Powieści RICHARDA HERMANA
BARIERA
BRZEMIĘ WŁADZY
CZARNE SKRZYDŁA
HONOR I SŁUŻBA
MORZE TROJAŃSKIE
NA RATUNEK POLSCE
ORLE SZPONY
OSTATNI FENIKS
SAM PRZECIW WSZYSTKIM
ŻELAZNE WROTA

RICHARD HERMAN
OSTATNI  FENIKS

Państwo upierające się przy oddzielaniu grubą kreską wojownika od myśliciela może doprowadzić do tego, że walką w jego imieniu zajmą się głupcy, a myśleniem - tchórze.
Sir William Butler

Prolog
Morze Południowochińskie Czwartek, 22 lipca
Tel usłyszał to pierwszy.
-	Kapitanie - zawołał po malajsku - coś tam jest.
Stał na dziobie małej łódki rybackiej i patrzył w noc.
Victor Kamigami wytężył słuch, ale uszy go zawiodły - miał już pięćdziesiąt osiem lat. Na szczęście chłopak słyszał doskonale.
-	To już nie chłopak - mruknął Kamigami do sitbie po angielsku.
-	Za dwa miesiące kończę dwadzieścia lat - powiedział Tel po malajsku.
-	I masz dobry słuch - Kamigami wciąż mówił po angielsku. Jego głos był niezwykle łagodny i wysoki, jak na tak potężnego mężczyznę. - Odwróć się od źródła dźwięku, będziesz lepiej widział w ciemności.
Odruchowo spojrzał na mały GPS zwisający z manetki gazu. Kurs prawidłowy, zostały jeszcze cztery mile. Przy prędkości pięciu i pół węzła dobiją do brzegu za czterdzieści pięć minut. Zerknął na roleksa-jedyną wskazówkę, że właściciel łodzi nie jest ubogim rybakiem, który ciężko pracuje, by wyżywić rodzinę mieszkającą na wschodnim wybrzeżu Malezji. Dotrą na plażę i wrócą do domu w samą porę na śniadanie.
-	Słyszę dwa silniki - zawołał Tel.
Kamigami poznał po jego sztywno wyprostowanej sylwetce, że jest wystraszony, i obiecał sobie w duchu, że zainstaluje radar. Było go na niego stać, ale po prostu nie chciał psuć prostej, klasycznej sylwetki prahu, malajskiej łodzi rybackiej. Bardziej dumny był tylko ze swojej rodziny.
Kamigami wrzucił jałowy bieg i łódź podryfowała po spokojnej wodzie. Teraz i on usłyszał głośny pomruk diesli pracujących na szybkich obrotach. Zaczął liczyć.

-	Słyszę dwa, może trzy - powiedział. - Widzisz coś?
-	Tam! - krzyknął Tel ze strachem.
Wskazał punkt tuż za prawym pokładnikiem i w tej samej chwili z ciemności wyłonił się duży cień, który ruszył prosto na nich.
Kamigami, mimo upływu lat wciąż obdarzony refleksem grzechotnika, pchnął manetkę gazu do oporu i wcisnął guzik syreny, by dać sygnał ostrzegawczy. W odpowiedzi oślepiło go jasne światło reflektora. Rozległ się ryk potężnych silników i statek skręcił w stronę małej łodzi.
-	Skacz!-krzyknął Kamigami.
Rzucił się przez burtę do wody i zaczął płynąć w kilwaterze rzeźbionym przez prahu. Był dobrze zbudowany i wciąż sprawny fizycznie, jak przystało na byłego starszego sierżanta sztabowego armii amerykańskiej. Wykonał rękami piętnaście zamaszystych ruchów, zanim statek wpadł na prahu, miażdżąc je jak pudełko zapałek. Fala piętrząca się przed dziobem dużej jednostki pochłonęła Kamigamiego i wciągnęła go pod powierzchnię.
Wychynął z wody, parskając i krztusząc się. Obok przemknął drugi statek, widoczny w blasku reflektora. A niech mnie, pomyślał Kamigami, szybki bojowy kuter patrolowy. Kto to, do licha? Singapurczycy? Nie miał pojęcia. Patrzył, jak duża jednostka traci prędkość. Światło reflektora błądziło po powierzchni wody w poszukiwaniu rozbitków. Nad głową Kamigamiego niósł się znajomy terkot ciężkiego karabinu maszynowego.
-	Skurwiele - powiedział na głos.
Smuga światła skierowała się w jego stronę. Wypuścił powietrze z płuc i zanurkował. Budową ciała może i przypominał zapaśnika sumo, ale miał więcej mięśni niż tłuszczu. Poszedł w dół jak kamień. Długo płynął, zanim znów wynurzył się na powierzchnię.
Obok zamajaczył o wiele większy statek. Okręt transportowo-desanto-wy! Co tu robi, do licha? To wszystko nie trzymało, się kupy. Jedna z łodzi patrolowych zatoczyła krąg, raz jeszcze omiatając okolicę reflektorem. Potem światło zgasło i mniejsza jednostka pomknęła za okrętem desantowym. Kamigami czekał, unosząc się na powierzchni. W duchu nakazywał Telowi, by był cicho - o ile jeszcze żył. Co chwila zerkał na roleksa. Jeszcze siedem minut, obliczył. Czy to wystarczy? Uznał, że tyle zaczekałby on.
Po sześciu minutach rozległ się ryk diesla i obok przepłynęła łódź patrolowa z włączonymi dwoma reflektorami. Kamigami znów zrobił wydech i zanurkował. Tym razem jednak wypuścił mniej powietrza i powrót na powierzchnię zajął mu o wiele mniej czasu.
Przez następnych pięć minut cierpliwie unosił się na wodzie. W końcu uznał, że nadeszła odpowiednia chwila. Wymacał płaski złoty gwizdek na oplatającym jego szyję łańcuszku, który May May, jego żona, dała mu na szczęście. Byłmniej więcej wielkości jego starych nieśmiertelników, po jed-

nej stronie miał wygrawerowanego smoka, a po drugiej - tygrysa. Gwizdnął krótko i zaczekał. Nic. Za drugim razem dmuchnął mocniej - rozległ się przeciągły gwizd, niosący się na dużą odległość.
-	Kapitanie! - zawołał słaby głos. - To pan?
-	A niby kto? - ryknął Kamigami, czując ulgę na dźwięk głosu Tela. -Mów cały czas, zaraz do ciebie przypłynę. - Wykonał rękami trzy zamaszyste ruchy i zatrzymał się, nadstawiając uszu. Słyszał Tela coraz lepiej. Następnym razem przepłynął dłuższy kawałek, zanim znów zaczął nasłuchiwać. Był już bliżej, ale słyszał w głosie chłopca paniczny strach. - Spokojnie -powiedział, przyspieszając.
Jego dłoń natrafiła na coś w mroku. Tel, bo to był on, złapał się go, ile sił. Kamigami bez trudu uwolnił się z zabójczego uścisku i odwrócił Tela twarzą do góry. Trzymał go za kark potężną prawą dłonią.
-	Leż na plecach - polecił. - Nic ci nie będzie. Nie pozwolę, żebyś się utopił. - Oddech Tela stał się wolniejszy. - Ocean to nasz przyjaciel. Nie walcz z nim. - Czuł, jak ciało chłopca się rozluźnia. - Już lepiej.
-	Umrzemy? - spytał Tel.
-	Nie dziś. Do brzegu zostało tylko sześć kilometrów.
-	Nie dopłynę... - zaczął łapać powietrze, znów spanikowany - ...tak daleko.
Kamigami prychnął.
-	A kto mówi o pływaniu? Dawaj gacie. - Przytrzymał głowę Tela nad
wodą. Chłopak z trudem zdjął lekkie spodnie i podał mu. - No dobra, teraz
będziesz musiał przez parę chwil popływać sam.
Puścił Tela i szybko zawiązał węzły na końcach nogawek. Chwycił spodnie w pasie, znalazł sznurek. Odbił się z całej siły i wychynął z wody. Jednocześnie zamachał spodniami nad głową, by wypełniły się powietrzem. Zanurzył ich górną część, ściągnął je w pasie i zawiązał sznurek. Nogawki wystawały nad powierzchnią jak dwie tłuste kiełbasy. Oddał spodnie Te-lowi.
-	To twoja łódź ratunkowa. Leż na niej. Pilnuj, żeby była mokra, to
powietrze nie ucieknie.
Potem zrobił to samo ze swoimi spodniami i położył się w ich kroku, z nogawkami pod pachami.
-	To nie fair - powiedział Tel. - Pańskie są większe od moich. Wyraźnie poprawiał mu się nastrój i Kamigami chciał to wykorzystać.
-	Udzielić ci szybkiej lekcji topienia się, chłopcze?
-	Nie dziś, proszę pana.
O wiele lepiej, pomyślał Kamigami.
-	Muszę się zorientować w naszym położeniu - powiedział. Wbił wzrok
w niebo, szukając znajomych gwiazd. Polarnej nie mógł zobaczyć, znajdowali

się za blisko równika. - No dobra - mruknął półgłosem - co o tej porze miesiąca widać o trzeciej rano na zachodzie?
-	Nic dobrego - odparł Tel. - Ale nad wschodnim horyzontem jest Pas
Oriona, widać też Syriusza. - Wskazał w lewo.
Kamigami odetchnął na widok znajomej konstelacji i jasnej gwiazdy. Był pod wrażeniem wiedzy Tela.
-	Bardzo dobrze - powiedział, ciekaw, co jeszcze kryje się za tą ładną
buzią. - Płyń w przeciwnym kierunku. Potem będziemy mieli słońce.
Zaczęli młócić wodę rękami i nogami. Kamigami nie miał wątpliwości, że da radę przepłynąć długi dystans, ale nie był pewien co do Tela. Chłopak mógł opaść z sił. Kamigami nigdy wiele nie gadał, ale teraz instynkt podpowiedział mu, że musi mówić, by podtrzymać Tela na duchu.
-	Widzę, że znasz się na astronomii - rzekł.
-	Ojciec odchodząc zostawił na ścianie mapę nieba. Mama zatrzymała ją.
Kamigami usłyszał nutę rezygnacji w głosie Tela. Był bardzo samotnym młodym człowiekiem i dopóki będzie mieszkał w kampongu, czyli wiosce, nic się w jego życiu nie zmieni. Dlatego właśnie May May poprosiła, żeby Kamigami zabrał go ze sobą na łódź.
-	Pamiętasz ojca? - spytał.
-	Trochę. To Anglik, bardzo wysoki i chudy. Nosił brodę.
Stąd właśnie brały się kłopoty Tela. Był zbyt inny. Nie dość, że miał euroazjatyckie rysy, łagodne oczy i jasną cerę, zdaniem Kamigamiego godną bożyszcza nastolatek - to jeszcze był wysoki i szczupły, i górował nad przeciętnymi Malajczykami. Nie chodziło tu o rasizm - Malajczycy są bardzo tolerancyjni - lecz o znaczący wpływ czynnika etnicznego na życie malajskiego społeczeństwa. Ponieważ już na pierwszy rzut oka widać było, że Tel jest mieszańcem, po prostu nie dopuszczano go do pełnego udziału w życiu wsi. Kamigami i jego rodzina doświadczyli podobnego odtrącenia, kiedy zamieszkali w kampongu. Jednak dzięki jego japońsko-hawajskiemu pochodzeniu i urodzie żony - pochodziła z ludu Zhuang z południowych Chin - ich dzieci miały czysto azjatyckie rysy i zostały bez zastrzeżeń zaakceptowane przez wieśniaków. Pomogło też to, że Kamigami był majętnym człowiekiem, zawsze gotowym przyjść z pomocą w potrzebie.
-	Czemu twoja matka nie przeniesie się do Kuala Lumpur? - spytał.
-	Ojciec nadal przysyła jej pieniądze. Za mało, żeby mieszkać w mieście, ale wystarczająco dużo, żeby mieć ważną pozycję w rodzinie. - Jak większość Malajczyków, bliscy Tela byli dobrze obeznani z realiami ekonomicznymi.
Dwie godziny później coś otarło się o nogę Kamigamiego.
-	Nie ruszaj się - powiedział. - Leż nieruchomo.

-rCo się dzieje?'-spytał Tel głosem, w którym znów słychać było strach.
-	Jakaś duża ryba - skłamał Kamigami. Podejrzewał, że to rekin.
-	Muszę się wysikać.
-	Wstrzymaj się - polecił Kamigami: Mocz w wodzie działał jak urządzenie lokacyjne dla rekinów. Zaczekali chwilę, ale cokolwiek było w wodzie, odpłynęło. Kamigami zobaczył słabą poświatę na wschodzie. - Płyń dalej.
Kiedy słońce było tuż pod horyzontem, Tel dał za wygraną.
-	Ile jeszcze? - Z każdego słowa przebijała rozpacz,
-	Co za różnica? Będziemy płynęli dotąd, aż dotrzemy na miejsce.
-	Nie dam rady - oznajmił Tel.
-	Przynajmniej zaczekaj, aż wzejdzie słońce.
-	Po co?
-	Żebyś mógł zobaczyć brzeg; wtedy się dowiesz, ile ci jeszcze zostało.
Nie było odpowiedzi. Kamigami skierował się w stronę Tela i zanurkował. Zataczając kręgi w ciemnościach, wyciągnął ręce przed siebie. Płuca pękały mu od braku powietrza, kiedy wreszcie poczuł pod palcami ludzką skórę. Ścisnął ją w garści i pomknął ku powierzchni, ciągnąc Tela za sobą. Wynurzył się jak wieloryb, wypluwając wodę i łapiąc oddech. Chwycił chłopca za głowę i wdmuchnął powietrze do jego ust. Tel zakrztusił się i zwymiotował wodą.
-	Cholera - zaklął Kamigami. - Straciliśmy spodnie. Połóż się na plecach i machaj nogami.
-	Nie - odparł Tel.
-	Jesteś uparty. To mi się podoba. A teraz płyń, bo obetnę ci jaja i nakarmię nimi pierwszego przepływającego rekina.
-	Niby jak? Nie ma pan noża.
-	No dobra - burknął Kamigami. - Żaden plan nie jest doskonały.
Zdawało mu się, że usłyszał śmiech. Tel położył się na plecach i zaczął
młócić wodę nogami. Kamigami zrobił to samo. Na widok słońca wyłaniającego się zza horyzontu odwrócił się w kierunku, w którym płynęli, i zobaczył ląd.
-	Tam - powiedział, wyciągając rękę.
Tel obejrzał się. Wstąpiły w niego nowe siły i zaczął energiczniej machać nogami. Płynęli w całkiem przyzwoitym tempie, kiedy nad ich głowami przetoczyło się echo odległych eksplozji.
-	Co to? - spytał Tel.
Kamigami nie odpowiedział i płynął dalej w tym samym tempie. Moździerze, pomyślał. Wybuchy rozlegały się w równych odstępach, coraz głośniejsze. Nad wybrzeżem unosił się ciemny dym.
-	Mam dno - powiedział Tel.

Kamigami spojrzał w dół i zobaczył formację koralową. Opuścił nogi, ostrożnie szukając rafy. Znalazł gładkie miejsce i stanął na nim całym swoim ciężarem.
-	Uważaj - ostrzegł - nie pokalecz sobie stóp.
Wybuchy raptownie ucichły i zastąpiły je odgłosy strzałów z broni palnej. U podnóża ściany dymu widać było płomienie. Tel spojrzał na niego z niepokojem.
-	To z naszego kampongu, prawda?
Kamigami znów nie odpowiedział. Spoglądał na brzeg zmrużonymi oczami, wypatrując czegoś. Odgłosy wystrzałów ucichły.
-	Nie widzę statków, które nas staranowały - powiedział.
Popłynął naprzód, energicznie pracując rękami i nogami. Tel próbował
nadążyć, ale szybko został z tyłu. Kiedy miał jeszcze dwieście metrów do brzegu, Kamigami już wychodził z wody, by po chwili zniknąć w zaroślach. Wygramoliwszy się na ląd, Tel poszedł po jego śladach w gęste krzaki.
-	Tutaj - powiedział Kamigami cicho.
Coś w jego głosie kazało Telowi milczeć.
Czekali przeszło godzinę.
Kamigami przykucnął.
-	Za mną- rzekł zniżonym głosem. - Rób to, co ja, tylko tak, żeby cię
nie było słychać.
Zanim Tel zdołał wstać, Kamigami bezszelestnie rozpłynął się w zaroślach. Chłopak ruszył za nim, zdumiony szybkością, z jaką poruszał się ten potężny mężczyzna. To, jak Kamigami co pewien czas znikał, by nagle wyłonić się dwadzieścia metrów dalej, przeczyło wszelkiej logice. Tel brnął przez zarośla, ciężko dysząc. Znajome widoki wskazywały, że zbliżali się do kampongu. Nozdrza chłopaka wypełnił smród spalonego mięsa i drewna, oczy piekły go od dymu. Wpadł na plecy Kamigamiego.
Nie widział prawie nic. Kamigami podprowadził go do wioski od strony zawietrznej. Zatrzymał się i wbił wzrok w to, co zostało z ich domów.
-	Nikt nie przeżył - powiedział. Usiadł, by zaczekać, aż pożary zgasną.
Tel siedział na ziemi zdruzgotany, a Kamigami badał teren wokół kampongu. Przywołał chłopca do siebie gestem ręki i wskazał wyraźny ślad buta.
-	Widzisz rowki na podeszwie i obcasie? - powiedział. - Są wszędzie.
-	Co to znaczy? - spytał Tel. Kamigami splunął.
-	Żołnierze. - Znalazł patyk i zaczął grzebać w popiołach swojego do
mu. Wyniósł ze zgliszczy, jedno po drugim, zawinięte w koc ciała dwójki
dzieci, a potem żony. - Nie ma Mai Ling - powiedział ledwo słyszalnym

głosem. Wstał i ruszył na poszukiwania swojej dwunastoletniej adoptowanej córki.
-	Jest Chinką, prawda? - spytał Tel.
-	Tak - odparł Kamigami i poszedł ścieżką do pobliskiego kampongu.
Byli tam już wcześniej, kiedy czekali, aż pożary zgasną. Ta wioska również została zniszczona i podpalona. Kamigami przebrnął przez gorące rumowisko do domu starej kobiety, która była nianią jego dzieci. Sam dom został zrównany z ziemią, ale ocalała mała szopa na tyłach. Pociągnął niskie drzwi do siebie i zajrzał do wnętrza. Przez długą chwilę stał nieruchomo ze zmartwiałą twarzą. Potem pochylił się i zniknął w środku. Wyszedł z ciałem córki na rękach. Poszarpane ubranie i stan zwłok nie pozostawiały wątpliwości, że torturowano ją i zgwałcono. Tel zerwał z siebie koszulę i owinął nią ciało, a Kamigami zaniósł je z powrotem do swojego kampongu.
Ułożyli dziewięć małych blaszanych pudełek zawierających prochy bliskich w małej kapliczce, którą wznieśli nad plażą. Wybrali piękne miejsce; smukłe kazuaryny wyginały się nad ich głowami, wskazując szmaragdowe morze i wyspy dryfujące na odległym horyzoncie. Tylko trzy platformy wiertnicze ustawione w równym szyku mąciły spokój, którego poszukiwania przywiodły Kamigamiego właśnie w te okolice.
-	Kiedyś przychodziliśmy tu wieczorami - powiedział. - May May za
wsze powtarzała, że jeśli chcemy zobaczyć zachód słońca to patrzymy w złą
stronę. Ale to nie miało znaczenia. - Zapalili laseczki kadzidła i położyli po
jednej przed każdym pudełkiem. Kamigami ukląkł na piachu z dłońmi na kola
nach i wbił wzrok w kapliczkę. Musnął palcami płaski złoty gwizdek zwisający
z łańcuszka na jego szyi. Przechylił głowę na bok, wpatrując się w smoka wy
grawerowanego po jednej stronie. - May May mówiła, że to zapewnia dobre
Feng Shui na morzu. - Obrócił gwizdek na stronę z tygrysem. - Mówiła, że
smok i tygrys są nierozłączni. Tak jak musi być biegun północny i południowy,
tak smok nie może istnieć bez tygrysa. - Podniósł gwizdek do ust i gwizdnął
cicho. Był to smutny, żałosny dźwięk, który przeszył mu serce bólem. - Tylko to
zostało. Cała reszta przepadła w... - Urwał, a po chwili powiedział mocnym
głosem: - Przybyłem tu, by uciec przed tym wszystkim. Ale to mnie dopadło.
Tel nie wiedział, o czym Kamigami mówi, ale zamiast w to wnikać, zadał pytanie, które nie dawało mu spokoju.
-	Dlaczego?
Wydawało się, że czekał całą wieczność. W końcu Kamigami wstał, spojrzał na morze i machnął ręką w stronę platform wiertniczych.
-	Może ma to jakiś związek z nimi. Nie wiem.
Podniósł łopatę i ruszył szybkim krokiem w stronę kampongu niani.

Na charakterystycznym zakręcie w połowie drogi zszedł ze ścieżki. Odliczył kroki do polany i zaczął kopać. Łopata uderzyła w coś twardego. Wygrzebał jeszcze trochę ziemi i wyciągnął metalową skrzynię zawiniętą w folię. Rozciął pokrowiec, odłupał łopatą klamry i otworzył wieko. Wyjął ze środka tobół i rozwinął go, ukazując karabin półautomatyczny nasmarowany cosmoline'em.
-	Heckler & Koch MP5 - powiedział. - Najwyższy czas, żebyś nauczył
się go czyścić i składać.
Przez następną godzinę metodycznie rozbierali i czyścili MP5 oraz wysłużoną dziewięciomilimetrową berettę. Kiedy skończyli, Kamigami spakował dwa plecaki, chowając w nich broń. Potem ubrał się w ciemne szarozielone spodnie i czarną koszulę z krótkim rękawem i starannie zawiązał traperki. Były jedyną częścią stroju wojskowego, jaką miał na sobie. Rzucił Telowi spodnie i koszulę; okazały się o wiele za duże.
-	Później znajdziemy coś, co będzie na ciebie dobre - powiedział, bio
rąc jeden z plecaków.
Poprawił szelki. Upewniwszy się, że są dobrze dopasowane, przykucnął, sięgnął prawą ręką do tyłu i otworzył klapkę w dolnym rogu plecaka. MP5 znalazł się w jego dłoni. Włożył magazynek i odbezpieczył broń. Towarzyszący temu dźwięk niósł się echem w zadymionym powietrzu.
Tel patrzył na mroczne widmo górujące nad nim. Jeszcze nigdy nie widział ludzkiej twarzy o takim wyrazie.
Kamigami wskazał ręką drugi plecak.
-	Idziesz?

Rozdział 1
Oakland, Kalifornia Sobota, 24 lipca
Oficjalna ceremonia otwarcia Biblioteki Prezydenckiej Matthew Pon-towskiego dobiegła końca, ale Madeline O'Keith Turner jeszcze nie odjechała. Pani prezydent Stanów Zjednoczonych spacerowała w ogrodzie na zboczu wzgórza i gawędziła z dwoma byłymi prezydentami, rozkoszując się wyjątkowo pogodnym lipcowym dniem. Od czasu do czasu przystawali i podziwiali wspaniały widok na zatokę San Francisco, most Oakland Bay i miasto na wzgórzu. Owiewał ich łagodny wietrzyk, delikatnie burzący włosy pani prezydent, co dawało uroczy efekt, który nie umknął uwagi kamer telewizyjnych rozstawionych w oddali, na werandzie małego budynku biblioteki.
Prezydencka świta krążyła w tle, nerwowo zerkając na zegarki. Tylko osobista sekretarka Turner, Nancy Bender, nie martwiła się konsekwencjami opóźnienia zapiętego na ostatni guzik planu kampanii. Ona jedna czytała pani prezydent w myślach.
Do Nancy podbiegł zastępca szefa personelu.
-	Długo jeszcze? - spytał. - Ja tu muszę organizować kampanię... nie
mogę tracić więcej czasu.
Nancy stłumiła westchnienie. Ten facet, podobnie jak wielu pracowników Białego Domu, miał z racji zajmowanego stanowiska zbyt wysokie mniemanie o sobie.
-	Owszem, możesz - odparła, ale natychmiast zmiękła. On ma rację,
Maddy, pomyślała. Madeline „Maddy" Turner miała za sobą trudną kampa
nię i burzliwą konwencję, na której uzyskała nominację swojej partii. Nie
wiele brakowało, by przegrała, a to rzadkość w przypadku urzędującej gło
wy państwa. Teraz zaś stary rywal i odwieczny wróg Madeline, senator John

Leland, był gotów zrobić wszystko, aby nie dopuścić do jej reelekcji i wprowadzić do Białego Domu swojego protegowanego, byłego kongresmana, a obecnie gubernatora Davida Graua. Pierwszą salwą Lelanda i Graua było zakwestionowanie kompetencji Turner. Twierdzili, że jest politykiem małego kalibru, niezdolnym do przewodzenia Stanom Zjednoczonym, a awans na najwyższe stanowisko w państwie zawdzięcza wyłącznie śmierci prezydenta Quentina Robertsa. Zaczynała się ostra walka i wyglądało na to, że jesienna kampania, zwłaszcza w ostatnich tygodniach przed wyborami, przerodzi się w brutalną bitwę toczoną do ostatniej kropli krwi. Dziennikarka krążąca za plecami Nancy powiedziała:
-	Jest chyba najpiękniejszą wdową w Stanach Zjednoczonych.
Nancy przytaknęła. Rzeczywiście, Maddy tego dnia wyglądała doskonale. Brązowe oczy pani prezydent skrzyły się żywotnością, a delikatny makijaż podkreślał wysokie kości policzkowe i gładką cerę.
-	Ten biały kostium jest bardzo elegancki - ciągnęła dziennikarka. -
Ma świetną figurę, trzeba jej przyznać.
To prawda, pomyślała Nancy. Czekała na nieuniknione pytanie.
-	Tak nieoficjalnie - zaryzykowała dziennikarka - czy w plotce na te
mat Marta Pontowskiego jest ziarno prawdy?
Nancy była zbyt doświadczona, by zaprzeczyć.
-	Tylko tyle, co powiedziała pani prezydent - odparła. - Są dobrymi
znajomymi i mają te same wspólne zainteresowania, co wszyscy rodzice.
Nie musiała wyjaśniać, czym są te „wspólne zainteresowania". Dziennikarka wiedziała, że piętnastoletni synowie pani prezydent i Pontowskiego są najlepszymi przyjaciółmi i razem uczą się w Instytucie Wojskowym Stanu Nowy Meksyk. Nancy zauważyła, że człowiek, przez którego spotkanie się przeciągało, zszedł z werandy i skierował się przez trawnik w stronę trójki prezydentów. Zerknęła na zegarek i ruszyła na poszukiwania zastępcy szefa personelu. Kiedy go znalazła, nadał martwił się opóźnieniem.
-	Pół godziny - powiedziała tylko.
Młody mężczyzna odszedł szybkim krokiem, by ponownie puścić w ruch tryby kampanii.
-	Och, Maddy - szepnęła Nancy - ten to cię rozpala, co?
„On", czyli Matthew Zachary Pontowski III, dyrektor biblioteki i wnuk świętej pamięci prezydenta Matthew Zachary'ego Pontowskiego. Wszyscy obecni na ceremonii otwarcia biblioteki, z dziennikarzami włącznie, bez końca mówili o podobieństwie Matta do jego słynnego przodka. Obaj byli szczupli, mieli równo metr osiemdziesiąt wzrostu, te same świdrujące niebieskie oczy i orli nos. Szopa przyprószonych siwizną brązowych włosów Matta była wierną repliką fryzury zmarłego prezydenta; nawet podobnie utykał na jedną nogę. Podobnie jak dziadek i ojciec, latał na myśliwcach i brał udział w mi-

sjach bojowych, ale żaden dziennikarz tak naprawdę nie rozumiał znaczenia tego faktu. Niemniej właśnie tego typu detale czyniły z wiadomości dobrą rozrywkę, więc media wykorzystywały je na wszelkie możliwe sposoby.
Każdy dziennikarz po cichu liczył na to, że plotka o romansie Madeline Turner z Pontowskim zawiera choć ziarno prawdy. Jednak instynkt samozachowawczy powstrzymywał ich przed drążeniem tematu - za ich plecami bowiem zawsze czyhał Patrick Flannery Shaw. Nikt nie wiedział, co właściwie wchodzi w zakres obowiązków specjalnego asystenta pani prezydent; miał jednak do niej bezpośredni dostęp o każdej porze dnia i nocy, w każdym miejscu. To, wraz z zasłużoną reputacją prezydenckiego pitbulla, zmuszało do utrzymywania z nim dobrych stosunków. Jedyny korespondent z Białego Domu, który podpadł Shawowi, skończył jako dziennikarz przedstawiający lokalne wydarzenia w Pocatello w stanie Idaho. Była to lekcja poglądowa niewymagająca powtórki.
Kamery ustawione na werandzie zrobiły najazd na Pontowskiego.
-	Matt - powiedziała Maddy - co za wspaniała ceremonia. - Wyciągnęła rękę. - Twoje słowa bardzo mnie poruszyły. On był cudownym człowiekiem.
-	Dziękuję za przybycie, pani prezydent - odrzekł Pontowski, lekko ściskając jej dłoń.
Kamery zarejestrowały, że uścisk trwał kilka sekund dłużej, niż przewidywał protokół, jednak nic ponadto. Pontowski uścisnął dłonie dwóch byłych prezydentów i panowie zaczęli z ożywieniem wspominać swoje ostatnie spotkanie. Dziennikarze zapisali w notesach, że przyjazne powitanie wskazuje, iż kierowanie biblioteką prezydencką nie będzie ostatnim szczeblem kariery Pontowskiego.
-	Wspaniały widok - powiedziała Maddy, prowadząc grupkę na jedy
ny bezpieczny punkt widokowy.
Mając w pamięci dwa zamachy na życie pani prezydent, Secret Service dopilnował, by nikt nie znalazł się w pobliżu. Choć ochrona została wzmocniona, Maddy bez obaw poruszała się wśród ludzi, co przyprawiało pilnujących ją agentów o palpitacje serca i dla wielu kończyło się wcześniejszą emeryturą.
-	Co u małego Matta? - spytała Madeline.
-	Rośnie jak szalony - odparł Pontowski - i nie jest już taki mały. Może dlatego ostatnio wszyscy mówią na niego Zack.
Maddy roześmiała się.
-	Brian nic mi o tym nie wspominał. To brzmi o wiele lepiej od tego
strasznego przezwiska, którego używał do tej pory. Na pewno spodoba się
Sarah. - Sarah była czternastoletnią córką Maddy, niezbyt skrycie zakocha
ną w synu Pontowskiego. Ton głosu pani prezydent zmienił się i przeszła do
spraw urzędowych. - Miałeś czas się zastanowić?

Pontowski skinął głową.
-	Objęcie ambasady w Polsce to kusząca propozycja, ale najpierw muszę rozkręcić bibliotekę. Nie do wiary, ile jest tych akt i dokumentów.
-	Masz szczęście - powiedział jeden z byłych prezydentów. - Żadnych prawdziwych problemów, jak taśmy, którymi musi zajmować się Biblioteka Nixona.

-	Przynajmniej na razie - dodał drugi prezydent. Maddy znów się roześmiała.
-	Zawsze znajdzie się jakiś kornik, który drąży drewno.
Wszyscy pomyśleli, że jej „kornikiem" jest mężczyzna zbliżający się ku nim niespiesznym krokiem. Patrick Flannery Shaw, który przywodził na myśl raczej niedźwiedzia, miał zamiłowanie do wymiętych kraciastych garniturów, wytartych butów i krzykliwych krawatów. Na pierwszy rzut oka wydawał się człowiekiem z zupełnie innej bajki. Ale wtajemniczeni wiedzieli, że to rekin pływający w swoim naturalnym środowisku.
-	Pani prezydent - powiedział Shaw z silnym południowym akcentem
-jest cała kupa ludzi, którymi trza się zająć.
Maddy rozłożyła ręce.
-	Cóż mogę począć?
-	Wygraj wybory - podsunął starszy z dwóch byłych prezydentów. Uścisnęła dłonie wszystkim wokół, Pontowskiemu na końcu.
-	Matt, proszę, przemyśl to. Możesz dać mi odpowiedź po wyborach. -
Odwróciła się. - Aha, Mazie chce z tobą porozmawiać. Możesz się wyrwać
z tych zakurzonych archiwów?
Mazie, czyli Mazana Kamigami Hazelton, była doradcą do spraw bezpieczeństwa narodowego.
-	Dla Mazie - odparł Pontowski - zawsze i wszędzie.
-	Zdaje się, że dziś ma wolny wieczór - powiedział Shaw. - Zorganizuję spotkanie po bankiecie.
Pani prezydent odeszła, pogrążona w rozmowie ze swoim asystentem.
-	Zanosi się na specjalny występ dla władcy - powiedział młodszy
z dwóch byłych prezydentów.
-	Ze Smoczą Damą- burknął drugi. - A żebyś wiedział.
Pontowski tylko uśmiechnął się i pokręcił głową.
San Francisco Sobota, 24 lipca
- Generale Pontowski - powiedział agent Secret Service - proszę tędy. - Wyszedł na korytarz, prowadząc za sobą Pontowskiego.

