pomiędzy pięknym efebem i złodziejką, choć każde z nich podjęło się przecież wielkiego ryzyka dla drugiej strony, delikatnie mówiąc, nie kleiło się.
Aby zrozumieć, do jakiego stopnia sytuacja ta była paradoksalna, wystarczy cofnąć się nieco w czasie i pozwolić czytelnikowi wyobrazić sobie radość naszych gołąbecz-ków, gdy padły sobie w ramiona w obecności Yadil, której zawdzięczały to spotkanie.
Jak zostało to ustalone, Mauretanka udała się do Pawilonu Wielobarwnych Motyli i oznajmiła Trzem Stopniom dobrą nowinę: Syn Niebios zgodził się uwolnić Rudy Księżyc!
Trzy Stopnie, dla którego wieść ta wydawała się zbyt piękna, by mogła być prawdziwa, cały rozpłynął się w podziękowaniach dla Yadil, ta jednak rzekła trzeźwo:
-	Spełniłam tylko mój obowiązek!
-	Posiada pani ogromną władzę! - zawołał wniebowzięty efeb.
Uśmiechnęła się. Faworyta tyrana może korzystać ze swej władzy, pod warunkiem że czyni to rozsądnie i jej nie nadużywa.
Trzy Stopnie przesunął dłonią po dolnej części pleców Rudego Księżyca, masując delikatnie zagłębienie jej krzyża.

I oto zaczynamy
rozumieć,
skąd wzięły się
kłopoty
Niezniszczalnej
Skały
W pustym pomieszczeniu, którego jedyne wyposażenie stanowiło olbrzymie kwadratowe łoże, Prąd Witalny, niczym kolekcjoner przyglądający się uważnie przedmiotowi, który ma zamiar nabyć u handlarza antykami, mierzył wzrokiem wieśniaczkę, jaką przyprowadzono mu dziś rano z wioski, w której miał zwyczaj zaopatrywać się w młody narybek. Jak przystało na eksperta, analizował śliczną buzię wykrzywioną przez strach, perłowe i równiutkie zęby klekoczące jak grzechotka pomiędzy mięsistymi wargami.
Skulona na łóżku, niczym mała uparta owieczka, której nic, nawet wilcze kły, nie będą w stanie skłonić do zmiany zdania, w końcu rzekła:
- Nie mam ochoty z panem spać...
Trzeba tu dodać, że ta biedna istotka kompletnie nie rozumiała, co się z nią dzieje, gdy tego ranka wyciągnięto ją z jedynego we wsi burdelu, w którym umieścili ją rodzice,

zbyt biedni, by móc wyżywić wszystkich dziewięcioro swoich dzieci.
W obliczu takiej odmowy Prąd Witalny zaczął rozkładać ramiona niczym bonza szykujący się do recytowania sutry, wreszcie dał upust swojej złości:
- Zapłaciłem co trzeba. Nie masz prawa odmawiać mi siebie. To wbrew zwyczajom!
Mając świadomość, że w tego typu okolicznościach liczy się tylko działanie, wytatuowany taoista zbliżył się do drobnego ciała załamanej dziewczyny leżącej na pikowanej kapie łóżka. Był nagi, dzięki czemu maksymy tao na jego ciele można było odczytać w całości. Owe słynne zdania były jednak niedostępne dla dziewczynki, która -jak nietrudno się domyślić - była analfabetką.
Uniósł delikatnie jej nogę i zsunął z maleńkiej stopki haftowany w girlandę kwiatów pantofelek z filcu, po czym powoli rozwinął bandaż. Pojawił się czerwony kikucik, w którym można było dopatrzyć się nieszczęsnych, zwiniętych paluszków, wrośniętych w łuk podeszwowy złamany w samym środku.
Obsypawszy je pocałunkami, uniósł paluszki do ust i zaczął obficie lizać ten zlepek kostek.
Aż dotąd przerażona, mała zaczęła odczuwać przyjemne mrowienie sunące w górę jej nogi, której stopę mnich pochwycił w sposób tak bezpośredni, by nie rzec zuchwały.
Nie po raz pierwszy mężczyzna dotykał wargami jej pogruchotanych stóp. Nie mogąc posługiwać się w sposób użyteczny swym instrumentem, wielu starszych klientów ograniczało się do lizania z upodobaniem czubków jej

pantofelków. Zachowała ona jednak wielce nieprzyjemne wspomnienia z tych napawających ją odrazą kontaktów, których ślady czym prędzej usuwała, spłukując buciki dużą ilością wody.
Jednak w wypadku tego mnicha o imponującej posturze, którego członkowi niczego nie brakowało, sprawy miały się całkiem inaczej: zabawa jej stopą była rodzajem gry wstępnej.
Gdy Prąd Witalny musnął jej piersi, dziewczyna stwierdziła, że jego palce dorównują zręcznością jej własnym, a ćwiczenia praktyczne mają wielkie szanse, by okazać się całkiem przyjemne...
Kończąc już oblizywanie jej od stóp do głów, Prąd Witalny wygłosił mowę obronną na cześć dobroczynnych właściwości taoistycznego praktykowania seksu, podkreślając jego zdolność przedłużania w nieskończoność życia ciała ludzkiego.
Młodej wieśniaczki nie trzeba było długo przekonywać, tym bardziej że Prąd Witalny, w pełni świadom, że pieniądz posiada moc rozluźniającą, zręcznym ruchem wsunął pod poduszkę dwukrotność ustalonej sumy.
Dziewczyna podrygiwała teraz tuż przed nim w taki sposób, że jego nos znalazł się między jej udami.
Pachniała kobietą... Czuł wyraźnie ów cierpkawy zapach oparów unoszących się nad Cynobrową Jaskinią.
- Mam wielką ochotę zostać przeszyta pańską Włócznią, mój panie... - szepnęła nastolatka, która znała już określenia, jakich używać powinna prostytutka, by schlebić swemu klientowi.

Oblicze taoisty wyrażało radość łucznika, który trafił w cel.
W takich okolicznościach wszyscy mężczyźni są próżni, nawet najbardziej opanowani taoiści. Jako że jedyną rzeczą, wobec której każdy człowiek, niezależnie od płci, jest bezsilny, jest wiek, samiec nie umie oprzeć się komplementowi, gdy ten pada z ust kobiety od niego młodszej.
Oto co zdarzyło się później: ona, jak przystało na dobrą małą dziwkę, doskonale odegrała swoją rolę; on, dumny niczym paw rozkładający ogon, rozwinął paletę swych barw, by namalować obraz, przed którym ona wpadnie w zachwyt...
Wreszcie Deszcz przestał padać, a dziewczyna odeszła. Prąd Witalny poczuł się ponownie pełen energii i odwagi, gdy przyodział się w okazałą szatę ceremonialną z czerwonego jedwabiu wyszywaną w przychylne smoki, narzuconą na lnianą tunikę z krótkimi rękawami w kolorze zielonym.
Trzeba przyznać, że istotnie miał on powody, by potrzebować spokoju i być w pełni opanowanym, gdyż spotkania z generałem Rudzikiem zawsze stanowiły nie lada wyzwanie.
Kilka chwil później, stojąc przed szefem tajnej policji, Prąd Witalny nie był już tym samym człowiekiem. Mimo strojnej szaty osobliwie stracił swą pewność siebie. Przekrwione oczy komendanta Wewnętrznego Nadzoru utkwione były w nim niczym ślepia wilka, który szykuje się do rozszarpania owieczki.
Generał Rudzik odłożył pilnik do czyszczenia paznokci.

-	Twój sławetny Kroczący Naprzód, syn Niezniszczalnej
Skały, wyparował... Ani śladu po nim! Ziuut! A przecież
postawiłem moich ludzi przed każdym burdelem w Pe
kinie. Dałeś mi do zrozumienia, że nabrał ochoty na
dziewczynki...
Wiadomość ta spotęgowała jeszcze zgryzotę Prądu Witalnego, który nie mógł sobie darować, że opowiedział generałowi o tym, jak Kroczący Naprzód przyszedł pokazać mu słynny Birmański Dzwoneczek należący do Cesarza.
-	To szczera prawda!
-	Ale patrole powracają z targowisk z kwitkiem!
Dla dobra naszej opowieści należy tu dopowiedzieć, że każdy obwoźny handlarz, na jakimkolwiek stołecznym targowisku, był tajnym informatorem.
Władza dyktatorska opiera się na systemie, w którym za ochronę płaci się pieniędzmi lub informacjami. Jeśli nie kolaborujesz, jeśli nie jesteś szpiegiem - grozi ci bezprawie.
W taki oto sposób mistrz Prąd, zmęczony nalotami policji na jego szkołę, której wielokrotnie groziło zamknięcie, nie miał innego wyjścia, jak stać się częścią owego systemu.
Wewnętrzny Nadzór wywierał jednak na swoich informatorów presję tym silniejszą, że po kradzieży Birmańskiego Dzwoneczka napięcie pomiędzy policją a kastą eunuchów stało się trudne do zniesienia. Z typową dla siebie zręcznością kastraci wykorzystali to wydarzenie i sącząc jad do umysłu Syna Niebios, sprawili, że tajna

policja znalazła się w bardzo niepewnej sytuacji. Jedno z dwojga musiało być prawdą: albo Nadzór, którego zadanie polega właśnie na unikaniu tego typu incydentów, działa wadliwie, albo - i ku tej opinii skłaniali się chętniej - tajna policja brała udział w spisku lub była wręcz jego inicjatorem... Jak przystało na dobrego adepta metody „dzielić, by rządzić", Chenghua, choć zmartwiony tajemniczym zniknięciem swojego małego przyrządu, wystrzegał się pilnie przed zajęciem stanowiska w sprawie tych spekulacji.
Zmartwiały Prąd Witalny znalazł jeszcze w sobie siłę, by odpowiedzieć:
-	Zniknięcie chłopaka jest dla mnie tajemnicą. Jeśli znów się u mnie pojawi, dowiesz się o tym jako pierwszy.
-	Oby tak było!
Rudzik brzmiał jeszcze groźniej niż zazwyczaj.
Gdy taoista powrócił do siebie, po długiej kąpieli, jak gdyby woda miała mu oczyścić również umysł, pogrążył się w medytacji, chcąc zapomnieć o wiszących nad jego głową czarnych chmurach.
Lecz kiedy ponura rzeczywistość nas osacza, nie wystarczy wymazać jej z pamięci, by znikła.
Mimo wysiłków i starań, by opróżnić głowę z myśli, Prąd Witalny nie zdołał oderwać się od swej świadomości ani rozwiać widoku twarzy, jakże złej, szefa Wewnętrznego Nadzoru. Nie umiejąc uspokoić swego lęku, otworzył drzwi szafki, w której przechowywał lekarstwa, i wyciągnął z małego pudełeczka, na którego etykietce widniała urokliwa nazwa „Obłok w Pigułce", maleńką brązową

kuleczkę, którą włożył sobie pod język. Jednak nawet opium nie pozwoliło mu odzyskać dobrego samopoczucia, wręcz przeciwnie, jego niedomaganie utrzymywało się w najlepsze.
W owym czasie nie istniały jeszcze otwarte palarnie, jak te dzisiejsze, w każdym z większych chińskich miast. Dostęp do Obłoków w Pigułce mieli tylko nieliczni wtajemniczeni, którzy płacili za nie horrendalne kwoty przemytnikom z Begram, miasta położonego na samym końcu Jedwabnego Szlaku.
Prąd Witalny położył się i wsparł na łokciu.
Pozycja horyzontalna nasila moc działania opium. Wzrok ginie w suficie i bardzo szybko człowiek zaczyna mieć wrażenie, że unosi się wśród obłoków; stąd zresztą nazwa tego specyfiku.
Przymknął oczy. Otoczyły go chmury. Były gęste i pachniały różą. Sunął wśród nich, leciał nad chmurami. Spojrzawszy w dół, dostrzegł szczyt dachu Niebiańskiej Pergoli i czubki drzew otaczającego ją parku. Widział, jak z obawy przed upadkiem jego ramiona, niczym skrzydła wiatraka, zataczają wielkie kręgi.
Wtedy to, unosząc głowę, ujrzał nachyloną nad sobą zamaskowaną postać, a jej długa peleryna z czarnego jedwabiu powiewała niczym skrzydła nietoperza, który po powrocie z nocnej eskapady zawisł właśnie na belce służącej mu za legowisko.
Postać zdjęła maskę.
Jego oczom ukazała się uśmiechnięta, młoda wieśniaczka, którą zaszczycił nieco wcześniej tego ranka.