Generał poszedł za niewiarygodnie krzepkim młodym mężczyzną na korytarz dla obsługi na parterze hotelu Fairmont. Zatrzymali się przy stanowisku ochrony, gdzie generał opróżnił kieszenie. Umundurowany strażnik sprawdził go wykrywaczem metalu. Kiedy zbliżył aparat do jego prawego kolana, rozległo się brzęczenie i przy Pontowskim natychmiast wyrosło trzech ochroniarzy.
-	Mam śruby w kolanie - wyjaśnił, podnosząc nogawkę, by pokazać długie blizny. - Katapultowałem się z F-16 - dodał. - Twarde lądowanie. Roztrzaskałem sobie rzepkę.
-	Rozumiem, sir - powiedział agent Secret Service. - Ale musimy zrobić panu prześwietlenie, jeśli ma się pan widzieć z panią prezydent.
-	Myślałem, że... - Pontowski był zbity z tropu.
-	Mogę za niego poręczyć - usłyszał znajomy głos. Odwrócił się i zobaczył Chucka Sanforda. - Dobry wieczór, generale. Co, znów uruchamiamy alarmy?
Na twarz Pontowskiego wypłynął szeroki uśmiech.
-	Kupę lat, Chuck. Myślałem, że jesteś z Brianem.
Sanford był przydzielony do ochrony Briana Turnera, syna pani prezydent.
-	Wziąłem sobie urlop. Wrócę na służbę, kiedy znów zjawi się w Hill.
W Hill, czyli Instytucie Wojskowym Stanu Nowy Meksyk, Sanford dowodził grupąpilnująca Briana. Pontowski często się z nim spotykał, ze względu na bliską przyjaźń między synem pani prezydent a Zackiem.
-	Nie mogę się doczekać powrotu do krainy ludzi normalnych i nud
nych - ciągnął Sanford. - Co u Zacka?
Przez chwilę milczeli. Nie było to łatwe pytanie; Zack uratował Sanfor-dowi życie w Nowym Meksyku. Musiał jednak zabić człowieka, by tego dokonać.
-	Wszystko w porządku, zdaniem psychologa poradził sobie z tym tak
dobrze, jak dorosły. - Pontowski ostrożnie dobierał słowa.
Na twarzy Sanforda odbiła się ulga.
-	Przez wakacje urósł o pięć centymetrów - ciągnął Pontowski. - Do
rozpoczęcia roku szkolnego będzie pracował tu, w bibliotece.
Sanford podpisał się na liście i wskazał Pontowskiemu windę dla personelu. Wjechali w milczeniu na prezydenckie piętro. Tam czekała następna kontrola.
-	Przepraszam za niewygody - powiedział Sanford.
-	Rozumiem - rzekł Pontowski. - W czasie kampanii to pewnie prawdziwe piekło.
-	Żebyś wiedział- przytaknął Sanford. Zaprowadził go korytarzem do apartamentu prezydenckiego. - Zaczekam tu na ciebie. - Przytrzymał mu drzwi i Pontowski wszedł do kuchni.
-	
Mazana Kamigami Hazelton siedziała przy stoliku z Patrickiem Flanne-rym Shawem.
-	Cześć, Mazie - powiedział, ignorując Shawa. - Co mogę dla ciebie
zrobić?
Mazie, w której żyłach płynęła krew japońsko-hawajska, miała zaledwie metr pięćdziesiąt wzrostu i piękną twarz o wyrazistych, lekko skośnych oczach. Wstała z krzesła i uścisnęła dłoń Pontowskiego; w tej chwili nie była już chłodną, wyniosłą doradczynią do spraw bezpieczeństwa narodowego, lecz starą znajomą.
-	Cieszę się, że cię widzę - powiedziała. Cofnęła się i obrzuciła go uważnym spojrzeniem. -To nie fair. Wyglądasz coraz lepiej.
-	A ty jak zwykle jesteś czarująca.
-	Maddy chce się z tobą spotkać - powiedziała Mazie. - Ale najpierw musimy pogadać.
Usiedli przy stoliku z Shawem.
-	Naprawdę zależy jej na tym, żebyś został ambasadorem w Polsce. -
Zanim Pontowski zdążył odpowiedzieć, podniosła dłoń. - To nie wszystko.
Szefem chińskiej delegacji na przyszłotygodniową konferencję Światowej
Organizacji Handlu w Chicago będzie Zou Rong. Zażyczył sobie spotkania
z tobą.
Pontowski zmarszczył brwi. Zalała go fala wspomnień. Nie potrafił jej powstrzymać; równie dobrze mógłby spróbować zmienić bieg Missisipi. Przez chwilę znów był w południowych Chinach i dowodził Amerykańską Grupą Ochotniczą - AVG, zbieraniną pilotów myśliwców A-l 0 Warthog -która wspierała Zou i jego nieudaną rewolucję. Zou ocalił skórę dzięki temu, że poszedł na układy z Pekinem. Pontowski w ostatniej chwili ewakuował AVG i przewiózł wszystkich jej członków z powrotem do Stanów. Udało się cudem. Teraz Zou był przewodniczącym Stałego Komitetu Narodowego Kongresu Ludowego - faktycznie rządzącego Chinami - i najpoważniejszym kandydatem na następcę obecnego prezydenta. Chodziły słuchy, że nie ma ochoty czekać na jego śmierć i toczy z nim walkę o władzę.
-	Dlaczego właśnie ze mną? - spytał Pontowski.
-	Sami jesteśmy ciekawi - odparła Mazie. Pontowski zacisnął usta. Nie podobało mu się to.
-	Musimy mieć dojścia do nowej ekipy w Pekinie - wtrącił Shaw.
-	Bo z obecną nie możecie się dogadać - powiedział Pontowski.

-	Są nastawieni na ekspansję - wyjaśniła Mazie - i włączyli się do wyścigu zbrojeń. Wierzymy, że gdyby Zou Rong i jego ludzie przejęli władzę, mogłoby się to zmienić.
-	Powodzenia - mruknął Pontowski pod nosem. Miał odmienne zdanie na temat Zou i tego, co naprawdę dzieje się w Pekinie.
-	
-	Ale spotkasz się z nim? - spytała Mazie.
Zastanawiał się chwilę, zanim podjął decyzję. Wreszcie skinął głową. Mazie odsunęła się z krzesłem.
-	Maddy czeka - powiedziała.
Shaw chrząknął znacząco. Chciał, żeby ostatnie słowo należało do niego.
-	Kampania robi się gorąca, a prasa węszy wokół szefowej jak sfora dobermanów latających za pudlicą w rui. Na razie udało mi się przywiązać ich za kutasy do drzewa. Ale jeśli wyniuchają, że coś jest między tobą a nią... no cóż, powiem tylko tyle, że ci chłopcy chętnie dadzą zrobić sobie krzywdę, jeśli tylko wyczują... - Pontowski obrzucił Shawa zimnym spojrzeniem, ten jednak nie zamierzał dać za wygraną. -Nie trzeba naukowca, żeby zgadnąć, dlaczego czuje do ciebie miętę. Ale jesteś politycznym ciężarem, synu.
-	Co chcesz przez to powiedzieć? - warknął Pontowski.
-	Daj sobie na wstrzymanie do wyborów, co?
Pontowski wstał bez słowa i poszedł za Mazie do salonu.
Madeline Turner podniosła głowę znad księgi raportów, a Mazie zamknęła drzwi, zostawiając ich samych. Maddy podeszła do Pontowskiego i musnęła ustami jego policzek. Potem zaprowadziła go do kanapy i usiadła. Przez chwilę stał, niepewny, czego od niego oczekuje, aż wreszcie poklepała poduszkę obok siebie. Usiadł. Maddy przytuliła się do niego, gładząc jego dłoń. Rozmawiali o dzieciach, o rodzinach i o wspólnych znajomych. Powoli odnaleźli to, co zaginęło. Została tylko jedna sprawa, którą musieli wyjaśnić.
-	Och, Matt, tak mi przykro z powodu tego, co stało się w Polsce. Chciałam coś zrobić, ale ze względów politycznych musieliśmy umyć od tego ręce.
-	Myślałem, że zostawiłaś nas na lodzie.
-	Nigdy bym tego nie zrobiła - zapewniła.
Terengganu, Malezja Poniedziałek, 26 lipca
Kamigami i Tel przycupnęli w zaroślach na zboczu wzgórza nad małą wioską. W dole widać było krzyczących mężczyzn, którzy biegali po ulicach, zabijając, kogo popadnie.
-	Co możemy zrobić?-spytał Tel.
-	Nic - odparł cicho Kamigami. Gestem nakazał chłopcu milczenie i razem czekali na zakończenie ataku.
-	
Nie trwał długo; wkrótce napastnicy zajęli się rabunkiem i podpalaniem drewnianych domów. Potem wsiedli do ciężarówek i pojechali wyboistą drogą na wschód.
-	Chodźmy - powiedział Kamigami, kierując się w stronę doliny.
-	Nic nie rozumiem - poskarżył się Tel. - Inne wioski były malajskie. Ta jest chińska.
Kamigami obejrzał kawałek rozmiękłej ziemi i znalazł ślad buta.
-	Nike albo adidas - powiedział. - To byli Malezyjczycy.
-	Czyli Chińczycy zabijają Malezyjczyków, a Malezyjczycy z zemsty zabijają Chińczyków?
-	Coś w tym stylu.

-	Nasz kampong był pierwszy? Kamigami zastanawiał się przez chwilę.
-	Prawdopodobnie.
-	Dlaczego?-jęknął Tel.
-	Tego właśnie musimy się dowiedzieć.
Między drzewami na wzgórzu mignął jakiś cień. Kamigami błyskawicznie dał znak Telowi, a sam schował się za spalonym wrakiem samochodu. Zdjął plecak, włożył nabój do beretty i sprawdził, czy jest zabezpieczona. Tel wycofał się do kryjówki na zboczu. Kiedy był już bezpieczny, Kamigami wśliznął się w zarośla i ruszył pod górę, okrążając miejsce, w którym dostrzegł ruch. Czując zapach moczu, potrząsnął głową. Ten, kto tam był, miał poważne braki w wyszkoleniu, skoro sikał na otwartym terenie. Kamigami ruszył po ukosie do swojego celu, lustrując okolicę. Upewniwszy się, że w pobliżu nikogo nie ma, skierował się ku celowi. Dostrzegł dwóch leżących na ziemi mężczyzn w cywilnych ubraniach. Dla wygody rozłożyli sobie pled i obserwowali wioskę przez silnie powiększającą lornetkę.
To za proste, pomyślał. Musieli nas widzieć, kiedy byliśmy w dole. Słuchał ich rozmowy, prowadzonej w znanym mu dialekcie kantońskim. Ten z lornetką wskazał punkt na odległym wzgórzu, gdzie schował się Tel. Trzeba będzie chłopaka podszkolić. Drugi mężczyzna poruszył się i Kamigami zobaczył podeszwy jego butów. Zamarł. Miały ten sam rowkowany wzór jak te, których ślady widział w swoim kampongu. Wyjął i odbezpieczył be-rettę. Po chwili jednak rozmyślił się.
Schował pistolet do kabury i bezszelestnie podkradł się do mężczyzn. Nie usłyszeli go, nawet gdy stanął tuż za ich plecami. Chciał, żeby go zobaczyli, sięgnął więc po złoty gwizdek na łańcuszku. Rozległo się krótkie gwizdnięcie. Mężczyźni odwrócili się na ten dźwięk, a Kamigami rzucił się na nich i uderzył ich głowami o siebie. Jeden jęknął, zamroczony, ale przytomny. Kamigami zrobił rękami ruch jak przy biciu oklasków, trafiając

go w  skronie. Sprawdził jego oddech i odruchy. Mężczyzna był nieprzytomny. Kamigami obliczył, że ocknie się za kilka minut. Szybko wziął się do pracy.
Mężczyzna odzyskał przytomność. Czuł silny ból głowy i pulsowanie w skroniach. Leżał na ziemi. Przez jego twarz przesunął się jakiś cień. Podniósł głowę i zmusił oczy do skupienia się na rozkołysanym kształcie. Jego kompan wisiał głową w dół na drzewie, bez widocznych ran, a mimo to martwy. Mężczyzna chwiejnie wstał z ziemi i dotknął ciała. Było jeszcze ciepłe, ale dziwnie blade. Przez ból przebiły się niewyraźne obrazy -jak leżał na brzuchu i obserwował chłopaka na wzgórzu, potem usłyszał dźwięk gwizdka i odwrócił się w porę, by zobaczyć potężną postać rzucającą się na nich i przygniatającą ich do ziemi. Uporczywie powracało mgliste wspomnienie dwóch ogromnych łap uderzających go w głowę. Odpędził te myśli i odciął ciało, niepewny, co robić.
Wtedy zauważył dwa małe otwory w szyi nieboszczyka. Dotknął swojej szyi w tym samym miejscu i wyczuł pulsującą życiem tętnicę. Pomacał swoje kły. Odstęp między nimi był taki sam, jak między dwoma małymi otworami. Przebiegł oczami po ziemi, szukając śladów krwi. Nic. Przez chwilę nie mógł złapać tchu. Do jego uszu doszedł dźwięk gwizdka, odległy, ale wyraźny.
Odwrócił się i zaczął biec przez gęste zarośla.
Kamigami dotarł w miejsce, gdzie powinien być Tel. Nie znalazł go jednak. Był zaskoczony, bo do tej pory chłopak postępował zgodnie z jego instrukcjami. Poczuł dźgnięcie w plecy i obrócił się na pięcie, podnosząc gotowy do strzału MP5. Zobaczył szeroko uśmiechniętego Tela, trzymającego długi patyk.
-	Mam pana!
-	To nic śmiesznego, chłopcze - burknął Kamigami. - Mogłem cię zastrzelić.
-	Nie sądzę - odparł Tel i wyjaśnił. - Zobaczyłem czujki i chciałem odciągnąć ich uwagę od pana. Wiedziałem, że pan tu wróci, więc się schowałem.
-	Dlaczego musiałeś się przede mną chować?
-	Przecież nie mogłem być pewien, że to pan?
-	Dzięki za wotum zaufania - mruknął Kamigami, zastanawiając się, komu właściwie przydałoby się więcej treningu.
-	
Rozdział 2
Oakland Poniedziałek, 26 lipca
Aneks, niepozorny biurowiec, w którym mieściły się zbiory Biblioteki Prezydenckiej, pękał w szwach od teczek wypchanych dokumentami. Zdjęcia, książki, raporty, listy, pamiętniki, filmy, kasety wideo, wycinki z gazet, wywiady, wspomnienia i artykuły, a wszystko to na jeden temat - życie i czasy prezydenta Matthew Zachary'ego Pontowskiego.
Niewiasta sprawująca faktyczną władzę w bibliotece była drobną ko-bietąo niespożytej energii, twardo stojącą na ziemi. Judy Bloomfield - Bloo-my, jak wszyscy ją nazywali - należała do zagorzałych feministek o bardzo liberalnych poglądach i choć lubiła Marta Pontowskiego jako człowieka, dreszcz przechodził ją na myśl, że pracuje dla członka establishmentu zepsutego przez pozycję, majątek i przywileje. Gdyby ją przycisnąć, przyznałaby, że jest sprawnym administratorem i dobrze służy bibliotece dzięki wnikliwej znajomości public relations, koneksjom i urodzie. Irytowała się jednak, kiedy ze śmiechem przedstawiał się jako „emerytowany latający zabójca". Irytowała się, bo wiedziała, że to nie żart.
Nie miała natomiast żadnych zastrzeżeń do syna Pontowskiego, Zacka, który podczas wakacji pracował w bibliotece. Lubiła jego bezpośredniość i poczucie humoru. Przydzieliła chłopca do działu zbiorów zagranicznych, żeby miał motywację do szlifowania swojego kulejącego niemieckiego. W myśli odliczała dni do jego powrotu do Instytutu Wojskowego Stanu Nowy Meksyk. Będzie za nim tęsknić.
W poniedziałkowy ranek, nazajutrz po oficjalnym otwarciu biblioteki, Bloomy wciąż jeszcze pławiła się w komplementach i wyrazach uznania z powodu udanej uroczystości. Irytowało jątylko, że pracowników bardziej interesowało jej spotkanie z Maddy Turner niż to, co naprawdę tego dnia było najważniejsze. Kiedy wreszcie wyrwała się na spóźniony lunch, zorientowała się, że przez całe przedpołudnie ani razu nie widziała Zacka. Po krótkich poszukiwaniach znalazła go w dziale zbiorów specjalnych, zwykle zamkniętym na cztery spusty. Pogrążony w lekturze, nie zauważył jej.
-	Zack! - udała oburzoną. - Jak się tu dostałeś?
Obdarzył ją promiennym uśmiechem, który chyba wszyscy Pontowscy mieli zapisany w genach, i podał jej mały pamiętnik, którego nigdy dotąd nie widziała.
-	Znalazłem pamiętnik babci Tosh - wyjaśnił, rumieniąc się. Tosh, czyli
lady Wilhelmina Crafton, była żoną seniora rodu Pontówskich i jedną

z najbardziej eleganckich pierwszych dam w historii Białego Domu. - Jest tu trochę o sprawach osobistych. Babcia Tosh była zazdrosna, bo dziadek znał jakąś Chantal Dubois.
Bloomy otworzyła pamiętnik w zaznaczonym miejscu i zaczęła czytać. Choć było w nim kilka bardzo pikantnych fragmentów, nie mogły zaszkodzić reputacji lady Crafton, jako że w końcu Tosh poślubiła prezydenta. Trwała wtedy wojna, pomyślała bibliotekarka i uśmiechnęła się na myśl o młodej parze odnajdującej miłość wśród chaosu wojny, która w każdej chwili mogła ich zniszczyć.
-	A potem znalazłem to - Zack podał jej następną książeczkę. - Ale to
jest po francusku.
Bloomy, która biegle znała francuski, przejrzała pamiętnik. Teraz ona się zarumieniła.
-	Ojej. - Czytała w milczeniu. Będzie musiała zweryfikować pochodzenie
tego wolumenu, ale instynkt podpowiadał jej, że,to autentyk. Sprawdziła, kto
przekazał go bibliotece. Ofiarodawca był anonimowy. - Jest coś jeszcze?
Zack pokazał jej urzędowy dokument sporządzony po niemiecku.
-	To chyba wyrok śmierci na Chantal Dubois, wydany przez niemieckiego zarządcę miasta Amiens w północnej Francji. Data: dziewiętnasty lutego 1994 roku.
-	Kto jeszcze widział to wszystko? - spytała Bloomy.
-	O ile wiem, nikt oprócz mnie.
Podjęła decyzję.
-	Chodź ze mną. - Zaniosła wyrok śmierci i oba pamiętniki do gabine
tu i zamknęła w swoim osobistym sejfie. - Jesteś głodny? - Sądząc po mi
nie Zacka, trafiła w dziesiątkę. - Chodźmy na pizzę. Musimy porozmawiać.
Zack znalazł kornika Pontowskich.
-	Generale Pontowski - spytała Bloomy. - Ma pan chwilę czasu?
Podniósł głowę znad biurka.
-	Dla ciebie zawsze. - Wskazał jej najwygodniejsze miejsce w swoim spartańskim gabinecie na piątym piętrze Aneksu. Był zaskoczony, że zamknęła drzwi bez pytania. Skąd ta nerwowość? - zastanawiał się.
-	Zack to znalazł.
Bloomy wręczyła mu wyrok śmierci oraz pamiętniki Tosh i Chantal. Pontowski zerknął na wyrok i przekartkował pamiętnik.
-	Francuski mocno zaniedbałem, a niemieckiego nie znam. Co to właściwie jest?
-	Ten dokument to wyrok śmierci na niejaką Chantal Dubois, więzioną w Amiens we Francji. Według Zacka jest tu napisane, że popełniła zbrodnie
-	
przeciwko Trzeciej Rzeszy. Wydany został dziewiętnastego lutego 1994 roku.
Pontowski zastanawiał się przez chwilę.
-	O ile mnie pamięć nie myli - powiedział - dziadek zbombardował to więzienie. - Rozchmurzył się, kiedy powróciły wspomnienia. - Operacja „Jerycho". Dziadek latał na mosquitach w RAF-ie. Więzienie zostało zbombardowane dzień przed zaplanowaną egzekucją grupy członków francuskiego ruchu oporu. Chodziło o to, żeby zburzyć budynek i umożliwić im ucieczkę. Dziadek znalazł się pod ostrym ostrzałem i został ranny, ale udało mu się wylądować w Anglii. Jego nawigator zginął.
-	O jego dalszej służbie nie wiemy prawie nic - powiedziała Bloomy. -Został uziemiony, nie mógł latać. Prezydent niewiele mówił o ostatnim roku wojny. Nazywam go brakującym rokiem.
Pontowski uśmiechnął się
-	Tak, potrafił trzymać język za zębami. - Przejrzał strony zaznaczone
przez Zacka w pamiętniku babci Tosh i zachichotał. - Wygląda na to, że
dorwali się do siebie jak króliki.
Bloomy puściła tę uwagę mimo uszu i przybrała rzeczowy ton.
-	Pod sam koniec jest wzmianka o Chantal Dubois. Wydaje się, że pierw
sza dama była dość zazdrosna.
Pontowski przeczytał zaznaczone fragmenty i znów zachichotał.
-	Zapewniam pana - powiedziała Bloomy - to nie jest śmieszne. - Wzięła dziennik Chantal i przetłumaczyła kawałek. - Parafrazując pańskie słowa, generale, wygląda na to, że prezydent i ta Dubois dorwali się do siebie jak króliki.
-	O rany - mruknął Matt. Zaraz jednak odezwało się jego wrodzone poczucie humoru. - Cóż, dziadek zwykł mawiać, że Pontowscy to banda chutliwych mruków. Ród dorodnych polskich chłopów.
-	Dziennik Dubois był prowadzony także po dziewiętnastym lutego -ciągnęła Bloomy. -Najwyraźniej udało jej się uciec. Jedno nie daje mi spokoju: dlaczego wyrok śmierci i dziennik Dubois trafiły w nasze ręce? Za takie memorabilia można dostać na aukcji sporo pieniędzy.
-	Może nie są autentyczne - odparł Pontowski, choć tak naprawdę sam w to nie wierzył.
Taman Negara, Malezja Środa, 28 lipca
Nie odeszli zbyt daleko od zniszczonej chińskiej wioski, może sześćdziesiąt kilometrów. Ale marsz po porośniętych dżunglą wzgórzach był drogą przez piekło i Kamigami chciał, żeby człowiek, którego tropem podążał,

w pełni tego doświadczył. Niestety, mężczyzna wpadł w panikę i rzucił się do ucieczki, pozostawiając cały swój rynsztunek, Kamigami nie mógł więc deptać mu po piętach. Jego zwierzyna musiała mieć dość czasu, by znaleźć wodę. Nie dawał jej jednak ani chwili odpoczynku, zwłaszcza nocą. Wystarczyło jedno dmuchnięcie w gwizdek, by mężczyzna znów ruszał przed siebie.
Pod koniec drugiego dnia był już u kresu sił i potrzebował pomocy. Ka
migami zostawił Tela na straży, a sam rozejrzał się po okolicy. Znalazł czę
sto używaną ścieżkę, tak szeroką, że chyba zmieściłaby się na niej mała
ciężarówka. Usłyszał jakieś skrzypienie i w ostatniej chwili zdążył się scho
wać przed grupą idących gęsiego mężczyzn, którzy pchali obładowane ro
wery. Zaczekał, aż przejdą, i skierował się za nimi, mając oko na ostatniego
w szeregu. Zgodnie z jego przewidywaniami, człowiek ten nieprzypadko
wo szedł na końcu - nie nadążał za pozostałymi i odstęp między nim
a resztą grupy wciąż się powiększał. Wreszcie oparł rower o drzewo i zrobił
sobie krótką przerwę na papierosa.	,
Kamigami nawet nie zdjął plecaka. Wyjął nóż z pochwy i podkradł się do mężczyzny od tyłu. Nie miał skrupułów przed zabiciem go - pozbawił życia już wielu ludzi - poczuł nawet irytację, że poszło mu tak łatwo. Ryby w beczce były lepszymi wojownikami. Jednym płynnym ruchem złapał mężczyznę za włosy, za długie i do dżungli, i do walki, odchylił mu głowę do tyłu i przeciągnął ostrzem noża po szyi, tak silnie, że prawie odciął głowę. Przewiesił ciało przez rower i wrócił w miejsce, w którym wyszedł na ścieżkę. Wepchnął rower w gęste zarośla i poszedł po swoich śladach.
Marsz był ciężki, więc musiał się pozbyć zbędnego ciężaru. Wrzucił ciało do wąwozu i brnął dalej. Kiedy jego mały GPS wskazał, że jest niedaleko miejsca, w którym zostawił Tela, przewrócił rower na bok, przeszukał worki przytroczone do ramy i zabrał kilka rzeczy. Resztę wysypał na ziemię, żeby tropiony przez niego mężczyzna łatwo je znalazł. Usiadł, chcąc chwilę odpocząć, i po kilku sekundach zapadł w drzemkę.
-	Dużo pan sypia - powiedział Tel, schowany w głębokim cieniu.
-	I o to chodzi - odparł Kamigami, budząc się natychmiast. - Gdzie on jest?
-	Jakieś dwieście metrów za mną. Idzie w tę stronę.
-	To dobrze. Zmywamy się.
-	Co mamy zmywać? - spytał Tel. - Najpierw trzeba by coś zjeść, najlepiej McDonald'sa.
-	Nie je się McDonald'sa, tylko w McDonaldzie.
-	Teraz zjadłbym nawet McDonald'sa - powiedział Tel, ale zobaczył już tylko plecy Kamigamiego, kierującego się ku ścieżce.
-	
Tel siedział na ziemi i żuł ciastko sojowe, które Kamigami wyjął z jednego z worków przytroczonych do zdobycznego roweru. Obserwowali ścieżkę już przeszło dzień i nic się nie działo.
-	Paskudztwo - mruknął chłopak, wskazując ciastka. Kamigami podał mu baton z muesli.
-	Popijaj wodą.
Kiedy Tel delektował się batonem, Kamigami włączył GPS i rozłożył mapę. Nadszedł czas na lekcję nawigacji.
-	Jesteśmy tu. - Wskazał punkt niedaleko rzeki Tembeling w malezyj-
skim Taman Negara, czyli parku narodowym.
Chwilę później wykonał szybki ruch prawą ręką, zwróconą wewnętrzną częścią dłoni w dół. Tel położył się płasko na ziemi. Kamigami dał kolejny znak- wskazał swoje oczy, a potem dżunglę. Podniósł jeden palec, co oznaczało, że zbliża się jedna osoba. Mężczyzna, którego tropem podążali, przedarł się przez zarośla i wyszedł na ścieżkę z wyrazem ulgi na twarzy. Niósł torbę na plecach i poruszał się całkiem żwawo. Przystanął, rozejrzał się na boki i ruszył na wschód. Kamigami ani drgnął.
-	Nie idziemy za nim? - spytał cicho Tel.
-	Wróci tu - odparł Kamigami.
-	Skąd ta pewność?
-	Osioł idzie w złym kierunku. - Wskazał na zachód. - Kolumna zaopatrzeniowa szła w tamtą stronę. Pewnie chce iść za nią.
Mężczyzna wrócił po dwudziestu minutach. Przeszedł, powłócząc nogami niecały metr od kryjówki Tela. Kamigami i tym razem się nie ruszył. Tel miał wrażenie, że minęła cała wieczność, zanim jego towarzysz wstał i założył plecak.
-	Teraz idzie w dobrym kierunku - oznajmił.
-	Co robimy? - spytał Tel.
-	Pójdziemy za nim. Uważaj na straże.
Kamigami bezszelestnie ruszył ścieżką naprzód. Przemykał z cienia w cień; Tel próbował robić to samo, ale było to bardzo męczące. Właśnie pomyślał, że dobrze by było, gdyby zrobili krótki postój, kiedy Kamigami zatrzymał się i przywołał go skinieniem ręki. Tel usłyszał jakieś głosy. Kamigami odgarnął bujną paproć i chłopak spojrzał we wskazywanym przez niego kierunku. Zobaczył, że mężczyzna rozmawia ze strażnikiem. Po krótkiej wymianie zdań strażnik gestem kazał mu iść dalej, a sam zszedł ze ścieżki, by zapalić papierosa.
-	Głupek-mruknął Kamigami pod nosem. Jako zawodowiec, był znie-
smaczony niedbałością straży.
Ostrożnie zdjął plecak i gestem polecił Telowi, żeby go osłaniał. Wyszedł na ścieżkę, by pokazać się strażnikowi. Ten jednak zaciągał się dy-

mem, nieświadom nadciągającego niebezpieczeństwa. Kamigami wzruszył ramionami, podszedł do niego i pozdrowił go w dialekcie kantońskim.
Gdy strażnik pochylił się, żeby zgasić papierosa, Kamigami, nadal mówiący w dialekcie kantońskim, nazwał go głupcem. Mężczyzna gwałtownie podniósł głowę, ale zdążył tylko zobaczyć dłonie wykonujące ruch jak przy klaskaniu. Silny cios w skronie ogłuszył go. Kamigami bez trudu przerzucił przez ramię bezwładne ciało.
Tel przyglądał się zafascynowany, jak Kamigami niesie strażnika w zarośla, wiesza go do góry nogami na drzewie, wiąże mu ręce i wciska skrawek koszuli do ust. Upewniwszy się, że jeniec będzie unieruchomiony nawet po odzyskaniu przytomności, przez dłuższą chwilę grzebał w zaroślach, aż znalazł określony gatunek ciernistego krzewu. Odciął cienki pęd i ostrożnie go wydrążył. Otrzymaną w ten sposób rurkę przeciął na pół, po czym wrócił pod drzewo, na którym wisiał strażnik.
Jeniec zdążył się już ocknąć. Teraz patrzył przerażony, jak potężny mężczyzna kopie pod jego głową dół w ziemi. Kamigami zaostrzył obie połówki rurki i wbił mu je w szyję, w odstępie mniej więcej dwóch centymetrów. Tryskająca z nich krew zbierała się w dole, a mężczyzna szamotał się na wszystkie strony, próbując się ich pozbyć. Powoli słabł, życie z niego uciekało.
-	Dlaczego pan to robi?-spytał Tel.
Kamigami posłał mu zimne spojrzenie.
-	Ci ludzie wymordowali nasze rodziny. - Zawiesił głos, chcąc, by zna
czenie jego słów w pełni dotarło do Tela. - Chodźmy stąd.
Ledwie wrócili na ścieżkę, owionął ich zapach dymu.
-	Nie do wiary - mruknął Kamigami. - Rozpalili ogniska. Oni chyba
nie traktują tego poważnie.
Tel nie wiedział, czym jest „to", ale bał się spytać, zwłaszcza po przeprowadzonej na jego oczach egzekucji strażnika. Zboczyli ze ścieżki i weszli na grzbiet wznoszący się nad płytką doliną. Dym z ognisk unosił się nad czubkami drzew, a na otwartym terenie po drugiej stronie trwały ćwiczenia. Jeszcze dalej, wydrążone w wysokim wapiennym wzniesieniu na północnym końcu doliny, były trzy tunele.
-	Co to? - szepnął Tel.
-	Nie szepcz - pouczył go Kamigami. - Dźwięk niesie się bardzo daleko. Po prostu mów zniżonym głosem. - Przez chwilę milczał, a potem wyjaśnił: - To baza wojskowa. I to duża. - Usiadł wygodnie na ziemi. - Ruszymy po zmierzchu. Teraz odpoczniemy. Obudź mnie za godzinę i nie daj mi chrapać.
-	
Teł obudził się, czując dłoń Kamigamiego zasłaniającą mu usta.
-	Już czas - powiedział Kamigami. Podał chłopakowi noktowizor i po
mógł zapiąć paski. - Będziesz miał kłopoty z postrzeganiem głębi, więc na
początku idź powoli, jeśli nie chcesz nadziać się na jakiś badyl.
Przez pewien czas szedł wolno, czekając, aż Tel przyzwyczai się do noktowizora. Potem przyspieszył kroku. Posługując się GPS-em, wrócił do ciała, które nadal wisiało na drzewie.
Zasypał dół, w którym zebrała się krew, i odciął sznur. Zaniósł zwłoki z powrotem na ścieżkę i znów powiesił je za kostki.
-	Droga będzie zablokowana - zauważył Tel.
-	I o to chodzi - powiedział Kamigami. Wziął kilka łyków wody i podał manierkę Telowi. - Odpocznij. Czeka nas kilka godzin forsownego marszu. Dasz radę?
-	A mam wybór?
Kamigami potrząsnął głową. Usiedli. Kiedy uznał, że Teł jest gotowy, wstał i zacieśnił szelki plecaka. Potem odpiął boczną kieszeń i MP5 wpadł mu do ręki. Sięgnął po magazynek i załadował broń.
-	Sprawdź, czy masz dobrze zawiązane sznurowadła - powiedział.
Uważnie przyjrzał się Telowi. - Gotów?
Chłopak skinął głową, a Kamigami przystawił złoty gwizdek do ust.
-	Co pan robi? - spytał Tel.
-	Wysyłam wiadomość.
-	Jaką?
-	Wampir.
Kamigami dmuchnął w gwizdek i ruszył, narzucając zabójcze tempo.
Waszyngton Piątek, 30 lipca
Agent, który siedział w biurze doradcy do spraw bezpieczeństwa narodowego, wyglądał niegroźnie: metr siedemdziesiąt pięć wzrostu, czterdzieści parę lat, przygarbione ramiona i początki łysiny. Takich ludzi jak on można mijać co dzień i ani razu ich nie zauważyć. Ale Franklin Bernard Butler był generałem broni w siłach powietrznych, szefem tajnej organizacji ź siedzibą na antresoli w podziemiach Pentagonu i geniuszem na polu operacji w mrocznym świecie wywiadu. Mazie podniosła oczy znad cienkiej teczki, której zawartość czytała. Jej twarz wyrażała głęboki niepokój.
-	Jak udało ci się to zdobyć, Bernie?
-	Starym sposobem.
-	
Mazie uniosła brwi.
-	To znaczy?
-	Dzięki szpiegom.
-	Już się bałam, że powiesz, że ciężką pracą, a to przecież nie jest domena Chłopców. - Chłopcy, czyli grupa Butlera, znana pod nazwą Chłopcy z Piwnicy. Westchnęła ciężko. Żarty nie mogły umniejszyć znaczenia tego, na co patrzyła. - Czy to dobre materiały?
-	Lepsze nie istnieją-zapewnił Butler. Choć ufał doradczyni do spraw bezpieczeństwa narodowego, nie miał zamiaru wyjawić, że podczas wojny w Zatoce Perskiej w 1991 roku Chłopcy zwerbowali w Iraku trzech agentów. Pozostawiono ich na miejscu, by zinfiltrowali infrastrukturę Saddama Husajna, i teraz wszyscy zaczęli mówić. - Prezydent musi się o tym dowiedzieć - dodał, choć to było oczywiste.
Mazie spojrzała na elegancki zegar, który stał na jej biurku i znów westchnęła, godząc się z tym, co nieuniknione.       
-	Dlaczego złe wieści zawsze muszą przychodzić w piątek po południu?
-	To niezmienne prawo natury - odparł Butler.
Przewodniczący Komisji Szefów Połączonych Sztabów, generał Mikę Wilding, wszedł do Gabinetu Sytuacyjnego w Białym Domu jako ostatni. Skinął głową trzem osobom siedzącym przy stole - Mazie, wiceprezydentowi Samowi Kennettowi i dyrektorowi CIA. Ta czwórka stanowiła trzon Rady Bezpieczeństwa Narodowego i należała do grona najbardziej zaufanych doradców pani prezydent. Zgodnie z oczekiwaniami, szef generała, sekretarz obrony, nie uczestniczył w zebraniu, jako że unikał wiceprezydenta. Wilding spojrzał na autsajdera siedzącego pod ścianąw drugim końcu pomieszczenia.
-	Bernie Butler - mruknął. - Powinienem był się domyślić. Drzwi otworzyły się i do sali wszedł Patrick Shaw.
-	Panno Hazelton, panowie... pani prezydent. Madeline Turner weszła i usiadła.
-	Patrick - powiedziała Mazie - obawiam się, że masz za niskie zasze
regowanie.
Shawa dosłownie zatkało. Po raz pierwszy zdarzyło się, by Mazie poprosiła go o opuszczenie spotkania. Zwykle potraktowałby to jako element walki o wpływy i odpowiednio zareagował. Ale Mazie nigdy nie brała udziału w idiotycznych waszyngtońskich gierkach. Skinął więc głową i wyszedł, zamykając za sobą drzwi.
-	To musi być coś poważnego - powiedziała Turner.

-	Tak uważam - odparła Mazie. Spojrzała na Butlera.
Butler wstał i wcisnął guzik na pilocie. Duży monitor zamontowany w ścianie włączył się i na ekranie pojawiła się mapa Bliskiego Wschodu.
-	Moje źródła twierdzą, że radykalne państwa islamskie... - Irak, Iran
i Syria zostały zaznaczone na czerwono - ...zawarły tajny sojusz. Nazwały
go Zjednoczonym Frontem Islamskim, w skrócie ZFI.
Dyrektor CIA lekko podniósł rękę.
-	Syria pomaga nam w wojnie z terroryzmem, Iran dyskretnie z nami współpracuje, a Irak skutecznie odizolowaliśmy - rzekł z miną pełną wyższości. - Dlaczego więc, na Allaha, mieliby właśnie teraz zawierać taki sojusz?
-	Ropa - powiedział Butler. - Chcą zaatakować Kuwejt, Arabię Saudyjską i Zjednoczone Emiraty Arabskie. - Mapa znów się zmieniła; tym razem państwa będące celem ataku zostały zaznaczone na niebiesko.
Dyrektor CIA pokręcił głową.
-	Nie sądzę - oświadczył.
Wiceprezydent Kennett podrapał pusty lewy rękaw. Amputowana ręka zawsze go swędziała, kiedy był czymś zaniepokojony.
-	Na ile pewne jest twoje źródło? - spytał.
-	Można na nim w pełni polegać - odparł Butler.
-	Co z potwierdzeniem? - zainteresował się generał Wilding.
-	Dwa inne niezależne źródła mówią to samo - odpowiedział Butler.
-	A dlaczego ja nic o tym nie wiem? - warknął dyrektor CIA.
-	Wczoraj wysłaliśmy tę informację do Langley - wyjaśnił Butler monotonnym głosem. - Kiedy dziś rano nie pojawiła się w Dziennym Raporcie Prezydenta, przekazałem ją pani Hazelton.
Dzienny Raport był zwięzłym podsumowaniem najważniejszych informacji zdobytych przez wywiad Stanów Zjednoczonych. Jego przygotowaniem zajmował się specjalny komitet CIA, a ostateczną wersję widziało tylko dwanaście osób.
Dyrektor CIA nie posiadał się z oburzenia.
-	Przecież nie ma was na liście jego odbiorców! Skąd go wziąłeś?
Mazie zauważyła, że Butler lekko zmarszczył usta, co w jego przypadku
zastępowało uśmiech.
-	Nie zadawaj pytania - powiedziała -jeśli nie jesteś w stanie znieść odpowiedzi.
-	Moją rzeczą jest wiedzieć - odparł Butler. W tych czterech prostych słowach wyjaśnił, czym jest wywiad.
W Wildingu obudził się zimny profesjonalista.
-	Kiedy to się stanie? Znacie dokładną datę?

-	Nie - odparł Butler. - Pracujemy nad tym. - Zawiesił głos. - Ale mam przeczucie, że nastąpi to jeszcze w tym roku.
-	Co mówią NRO i NSA? - spytał wiceprezydent Kennett. Tak jak pozostali, dobrze sobie radził z elementami układanki tworzącymi społeczność wywiadowczą. NRO to Narodowe Biuro Zwiadu, kontrolujące satelity szpiegowskie Keyhole, a NSA - Narodowa Agencja Bezpieczeństwa, nadzorująca łączność.
-	Będę musiał to sprawdzić - odpowiedział dyrektor CIA. Wcisnął guzik na małym pulpicie kontrolnym i zaczął mówić do mikrofonu. - Potrzebujemy najświeższych zdjęć satelitarnych Zatoki Perskiej i ostatnich CIS dotyczących tego rejonu. - CIS to podsumowanie rozpoznania łączności sporządzane przez NSA. Szef CIA spojrzał na Madeline. - Za kilka minut powinniśmy coś mieć.
-	Nie znoszę niespodzianek - powiedziała pani prezydent.
Kobiecy głos przekazał z dyżurki:	,
-	NRO na drugim ekranie. Przyszedł też kurier z wiadomością dla ge
nerała Butlera.
Butler skierował się do drzwi i wyszedł. Jego zastępca, czekający na korytarzu, wręczył mu zaklejoną kopertę.
-	Rozpętało się tam prawdziwe piekło - powiedział.
Butler zaniósł kopertę do Gabinetu Sytuacyjnego i zerknął na monitor pokazujący najświeższe zdjęcia satelitarne Zatoki Perskiej.
-	Nie widzimy nic nadzwyczajnego - mówił dyrektor CIA.
Obraz przesunął się w górę i na jego miejscu pojawiło się podsumowanie NSA. Stanowiska nasłuchowe nie stwierdziły żadnych odchyleń od normy. Butler zerknął na ekran i potrząsnął głową. Otworzył kopertę, przeczytał wiadomość dwa razy i odchrząknął. Wszyscy spojrzeli na niego.
-	Irak, Syria i Iran planują wspólne ćwiczenia wojskowe - powiedział.
- Nie podano czasu ich trwania.
Generał Wilding prychnął.
-	Wspólne ćwiczenia, a niech ich... - Ugryzł się w język, przypomniaw
szy sobie, do kogo mówi.
Turner wstała.
-	Słowa, których pan szuka, generale, to „szlag trafi". Robią z nas idiotów, a ja na to nie pozwolę. Nie chcę kolejnych niespodzianek. Będziemy trzymać rękę na pulsie.
-	Jaka będzie nasza reakcja? - spytała Mazie.
-	Wszyscy muszą mieć oczy szeroko otwarte, ale nie widzęj>owodu, żeby podnosić stan gotowości na Bliskim Wschodzie, przynajmniej na razie. - Wszyscy zgodzili się z nią, świadomi politycznych konsekwencji takiej decyzji w roku wyborów. - Mazie, zacznij rozmowy, ze swoimi
-	
odpowiednikami z NATO. - Zwróciła się dyrektora CIA. - Dowiedz się, dlaczego CIA to przeoczyła. Coś takiego nie może się powtórzyć. Narazie to wszystko. Spotkamy się ponownie jutro rano i zobaczymy, na czym stoimy.
Rozdział 3
Biały Dom Sobota, 31 lipca
Butler oparł się o ścianę korytarza pod Gabinetem Sytuacyjnym i ziewnął. Był wczesny sobotni ranek i generał potrzebował kofeiny, żeby rozruszać swoje serce. Patrick Shaw wyłonił się z kuchni po drugiej stronie korytarza z dwoma kubkami parującej kawy. Jeden podał Butlerowi.
-	Podobno jesteś cierpliwy - rzekł. Butler wypił łyk kawy.
-	Taką mam rolę - odparł.
-	Jak myślisz, o czym tam rozmawiają? - spytał Shaw.
Czyżby nie wiedział? - zastanawiał się Butler. Wykluczone. Shaw wie o wszystkim, co się tu dzieje. Zanim zdążył odpowiedzieć, drzwi dyżurki otworzyły się i jeden z kontrolerów powiedział Butlerowi, że jest oczekiwany w środku. Generał spojrzał na Shawa i wzruszył ramionami w przepraszającym geście; w tej samej chwili strażnik otworzył drzwi Gabinetu Sytuacyjnego. Rzut oka na jego wnętrze wystarczył, by Butler domyślił się wszystkiego. Byli tu wszyscy najważniejsi architekci polityki administracji prezydent Turner, włącznie ze zrzędliwym sekretarzem stanu Stephanem Serickiem i sekretarzem obrony Robertem Merrittem.
-	Cóż, Bernie - powiedziała pani prezydent - wsadziłeś kij w mrowi
sko.
-	Zakładam, że macie potwierdzenie - odparł Butler.
Serick odkaszlnął, pragnąc zwrócić na siebie uwagę.
-	Moi ludzie mówią, że to fałszywy alarm. Nie ma żadnego tajnego sojuszu między Irakiem, Iranem i Syrią. Nie ma żadnych wspólnych ćwiczeń. Niepotrzebnie martwimy się na zapas.
-	Ja bym tego tak do końca nie lekceważył - powiedział dyrektor CIA, ku zaskoczeniu Butlera.
Szef agencji właśnie przyznał się do poważnego błędu. Serick zaatakował go.

-	A co takiego wiecie teraz, czego nie wiedzieliście przed dwunastoma
godzinami? - Jego głos był pełen sarkazmu. - Może odkryłeś prawdziwego
eksperta od Bliskiego Wschodu, starszą panią, która nosi fioletowe sukienki
i sypia pod swoim biurkiem w podziemiach CIA?
Sekretarz obrony zachichotał, widząc zażenowanie szefa agencji.
-	Niezupełnie - dyrektor CIA posłał Merrittowi mordercze spojrzenie.
- Odkryłem niezdrową rywalizację między szefami wydziałów do spraw
Chin i Bliskiego Wschodu. - Mówił bez cienia emocji. - Obaj dżentelmeni
zostali zwolnieni, a ich następcy analizują sytuację. Jak dotąd, nie wygląda
to najlepiej.
Ostrzeżenie Madei ine Turner nie poszło na marne. Serick prychnął.
-	Twierdzisz, że Chłopcy z Piwnicy zrobili z was głupców?
Dyrektor CIA wziął głęboki oddech, by zapanować nad gniewem.
-	Twierdzę, że na Bliskim Wschodzie dzieją się rzeczy, które wymaga
ją uważnej obserwacji.
-	Moi ludzie wiedzieliby, gdyby... - Serick prawie krzyczał. Dyrektor CIA wszedł mii w słowo.
-	Twoi ludzie nie wiedzą ni cholery...
-	Panowie - odezwała się Turner tonem nieznoszącym sprzeciwu. -
Dość tego. - W pokoju zapadła przytłaczająca cisza. - Bemie, jaka jest two
ja ocena sytuacji?
Butler zastanawiał się chwilę.
-	Islamscy radykałowie zwietrzyli słabość i obrali zupełnie nowy kierunek. Mogą z tego wyniknąć poważne kłopoty.
-	Nie sądzisz, że nasi sojusznicy z rejonu Zatoki wezwaliby nas na pomoc, gdyby to, co mówisz, było prawdą? - powiedział Serick. - A poza tym, kim są te twoje źródła? Jakiś woźny z ambasady? Kieszonkowiec? Alfons? Dziwka?
Butler miał ochotę się roześmiać, ale nie leżało to w jego naturze. Serick nigdy się nie dowie, jak bliski był prawdy, pomyślał, a głośno odparł:
-	W moim biznesie pewne sprawy się nie zmieniają. - Zaczekał, aż te słowa dotrą do wszystkich. -Niestety, nasi dawni sojusznicy z rejonu Zatoki w kwestii informacji wywiadowczych zdają się na nas. Wiedzą to, co im mówimy.
-	Jeśli można, pozwolę sobie podsumować - dyrektor CIA próbował sprawić wrażenie, że wie, co mówi. - Po pierwsze: Iran, Irak i Syria połączyły swoje siły w sojuszu, który nazwały Zjednoczonym Frontem Islamskim, w skrócie ZFI. Po drugie: mamy niepotwierdzony raport generała Butlera, według którego ZFI planuje zaatakować i zająć kuwejckie i saudyjskie pola naftowe.
-	
-	Co im się nigdy nie uda. - Merritt wreszcie zabrał głos.
-	Tak nas przynajmniej zapewniasz - powiedział Kennett. Zapadło milczenie; Merritt jak zwykle się nadąsał. Nie znosił wicepre-
. zydenta.
Dyrektor CIA uznał milczenie za znak zgody na kontynuowanie swojego wystąpienia.
-	Po trzecie: ZFI zapowiedział wspólne ćwiczenia w nieokreślonej przy
szłości. Widzimy to nie pierwszy raz. Prężą muskuły, my reagujemy nerwo
wo, oni nie robią nic, a my wychodzimy na idiotów. W tej chwili wydaje się
stosowne zapytać, z jak dużą dozą przypadku i spekulacji mamy do czynie
nia?
Madeline Turner opadła na oparcie krzesła.
-	Patrick często mawia, że „raz to przypadek, dwa razy - zbieg okolicz
ności, trzy razy - wrogie działanie". - Wychyliła się do przodu z kamienną
twarzą. - Instynkt podpowiada mi, że to wrogie działanie.
W małym pomieszczeniu znów zapadła cisza.
-	Pani prezydent - powiedział wreszcie dyrektor CIA - nie możemy działać pochopnie. Nikt nie wszczyna wojny ze Stanami Zjednoczonymi w roku wyborów. Nawet Arabowie o tym wiedzą.
-	Zakładając, że myślą racjonalnie - wtrącił Butler.
Liczba głów potakujących jego słowom dobitnie wskazywała, że nie on jeden ma wątpliwości.
Pani prezydent zastanawiała się przez chwilę.
-	Żadnych więcej niespodzianek. Czego możemy oczekiwać i jakie
mamy opcje? Zamierzam trzymać rękę na pulsie i nie dopuszczę, żeby ci
ludzie wywierali jakikolwiek wpływ na wydarzenia w moim kraju. Poza
tym nie będę zakładnikiem w Białym Domu. Mazie, chcę, żebyście ty
i Sam - skinęła głową na wiceprezydenta - wraz z sekretarzem obrony
i dyrektorem CIA utworzyli grupę roboczą, która pokieruje naszą reakcją.
Nazwijcie ją Komitetem Wykonawczym. Mazie, masz do mnie bezpośredni
dostęp, zawsze i wszędzie. Kogo potrzebujesz, zostanie do ciebie oddele
gowany. Wszystkie drzwi są otwarte dla Komitetu Wykonawczego. - Po
wiodła wzrokiem po wszystkich obecnych. - Mam nadzieję, że wyraziłam
się jasno. - Wstała, szykując się do wyjścia. - Stephan, proszę, chodź ze
mną.
Wszyscy podnieśli się i pani prezydent wyszła z sali. Za nią podążył sekretarz stanu.
Butler roześmiał się w duchu. Zabierając ze sobą zrzędliwego Sericka, pani prezydent usunęła poważną przeszkodę.
-	Cóż - powiedziała Mazie - pani prezydent bardzo wyraźnie dała nam
do zrozumienia, czego oczekuje. Sam, kto powinien z nami pracować?

Wiceprezydent nie wahał się.
-	Bernie Butler.
Mazie zerknęła na dyrektora CIA.
-	Ktoś jeszcze?
Potrząsnął głową.
Spojrzała na sekretarza obrony.
-	Wolałbym, żeby zastąpił mnie generał Wilding - powiedział Merritt,
nadal odmawiający współpracy z wiceprezydentem.
Maddy weszła do swojego prywatnego gabinetu i poleciła asystentce Nancy Bender zamknąć drzwi. Wskazała Serickowi wygodny fotel.
-	Co o tym wszystkim sądzisz? - spytała, gdy oboje usiedli.
Jego legendarne pozerstwo, zrzędliwość, drażliwość zniknęły bez śladu. Nie był już adwokatem diabła, pilnującym, by wszyscy mówili szczerze, lecz zaufanym doradcą udzielającym swojej szefowej najlepszych możliwych rad.
-	W świecie arabskim nadal panuje głęboka nienawiść do naszego kraju, a Butler z pewnością rozumie bliskowschodnią mentalność. Może i udało nam się ich przekonać do rezygnacji z terroryzmu jako środka polityki państwowej, ale jeśli wyczują słabość, mogą zmienić kurs. Przeprowadzona w odpowiednim momencie akcja może ich od tego odwieść.
-	Będziemy potrzebowali sprzymierzeńców.
-	Zrobię, co się da, ale z Francją będą duże kłopoty.
-	Ciekawe, czemu, mnie to nie dziwi. Porozmawiaj z nimi. A co z Rosjanami?
-	Mogę ich zneutralizować.

-	A Chińczycy? Serick potrząsnął głową.
-	Na razie milczą.
Taman Negara Niedziela, 1 sierpnia
Kamigani i Tel leżeli pod niskim krzakiem i liczyli żołnierzy, którzy szli ścieżką, rozglądając się nerwowo na boki. Powolne ruchy, niedbale zarzucona na ramiona broń, zbyt ciasny szyk - wszystko to wskazywało, że są bardzo wyczerpani po trzech dniach intensywnego pościgu i mają duże braki w wyszkoleniu. Nic łatwiejszego, jak prowadzić ich w kółko, tak by za każdym razem wracali na ścieżkę wiodącą na wschód. Kamigami miał

poważne wątpliwości, czy w ogóle wiedzą, gdzie są. Łatwo byłoby ich załatwić. Kiedy przeszedł ostatni żołnierz, Tel otworzył usta, chcąc coś powiedzieć, ale Kamigami gestem dłoni nakazał mu milczenie. Ledwie opuścił rękę, ich kryjówkę minęli czterej maruderzy, a chwilę później w polu widzenia pojawił się jeszcze jeden żołnierz. Na nogach trzymał go już tylko strach, że towarzysze zostawią go samego w dżungli. Walcząc ze słabością, zniknął w oddali.
-	Doliczyłem się dwudziestu siedmiu - powiedział Kamigami.
-	Okropnie bolą mnie stopy-poskarżył się Tel.
-	To tylko ból - odparł mu Kamigami.
Tel zdjął buty i zaczął masować stopy. Przez dziewiętnaście lat swojego życia jeszcze nigdy nie był taki obolały. Ale, nie wiedzieć czemu, czuł się dobrze.
-	Będą tędy wracać? - spytał.
-	W końcu tak - odparł Kamigami. - Kiedy zorientują się, że wyszli z parku, będą musieli zawrócić. Odpoczną jakieś dziesięć-dwanaście godzin i wrócą do bazy. - Wyjął mapę i GPS. - Idź do miejsca, gdzie zostawiłem rower. - Wskazał na mapie punkt, w którym porzucił rower obładowany zapasami. - W jednym z worków były miny odłamkowe. Przynieś tyle, ile dasz radę udźwignąć. Spotkamy się tu. - Znów wskazał punkt na mapie. - Zapamiętaj współrzędne, nigdy nie zaznaczaj ich na mapie.
-	Co to jest mina odłamkowa? - spytał Tel.
Kamigami stłumił westchnienie. Czy współczesna młodzież na niczym się nie zna? Opisał, jak wygląda mina przeciwpiechotna, i dodał, że nosi się ją w płóciennej ładownicy. Tel słuchał uważnie, wciągając buty.
-	No, ruszaj - powiedział Kamigami. - Miej oczy otwarte. I pospiesz
się.
Patrzył z aprobatą, jak Tel znika w oddali, trzymając się cienia. Chłopak szybko się uczy, pomyślał. Oparł się o drzewo, by odpocząć. Obliczył, że jemu ta wyprawa zajęłaby trzy godziny, więc Tel powinien wrócić za cztery czy pięć - o ile nie zabłądzi. Zasnął.
Wewnętrzny alarm przeciął mgłę snu. Kamigami ocknął się, zadowolony, że szósty zmysł, który tyle razy ocalił go w wirze walki, wciąż działa. Coś było w zaroślach po jego prawej stronie. Lekko uniósł powieki i rozpiął kaburę, w której trzymał berettę. To był Tel. Kamigami udał, że nadal śpi, ciekawy, jak chłopak się zachowa. Tel wyłonił się z zarośli obwieszony ładownicami, przystanął i spojrzał na niego. Pewien, że Kamigami śpi, wrócił w krzaki i celowo narobił hałasu.
- Słonie w rui zachowują się ciszej - powiedział Kamigami półgłosem.

-	Nie chciałem, żeby mnie pan przez pomyłkę zastrzelił.
Kamigami wiedział, że chłopak jest po prostu taktowny i nie chce, żeby
było mu głupio, że został przyłapany podczas snu.
-	Zobaczyłem cię za pierwszym razem.
Tel wyszczerzył zęby w uśmiechu. Nie uwierzył mu.
-	Tak jest.
-	Bezczelny gówniarz - burknął Kamigami, kiedy chłopak pozbył się ciężaru. - Ile przyniosłeś?
-	Wszystkie - pochwalił się Tel. - Dwanaście.
-	W wyposażeniu żołnierza normalnie jest sześć - powiedział Kamigami i spojrzał na zegarek. Tel wrócił po upływie niecałych trzech godzin. -Dobra robota - przyznał.
-	Co teraz? - spytał chłopak, który aż się palił do działania.
-	Nie dość, że bezczelny, to jeszcze niecierpliwy - burknął Kamigami. Pokazał Telowi, co zrobić. Wziął jedną z mniejszych min, rozłożył krótkie podpórki i postawił ją na ziemi. Przeczytał napis na wierzchu: - „Przodem do wroga". Nic łatwiejszego.
Podłączył drut i przygotował mechanizm spustowy.
-	Dlaczego napis jest po angielsku? - spytał Tel.
-	Bo te zabawki zostały wyprodukowane w starych dobrych Stanach Zjednoczonych i pewnie sprzedano je jakiemuś rządowi w ramach pomocy wojskowej.
-	A potem trafiły na czarny rynek.
-	Coś w tym stylu - przytaknął Kamigami. - No dobra, czas na pułapkę.
Rozstawił trzy miny w dwudziestopięciometrowych odstępach, potem przeciągnął przewody do kryjówki położonej piętnaście metrów od ścieżki i podłączył do wspólnego mechanizmu spustowego.
-	Normalnie właśnie tyle ustawiłbym przy takiej ścieżce - oznajmił. -
Skoro jednak okazałeś się tak dobrym jucznym zwierzęciem, pójdziemy na
całość.
Poszedł w górę ścieżki i rozstawił następne trzy miny. Po ich podłączeniu i zakamuflowaniu przeniósł się kawałek dalej, by rozmieścić jeszcze trzy. Pokazał Telowi, jak włączyć mechanizm spustowy.
-	Twoim zadaniem jest zdetonowanie ostatnich trzech min, kiedy Go-merzy znajdą się w zasięgu - wyjaśnił.
-	Gomerzy? - spytał Tel. - Mój wujek mówił, że to wyzwisko, którym obrzucali nas Anglicy. -Kamigami wpatrywał się w niego, nic nie rozumiejąc. - To znaczy... no... Gomerzy to Azjaci. Czy my też nie jesteśmy Gome-rami?
Kamigami roześmiał się.

-	Gdzie tam. Gomerzy są źłi. Nigdy nie identyfikuj się z wrogiem, którego masz usunąć. Nadaj mu jakieś imię, najlepiej złośliwe. - Spoważniał. -Nie zapominaj, co te dranie zrobiły z twojąrodziną. - Przyglądał się Telo-wi przez chwilę, ale nie zdołał nic wyczytać z jego twarzy. -Zrobimy tak: ja zdetonuję trzy środkowe miny, kiedy największa grupa Gomerów znajdzie się w zasięgu. Nie wszyscy zginą i przypuszczam, że kilku skieruje się w twoją stronę. Będziesz musiał ich usunąć. Ale pamiętaj, żeby zdetonować miny, dopiero kiedy usłyszysz, jak wybuchają moje. W przeciwnym razie będziesz musiał stawić czoło całemu oddziałowi. Po zdetonowaniu min wycofaj się do dżungli i czekaj na mnie przy rowerze. Jeżeli przepuszczę Gomerów, zaczekaj na mnie tutaj. Jeśli coś pójdzie nie tak i nie będziesz wiedział, co robić, zaszyj się gdzieś na dwanaście godzin. Spotkamy się przy rowerze.
-	A pan co zrobi?
-	Dobre pytanie - powiedział Kamigami. - Jeśli wszystko będzie w porządku, rozpocznę akcję. Potem cofnę się do pierwszej zasadzki i załatwię wszystkich Gomerów, którzy do mnie podejdą. Sprzątnę ich i spotkam się z tobą w umówionym miejscu.
-	Dlaczego ja nie mogę ich sprzątnąć?
-	Nie masz broni - odparł Kamigami. - Po prostu rób, co ci każę. Będziesz miał jeszcze wiele okazji, żeby się wykazać. No, idziemy.
Tel ruszył za nim ścieżką. Sprawdzili zakamuflowane miny.
-	Dlaczego wybrał pan na zasadzkę odkryty teren?
-	Bo tu nie będą się jej spodziewać. Założę się, że ci, którzy przeżyją, będą się bali uciekać w zarośla. Zostaną na ścieżce.
-	I wejdą prosto w drugą pułapkę.
-	Otóż to - potwierdził Kamigami.
Trzy razy objaśnił Telowi, którędy ma uciekać. Upewniwszy się, że wryło się to chłopakowi w pamięć i że poradziłby sobie z zawiązanymi oczami, pomógł mu zamaskować punkt obserwacyjny.
-	Cokolwiek zrobisz - ostrzegł - trzymaj głowę i tyłek przy ziemi, kie
dy miny wybuchną.
Wrócił do środkowej zasadzki i wykopał płytki dołek, który następnie przykrył liśćmi. Wczołgał się do środka, przygotował mechanizm spustowy i położył się wygodnie.
Znów zasnął.
Zapadał juź zmrok, kiedy nadeszli żołnierze. Mężczyzna idący w przedniej straży głównej kolumny był rozkojarzony. Myślał o swojej dziewczynie i przyjęciu, jakie czekało go w bazie. A że od dłuższego czasu ani ra-

zu nie usłyszeli gwizdka, prawie zapomniał o rozkazach. Minął pierwsze miny, nie zauważając niczego podejrzanego. I wtedy dopisało mu szczęście. Gdy snując erotyczne fantazje, zszedł ze ścieżki prosto na pierwszą z trzech min Kamigamiego, niemal instynktownie przeciął drut nożem. Ale ten drobny sukces uderzył mu do głowy i zapomniał, czego go uczono na szkoleniu.
Zamiast ostrzec nadchodzących towarzyszy, pochylił się i chwycił drut, który doprowadził go do gęstej kępy krzaków dwadzieścia pięć metrów od ścieżki. Ukląkł, odsunął liściastą gałąź i spojrzał prosto w duże brązowe oczy Kamigamiego. Zanim zdążył krzyknąć, Kamigami wbił mu nóż w gardło, pchnął i obrócił dłoń, przecinając struny głosowe. Mężczyzna instynktownie szarpnął się w tył. Kamigami próbował wciągnąć go za koszulę do swojej kryjówki. Nie sięgnął.
- Cholera - mruknął.
Wygramolił się tyłem z kryjówki i ruszył za rannym żołnierzem, który czołgał się w stronę ścieżki, bulgocząc jak ekspres do kawy. Był już prawie na ścieżce, kiedy Kamigami go dopadł. Pochylił się, położył jedną rękę na jego szyi, a drugą chwycił go za podbródek i szarpnął z całej siły. Rozległ się suchy trzask skręcanego karku. Bulgot ucichł.
Kamigami ściągnął trupa ze ścieżki. Ledwie wszedł w niskie zarośla, w jego polu widzenia pojawiła się główna kolumna wojska. Dwaj żołnierze idący na przedzie niczego nie zauważyli; dopiero trzeci zobaczył nogi znikające pod krzakiem. Krzyknął ostrzegawczo. Reakcja była natychmiastowa: większa część oddziału wycofała się, a pięciu ludzi na czele padło na ziemię i zaczęli zasypywać okolicę gradem pocisków. Charakterystyczny terkot pistoletów maszynowych Type 56 niósł się echem po polanie. Type 56 był podróbką kałasznikowa AK-47 i wystrzeliwał pociski z równie dużą częstotliwością. Żołnierze, przekonani o taktycznych walorach koncentracji ognia, kosili zarośla nad głową Kamigamiego, przysypując go kawałkami gałęzi i liści.
Zdetonował dwie pozostałe miny.
Mina odłamkowa, oficjalnie nazywana przeciwpiechotną, zawiera siedemset stalowych kul osadzonych w plastykowej matrycy. Właśnie na matrycy widnieje napis „Przodem do wroga", za nią znajduje się warstwa ładunku wybuchowego C-4, który rozrzuca stalowe kule i odłamki w tak zwanej strefie śmierci, wysokiej na dwa metry i sięgającej na odległość pięćdziesięciu metrów w obszarze wyznaczonym przez ramiona kąta o mierze sześćdziesiąt stopni. Dalej zaczyna się strefa zagrożenia, której granice wyznacza stuosiemdziesięciostopniowy łuk o promieniu dwustu pięćdziesięciu metrów. Ale nawet będąc bezpośrednio za miną, nie można czuć się bezpiecznie, bo wtórne odłamki mogą dolecieć na odległość nawet stu metrów.

Pięciu mężczyzn omiatających okolicę ogniem z pistoletów maszynowych nie miało żadnych szans; zostali rozerwani na strzępy. Kamigami, znajdujący się na obszarze zagrożenia wtórnymi odłamkami, wsunął się do płytkiego zagłębienia pod zaroślami. Poczuł palący ból w lewym pośladku, w który wbił się odbity rykoszetem kawałek stali. Spadła na niego chmura kawałków roślin i kurzu. Potem zapadła głucha cisza.
- Robię się na to za stary - burknął, wygrzebując się z kryjówki.
Wstał, wziął plecak, zarzucił na ramię dwie ładownice z dodatkowymi magazynkami i granatami, sprawdził MP5 i zaczął przedzierać się przez dżunglę w stronę pierwszej zasadzki, oddalonej o kilometr.
Choć wiedział, z iloma przeciwnikami ma do czynienia, nie wahał się ani chwili. Dwudziestu dwóm słabo wyszkolonym i nieudolnie dowodzonym młokosom mógł przeciwstawić fachowość i doświadczenie. Dmuchnął w gwizdek i przyspieszył kroku, pewien, że co najmniej dwóch czy trzech żołnierzy skieruje się w stronę źródła dźwięku. Po sześciu minutach znalazł miejsce, którego szukał.
Zatrzymał się na skraju małej trawiastej polany. Trawa była gęsta i wysoka, sięgała mu prawie do piersi. Idealnie. Zaczął nasłuchiwać. Nic. Poczuł na twarzy delikatny podmuch. Znów nadstawił uszu. Po chwili usłyszał jakiś szelest głęboko w dżungli za swymi plecami. Nie wiedział, czy starczy mu czasu, ale uznał, że warto zaryzykować. Przebiegł zygzakiem przez polanę, uciął cienką gałąź i podzielił ją na cztery części pięciocenty-metrowej długości. Wrócił po swoich śladach i tak daleko od ścieżki, jak mógł sięgnąć, nie schodząc z niej, postawił w trawie dwa patyki. Odstęp między nimi wynosił dwa i pół metra. Połączył patyki drutem, a do jednego przywiązał granat. Ostrożnie wyjął zawleczkę i końcem drutu unieruchomił bezpiecznik. Była to delikatna operacja; nawet silniejszy podmuch wiatru mógł poruszyć źdźbłem trawy na tyle, by zdetonować granat. Dziesięć metrów dalej zastawił podobną pułapkę po drugiej stronie ścieżki. Teraz już nie miał wątpliwości, że słyszy ruch w dżungli. Szybko przeszedł na tę stronę polany, z której dochodził dźwięk, i przyczaił się.
Nie musiał długo czekać. Cień przemykający pośród drzew okazał się samotnym żołnierzem. Mężczyzna spojrzał na kryjówkę Kamigamiego, ale go nie zauważył. Złap przynętę, powtarzał w duchu Kamigami. Żołnierz ostrożnie wszedł na wydeptaną przez niego ścieżkę. Zatrzymał się, rozejrzał po polanie i gestem nakazał schowanym towarzyszom, by szli za nim. Zza drzew wyłonili się dwaj mężczyźni. Kamigami patrzył na ich plecy. Kiedy dotarli do pułapek, podniósł MP5 i puścił krótką serię. Pociski trafiły ostatniego z żołnierzy, dwaj idący przed nim zeskoczyli ze ścieżki. Po kilku sekundach Kamigami usłyszał odgłosy eksplozji, a potem przenikliwy krzyk.