-	Widziałam w pewnej księdze z obrazkami nagie ko
biety i nagich mężczyzn w sypialni... Czynili pewne gesty
i przyjmowali pewne pozycje - wyjaśniała dziewczyna
w niezwykle naturalny sposób, bez cienia wstydu.
Bolała go głowa i dusił się. Nabrał powietrza do płuc, zebrał resztki sił i rzekł:
-	Czytasz sprośne księgi? Myślałem zresztą, że nie
umiesz czytać!
Dziewczyna ciągnęła ze stoickim spokojem:
-	Nie wiem, co znaczy „sprośny". Album, o którym
mówię, należy do mojego ojca. Trafiłam na niego przy
padkiem, szukając nici do szycia w szafie. W każdym
razie obrazki były przepiękne.
Chciało mu się pić, a ognista kula spalała mu wnętrzności. Pragnął już tylko jednego - spać spokojnie i nie myśleć o niczym, a przede wszystkim nie o tej dziewczynie, która najwyraźniej kpiła sobie z niego.
Rozkazującym gestem dał jej znak, by wyszła.
Ona jednak oświadczyła pewnym siebie tonem:
-	Nie opuszczę tego miejsca, dopóki mój Wąwóz nie
zazna Łagodnego Osuwiska.
Ciekaw, skąd zna to określenie brzmiące dość dziwnie w ustach tak młodziutkiej wieśniaczki, spytał:
-	Kto ci opowiadał o Łagodnym Osuwisku?
-	Tak było napisane w książce, pod obrazkiem dziewczyny z rozłożonymi nogami.
Chcąc mieć w tej sprawie jasność, wyszeptał:
-	O co ci właściwie chodzi? Czy nie dostałaś już dość
dzisiaj rano?

-	Nie. Nie dostałam Łagodnego Osuwiska. Prawdę mó
wiąc, nigdy mnie ono nie nawiedziło.
Aż do tej pory przekonany, że w pełni zaspokoił dziewczynę, mistrz Prąd Witalny został sprowadzony na ziemię.
Kobietom nigdy nie można ufać. Ich jęki i ekstatyczne wygibasy nie są często niczym innym, jak tylko czystą komedią.
Spróbował się poruszyć, lecz jego ciało zdawało się ważyć tony, leżał więc nadal nieruchomo jak kamień.
-	Daj mi odpocząć. Wróć jutro. Obiecuję, uczynię
wszystko, by wywołać Łagodne Osuwisko w twoim Wą
wozie.
Nie zdążył dokończyć zdania, gdy dziewczyna zwinęła się w kłębek obok niego i zaczęła głaskać go po twarzy.
Wycieńczony, z trudem utrzymywał podniesione powieki, które ostatecznie opadły. Wtedy to usłyszał grzechotanie identyczne do tego, jakie wydawał Birmański Dzwoneczek Syna Niebios, gdy Kroczący Naprzód przyniósł mu go pokazać.
Skąd ta diablica wzięła Birmański Dzwoneczek? Może był to nawet ten sam, należący do Króla królów, a to oznaczałoby, że znalazł się w niezłych tarapatach!
Otworzył oczy i stwierdził, że dziewczyna, która zdążyła już zdjąć suknię, czyściła właśnie przyrząd, by usunąć z niego najmniejszy pyłek kurzu. Ponieważ pożądanie dodaje sił nawet zmarłemu, otrząsnął się. Dziewczyna podała mu Birmański Dzwoneczek, po czym rozłożyła nogi i wystawiła swój Mały Pączek na światło dzienne. Następnie wsunął w nią delikatnie grzechotkę. Jak zwy-

kle ptaszki zatrzęsły się na swoich sprężynkach i zaczęły drżeć unisono. Dziewczyna, oddychając ciężko i spływając potem, natychmiast zaczęła wzdychać, by po chwili dać wyraz wielkiej rozkoszy, jakiej dostarczyło jej samo dotknięcie dzwoneczka.
Birmański Dzwoneczek i Mały Pączek rozumiały się doskonale, Prąd Witalny zaś masował delikatnie piękną pannę, czego zwieńczeniem było, jak łatwo się domyślić, Łagodne Osuwisko co się zowie.
Rozpalona na twarzy, jak gdyby pokonała właśnie pędem trzy tysiące stopni prowadzących na górę Taishan, młoda wieśniaczka wyjęła mu grzechotkę z rąk.
- Nigdy nie doświadczyłam czegoś przyjemniejszego!
Ogarnęło go uczucie dumy.
Czytelnikowi, który sądzi, że taoista nie przyczynił się ani trochę do Łagodnego Osuwiska swojej partnerki, odpowiemy, że mężczyźni to niepoprawne duże dzieci spragnione pochwał, szczególnie gdy te padają z ust ślicznej kobiety, którą udało im się zaspokoić - choćby nawet z daleka i przy pomocy rozmaitych akcesoriów.
Nagle jego oczom znów ukazał się sufit sypialni.
Obudziło go oślepiające światło. Nie mógł mówić i straszliwie bolała go głowa. Narkotyk sprawił, że przespał całą noc, a także, sądząc po słońcu, które zalewało pomieszczenie swymi ostrymi promieniami, również znaczną część poranka.
Wkrótce pojawią się uczniowie, a on musi przecież dobrze się prezentować - kapłan nigdy bowiem nie powinien okazywać wątpliwości i słabości przed swoimi

owieczkami. Rzucił się w stronę miski, w której gromadził deszczówkę, i spłukał kilkakrotnie twarz, po czym przywdział długą czarną szatę i poprawił czerwone nakrycie głowy mistrzów tao, z doszytymi z tyłu dwoma pasami materiału.

I oto długo wyczekiwany Trójkąt       wreszcie ma miejsce
Ukryty za żywopłotem Trzy Stopnie próbował stać się świadkiem sceny, która toczyła się w komnacie, gdzie Yadil dokonywała zazwyczaj ablucji.
Nie była to zwykła łazienka, lecz prawdziwy kompleks termalny wyłożony perskimi płytkami, mieszczący cztery wanny z wodą o różnej temperaturze, od zimnej po bardzo gorącą, dwa marmurowe stoły do masażu i salonik umeblowany trzcinowymi fotelami, na których można było sobie poplotkować w przerwach między zabiegami.
Efeb był nieco rozczarowany. Pomieszczenie pogrążone było w półmroku, widział więc jedynie przemieszczający się cień postaci.
Naraz zapalono światło i dostrzegł całkiem nagą Mau-retankę. Właśnie zapaliła świecznik. Skryty w zagłębieniu jej cudownego brzucha kamyk rzucał tysiące blasków. Pomiędzy jej udami dostrzegał też migotliwe refleksy jej najintymniejszego klejnotu.

Następnie z cienia wyłoniła się Rudy Księżyc, również naga, zmierzając tanecznym krokiem w stronę Yadil.
Na tę scenę czekał. Słyszał, jak obie kobiety żartowały bezustannie ze swych wspólnych kąpieli, liczył więc teraz na obiecujące widowisko, jakie dane mu będzie obejrzeć z ukrycia.
Wytrzeszczył oczy. Wszystko zapowiadało się jak najlepiej, w łazience unosiła się aura miłosnego porozumienia: kobiety ujęły się za ręce i przyglądały się sobie nawzajem niczym znawcy, gdy odkryją u handlarza antykami niezwykły okaz, którego szukali od dłuższego czasu.
Każdemu wedle jego zasług. Yadil, jak można się było tego spodziewać, odezwała się pierwsza:
-	Ależ ty jesteś piękna, kochanie!
Rudy Księżyc, musnąwszy udo swojej przyjaciółki, odparła:
-	Twoja skóra jest gładka niczym jedwab...
Mauretanka zrobiła krok w stronę olbrzymiej marmu
rowej misy wprawionej w podłogę.
-	Nie ma nic lepszego nad kąpiele w mleku wielbłą
dzicy. U Yakubów mówiło się, że jest to przyjemność
zarezerwowana wyłącznie dla królowej Saby. Tutaj wy
starczy, że o nią poproszę, a zostaje mi ona przygotowana
w ciągu jednej chwili...
Rudy Księżyc, którą Mauretanka spryskała, zanurzywszy dłoń w lśniącej mlecznej substancji, wybuchnęła śmiechem.
-	Twoja sytuacja nie jest taka najgorsza!
-	Trzeba sobie tylko mówić rano, zaraz po przebudzeniu, że wszystko może skończyć się przed wieczorem.
-	
Mówiąc to, Yadil włożyła szlafrok, po czym pociągnęła za sznur dzwonka wzywającego służącą. Niemal od razu w drzwiach pojawiła się kobieta ubrana w suknię w kształcie beczki, akcentującą jej pokaźną figurę.
-	Przynieś nam olejki zapachowe i talerz rogów gazeli!
Gdy służąca zniknęła w poszukiwaniu łakoci, Maure-
tanka niczym radosne i beztroskie dziecko ruszyła w pogoń za Rudym Księżycem. Której uda się jako pierwszej podstępem wrzucić drugą do wanny z mlekiem? Taca ze słodyczami została wniesiona, co uspokoiło nieco zapał naszych dwóch zawodniczek, które postanowiły nie robić z siebie widowiska przed służącą. Yadil podała talerz przyjaciółce i spytała:
-	Czy to nie dziś twój ładniutki Trzy Stopnie miał nam złożyć wizytę?
-	Powinien lada chwila się pojawić...
Z ostrożności dodała, zwracając się do guwernantki:
-	Poproś Szambelana, by udał się do Biura Identyfika
cyjnego i zastrzegł, że gdy pojawi się niejaki Trzy Stopnie,
nie chcę, aby przesłuchiwano go godzinami!
Wszyscy, zarówno ci pełniący ważne funkcje, jak i dostawcy, mandaryni wysokiego szczebla i drobni urzędnicy, generałowie wojsk i szeregowi żołnierze, udający się do skrzydła pałacu, w którym mieściły się prywatne apartamenty Króla królów, musieli obowiązkowo przejść przez rzeczone Biuro, gdzie poddawani byli rutynowemu przesłuchaniu.
Po tych słowach gruba kobieta zgięła się w ukłonie i opuściła pomieszczenie.

Yadil zbliżyła się do Rudego Księżyca i złożyła na jej ustach szybki pocałunek. Rudy Księżyc wydała się tym zaskoczona, lecz po chwili, zamiast odepchnąć, objęła Yadil. Obie dziewczyny całowały się długo, czemu przyglądał się Trzy Stopnie, wstrzymując oddech i wyobrażając sobie ich splątane języki.
Gruba guwernantka wsunęła głowę przez drzwi.
- Moja pani, Trzy Stopnie jeszcze nie pojawił się u Wejścia, ale pani polecenie zostało tam przekazane.
Yadil dała beczce do zrozumienia, że chciałaby zostać sama z Rudym Księżycem. Tymczasem Trzy Stopnie, którego do tej pory nie wzruszały kobiece kształty, widok tych dwóch zaprzyjaźnionych już ze sobą ciał rozpalił niczym prawiczka odkrywającego po raz pierwszy Różaną Dolinę.
Wystarczy przyjrzeć się, w jaki sposób dwie dziewczyny zachowują się, stojąc ramię w ramię, by określić stopień ich zażyłości miłosnej.
Owa zażyłość Rudego Księżyca i Yadil rzucała się w oczy Trzem Stopniom, przez co odczuwał on jeszcze większe podniecenie. Wzruszające porozumienie, jakiemu dawały one wyraz, a przede wszystkim osobliwy płomień w ich spojrzeniu, zachęcały go do zluzowania cum.
Yadil jednym ruchem uwolniła się ze swej togi. Rudy Księżyc natychmiast znalazła się tuż przy niej. Pieszczoty obydwu kobiet stawały się coraz bardziej precyzyjne, natarczywe i rzec by można, nie pozostawiały już żadnych wątpliwości co do ich celu.
Oczom Trzech Stopni, wciąż ukrytego za żywopłotem, ukazał się przepych ciała Yadil, niczym iskrzący się

miąższ pomarańczy, a jego Łodyga momentalnie zaczęła nabrzmiewać.
Jak już mówiliśmy, Yadil depilowała sobie dokładnie wzgórek łonowy i pachy, zgodnie ze zwyczajem swojego plemienia. Oczywiście wypolerowany marmur jest gładszy w dotyku niż szorstki trawnik zarośnięty chwastami.
Co się zaś tyczy Rudego Księżyca, jak większość dziewcząt rasy Han, których skóra jest naturalnie bezwłosa, nie musiała się ona depilować.
Wtedy to efeb uświadomił sobie, że tylko jego brakowało do tego, by powstały na jego oczach duet zmienił się w Trójkąt!
Potrójna kombinacja, o której marzył od zawsze, wreszcie znajdowała się w jego zasięgu!
Podjąwszy decyzję, Trzy Stopnie przeskoczył z łatwością niski żywopłot z bukszpanu, jaki dzielił go od okna łazienki faworyty Chenghui wychodzącego na ogród, wślizgnął się żwawo za jedną z kolumn z drzewa cedrowego, po czym jednym susem znalazł się przed kobietami, które jednocześnie zakrzyknęły:
-	Trzy Stopnie!
Pchnięty niepohamowaną żądzą, położył pewnym siebie ruchem dłonie na pośladkach obydwu kobiet, po czym oświadczył niemal groźnie:
-	Proponuję, byśmy wszyscy udali się do łóżka...
Często śmiałość i zaskoczenie opłacają się bardziej niż
podążanie okrężnymi drogami i niedomówienia. Niczym tygrys - tygrysy bowiem biorą swoje samice, nie musząc dawać im do zrozumienia, że nadeszła pora godowa - Trzy

Stopnie złapał je za ręce i poprowadził w stronę wielkiego łoża. Odwagi dodawały mu jeszcze rozpalone spojrzenia, jakie kobiety wymieniały między sobą, świadczące o ich ochocie do przejścia do akcji w jego towarzystwie. Miał więc powody, by czuć się potężny niczym sam Król królów we własnej osobie!
Lekarze taoiści, którzy chętnie porównują ciało ludzkie do krajobrazu z górami o pokrytych lodowcami szczytach lub ostrymi wierzchołkami, w których rodzą się długie, pieniące się rzeki, ze spokojnymi jeziorami pełnymi karpi, mglistymi równinami oraz wewnętrznymi i zewnętrznymi morzami, nad którymi hulają wiatry życia - krótko mówiąc, którzy twierdzą, iż ciało może być przyjacielem i wrogiem, w zależności od sposobu, w jaki się je traktuje, i od tego, czy umiemy usłyszeć muzykę jego duszy, mają całkowitą rację. Czymże jest istota, jin albo jang, jeśli nie mieszaniną ciała i oddechów, konstrukcją zdolną ofiarować nam to, co najlepsze, lub to, co najgorsze, w zależności od sposobu, w jaki zamieszkujemy nasze ciało?
Gdy palce obydwu kobiet ciekawsko obmacywały jego spodnie, serce Trzech Stopni zaczęło łomotać tak mocno, że aż słyszał uderzenia. Z obawy, by jego Łodyga, która nabrzmiała już w wyniku napływu qi, nie wymknęła się mu spod kontroli, rzucił się w kierunku misy i opryskał sobie podbrzusze mlekiem wielbłądzicy.
W obliczu owego białego fartuszka osłaniającego jego brzuch Rudy Księżyc i Yadil wybuchnęły śmiechem. On jednak ogarnięty był zbyt wielką euforią, by podejrzewać kobiety o sarkazm, tym bardziej że czuł się w pełni swych sił.