Zaczął okrążać polanę. Krzyk przeszedł w głośny jęk. Ranny błagał o pomoc. W tej branży trzeba wykazać się sprytem, a tobie go zabrakło, przekonywał sam siebie Kamigami. Ale w końcu uległ i wyszedł na polanę. Mężczyzna jeszcze żył. Leżał skulony na ziemi i przytrzymywał rękami wylewające się wnętrzności. Uniósł głowę i obrzucił Kamigamiego błagalnym spojrzeniem.
Twarz Kamigamiego złagodniała. Wyciągnął berettę i strzelił żołnierzowi w głowę. Tylko tyle mógł dla niego zrobić. Ośmiu załatwionych, zostało jeszcze dziewiętnastu, pomyślał.
Powietrze przeciął huk trzech wybuchów. Tel! Jak to możliwe? Przecież
żołnierze wycofali się w kierunku przeciwnym do jego zasadzki. Czyżby
zawrócili? A może schwytali chłopaka i zdetonowali miny? Przed oczami
Kamigamiego pojawił się obraz Tela ginącego we własnej zasadzce. Skie
rował się w stronę, z której dobiegły wybuchy. Szedł powoli, zachowując
pełną ostrożność.	
Najpierw usłyszał bzyczenie roju owadów. Potem wychwycił słabą woń krwi przebijającą przez odór gnijących roślin, charakterystyczny dla malaj-skiej dżungli. Zapach ulotnił się tak szybko, jak się pojawił. Kamigami bezszelestnie przedzierał się przez zarośla, aż dotarł do obszaru, którego pilnowanie powierzył Telowi. Rośliny były poszarpane i zbryzgane ludzkimi szczątkami - skutek wybuchu min. Przeszedł przez strefę śmierci, licząc ciała. Osiemnaście.
-	Tu jestem - usłyszał za plecami.
Odwrócił się i zobaczył Tela wychodzącego zza drzewa. Chłopak dygotał na całym ciele, jego twarz wyrażała niedowierzanie pomieszane z rozpaczą. Kamigami rozpoznał te objawy - widział je już wiele razy. Tel, zagubiony na uczuciowym pustkowiu, próbował pogodzić swoje człowieczeństwo z jatką, której dokonał.
Ale Kamigami wiedział, co robić.
-	Mów - rzucił sucho. Tel milczał.
-	Muszę wiedzieć, co dokładnie się stało - dodał Kamigami.
Przez chwilę Tel tylko bezgłośnie poruszał ustami. Wreszcie zdołał wykrztusić:
-	Nie jestem pewien. Usłyszałem wybuchy, potem nic się nie działo. A potem pan zagwizdał, no to czekałem. Oni zaczęli biec w moją stronę. Dostałem wszystkich oprócz jednego. Uciekł. - Wskazał rękaw stronę bazy. - Przepraszam.
-	Nie przejmuj się - pocieszył go Kamigami. - Chciałem, żeby jeden uciekł.
-	Dlaczego?
-	
-	Żeby zwrócić ich uwagę -odparł Kamigami.- Chodź. Musimy spraw
dzić, kim są ci dranie. Szukaj dokumentów i rzeczy osobistych.
Tel stał nieruchomo. Nie przestawał drżeć.
-	Słuchaj, mały, czy wiesz, co by zrobili, gdyby cię złapali?
Chłopak pokręcił głową.
-	Przywiązaliby cię do drzewa i obdzierali po kawałku ze skóry, aż
powiedziałbyś im wszystko, co wiesz. Potem odcięliby ci jaja i wepchnęli
ci je do ust, a na koniec za pomocą miny odłamkowej przerobiliby cię na
pokarm dla owadów. - Zawiesił głos dla wzmocnienia efektu. - Teraz już
wiesz?
Tel skinął głową. Wreszcie przestał drżeć.
-	No dobra, do roboty.
Zaczęli przeszukiwać ciała. Tel był zdumiony ilością zdjęć, listów i pisemek pornograficznych poupychanych po kieszeniach i plecakach żołnierzy. Wreszcie Kamigami uznał, że znaleźli wszystko, co mogło się przydać.
-	Co pan z tym zrobi, sir?
-	Zabiorę do Kuala Lumpur.
-	Po co?
-	Żeby tam też zwrócili na nas uwagę.
Rozdział 4
Oakland
Poniedziałek, 2 sierpnia
Zack pracował w piwnicy Aneksu. Był sam. Właśnie pochylał się nad mapą rozłożoną na stole. Jeszcze nigdy nie widział takiej mapy, ale wiedział, do czego służyła. Podobnych używali lotnicy podczas drugiej wojny światowej. Jeszcze raz przeczytał informację na temat jej pochodzenia. Źródło było godne zaufania: archiwa Brytyjskiego Imperialnego Muzeum Wojny. Odwrócił mapę i przeczytał notatki wykonane ołówkiem. Nie było przy nich żadnego nazwiska ani podpisu, ale Zack rozpoznał charakter pisma pradziadka. Przy każdej notce widniały daty. Wszystkie pochodziły z roku nazwanego przez Bloomy „brakującym".
Miał dziwne uczucie, że pradziadek chce mu przekazać jakąś wiadomość. Ale jaką? Frustracja kąsała go jak rottweiler pastwiący się nad soczystą kością.

-	Olać to i gaz do dechy - mruknął pod nosem. Było to ulubione powie
dzonko jego najlepszego przyjaciela Briana Turnera. Tym razem jednak nie
pomogło. Zack starannie złożył mapę, zebrał notatki i skierował się do gabi
netu Bloomy.
Kierowniczkę biblioteki znalazł w małej pracowni sąsiadującej z jej gabinetem.
-	Panno Bloomfield - powiedział, wchodząc do środka. Uśmiechnęła się do niego.
-	Myślałam, że wracasz do szkoły.
-	Tak, ale muszę czekać na tatę. Załatwia jakieś sprawy. Chciałem ja
koś zabić czas i znalazłem to. - Podał jej mapę i swoje notatki.
Porusza się tak samo jak jego ojciec, pomyślała Bloomy. Czy prezydent też taki był? Postanowiła poruszyć ten wątek w biografii, którą zamierzała napisać. Tego rodzaju szczegóły dodadzą książce życia. Przez dłuższą chwilę studiowała nowe znalezisko Zacka, po czym ostrożnie złożyła mapę i schowała z powrotem do koperty.
-	Daty się zgadzają- powiedziała. - Sprawdziłam to i owo na własną rękę. Wygląda na to, źe twój pradziadek nigdy nie mówił o tym okresie swojego życia, bo właśnie wtedy samowolnie opuścił Królewskie Siły Powietrzne i został uznany za dezertera.
-	To poważna sprawa! - Zack był zdumiony. - Dlaczego miałby zrobić coś takiego?
-	Nie mam pojęcia - odparła Bloomy i dodała po chwili. - Nie potrafię go do końca zrozumieć, ale jednego jestem pewna: miał ogromną siłę woli.
-	Muszę to wiedzieć - oznajmił Zack.
-	Co musisz wiedzieć? - spytał Pontowski, który właśnie stanął w drzwiach.
Bloomy zerknęła na niego. Miał na sobie spodnie w kolorze khaki, bawełnianą niebieską koszulę i niebieski blezer. Sfatygowaną teczkę opierał o cholewy starych, ale dobrze utrzymanych angielskich butów dojazdy konnej. Jest bardzo przystojny, pomyślała, a głośno wyjaśniła:
-	Zack dokonał kolejnego odkrycia dotyczącego „brakującego roku".
-	Znalazłem mapę, tato - pochwalił się chłopiec. - Pradziadek robił zapiski na odwrocie. W każdym razie to wygląda na jego charakter pisma.
-	Daty pochodzą z okresu, kiedy zgłoszono jego dezercję - powiedziała Bloomy.
Pontowski obrzucił ją badawczym spojrzeniem i zapytał:
-	Skąd się tu wzięła?
-	Jeszcze nie wiem - odparła. Wiedział, pomyślała.
-	
Pontowski nachylił się nad mapą.
-	To może być ważne - powiedział.
-	Bloomy była pewna, że chodzi o rodzinną tajemnicę, która właśnie ujrzała światło dzienne.
-	Trzeba to sprawdzić - dodał Pontowski.
Bloomy lekko skinęła głową.
-	Potraktuję to jak sprawę poufną- obiecała i zmieniła temat. - Słysza
łam, że wybieracie się do Nowego Meksyku.
Zack ożywił się.
-	Tak! Polecimy mentorem, a tata pozwolił mi usiąść z przodu. Już latałem sam i zdałem pisemny egzamin na licencję pilota.
-	Nie da mi chwili spokoju, dopóki nie dostanie jej do ręki. - Pontowski roześmiał się. - Tak mi się odwdzięcza za to, że zgodziłem się, aby pomógł mi go wyremontować.
Chodziło o dwumiejscowy samolot szkoleniowy T-34A, zmontowany w 1958 roku przez Beech Aircraft na zlecenie sił powietrznych. Przywrócenie go do idealnego stanu stało się rodzinnym przedsięwzięciem; teraz prezentował się nawet lepiej niż wtedy, gdy był nowy.
-	Zostawię Zacka w instytucie - powiedział Pontowski - i lecę do Chi
cago na konferencję Światowej Organizacji Handlu. Do piątku powinienem
wrócić. -Nie wspomniał, że ma się spotkać z Zou Rongiem.
-	Niech pan leci ostrożnie - poprosiła Bloomy. Pontowski znowu się roześmiał.
-	Zawsze tak robię.
Wiedziała, że kłamie, i to ją martwiło. Jak zdrowy na umyśle człowiek może z taką beztroską podchodzić do spraw życia i śmierci?
Nad Nowym Meksykiem Poniedziałek, 2 sierpnia
Nigdy nie ucz latać własnego dziecka, powtarzał sobie Pontowski, czekając, aż Zack podejmie decyzję. Trzeci raz zrobił w pamięci odpowiednie obliczenia. Zatankowali w Las Vegas i wystartowali z dwustoma litrami paliwa. Byli w powietrzu dwie i pół godziny, do Roswell została jeszcze godzina lotu. Zużywali sześćdziesiąt litrów paliwa na godzinę, a to oznaczało, że będą musieli wylądować i uzupełnić zbiorniki. No, Zack, zachęcał syna w duchu. Myśl!
Chłopak nie zawiódł.
- Tato - powiedział - musimy wylądować i nabrać paliwa. Do Socorro mamy czterdzieści kilometrów.

v Pontowski odetchnął i włączył interkom.
-	Słusznie. Temperatura powietrza dochodzi do czterdziestu stopni, więc przy zejściu trochę zwiększ prędkość. Klapy na maksa.
-	Tak jest, tatku.
„Tatku"? Czyżby w głosie chłopaka zabrzmiała nuta pobłażania? Wybuchnął głośnym śmiechem.
-	Może będziemy musieli zostać tam na noc i zaczekać ze startem do rana - powiedział Zack.
-	Dlaczego? - spytał Pontowski, choć znał odpowiedź.
-	Wysokość terenu dochodzi do półtora tysiąca metrów, a temperatura przy gruncie nie może być niższa niż czterdzieści stopni. Nie obliczyłem wysokości gęstościowej, ale na pewno jest duża. Bezpieczniej będzie wystartować rano.
-	Ty decydujesz - powiedział Pontowski.
-	Lubisz meksykańską kuchnię? - spytał Zapk.
-	Uwielbiam - odparł Pontowski szczerze, choć najbardziej cieszyło go, że będzie miał okazję spędzić trochę czasu z synem. Konferencja Światowej Organizacji Handlu i Zou Rong mogą poczekać.
Zack nadleciał po standardowym torze nad lotnisko i zaczął obniżać lot z prędkością osiemdziesięciu węzłów. Lądowanie było perfekcyjne.
-	Fuks żółtodzioba - mruknął Pontowski.
Pontowski nie mógł się nadziwić, że Zack pochłania takie ilości jedzenia. Obsługująca ich ciemnowłosa nastolatka z wyraźnym zadowoleniem przynosiła mu kolejne dokładki.
-	Chyba masz nową fankę - powiedział Pontowski. - Jest całkiem, cał
kiem.
Zack nawet się nie uśmiechnął.
-	Tato, naprawdę myślisz, że pradziadek zdezerterował? - zapytał. Pontowski zastanawiał się przez chwilę.
-	To możliwe.
-	Czemu?
-	Pewnie nigdy nie dowiemy się tego na pewno, ale taki już był. Co
postanowił, to zrobił. Jednak znając go, musiał mieć cholernie dobry po
wód. Zasady były dla niego najważniejsze. - Spojrzał na syna, który wziął
kolejny duży kęs. - Jeśli tyle samo jesz w instytucie, to opłaty za pokój
i wyżywienie zwracają mi się z nawiązką.
Zack skinął głową, kiedy dziewczyna przyniosła następną porcję ta-male.
-	Bloomy mówiła, że dziadek miał bardzo silną wolę.

-	To było jego największą zaletą. Nie chciałbym stać mu na drodze, kiedy postanowił coś zrobić.
-	Mam nadzieję, że też taki będę - powiedział Zack cicho.
Ja też, pomyślał Pontowski, słysząc determinację w głosie syna.
Kuala Lumpur, Malezja Środa, 4 sierpnia
Taksówkarz skręcił na Tun Raząk i podjechał do krawężnika. Wskazał na drugą stronę ruchliwego bulwaru.
-	To ambasada amerykańska - powiedział po malajsku. - Nie można
się przed nią zatrzymywać.
Kamigami wysiadł i przeciągnął się, a szofer otworzył bagażnik.
-	Dodatkowa opłata za przewóz bagażu - powiedział do Tela. - Dwadzieścia dolarów amerykańskich.
-	Wcześniej mówił pan o dwudziestu ringgitach - zaprotestował Tel. Spojrzał na Kamigamiego.
-	Dwadzieścia dolarów amerykańskich albo nie dostaniecie bagaży -warknął taksówkarz.
Kamigami wzruszył ramionami i odepchnął go na bok. Wyjął z bagażnika dwa worki.
-	Wezwę policję! - krzyknął kierowca. Wyciągnął rękę, żeby zatrza
snąć bagażnik, w którym zostały jeszcze dwa worki.
Kamigami znów go odepchnął i upuścił jeden z ciężkich worków na jego nogę. Mężczyzna skulił się z bólu.
-	Dwadzieścia ringgitów albo następny wyładuje ci na głowie - powie
dział Kamigami po malajsku.
Kierowca spojrzał na niego i zanim Tel zdążył mu zapłacić, pokuśtykał chodnikiem tak szybko, jak mógł, zostawiając taksówkę i zapominając o pieniądzach. Kamigami podniósł dwa worki i gestem kazał Telowi wziąć z bagażnika dwa pozostałe. - Strażnicy zatrzymają nas przy bramie - powiedział. - Rób, co ci każą, dopóki wszystkiego nie wyjaśnię..
-	Przecież mówił pan, że pana znają - zdziwił się Tel.
-	Mogą mnie nie pamiętać - odparł Kamigami.
Przeszli na drugą stronę jezdni i skierowali się w stronę strażnika z piechoty morskiej. Kamigami obdarzył go przyjaznym uśmiechem.
-	Nazywam się Victor Kamigami. Jestem Amerykaninem. Te worki są
dla pana Billa Mearsa. Zdaje się, że nadal tu pracuje. O ile dobrze pamię
tam, jest urzędnikiem administracji.

-	Proszę zaczekać tam - strażnik wskazał punkt położony bliżej ulicy -
i zabrać bagaże ze sobą.
Włączył krótkofalówkę, a Kamigami i Tel odsunęli się posłusznie.
-	Dwaj mężczyźni, jeden twierdzi, że jest obywatelem amerykańskim.
Przynieśli cztery worki dla pana Mearsa.
Wszyscy w ambasadzie dobrze wiedzieli, że Bill Mears jest szefem komórki CIA. Słuchając odpowiedzi, strażnik obrzucił Kamigamiego pytającym spojrzeniem.
-	Powiedział, że nazywa się Victor Kamigami.
-	Lepiej, żebyś nie stał za blisko mnie - szepnął Kamigami do Tela.
Chłopak posłusznie odsunął się o półtora metra. Po kilku sekundach
przekonał się, że Kamigami wiedział, co mówi. Pod ambasadę zajechała
duża nieoznakowana furgonetka; zatrzymała się z piskiem opon, boczne
i tylne drzwi otworzyły się i na chodnik wyskoczył oddział policji malezyj-
skiej w pełnym rynsztunku bojowym.	'
-	Na ziemię! - krzyknął strażnik ambasady. - Rozłożyć ręce i nogi!
Mierzył w Kamigamiego z pistoletu automatycznego. Tel posłusznie padł
na bruk. Ku jego zdumieniu, Kamigami już leżał obok, z rozkrzyżowanymi rękami i nogami. Spojrzał na niego pytająco.
-	A jednak pamiętali - powiedział Kamigami.
-	Pan ambasador - zaanonsował strażnik.
Odsunął się na bok i Winslow James, drobnymi kroczkami wszedł do pokoju w podziemiach budynku. Skinął głową agentom CIA, Williamowi Mearsowi i Charlesowi Robertsonowi, po czym obejrzał broń i inne przedmioty porozkładane w pomieszczeniu.
-	No i co my tu mamy?
-	Panie ambasadorze, to Victor Kamigami - powiedział Mears. Zaczął czytać z notatek: - Dwadzieścia cztery lata w armii Stanów Zjednoczonych, wszystkie spędzone w siłach specjalnych. Dosłużył się stopnia starszego sierżanta sztabowego, po czym zdezerterował i walczył jako najemnik pod komendą Zou Ronga w południowych Chinach w roku... aha, 1996. Potem zaszył się na wschodnim wybrzeżu niedaleko...
-	Niedaleko Kemasik - wszedł mu w słowo Kamigami. - Prowincja Terengganu. Pozwoli pan ambasadorze, to Tel Zaidan. Tylko my dwaj ocaleliśmy z naszego kampongu.
Winslow James uprzejmie skinął głową.
-	Bardzo mi miło, panie Zaidan. - Jego twarz wyrażała szczerą troskę. -
Proszę o wybaczenie, nie słyszałem o tragedii, która spotkała waszą wioskę.

Mears i Robertson wymienili spojrzenia. Wiadomość ta znalazła się w jednym z raportów wywiadu, które co rano trafiały na biurko ambasadora. James popatrzył na agentów CIA.
-	Rozumiem, że znacie pana Kamigamiego?
-	Tak - potwierdził Robertson.
Odruchowo dotknął blizny na szyi, pamiątki po ich pierwszym spotkaniu. Kamigami zacisnął mu wtedy palce na gardle i zmiażdżył krtań. Tylko dzięki interwencji May May, żony Kamigamiego, uniknął uduszenia.
Kamigami nie mógł się powstrzymać.
-	Kiedy widzieliśmy się ostatnio, Chuck i Bill pałętali się po Singapu
rze - uzupełnił.
Dwaj agenci przywieźli go do Singapuru, a stamtąd mieli go odtransportować do Stanów, ale im uciekł. Przy okazji skuł ich razem kajdankami i zostawił zwisających z mostu.
-	Rozumiem - rzucił James, chociaż nic nie rozumiał. - No i co my tu mamy? - powtórzył.
-	Odebraliśmy to żołnierzom w parku narodowym - wyjaśnił Kamigami. - Założyli tam dużą bazę. Należeli do tej samej grupy, która zniszczyła nasz kampong.
-	Czy wiemy coś o tej bazie? - spytał ambasador. Agenci CIA nie odpowiedzieli. James obejrzał mundury i dokumenty leżące na stole. Zerknął na broń ustawioną pod ścianą.

-	Wygląda na to, że byli dobrze uzbrojeni. Podniósł parę butów i przyjrzał im się.
-	To byli chińscy żołnierze - powiedział Kamigami.
-	Bo mieli to na sobie? Nonsens - odparł ambasador. - Pozbądźcie się
tego - powiedział do Mearsa i wyszedł.
Mears i Robertson tylko popatrzyli na siebie. Za nic nie zdradziliby człowiekowi z zewnątrz, że ambasador nie wierzy w nic, co jest sprzeczne z obecną polityką Departamentu Stanu wobec Malezji.
-	Zgodnie z oficjalnym stanowiskiem mamy do czynienia z tubylczą frakcją rolników bardzo niezadowolonych z rządu - wyjaśnił Mears.
-	Jeśli to jest niezadowolenie - odparł Kamigami - lepiej, żeby nie było was w pobliżu, kiedy się wkurzą.
Mears wziął głęboki oddech.
-	Powiedz nam wszystko, co wiesz.
Wysłuchał opowieści Kamigamiego. W pokoju zapadła grobowa cisza.
-	To nie są niezadowoleni rolnicy - powiedział wreszcie Mears. - Mu
sisz pogadać z Gusem.
Robertson jęknął.
-	Tylko nie to. Bill, zlituj się.

Singapur Czwartek, 5 sierpnia
Biały bronco na malezyjskich tablicach rejestracyjnych skręcił z Ad-miralty Road na teren otoczonego murem kompleksu. Pod kołami trzeszczał żwir, którym wysypany był podjazd prowadzący do głównego budynku.
-	Spotkasz się z Dengiem Shikai - wyjaśnił Mears, który siedział obok
kierowcy. - To przemiły starszy pan o ujmującym sposobie bycia. Ale nie
daj się zwieść. Jest szefem singapurskich służb bezpieczeństwa. Mógłby
bez mrugnięcia okiem poderżnąć ci gardło.
Robertson zatrzymał wóz pod płócienną markizą i zamienił kilka słów z czekającym tam młodym mężczyzną. Kiedy ten upewnił się, że goście nie mają złych zamiarów, do bronco podbiegli dwaj służący i otworzyli drzwi. Widoczne pod ich białymi marynarkami zgrubienia nie pozostawiały wątpliwości, że są uzbrojeni. Tel wysiadł za Kamigamim i rozejrzał się z podziwem.
-	Nigdy nie byłem w takim domu - powiedział.
-	Nie odzywaj się, a nic ci się nie stanie - odparł Kamigami sucho, choć on też był pod wrażeniem.
Przeszli przez główne atrium posiadłości do ogrodu. Gospodarz czekał pod tonącą w kwiatach werandą na brzegu basenu, w którym pływały dwie piękne dziewczyny, jedna o rysach europejskich, druga - euroazjatyckich. Deng Shikai wstał na powitanie gości. Był wysoki jak na Chińczyka - miał prawie metr osiemdziesiąt wzrostu - bardzo chudy i lekko zgarbiony.
Mears przedstawił swoich towarzyszy.
-	Pan pozwoli, to Victor Kamigami i Tel Zaidan.
Chińczyk wyciągnął rękę.
-	Bardzo mi miło. - powiedział nienaganną angielszczyzną. - Mówcie
mi Gus. - Wymienili uściski dłoni i Gus wskazał im miejsca. - LeeAnn,
Cari - zawołał.
Dziewczyny uśmiechnęły się do niego i wyszły z basenu. Były nagie. Owinęły się dużymi ręcznikami, przebiegły przez trawnik i zniknęły w domu. Tel nie mógł oderwać od nich oczu.
-	Nie waż się odezwać - mruknął Kamigami.
Gus zaczekał, aż dziewczęta znajdą się poza zasięgiem słuchu.
-	Wiele o panu słyszałem, generale Kamigami. Proszę wybaczyć moją
ciekawość, ale co skłoniło pana do powrotu z emerytury? - Roześmiał się
na widok miny Tela. - O ile wiem, pański starszy przyjaciel był generałem.
W Chinach, zgadza się?
Kamigami skinął głową.

-	Byłem z Zou Rongiem.
Twarz Gusa przybrała nieodgadniony wyraz.
-	Ach tak, pan Zou. Nader interesujący egzemplarz, zgodzi się pan?
-	Umie przetrwać w każdych okolicznościach - odparł Kamigami.
-	To prawda - przyznał Gus. - Ale nie przyszedł pan tu z powodu pana Zou, czyż nie? - Zastanowił się przez chwilę. - Tel, obawiam się, że ta rozmowa szybko cię znudzi. Może chciałbyś poznać LeeAnn i Cari?
-	Nie bardzo wiem, jak zacząć rozmowę - wyjaśnił Tel.
-	Och, na pewno coś wymyślą- pocieszył go Gus. Skinął na jednego ze służących stojących w kabinie po drugiej stronie basenu. Gdy ten podszedł szybkim krokiem, Gus polecił mu zaprowadzić Tela do domu. - Jak sądzę, pański młody przyjaciel zapewni im miłą rozrywkę - powiedział do Kamigamiego.
Kiedy Tel i służący odeszli, Mears wyjął z teczki mapę i rozłożył ją na stoliku przed Gusem. Kamigami wskazał punkt na wschodnim wybrzeżu Malezji.
-	To był mój dom - zaczął. Opisał wszystko, co się zdarzyło od chwili,
kiedy łódź patrolowa zatopiła jego prahu. Mówił cicho, bez cienia emocji.
Gdy skończył, Gus postukał w mapę palcem wskazującym prawej ręki.
-	Dlaczego właśnie pański kampong? - spytał.
-	Pan Deng nie wierzy w zbiegi okoliczności - wyjaśnił Mears.
-	Nie jestem pewien - powiedział Kamigami - ale zważywszy na to, co stało się później, podejrzewam, że był to pierwszy etap planu wywołania konfliktu etnicznego we wschodniej Malezji.
Gus znał reputację Kamigamiego i nie miał wątpliwości, że ten człowiek może mu się przydać. Ale zwerbowanie go to zupełnie inna sprawa. Dokładnie przemyślał sprawę i zrobił coś, co było całkowicie sprzeczne z jego naturą: powiedział prawdę.
-	Pańska wioska została zniszczona z kilku przyczyn. Niewątpliwie był to pierwszy krok na drodze do wywołania konfliktu między Malajami a miejscowymi Chińczykami. Uważam, że wkrótce stanie się to także naszym problemem. Ale mam też powody, by przypuszczać, że był w to zamieszany Zou Rong i że chciał pana wyeliminować. Ciekawe, prawda? -Zawiesił głos, czekając na reakcję Kamigamiego.
-	Bardzo - powiedział Kamigami.
-	Powołaliśmy specjalną jednostkę operacyjną, która miałaby zajmować się tego rodzaju problemami - ciągnął Gus. - Ale że operacje specjalne są dla nas czymś nowym, napotkaliśmy wiele... hm... trudności. - Znów zaczekał na reakcję Kamigamiego.
-	Operacje specjalne zawsze są skomplikowane - przyznał Kamigami.
Był prawdziwym ekspertem na polu operacji specjalnych i zaledwie kil
ka osób, już zresztą nieżyjących, dorównywało mu doświadczeniem.

-	Podobno mówi pan płynnie po malajsku i w dialekcie kantońskim -powiedział Gus. - Proponuję panu dowództwo naszej małej jednostki specjalnej.
-	Chciałbym to przemyśleć - odparł Kamigami. - Czy mogę udzielić odpowiedzi jutro rano?
-	Będzie mi bardzo miło, jeśli pan i Tel zostaniecie tu na noc - rzekł Gus. - Pański młody przyjaciel na pewno nie będzie się nudził.
Minęła północ, ale Kamigami jeszcze nie spał. Siedział na werandzie przed swoim apartamentem, kiedy wszedł Tel. Usiadł obok Kamigamiego na plecionym krześle i oparłszy nogi na poręczy, delektował się nocnym powietrzem. Kamigami zerknął na niego. Nie ulegało wątpliwości, że Tel przekroczył jedną z granic wyznaczających moment, kiedy chłopiec staje się mężczyzną.
-	Dobrze się bawiłeś? - spytał.
Tel odpowiedział lekkim skinieniem głowy. Dobrze, pomyślał Kamigami. Wie, kiedy trzymać język za zębami. Owionął ich ciepły podmuch.
-	O czym rozmawialiście?
-	O moim imieniu. Powiedziały, że jest niezwykłe. Spodobało się Lee-Ann.
-	LeeAnn to ta brunetka?
-	Nie. To Cari. LeeAnn jest blondynką.
-	Mają rację, to niezwykłe imię. Skąd się wzięło?
-	Mój ojciec był Anglikiem, to on mi je nadał. Pochodzi od inicjałów Thomasa Edwarda Lawrence'a.
-	Lawrence'a z Arabii?
-	Ojciec bardzo go podziwiał i mówił, że Lawrence był jednym z największych żołnierzy amatorów w historii.
-	Nie był amatorem - sprostował Kamigami. - Prawie całe życie spędził w wojsku.
-	A nie był podpułkownikiem?
-	W pewnym okresie. Potem został szeregowcem w Korpusie Czołgów i w RAF-ie.
-	To trochę tak jak pan, tyle że na odwrót. Pan najpierw był sierżantem, a potem generałem.
Kamigami zachichotał.
-	To co innego.
-	A kim pan wolał być?
-	Sierżantem. - Przez chwilę milczał. - Gus zaproponował mi pracę. Wiąże się z operacjami specjalnymi. Chyba ją wezmę. Możesz mi towarzyszyć, ale jeśli nie chcesz, to pomogę ci znaleźć krewnych.
-	
-	Zostanę z panem-powiedział Tel.
-	Zanim podejmiesz decyzję, powinieneś wiedzieć dwie rzeczy. Po pierwsze, będziesz musiał odbyć szkolenie. - Opisał rozmaite tortury, które trzeba znieść, żeby zostać zakwalifikowanym do operacji specjalnych. -Większość nie daje sobie rady.
Tel słuchał z kamienną twarzą.
-	A ta druga rzecz?
-	To, kim ja jestem.
Rozdział 5
San Antonio, Teksas Czwartek, 5 sierpnia
Lśniący czarny pikap marki Ford, rocznik 1956, wjechał na miejsce parkingowe przed siedzibą 341. Eskadry Szkoleniowej w bazie lotniczej Lack-land. Kierowca, starszy sierżant sztabowy Leroy Rockne, chwilę siedział nieruchomo, zaciskając dłonie na kierownicy. Był postawnym mężczyzną, miał przeszło metr osiemdziesiąt wzrostu, regularnie ćwiczył na siłowni i co rano przebiegał dziesięć kilometrów. Z dumą nosił swój mundur, a siły powietrzne były jego jedyną rodziną. Na pierwszy rzut oka mógł sprawiać wrażenie niezbyt rozgarniętego osiłka, ale ci, którzy służyli z nim w ochronie bazy, wiedzieli, że jest wzorem strażnika: oddany, inteligentny, ściśle przestrzegający reguł.
Zanim Rockne wysiadł z auta, sięgnął za fotel i wyciągnął skórzaną smycz z posrebrzaną kolczatką. Obrożę schował do kieszeni, a smycz starannie złożył we czworo. Zamknął drzwi i przejrzał się w szybie. Czarny beret leżał pod odpowiednim kątem na krótko ostrzyżonych włosach, twarz była gładko ogolona. Rockne nie był próżny, ale wiedział, jak ważne jest, by żołnierz odpowiednio się prezentował.
Pierwszy zobaczył go sierżant Paul Travis. Zasalutował i stanął na baczność.
-	Dzień dobry, sierżancie. Co pana tu sprowadza? W kwaterze głównej za nudno? - W jego głosie brzmiał szacunek.
-	Sprawy osobiste - odparł Rockne.
Travis nie zadawał dalszych pytań. Odszedł szybkim krokiem i minąwszy eskadrę kadetów, którzy maszerowali w stronę pustych kadłubów samolotów używanych podczas szkolenia antyterrorystycznego, stanął koło plutonowego Jake'a Osburna.

-	Zobacz - powiedział, wskazując Rockne'a.       ,
-	O cholera - mruknął Jake. Zatrzymał swoich podkomendnych. - Słuchajcie. Ten facet to sierżant sztabowy Leroy Rockne. Ma przydomek Rock i w pełni na niego zasługuje.
-	Dlaczego? - spytał jeden z lotników.
-	Bo tak się składa, że jest najlepszym strażnikiem, który kiedykolwiek nosił beret.
Rockne wszedł do budynku i skręcił w stronę działu operacji. Dyżurna, starszy szeregowy Cindy Cloggins, poderwała się na nogi. Rockne był prawdziwą legendą, więc czuła tremę, spotykając się z nim twarzą w twarz.
-	Dzień dobry, sir.
Obrzucił ją badawczym spojrzeniem. Była bardzo wysoka i bardzo młoda.
-	Sierżancie - sprostował. -Nie jestem oficerem.
-	Tak jest... - w ostatniej chwili ugryzła się w język - ...sierżancie. -Wpuściła Rockne'a do gabinetu i połączyła się z kapitanem przez interkom. Zaczekała, aż drzwi się zamkną, potem zadzwoniła do dowódcy eskadry, świeżo upieczonego majora. - Przyszedł Rock - powiedziała.
Major odparł, że już idzie.
Kapitan odpowiedzialny za operacje wstał i uśmiechnął się.
-	Dawno się nie widzieliśmy, sierżancie. Co mogę dla pana zrobić?
-	Słyszałem, że Boyca ma jutro zostać uśpiona. Chcę ją adoptować.
-	Weterynarz i szef psiarni twierdzą, że nie nadaje się do adopcji - odparł kapitan.
Rozsądek podpowiadał Rockne'emu, że dla Boyki, która dość się już w życiu napracowała i nigdy nie potrafiła się przystosować do życia w rodzinie, eutanazja jest najbardziej humanitarnym rozwiązaniem. Była psem roboczym, niczym więcej. Tak jak on był tylko strażnikiem.
-	Pieprzyć weterynarzy. Mamy wspólną przeszłość.
-	Jest za stara - powiedział kapitan.
-	Został jej jeszcze rok czy dwa - odparł Rockne.
Kapitan już miał powiedzieć, że nie może zgodzić się na adopcję, ale jedno spojrzenie na Rockne'a wystarczyło, by zmienił decyzję.
-	Zajmę się papierami.
-	Dziękuję, sir. Jestem pańskim dłużnikiem. - Rockne zasalutował sprężyście, wyszedł i skierował się do psiarni.
Kapitan wcisnął guzik interkomu. Powiedział sekretarce, żeby przygotowała dokumenty. Cudowny dzień, nie ma co.
Rockne przeszedł wzdłuż ustawionych w dwóch rzędach klatek, zaglądając do każdej po kolei. Jakiś pies zaczął szczekać, zawtórowały mu pozostałe. Któryś, trzymany w tylnej części psiarni, rzucił się na siatkę w ataku furii.

-	Co słychać, Boyca? -powiedział sierżant. Suka zaszczekała przyjaź
nie. - Pamiętasz mnie, co? - Zacisnął usta, gdy zobaczył czerwony krzyżyk
na metalowej tabliczce zawieszonej na furtce. Pod krzyżykiem widniała ju
trzejsza data. - Niewiele brakowało.
Otworzył furtkę, ale Boyca wycofała się w głąb klatki i zawarczała na niego.
-	No chodź. - Żadnej reakcji. - Co, mamy zły humor? - Uderzył się
smyczą w udo. Boyca lekko uniosła łeb. Rockne powtórzył gest. - Chodź.
Podbiegła do niego i zatrzymała się, czekając, co dalej. Rockne pochylił się i pogłaskał Boycę. Uważał, żeby nie dotknąć otwartej rany na grzbiecie, którym ocierała się o siatkę. Ku jego zaskoczeniu, suka mimo swoich czternastu lat nadal była w niezłej formie. Nie mógł jednak nie zauważyć, jak zwiotczały jej mięśnie, i wiedział, że szybko się męczy. Założył jej obrożę.
-	Dobra dziewczynka.
Boyca była owczarkiem belgijskim malinois o krótkiej rudobrązowej sierści. Psy tej rasy są bardzo podobne do owczarków niemieckich, choć nieco mniejsze. I nie miewają problemów ze stawami biodrowymi.
Rockne wstał i przypiął smycz do obroży. Gdy szedł z suką w stronę parkingu, zagadnął go major dowodzący eskadrą.
-	Dobrze się spisała, sierżancie. - Zerknął na Boycę. - Niech się pan o nią troszczy.
-	Tak jest, sir.
Zaprowadził Boycę do swojego pikapa i wskazał tylne siedzenie.
-	Do środka - nakazał. Pies spojrzał na niego i ani drgnął. Rockne ustą
pił. - No dobrze, jesteś za stara, żeby wskakiwać na tylne siedzenie.
Otworzył drzwi od strony pasażera i Boyca wlazła na nowy skórzany fotel, Rockne usiadł za kierownicą i przekręcił kluczyk. Mocny, dobrze wyregulowany ośmiocylindrowy silnik obudził się do życia z charakterystycznym skokiem krzywki. Boyca wychyliła łeb za krawędź fotela i zwymiotowała na dywanik.
-	Nie smakowało ci żarcie? - Pochylił się, żeby posprzątać. - Czy ty
wiesz, ile taki dywanik kosztuje?
Boyca polizała go w policzek.
Chicago
Czwartek, 5 sierpnia
Pontowski przecisnął się przez grupkę demonstrantów protestujących przed chińskim konsulatem. Byli to w większości młodzi, niedbale ubrani ludzie; trzymali transparenty z hasłami potępiającymi Światową Organizację Handlu. Jakaś dziewczyna stanęła tuż przed nim.

-	Dokąd to, koleś? - spytała:
-	Do środka - odparł Pontowski.
-	Tylko spróbuj.
-	To nie ma nic wspólnego z Światową Organizacją Handlu - powiedział.
Do dziewczyny dołączyli trzej groźnie wyglądający młodzi mężczyźni.
-	Spadaj - warknął najwyższy z nich.
Pontowski tylko potrząsnął głową i przeszedł między nimi. Dryblas złapał go za rękę. Pontowski popatrzył na jego dłoń, a potem na resztę demonstrantów. Wszyscy byli cherlawt, niechlujni i wyglądali na narkomanów. Sprawdził, czy pod ubraniem któregoś z nich nie rysuje się kształt ukrytej broni. Nie.
-	Nic do mnie nie masz - próbował przemówić dryblasowi do rozumu. - Proszę, żebyś zmienił zdanie, jeśli...
-	Jeśli co, kutafonie?
-	Jeśli chcesz odzyskać rękę. - Mężczyzna puścił go. - Jestem spokojnym człowiekiem i nie lubię kłopotów. Ale chętnie przyjmę twoje wyzwanie, jeżeli sobie tego zażyczysz. - Nachylił się ku niemu i zniżył głos. -Tatuś nie nauczył cię, żebyś uważał, z kim zadzierasz? - Przerwał na chwilę. - Popełniłeś już dwa błędy.
-	Nie popełniłem żadnych zasranych błędów.
-	Teraz już trzy.
Pontowski spojrzał w stronę czterech nadchodzących policjantów. Demonstranci obejrzeli się i Pontowski wśliznął się do konsulatu. W środku czekała na niego młoda Chinka w ciemnym kostiumie.
-	Dzień dobry, generale Pontowski. Proszę tędy. Pan Zou spóźni się
kilka minut, proszę wybaczyć. Jest tu jednak ktoś, kto chce z panem poroz
mawiać. - Uśmiechnęła się do niego. - Widziałam, jak poradził pan sobie
z demonstrantami. Jestem pod wrażeniem.
Poszedł za nią na piętro do małej recepcji.
Na widok siedzącej tam kobiety zamarł. Gdy drzwi za nim się zamknęły, kobieta wstała z rękami skromnie splecionymi na brzuchu. Miała metr sześćdziesiąt pięć wzrostu, piękne ciemne oczy o kształcie migdałów, połyskujące czarne włosy i twarz o delikatnych rysach, z mocno zarysowanymi kośćmi policzkowymi. Wywodziła się z ludu Zhuang z południowych Chin i była prawdopodobnie najsłynniejszą wróżką w Chinach, a zarazem kochanką Zou.
-	Jin Chu - powiedział Pontowski - piękna jak zawsze.
Wróciły wspomnienia: pobyt w Chinach, Amerykańska Grupa Ochotnicza i nieudana rewolucja Zou.
-	A ty czarujący jak żaden inny mężczyzna. - Usiadła na kanapie i wska
zała mu miejsce obok siebie.

Był to królewski rozkaz, który Pontowski pospiesznie wykonał. Jin Chu złożyła dłonie na podołku i spojrzała na niego, wnikając w głąb świata, którego on sam nie mógł zobaczyć.
-	Co u Victora? - spytała.
W jej głosie nie było śladu emocji, ale Pontowski nie dał się zwieść. Jin Chu była kochanką Kamigamiego, zanim poznała Zou.
-	Nie widziałem go od 1996 roku - odparł. - Słyszałem, że mieszka w Malezji.
-	Jak się miewa twój syri?
-	Rośnie jak na drożdżach. Będzie z niego przystojny mężczyzna.
Rozmawiali, a czas mijał. Gdy zegar wybił czwartą, do pokoju wszedł
Zou Rong. Za nim wkroczyli nieodstępujący go na krok ochroniarze i doradcy. Pontowski wstał i wymienił z Zou uścisk dłoni. Chińczyk wyraźnie się postarzał. Bardzo utył i zaczynał łysieć. Chłopięcy wyraz twarzy, którym urzekał ludzi, zniknął; zastąpiła go lisia przebiegłość.
-	Pan Zou ma bardzo mało czasu - oznajmił jeden z doradców.
-	Co cię sprowadza do Chicago? - spytał Zou, choć doskonale wiedział, że Pontowski przyjechał tu na jego prośbę.
-	Polityka - odparł Pontowski. - Cóżby innego?
-	Miałem nadzieję, że przyjaźń. - Zou właśnie przekazał pierwszą część swojej wiadomości dla Amerykanów.
-	Na przyjaźń zawsze można liczyć. Ale dla mnie to stały punkt odniesienia i nie śmiałbym się narzucać tylko z tego powodu.
Zou roześmiał się. Usiedli.
-	Zawsze byłeś wygadany. Cieszę się, że cię widzę. - Nadal odgrywał rolę gospodarza uradowanego niespodziewaną wizytą starego przyjaciela. -W czym mogę ci pomóc?
-	Panią prezydent niepokoi rozwój sytuacji w Chinach. Szczerze mówiąc, jej doradcy nie są pewni, jak odczytać zamiary waszego rządu.
-	Zawsze żywiliśmy i nadal żywimy podziw dla Stanów Zjednoczonych, z którymi łączą nas więzy przyjaźni. Uczestniczymy teraz w nowym ładzie światowym, który ma charakter ekonomiczny. Nie możemy stracić z oczu naszej przyjaźni, choć rywalizujemy ze sobą na polu gospodarki. -To była druga część jego wiadomości.
-	Panie Zou, czas nagli-wtrącił doradca.
Chińczyk zmarszczył brwi i spojrzał na Pontowskiego.
-	Wybacz, jest tyle do zrobienia. - Wstał i zwrócił się do Jin Chu
w dialekcie kantońskim: - Spróbuj się czegoś dowiedzieć.
Pontowski również wstał.
-	Dziękuję, że poświęciłeś mi czas.
Znów uścisnęli sobie dłonie i Zou wyszedł.

-	Szybko się uwinął-powiedział Pontowski.
Jin Chu wzięła go za rękę i zaprowadziła do okna wychodzącego na wewnętrzny dziedziniec. Położyła mu dłonie na policzkach.
-	Jeszcze nigdy ci nie wróżyłam - powiedziała.
Znów miał wrażenie, że Jin Chu widzi inny świat. Sięgnęła po jego prawą dłoń i wbiła w nią wzrok, Powoli przesunęła palcem po jego linii życia.
-	Widzę przełęcz górską w kraju, którego nie znam. Jest tam mężczy
zna. To ty, ale i nie ty. Jest tam też piękna ciemnowłosa kobieta. - Zadrżała.
- Widzę wielką bitwę, wielu zabitych. Dalej nie mogę zajrzeć. Zbyt duży
zamęt. - Spojrzała na niego wilgotniejącymi oczami i szepnęła: - Victor.
Wybiegła z pokoju.
Pontowski podszedł do otwartych drzwi. Chinka w ciemnym kostiumie czekała na niego.
-	Jest pan najbardziej uprzywilejowanym z ludzi - powiedziała. - Jin
Chu nie wróżyła nikomu od ośmiu lat.
Biały Dom Piątek, 6 sierpnia
Patrick Flannery Shaw zarechotał głośno, czytając „New York Times". Dźwięk wydostał się z jego narożnego gabinetu na ciche korytarze Zachodniego Skrzydła. Przywodził na myśl trąbienie słonia obwieszczającego zwycięstwo. Personel pani prezydent wiedział, co to znaczy: specjalny asystent Madeline Turner udupił jakiegoś nieudolnego polityka. Nie wiedzieli jeszcze, kto miał nieszczęście być najnowszym obiektem zainteresowania Sha-wa, ale z czasem do tego dojdą. Zawsze tak było.
Zabrzęczał interkom. Shaw podniósł się z kanapy, ciężkim krokiem podszedł do biurka i wcisnął guzik.
-	Cześć, słodziutka. Rozmówczyni od razu przeszła do rzeczy.
-	Pod zachodnią bramą jest Leland z ośmioma swoimi ludźmi. Shaw zajrzał do rozkładu zajęć pani prezydent: senator John Leland
miał się z nią spotkać za piętnaście minut.
-	Dzięki za ostrzeżenie - powiedział i przerwał połączenie. Włożył płaszcz i bez pośpiechu ruszył w głąb korytarza.
-	Mój Boże - wymamrotał - ośmiu. Zanosi się na atak. Oszacował wartość tej liczby w świetle reguł stosowanej przez niego
unikalnej algebry waszyngtońskiej polityki. Po jednej stronie znaku równości cyfra osiem, w rozumieniu Lelanda oznaczająca siłę. Po drugiej -polityczna słabość. Shaw już wiedział, jak zniwelować przewagę senatora. Stanął

pod drzwiami prywatnego gabinetu Maddy, sąsiadującego z Gabinetem Owalnym. Zapukał dwa razy, policzył do trzech i wszedł do środka.
Madeline, siedząca w bujanym fotelu, podniosła głowę znad grubego raportu.
-	Witaj, Patricku. Domyślam się, że czytałeś dzisiejszy „New York Times".
-	Tak, pani prezydent. Czytałem.
-	Podobało się?
Shaw skinął głową. Powiedzieli już wszystko, co było do powiedzenia na temat kongresmana, który popełnił błąd polegający na rozpuszczaniu oszczerczej plotki, że pani prezydent i Matt Pontowski dzielą ze sobą łoże.
-	Leland przyprowadził ośmiu doradców.
Maddy uniosła brwi.
-	Tego się nie spodziewałam. - Zawiesiła głos. - Czy chcę się spotkać
z nimi wszystkimi?
Zastanawiał się przez chwilę.
-	Czemu nie? Nie mają najmniejszych szans. Maddy pokiwała głową na znak zgody.
-	Zaraz wszystko przygotuję - powiedział Shaw.
-	Wejdź w odpowiednim momencie - odparła. Nadawali na tych samych falach.
Senator John Leland był świetnym mówcą, obdarzonym śpiewnym południowym akcentem. Miał gęste siwe włosy i sympatyczną pucołowatą twarz. Jego kariera polityczna rozpoczęła się przed ponad czterdziestu laty; obecnie przewodniczył niezwykle ważnej komisji spraw zagranicznych. Za pomocą kilku telefonów do odpowiednich osób mógł zmienić polityczny klimat w stolicy i przepchnąć przez Kongres każdą ustawę. Shaw uważał Lelanda za zemstę Południa na Stanach Zjednoczonych za przegraną wojnę domową. Zachowywał ten przytyk na odpowiednią chwilę; najlepiej, by przypadła ona na niedzielny polityczny talk-show.
Leland pierwszy wszedł do gabinetu i usiadł w jednym z foteli przy oknie. Jego współpracownicy zajęli krzesła ustawione obok. Po przeciwnej stronie, przy drzwiach, stało krzesło z wysokim oparciem. Pojawiła się pani prezydent. Była sama.
- John - powiedziała melodyjnym głosem, kiedy senator wstał - cieszę się, że cię widzę.
Wymienili zwyczajowe uprzejmości i usiedli. Bitwa została rozpoczęta. Maddy pozwoliła Lelandowi pokierować rozmową.

-	Mój komitet - zaczął senator -jest doskonale poinformowany o wy
darzeniach w rejonie Zatoki Perskiej i powołaniu przez panią Komitetu
Wykonawczego, pełniącego funkcje monitorujące i doradcze. Niepokoi mnie
jednak rola, jaką w tym wszystkim odgrywa sekretarz obrony. Wydaje się,
że pan Merritt został wyłączony z procesu decyzyjnego, a to jest sprzeczne
z ustawą Goldwatera-Nicholsa.
Turner spoważniała. Merritt był człowiekiem Lelanda, reliktem administracji Robertsa. Pozostawiła go na stanowisku, by obłaskawić senatora.
-	Zaproponowałam mu, żeby został członkiem Komitetu, ale on popro
sił, by zastąpił go generał Wilding. Oczywiście spełniłam jego prośbę. Nie
jestem pewna, czym się kierował, ale taki był jego wybór.
Odpowiedź najwyraźniej zadowoliła Lelanda. Przeszli do polityki zagranicznej. W krytycznym momencie do dyskusji włączył się jeden z asystentów senatora.
-	Pani prezydent, niepokoi nas pogorszenie stosunków z Francją. Fran
cja jest jednym z naszych najstarszych sojuszników i...
Turner weszła mu w słowo.
-	John, z kim ja właściwie rozmawiam?
Zanim Leland zdążył odpowiedzieć, do gabinetu wszedł Shaw i usiadł na krześle ustawionym pod drzwiami. Układ sił się zmienił: doradcy Lelanda patrzyli na asystenta pani prezydent, a on - na nich. Demonstracyjnie zapisał ich nazwiska w żółtym notesie i posłał im promienny uśmiech. Cała grupa - pięciu mężczyzn i trzy kobiety - nagle zapragnęła wyjść, im szybciej, tym lepiej. To była typowa waszyngtońska gierka - trywialna i dziecinna, ale mająca ogromne znaczenie. A Shaw był w niej mistrzem.
-	Ja... my... to znaczy... - wyjąkał Leland.
Turner wyciągnęła rękę i dotknęła jego dłoni.
-	Mnie też niepokoi stan naszych stosunków z Francją. Sekretarz stanu właśnie prowadzi w Paryżu rozmowy o poprawie wzajemnych kontaktów.
-	Pani prezydent - Leland wreszcie odzyskał zimną krew. - Znane jest mi także pani zainteresowanie Bliskim Wschodem. Wierzę jednak, że nasi francuscy sojusznicy postrzegają tę kwestię z odpowiedniej perspektywy i że powinniśmy pójść za ich przykładem.
-	Naprawdę? - powiedziała Turner, kiedy do gabinetu weszła sekretarka.
Spotkanie dobiegło końca.
Gdy weszli do Gabinetu Owalnego, Shaw zachichotał.
-	Zmykali, aż się kurzyło.
-	Czy Leland coś kombinuje z Francuzami? - spytała Madeline. - Do tej pory raczej się nimi nie interesował.
-	
-	Sprawdzę to.
Dołączył do nich Richard Parrish, szef personelu Maddy.
-	Dzwoni ambasada w Paryżu. Sekretarz stanu siedzi na Quai d'Orsay
i nie może się doczekać spotkania z premierem.
Shaw roześmiał się w duchu na myśl o marudnym Stephanie Sericku ignorowanym przez Francuzów.
-	Co zatrzymało wodza żabojadów? Późny lunch?
Parrish zerknął do notatek.
-	Wygląda na to, że monsieur Cherveaux ma jutro spotkanie z delega
cją iracką i Francuzi nie chcą, aby był dla nas zbyt miły, bo mogłoby to
zostać źle zinterpretowane.
Maddy nie ukrywała gniewu. Tak bezczelne potraktowanie oficjalnego wysłannika prezydenta było dyplomatycznym policzkiem.
-	Wydawało mi się, że wszystko zostało uzgodnione?
-	Bo zostało - odparł Parrish.
Shaw mruknął z dezaprobatą.
-	Wygląda na to, że żabojady dają do zrozumienia Irakijczykom -
i nam -jakie mają priorytety.
Maddy zastanawiała się przez chwilę.
-	Teraz ja muszę dać im coś do zrozumienia. Powiedz Stephanowi, żeby
natychmiast wrócił do kraju. Odwołaj naszego ambasadora na konsultacje.
Czy mam w planach coś, co ma związek z Francuzami?
Parrish zajrzał do kalendarza.
-	Uroczyste otwarcie Francuskiego Ośrodka Kulturalnego w przyszłym tygodniu.
-	Przekaż im wyrazy ubolewania, że nie mogę przyjechać, i każ sekretarzowi stanu wysłać tam jednego z jego asystentów. Im niższy rangą, tym lepiej.

-	Czy nie przesadzamy, pani prezydent? - spytał Parrish. Shaw odpowiedział za nią.
-	Nie, po prostu opowiadamy się po jednej ze stron.
Rozdział 6
Camp David, Maryland Niedziela, 5 września
Boli tylko trochę, myślał Pontowski, biegnąc po łagodnym stoku. Musiał uważać na prawe kolano, więc biegł pomału. Choć o tak wczesnej porze

nie było jeszcze upału, pot ściekał mu po twarzy. Odpocżny, ostrzegł sam siebie. Zwolnił do marszu i ból ustał. Może powinienem dać sobie spokój z bieganiem, pomyślał gorzko. Przystanął na szczycie i rozejrzał się. Przed nim rozciągały się niskie zielone wzgórza, widać było też prezydencki domek letni. Dostrzegł jakiś ruch wśród drzew z prawej strony.
Na ścieżkę wyszedł żołnierz w mundurze maskującym, uzbrojony w M-l 6.
-	Generale Pontowski, doradczyni do spraw bezpieczeństwa narodo
wego jest w domu prezydenckim. Prosi pana o niezwłoczne przybycie.
Dziwnie to ujął, pomyślał Pontowski.
-	Dziękuję - rzekł głośno.
Odwrócił się i ruszył w stronę domu. Po krótkim odpoczynku kolano przestało mu dokuczać. Może nie będzie musiał rezygnować z biegania. Mazie czekała na niego na ganku.
-	Dziękuję, że przyszedłeś tak szybko - powiedziała.
Ledwie wyciągnęli się na leżakach, pojawił się steward i spytał, czym może służyć. Pontowski zauważył u niego mały mikrofon i krótkofalówkę. Złożyli zamówienie i steward odszedł.
-	Zdaje się, że wzmocniliście ochronę - zagaił Pontowski.
-	Maddy przyjeżdża dziś po południu - powiedziała Mazie. - Wzięła sobie dzień wolny od kampanii. Są też Maura i Sarah. -Maura 0'K.eith była matką Maddy, a Sarah jej nad wiek dojrzałą czternastoletnią córką. - Sarah na pewno będzie chciała dowiedzieć się wszystkiego o Zacku.
Pontowski uśmiechnął się szeroko i pokręcił głową.
-	Ach, te dzieciaki. Mazie przeszła do rzeczy.
-	Czytałam twoją notatkę ze spotkania z Zou.

-	Przykro mi, ale nie było o czym pisać. Spotkanie trwało niecałe pięć minut.
-	Jakie zrobił na tobie wrażenie?
-	Bardzo się zmienił. Utył, łysieje.
-	Ufasz mu?
-	Nigdy mu nie ufałem.
-	Moi ludzie twierdzą, że stoi na czele umiarkowanego skrzydła w Pekinie. Mógłby zostać naszym przyjacielem.
Pontowski potrząsnął głową.
-	To, czy jest liberałem czy konserwatystą, nie ma znaczenia. Jedni i drudzy nienawidzą nas i nam nie ufają. U Chińczyków to naturalny odruch.
-	Ale Zou nie stanowi zagrożenia?
Usłyszał nutę niepokoju w jej głosie. Coś się szykuje, pomyślał.
-	Trudno powiedzieć. Intuicja podpowiada mi, że coś wisi w powie
trzu. Ale co - nie wiem. Może zmiana przywództwa.

Mazie odchyliła się na oparcie leżaka. Steward przyniósł dwa dzbanki, jeden z wodą, drugi z lemoniadą. Pontowski napił się lemoniady.
-	Domyślam się, że sąjakieś kłopoty. Znowu Zatoka?
-	Co wiesz?
-	To, co każdy może zobaczyć w telewizji albo przeczytać w gazetach. Iran, Irak i Syria jednoczą się, a to nie wróży nic dobrego.
-	Zawarli tajny sojusz o nazwie Zjednoczony Front Islamski - powiedziała Mazie.
-	Nienawidzą nas, to wiemy. - Zastanowił się. - Już nieraz ich zlekceważyliśmy. Mam nadzieję, że nie popełnimy tego samego błędu.
-	Dziś rano Bagdad oficjalnie ogłosił, że w przyszłą sobotę rozpoczną się wspólne manewry ZFI pod kryptonimem „Tarcza Islamu". Mają potrwać przez jakiś czas.
-	Niedobrze - powiedział Pontowski. - Z kim dzielą łóżko?
-	Chodzi ci o ich sprzymierzeńców? Z tymi, co zwykle.
Pontowski zaczął kojarzyć fakty.
-	Nikt zdrowy na umyśle nie zaatakuje nas, jeśli nie ma skłonności samobójczych. - Nagle zrozumiał. - Chyba że wspiera go silny przyjaciel.
-	Na przykład Rosja - podsunęła Mazie.
-	Stawiam raczej na Chiny.
-	Tak czy inaczej - zapewniła go - poradzimy sobie. Mamy najlepszą i najpotężniejszą armię na świecie.
-	To prawda, ale skoncentrowaliśmy się na wojnie z terroryzmem i to osłabiło naszą siłę. Nasz poziom gotowości spadł do pięćdziesięciu-sześć-dziesięciu procent. Mamy też poważne kłopoty z transportem powietrznym i morskim. Co będzie, jeśli zostaniemy zmuszeni do szybkiej i zmasowanej reakcji, powiedzmy w ciągu kilku dni, a nie miesięcy, na konwencjonalny konflikt o dużym zasięgu? - Chodziło mu o wojnę podobną do tej w Zatoce Perskiej w 1991 roku. -A gdybyśmy, odpukać, musieli toczyć dwie wojny naraz? Już jedna będzie nas kosztować mnóstwo wysiłku, a co dopiero dwie.
-	Tym nie musimy się martwić - odparła Mazie. - Zgoda, nie można wykluczyć konfliktu z ZFI na Bliskim Wschodzie, ale wojna z Chinami? Gdzie? Chińczycy mogą nam uprzykrzyć życie, ale nie stać ich na znaczące rozszerzenie strefy wpływów. Korea Północna? Nie, dopóki Korea Południowa pali się do walki.
-	Obyś miała rację. Ale obawiam się, że dostaniemy nieźle w kość, jeśli nie będziemy uważać.
Mazie zmieniła temat.
-	Idzie twoja przyszła synowa.

Pontowski podążył za jej spojrzeniem i zobaczył matkę i córkę pani prezydent.
-	Ciekawe, co Zack na to?
-	Raczej nie będzie miał wyboru - odparła Mazie. Pontowski wstał i uściskał siedemdziesięciojednoletnią Maurę.
-	Teraz ja-zażądała Sarah.
Pontowski wziął ją w ramiona, zaskoczony tym, jak zaokrągliły się jej kształty.
-	Niech pan powie Zackowi, żeby odpisywał na moje maile - poprosiła.
-	Cóż - powiedziała Maura. - Maddy ucieszy się na twój widok.
-	Najwyższy czas, żebyście zaczęli ze sobą sypiać - dodała Sarah.
-	Sarah! - skarciła ją Maura.
Pontowski potarł brodę.
-	Nie dziś-rzekł z uśmiechem. -Nie ogoliłem się i muszę wziąć prysznic.
-	Mówię poważnie - powiedziała Sarah.
Kiedy Marinę One z panią prezydent na pokładzie osiadał na lądowisku dla helikopterów, wszystkie oznaki narastającego kryzysu były już zauważalne. W centrum łączności Camp David szef personelu Parrish naradzał się z Mazie i wiceadmirałem marynarki, a dwaj generałowie, jeden z armii, drugi z sił powietrznych, czekali na korytarzu. Podejrzenia Pontowskiego potwierdziły się, kiedy wylądował drugi śmigłowiec z załogą gotową do natychmiastowego odlotu. Co innego mogłoby zmusić Maddy, by bez zapowiedzi wróciła do stolicy w samym środku kampanii?
Wieczorem udało im się znaleźć trochę czasu dla siebie. Madeline, przytulona do jego ramienia, patrzyła ze smutkiem na ogień trzaskający w kamiennym kominku.
-	Kocham to miejsce - szepnęła.
-	Jest piękne - przytaknął. Czekał, czując, że chce poruszyć jakiś poważny temat.
-	Rozmawiałeś z Mazie - powiedziała. Pontowski lekko skinął głową. - Znasz generała Bernie'ego Butlera?
-	Słyszałem o nim. Chłopcy z Piwnicy. Ma dobrą reputację i można mu ufać.
-	Twierdzi, że ZFI zamierza zaatakować Kuwejt i Arabię Saudyjską. CIA uważa, że to nic pewnego. Mazie się waha.
Rozległo się dyskretne pukanie do drzwi. Maddy odsunęła się od Pontowskiego.

-	Wejść - powiedziała.
Do pokoju wszedł generał sił powietrznych.
-	Przepraszam, że przeszkadzam, pani prezydent. Wojskowe dowództwo ZFI wprowadziło ciszę w eterze w związku ze wspólnymi manewrami.
-	Kiedy? - spytał Pontowski.
-	Przed dwudziestoma minutami - odparł generał.
Pontowski potrząsnął głową.
-	Wprowadzenie ciszy w eterze przed rozpoczęciem ważnych manewrów to nietypowa procedura. - Spojrzał na zegarek i dokonał obliczeń w pamięci. - Tam jest poniedziałek, czwarta rano. O której wzejdzie słońce?
-	Za godzinę i czterdzieści minut.
-	Pani prezydent. Myślę, że powinna pani wrócić do Białego Domu.
Maddy wstała i podeszła do kominka. Polano zajęło się i iskry wystrze
liły w górę przez komin.
-	Nie chciałam tego - powiedziała.
-	Jak każdy człowiek o zdrowych zmysłach - pocieszył ją Pontowski.
Maddy lekko skinęła głową i zacisnęła usta. Podniosła słuchawkę.
-	Proszę powiedzieć panu Parrishowi, że wracam do Białego Domu. -Zwróciła się do Pontowskiego. - Mógłbyś zostać tu z Maura i Sarah?
-	Oczywiście - zapewnił. Dlaczego o to poprosiła? - zastanawiał się.
Biały Dom Poniedziałek, 6 września
Sekretarz stanu Serick dołączył do członków Komitetu Wykonawczego w Gabinecie Sytuacyjnym. W myśli policzył zgromadzonych: Mazie, Sam Kennett, dyrektor CIA, generał Wilding i Bernie Butler. Drzwi się otworzyły i wszedł sekretarz obrony Robert Merritt.
-	No i? - spytał.
Serick posłał mu pogardliwe spojrzenie. Sekretarz obrony był człowiekiem Lelanda. Pozostawiono go na stanowisku tylko po to, żeby ugłaskać senatora, który żądał wpływu na działania administracji w zamian za polityczny pokój.
-	Główny Oficer Wczesnego Ostrzegania wprowadził najwyższy stan
gotowości w rejonie Zatoki Perskiej - powiedział Serick. - Pani prezydent
jest już w drodze, powinna tu być lada chwila.
Czekali w milczeniu, każdy uwięziony w swoim prywatnym świecie wątpliwości i obaw dotyczących tego, co przyniosą następne dni. Weszła pani prezydent.
-	Dziękuję za szybkie przybycie - powiedziała. Zajęła miejsce naprze
ciwko wielkiego monitora.

Dyrektor CIA wstał i na ekranie pojawiła się mapa Półwyspu Arabskiego. Wskazał iracko-saudyjśką granicę, 200 kilometrów na zachód ód Kuwejtu.
-	Połączone siły lądowe ZFI zgrupowane na tym obszarze osiągnęły poziom korpusu. Niezbędna baza logistyczna jest gotowa i w pełni funkcjonalna. Te siły mogą ruszyć na południe w każdej chwili, bez żadnego ostrzeżenia.
-	Wydaje się, że to dobre miejsce na manewry - powiedział wiceprezydent Kennett. - Leży w dużej odległości od pól naftowych.
Merritt odkaszlnął.
-	Między nimi a Rijadem są tylko piaszczyste wydmy. Zapadła cisza. Wreszcie głos zabrał generał Wilding.
-	Po drodze mają twierdzę King Khalid.
-	Co pokazują ostatnie zdjęcia satelitarne? - spytała pani prezydent. Dyrektor CIA powiedział coś do interkomu i na ekranie pojawiła się
gruba warstwa chmur. Przez chwilę słuchał, zanim wyjaśnił:
-	Niezwykła pogoda jak na tę porę roku.
-	Przypadek? - spytał Butler.