Rudy Księżyc zaś, zgodnie ze swą obietnicą, postanowiła nie próżnować i czym prędzej wzięła do ust Róg Obfitości Trzech Stopni. Jej gest dodał animuszu Mau-retance, która wsunęła dłoń pomiędzy uda Trzech Stopni i rzuciła znaczące spojrzenie, dające mu do zrozumienia, czego się po nim spodziewa. W odpowiedzi na wyraźne żądanie faworyty Chenghui efeb nie kazał się dłużej prosić i dotknął językiem jej Różanego Pączka.
Widząc podniecenie obu dziewcząt, które zmieniły się teraz w obficie spływające wodą fontanny, uznał za stosowne oświadczyć:
-	Pod warunkiem że oczyścicie wasze umysły z myśli,
moglibyśmy zawrzeć Pakt Potrójnego Równania.
Na samą myśl, że wielka chwila miałaby wkrótce nastąpić, Rudy Księżyc zadrżała, Mauretanka zaś ujęła jej dłoń.
Sycąc się widokiem niezapomnianych kształtów obydwu piękności, ich nieskalanych ramion, małych piersi o sterczących sutkach, płaskich brzuchów, pośrodku których kwitły ich śliczne pępki, smukłych ud i przede wszystkim gładkich szczelin o lekko zaokrąglonych brzegach, znaczących wejście do Różanych Dolin, Trzy Stopnie dodał zadowolony:
-	Pierwszym warunkiem udanego Paktu jest całkowita nagość trojga sygnatariuszy.
-	Ten warunek jest już spełniony - wtrąciła Rudy Księżyc.
Nic nie dorównuje dotykowi skóry. Skóra mówi znacznie lepiej niż usta i słyszy lepiej niż uszy...

Bez ogródek młodzieniec wskazał, czego się po nich spodziewa: Rudy Księżyc leżąca na plecach, a Yadil na niej.
Posłusznie, niczym uczennice, którym zależy na starannym wypełnianiu przykazów nauczyciela, czym prędzej spełniły jego życzenie.
Gdy ich języki się splotły, powstał pierwszy zarys Trójkąta. Teraz nadeszła pora, by złączyły się ich instrumenty: Łodyga Trzech Stopni, który położył się na kobietach, uważając, by ich za bardzo nie zgnieść, pocierała stykające się ze sobą Różane Doliny.
Nasz efeb był bezgranicznie podniecony. Absolutny mistrz harmonii zaczął bębnić palcami swojej prawej dłoni po brzuchach tych dwóch jęczących z rozkoszy kobiet, wdychając łakomie ich oddechy, podczas gdy jego lewa ręka szczypała ich śliczne sutki z delikatnością harfi-sty. Jak gdyby przewracała je boska dłoń, wykaligrafowane stronice Paktu Potrójnego Równania Wei Bojanga przesuwały się przed jego oczami. Zza księgi wtajemniczającej wyłaniała się wyżłobiona zmarszczkami twarz eremity o lnianych włosach żyjącego na górze Hu.
Obecność mnicha, którego los szczęśliwie postawił na drodze naszego młodzieńca, zachęciła go do przejścia do czynu.
Sprawiwszy, że obie kobiety poczuły się pewnie dzięki jego nieskończonej łagodności, efeb powinien teraz jedynie nadać właściwy bieg całemu wspaniałemu triu powstającemu w sposób najbardziej naturalny z możliwych. Troje protagonistów bardzo szybko zdecydowało, że najlepszym przewodnikiem będzie ich własny instynkt.

Strużki potu zalewające ich twarze migoczące i rozpalone do czerwoności w blasku rzucanym przez latarnię u sufitu mówiły wiele na temat rozkoszy członków tworzących Trójkąt.
Choć było to jego pierwsze tego typu doświadczenie, Trzy Stopnie czuł się tak pewnie, jak gdyby już setki razy praktykował to ćwiczenie.
Co się zaś tyczy dwóch piękności, aktualnie uległych i pojękujących, były one niczym dwie niewolnice, spełniające każdy jego rozkaz w mgnieniu oka, rywalizując równocześnie między sobą, by wkupić się w jego łaski.
Kątem oka efeb obserwował Rudy Księżyc i próbował ocenić, jak dalece motywacja i pożądanie były jej własnymi w tym ćwiczeniu, na które on sam ją namówił. Mógł się teraz założyć, że Rudy Księżyc i Yadil były biseksualne, czyli zdolne łączyć się dowolnie z jin lub jang.
Można by sądzić, że tej płci obce jest samo pojęcie płci, a osoby tego pokroju, o wiele liczniejsze niż można by się tego spodziewać, odczuwają potrzebę różnorodności rozkoszy. Czerpią z tej przemienności wyjątkowe podniety, dostarczające im wielu upajających przyjemności.
Trzy Stopnie miał już pewność: Rudy Księżyc lubiła też kobiety, nie rezygnując jednak z chłopców. Wystarczyło spojrzeć, jak lizała Różany Pączek Yadil, podczas gdy jej wprawna dłoń głaskała szyję jego Smoka...
Mężczyzna ma już jednak taką naturę, że im więcej dostaje, tym więcej chce...
Dlatego też Trzem Stopniom wciąż było mało, choć doświadczył już nadspodziewanej rozkoszy ze strony

obydwu kobiet. Pragnął teraz najbardziej, aby Yadil -a nie Rudy Księżyc, która zważywszy na jej wygląd chłopczycy, prawdopodobnie zgodziłaby się spełnić łaskawie jego kaprys (pamiętajmy, że była w młodzieńcu szaleńczo zakochana) - odgrywająca rolę wierzchołka jin Trójkąta, zgodziła się zostać potraktowana jak jeden z efebów, których Trzy Stopnie uwodził i wciągał do swego łóżka... albo jak on sam, sprzedający swe wdzięki klientom...
Nasz piękny młodzieniec o anielskim obliczu i manierach demona, którego nienasycona Nefrytowa Łodyga ponownie się wzniosła, miał tylko jedno w głowie: kontynuować już we dwoje - lecz okrężną i znacznie mniej uczęszczaną drogą - konwersację, która do tej pory toczyła się we troje...
Pewny siebie - sukces bowiem osiągną tylko ci odważni, którzy nie wiedzą, czym jest zwątpienie - szepnął do Yadil, wyciągając nerwowo ręce w jej stronę i próbując przyciągnąć ją do siebie:
- Czy zgodzisz się, bym złożył ci wizytę, wchodząc od strony cudownych Drzwi od Podwórza?
Pod wpływem uroku młodzieńca i rozbawiona jego śmiałością, Yadil, która do tej pory przyjmowała gości tradycyjnym wejściem, przez Grotę Szmaragdowego Jeziora, gdzie skrapla się Upragniona Rosa, przytaknęła zdecydowanie i z wyraźnym pożądaniem w oczach.
Trzy Stopnie był w siódmym niebie. Jego duma nigdy jeszcze nie była tak mile połechtana.
Jeśli można, wyłącznie dzięki sile perswazji i bez użycia jakichkolwiek gróźb, otrzymać od kobiety tak pięknej

jak Yadil to, na czym nam zależy, czyż nie czyni to z nas swego rodzaju władców świata?
Jego pal, którego koniec Rudy Księżyc starannie pokryła śliną, z trudem wcisnął się przez Drzwi Yadil, które były, jak można się tego było spodziewać, bardzo ciasne; nigdy przecież nie używano ich w tym celu.
Gdy w obliczu takiego wachlarza wspaniałych kombinacji Trzy Stopnie poczuł, że nie zdoła już ani przez chwilę wstrzymać esencji jang w swojej nabrzmiałej żądzą Łodydze, dołożył wyjątkowych starań, by żadna z kobiet nie miała powodów do zazdrości - co należy mu policzyć na plus. Na zakończenie owych rozpustnych ćwiczeń z ust obydwu dziewcząt posypały się liczne komplementy.
Naszych troje bohaterów zrozumiało, że Trójkąt nie stanowi figury narzuconej z góry, lecz wręcz przeciwnie, figurę wolną, a nawet najbardziej liberalną ze wszystkich figur, i że stali się w pewnym sensie małą orkiestrą stworzoną do natchnionych improwizacji, gdzie każdy daje z siebie to, co ma najlepszego do zaoferowania, dążąc do osiągnięcia idealnego szczęścia, a nie jedną z tych konwencjonalnych melodii odegranych bez większego przekonania przez wykonawców, którzy nie potrafią się w nią wczuć.

Kroczący Naprzód wraca do domu
Kroczący Naprzód przedzierał się przez tłum.
Słodka i Smukła z trudem podążały za nim, tylu bowiem ludzi zgromadziło się u stóp wysokiego niczym pięciometrowy budynek muru.
Nie miał on pojęcia, że dotarł oto do Północnych Wrót Purpurowego Miasta, gdzie dokonywano najważniejszych egzekucji.
Gotów zmierzyć się z widokiem nie do zniesienia, syn Niezniszczalnej Skały podniósł głowę.
Lud, rzecz to dobrze znana, syci się nie tylko widokiem krwi, ale też własnego nieszczęścia.
Aby uspokoić gniew ludu, Synowie Niebios od zawsze stosowali jeden sposób: ukarać dla przykładu, nie przejmując się dociekaniami, kto i dlaczego zostaje upokorzony, a następnie rzucić na pożarcie ludowi krew ukaranego. Kiedy lud jest głodny, je to, co się mu daje. Należy więc utrzymywać lud w stanie pragnienia, nie dopuszczając jednak do buntu. Stabilność władzy zależy od zachowania owej specyficznej równowagi.

Najokrutniejszą karą, którą lud nasyci się najbardziej, a która jednocześnie budzi w nim największe obawy, jest „powolne okrawanie". Technika ta została wypracowana za czasów dynastii Yuan; polega ona na doprowadzeniu do śmierci skazańca poprzez wykrwawienie w wyniku pokrojenia jego ciała na kawałki. Jeśli kat będzie się za bardzo śpieszył, torturowany umrze za szybko. Musi on więc działać ostrożnie, zachowując na koniec najgrubsze żyły odżywiające najważniejsze narządy.
Od nastania dynastii Yuan powolne okrawania rozpoczynały się punktualnie o godzinie jedenastej przed południem. Wielu pekińczyków zbiegało się, by w nich uczestniczyć. Przewidujący urzędnicy wywieszali na otaczającym pałac murze listy z nazwiskami nieszczęśników, którym przyjdzie umrzeć w wyniku utraty krwi.
Tego dnia nadeszła kolej na Tybetańczyka - sądząc po jego spiczastym kapeluszu i czerwonej szacie - który miał zostać pokrojony na kawałki ostrym katowskim nożem na oczach zbitego, wydzierającego się tłumu.
Kroczący Naprzód, ruszając szybciej, zwrócił się do Słodkiej Woni i Smukłego Kwiatu, które starały się zobaczyć, co się dzieje:
- To nie jest widowisko dla was... Przykro mi, ale kiedy się przechodzi przez Pekin, zawsze trzeba okrążyć Zakazane Miasto.
Stolica Północy to miasto wzniesione dla Syna Niebios. Jego mieszkańcy przyzwyczaili się już, że muszą nadłożyć drogi, by dotrzeć z jednego krańca miasta na drugi, ponieważ centrum, gdzie znajduje się Purpurowe Miasto,

jest dla nich niedostępne. Zakazane Purpurowe Miasto, jak sama nazwa wskazuje, jest zakazane. Wszystko tutaj przypomina ludziom, że są zdani na łaskę władzy. Poszerzając systematycznie obszar Purpurowego Miasta, nie przesuwając jednak murów Pekinu, Synowie Niebios za każdym razem wdzierają się nieco głębiej na teren przyznany poddanym.
W rezultacie przestrzeń życiowa w Pekinie skurczyła się niczym jaszczurza skóra w powieści Balzaka, a liczni mieszkańcy zmuszeni byli wyprowadzić się poza obręb stolicy, wystawiając się tym samym na rozmaite niebezpieczeństwa, podczas gdy inni, ściśnięci pomiędzy murami Purpurowego Miasta i tymi otaczającymi stolicę, żyli w ciężkich do zniesienia warunkach. Dniem i nocą, w porcie i wśród wrzasków, robotnicy, stolarze i murarze uwijali się, równając z ziemią rudery i stawiając na ich miejscu wytworne budowle, a wokół nich krążyły całe zastępy obdartych kobiet o wynędzniałych obliczach dźwigające na głowach worki z ziemią i kamieniami. Większość z tych obszarpanych siłaczek miała jeszcze małe dzieci; dokarmiały je piersią pomiędzy jednym a drugim kursem.
W owym surowym mieście, całkowicie skazanym na łaskę i niełaskę rządzących, zamieszkanym głównie przez mandarynów i urzędników, jedynymi wysepkami frywol-ności były domy uciech i targowiska.
Wśród tych ostatnich najbardziej zadziwiające było wielkie targowisko staroci, na które w tej właśnie chwili dotarło naszych troje śmiałków.