-	Czy ten nowy satelita Keyhole z radarem o szerokiej aperturze nie może przeniknąć przez warstwę chmur? - zainteresował się Serick.
-	Może - odparł dyrektor CIA. - Ale w tej chwili obserwuje chińskie próby nuklearne. Ma mało paliwa i dopiero za miesiąc uzupełni zapasy.
-	Przypadek? - powtórzył Butler.
-	Ciekawe, co się dzieje pod tymi chmurami - powiedziała Turner.
-	Za jakiś czas dowiemy się więcej bez konieczności przemieszczania satelity - odparł generał Wilding. Wszystkie spojrzenia skierowały się na niego. - Siły powietrzne przerobiły myśliwiec F-117 Stealth na platformę zwiadowczą. Na jego pokładzie znajduje się zestaw do tworzenia obrazów w podczerwieni w wysokiej rozdzielczości. W tej chwili maszyna jest w drodze do Arabii Saudyjskiej. Ma zdolność wykrywania umożliwiającą bliską obserwację. Ale musimy zaczekać, aż zapadną ciemności. - Spojrzał na zegarek. - W Arabii Saudyjskiej jest ósma trzydzieści. Będziemy coś wiedzieć za osiemnaście godzin.
-	Dlaczego nie wysłaliśmy jej tam wcześniej? - spytał Kennett.
-	Dlatego że Saudyjczycy nie wydali nam zezwolenia na podwyższenie naszej zdolności bojowej - odparł Wilding.
-	Człowiek zaczyna się zastanawiać, po czyjej są stronie - mruknął Kennett.
-	Saudyjczycy - powiedział Butler - od lat balansują na politycznej linie. Podkupują i obłaskawiają rodzimych fundamentalistów. Ale nawet oni widzą, że tym razem ich muzułmańscy bracia skopią im tyłki.
-	
-	I wiedzą, do kogo zwrócić się o pomoc - dodał Kennett. Drzwi otworzyły się i do sali wpadł oficer dyżurny.
-	Pani prezydent... - Wskazał ekran.
DUŻA LICZBA CZOŁGÓW WSPIERANYCH PRZEZ TRANSPORTERY OPANCERZONE PRZEKRACZA GRANICĘ IRACKO-SAUDYJ-SKĄ.
WYSUNIĘTE STANOWISKA OBSERWACYJNE ZLIKWIDOWANE.
Serick zerwał się z,krzesła.
-	Skurwiele!
Butler wpatrywał się w ekran. Jego najgorsze obawy się sprawdziły. Kennett i Wilding spojrzeli po sobie. Dyrektor CIA miał czarne myśli. Była to największa klęska wywiadu od czasu ataku na World Trade Center i nie ulegało wątpliwości, że polecągłowy. Mazie utkwiła wzrok w Turner, która patrzyła na ekran z zastygłą twarzą.
Sekretarz obrony sprawiał wrażenie, jakby te wiadomości przyniosły mu ulgę. Stęknął cicho.
-	Duży błąd. Bardzo duży błąd. - Był ciekaw, czy Leland wie o inwa
zji. Tak czy inaczej, wkrótce mu o niej powie.
Madeline O'Keith Turner, czterdziesty czwarty prezydent Stanów Zjednoczonych, spojrzała na zegar na przeciwległej ścianie. Data i godzina wryły jej się w pamięć.
Było Święto Pracy.
Rozdział 7
Camp David Poniedziałek, 6 września
Maura O'Keith nie odrywała oczu od telewizora; wkrótce miała się rozpocząć konferencja prasowa w Białym Domu.
-	Znasz Liz Gordon? - spytała Pontowskiego.
Liz Gordon była korespondentką CNC-TV w Białym Domu.
-	Intymnie? - wtrąciła Sarah Turner.
-	Sarah - upomniała ją Maura - masz obsesję na punkcie seksu. Uspokój się w tej chwili. Słyszysz?
-	
Sarah wiedziała, kiedy nie należy zadzierać z babcią. Wymaszerowała z pokoju z urażoną czternastoletnią godnością. W drzwiach minęła Patricka Shawa.
-	Mogę się przyłączyć? - spytał Shaw.
-	Oczywiście - powiedziała Maura, jak zawsze uprzejma. Nie znosiła Shawa i była ciekawa, dlaczego nie wrócił do Waszyngtonu z Maddy.
Shaw usiadł na kanapie obok Pontowskiego i spojrzał w telewizor. Gordon stała na trawniku przed Białym Domem, na tle Zachodniego Skrzydła.
-	Wiele dobrze poinformowanych osób - powiedziała - zastanawia się, czy administracja zamierza wykorzystać ten kryzys w celu udowodnienia wyborcom, że Madeline Turner nadaje się na głównodowodzącego armii.
-	Ta damulka - mruknął Shaw - chce kogoś ukrzyżować.
Na ekranie pojawiło się wnętrze sali konferencyjnej. Rzecznik prasowy wszedł na mównicę.
-	Możemy potwierdzić, że połączone siły zbrojne Iranu, Iraku i Syrii
przekroczyły granicę Iraku z Arabią Saudyjską i kierują się na południe, ku
centrum Arabii Saudyjskiej. Sytuacja zmienia się z godziny na godzinę i nie
mamy pewności co do skali i nasilenia walk. Podejmujemy jednak stosow
ne działania i traktujemy to jako szeroko zakrojoną inwazję. Pani prezydent
wróciła do Waszyngtonu i odbywa konsultacje ze swoimi doradcami. Jeste
śmy przekonani, że możemy dać odpór tej agresji przy wykorzystaniu sił
obecnych na miejscu.
Shaw dostrzegł zmarszczkę na czole Pontowskiego, ale nic nie powiedział.
-	Pragnę ogłosić - powiedział rzecznik - że Departament Obrony bę
dzie organizował regularne konferencje prasowe w Sali Odpraw Pentago
nu. Pierwsza odbędzie się za godzinę. Do tego czasu powinniśmy uzyskać
pełniejszy obraz sytuacji. Będzie także możliwość rozmowy z ekspertami
dysponującymi najświeższymi informacjami. - Zawiesił głos, co było sy
gnałem, że można już zadawać pytania.
Zgłosiła się Liz Gordon.
-	Czy pani prezydent zwoła konferencję prasową?
-	Pani prezydent wyda oświadczenie, kiedy tylko sytuacja się ustabilizuje. Przewiduję, że powinno to nastąpić jeszcze dzisiejszego popołudnia. Powiadomimy was z odpowiednim wyprzedzeniem.
-	Czy prawdą jest - ciągnęła Gordon - że w chwili wybuchu kryzysu pani prezydent przebywała w Camp David z Mattem Pontowskim?
-	Pani prezydent zatrzymała się wczoraj na kilka godzin w Camp Da-vid w drodze powrotnej do Białego Domu, by spotkać się z rodziną. Był tam generał Pontowski, a także doradczyni do spraw bezpieczeństwa narodowego i kluczowi członkowie personelu.
-	
-	Czy wiedziała o inwazji? - spytał inny dziennikarz.
-	Było to jeszcze przed wybuchem walk - odparł rzecznik. - Oczywiście monitorowaliśmy koncentrację wojsk, która następowała pod przykrywką wspólnych manewrów, i pani prezydent była zaniepokojona.
-	O czym rozmawiała z Mattem Pontowskim? - zapytała kobieta stojąca w głębi sali.
Rzecznik zignorował ją.
-	Proszę o następne pytanie. Sugeruję, żebyście skoncentrowali się na
obecnym kryzysie.
Shaw nie krył pogardy.
-	Ci idyjoci myślą tylko o jednym. Inny dziennikarz spytał:
-	Jakie są straty?
Rzecznik zerknął do notatek. Zapewnił, że liczba poległych będzie kluczową kwestią.
-	Wciąż spływają wstępne raporty - powiedział. - Wiemy, że zajęte
zostały co najmniej cztery punkty obserwacyjne i dziewięć stanowisk obron
nych. Dokładniejsze informacje powinny być dostępne za godzinę w Penta
gonie.
Dziennikarz UPI dorwał się do mikrofonu.
-	Dotychczasowe raporty wskazywały, że Syria i Iran współpracują z nami w wojnie z terroryzmem i dążą do tego, by wrócić do społeczności międzynarodowej. Dlaczego akurat teraz miałyby obrać taki kurs?
-	Cokolwiek powiedziałbym w tej chwili, byłyby to spekulacje - odparł rzecznik prasowy.
-	Czy można pokusić się o stwierdzenie - ciągnął dziennikarz - że byliśmy tak zaabsorbowani wojną z terroryzmem, że daliśmy się zaskoczyć?
Rzecznik prasowy mógł tylko powtórzyć:
-	Cokolwiek powiedziałbym w tej chwili, byłyby to spekulacje.
Była to najgorsza z możliwych odpowiedzi, więc dziennikarze zaczęli
drążyć temat. Shaw dźwignął swoje masywne cielsko z kanapy.
-	Generale, możemy porozmawiać?
Pontowski wstał i wyszedł za nim na werandę. Shaw wychylił się przez poręcz i wbił wzrok w drzewa.
-	To boli, kiedy ci idyjoci trafiają w dziesiątkę. Patrzyliśmy w złą stro
nę i zostaliśmy zaskoczeni. Jak poważne mamy kłopoty?
Pontowski bardziej ufał grzechotnikom niż Shawowi. Schował się za podwójną gardą.
-	Sądzę, że CIA lepiej orientuje się w sytuacji.
-	Więc dlaczego nic nie wyniuchali? - Shaw przerwał, by podkreślić znaczenie tych słów. - Pytam w imieniu Maddy.
-	
-	Oficjalnie?
Shaw potrząsnął głową.
-	Daj spokój. Wiesz, jak działa ten system i znasz Pentagon. No, co
o tym myślisz?
Pontowski milczał.
-	Na litość boską- burknął Shaw. - Jesteśmy po jednej stronie. Maddy
musi wiedzieć, co najgorszego może się stać, a tobie ufa.
Pontowski wciąż się wahał.
-	Nie znam liczb - rzekł wreszcie.
-	To znaczy?
-	Nie wiem, jakie siły rzucili przeciwko nam i czym dysponujemy na miejscu. Ale jeśli jest to ofensywa na szeroką skalę, obawiam się, że czeka nas niezłe lanie.
-	Czy pomoże ci wiadomość, że 7. Brygada Ekspedycyjna Piechoty Morskiej z Camp Pendleton właśnie ląduje na lotnisku w Dhahranie, a w Ad Damman czeka na nią eskadra okrętów transportowych piechoty morskiej? - Stłumił śmiech na widok reakcji Pontowskiego. - Te okręty mogą się przydać, a siły powietrzne mają jeden AEF w bazie lotniczej Prince Sułtan. Siedem następnych jest w drodze.
AEF, czyli Powietrzny Korpus Ekspedycyjny, składał się z rozmaitych samolotów umożliwiających szybkie reagowanie na sytuacje kryzysowe na całym świecie. Fakt, że siły powietrzne posłały w bój osiem z dziesięciu AEF-ów, był bardzo niepokojący. Pontowskiego przebiegł zimny dreszcz.
-	Maddy wiedziała, co się szykuje - powiedział cicho.
-	Miała poważne podejrzenia i dyskretnie przemieszczała ludzi i sprzęt. Nie chciała wywoływać żadnych fałszywych alarmów w czasie wyborów.
Dobra robota, Maddy, pomyślał Pontowski. Rzeczywiście potrzebowała jego rady, nawet jeśli musiał jej udzielić za pośrednictwem Shawa. To dlatego chciała, żeby tu został.
-	Domyślam się, że ZFI idzie na całość. To będzie prawdziwa wymiana ciosów. Przy odrobinie szczęścia powinniśmy powstrzymać ich ofensywę gdzieś na pustyni. Ale potrzebne będą duże posiłki, żeby ustabilizować sytuację, i jeszcze większe, by przejść do kontrnatarcia. Przy naszym stanie gotowości nie stanie się to szybko. System będzie napięty do granic wytrzymałości.
-	Pęknie? - spytał Shaw.
-	Nie sądzę. Ale to zajmie sporo czasu, a tego właśnie chce nas pozbawić ZFI.
-	Czyli, krótko mówiąc, poradzimy sobie - powiedział Shaw.
-	Cena będzie wysoka.
-	Jaka?
-	
-	Duże straty w ludziach.
-	Słodki Jezu - wymamrotał Shaw. - Nie wiem, czy Maddy to zniesie. Nie w roku wyborów. Trzeba ograniczyć liczbę ofiar.
-	Nie istnieje coś takiego jak bezkrwawa wojna - powiedział Pontow-ski. Wątpił, czy Shaw rozumie, że działania na rzecz uniknięcia rozlewu krwi tylko przedłużają konflikt.
Shaw uderzył pięścią w drewnianą poręcz.
-	Szlag by to trafił!
Waszyngton Poniedziałek, 6 września
Pułkownik piechoty morskiej, który składał raport, był niski, krępy i wspaniale umięśniony. Myliłby się jednak ten, kto by uznał, że rozbudowana muskulatura jest jego jedyną zaletą. Robert Scovill był autorem podręcznika formowania, szkolenia i rozmieszczania batalionów ekspedycyjnych piechoty morskiej i jednym z najlepszych referentów w Pentagonie. Chłodnym, modulowanym głosem opisywał sytuację w Arabii Saudyjskiej, dostosowując język do poziomu wiedzy pani prezydent.
-	Jednostki broniące granicy dobrze się spisały, lecz uległy przeważającym siłom wroga. Pola minowe spowolniły natarcie, ale nieprzyjaciel osiągnął swój pierwszy cel: Tapline Road biegnącą równolegle do granicy w odległości trzydziestu-czterdziestu kilometrów. Tam rozbił obóz. Spodziewamy się, że ofensywa zostanie wznowiona o świcie. Jeśli wojska nieprzyjaciela będą się przemieszczać w tym samym kierunku co dotychczas, nasze główne siły powinny wejść z nimi w kontakt tutaj. - Wskazał linię ciągnącą się dwadzieścia kilometrów na północ od twierdzy King Khalid. -Wspólnie z Saudyjczykami rozmieściliśmy tam sześć batalionów piechoty w sile około trzech tysięcy ludzi i cztery bataliony pancerne, dysponujące stu trzydziestoma siedmioma czołgami.
-	Wydawało mi się, że w skład batalionu wchodzi pięćdziesiąt osiem czołgów - powiedziała Turner.
-	Pięćdziesiąt osiem czołgów wchodzi w skład standardowego batalionu - odparł Scovill. - Ale na obszarach wysuniętych stan gotowości wynosi około sześćdziesięciu procent z powodu braku części zapasowych i odpowiednio wyszkolonych załóg.
-	Czy to wystarczy, żeby powstrzymać natarcie? - spytała pani prezydent.
-	Raczej nie.
-	Nie zamierzam poświęcać naszych ludzi.
-	
Scovill pokręcił głową.
-	Nie zostaną poświęceni. Stawimy nieprzyjacielowi opór, zadamy mu możliwie największe straty i przejdziemy do odwrotu. Każemy sobie słono zapłacić za każdy metr ziemi.
-	Jak mam to rozumieć?  ,
-	Czekają nas długie i ciężkie walki, zanim zdołamy ustabilizować sytuację.
Madeline Turner milczała. To, czego obawiała się najbardziej, stawało się nieuchronne. Będzie prezydentem czasu wojny, wyśle amerykańskich mężczyzn i kobiety na śmierć. Całym swoim jestestwem buntowała się przeciwko tej myśli. Więc taka jest cena władzy, myślała. Cóż, przyjdzie mi ją zapłacić. Nie ja zaczęłam tę wojnę. Podjęła decyzję, ale nadal nie mogła wyzbyć się bólu. Będzie musiała z tym żyć.
-	Wiadomo coś o ofiarach? - spytała.
-	Nie ma jeszcze dokładnych danych.
-	To proszę o niedokładne.
-	Cztery stracone punkty obserwacyjne, dziewięć zniszczonych stanowisk obronnych, ciężkie walki w trakcie odwrotu - prawdopodobnie około pięćdziesięciu zabitych i tyle samo rannych i zaginionych.
Madeline Turner nie chciała, by inni zobaczyli jej rozterkę.
-	Dziękuję, pułkowniku - powiedziała pewnym głosem. Kiedy wyszedł,
zwróciła się do generała Wildinga. - Dlaczego nie byliśmy lepiej przygoto
wani?
Wilding wytrzymał jej twarde spojrzenie.
-	Ostrzegaliśmy Kongres od dawna - rzekł. - Nikt nas nie słuchał. Re
gularnie przedstawialiśmy nasze słabe punkty sekretarzowi obrony i trzeba
przyznać, że jesteśmy w lepszej sytuacji niż przed dwoma laty.
Madeline zrobiło się niedobrze. Wiedziała, jak do tego doszło.
-	Wszystkie raporty wywiadu, które widziałam, podkreślały, że w naj
bliższej przyszłości nie przewiduje się zagrożeń na taką skalę. - Zawiesiła
głos. - Muszę się naradzić z Komitetem Wykonawczym. - Wstali wszyscy
oprócz pięciu członków Komitetu. - Robert - powiedziała do sekretarza
obrony - zostań, proszę.
Merritt usiadł.
-	Mam dwa pytania - zaczęła pani prezydent. - Po pierwsze, jak to możliwe, że wywiad przeoczył coś tak poważnego? - Nikt nie odpowiedział. - Jak do tego doszło? - naciskała.
-	Nasze przewidywania - powiedziała Mazie - opierały się na założeniu, że niemożliwe jest powstanie skutecznego sojuszu dwóch, a tym bardziej trzech państw arabskich, skierowanego przeciwko innemu państwu arabskiemu.
-	
Zapadła cisza.
-	Jak brzmi drugie pytanie? - spytała wreszcie Mazie.
-	Jak dużych strat w ludziach możemy się spodziewać? Leland zrobi z tego główny temat kampanii, więc musimy się tym zająć - natychmiast.
Znów nikt nie odpowiedział. Merritt wbił wzrok w podłogę. Musiał przedyskutować tę sprawę z senatorem Johnem Lelandem. Im wcześniej, tym lepiej.
Nad Cieśniną Singapurską Wtorek, 7 września
Śmigłowiec leciał wysoko nad wodą, kierując się ku małej wysepce wyznaczającej południową granicę Singapuru z Indonezją. Kamigami próbował policzyć statki towarowe i tankowce przepływające Cieśninę Singapurską, ale ciągle się gubił.
-	Ruch jak na autostradzie - powiedział do Gusa.
-	Rocznie przepływa tędy około czterdziestu tysięcy statków - odparł starszy mężczyzna. - Przez Singapur przechodzi ponad czterysta milionów ton ładunku, więcej niż przez Rotterdam.
Kamigami doliczył się trzech supertankowców; głęboko zanurzone, pełzły w stronę Japonii, Chin i Korei.
-	Czy ten tonaż obejmuje ropę? - spytał.
Gus potrząsnął głową.
Kamigami nie znał się na geopolityce, ale wiedział, że Singapur to najważniejsze centrum przeładunkowe Azji. Ten wyspiarski kraj leżał w najwęższym punkcie cieśniny Malakka, dzięki czemu sprawował kontrolę strategiczną nad bliskowschodnią ropą napędzającą azjatycką gospodarkę.
-	Nic dziwnego, że Anglia nie chciała z niego zrezygnować - powiedział Kamigami.
-	To prawdziwy skarb - odparł Gus. Mimo donośnego warkotu helikoptera Kamigami dosłyszał niepokój w jego głosie.
Pejzaż zmienił się, kiedy skierowali się w stronę wyspy.
-	Palau Tenang - powiedział Gus.
Kamigami kazał pilotowi okrążyć wyspę. Była duża jak na Archipelag Malajski - siedem kilometrów długości i ponad trzy szerokości. Centralną część zajmował sześćdziesięciometrowy płaskowyż, pokryty gęstymi zaroślami. Głębokie wąwozy rozchodzące się ze szczytu na wszystkie strony sięgały wybrzeża, wzdłuż którego biegła piaszczysta droga. Kamigami oszacował, że w pełnym rynsztunku mógłby zrobić rundę wokół wyspy w niecałe trzy godziny. To za długo, uznał.

-	Leć nad środek wyspy - powiedział do pilota.
Już po chwili mógł z lotu ptaka obejrzeć swoje nowe królestwo. Wzgórze i gęste zarośla powodowały, że większa część wyspy nie nadawała się do zamieszkania. Stoki były strome i przypominały szprychy w kole. Ze swojego punktu obserwacyjnego Kamigami dostrzegł główny obóz po południowej stronie wyspy, na małej równinie aluwialnej. Wypatrzył przez lornetkę szlak prowadzący z obozu przez środkową część wyspy do drogi na północnym wybrzeżu. Oszacował, że w prostej linii odległość wynosi niecałe trzy kilometry. Nad północną drogą wisiały charakterystyczne skały; przemknęła mu przez myśl nazwa Gonady Diabła.
-	Ląduj. Chcę zobaczyć obóz - polecił pilotowi.
-	Pierwsza Służba Operacji Specjalnych - wyjaśnił Gus - czerpie to, co najlepsze, z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Struktura sztabu jest analogiczna do waszej, ale większość sprzętu kupujemy u Brytyjczyków. Wszyscy oficerowie i podoficerowie przechodzą szkolenia w Anglii i Stanach Zjednoczonych. Pułkownik Sun Dan, dowódca Pierwszej, ukończył z wyróżnieniem Sandhurst.
-	Czy ćwiczył z SAS? - spytał Kamigami.
SAS, czyli brytyjska Specjalna Służba Lotnicza, jest uważana za najlepszą jednostkę specjalną na świecie.
-	Nie. Szkolił się w Brytyjskim Pułku Spadochronowym i z waszymi Rangersami.
-	Nie spotkałem go podczas służby w Rangersach - powiedział Kamigami.
Śmigłowiec usiadł na ziemi nieopodal umocnionego bunkra dowództwa, nad którym powiewał sztandar Pierwszej SOS.
Zgodnie z prośbą Kamigamiego, tylko Tel wyszedł mu na powitanie. Zmienił się w ciągu ostatniego miesiąca. Przybrał na wadze i stał dumnie wyprostowany w świeżo wypranym mundurze polowym. Włosy miał krótko obcięte, buty - wypastowane, a na jego twarzy malował się szeroki uśmiech. Zasalutował sprężyście, kiedy Kamigami wyłonił się z helikoptera.
-	Dzień dobry, sir - powiedział.
-	Nie jestem „sir" - burknął Kamigami - i nie salutuje się emerytowanym sierżantom.
Tel nie opuszczał ręki.
-	Uczą tu o panu - oznajmił. Kamigami dał za wygraną i oddał salut.
-	Miałem nadzieję, że nauczysz się czegoś pożytecznego.
-	Niestety - odparł Tel. - Oblałem. Gus podszedł do nich.
-	
-	Prawdę mówiąc, zaleciłem odsunięcie go od ćwiczeń.
Kamigami uniósł brwi.
-	Bariera językowa - wyjaśnił Gus. - Za słabo zna chiński, żeby zrozumieć polecenia.
-	Wystarczająco dobrze - zaprotestował Tel, odzyskawszy pewność siebie. - Ale kłóciłem się z instruktorami. Nie podobał im się sposób, w jaki przygotowałem zasadzkę. Zrobiłem to tak, jak wtedy w dżungli.
Instynkt podpowiedział Kamigamiemu, w czym rzecz. Był to problem natury etnicznej, z którym Tel borykał się od urodzenia. Pierwsza SOS składała się z singapurskich Chińczyków. Tel miał zupełnie inną mentalność.
-	Musisz nauczyć się podstaw - powiedział mu Kamigami.
-	Może wrócić ze mną - zaproponował Gus.

-	Chcę, żeby został moim tyłkowym - powiedział Kamigami. Gus roześmiał się.
-	Tyłkowym?
-	Chłopcem na posyłki i ochroniarzem - wyjaśnił Kamigami.
-	Tu ochroniarz nie będzie panu potrzebny - powiedział Gus. Kamigami zmienił temat.
-	Pora spotkać się z żołnierzami.
-	Pański sztab czeka na stanowisku dowodzenia - rzekł Gus i zaprowa
dził go do pobliskiego bunkra.
Była to imponująca budowla z automatycznymi drzwiami, śluzą powietrzną, komorą odkażania i podłogami wypolerowanymi na wysoki połysk. Idealna dla jednostki regularnej armii i najgorsza możliwa dla Kami-gamiego. Pułkownik Sun Dan czekał na niego z pięcioma podpułkownikami i siedmioma majorami. Wszyscy doskonale pasowali do tego budynku: schludni, zadbani, w nienagannie wypastowanych butach. Podczas następnych dwóch godzin Kamigami dokonał wstępnej oceny swoich nowych podkomendnych. Pułkownik Sun zrobił na nim dobre wrażenie, ale czterech podpułkowników i trzech majorów nadawało się tylko do odesłania przy pierwszej okazji.
Nadszedł czas na spotkanie z żołnierzami Pierwszej Służby Operacji Specjalnych.
-	Jesteśmy zorganizowani w cztery bataliony w sile osiemdziesięciu ludzi każdy - wyjaśnił pułkownik Sun, kiedy szli w stronę placu ćwiczeń.
-	Wyglądają bardzo... hmm, wojskowo - mruknął Kamigami.
-	Jak pan widzi - odparł Sun, nie słysząc cynizmu w jego głosie - mamy tu samą elitę.
Zaraz to sprawdzimy, pomyślał Kamigami. Doświadczenie nauczyło go, że w naprawdę elitarnych jednostkach do operacji specjalnych nie przejmowano się zbytnio konwencjami przestrzeganymi w normalnym wojsku. Wszystko było

podporządkowane dyscyplinie bojowej, całą resztę uważano za stratę czasu. Wszedł na niski podest i wszystkie twarze zwróciły się ku niemu.
-	Nazywam się Victor Kamigami i jestem waszym nowym dowódcą -
zaczął. - Choć mam stopień generała brygady, nie będziecie salutować ani
mnie, ani żadnemu innemu oficerowi. Zdejmijcie berety, żeby łatwiej wam
było to zapamiętać.
Wszyscy jak jeden mąż zerwali czarne berety z głów i wcisnęli je pod epolety.
-	Bardzo dobrze - powiedział Kamigami. - A teraz rozejść się. Za pół godziny macie tu wrócić w pełnym rynsztunku bojowym. - Zszedł z podium i zwrócił się do pułkownika Suna. - Muszę pożyczyć plecak.
-	Tu używamy bergenów - wtrącił Tel.
-	Ach, te angielskie wpływy - westchnął Kamigami. Wolał angielski plecak, bo był bardziej pojemny.
-	Może pan wziąć mój - zaproponował Tel.
-	Będzie ci potrzebny - odparł Kamigami.
Dokładnie pół godziny później znów wszedł na podest. Tym razem miał na ramieniu trzydziestokiiogramowy plecak, pas z amunicją i MP5. Przez chwilę patrzył na swoich ludzi.
-	Za mną-rozkazał.
Zbiegł z podestu i ruszył w stronę drogi okalającej wyspę. Po dwóch godzinach dotarł do dwóch skał, które nazwał Gonadami Diabła, i zarządził postój.
-	Jak ludzie sobie radzą? - spytał Suna.
-	Czterech odpadło, trzeci batalion nie nadąża - usłyszał odpowiedź.
-	Aż czterech? - zdziwił się Kamigami. I on, i pułkownik wiedzieli, że to nie do przyjęcia. - Proszę rozkazać trzeciemu batalionowi, żeby dotrzymywał nam kroku.
Opróżnił manierkę i ruszył w dalszą drogę. Narzucił szybsze tempo, więc wrócili do obozu po półtorej godziny. Pozwolił ludziom odpocząć przez piętnaście minut, napełnić manierki i znów dał sygnał do wymarszu. Tym razem pobiegł drogą w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Utrzymywał mordercze tempo, ale co pięćdziesiąt minut robił przerwy. Cała runda zajęła im trzy godziny, a trzeci batalion znów przybył ostatni, rozciągnięty na przestrzeni kilkuset metrów. Kamigami pokręcił głową.
-	Ilu odpadło? - spytał Suna.
-	Siedmiu - odparł pułkownik. Kamigami prychnął z niezadowoleniem.
-	Odesłać ich do domu - rozkazał.
Zrobił przegląd batalionów. Nie prezentowały się imponująco. Wezwał ich dowódców i poprosił o mapę wyspy. Majorzy popatrzyli po sobie.

-	Wszyscy znamy wyspę i nie potrzebujemy mapy - odparł wreszcie jeden z nich.
-	Cieszę się - odparł Kamigami. - Wiecie więc, gdzie są Gonady Diabła? - Czekał w milczeniu, a kiedy nie uzyskał odpowiedzi, opisał dwie skały na północnym brzegu. - Wyślę batalion przez środek wyspy, żeby przygotował tam zasadzkę.
Jeden z majorów zaprotestował.
-	To bardzo trudny teren. Nikt nie zrobiłby czegoś takiego.
-	O to właśnie chodzi w operacjach specjalnych - odparł Kamigami. -Robić to, czego nie zrobiłby nikt inny. Gdy batalion przygotowujący zasadzkę będzie się przebijał na drugi koniec wyspy, reszta okrąży ją półtora raza, tak by skończyć przy Gonadach. To będzie wyścig. Zobaczymy, kto pierwszy tam dotrze. Są ochotnicy do organizacji zasadzki?
Czterej majorzy milczeli.
-	No dobrze - zdecydował Kamigami. - Trzeci batalion.
-	Panie generale - powiedział major dowodzący trzecim batalionem -muszę wyrazić sprzeciw. Nie zna pan wyspy, a ja tak. Nikt nie jest w stanie tak szybko przebić się na jej drugi koniec.
-	Proszę powiedzieć swoim ludziom - odrzekł Kamigami zniżonym głosem - że jeśli dotrzemy tam przed nimi, już po nich, zostaną wyeliminowani.
-	Ale niektórzy z nich mają pęcherze na nogach - nie ustępował major.
-	To tylko ból - odparł Kamigami. - Niech pan podzieli swój batalion na szybkich i wolnych piechurów.
Cofnął się i patrzył, jak zaszokowani majorzy wracają do swoich podkomendnych. Po kilku minutach minął go trzeci batalion. Kamigami obserwował kolejnych żołnierzy. Przewidywał, że poradzi sobie mniej więcej połowa, bez majora.
-	Pułkowniku Sun, za mną - zawołał. Uważał, że dowódca jednostki
bojowej powinien być w stanie zrobić to, czego żądał od swoich ludzi, i od
czasu do czasu demonstrować to w zrozumiały dla nich sposób.
Dokładnie trzy godziny później, po pierwszym okrążeniu, Kamigami wprowadził główne siły do obozu. Nie pozwolił napełnić manierek i od razu ruszył dalej. Tel podszedł do niego.
-	Niektórzy odgrażają się, że zrobią panu coś złego - powiedział.
-	Ktoś już zemdlał? - spytał Kamigami. Bez odpowiedzi. - Tak trzymać.
Po półtorej godziny dotarł do Gonad Diabła.
Z zarośli wyłonił się porucznik. Był bliski wyczerpania i tak skołowany, że o mało nie zasalutował.
-	Trzeci batalion na miejscu, wedle rozkazu.

-	Dobra robota. Ilu tu doszło?
-	Trzydziestu dwóch, sir. Ze mną włącznie.
-	Pańskie nazwisko?
-	Porucznik Lee Go Sung. Kamigami skinął głową.
-	Poruczniku Lee, od tej pory jest pan dowódcą trzeciego batalionu.
Niech pan przejdzie ze swoimi ludźmi na koniec kolumny. - Zwrócił się do Suna. - Proszę wybrać dwudziestu ludzi z pierwszego batalionu i kazać im
zameldować się u mnie za piętnaście minut. Przeprowadzę ich z powrotem
przez wyspę.
Sun odwrócił się, żeby wydać rozkaz.
-	Pułkowniku, poprowadzi pan główną grupę drogą. Półtora okrążenia
z powrotem do obozu. Niech pan powie swoim ludziom, że jeśli dojdą tam
przede mną, nigdy więcej mnie nie zobaczą.
Złośliwy uśmiech przeciął twarz Suna.
-	Z przyjemnością, generale.
-	Niech pan podzieli swoich ludzi na szybkich i wolnych piechurów.
-	To nie będzie konieczne - odparł Sun.
Po piętnastu minutach Kamigami poszedł ze swoimi ludźmi w zarośla. Dopiero wtedy pojawił się major i reszta trzeciego batalionu.
-	Niech pan zaprowadzi ich do baraków - rozkazał Kamigami. - Do
zachodu słońca macie opuścić wyspę.
Z szeregu wystąpił kapral.
-	Generale, proszę o jeszcze jedną szansę.
Kamigami przyglądał mu się przez chwilę. Kapral był drobny i za chudy na operacje specjalne. Ale w jego oczach tlił się dobrze znany Kamigamie-mu zapał.
-	Niech pan idzie za mną. Kapral zawahał się.
-	Znam drogę wzdłuż zbocza. Major nie chciał z niej skorzystać.
-	Poważnie? - odparł Kamigami - Proszę iść przodem. Kapral kiwnął głową i potruchtał na czoło kolumny. Tel podszedł do Kamigamiego.
-	Nie wytrzyma - powiedział cicho.
-	Wytrzyma.
-	Kończy mi się woda - poskarżył się Tel.
-	No to będzie cię suszyło - odparł Kamigami.
Pot lał się z niego strumieniami, kiedy wchodził za kapralem na zbocze pnące się ku sercu wyspy. Droga była trudna, wielu ludzi ślizgało się i przewracało. Dwa razy musieli się zatrzymywać i wyciągać pechowców z parowu. Sierżant wpadł w krzew cierniowy, gdy go wyciągnęli, był cały we krwi.

Nie poddał się jednak i brnął dalej, zdecydowany dotrzymać kroku reszcie. Zaczęło lać i Kamigami zarządził postój, żeby żołnierze mogli napełnić manierki. Potem ruszyli w dalszą drogę w strugach deszczu. Kiedy wspięli się na szczyt wzgórza w sercu wyspy, widoczność spadła do kilkunastu metrów, ale Kamigami nie zatrzymał się ani na chwilę. Tel miał poważne wątpliwości, czy on na pewno jest człowiekiem.
Kapral przystanął i wskazał przerwę w zaroślach, za którą widać było wąwóz.
-	Tam, sir. - Chwiał się na nogach, był blady jak ściana. - Wystarczy przejść trzecią część drogi na dół i zarośla się przerzedzą. Potem już będzie łatwo aż do samego obozu.
-	Prowadź - rozkazał Kamigami.
Kapral odwrócił się, zrobił kilka kroków i upadł. Kamigami przypadł do niego w mgnieniu oka, zdjął mu plecak i hełm. Przyłożył palce do jego szyi, szukając tętna. Nie znalazł.
-	Lekarz!-zawołał.
Z szeregu wybiegł inny kapral i pochylił się nad leżącym.
-	Nie żyje - powiedział po chwili. Kamigami ukląkł i podniósł martwego żołnierza.
-	Weźcie jego broń i ekwipunek - polecił.
Zszedł do obozu, nie zatrzymując się ani razu. Zatrzymał się dopiero przy maszcie przed stanowiskiem dowodzenia i ostrożnie położył ciało na ziemi.
-	Niech cała Pierwsza się tu zbierze, gdy wszyscy wrócą- rozkazał.
Przykucnął i jego prawa ręka powędrowała do złotego gwizdka, który
wisiał mu na szyi. Gładził go, wpatrując się w ciało.
Tel stanął za nim. Nie wiedział, co powiedzieć. Taką samą minę widział na twarzy Kamigamiego w wiosce, kiedy postawili kapliczkę, w której złożyli prochy bliskich.
-	Przynieść coś? - spytał wreszcie.
-	Jego poncho i broń - odparł Kamigami. - Szkoda, że go nie znałem. Tel wyjął z plecaka martwego kaprala poncho i podał Kamigamiemu.
Ten delikatnie owinął nim ciało. Potem nałożył na M-16 kaprala bagnet i wbił go w ziemię, jako tymczasowy nagrobek. W tej samej chwili do obozu wrócił pułkownik Sun ze swoimi ludźmi. Ustawili się w szeregu. Kamigami wyjął z plecaka czerwony beret, który nosił w Chinach i włożył go na głowę. Wstał.
Pułkownik Sun podszedł do niego, zatrzymał się i już miał zasalutować, kiedy przypomniał sobie rozkaz.
-	Pierwszą Służba Operacji Specjalnych melduje się na rozkaz - po
wiedział.

Kamigami skinął głową i zwrócił się do podkomendnych.
-	Dziś straciliśmy jednego z naszych towarzyszy - zaczął. - Nie znałem jego nazwiska.
-	Mówiliśmy na niego Tygrys - powiedział porucznik Lee.
-	Żałuję, że nie znałem Tygrysa. Ale wiem jedno. Nie poddał się. -Zawiesił głos, a potem mówił dalej, starannie dobierając słowa. - Dziś kazałem wam zdjąć czarne berety. Moim zamiarem było zastąpienie ich czerwonymi, takimi jak ten, który mam na głowie. Musieliście jednak na nie zasłużyć. Tygrys zasłużył na swój. - Zdjął beret i zawiesił go na kolbie M-16 kaprala. - Od tej chwili trzeci batalion przestaje istnieć. Teraz jest to Tygrysia Czerwień.
W czasie mowy Kamigamiego coś w wyglądzie trzydziestu dwóch członków Tygrysiej Czerwieni zwróciło uwagę Tela. Wydawało się, że stoją prościej, a na ich twarzach maluje się determinacja, której dotąd nie widział. Zupełnie jakby odrodzili się z popiołów trzeciegp batalionu.
Rozdział 8
Palau Tenang, Singapur Wtorek, 7 września
Kamigami poczuł podmuch chłodnego, klimatyzowanego powietrza. Zdjął plecak i wszedł do środka. Obejrzał nowoczesny, dobrze wyposażony trzypokojowy apartament, po czym wyłączył klimatyzację.
-	Otwórz okna - polecił Telowi. Wszedł do łazienki i rozebrał się. -
Potrzebna mi będzie moskitiera na łóżko - krzyknął, włączając prysznic.
Delektował się gorącą wodą. Wszystkie jego mięśnie protestowały przeciw mękom, jakim zostały poddane. Czy nie jestem na to za stary? - zastanawiał się.
-	Będę pańskim osobistym służącym? - zawołał Tel z kuchni.
-	Niezupełnie - odparł Kamigami. Zastanawiał się przez chwilę. Jak to wyjaśnić? - Będziesz wyręczał mnie w drobiazgach, żebym mógł poświęcić czas innym sprawom.
-	Czyli mam pastować panu buty?
-	Czyścić. Nie pastować. Powiedz wszystkim, że nie chcę tu więcej widzieć ani jednej pary wypastowanych butów. - Zawiesił głos. - I każ wyłączyć klimatyzację. Na całej wyspie.
-	Nie spodoba im się to - powiedział Tel.
-	
Kamigami wyszedł z łazienki i padł na łóżko.
-	Jesteśmy sto czterdzieści kilometrów na północ od równika, daleko
od klimatyzacji zapewnianej przez Matkę Naturę. Naszą strefą działań bo
jowych są tropiki i musimy stać się ich częścią.
-	Sir, co tu się dzisiaj działo? Kamigami ziewnął.
-	Nowy dzień. Pobudka o czwartej trzydzieści rano. Zasnął.
Tel poprawił moskitierę nad łóżkiem i zgasił światło. Zamknął drzwi i spojrzał na zegarek. Wpół do siódmej. Nowy dzień? - pomyślał. Co to znaczy?
Biały Dom Wtorek, 7 września
W tej samej chwili, kiedy Tel gasił światła w sypialni Kamigamiego, Maddy piła w swoim apartamencie pierwszą poranną kawę. Otulona białym puszystym szlafrokiem, siedziała skulona na brzegu kanapy, trzymając kubek w obu dłoniach. Przez pilnie strzeżone wrota jej uczuć przecisnął się obraz Matta i na moment znów znalazła się w Nowym Meksyku, gdzie się poznali. Żałowała, że nie może wrócić do tej magicznej chwili i miejsca. Całym wysiłkiem woli schowała ten obraz w zakamarkach pamięci. Malt wracał do Oakland i nie wiedziała, kiedy znów go zobaczy.
Odstawiła kubek.
- Drugi dzień wojny - powiedziała półgłosem. Zaczął się nowy dzień.
Punktualnie o siódmej trzydzieści Madeline Turner wyszła z sypialni. Na korytarzu czekała jej osobista asystentka, Nancy Bender.
-	Dzień dobry, pani prezydent - powiedziała, biorąc teczkę Maddy.
Poszły do windy.
Stojący na końcu korytarza agent Secret Service w ciemnym garniturze podniósł do ust dłoń i zaczął mówić do mikrofonu.
-	Magic w drodze. Jedzie windą.
W biurze położonym bezpośrednio pod Gabinetem Owalnym rozbłysłą tablica monitorująca ruchy pani prezydent. Dyżurny agent ogłosił, że zaczął się nowy dzień.
Komitet Wykonawczy już czekał w Gabinecie Owalnym. Na powitanie Madeline wszyscy wstali.
-	Dziękuję za tak wczesne przybycie - powiedziała, siadając.

Sięgnęła po Dzienny Raport i zaczęła czytać. Nie zajęło jej to wiele czasu. Zgodnie z przewidywaniami, raport był poświęcony konfliktowi w rejonie Zatoki Perskiej. Ale nie znalazła w nim tego, co najbardziej chciała wiedzieć. Spojrzała na generała Wildinga.
-	Mamy listę ofiar?
-	Tak, pani prezydent. - Z posępną miną podał jej kartkę papieru. W miarę czytania jej twarz robiła się coraz bledsza.

-	Dwustu trzech zabitych, sześćdziesięciu czterech rannych. Ponad czterystu zaginionych. Czy można przyjąć, że i oni polegli w walce?
-	Nie, pani prezydent - powiedział Wilding. - Najprawdopodobniej większość z nich trafiła do niewoli. Te dane dotyczą skutków pierwszego ataku ZFI.
-	A jak sytuacja wygląda obecnie? - spytała.
-	Trwają bombardowania. Siły powietrzne zrzuciły już sto dziewięćdziesiąt trzy bomby, a liczba ta znacznie się zwiększy, kiedy tylko ściągniemy w rejon więcej maszyn. Na razie głównym celem jest przecięcie linii komunikacyjnych nieprzyjaciela.
-	To znaczy?
-	Odetniemy ich i odizolujemy. A potem wybijemy. Na dzisiejszy wieczór zaplanowaliśmy kilka niespodzianek dla ZFI. Czterdziesty dziewiąty dywizjon wyśle dwanaście myśliwców F-117 Stealth z Khamis Mushayt w południowej Arabii Saudyjskiej, a 509. Dywizjon Bombowców dziesięć B-2 z bazy lotniczej Whiteman. Cel: Bagdad. Mają zniszczyć wszystkie mosty, pogasić światła i uderzyć w główne centra dowodzenia.
-	I to wszystko przy użyciu dwudziestu dwóch samolotów?
Wilding uśmiechnął się cierpko.
-	F-l 17 mają tylko po dwie bomby, ale każdy z dziesięciu B-2 przewo
zi szesnaście inteligentnych pocisków, głównie GBU-31, co w sumie daje
sto osiemdziesiąt cztery jednostki broni.
Madeline spojrzała na niego pytająco. Nie wiedziała, co to jest GBU-31.
-	GBU-31 -wyjaśnił Wilding-to tysiąckilogramowa bomba wyposażona w system kierowania inercyjnego z GPS-em. Biorąc pod uwagę precyzję tej broni, spodziewamy się, że dziewięćdziesiąt dwa procent bomb -czyli sto sześćdziesiąt dziewięć - trafi w cel.
-	A pozostałe piętnaście? - spytała pani prezydent.
-	Staramy się ograniczyć straty uboczne do minimum - odparł Wilding.
-	Chodzi o ofiary wśród cywilów. - To nie było pytanie.
-	Tak, pani prezydent.
Turner wbiła wzrok w swoje dłonie, nie odzywając się ani słowem. Głos zabrał dyrektor CIA.

-	Pani prezydent, proszę pamiętać, że Irakijczycy rozmyślnie osłaniają
cele żywymi tarczami, by odwieść nas od zamiaru ich zbombardowania.
Wilding kontynuował swój raport.
-	Nasze siły lądowe przystąpiły do walki o świcie i wycofują się w kie
runku twierdzy King Khalid. K kwadrat... - urwał, zawstydzony, że użył
potocznej nazwy, jaką wojsko nadało pustynnej twierdzy. - Przepraszam,
King Khalid jest pod ostrzałem artyleryjskim i wszyscy cywile zostali ewa
kuowani. Przed wycofaniem się specjalne grupy niszczą wszystko, co ma
jakąkolwiek wartość.
Pani prezydent zerwała się na równe nogi. Nachyliła się nad biurkiem z twarzą czerwoną z gniewu.
-	To znaczy, że oddajemy naszą główną bazę w ręce wroga i wycofujemy się? Dlaczego mnie o tym nie poinformowano i kto wydał taki rozkaz?
-	Była to taktyczna decyzja podjęta na miejscu przez generała Ridden-blacka, szefa Centralnego Dowództwa. O pierwszej trzydzieści czasu wschodniego wyraziłem zgodę na ten krok. Nie będziemy bronić King Khalid, tylko wycofamy się na pozycje lepiej nadające się do obrony.
-	Nie aprobuję tej decyzji - powiedziała Turner.
Wilding w pełni akceptował cywilną kontrolę nad wojskiem, również jedno z głównych założeń takiej kontroli - przywódcy cywilni mają prawo się mylić. Był także zawodowcem w pełnym tego słowa znaczeniu, zaprawionym w bojach i wiernym złożonej przysiędze. Ale wolałby podać się do dymisji niż stracić kontrolę operacyjną nad działaniami zbrojnymi. To on odpowiadał za prowadzenie wojny; a jeśli popełni błąd, Turner będzie go mogła zwolnić.
-	Wycofanie się z King Khalid było jedyną rozsądną decyzją, jeśli chce
my zachować nasze siły i kontynuować walkę - powiedział.
Madeline usiadła i spojrzała na niego. Nie spał całą noc, pomyślała.
-	Moim celem - odparła -jest powstrzymanie agresji i obrona naszych sojuszników.
-	Pani prezydent, proszę mi powiedzieć, co pani chce zrobić. Niech pani ustali ogólne wytyczne, ale kierownictwo operacji proszę pozostawić dowódcom polowym. - Spuścił głowę, gotów podać się do dymisji, jeśli nie zostanie zrozumiany.
Odpowiedź Maddy zaskoczyła wszystkich zebranych.
-	Skąd mam wiedzieć, że robicie to dobrze?
Twarz Wildinga stężała.
-	Przekona się pani o tym, kiedy nieprzyjaciel wykrwawi się na tyle, że
będzie musiał wstrzymać ofensywę, a my ustabilizujemy sytuację i przej
dziemy do kontrnatarcia.

-	Czego to będzie wymagać?
-	Długiej walki i poświęcenia.
-	Czy to eufemizm na określenie dużych strat w ludziach? - spytała.
-	Straty będą- powiedział Wilding. - Ale po obu stronach. Jeśli zrobi-my, co do nas należy, proporcje będą wynosić czterdzieści do jednego na naszą korzyść.
-	Mam nadzieję, że wyraziłam się jasno: nie zamierzam poświęcić naszych żołnierzy ani zabijać niewinnych cywilów.
-	Ja też nie. - Jak miał jej to wytłumaczyć? - Pani prezydent, mój najstarszy syn jest w King Khalid. Dowodzi batalionem czołgów.
Jego syn naraża życie, pomyślała. Spojrzała na doradców, skrzętnie ukrywając swoje wątpliwości i obawy.
-	Pełniejszy raport czeka w Gabinecie Sytuacyjnym - powiedział dy
rektor CIA.
Turner skinęła głową.
-	Będę tam za piętnaście minut.
Spotkanie dobiegło końca i wszyscy oprócz wiceprezydenta wyszli z Gabinetu Owalnego.
-	Generał Wilding to dobry człowiek - powiedział Kennett.
-	Poda się do dymisji? - spytała Turner.
-	Tylko jeśli nie pozwolisz mu robić, co do niego należy - odparł.
Szef personelu Parrish i osobista asystentka pani prezydent czekali
w drzwiach, by towarzyszyć jej do Gabinetu Sytuacyjnego.
-	Nancy - poprosiła Maddy - zadzwoń do Briana.
-	Pewnie już wstał - odparła Nancy. Pospiesznie ruszyła do telefonu.
Warrensburg, Missouri Wtorek, 7 września
Kiedy Pontowski podjechał swoim T-34 Mentorem do pomp paliwowych na lotnisku Skyhaven, Robal już na niego czekał. Jak zwykle, miał na sobie kombinezon lotniczy, ale z nowymi orłami na naramiennikach. Oddał salut Pontowskiemu i wstawił kliny pod koła. Na pierwszy rzut oka Dwight „Robal" Stuart niczym się nie różnił od przeciętnego czterdziestolatka z Missouri. Metr siedemdziesiąt pięć wzrostu, szarozielone oczy, rude włosy przyprószone siwizną. Był szczupły, od dziesięciu lat nie przytył nawet o kilogram. Trudno było się domyślić, że ten mężczyzna o sympatycznym uśmiechu i bezpośrednim sposobie bycia jest bez wątpienia najlepszym pilotem A-10 Warthog w siłach powietrznych Stanów Zjednoczonych.
Osłona kabiny odsunęła się i Pontowski wstał.

Znów zmiana scenerii. Tym razem pokazano autentyczne zdjęcia z pola bitwy. Transporter opancerzony toczył się przez pustynię, ciągnąc na długiej linie coś, co wyglądało jak tobół wzbijający tuman kurzu. Wóz zatrzymał się i kiedy kurz opadł, kamera zrobiła zbliżenie. Tobół okazał się amerykańskim żołnierzem. Jeden z Irakijczyków podbiegł do niego, przeciął linę i kopnął bezwładne ciało. Amerykanin, który jeszcze żył, uniósł dłoń w błagalnym geście. Żołnierz kopnął go w głowę i machnął ręką w stronę transportera. Kierowca dodał gazu i cofnął transporter, miażdżąc jeńca kołami. Kamera pokazała roześmianych żołnierzy wyciągających z kabiny dwóch następnych Amerykanów. Pierwszego postawili przy transporterze. Irakijski żołnierz rzucił się na niego z bagnetem. Amerykanin złapał ostrze obiema rękami, ale nie miał najmniejszych szans. Bagnet wbił się w jego brzuch. Żołnierz irakijski obracał karabin dotąd, aż jego ofiara runęła na ziemię. Potem oparł się na kolbie, przeszywając Amerykanina na wylot.
Kamera skierowała się na ostatniego żołnierza. Była to kobieta. Brutalne ręce zerwały z niej bluzę, odsłaniając stanik. Błysnął nóż i rozcięty biustonosz spadł na ziemię. Dwaj żołnierze chwycili kobietę za ręce i wykręcili je do tyłu, zmuszając ją do uklęknięcia. Trzeci złapał jąza włosy i pociągnął do siebie. Wtedy podszedł do niej mężczyzna z ceremonialnym mieczem. Kiedy klinga zawisła nad jej szyją, obraz zniknął. Ekran wypełniła powiewająca flaga ZFI.
-	Tak oto sprawiedliwość dosięga Amerykanów - powiedział tłumacz
głosem wyzutym z uczuć.
Pontowski wyłączył telewizor.
-	Cholerny świat - burknął.
. - Po co to pokazali? - spytał Robal drżącym głosem.
-	Najkrócej rzecz ujmując - odparł Pontowski - chodzi o oglądalność.
-	Miałem na myśli Irakijczyków.
Pontowski tylko pokręcił głową. Połączył się z Centrum Obsługi Lotów.
-	Proszę unieważnić plan lotu Mentora 4315. Nowym punktem doce
lowym jest Waszyngton.
Był w powietrzu nad St Louis, kiedy połączono go z Patrickiem Flanne-rym Shawem.
Palau Tenang Środa, 8 września
Oficerowie czekający w bunkrze byli zlani potem. Jedyny wentylator, ustawiony w drzwiach, kierował podmuch w stronę włazu awaryjnego. Ka-migami wszedł i powiedział po chińsku:

-	Usiądźcie. - Był wczesny ranek, ale temperatura sięgała już trzy
dziestu stopni i nadal rosła. - Wiem, że nie są to komfortowe warunki.
Takie same panują w bunkrach na placu boju. Są one także dobrymi cela
mi. Od tej pory wszystko, co robimy, całe nasze szkolenie będzie się opie
rać na założeniu, że uczestniczymy w prawdziwej operacji. Będziemy
ćwiczyć tak, jak planujemy walczyć. Nasze motto brzmi: „Mobilność to
życie". Ci, którzy tego nie rozumieją, niech zapamiętają trzy słowa: „strzelaj
i spieprzaj".
Czekał cierpliwie, aż członkowie jego sztabu wymienią uwagi na temat znaczenia frazy „strzelaj i spieprzaj". Zdawał sobie sprawę, że będzie musiał trochę nad nimi popracować. Ale pogodził się z tym.
-	Nasze pierwsze ćwiczenie polega na utworzeniu mobilnego stanowi
ska dowodzenia w warunkach bojowych i nawiązaniu łączności z kwaterą
główną w Singapurze. Macie cztery godziny. Spodziewam się, że po upły
wie tego czasu nowe stanowisko dowodzenia będzie już gotowe i funkcjo
nalne. - Ruszył do drzwi. - Będę z Tygrysią Czerwienią - rzucił przez ra
mię.
Tel wyszedł za nim.
-	Co teraz?
-	Weźmiemy Tygrysią Czerwień na poranny bieg.
-	O nie - mruknął Tel pod nosem.
-	Coś nie tak?
-	Są podminowani po wczorajszym.
-	I o to chodzi.
Dwie godziny później przyprowadził Tygrysią Czerwień z powrotem do obozu. Wszyscy biegli w równym tempie, gotowi zadeptać Kamigamie-go, gdyby się potknął i przewrócił. Tuż za nimi podążały bataliony pierwszy, drugi i czwarty.
-	Ilu odpadło? - spytał Tela Kamigami.
-	Trzech - padła odpowiedź. - Chyba.
-	Sprawdź to. Do zachodu słońca mają opuścić wyspę.-Zwrócił się do dowódców batalionów. - Proszę zwolnić swoich ludzi na śniadanie.
Pułkownik Sun Dan zaprowadził go na nowe stanowisko dowodzenia. Przedzierali się przez krzaki wzdłuż podnóża jednego ze wzgórz. Sun rozgarnął gałęzie i wskazał Kamigamiemu skupisko namiotów schowanych pod szczytem.
-	Godzinę temu nawiązaliśmy łączność z kwaterą główną i dostaliśmy pierwszą wiadomość. - Spojrzał na zegarek. - Pan Deng Shikai przyleci helikopterem za dwadzieścia cztery minuty.
-	Tak wcześnie? - zdziwił się Kamigami. - Musiałem kogoś nieźle wkurzyć.
-	
-	Dwóch z wyrzuconych przez pana ludzi pochodzi z bardzo promi
nentnych rodzin.
Kamigami wzruszył ramionami.
-	Tym gorzej dla nich, że sobie nie poradzili. No, chodźmy na spotka
nie z tym dżentelmenem.
Poszli w milczeniu na lądowisko. Kamigami, który doskonale znał chińskie zwyczaje, spodziewał się, że śmigłowiec wróci do Singapuru z nim na pokładzie. Czekał cierpliwie, aż usłyszał znajomy terkot wirników. Stanął na baczność, kiedy maszyna wylądowała.
Gus wysiadł z helikoptera, zanim łopatki przestały się obracać.
-	Musimy porozmawiać - powiedział.
-	Na osobności? - spytał Kamigami.
-	Lepiej, żeby był przy tym pułkownik Sun i członkowie sztabu.
Publiczne upokorzenie, pomyślał Kamigami. Zaprowadził Gusa na nowe
stanowisko dowodzenia. Zaczęło padać, więc schowali się pod płóciennym dachem największego namiotu. Sun przywołał członków sztabu. Gus od razu przeszedł do rzeczy.
-	Właśnie poinformowano mnie o przejawach niezwykłej aktywności
wokół chińskiej bazy w Malajskim Parku Narodowym.
Na twarzy Suna odmalowało się zdumienie. Najwyraźniej nie został poinformowany o obecności Chińczyków w Taman Negara. Kamigami zrelacjonował to, co widzieli z Telem, gdy ich kampong został zniszczony. Jego łagodny głos stał się twardy jak granit i Tel poczuł lęk przed tlącą się w nim furią. Mógł tylko odmówić modlitwę dziękczynną za to, że nigdy nie będzie musiał stawić czoła Kamigamiemu w walce.
Sun nie słyszał gniewu w głosie Kamigamiego, ale zrozumiał konsekwencje jego odkrycia dla Singapuru.
-	Stoimy w obliczu poważnego zagrożenia - podsumował. - Mogli
śmy odpowiednio zmienić program ćwiczeń.
Gus milczał.
-	Zakładam, że nie przybył pan tu bez powodu - powiedział pułkownik.
-	Chciałem, żebyście wiedzieli, co oni robią- odrzekł Gus.
Sun patrzył na niego z niedowierzaniem.
-	Potrzebujemy czasu, żeby się przygotować. - Jak większość dowódców, nie chciał wysyłać swoich ludzi na operację z dnia na dzień. - Czy Amerykanie nie mają zdjęć satelitarnych?
-	Rozmawiałem z nimi, ale są teraz zaangażowani na Bliskim Wschodzie. Mówią, że to nieodpowiednia pora na przemieszczanie satelity. A właśnie czasu najbardziej nam brakuje. - Głos Gusa był tak zimny i beznamiętny jak jego mina. - Czyli pańscy ludzie nie są gotowi?
Sun chciał odpowiedzieć, ale uprzedził go Kamigami.

-	Jeśli chodzi tylko o zwiad, zabiorę tam cztery oddziały -rzekł..-5- Puł
kowniku Sun, zna pan ludzi lepiej ode mnie, więc proszę wybrać po ośmiu
do każdego.
Oficerowie i wyżsi rangą podoficerowie pracowicie robili notatki, gdy Kamigami po raz kolejny tłumaczył, co mają robić podczas jego nieobecności.
-	Dajcie wszystkim popalić. - Oparł dłonie na stole. - Pierwsza jest zbyt liczna. Trzeba usunąć słabe ogniwa. Lepiej zrobić to teraz, podczas szkolenia, niż na prawdziwej akcji. Połóżcie nacisk na mobilność małych jednostek ze wzajemnym wsparciem. Po powrocie chcę zobaczyć ćwiczenia z użyciem ostrej amunicji - symulowany atak i zniszczenie umocnionego celu.
-	Najpierw będziemy musieli zbudować cel - powiedział Sun.
-	Miałem na myśli wasz dotychczasowy bunkier dowodzenia - wyjaśnił Kamigami i zwinął mapę. - Powinienem wrócić za dwa tygodnie. Chcę widzieć postępy.
Na twarz Suna znów wypłynął złośliwy uśmiech.
-	I zobaczy pan, sir.
Rozdział 9
Waszyngton Środa, 8 września
Było już po północy, kiedy na skrzyżowaniu Connecticut Avenue i K Street, dwie przecznice od Starego Budynku Władzy Wykonawczej, zatrzymała się taksówka.
-	Przykro mi, generale - powiedział kierowca do Pontowskiego. - Bli
żej nie mogę podjechać.
Jak wielu mieszkańców Waszyngtonu, znał Pontowskiego z widzenia. Włączył światło nad przednią szybą, żeby przyjąć opłatę.
-	Głosowałem na pańskiego dziadka - powiedział. - To był najlepszy prezydent, jakiego mieliśmy. On wiedziałby, co zrobić z tymi zasranymi Arabami.
-	Prezydent Turner doskonale sobie radzi - odparł Pontowski. Zapłacił, dorzucając dwa dolary napiwku. -A na Bliskim Wschodzie mamy wielu sojuszników.
-	
-	Tak, ale przypominają sobie o nas tylko wtedy, kiedy podnoszą ceny
ropy albo ktoś kopie im tyłki.
Pontowski wysiadł z taksówki i skierował się do pierwszego posterunku ochrony, oddalonego o dobrą przecznicę od Pennsylvania Avenue. Mimo późnej godziny stary biurowiec był rozświetlony niczym jakieś kiczowate paskudztwo. Biały Dom, po drugiej stronie ulicy, także był skąpany w blasku reflektorów. Pontowski zatrzymał się przy posterunku i podał swoje dane. Policjant rozpoznał go, ale i tak sprawdził jego dowód tożsamości, zanim wezwał eskortę.
-	Niech pan uważa, generale - ostrzegł. - Tuż po zmroku zatrzymali
śmy przy lotnisku samochód-pułapkę. Prowadził go nielegalny imigrant.
Umundurowany agent Secret Service wprowadził Pontowskiego do środka. Nic się nie zmieniło, pomyślał, wspominając swoją ostatnią wizytę w tym budynku przed ośmiu laty. Winda zatrzymała się na drugim piętrze. Drzwi otworzyły się, odsłaniając czarno-białą marmurową posadzkę.
-	Jak za dawnych czasów - powiedział do agenta, gdy ruszyli koryta
rzem do narożnego biura doradcy do spraw bezpieczeństwa narodowego.
Mazie czekała na niego.
-	Dzięki, że przyszedłeś tak szybko.
-	Po co ta konspiracja? - spytał.
Nie odpowiedziała, zerknęła tylko na agenta Secret Service. Potem sięgnęła po teczkę i skinąwszy na Pontowskiego, ruszyła do drzwi. Zjechali inną windą do piwnicy i poszli tunelem wiodącym do Białego Domu, mijając stanowiska ochrony.
-	No dobra, co jest grane? - spytał. Mazie spojrzała na otaczających ich ludzi.
-	Kłopoty osobiste - odpowiedziała zniżonym głosem.
Kiedy znaleźli się w piwnicy Zachodniego Skrzydła, skręciła w stronę Gabinetu Sytuacyjnego. Czekał tam na nich Shaw.
-	Zanim pójdziemy do pani prezydent, musicie poznać najnowsze wie
ści - powiedział.
Oficer dyżurny przed dużym monitorem wystukał coś na klawiaturze. Na ekranie pojawiła się mapa przedstawiająca aktualną sytuację.
-	Twierdza King Khalid padła przed trzema godzinami - powiedział
Shaw. - Wycofujemy się w stronę Rijadu.
Pontowski przez chwilę wpatrywał się w mapę.
-	Jest źle - rzekł wreszcie - ale mogło być gorzej.
-	Jak to? - spytała Mazie.
-	Nie zrobili wyłomu ani nas nie oskrzydlili. Linie są nienaruszone i sądząc po wolnym tempie natarcia, podejrzewam, że nieprzyjaciel słono płaci.
-	
-	Musisz natychmiast porozmawiać z panią prezydent - powiedział
Shaw.
Czyżby nie wytrzymywał presji związanej z wojną? - zastanawiał się Pontowski, słysząc niepokój w jego głosie.
-	Wezwij eskortę - polecił Shaw oficerowi dyżurnemu.
Pontowski uniósł brwi, zaskoczony tymi środkami ostrożności.
-	FBI zgarnęło wczoraj w Waszyngtonie cztery grupy terrorystyczne.
Głęboko uśpione - wyjaśnił Shaw.
-	Tak wojują biedni - powiedział Pontowski.
Shaw prychnął.
-	Jedna z grup miała pięć kanistrów sarinu i szczegółowe plany sieci
metra. - Zawiesił głos. -I Białego Domu.
Agent odprowadził ich do windy. Było oczywiste, że w obecności osób trzecich ani Shaw, ani Mazie nie zdradzą powodu, dla którego Pontowski został wezwany. W milczeniu wjechali windą na piętro. Agent Secret Ser-vice przeszukał teczkę Mazie i sprawdził wszystkich wykrywaczem metalu, zanim pozwolił im iść dalej. Pontowski wypatrzył pięciu agentów Secret Service, dwóch marines i siedzącego na korytarzu komandora podporucznika marynarki wojennej. Komandor miał „piłkę" - skórzaną teczkę zawierającą kody do broni jądrowej -przykutą do nadgarstka. Biały Dom przeobraził się w obóz wojskowy.
-	Gotowy? - spytała Mazie.
Pontowski spodziewał się, że zobaczy panią prezydent całkiem zdruzgotaną, może nawet na skraju załamania nerwowego.
Nie mógł się bardziej mylić.
Madeline Turner miotała się przed kominkiem jak tygrys w klatce. Szef personelu Richard Parrish, wiceprezydent Sam Kennett i sekretarz obrony Robert Merritt zajęli pozycje obronne z dala od jej linii ognia. Szybkim, pełnym kociej gracji ruchem odwróciła się do Pontowskiego. W jej brązowych oczach płonęła determinacja.
-	Matt, co cię tu sprowadza? Shaw odpowiedział za niego:
-	Ja go wezwałem.
Spojrzała na Shawa i trawiący ją ogień jakby przygasł. Skrzyżowała ramiona i wbiła wzrok w kominek.
-	Widzieliście, jak zabili tych trzech jeńców? - Nie czekała na odpowiedź. -I mieli czelność pokazać to w telewizji! Że nie wspomnę o samo-chodzie-pułapce jadącym prosto na Międzynarodowe Lotnisko Reagana. Chcieli zabić niewinnych ludzi! Nie będę tego tolerować! Po prostu nie będę!
-	Pani prezydent - uspokajał ją Kennett - odwet jądrowy nie byłby w tej chwili dobrym rozwiązaniem.
-	
Pontowski stał nieruchomo, nie wiedząc, co myśleć, a tym bardziej, co powiedzieć. Maddy znów zaczęła chodzić w kółko. Wtedy zrozumiał. Dawała upust gniewowi i frustracji, ale w pełni panowała nad sobą.
-	Jeśli zaczniemy równać Bliski Wschód z ziemią- powiedział, wypuszczając balon próbny - kto wie, co zrobią terroryści.
-	A co mogą zrobić?
-	Zdetonować ładunek jądrowy. - Znacząco zawiesił głos. - FBI potrzebuje czasu, żeby ich wszystkich zwinąć. Musimy im go dać.
Mazie wyczuła raczej, niż zauważyła lekką zmianę nastroju Medeline. Posłała Shawowi porozumiewawcze spojrzenie.
-	Pani prezydent - powiedział - wszystkim nam przydałaby się krótka
przerwa.
Jak na komendę, doradcy wstali i wyszli, zostawiając ją sam na sam z Pontowskim.
Maddy podeszła do niego.
-	Och, Matt, to było straszne. Dzięki Bogu, media skróciły nagranie. Ale ja widziałam całość. Irakijczycy pokazali w telewizji ścięcie tej kobiety.
-	To miało być straszne - odparł Pontowski.
-	Ale dlaczego? Przecież to byli jeńcy.
-	Z ich punktu widzenia to miało sens. Pamiętasz zdjęcia irackich żołnierzy kapitulujących podczas wojny w Zatoce Perskiej? Teraz zemścili się, żeby podnieść morale swoich wojsk.
Nie wierzyła własnym uszom.
-	Podnieść morale?
-	Taką mają mentalność. Poza tym chcieli nas zastraszyć. Zesztywniała.
-	No to im się nie udało!
-	Według naszych standardów nie postępują racjonalnie.
-	Racjonalnie czy nie, jeśli... Przerwał jej.

-	My rzucamy na nich całą naszą potęgę militarną, a oni uderzają w nasze słabe punkty. To się nazywa wojna asymetryczna.
-	Odpowiem siłą. Muszą to wiedzieć.
-	Spodziewają się tego. Ale zakładają, że nie użyjesz broni jądrowej.
-	Czemu?
-	Zbyt wiele stracilibyśmy w oczach naszych sojuszników i światowej opinii publicznej. - Zamilkł na chwilę. - Czy byłabyś gotowa rozpętać nuklearny Armagedon, zrównać z ziemią trzy kraje i być może przy okazji zniszczyć Izrael w odwecie za śmierć kilku tysięcy Amerykanów?
Spojrzała na niego i w tej chwili zrozumiał jej dramat. Madeline O'Keith Turner nie była przygotowana na to, by zostać prezydentem czasu wojny

i nigdy nie pogodziła się z możliwymi tego konsekwencjami. Mimo to stała przed nim, samotna i harda, niezamierzająca się poddać, niepotrzebująca pociechy czy ukojenia.
Pontowski westchnął cicho.
-	Napiłbym się kawy - powiedział.
Wbiła w niego wzrok, nie wierząc własnym uszom. Ale wezwała stewarda, który po chwili przyniósł tacę. Pontowski nalał Maddy kawy. Napiła się i usiadła, a on w tym czasie napełnił swój kubek.
-	Po wysłuchaniu wszystkich opcji ustal ogólne wytyczne dla wojska, ale nie...
-	...ale nie steruj ręcznie operacjami - dokończyła za niego. - Rozmawiałam już o tym z generałem Wildingiem.
-	Możesz mu zaufać. Merritta nie jestem pewien. Ale musisz też stworzyć Wildingowi warunki umożliwiające wygranie wojny. To rola Kongresu.
Podniosła głowę.
-	Jutro pierwsze czytanie projektu ustawy o finansowaniu wojny.
-	A senator Leland stanie na czele jej przeciwników - dodał Pontowski.
-	Myśli tylko o swojej partii - powiedziała. - Patrick twierdzi, że zrobiłby wszystko, żeby zapewnić zwycięstwo temu swojemu Grauowi. -Wzdrygnęła się. - Muszę go unieszkodliwić.
-	Pokaż Kongresowi nieocenzurowane nagranie egzekucji. Zrób z tego nowe Pearl Harbor czy World Trade Center.
-	A jeśli zobaczą to rodziny zabitych? Przecież wiesz, że zawsze znajduje się jakiś drań, który da przeciek do mediów. Nie wiem, czy mogę to zrobić.
-	Przeciętnemu kongresmanowi trzeba dać po łbie, żeby zmusić go do koncentracji. Jak często zdarza im się robić to, co słuszne, zamiast tego, co politycznie korzystne?
-	Niezbyt często - przyznała. - Wspomniałeś o wytycznych. Mazie i Komitet Wykonawczy dobrze sobie z tym radzą.
Pontowski lekko potrząsnął głową.
-	Mazie zrobi wszystko, o co ją poprosisz, i możesz na niej w pełni
polegać. Ale jest tak rozsądna i lojalna, że może nie wziąć pod uwagę tego,
co wyda jej się zbyt niekonwencjonalne. Masz do dyspozycji wielu utalen
towanych i bystrych ludzi. Wykorzystaj to. Wezwij doradców i powiedz im,
że potrzebujesz sześciu wariantów prowadzenia wojny wraz z możliwymi
konsekwencjami każdego z nich. Dwóch najprostszych, dwóch najbardziej
sensownych, przy uwzględnieniu uczestników wydarzeń i dostępnych środ
ków, i dwóch zupełnie niekonwencjonalnych.