Sądząc po uzbrojonych strażnikach przechadzających się alejkami wśród niewiarygodnego nagromadzenia brązów z Lorestanu, irańskich naczyń, indyjskiej kości słoniowej i rzymskich wyrobów ze szkła, które karawa-niarze wystawili na swoich stoiskach, spodziewano się tutaj jakiejś ważnej osobistości.
Kilka chwil później Kroczący Naprzód dostrzegł błyszczący dach kołyszącej się nad tłumem, niczym statek na wzburzonym morzu, lektyki. Tłum gapiów usuwał się z lękiem przed wysokim jak budynek środkiem transportu, przed którym maszerowali bębniarze ze sztandarami w zarezerwowanym dla Cesarza kolorze żółtym.
W obawie, by nie okazało się, że jest to Chenghua we własnej osobie, odbywający przechadzkę po mieście syn Czerwonego Pędzla, trzymając mocno Smukłą i Słodką za ręce, usunął się na bok i wtopił w tłum. Jednak Słodka odwróciła się i dostrzegła Yadil schodzącą z lektyki w szkarłatnej sukni i z włosami przepasanymi diademem ze złota, przyozdobionym rubinami i szmaragdami. Byli już daleko, a ona nie chciała rzucać się w oczy wszystkim tym straszliwym żołnierzom, czuwającym z mieczami w dłoniach nad bezpieczeństwem faworyty Chenghui. Słodka Woń uznała więc, że lepiej będzie, jeśli zachowa dla siebie radość, jaką sprawił jej widok zaginionej przyjaciółki.
Dotarłszy do domu po dobrych trzech kwadransach szybkiego marszu - zmuszając obie dziewczyny niemal do sportowego biegu, do czego, swoją drogą, były one w pełni zdolne - Kroczący Naprzód załomotał do drzwi.

Gdy tylko Piana Dni ujrzała syna Niezniszczalnej Skały, zawołała:
-	Mój drogi Kroczący Naprzód! Gdzieżeś ty bywał?
Nie tracąc czasu na przedstawienie amah towarzyszących mu dziewcząt, Kroczący Naprzód przeszedł od razu do rzeczy:
-	Czy ojciec jest w domu?
Na te słowa pomarszczona twarz starej guwernantki zmieniła się w jedno wielkie kłębowisko zmarszczek i spękań zbiegających się wokół załzawionych oczu, z których bił niewysłowiony smutek. Zachrypniętym głosem odparła:
-	Policjanci z Purpurowego Miasta przyszli tu po niego.
Szukali Dzwoneczka. Byli przekonani, że to on skradł go
Synowi Niebios. Lecz twój nieszczęsny ojciec nie miał
najmniejszego pojęcia, gdzie znajduje się ów przedmiot...
Kroczący Naprzód poczuł się, jakby zadano mu potężny cios w brzuch, i niemal padł jak długi.
Gdyby wiedział, że poświęcenie grzechotki na nic się nie zdało!
-	A zatem ojca nie ma w domu...
Mały, skulony w sobie kłębek będący niegdyś amah przytaknął ze łzami w oczach.
-	Kiedy zabierali pana Niezniszczalną Skałę, po jego
twarzy spływały strużki krwi.
Kroczącego Naprzód ogarnęło nagle poczucie głębokiej winy. Przez niego ojciec był torturowany niczym najgorszy przestępca.
-	Czy on żyje?

-Tak!
-	Skąd to wiesz?
-	Jego imię nie zostało do tej pory umieszczone na liście skazanych na śmierć. Co tydzień chodzę się upewnić...
-	Może zabili go bez naszej wiedzy!
-	Mistrz Niezniszczalna Skała żyje. Aby go uwolnić, trzeba wpłacić bardzo wysoką kaucję!
Kroczący Naprzód, który bardzo dobrze znał system odkupywania win, rzucił się pędem w stronę gabinetu ojca, a za nim podążyła Piana Dni, lekka i wiotka niczym źdźbło trawy.
Po wejściu do pomieszczenia, w którym Niezniszczalna Skała spędził tak wiele godzin, czytając i kaligrafując, Kroczący Naprzód poczuł ucisk w sercu. Pancerna szafa stała nadal na swoim miejscu, majestatyczna, ze swymi przerażającymi maskami, równie niepokojącymi jak wykrzywione oblicza Strażników Czterech Kierunków, którzy odradzali grzesznikom zapuszczanie się do świątyń Świętej Drogi. Cudownym sposobem przywołał w swej pamięci cyfry tworzące właściwą kombinację i przekręcił bębenki w kłódce. Wystarczyło obrócić dwa razy klucz w zamku, by dwa potężne skrzydła drzwi obróciły się bezgłośnie w zawiasach i brzuch potwora stanął otworem.
Kasoleta stała na swoim miejscu, niczym dziecko w łonie matki. Dotknął smoka z brązu z ostrożnością i szacunkiem należnymi relikwii. Jego nos dotykał nozdrzy cennego antyku, pochodzącego jeszcze z epoki mitycznych cesarzy, których jedynym celem, trzy lub cztery tysiące lat temu, było dążenie do dobrostanu swego ludu.

Choć z chimery nie unosił się żaden dym, czuł upajającą woń, która niemal pozbawiła go przytomności w dniu nałożenia czapki męskości.
-	Dzięki temu zdobędę kwotę potrzebną na wpłacenie
kaucji... - mruknął.
Smukła i Słodka nie śmiały podejść bliżej, chwycił je więc za ręce i pociągnął łagodnie w stronę mitycznej wazy:
-	Możecie jej dotknąć, nie ugryzie was!
Słodka Woń, a następnie Smukły Kwiat położyły dłonie na powierzchni pokrytego wielowiekową patyną metalu, dotykanego tysiące razy magicznymi dłońmi wróżbitów i czarowników, co nadało mu odcienie od czarnego po szmaragdowy, przechodząc przez czerwony i pomarańczowy.
Wtedy to Piana Dni, otworzywszy jedną z szuflad sejfu, wręczyła Kroczącemu Naprzód Birmański Dzwoneczek.
Gdy drżące palce syna Niezniszczalnej Skały pochwyciły go, nóżki ptaszków poczęły wibrować na swoich sprężynkach, wywołując charakterystyczne grzechotanie srebrnej klateczki. Młodzieniec nie mógł nie pomyśleć o liczbie Zaczarowanych Wąwozów, w których ptaki te uwiły niegdyś swoje gniazda. Ile orgazmów wywołały? Ilu mężczyznom - łącznie z tymi najsławniejszymi i najpotężniejszymi - dotkniętym niemocą pozwoliły one ocalić honor?
-	Zachowałaś go? - krzyknął, budząc przerażenie
dwóch młodych kobiet, które nigdy do tej pory nie wi
działy go tak wzburzonego.
Zmieszana Piana Dni odparła:

-	Leżał na ołtarzu przodków. Ktoś musiał go podrzucić,
gdy przesłuchiwano twego ojca. Z całą pewnością rano
jeszcze go tam nie było - przysięgam na głowę Miłosiernej
Guanjin! Zresztą codziennie sprzątam ten ołtarz. A wie
czorem, kiedy wyszłam, żeby zamknąć okiennice, leżał
tam - jakaś poczciwa dusza musiała go tu odnieść!
-	Tym kimś, moja biedna Piano Dni, byłem ja sam!
Słysząc te słowa, amah nieomal straciła dech.
-Ty?
Przytaknął.
-	Kiedy wróciłem, była tu policja. Z ukrycia patrzy
łem, jak policjanci torturowali ojca. Położyłem Birmański
Dzwoneczek na widoku, a potem uciekłem, przekonany,
że policjanci znajdą go i uwolnią ojca!
Piana Dni spuściła smutno głowę.
-	Mogłeś mnie uprzedzić...
Kroczący Naprzód zacisnął pięści. Emocje były zbyt silne. Opadł na krzesło.
-	Dlaczego więc nie odniosłaś go do Purpurowego
Miasta?
Amah, ogarnięta bezbrzeżnym przygnębieniem, ciężko westchnęła. Zwężone powieki i zapadnięte policzki jeszcze bardziej upodobniły jej rysy do pośmiertnej maski.
-	Pomyślałam, choć być może nie miałam racji, że tam,
w pałacu, ktoś mógłby ujrzeć w tym dodatkowy dowód
winy twego ojca! Gdy nie ma zwłok, trudniej udowodnić
komuś morderstwo...
Syn Niezniszczalnej Skały powstrzymał łkanie. A zatem jego czyn na nic się nie przydał...

-	Ten przedmiot musi być wart dużo pieniędzy... - wtrą
ciła Słodka Woń, która chciała ponownie ujrzeć uśmiech
na twarzy swojego drogiego Kroczącego Naprzód.
Ponieważ śmiech jest najlepszym lekarstwem na ból, kobieta, która kocha mężczyznę, najchętniej widziałaby go śmiejącego się, i odwrotnie.
Amah złożyła dłonie. Jeszcze bardziej przygnębiona rzekła do Kroczącego Naprzód:
-	Jeśli wystawisz to na sprzedaż, inspektorzy z Purpuro
wego Miasta bardzo szybko się o tym dowiedzą. Syn Nie
bios każe konfiskować wszystkie przedmioty pochodzenia
królewskiego i ścigać ich właścicieli pod pretekstem, że
weszli w ich posiadanie drogą kradzieży... To dlatego oj
ciec twój niemal nigdy nie wyciągał kasolety z sejfu...
Zaniepokojona Słodka odwróciła się w stronę Kroczącego Naprzód. Jeśli nie można będzie sprzedać kadzielnicy, nigdy nie zdobędzie pieniędzy na kaucję.
Z ulgą stwierdziła, że na twarzy syna Niezniszczalnej Skały nie widać było śladu niezadowolenia - wręcz przeciwnie, uśmiechnął się do niej szeroko.
Musimy tu wyjaśnić, że Kroczący Naprzód wpadł właśnie na genialny pomysł, jeden z tych, które mogą całkowicie odwrócić czyjś los.
Krótko mówiąc, śliczny dar niebios.

Generał
Rudzik
zdobywa
decydującą
przewagę
Gdy wciśnięty w swój mundur generał Rudzik pojawił się w drzwiach gabinetu Syna Niebios, rozpierała go duma. Wreszcie miał dobrą wiadomość dla Księcia! Wiadomość, która - był tego pewien - przywróci blask herbowi Kręgu Wewnętrznego Nadzoru i tym samym pozwoli mu na zdobycie decydującej przewagi w zawziętej walce, jaką prowadził z kastą kastratów.
Na widok swego najwyższego rangą żandarma Chen-ghua, chcąc dać do zrozumienia gościowi, że może on zabrać głos, uniósł niedbale swoje nefrytowe berło zwieńczone figurkami smoka i feniksa, wypiwszy jednak uprzednio łyk herbaty - władca bowiem nigdy nie powinien okazywać choćby śladu emocji przed swymi współpracownikami.
Próbując ukryć euforię - przed Cesarzem nie wypada przecież upubliczniać swych uczuć, niezależnie od tego, czy są one pozytywne, czy też nie - generał Rudzik strzelił obcasami i oznajmił z emfazą:

-	Mogę niniejszym dostarczyć Waszej Wysokości tyle
flakoników z Likierem Latającego Smoka, ile Wasza
Wysokość sobie zażyczy!
Cheng uniósł brew. Niemal niedostrzegalny błysk podniecenia rozjaśnił jego źrenicę, upodabniając go do gada polującego na swą ofiarę. Skoro Rudzik pozwolił sobie na ogłoszenie mu takiej nowiny, musiał być całkowicie pewien tego, co mówił.
Władca, przyzwyczajony do stawiania swych konfidentów w niezręcznej sytuacji, rzekł:
-	Banialuki! Doktor Trójnóg nie produkuje już swojej mikstury! A dziesiątki aptekarzy łamały sobie bezskutecznie głowy nad jej recepturą!
-	Znam kogoś, kto posiada recepturę... Otrzymał ją od samego wynalazcy... Na wielkim targowisku przed jego stoiskiem powstała imponująca kolejka... Plotka błyskawicznie rozchodzi się wśród ludu!
Władca Państwa Środka wrzał już cały w środku ze złości na myśl, że ten idiota Rudzik pozwolił zbiec ptaszkowi, i gotów był ukarać bezlitośnie autora tak wielkiego zaniedbania. Skrzywił się. Jego dłonie zacisnęły się na poręczach fotela. Pohamował się jednak i rzekł, jak gdyby nigdy nic:
-	Wędrowny handlarz lubi znikać bez śladu!
Rudzik wypiął pierś.
-	Kazałem go zatrzymać, a także dwie towarzyszące
mu kobiety!
Cheng, nie chcąc, by Rudzik dostrzegł w jego spojrzeniu najmniejszą oznakę zadowolenia, a tym bardziej

ulgi, odwrócił głowę. Następnie, po przerwie wystarczająco długiej, by ostudzić wszelkie nadzieje generała na rekompensatę, rzekł:
-	Przyprowadź go tu jutro!
Generał - który był jedynie kruchym czółnem lub marionetką, Cesarz Państwa Środka zaś szalejącym oceanem lub lalkarzem - po otrzymaniu bolesnego policzka został teraz poczęstowany cukierkiem.
Zginając się wpół przed Królem królów i błagając niebiosa, by ich Nieoceniony Syn nie zmienił ponownie zdania, szepnął głosem konającego:
-	Wasza Wysokość, wasze życzenia są dla mnie roz
kazem!

Septet
Niekończące się korytarze o ścianach zdobionych malowidłami ku czci kolejnych Synów Niebios, gdzie rzeźbione sklepienia zdobione listkami prawdziwego złota rzucały słoneczne blaski, ustąpiły miejsca rozległym niczym prerie marmurowym dziedzińcom poprzecinanym sztucznymi strumieniami, w których hodowano olbrzymie, czerwone, biało nakrapiane karpie i nad którymi przerzucono eleganckie łuki pajęczych mostów. W Kroczącym Naprzód, choć wystrojony był niczym książę, wrzał gniew.
Wszystko to była jego wina. To przez niego - i tylko przez niego! - Słodka i Smukła wpadły w takie tarapaty! Kobiety były również szykownie odziane, lecz przykute, podobnie jak on, do tego przeklętego łańcucha, na którym straże Wewnętrznego Nadzoru prowadziły swe ofiary z więzienia na miejsce tortur!
Nie trzeba było długo czekać, aż żandarmi przyszli ich aresztować na targowisku, gdzie w ciągu dwóch godzin udało im się upłynnić wszystkie buteleczki z Likierem Latającego Smoka, jakie wystawili na sprzedaż.

Prawdę mówiąc, była to w dużej mierze zasługa Słodkiej i Smukłej, które zachwalały zalety owego słynnego leku w mocno wydekoltowanych strojach z wycięciami na wysokości ud, dzięki czemu można było szybko zauważyć efekty działania mikstury. Ledwie tylko dwie piękności ustawiły się przed straganem, a wieść o tym rozeszła się po mieście lotem błyskawicy: handlarz płci męskiej ośmielił się przynieść kilka buteleczek Likieru na targ i warto udać się tam jak najszybciej, by dołączyć do grona szczęśliwców, którym dane będzie je nabyć. Niestety, satysfakcja naszego nieszczęsnego Kroczącego Naprzód, który już nie posiadał się z radości, że w ciągu dwóch dni zdoła zgromadzić wystarczającą na uwolnienie ojca kwotę, nie trwała długo.
Ze względu na powagę sprawy akcją dowodził osobiście sam generał Rudzik. Jego zbiry zaskoczyły naszych bohaterów, zanim ci zdołali choćby zaprotestować.
Na widok kompletnie pustego stoiska generał Rudzik zrobił zawiedzioną minę:
-	Nie masz już więcej fiolek?
Syn Niezniszczalnej Skały ani trochę się nie speszył. Wytrzymał spojrzenie generała i uważając, by nie zapuścić ręki do kieszeni i nie wyjąć z niej cennej tabliczki, odparł:
-	Jeśli pomożesz mi znaleźć niezbędne składniki, mogę
przygotować Likier Smoka, gdyż posiadam nań przepis.
Słysząc te słowa, generał Rudzik się uśmiechnął. Na jego znak trio zostało doprowadzone pod eskortą aż do Zakazanego Purpurowego Miasta i umieszczone w małym

apartamencie o zamkniętych szczelnie oknach i oszałamiająco luksusowym wystroju. Nasza trójka bohaterów spędziła noc na rozmyślaniach. Sposób, w jaki traktowano ich w Pałacu cesarskim, nie pasował do brutalnego aresztowania, jakie wcześniej ich spotkało, jakby byli zwykłymi przestępcami. Ta niebudząca zaufania rozbieżność wzmogła jedynie ich niepewność, która z biegiem czasu przerodziła się w lęk.
Po nocy, podczas której Kroczący Naprzód i jego dwie towarzyszki nie zmrużyli nawet oka, nastał ranek, a wraz z nim pojawił się generał noszący imię ptaka, który nakazał im ubrać się w stroje wyjęte przez służącego z dużego wiklinowego kosza.
-	Dlaczego musimy przywdziać te dziwaczne stroje
ambasadorów? - dziwił się Kroczący Naprzód, w nadziei,
że dowie się czegoś więcej na temat tego, co ich czeka.
Rozradowany generał Rudzik rzucił tylko:
-	Zobaczysz!
Kroczący Naprzód wkrótce domyślił się, dokąd są prowadzeni: cisza panująca wokoło, przepych pomieszczeń, prawdziwy, a zarazem mniej ostentacyjny luksus kontrastujący z pompatycznością pokoi, które do tej pory przemierzyli, lecz przede wszystkim obecność w każdym najmniejszym zakamarku żołnierzy o wygolonych czaszkach, tak podobnych do siebie nawzajem, że można by ich uznać za ekstrawagancką miriadę niebieskich bliźniąt, noszących na prawych przedramionach żółte przepaski -wszystko to wskazywało wyraźnie, że znaleźli się w cesarskich apartamentach.

Nagle wydarzenia potoczyły się z zawrotną prędkością.
W otoczeniu żołnierzy, nieruchomych niczym posągi solne, znajdowali się mężczyźni wyraźnie w podeszłym wieku, którzy bez oporów przywdziali stroje jeszcze wytworniej sze niż te, które nosiła nasza trójka bohaterów. Sądząc po opasłych tomach dokumentów dźwiganych przez chmarę służących, którzy lepili się do starców niczym muchy, byli to ministrowie. Widać było także coraz więcej przypominających stare burdelmamy eunuchów na wysokich koturnach, którzy wpatrywali się w nich jak w jakieś dziwaczne stwory.
Im bliżej ośrodka władzy, tym bardziej odczuwalny jest osobliwy spokój, panująca tam swego rodzaju harmonia. Pozory jednak mylą: kokon władzy otoczony jest ścianą kolców.
Kroczący Naprzód już miał zapytać, czy staną przed obliczem samego Syna Niebios, gdy pojawił się Wielki Szambelan. Ów niewzruszony osobnik w nieokreślonym wieku, którego rozpoznać można było po długiej czerwonej szacie ozdobionej farandolą smoków, wcisnął im w ręce bukiet orchidei ze zręcznością charakteryzującą osoby obyte z przedsionkami władzy.
- Król królów lubi kwiaty. Nie zapomnijcie przyklęknąć przed złożeniem kwiatów u jego stóp...
Chwilę później wepchnięto ich do pogrążonego w półmroku gabinetu Chenghui, niczym snopki słomy niesione podmuchem silnego wiatru.
Odziany w swą żółtą szatę Syn Niebios natychmiast wyszedł im na spotkanie.

Kroczący Naprzód był osobliwie spokojny i opanowany.
Wszystko toczyło się tak szybko, że proces mięknięcia kolan i tracenia werwy, rozpoczynający się z chwilą, gdy dany osobnik staje po raz pierwszy przed obliczem Syna Niebios, nie zdążył się jeszcze zakończyć.
Jak można się było tego spodziewać, Król królów zaatakował pierwszy, w wielce bezpośredni sposób:
-	Gdzie jest Birmański Dzwoneczek?
Kroczący Naprzód, który oczekiwał wszystkiego oprócz tego właśnie pytania, zacukał się i niemal zemdlał.
-	Wasza Wysokość, nie mam pojęcia! Cheng zdruzgotał Rudzika wzrokiem.
-	Widziano go w twoich rękach!
Choć, przynajmniej teoretycznie, był górą, szef Wewnętrznego Nadzoru miał się nietęgo.
Wiedział lepiej niż ktokolwiek inny, że gdy ma się do czynienia z Chenghuą, trzeba bezustannie być czujnym i nie dać się strącić w niekorzystne położenie, dające władcy sposobność do dominacji i szantażu. Teraz zaczął żałować, że tak szybko dostarczył Cesarzowi zwierzynę.
Gdy władcy wydaje się, że trzyma w rękach klucz otwierający drzwi, muszą znajdować się za nimi kolejne wrota, i tak dalej. Cesarzowa Wu* zdołała wspiąć się na szczyt, gdyż wykuła więcej kluczy, niż znalazło się na jej drodze drzwi. Kto gra z królem w szachy, musi mieć fory w postaci przynajmniej dziesięciu ruchów...
*   Za panowania dynastii Tang Wu Zetian (w latach 624-795) była jedyną kobietą, która została cesarzową Chin.

Ku wielkiej uldze generała Kroczący Naprzód pochwycił jednak piłkę w locie, co uplasowało go na pierwszej linii.
-	To prawda, Wasza Wielce Szlachetna Wysokość, ktoś dał mi go, nie zdradzając, co to za przedmiot. Nie miałem zatem pojęcia o jego proweniencji.
-	Co z nim zrobiłeś?
Próbując opanować zdenerwowanie, syn Niezniszczalnej Skały przełknął ślinę i zrobił dwa głębokie wdechy.
-	Skradziono mi go, o Najwyższy Synu Niebios!
-	Trzeba przyznać, że jest to jedno z tych utensyliów, które budzą u innych zazdrość - mruknął Chenghua.
Po tych słowach, które można było uznać za akceptację, Kroczący Naprzód rozzuchwalił się.
-	Chciałbym skorzystać z okazji, jaką Wasza Wysokość
mi daje, i zapewnić, iż mój ojciec nigdy nie był w posia
daniu Birmańskiego Dzwoneczka, nigdy też nie wiedział,
że ja miałem ów przedmiot!
Syn Niebios zaczął uderzać łapką na muchy o swoją dłoń, mierząc okiem znawcy od stóp do głów Słodką i Smukłą, po czym rzekł, spoglądając na zmianę na Kroczącego Naprzód i generała Rudzika, wyprężonego w pozycji na baczność:
-	Zajmiemy się tym później! Jesteś tutaj z innego
powodu!
Kroczący Naprzód pośpieszył z odpowiedzią:
-	Z powodu Likieru Smoka?
-	Podobno posiadasz przepis...
-	Zgadza się, Wasza Wspaniałomyślna Wysokość. Wystarczy, że otrzymam odpowiednie składniki, i sprawa
-	
załatwiona. Uprzednio jednak chciałbym przedstawić pewną prośbę Waszej Cesarskiej Mości...
Syn Niebios uniósł jedną brew, potem drugą, rozejrzał się dookoła, po czym dał znak generałowi Rudzikowi, którego nogi momentalnie odblokowały się niczym automat po przekręceniu kluczyka:
-	Uwolnisz Czerwonego Pędzla!
Podczas gdy Słodka Woń i Smukły Kwiat wydawały z siebie radosne okrzyki - w innych okolicznościach z pewnością klaskałyby w dłonie! - syn Niezniszczalnej Skały teatralnym gestem położył na biurku Króla królów karminową tabliczkę.
W tej samej chwili pewnym krokiem i z obojętnym wyrazem twarzy osoby znającej teren, na który się zapuszcza, jak własną kieszeń, do gabinetu Króla królów wkroczyła tryumfalnie Yadil, przyciągając momentalnie uwagę Cesarza, który pośpiesznie ruszył, by podać jej dłoń. Tuż za jego ulubioną konkubiną stała Rudy Księżyc w roli damy do towarzystwa.
Gdy Kroczący Naprzód puszczał oko do Rudego Księżyca, Słodka Woń i Mauretanka wymieniły znaczące spojrzenia, po czym przywitały się serdecznie.
-	Znacie się? - spytał Książę, lekko zaskoczony tymi
uprzejmościami.
W kilku słowach Yadil opowiedziała Synowi Niebios, jak to Słodka Woń i ona sama wiodły niegdyś podobny żywot. Spojrzenie Króla królów przenosiło się z jednej kobiety na drugą, jak gdyby odkrywszy wyjątkową urodę Słodkiej, próbował porównać ich zalety.

Świadomy tego, że może sprawić wrażenie potężnego i zawsze opanowanego mężczyzny, którego jednak widok dwóch pięknych kobiet jest w stanie wyprowadzić z równowagi, Cheng wymierzył łapkę na muchy w stronę Wielkiego Szambelana.
-	Sprowadź tu Popielatego Żurawia!
Nie omieszkawszy nadepnąć całym ciężarem na stopy szefa Wewnętrznego Nadzoru, do komnaty wpadł szef eunuchów. Spojrzenie pełne nienawiści, jakie wymienili między sobą obaj mężczyźni, uspokoiło Księcia.
Król królów, którego uwadze istotnie nic nie mogło umknąć, rozkazał eunuchowi:
-	Wezwać Wielkiego Aptekarza!
Oblicze Popielatego Żurawia zmieniło się.
-	Zmarł w zeszłym miesiącu, Wasza Nieskończenie
Potężna Mość! Wielki Farmaceuta miał ponad sto lat...
Łapka na muchy uderzyła w ramię kastrata, który wydał z siebie miauknięcie kota złapanego za ogon.
-	Dlaczego nikt mi o tym nie powiedział?
W tym momencie Popielaty Żuraw, ale także i Rudzik, wiele daliby za możliwość skurczenia się do rozmiarów pyłku i zniknięcia z oczu Księcia.
Wtedy to, wciąż równie majestatyczna, zainterweniowała Yadil. Jej głos był dobrze postawiony, ani za głośny, ani zbyt służalczy. Był to głos kogoś, kto zwraca się do równego sobie, co w obecności Syna Niebios, jak nietrudno się domyślić, było zjawiskiem niezwykle rzadkim.
-	Wasza Wysokość, znam chłopca posiadającego nie
zrównany talent aptekarza... Zwie się on Trzy Stopnie.

Chenghua zwrócił się do faworyty i mrugnąwszy znacząco okiem, rzekł aksamitnym głosem:
-	Ty masz zawsze receptę na wszystko...
Miłość nikogo nie oszczędza, nawet najpotężniejszych mężczyzn. Na twarzy Cesarza znów pojawił się ów wyraz miłosnego zadurzenia. Tuż potem, zmieniwszy w jednej chwili ton - władcy mają bowiem w zwyczaju żonglowanie swymi maskami - Król królów ponownie stał się nieprzejednanym tyranem, który zwrócił się ostro do Popielatego Żurawia:
-	Niech się tu natychmiast stawi Trzy Stopnie!
Trzech Stopni nie trzeba było długo szukać. Aby mieć
go pod ręką, Yadil zatrudniła młodego efeba w kuchni.
Gdy tylko został on przedstawiony Cesarzowi, Król królów, zafascynowany jego seksualną dwuznacznością i niezdolny stwierdzić, czy kochanek Rudego Księżyca był ładnym chłopcem przebranym za dziewczynę, czy też odwrotnie, spytał:
-	Podobno masz talent aptekarski?
Mauretanka dyskretnie kiwnęła głową w stronę młodzieńca, którego anielskie oblicze absolutnie nie dawało podstaw, by sądzić, że jego prawdziwą obsesją jest Trójkąt.
Wśród niemal religijnej ciszy Syn Niebios zaczął czytać imponującą listę składników mikstury o magicznych właściwościach:
-	Cynober, skorupa żółwia morskiego, sproszkowany
róg jelenia, śledziona bawołu marynowana w occie z pi
wonii, jad grzechotnika bananowego, opiłki pochwy na

szablę, pył Kamienia Księżycowego, kawałek człowie-ka-korzenia (potocznie zwanego żeń-szeniem), roztarte skrzela olbrzymiego karpia świeżo wyjętego z wody, woda deszczowa zebrana podczas pełni księżyca...
W Purpurowym Mieście znajdzie się wszystko.
Nie trzeba więc było długo czekać na zgromadzenie wszystkich cegiełek niezwykłej świątyni, można by rzec jedynej w swoim rodzaju, której budowę można było niezwłocznie rozpocząć i która przybrać miała kształt Septetu.
Gdyż w komnacie Króla królów było ich obecnie siedmioro połączonych między sobą siłą fuzji jin i jang, niczym kamienie nawleczone na nitkę jednego naszyjnika. A dwoma najpiękniej błyszczącymi, a zarazem fundamentalnymi klejnotami owej cennej kolii byli Yadil, tworząca pomost pomiędzy Chengiem, Rudym Księżycem i Trzema Stopniami, oraz Kroczący Naprzód, który spał już z Rudym Księżycem i służył za łącznik pomiędzy Słodką i Smukłą.

Ostatnia symfonia
Pora teraz zrelacjonować czytelnikowi zakończenie niebywałej historii erekcji owej niewysłowionej świątyni z frontonem wspartym na siedmiu kolumnach, o których nikt by nigdy nie pomyślał, że zgromadzą się w jednym miejscu, tak dalece bowiem różniły się między sobą i z tak różnorodnych pochodziły środowisk.
Im więcej jednak zbierze się rzeczy odmiennych, tym większa szansa na zrealizowanie czegoś niezwykłego, albowiem to dzięki połączeniu przeciwieństw, takich jak jin i jang, otrzymamy wszystko, co najwspanialsze.
Do wzniesienia tego rodzaju budowli potrzebny jest wyjątkowo śmiały i dość autorytarny architekt, woda bowiem nie ciągnie dobrowolnie do ognia, nie bardziej zresztą niż ogień do wody.
Ponieważ - jak wiemy - każdemu według jego zasług, to Chenghua obsadzony został na tym stanowisku.
Widząc olbrzymie łoże Cesarza: kwadratowe, na które wchodziło się po przedziwnych drabinkach wijących się

wokół jego czterech nóg, nikt się długo nie namyślał. Łanie przechodzące po terytorium króla lasu starają się czynić jak najmniej zgiełku.
Widok zaś wart był opisania.
Król królów spał jak dziecko, chrapiąc niczym trębacz... a przyglądały mu się cztery niemal nagie kobiety i dwóch mężczyzn, którzy za jedyne odzienie mieli przepaski biodrowe...
Służący dotknął lekko policzka Szlachetnego chusteczką nasączoną wodą różaną.
Cheng otworzył jedno oko, następnie drugie i spojrzał na niewielkie zgromadzenie, którego członkowie, klęczący na podłodze, dotykali czołami kobierca z wysokiej wełny, na którym stanąć miały wkrótce stopy Cesarza; tak bowiem czynić należy, gdy się ma okazję uczestniczyć w przebudzeniu Władcy.
Następnie kolejny służący przemył Królowi królów oblicze wilgotną myjką, po czym Cesarz poprosił, by Słodka i Smukła skropiły się perfumami, który to wymóg kobiety spełniły bez dyskusji, i choć czuły się dość nieswojo, życzenie Króla królów było oczywiście rozkazem.
Przeczuwając niebezpieczeństwo, Yadil, która nie miała ochoty powrócić do swego anonimowego życia ani zaznać doli usuniętej ze stanowiska kurtyzany, postanowiła nie pozostawać w tyle i zrzuciła tkaninę okrywającą jej doskonałą figurę, zachęcając jednocześnie, by Rudy Księżyc uczyniła to samo. Wiedząc dokładnie, dokąd zmierza, postanowiła rozpocząć bal i przydzielić uczestnikom role.
Kroczący Naprzód stał nieruchomo niczym słup soli.

Natomiast jeśli chodzi o Trzy Stopnie, jak nietrudno się domyślić, była to już całkiem inna śpiewka.
Na widok czterech dziewcząt, jednych piękniejszych od drugich, w jego umyśle zakiełkował nowy pomysł.
Kwadrat!
Nikt, nawet eremita z góry Taishan, nigdy nie wspomniał o możliwości wykonania takiej figury, która świadczyła również o tym, że Trójkąt jest zaledwie wstępem: wystarczy bowiem dodać jeszcze jedną kolumnę do budowli, by otrzymać Kwadrat, i tak dalej, aż powstanie świątynia licząca sobie - dlaczego by nie? - Dziesięć Tysięcy kolumn!
Na samą myśl o takim nagromadzeniu przyjemności poczuł obiecujące mrowienie w swojej Łodydze.
Pomysł tworzenia kombinacji z rozlicznymi partnerkami cieszył go jak dziecko, które odkrywa nową zabawkę - o wiele ładniejszą i większą niż wszystkie jego dotychczasowe zabawki.
Kilka minut później cztery dziewczyny ułożyły się jedna za drugą, palcami i językami eksplorując nawzajem swoje Różane Doliny.
Marzenie Trzech Stopni stało się rzeczywistością, gdyż niezwykły Kwadrat, którego wierzchołki nosiły imiona Mauretanki, Smukłej, Słodkiej i Rudego Księżyca, właś nie powstał.
Kwadrat jest oczywiście znacznie lepszy od Trójkąta, a na dodatek o wiele rzadziej spotykany. Kwadrat może być jedynie owocem boskiego zrządzenia. Tym razem stworzył go sam Syn Niebios.

Wobec tych czterech idealnych roznegliżowanych ciał oczy Chenghui wyszły z orbit, niczym ślepia żaby albo krokodyla na widok samicy.
Wtedy to Yadil, wiedziona nagłą intuicją, dała dowód przytomności umysłu, przywołując Trzy Stopnie, by do nich dołączył.
Jak to jednak często bywa, gdy mamy możliwość przejść wreszcie do czynu, o którym marzyliśmy od dawna, efeb, mimo szalonej ochoty na wzięcie udziału w doświadczeniu jeszcze bardziej podniecającym niż Trójkąt, nie wiedział, jak powinien się zachować ani czego tak naprawdę spodziewano się po nim, zważywszy na specyficzny kontekst, w jakim rzeczony czyn - a raczej łańcuch czynów -miał się toczyć.
W końcu jednak to Rudy Księżyc, zmieniona nie do poznania, do tego stopnia bowiem straciła typową dla siebie rezerwę - wiele jest jednak osób, które w pewnych sytuacjach potrafią przejść ze stanu największej nieśmiałości w najbardziej szaloną zuchwałość - opuściła na chwilę Kwadrat, by ująć go za rękę.
Efeb o anielskim obliczu, który nie chciał wybierać między mężczyznami i kobietami, nie mógł uczynić nic innego, jak tylko dołączyć do tanecznego kręgu. Nie potrzebował zbyt wiele czasu, by poczuć się w nim wyśmienicie i w pełni swobodnie, rozdzielając pomiędzy cztery kobiety te same pieszczoty i pilnując się, by wszystkie traktować tak samo, gdyż kiedy ma się okazję zaszczycić wiele kobiet naraz, trzeba strzec się przed rozbudzeniem ich wzajemnej zazdrości...

Obchód swój Trzy Stopnie rozpoczął od piersi, a zakończył na Różanych Dolinach. Cudowna ta podróż wywołała natychmiastowy efekt u czterech pannic, które niemal się pobiły o pierwszeństwo zajęcia się jego Łodygą.
W ten oto sposób Kwartet zmienił się w Kwintet.
Zostali jeszcze tylko Kroczący Naprzód i Syn Niebios -pierwszy wciąż oniemiały w obliczu oszałamiającego spektaklu, drugi zaś w pełni gotów, by wskoczyć w rozkoszną otchłań, na której skraju się znajdował.
Wypiwszy łyk Likieru Smoka, który przygotował dla niego Kroczący Naprzód, Cheng, chcąc stać się przedmiotem identycznego traktowania jak efeb, którego cztery dziewki wciąż w najlepsze obrabiały, dołączył do nich, by stać się także częścią tej historii.
Był w siódmym niebie, jak dziecko wchodzące do cukierni, które dowiaduje się, że może zjeść tyle ciastek, na ile tylko ma ochotę. Dla niego, któremu - co może wydać się dziwne, gdyż Synowi Niebios wszystko jest dozwolone - nigdy nie przyszło do głowy, by zaprosić do swego łoża więcej niż jedną kobietę na raz, cztery klejnoty przypadające na jedno berło były czymś nowym i wyjątkowo ekscytującym.
Tak, ale od czego powinien zacząć?
I tu, ponownie, Yadil nie dała mu czasu do namysłu i zajęła się nim tak, by - używając wulgaryzmu - utrzymać wysoko poprzeczkę, po czym zbliżyła się do Rudego Księżyca, z którą łączyły ją najściślejsze więzy porozumienia i która pojęła, iż nadeszła pora, by pomóc swej przyjaciółce. Wreszcie nadeszła kolej na Słodką i Smukłą,

dość podniecone - nietrudno to zrozumieć! - na myśl, że dane im będzie wypróbować instrument Syna Niebios i wtrącić do historii swoje trzy grosze.
Nasza opowiastka zmieniła się w demoniczną bajkę, której rozdziały, coraz gorętsze, wiążą się ze sobą namiętnie niczym ogniwa drogocennego łańcuszka.
Trzy Stopnie, stwierdziwszy, że Kwintet stał się już Sekstetem, wpadł na iście genialny pomysł.
Wzgardziwszy konwenansami, porwał się na Łodygę Księcia i z niezachwianą pewnością siebie dotknął jej wargami, jak gdyby należała ona do jednego z licznych klientów, którzy przychodzili do niego, błagając niczym żebracy, by zainteresował się ich instrumentem.
W obliczu tej niebywałej śmiałości Syn Niebios zmienił się nie do poznania. Nie był to już ów zblazowany tyran impotent, któremu Yadil zdołała przywrócić męskość, lecz mężczyzna co się zowie - ogarnięty pożądaniem -którego umysł został całkowicie opanowany przez seks w wyniku szturmu, jaki przypuściły na niego cztery kobiety i jeden mężczyzna - który zresztą nie pozostawał za nimi w tyle!
Coraz bardziej rozochocony, Król królów wskazał na nieskalany wzgórek łonowy Słodkiej Woni, porośnięty meszkiem tak delikatnym, że niemal niedostrzegalnym gołym okiem, a następnie, posługując się swą Łodygą niczym pędzlem, wykaligrafował słowo „piękny" na podbrzuszu młodej kobiety. Smukły Kwiat i Yadil zawołały wówczas jednogłośnie:
- Ja też chcę! Ja też!

Książę, który - jak wiemy - nie wypełniał niczyich nakazów, odkąd wstąpił na tron, łaskawie spełnił ich życzenie.
Trzy Stopnie, którego oblicze w świetle blasku pochodni przypominało do złudzenia twarz Słodkiej albo Smukłej, roześmiał się.
- A co ze mną? Twój pędzel nie polubiłby mojej skóry?
Nieco zdziwiony tupetem efeba i niemal obsceniczną rubasznością jego słów, Syn Niebios przerwał na chwilę pisanie. Wtedy to Yadil postanowiła udać obrażoną, by wyciągnąć go z opresji. Zasłoniła palcem swój intymny klejnot tak, by Król królów nie mógł go już widzieć. Nie trzeba było długo czekać na reakcję: ptak Chenga zebrał się do lotu i osiadł na znanym już sobie dobrze gnieździe.
Na tym etapie naszej niesłychanej historii Kroczący Naprzód, który oceniał, nie bez pewnego zażenowania, zawziętość, z jaką Łodyga Szlachetnego czyściła Wąwóz jego Słodkiej, jako jedyny nie czerpał z tego wszystkiego przyjemności.
Choć sytuacja była dość osobliwa - tak osobliwa, że można było podejrzewać, iż nigdy więcej już się nie powtórzy - nawet najbardziej tolerancyjny kochanek nigdy nie patrzy przychylnym wzrokiem na swoją kochankę w ramionach innego.
Podczas gdy Kroczący Naprzód, opuściwszy bezradnie ręce, przyglądał się Królowi królów zaszczycającemu jego kobietę, Syn Niebios, odzyskawszy swoje odruchy władcy, zmusił się do zareagowania i rozkazał mu jowialnym tonem - jakże rzadkim w jego ustach:

-	Nie stój jak kołek! Chodź do nas.
Choć wielce niezadowolony, syn Niezniszczalnej Skały mógł tylko przytaknąć i zrobić to, o co został poproszony. Aby jednak Sekstet stał się Septetem, potrzeba jeszcze było, by nasz bohater odblokował się i zagrał swoją partię zamiast tylko przysłuchiwać się muzyce tworzonej przez sześć pozostałych osób.
Słodka Woń, która osiągnęła właśnie czwarte z rzędu Łagodne Osuwisko, wzięła go za rękę i szepnęła:
-	Dołącz do nas! Nie zostawiaj mnie samej. Czując, że ten wyswobadza się z jej uścisku, dodała:
-	Nie powiesz mi chyba, że jesteś zazdrosny! Zaciskając zęby, odparł:
-	Dlaczego nie miałbym do tego prawa?
-	Nie rób mi tego tu i teraz...
Ruchem głowy wskazała na Chenghuę. Język Cesarza Państwa Środka, którego nos nurkował właśnie w Wąwozie Mauretanki, bez końca bawił się jej Sekretną Obrączką.
Świadom, że przerywanie tej niewiarygodnej zabawy nie jest być może najlepszym pomysłem, mogłoby to bowiem rozgniewać Króla królów, syn Niezniszczalnej Skały przezwyciężył swoje uprzedzenia i wślizgnął się do świątyni.
Orkiestra była już w komplecie, Septet na swoim miejscu, a partytury czekały tylko, by je odegrać.
Był to jedyny w swoim rodzaju koncert. Wyobraźcie sobie tylko: najpotężniejszy mężczyzna na Ziemi dający się ugniatać efebowi, zaszczycając równocześnie swoją

faworytę, a wszystko to w samym środku osobliwego kręgu tworzonego przez Słodką, Smukłą i Rudy Księżyc, których palce pieściły sobie nawzajem Księżyce i Doliny, i do którego dołączył także Kroczący Naprzód, nieco wbrew swej woli, po tym jak Słodka, której najwyraźniej cała ta scena przypadła do gustu, wciągnęła go pomiędzy nich, złapawszy młodzieńca za Łodygę.
Gdy wybrzmiał ostatni takt koncertu, leżący pomiędzy pozostałymi śpiącymi już członkami Septetu, poczynając od Syna Niebios, który chrapał sobie w najlepsze, Kroczący Naprzód rzekł do Słodkiej:
- Chodź! Idziemy stąd. Ty i ja nie potrzebujemy innych, żeby czuć się szczęśliwi!
Słodka, której nie trzeba było długo przekonywać, przyznała słuszność tej niezbitej deklaracji miłosnej, odpowiadając nań, jak należy, długim pocałunkiem.

Pełnia    szczęścia
Kilka miesięcy później, na Południu, gdzie zawsze jest ładnie i ciepło, Wieczne Wzgórza - taką bowiem nazwę nosiła ta piękna kraina położona u ujścia Perłowej Rzeki -dryfowały po oceanie ciągnącej się mgły, rozpraszanej powoli przez podmuchy, bez których na Ziemi życie nie byłoby możliwe.
Wokół panowały ciemności, gdyż noc nie dobiegła jeszcze końca. Chaos kształtów, które kształtami nie są. Pośród cienia i światła spokój nieba stapiał się z ziemskim zgiełkiem.
Osada świeciła pustką. Chaty zdawały się pogrążone we śnie wokół posągu-kolumny Ryżowego Boga, do którego mieszkańcy wznosili swe codzienne prośby, pozostawiając przy nim wieczorem owoce, w nadziei, iż ten pożywi się nimi w nocy, po czym odnajdywali je nazajutrz na wpół zjedzone przez szczury, co pozwalało im wierzyć, że zbiory będą udane.

Naraz słaby blask księżyca rzucił na ziemię nienaturalnie duży cień istoty o dość długich kończynach, przyodzianej w obszerną przepaskę, osobliwie przypominającej olbrzymi posąg Nefrytowej Łodygi wycelowanej ku niebu.
Wkrótce, czyli o świcie, rzeczywistość dojdzie swych praw i niebieskawa łuna dnia zaatakuje chmury, przerywając ich gęstą zasłonę, jadąc na swym wielkim tryumfalnym rydwanie, zaprzężonym w Dziewięć Niebieskich Smoków. Nocny deszcz, w którego kroplach lśniły liście drzew morwowych, odpłynął w inne strony. Żywopłoty krzewów herbacianych, których faliste kształty zaokrągliły się, zostaną wkrótce przycięte nożyczkami z precyzją, z jaką pielęgniarka strzyże delikatną brodę starca. Bawół zostanie doprowadzony do stawu, w którym karpie będą świętować jego przybycie, wykonując oszałamiające piruety pośród błękitu. Kobiety pójdą siać, śpiewając, i orać, tańcząc, podczas gdy mężczyźni, o wiele bardziej leniwi niż ich połowice, ruszą w drogę do szynku.
W wiklinowych koszykach ustawionych rzędem na półkach jedwabniki czekały spokojnie na liście, którymi najedzą się w ciągu najbliższej nocy, dzięki czemu podwoją swoją wagę.
W jednej z chat w osadzie zamieszkanej przez hodowców owych niezwykłych insektów Kroczący Naprzód otworzył oczy.
Był szczęśliwy niczym podróżnik, który pozostawił za sobą jedynie białe kamyki.

I miał ku temu powody: żenił się z kobietą, którą kochał, jego ojciec był wolny, a wisienką na torcie był fakt, iż udało mu się odzyskać Birmański Dzwoneczek...
U stóp jego łóżka stała Słodka Woń.
Popatrzyli na siebie z miłością, a ich palce zetknęły się. Ten zwykły kontakt uczynił ich jeszcze bardziej szczęśliwymi.
Rozległo się pukanie do drzwi.
To stara wieśniaczka, która wynajęła im tę chatę, przyszła pomóc w ostatnich przygotowaniach do ślubu zaplanowanego punktualnie na południe.
Niczym jin i jang, o tym samym kształcie, lecz różniące się kolorem, Kroczący Naprzód ubrać miał się w czerwono-czarny strój, zaś Słodka Woń, z której uszu zwisały wystawne kolczyki inkrustowane drogocennymi kamieniami, odziana była w niebiesko-różową szatę. Ceremonialne suknie naszych gołąbeczków, ozdobione haftami tych samych postaci przychylnych zwierząt, były identyczne.
Stanowili doskonałą egzemplifikację powiedzenia: „ciągnie swój do swego".
Jak można się domyślić, biorąc pod uwagę okoliczności i charakter obojga bohaterów, uroczystość trwała krótko; prócz staruszki, kapłana i małego dziecka nie było nikogo więcej, dzięki czemu państwo młodzi mogli po zjedzeniu owocu mango, który dziecko zerwało dla nich z drzewa, udać się do łóżka.
Bowiem właśnie w łóżku i nigdzie indziej powinny odbywać się ceremonie zaślubin: nie w olbrzymich salach

i przed liczną widownią, gdzie każdy chce się tylko na-żreć i ucztować, mając w głębokim poważaniu bohaterów uroczystości.
Gdy już znaleźli się wśród pościeli, którą staruszka poperfumowała świeżą miętą i melisą, Kroczący Naprzód i Słodka Woń, znający na pamięć słowa długiego poematu miłości, pozwolili poprowadzić się instynktowi, któremu -w pełni słusznie - dali całkowicie wolną rękę.
Wzruszonych i spragnionych jedno drugiego jak za pierwszych dni znajomości, nie ogarnęło ich owo drżenie cechujące młodzieńcze miłostki, które często prowadzi do nieco gwałtownych ruchów lub chwiejnych kroków na biegnącej grzbietem ścieżce prowadzącej na szczyt góry, w miejsce, gdzie Chmury zmieniają się w Deszcz. Wędrowali ze spokojną pewnością siebie, charakteryzującą zauroczonego widokami podróżnika, który zna na pamięć każdą najmniejszą skałę i kępkę traw. Ponieważ przetestowali już wszystkie pozycje opisane przez Dziewczę bez Kompleksów, dobrze wiedzieli, która z nich najbardziej im odpowiada. Odtąd zdolni byli dokonywać w nich minimalnych, dodających pikanterii zmian, lub - gdy uznawali to za konieczne - wymyślać nowe, dostosowane do ich gustów i wymogów.
Są tacy, którzy twierdzą, że szczyt szczęścia nigdy nie trwa zbyt długo.
Niestety często mają rację. Wszystko zależy od trwałości miłości, jaką kochankowie darzą się nawzajem.
Gdy bowiem mocna niczym Nefryt miłość zostaje wystawiona na próbę, ta jedynie ją kształtuje, niczym kowal

ostrzący maczetę, a miłość ta pozwala kochankom utorować sobie drogę przez życiową dżunglę i stawić czoło niszczącemu działaniu czasu.
Czasami próby te są tak okrutne, a zadawane ciosy sprawiają cierpienie tak wielkie, jak cięcia skalpelem, że ciało nie umie im się oprzeć i rozpryskuje się na kawałki niczym cenny kamień nacięty ze złej strony przez jubilera.
Lecz dla tej i tego, których miłość jest równie trwała jak Nefryt, owo kształtowanie przychodzi samo z siebie. Wystarczy dotyk. Nefrytowe noże mogą ostrzyć się jedynie jeden o drugi...
Wtedy miłość jest niezużyta. Jest wieczną, czystą pięknością i absolutnym szczęściem. W Nieśmiertelnym Lii, owym pięknym starcu o długiej kręconej brodzie, który zdaje się o trzydzieści lat młodszy niż w rzeczywistości i stanowi uosobienie wiecznej miłości, zakochują się wszystkie kobiety, którym zdarzy się znaleźć w jego pobliżu...
Spośród dwojga kochanków to Słodka była tą wiecznie nienasyconą.
Im lepiej Kroczący Naprzód ją zadowalał, tym więcej chciała. Jej gigantyczny apetyt rozbudzał pożądanie kochanka, który za punkt honoru stawiał sobie wymyślanie coraz to nowszych metod, by lepiej ją zadowolić. Jego kolejne wyczyny w dziedzinie śmiałych pieszczot budowały szczeble niekończącej się drabiny dla dwojga doskonale uzupełniających się partnerów.
Zadawali kłam zasadzie, zgodnie z którą pomiędzy kobietą i mężczyzną nic się nie gubi ani nie tworzy, gdyż

dawka siły witalnej qi, jaką wymieniają między sobą, jest zawczasu określona. Wyznawcy owej teorii twierdzą, że każde miłosne starcie wyłania zwycięzcę i przegranego, komuś bowiem zawsze uda się przejąć odrobinę długowieczności partnera.
Fuzja jin ijang pomiędzy mężem i żoną kochającymi się całym sercem to najlepsza z możliwych rzeczy.
Małżonek jest szczęśliwy, gdy jego żona zachowuje się jak kurtyzana. Żona zaś jest szczęśliwa, gdy mąż zachowuje się jak kochanek. Ten, którego partnerka zaspokaja, nie musi szukać przyjemności gdzie indziej, dlatego zresztą pary, w których kobieta ma lekko zdeprawowane obyczaje, wykazują się zazwyczaj największą wiernością i trwałością.
Gdy zaczyna dąć wyzwalający wiatr, który porywa wszystko, co znajdzie na swojej drodze, ukazuje on ludziom - pozbawiając ich przesądów i zahamowań - ich najbardziej intymne impulsy. Wystarczy więc jeden podmuch, by uczynić z osoby pełnej skrupułów wspaniałego kochanka.
Wyłącznie dzięki wysiłkom własnej woli Kroczący Naprzód potrafił już tak dobrze panować nad swoją Łodygą, iż samą pracą mięśni wywoływał powrót nasienia tak często, jak tylko sobie tego życzył. Mógł więc ograniczać napływ krwi do Jaskini i uniemożliwiać sobie przekroczenie progu, poza którym rozlanie likieru jang staje się nieuniknione.

Nadeszła już pora, by zakończyć tę piękną opowieść.
Tym, którzy chcieliby zachęcić innych do przeczytania tej książki, pragnę przytoczyć zdanie, które według mnie najlepiej streszcza jej stronice:
Gdy mężczyzna i kobieta nauczą się wprawiać w drżenie Strunę Lutni podczas Chmury i Deszczu, nie zaznają spokoju, dopóki znów tego nie uczynią.
KONIEC

Aneks I
Dziewięć pozycji seksualnych opisanych w sławetnym Podręczniku Dziewczęcia bez Kompleksów
1. Zmienny Smok: kobieta leży na plecach, mężczyzna siedzi na niej i powoli wprowadza swoją Nefrytową Łodygę do jej Jaskini w Kształcie Ziarna, a następnie wykonuje krótkie, sukcesywne ruchy, dopóki kobieta nie oszaleje z rozkoszy.
2.	Krok Tygrysa: kobieta ustawia się na czworakach,
z pośladkami wypiętymi ku górze i spuszczoną głową,
mężczyzna klęka za nią i obejmuje ją w talii, po czym
wprowadza swoją Łodygę do Jaskini, wykonując na zmianę
pięć krótkich, a następnie osiem długich i głębokich
ruchów, sprawiając, że Cynobrowy Wąwóz wilgotnieje;
po akcie, zapobiegającym Stu Schorzeniom, należy wy
począć, mężczyzna zaś staje się bardziej energiczny.
3.	Atak Małpy: kobieta leży na plecach, mężczyzna od
gina jej kolana aż na piersi, tak by jej pośladki i plecy
oderwały się od łóżka, po czym penetruje ją. Orgazm
zazwyczaj następuje bardzo szybko.

4. Związana Cykada: kobieta leży na brzuchu, mężczyzna rozkłada jej nogi, tak by pojawiła się Czerwona Perła, po czym penetruje ją, wykonując na zmianę dziewięć głębokich i sześć lekkich uderzeń; wypada przerwać, gdy tylko kobieta osiągnie orgazm.
5.	Wspinający się Żółw: kobieta leży na plecach, męż
czyzna unosi jej nogi w taki sposób, by jej stopy dotykały
czubków piersi, następnie penetruje ją, wykonując na
zmianę głębokie i płytkie uderzenia; jeśli dobrze wyce
luje w sam Środek, Wąwóz obficie zwilgotnieje, a kobieta
osiągnie orgazm; w międzyczasie siła mężczyzny wzro
śnie stukrotnie.
6.	Wzlatujący Feniks: kobieta leży na plecach, męż
czyzna siada na niej, twarzą zwrócony ku jej stopom,
a następnie penetruje ją, wykonując na zmianę osiem
głębokich i trzy lekkie uderzenia.
7.	Królik, który ssie swój Włos: mężczyzna leży na plecach, kobieta siada na nim okrakiem z twarzą zwróconą ku jego stopom, po czym wprowadza Łodygę do swojego Wąwozu i kołysze się w przód i w tył, aż do osiągnięcia orgazmu, który zazwyczaj nadchodzi bardzo szybko.
8.	Rybie Łuski: pozycja identyczna z poprzednią, z tym że oboje partnerzy zwróceni są do siebie twarzami.
9.	Czaszki z połączonymi Szyjami: mężczyzna siedzi
z rozłożonymi szeroko nogami, kobieta siada pomiędzy
nimi; Łodyga musi zostać wprowadzona delikatnie, lecz
możliwie jak najgłębiej; metoda ta leczy Siedem Bólów.

Aneks 2
Pozycje fuzji jin i jang opisane przez mistrza Poduszki Materacowej, jednego ze skrybów Jego Wysokości Jangdi, pierwszego cesarza dynastii Sui
Do Czterech Pozycji Fundamentalnych, „Bliskiego Zjednoczenia", „Trwałego Przywiązania", „Odkrytych Rybich Skrzeli" i „Rogów Jednorożca", doskonale już znanych wtajemniczonym, Jangdi dodaje trzydzieści następujących, subtelnych i swawolnych wariacji:
„Odwijanie Jedwabiu": kobieta leży płasko na plecach i obejmuje mocno mężczyznę ramionami za szyję, nogami zaś w pasie; ze swej strony mężczyzna bierze w uścisk uda kobiety i wprowadza swoją Nefrytową Łodygę przez Drogocenne Wrota.
„Zwinięty Wąż": kobieta leży płasko na plecach, odchyla uda w stronę pośladków i ugina nogi; mężczyzna klęka pomiędzy jej udami; lewą ręką odpycha w tył stopy partnerki tak, by znalazły się jak najbliżej jej piersi, a następnie przy pomocy prawej ręki wprowadza swoją Nefrytową Łodygę przez Drogocenne Wrota.

„Ryba o Czterech Oczach", pozycja zainspirowana parą mitycznych ryb Bimuyu, które łączy wspólny ogon, dzięki któremu mogą pływać w pełni harmonijnie: mężczyzna i kobieta leżą zwróceni do siebie twarzami, jedno na drugim; kobieta powinna umieścić nogę na nodze mężczyzny; następnie mężczyzna i kobieta całują się i ssą sobie nawzajem języki; wreszcie uniósłszy nogę kobiety i otwierając sobie drogę do jej Różanej Doliny, mężczyzna wprowadza w nią swoją Nefrytową Łodygę, której rozkoszny spacer może wreszcie się rozpocząć.
„Para Jaskółek": mężczyzna siada na kobiecie leżącej na plecach z rozłożonymi nogami i pochyla się naprzód w taki sposób, by ich sutki stykały się ze sobą; wreszcie obejmuje ją ramionami za szyję, niczym krab chwytający swą ofiarę szczypcami, a jego Energiczny Kilof penetruje ostrożnie Cynobrowy Wąwóz partnerki.
„Związek Zimorodka": kobieta leży płasko na plecach i chwyta się rękami za stopy, tymczasem mężczyzna klęczy z rozłożonymi nogami niczym modlący się przed pomnikiem Buddy, obejmuje partnerkę w talii i zaczyna trącać Nefrytową Łodygą Struny Liry.
„Fruwające Motyle": tym razem to mężczyzna leży płasko na plecach, z Nefrytową Łodygą wzniesioną ku górze; kobieta siada na nim, zwrócona do niego twarzą i z rozłożonymi nogami; następnie, w całkiem naturalny sposób, Energiczny Kilof rozkosznie wnika przez Drogocenne Wrota.
„Odwrócone Latające Kaczki": pozycja podobna do poprzednio opisanej z tą różnicą, że kobieta siada na

mężczyźnie z twarzą zwróconą w stronę jego stóp, nachyla głowę, a następnie ująwszy Energiczny Kilof swego partnera, wprowadza go przez Drogocenne Wrota.
„Trzciny Bambusowe przed Ołtarzem": kobieta i mężczyzna stoją i obejmują się; mężczyzna ugina lekko nogi i napiera z całych sił na Taras jang swoją Nefrytową Łodygą, by zagłębić ją w Cynobrowym Wąwozie.
„Taniec Dwóch Samic Feniksa": do wykonania figury potrzeba dwóch kobiet, pierwsza leży na plecach, druga zaś siedzi na niej okrakiem w taki sposób, by ich Różane Doliny stykały się; zadaniem mężczyzny jest dostarczanie im na zmianę rozkoszy, zgłębiając raz jedne Drogocenne Wrota, a raz drugie.
„Lot Mew": mężczyzna stoi przy krawędzi łóżka i unosi nogi kobiety, rozchylając je na boki, po czym wciska swój Nefrytowy Drzewiec w głąb Cynobrowego Wąwozu.
„Susy Dzikich Koni": mężczyzna ujmuje nogi leżącej na plecach kobiety i kładzie je sobie na ramionach.
„Skok Białego Tygrysa": kobieta ustawia się na czworakach i pochyla głowę w dół; mężczyzna klęka za nią, obejmuje ją w talii i penetruje, pogryzając ją delikatnie w szyję. Pozycja ta stanowi odmianę „Małp w Trzecim Wiosennym Księżycu", w której mężczyzna stoi, a nie klęczy.
„Brunatna Cykada na Drzewie": kobieta kładzie się na brzuchu; mężczyzna unosi jej nogi i rozchyla na boki.
„Koza przed Drzewem": mężczyzna siedzi z rozłożonymi na boki nogami; kobieta siada tyłem do niego i za pomocą jednej lub obydwu rąk kieruje Nefrytową Łodygę

do wnętrza swojego Cynobrowego Wąwozu. Zaleca się, aby mężczyzna poruszał swoją Nefrytową Łodygą niczym zadowolony pies merdający ogonem. Pozycja ta przypomina „Jęczącą Małpę Całującą Drzewo", z tą różnicą, że partnerzy zwróceni są wtedy do siebie twarzami.
„Ptak Dżungli": do wykonania tej figury, zwanej także „rozgrywką we troje", potrzebne są dwie kobiety. Jedna z kobiet, ubrana w krótki płaszczyk, siada przodem na mężczyźnie, który z kolei siedzi z rozłożonymi nogami; druga kobieta porusza połami kurteczki swojej przyjaciółki, co powinno zagwarantować rozkoszny dreszczyk.
„Feniks, który Bawi się w Cynobrowej Szczelinie": kobieta leży na plecach, chwyta się rękami za stopy i unosi nogi do góry; mężczyzna klęczy i wykonuje rytmiczne ruchy na Progu Drogocennych Wrót. Jest to jedna z pozycji, która bardzo szybko doprowadza do osiągnięcia maksymalnej rozkoszy, podobnie jak „Pies Biegnący w Dziewiątym Dniu Jesieni", gdzie kobieta znajduje się w pozycji na czworakach, a mężczyzna stoi przy krawędzi łóżka, z Nefrytowym Drzewcem na wysokości Drogocennych Wrót.
Podręcznik Jangdiego nie jest w pełni wyczerpujący, brakuje w nim bowiem następujących pozycji: „Kaczki Mandarynki", figury podobnej do „Ryby o Czterech Oczach"; „Feniksa Trzymającego Kurczaczka", zalecanej w przypadku, gdy kobieta jest otyła, a mężczyzna szczupły; „Galopującego Wierzchowca" - pozycji nie najłatwiejszej, gdyż mężczyzna lubi mylić prędkość z pośpiechem;

„Kamiennego Ptaka Unoszącego się nad Morzem"; „Sosny o Niskich Gałęziach" - odmiany „Związku Zimorodka", i na koniec „Psa Biegnącego w Dziewiątym Dniu Jesieni", który nie różni się specjalnie od „Skoku Białego Tygrysa".

Spis rzeczy
Wstęp  •  7
BIRMAŃSKI DZWONECZEK  •  15 Oryginalny manuskrypt Kamienia Węgielnego
Przedmowa  •  17
Udręki Kroczącego Naprzód  •  28
Niełatwa profesja Czerwonego Pędzla  •  52
Nastroje Słodkiej Woni  •  79
Birmański Dzwoneczek  •  107
Obsesja Trzech Stopni  •  118
Prąd Witalny •  133
Trzy Stopnie w otchłani rozpaczy  •  146
Kroczący Naprzód wraca do Niezniszczalnej Skały • 149
Sekret Rudego Księżyca  •  152
Słodka Woń spotyka wreszcie Ukwieconą Gałąź  •  159
Wyczerpująca Wiedza i Smukły Kwiat  •  179
Słodka Woń zasmakowuje
w Birmańskim Dzwoneczku • 194
Trzy Stopnie i Popielaty Żuraw  •  201

Dla Niezniszczalnej Skały prawdziwe kłopoty
dopiero się zaczynają  •  212
Jasność Egzystencjalna • 216
Siła Prawa  •  225
Kroczący Naprzód i Słodka Woń
przeżywają miłość idealną •  231
Trzy Stopnie i Yadil  •  238
Zalety Sekretnej Obrączki •  245
Kroczący Naprzód i Słodka u doktora Trójnoga  •  256
Czerwoni Kawalerowie  •  269
Gospoda pod Czarnym Łabędziem • 273
Niezniszczalna Skała na skraju otchłani  •  278
Szczęśliwy kres Wyczerpującej Wiedzy  •  281
Ogród Yadil •  295
Nieudany duet  •  302
I oto zaczynamy rozumieć,
skąd wzięły się kłopoty Niezniszczalnej Skały  •  304
I oto długo wyczekiwany Trójkąt
wreszcie ma miejsce  •  315
Kroczący Naprzód wraca do domu  •  326
Generał Rudzik zdobywa decydującą przewagę  •  335
Septet  •  338
Ostatnia symfonia  •  348
Pełnia szczęścia  •  357
ANEKS 1  •  364 ANEKS 2  •  366