-	A jeśli zdetonują ładunek jądrowy?
-	Potrzebujesz sześciu dodatkowych wariantów. Teraz. Zanim do tego dojdzie.
Odstawiła kubek i wstała.
-	Gdzie się tego wszystkiego nauczyłeś?
-	Miałem dobrego mistrza.
-	Dziadka.
-	Cóż, miał trochę oleju w głowie. Maddy podeszła do drzwi.
-	Matt, dzięki, że przyszedłeś, ale... Uśmiechnął się.
-	Wiem. Masz na głowie prowadzenie wojny i nie chcesz przeze mnie
narobić sobie dodatkowych kłopotów z mediami.
-	Nie zawsze tak będzie - obiecała. Wyciągnęła rękę i dotknęła jego policzka. Pogładził jej dłoń.
-	Oby - powiedział i wyszedł.
Maddy wbiła wzrok w otwarte drzwi. Do pokoju wrócili jej doradcy. Bernie Butler odprowadził Pontowskiego do Gabinetu Sytuacyjnego.
-	Matt, byłeś w Izraelu, kiedy ostatnio Żydzi i Arabowie skoczyli sobie do gardeł. Obawiam się, że Izraelczycy mogą wmieszać się w ten bajzel i tym razem. Jeśli masz trochę czasu, mógłbyś dokładniej przyjrzeć się sytuacji?
-	Jasne - odpowiedział Pontowski bez wahania. Już dawno nie miał dostępu do aktualnych informacji wywiadowczych. Spojrzał na Butlera. -Co mówią Chłopcy?
-	Nie podoba im się to, co widzą. Ale nic konkretnego.
-	Rzucę na to okiem.
Weszli do Gabinetu Sytuacyjnego i oficer dyżurny przywołał na ekran najświeższy raport dotyczący Bliskiego Wschodu. Pontowski czytał, a Butler najpierw czekał cierpliwie, lecz w końcu zasnął. Nie zmrużył oka od ponad trzydziestu godzin. Kiedy Pontowski zapoznał się z raportem, zerknął na Butlera. Widząc, że ten śpi, postanowił jeszcze trochę poszperać. Co mi tam, pomyślał. Najwyżej odmówią. Poprosił o raport dotyczący Rosji. Ponieważ wcześniej był tu z Shawem i doradczynią do spraw bezpieczeństwa narodowego, oficer dyżurny bez wahania spełnił jego prośbę. W raporcie nie było nic ciekawego, no, może poza tym, że gospodarka rosyjska zaczyna się stabilizować.
-	Ameryka Łacińska. - Na ekranie znów pojawiły się najświeższe ra
porty. Baronowie narkotykowi skutecznie konsolidowali swoje polityczne
wpływy. - Chiny. - Oficer dyżurny przywołał najnowszy raport. Coś zaczę-

ło świtać w najgłębszych zakamarkach umysłu Pontowskiego, ale nie nabrało wyraźnych kształtów. Szybko przejrzał informacje o Indiach i Pakistanie. To dziwne uczucie wciąż nie dawało mu spokoju. - Azja Południowo-Wschodnia - powiedział, niemal gotowy dać sobie z tym spokój.
-	Co u licha? - mruknął, czytając o rozruchach we wschodniej Malezji.
Butler wreszcie się obudził. Pontowski wskazał mu raport.
-	Wszędzie pełno takich konfliktów - powiedział, zapoznawszy się z tekstem. - Według ostatnich wyliczeń, tylko w tym roku czterdzieści cztery przerodziły się w wojny etniczne. - Zmienił temat. - No i co sądzisz o Bliskim Wschodzie? Myślisz, że Izrael się w to wmiesza?
-	Na razie nie - odparł Pontowski. - Ale ciągle się zastanawiam, dlaczego ZFI puścił to nagranie w telewizji. Zupełnie jakby chcieli, żebyśmy to zobaczyli i zareagowali zbyt gwałtownie.
-	To samo pomyślałem - powiedział Butler.
Instytut Wojskowy Stanu Nowy Meksyk Środa, 8 września
Brian Turner przewrócił się na pryczy i zobaczył twarz swojego najlepszego przyjaciela.
-	Cholera - wymamrotał, przewracając się z powrotem na drugi bok. Nie chciał zadzierać z żadnym z instruktorów  instytutu.
-	Rusz tyłek - powiedział Zack Pontowski zniżonym głosem.
-	Nie chcę dostać dziesięciu enów za opuszczenie kontroli łóżek - wymamrotał Brian. Każdy N, czyli nagana, oznaczał zakaz opuszczania kwatery do czasu odbycia pięćdziesięciominutowego marszu karnego. - Wracaj do łóżka i zaczekaj na pobudkę.
Zack zerwał z niego koc.
-	Dają to w telewizji. Na żywo. - Ściągnął Briana z pryczy i postawił na nogi. -Nie możesz tego przegapić.
-	Niech cię licho - warknął Brian. - Pamiętam, jak potrzebowałeś drabiny, żeby sięgnąć pieprzonej umywalki i nie umiałeś podnieść nic cięższego od swojego wacka.
-	Wszystko się zmienia - powiedział Zack.
Był wyższy od Briana i cięższy o pięć kilo.
-	Dajcie sobie spokój - burknął współlokator Briana, który też się obudził. - Co jest?
-	W JRT oglądają transmisję na żywo z Zatoki Perskiej - odparł Zack. W JRT, czyli Auli Johna Rossa Thomasa, mieściła się świetlica kadetów. -Chodźmy.
-	
- Pieprzyć to - mruknął współlokator Briana. r Właśnie skończył mi się szlaban. Nie zamierzam przegapić kontroli łóżek. - Przewrócił się na bok i zasnął.
Brian pospiesznie się ubrał, a potem razem z Zackiem wymknęli się z pokoju i szybkim krokiem skierowali ku schodom. Ich śladem podążył agent Secret Service. Usłyszeli, jak melduje: „Merlin ruszył". „Merlin" był kryptonimem wylosowanym dla Briana przez komputer Departamentu Obrony, kiedy jego matka została prezydentem Stanów Zjednoczonych. Gdy stanęli w drzwiach JRT, instruktor od razu ich zauważył. Machnięciem ręki kazał im wejść do środka, gdzie około czterdziestu kadetów ze starszych roczników skupiło się wokół dużego telewizora.
Na ekranie widoczna była scena jak z najgorszego koszmaru. Huk wybuchów wstrząsających ziemią, ludzie biegający wkoło, próbując skryć się przed pociskami. Humvee zmienił się w kulę ognia, trafiony przez stojący tuż obok czołg T-72. Naprowadzany przewodowo pocisk przeciwpancerny przemknął nad ziemią, minął czołg i wbił się w ośmiokołowy transporter opancerzony.
-	Chryste -jęknął instruktor. - To BTR-60. Te cholerstwa mają wielki
ciąg.
Z głośnika dochodził głos dziennikarki usiłującej przekrzyczeć hałas.
-	Czołg  przedarł   się...
Rozległ się terkot karabinu maszynowego i kamera skierowała się na reporterkę, która leżała skulona w płytkim zagłębieniu za spalonym land roverem. Na resztkach stopionego lakieru wciąż widać było słowa PRASA. Czołg znów wystrzelił i z land rovera nie zostało dosłownie nic. Operator rzucił się do ucieczki, nie wyłączając kamery. Ludzie wyskakiwali z unieruchomionego BTR-60. Lufa czołgu opadła, by po chwili znów się podnieść.
-	T-72 - wyjaśnił instruktor chłodnym tonem zawodowca - najpierw
opuszcza lufę, by wyrzucić zużytą łuskę, a potem podnosi ją, automatycznie
ładując nowy pocisk.
Kadeci patrzyli z przerażeniem na lufę zwracającą się w stronę uciekającego kamerzysty. W polu widzenia pojawił się następny humvee, który przeciął mu drogę. Żołnierz obrócił zamontowaną na wozie wyrzutnię pocisków przeciwpancernych i oddał strzał. Rakieta pomknęła w stronę opuszczającego lufę czołgu. Czołg, trafiony w wieżyczkę, zdążył jeszcze wystrzelić. Rozległ się świst pocisku przelatującego centymetry nad głową kamerzysty i czołg eksplodował.
-	Miał facet szczęście - powiedział instruktor.
Kamera znów się obróciła, pokazując biegnącą dziennikarkę. Kobieta wskoczyła do rowu i okolicę zasypał grad pocisków z ciężkiego karabinu maszynowego, rozrywając żołnierzy z BTR-60. Instruktor odetchnął.

Granatnik automatyczny MK.-19 - wyjaśnił. - Strzela czterdziestomili-metrowymi przeciwpancernymi pociskami o podwójnym zastosowaniu. To się nazywa broń odstraszająca.
Na polu bitwy zrobiło się cicho i kadeci zaczęli wiwatować. Instruktor wziął głęboki oddech.
-	Muszę przyznać, że byłem nad Zatoką w 1991 i nigdy nie widziałem
czegoś takiego.
Zack spojrzał na Briana.
-	Nas to ominie - powiedział zniżonym głosem.
Instruktor podszedł do telewizora.
-	Panowie, macie szczęście, że słabo widzę w ciemnościach. Zamie
rzam wyłączyć telewizor. Mam nadzieję, że kiedy wykonam to czasochłon
ne zadanie, sala będzie pusta, a wy znajdziecie się w swoich łóżkach.
Nie zawiedli go.
Baza lotnicza Lackland Środa, 8 września
Dwaj sierżanci, którzy czekali w kancelarii 341. Eskadry Szkoleniowej, zerwali się na nogi, gdy wszedł Rockne.
-	Dziękuję za przybycie - powiedział sierżant Paul Travis. - Jak sądzę,
zna pan plutonowego Jake'a Osburna.
Wymienili uścisk dłoni.
-	Dziś rano eskadra została przeniesiona na miejsce jednostek wysłanych do Zatoki Perskiej - wyjaśnił Travis. - Zostało nas tylko czterech i przydałaby się nam pomoc.
-	Kim są pozostałe dwie osoby? - spytał Rockne.
-	Sierżant sztabowy Jessica Maul i starszy szeregowy Cindy Cloggins, która zajmie się sprawami administracyjnymi.
-	Głupia gęś - mruknął Jake.
Paul posłał mu przeciągłe spojrzenie.
-	Młoda i tyle. Nieźle sobie radzi, będzie z niej dobry glina.
-	Bierzmy się do roboty - powiedział Rockne.
Travis skinął głową i zaprowadził go do działu administracji. Cindy Cloggins zerwała się na równe nogi, już nie tak wystraszona, jak przy ostatnim spotkaniu z Rockne'em.
-	Dzień dobry, sierżancie.
-	Pamiętałaś - powiedział Rockne. Cindy Cloggins lekko skinęła głową i odetchnęła. - Muszę porozmawiać z sierżant Maul.
-	Nie widziałam jej dzisiaj - odparła Cindy.
-	
- Eskadra zostaje przeniesiona, a jej jeszcze tu nie ma? - rzekł ostrym tonem. - Znajdź ją. - Odwrócił się i wszedł do swojego nowego gabinetu.
Rockne rozmawiał przez telefon, kiedy w drzwiach pojawiła się młoda kobieta.
-	Sierżancie Rockne - powiedziała, wchodząc - nie mam nic na swoje
usprawiedliwienie, ale jestem gotowa.
Przeczytał nazwisko na jej plakietce.
-	Sierżant sztabowy Maul... czyta się to „mol"?
-	Tak jest.
-	Dlaczego nie stawiła się pani na zbiórce?
-	Mój mąż nagle uznał, że nie będzie opiekował się dzieckiem podczas mojej nieobecności. Minęło trochę czasu, zanim to wyjaśniłam.
-	No i?

-	Zmienił zdanie. Po raz ostatni. Rockne spodobała się jej harda mina.
-	Domyślam się.
-	Jedziemy nad Zatokę? - spytała.
-	Nie.
-	Cholera.
-	Od tej chwili - powiedział Rockne - będzie pani pełnić obowiązki
szefa psiarni.
Jessica rozpromieniła się.
-	To coś dla mnie.
-	Moja suka jest w pikapie przed budynkiem. Proszę zaprowadzić ją do psiarni.
Uśmiechnęła się szeroko.
-	Znam Boycę.
Waszyngton Środa, 8 września
Prezydent Turner wprowadziła senatora Lelanda do Gabinetu Sytuacyjnego.
- Staramy się maksymalnie skracać odprawy - wyjaśniła, siadając.
Zaprosiła Lelanda do Białego Domu na spotkanie z Komitetem Wykonawczym w nadziei, że uda jej się go zmiękczyć, zanim polityka czasu wojny podzieli Kongres na frakcje jastrzębi i gołębi.
Patrick Shaw wstał, ustępując Lelandowi miejsca.

-	Cieszę się, że mógł pan przyjść, senatorze. - Oparł się o ścianę, zado
wolony, że nie ma Lelanda za plecami. Nie można ufać temu skurwielowi,
pomyślał.
Turner skinęła głową na pułkownika Scovilla, marines, który stał przed sterowanymi komputerowo monitorami.
-	Pani prezydent, mamy wyniki wczorajszych nalotów na Bagdad -zaczął Scovill. - Wszystkie mosty na Tygrysie są zniszczone, a w mieście nie ma prądu. Tylko wodociągi pozostały nietknięte. - Pozwolił sobie na półuśmiech. - Mogę ponownie potwierdzić, że wszystkie samoloty wróciły do baz bez szwanku.
-	Francuzi twierdzą - powiedział Leland - że zbombardowaliśmy pałac Saddama Husajna. Czy to prawda, a jeśli tak, to czy nie stanowi to naruszenia konwencji genewskiej?
-	Odpowiedź na pierwsze pytanie brzmi: tak, na drugie: nie - odparł pułkownik.
Sądząc po nachmurzonym czole Lelanda, nie takiej odpowiedzi oczekiwał.
-	Macie szczegóły? - spytała Turner.
Scovillowi udało się zachować kamienną twarz.
-	Tak, pani prezydent. Ale przedstawione językiem trochę... - urwał,
szukając odpowiedniego słowa - ...hmm, szorstkim.
-	Wszyscy jesteśmy dorośli-odparła Turner.
Na ustach pułkownika zaigrał lekki uśmiech.
-	Tak jest, pani prezydent. - Włączył monitor po lewej stronie. - To
niezmontowane zdjęcia celu zrobione z myśliwca F-l 17 Stealth, który zbom
bardował główny pałac Saddama.
Ekran wypełnił zielonkawy obraz i rozległ się głos pilota.
-	Tam jest Tygrys. - Naprowadził celownik na most przerzucony nad rzeką. - Most Jumhuiya. Kieruj się nad głównym bulwarem na południowy zachód. To rządowe centrum konferencyjne, które wskazuje pałac. Wszystko zgadza się z GPS-em. - Ustawił celownik na wielkiej bramie prowadzącej do holu wejściowego. Obraz był niewiarygodnie ostry. Na dole ekranu mignęło światełko. - Bomba poszła - powiedział pilot takim tonem, jakby mówił o pogodzie. Nic nie zdradzało faktu, że był nad terytorium wroga.
-	Proszę zwrócić uwagę na licznik w prawym dolnym rogu ekranu -instruował Scovill. - Kiedy dojdzie do zera, bomba wybuchnie w punkcie wyznaczonym przez celownik.
Odliczaniu towarzyszyła głęboka cisza na sali. Celownik ani na chwilę nie zsunął się z bramy, kiedy samolot szerokim łukiem okrążał pałac. Gdy licznik doszedł do czterech, pilot powiedział „Puk-puk, skurwysynu". Bomba wleciała przez bramę do głównego holu. Nastąpił wybuch i ekran zgasł.

Shaw zarechotał głośno, a Leland zerwał się z miejsca.
-	To nie jest śmieszne! - ryknął. - Jak możemy chronić niewinnych cywilów, kiedy nasze wojsko wykazuje taką postawę? Żądam, żeby ten pilot stanął przed sądem wojskowym i został przykładnie ukarany. Nie lekceważcie mnie - ostrzegł. Obrócił się na pięcie i wymaszerował z sali.
-	Ani chybi nażarł się jakiegoś świństwa - mruknął Shaw, siadając na zwolnionym krześle.
Turner pokręciła głową.
-	Cóż, próbowałam. Mamy kłopot?
-	Tylko jeśli postawi pani pilota przed sądem wojskowym - odparł generał Wilding.
-	Jak to?
-	Wysłalibyśmy zły sygnał.
-	Piloci pomyśleliby, że każdy może stanąć przed sądem za trafienie w wyznaczony cel - wyjaśnił Butler - i połowa wycofałaby się z przyczyn technicznych jeszcze przed startem. Pozostali mieliby kłopoty z namierzeniem celów i co najwyżej dziesięć procent naszych bomb trafiałoby tam, gdzie trzeba. A i tak wszyscy dmuchaliby na zimne.
-	To znaczy? - spytała Turner.
-	Unikaliby podejmowania niepotrzebnego ryzyka.
-	Czy nie jest to forma buntu?
-	Może to pani nazywać, jak chce - odparł Butler z rzadkim u niego przejęciem. - Ale taka jest ludzka natura. Jeśli posyłamy ich w bój, to lepiej, żebyśmy dali im wsparcie.
-	Sugerujesz, żebym go odznaczyła?
-	Warto się nad tym zastanowić.
Turner skinęła głową.
-	Martwią mnie ofiary wśród ludności cywilnej. Mamy jakieś dane? Leland będzie chciał to wykorzystać.
-	Irakijczycy twierdzą, że zabiliśmy ponad pięć tysięcy cywilów i tysiące raniliśmy - odpowiedział Scovill po chwili namysłu. - Obserwujemy ich szpitale. Zauważyliśmy niewielki wzrost aktywności, ale szpitale z całą pewnością nie są przepełnione, w większości pracują normalnie. Spodziewamy się większego ruchu, kiedy zostaną przywiezione ofiary walk w Arabii Saudyjskiej.
-	Jeśli uda im się dostać na drugi brzeg.
-	Tak, pani prezydent, zgadza się.
Turner spojrzała na Shawa i uniosła brew - znak, że na niego już czas.
Wrócił niespiesznym krokiem do swojego gabinetu w Zachodnim Skrzydle i przejrzał stos notatek piętrzący się na biurku. Jedna zwróciła jego uwagę. Powiedział sekretarce, że wychodzi do swojej ulubionej restauracji.

Tak jak się spodziewał, przy kontuarze czekała młoda dama. Gawędzili przez kilka minut, po czym kelner zaprowadził ich do stolika w odległym kącie sali.
-	Czy coś ciekawego dzieje się w cudownym świecie, w którym spędzasz większość swoich dni? - spytał Shaw.
-	Wiesz, że nie mogę o tym mówić - odparła.
Skinął głową ze zrozumieniem. Pracowała w Narodowej Agencji Bezpieczeństwa jako specjalistka do monitorowania komunikacji elektronicznej. Poczuł na kolanie jej dłoń i nakrył ją swoją. Cofnął rękę i wrzucił kasetę do kieszeni.
Następną godzinę spędzili na pogawędce, delektując się wybornym posiłkiem.
-	Cóż, moja droga, muszę wracać do lochu. Sama rozumiesz, mam wojnę do wygrania.
-	Czym ty się właściwie zajmujesz? - zapytała.
-	Tym, czym trzeba - odrzekł z uśmiechem.
Zapłacił rachunek i wrócił do Białego Domu. Znalazłszy się w swoim gabinecie, wyjął kasetę z kieszeni. Na wymyślnie ozdobionej naklejce widniał napis Damy do towarzystwa: życzymy przyjemnego słuchania. Włożył kasetę do magnetofonu i przez chwilę słuchał seksownego kobiecego głosu opisującego rozkosze oferowane przez najpiękniejsze i najbardziej czarujące damy Waszyngtonu. Wreszcie rozległ się głos jego towarzyszki:
-	Nagrane  dziś  o  siedemnastej   dwadzieścia  dwie.
-	Co dokładnie chodzi ci po głowie? - spytał jakiś mężczyzna mówiący z silnym francuskim akcentem.
-	Zawieszenie broni wynegocjowane za waszym pośrednictwem - odparł senator Leland.
-To  się  da  załatwić-zapewnił Francuz. I znów głos towarzyszki Shawa:
-	Jeśli chciałbyś dowiedzieć się czegoś więcej,
proszę  o  telefon.
Taśma się skończyła. Shaw westchnął głośno i sięgnął po telefon. Jego towarzyszka odebrała po pierwszym sygnale.
-	Wiedziałam, że cię to zainteresuje.
-	Ile?-spytałShaw.
-	Pięć tysięcy.
No i kto tu jest dziwką? - pomyślał. Wiedział, na jakie ryzyko się narażała, używając supertajnego sprzętu Narodowej Agencji Bezpieczeństwa do nasłuchu rozmów telefonicznych. Za coś takiego groziło dwadzieścia lat. Ale ważniejsze było to, czy on sam chce podjąć takie ryzyko. Uznał, że nie.

Shaw zarechotał głośno, a Leland zerwał się z miejsca.
-	To nie jest śmieszne! - ryknął. - Jak możemy chronić niewinnych cywilów, kiedy nasze wojsko wykazuje taką postawę? Żądam, żeby ten pilot stanął przed sądem wojskowym i został przykładnie ukarany. Nie lekceważcie mnie - ostrzegł. Obrócił się na pięcie i wymaszerował z sali.
-	Ani chybi nażarł się jakiegoś świństwa - mruknął Shaw, siadając na zwolnionym krześle.
Turner pokręciła głową.
-	Cóż, próbowałam. Mamy kłopot?
-	Tylko jeśli postawi pani pilota przed sądem wojskowym - odparł generał Wilding.
-	Jak to?
-	Wysłalibyśmy zły sygnał.
-	Piloci pomyśleliby, że każdy może stanąć przed sądem za trafienie w wyznaczony cel - wyjaśnił Butler - i połowa wycofałaby się z przyczyn technicznych jeszcze przed startem. Pozostali mieliby kłopoty z namierzeniem celów i co najwyżej dziesięć procent naszych bomb trafiałoby tam, gdzie trzeba. A i tak wszyscy dmuchaliby na zimne.
-	To znaczy? - spytała Turner.
-	Unikaliby podejmowania niepotrzebnego ryzyka.
-	Czy nie jest to forma buntu?
-	Może to pani nazywać, jak chce - odparł Butler z rzadkim u niego przejęciem. - Ale taka jest ludzka natura. Jeśli posyłamy ich w bój, to lepiej, żebyśmy dali im wsparcie.
-	Sugerujesz, żebym go odznaczyła?
-	Warto się nad tym zastanowić.
Turner skinęła głową.
-	Martwią mnie ofiary wśród ludności cywilnej. Mamy jakieś dane? Leland będzie chciał to wykorzystać.
-	Irakijczycy twierdzą, że zabiliśmy ponad pięć tysięcy cywilów i tysiące raniliśmy - odpowiedział Scovill po chwili namysłu. - Obserwujemy ich szpitale. Zauważyliśmy niewielki wzrost aktywności, ale szpitale z całą pewnością nie są przepełnione, w większości pracują normalnie. Spodziewamy się większego ruchu, kiedy zostaną przywiezione ofiary walk w Arabii Saudyjskiej.
.- Jeśli uda im się dostać na drugi brzeg.
-	Tak, pani prezydent, zgadza się.
Turner spojrzała na Shawa i uniosła brew - znak, że na niego już czas.
Wrócił niespiesznym krokiem do swojego gabinetu w Zachodnim Skrzydle i przejrzał stos notatek piętrzący się na biurku. Jedna zwróciła jego uwagę. Powiedział sekretarce, że wychodzi do swojej ulubionej restauracji.

Tak jak się spodziewał, przy kontuarze czekała młoda dama. Gawędzili przez kilka minut, po czym kelner zaprowadził ich do stolika w odległym kącie sali.
-	Czy coś ciekawego dzieje się w cudownym świecie, w którym spędzasz większość swoich dni? - spytał Shaw.
-	Wiesz, że nie mogę o tym mówić - odparła.
Skinął głową ze zrozumieniem. Pracowała w Narodowej Agencji Bezpieczeństwa jako specjalistka do monitorowania komunikacji elektronicznej . Poczuł na kolanie jej dłoń i nakrył ją swoją. Cofnął rękę i wrzucił kasetę do kieszeni.
Następną godzinę spędzili na pogawędce, delektując się wybornym posiłkiem.
-	Cóż, moja droga, muszę wracać do lochu. Sama rozumiesz, mam wojnę do wygrania.
-	Czym ty się właściwie zajmujesz? - zapytała.
-	Tym, czym trzeba - odrzekł z uśmiechem.
Zapłacił rachunek i wrócił do Białego Domu. Znalazłszy się w swoim gabinecie, wyjął kasetę z kieszeni. Na wymyślnie ozdobionej naklejce widniał napis Damy do towarzystwa: życzymy przyjemnego słuchania. Włożył kasetę do magnetofonu i przez chwilę słuchał seksownego kobiecego głosu opisującego rozkosze oferowane przez najpiękniejsze i najbardziej czarujące damy Waszyngtonu. Wreszcie rozległ się głos jego towarzyszki:
-	Nagrane  dziś  o  siedemnastej   dwadzieścia  dwie.
-	Co dokładnie chodzi ci po głowie? - spytał jakiś mężczyzna mówiący z silnym francuskim akcentem.
-	Zawieszenie broni wynegocjowane za waszym pośrednictwem - odparł senator Leland.
-To  się  da  załatwić-zapewnił Francuz. I znów głos towarzyszki Shawa:
-	Jeśli chciałbyś dowiedzieć się czegoś więcej,
proszę  o   telefon.
Taśma się skończyła. Shaw westchnął głośno i sięgnął po telefon. Jego towarzyszka odebrała po pierwszym sygnale.
-	Wiedziałam, że cię to zainteresuje.
-	Ile?-spytał Shaw.
-	Pięć  tysięcy.
No i kto tu jest dziwką? - pomyślał. Wiedział, na jakie ryzyko się narażała, używając supertajnego sprzętu Narodowej Agencji Bezpieczeństwa do nasłuchu rozmów telefonicznych. Za coś takiego groziło dwadzieścia lat. Ale ważniejsze było to, czy on sam chce podjąć takie ryzyko. Uznał, że nie.

—	Na razie, słodziutka.
-	Będę tu, gdybyś zmienił zdanie - odparła.
Rozdział 10
Równina Pahang, Malezja Czwartek, 9 września
Autokar był o rzut beretem od Mentakab, kiedy silnik zakrztusił się i prychnął. Kierowca zjechał na pobocze i połączył się przez radio z autobusem jadącym na czele, który szybko zawrócił. Po rozmowie z kierowcami przewodniczka wezwała autokar zastępczy i próbowała jakoś uratować sytuację, dokonując reorganizacji szesćdziesięciosiedmioosobowej grupy.
Gdy turyści z Singapuru oglądali nieliczne atrakcje, jakie Mentakab miał do zaoferowania, naradziła się ze starszym mężczyzną, który był nieoficjalnym przywódcą grupy. Podczas rozmowy uśmiechała się promiennie i raz po raz odrzucała włosy z twarzy - wszystko z uwagi na jego syna, atrakcyjnego młodego mężczyznę mniej więcej w jej wieku. Autokar zastępczy miał przyjechać dopiero około północy, postanowili więc podzielić grupę. Kobiety pojadą do Kuantan na wschodnim wybrzeżu i zameldują się w luksusowym hotelu wynajętym na ten weekend.
Mężczyźni błyskawicznie przeładowali bagaże. Do sprawnego autokaru wrzucili wszystkie ciężkie walizki i torby ze sprzętem sportowym. Kiedy młode żony pożegnały się ze swoimi mężami, przewodniczka wsiadła do pierwszego autobusu.
-	To ich miesiąc miodowy? - spytała.
-	Tak bym tego nie nazwał - odparł starszy mężczyzna. - Ale są małżeństwami od niedawna.
Przewodniczka pomachała na pożegnanie i autobus wjechał na autostradę. Patrząc na grupę ginących w oddali mężczyzn, odniosła dziwne wrażenie, iż wszyscy poczuli ulgę, że pozbyli się swoich żon.
Autokar zastępczy przyjechał po północy. Zatrzymał się za zepsutym autobusem i zgasił światła. W nieprzeniknionych ciemnościach z zepsutego autobusu wysiadło ośmiu mężczyzn, którzy rozeszli się w różne strony, żeby sprawdzić, czy okolica jest bezpieczna. Jeden po drugim meldowali przez

krótkofalówki, że w pobliżu nie ma żywej duszy. Z autobusu wyskoczyli pozostali mężczyźni i bagażniki obu pojazdów zostały otwarte. Zapaliła się lampka. Szybko została zgaszona, ale zanim to się stało, w jej świetle ukazał się dziwny widok. Wszyscy mężczyźni byli ubrani w ciemnozielone stroje maskujące i buty wojskowe, a twarze mieli pomalowane farbą.
Wyjęli z bagażników wypchane bergeny, które, jak się okazało, zawierały broń lekką, rozmaite ładownice i worki z amunicją. Po kilku minutach wszyscy mężczyźni mieli na głowie noktowizory i zaczęli ładować broń.
Kamigami podał Telowi lekki pistolet maszynowy minimi, trzy pudełka, w których mieściło się dwieście nabojów, i sześć magazynków zawierających po trzydzieści pocisków. Zapewniało to imponującą siłę ognia; minimi mógł w czasie ataku zostać użyty jako karabin.
-	Umiesz się tym posługiwać? Tel skinął głową.
-	To dobrze. Za mną pójdzie radiooperator, a ty za nim.
Tel zarzucił pistolet na ramię, a Kamigami przywołał mężczyznę niosącego zestaw PRC319 z możliwością wysyłania i przyjmowania krótkich zaszyfrowanych wiadomości. Upewniwszy się, że ma połączenie z czterema ośmioosobowymi oddziałami i że wszyscy oswoili się z noktowizorami, wydał rozkaz wymarszu. Tel szedł za radiooperatorem, przygarbiony pod dziewięćdziesięciokilogramowym ciężarem.
Dwie godziny później Kamigami zarządził ćwiczenie szybkiej reakcji i cztery oddziały zajęły pozycje obronne. Zadowolony z jego przebiegu, przeszedł do ćwiczenia zasadzki. Oddział Alfa nie najlepiej usytuował pola ostrzału, natomiast żołnierze osłaniający odwrót zajęli-dobre miejsca. Nie chcąc naruszać ciszy radiowej, wydał ustne polecenie rozbicia obozu. Zapowiedział, że wyruszą o świcie.
-	Nocny marsz przez dżunglę jest zbyt ciężki -powiedział do Tela. -
Rano będzie można iść szybciej.
Biały Dom Czwartek, 9 września
Członkowie Komitetu Wykonawczego czekali pod Gabinetem Owalnym na drugie czwartkowe spotkanie z panią prezydent. Nancy Bender spojrzała na zegarek. Była czternasta.
- Są z nią doradcy do spraw kampanii i... - Zanim zdążyła dokończyć, drzwi otworzyły się i z Gabinetu Owalnego wyszły cztery osoby. Mimo narastającego kryzysu Madeline Turner wciąż miała napięty harmonogram.

Mazie i towarzyszący jej mężczyźni weszli do środka. Turner oparła łokcie na krześle, splotła palce pod podbródkiem i patrzyła jak siadają. Mazie przekazała pani prezydent złą wiadomość.
-	Siedemset siedemdziesiąt trzy do północy. Turner podniosła głowę.
-	Prawie osiemset ofiar w niecałe siedemdziesiąt dwie godziny. Generał Wilding jeszcze pogorszył sprawę.
-	Mowa jest tylko o zabitych.

-	Dziesięciu na godzinę - westchnęła Madeline. - Jak długo to jeszcze potrwa?
-	Co najmniej kolejne siedemdziesiąt dwie godziny, zanim ustabilizujemy sytuację - odparł Wilding.
-	Czy to oznacza następnych osiemset ofiar?
-	Prawdopodobnie więcej.
-	Mamy największą i najlepszą armię na świecie - powiedziała Turner. -Na pewno jest coś, co możemy zrobić... z taktycznego lub strategicznego punktu widzenia.
-	Nie, chyba że użyjemy broni jądrowej - odparł Wilding.
-	Wykluczone.
Wilding musiał udzielić pani prezydent krótkiej lekcji realiów wojny.
-	Laicy postrzegają wojnę w kategoriach strategii i taktyki — powie
dział. -Zawodowiec myśli w kategoriach logistyki. Do wsparcia nawet ma
łej jednostki na polu bitwy potrzeba mnóstwo sprzętu. Kiedy mocarstwo
lądowe dokonuje inwazji na sąsiednie państwo, siły przyjmujące na siebie
główny impet natarcia ponoszą duże straty do momentu przybycia posiłków
i przygotowania bazy logistycznej.
Nic nie zdradzało uczuć Turner. Wyglądała jak chłodny polityk przygotowujący się do podjęcia decyzji.
-	Miałam wrażenie, że to się zmieniło w wyniku rozwoju technologii
wojskowych.
Wilding przybrał ton profesora wygłaszającego wykład.
-	No tak, wojna przyszłości oparta na precyzyjnej, nowoczesnej broni i informacji. To bardzo modne i politycznie poprawne. Ale rzeczywistość wygląda inaczej, kiedy stoi się naprzeciw zdeterminowanego wroga walczącego na własnych zasadach. Do nadejścia posiłków możemy tylko prowadzić działania opóźniające. Dzięki Cywilnej Flocie Rezerw Sił Powietrznych niezbędne jednostki przybywają na teren działań, ale dopóki nie dostarczy im się sprzętu, są bezradni.
-	A większość sprzętu, który był na miejscu, straciliśmy po upadku twierdzy King Khalid - dodał Kennett.
-	
-	Właśnie dlatego była pierwszym celem ZFI -wyjaśnił dyrektor CIA.
-	Pierwsza Eskadra Szybkiego Transportu Morskiego wypłynie z Sa* vannah w ciągu najbliższych dwudziestu czterech godzin - ciągnął Wil-ding. - To osiem statków z wystarczającą ilością sprzętu, by wystawić dywizję zmechanizowaną.
-	Kiedy dotrą na miejsce? - spytała Turner.
Wilding dokonał obliczeń.
-	Odległość wynosi osiem tysięcy siedemset mil morskich, a więc przyj
mując średnią prędkość dwudziestu pięciu węzłów na godzinę, rejs zajmie
piętnaście dni. Przy założeniu, że nie nastąpią żadne awarie. Potem jednost
ki będą musiały przejąć sprzęt i go sprawdzić. Trzeba więc dodać następne
cztery-pięć dni, zanim będzie można wysłać je na front. Czyli do czasu
przybycia statków jesteśmy uzależnieni od transportu powietrznego, a kło
pot polega na tym, że go nie mamy. Siły powietrzne robią bokami. Dowódz
two operacji powietrzno-desantowych udostępniło wszystkie posiadane sa
moloty. Jeśli chodzi o siły taktyczne, wszystkie sprawne A-10 są na miejscu
i ich działania zaczynają dawać efekty. Następne F-16 i F-15 Strike Eagle są
w drodze.
Podniosła rękę, przerywając mu.
-	Chcę się zapoznać z pełnym raportem na temat sytuacji w terenie.
Przeszli do Gabinetu Sytuacyjnego, gdzie czekał pułkownik marines.
-	To nie jest dobry dzień, pani prezydent - powiedział Scovill. - Siły ZFI zwolniły tempo natarcia i rozwijają flanki. Próbują się przebić przez nasze linie. Jak dotąd, udało nam się zablokować ich wschodnie skrzydło. Ale rozwijają się też ku zachodowi, w głąb pustyni.
-	To znaczy, że manewry spowolniły ich działania? - spytała Turner z nadzieją w głosie.

-	Nie, pani prezydent. Rzucamy przeciw nim wszystkie nasze siły. Znów musiała zadać to pytanie.
-	Ofiary?

-	Według stanu sprzed godziny, ośmiuset sześćdziesięciu pięciu zabitych i trzystu dziesięciu zaginionych. Z trzech tysięcy rannych nieco ponad dwa tysiące ewakuowano.
-	Dlaczego tylko tylu? Przecież samoloty transportowe mogą stamtąd zabrać wszystkich?
-	Wielu lżej rannych wróciło do swoich jednostek - wyjaśnił Scovill.
-	Jak to?
-	Zrobili to na ochotnika. Ale zastępujemy ich tak szybko, jak możemy.
-	Czemu to robią? Nie rozumiem.
Przez chwilę wszyscy milczeli. Wreszcie odezwała się Mazie.

-	Kiedyś w Chinach o to samo spytałam Matta Pontowskiego. Nie potrafił mi wyjaśnić. Ale opowiedział mi historię pułkownika sił powietrznych nazwiskiem Muddy Waters. Waters dowodził 49. Dywizjonem Myśliwców podczas nieudanej akcji poprzedzającej wojnę w Zatoce Perskiej.
-	Pamiętam - powiedziała Turner - to było jeszcze przed rozpadem Związku Sowieckiego i wszyscy się obawiali, że wyniknie z tego trzecia wojna światowa. O ile mnie pamięć nie myli, wycofaliśmy Czterdziesty Dziewiąty w ostatniej chwili.
Bernie Butler, który jak zwykle trzymał się na uboczu i głównie słuchał, teraz poczuł potrzebę zabrania głosu.
-	To nie całkiem tak - rzekł. - Baza była w fatalnej sytuacji, musieli się wyrwać z oblężenia. Waters stawiał silny opór, jednocześnie ewakuując swoich ludzi. Początkowo wielu nie chciało odejść. Woleli zostać z nim i walczyć. Trzymał się wystarczająco długo, by wydostać z bazy większość ludzi i ostatnie pięć samolotów. Przed ich startem Waters dał dowódcy klucza, niejakiemu kapitanowi Johnowi Locke'owi, swój osobisty sygnał wywoławczy. Ale sam zginął, zanim zdążył poddać bazę.
-	Matt mówił, że Jack Locke był najlepszym dowódcą, jakiego znał -powiedziała Mazie.
-	Znał? - zdziwiła się Turner.
-	Locke zginął później w wypadku podczas ćwiczeń - wyjaśniła Mazie. - Matt mówił, że Locke wyznaczył standard, do którego on dąży. -Szukała właściwych słów. - To jakby pochodnia, którą sobie przekazują. Przypomina mi to legendę o Feniksie, mitycznym ptaku, który spala się we własnym gnieździe, by potem odrodzić się z popiołów.
Pułkownik Scovill potrząsnął głową.
-	To znacznie prostsze, pani Hazelton. Chodzi o identyfikację z jed
nostką. Wracają, bo tam są ich kumple.
Turner podjęła decyzję.
-	Nakazuję intensyfikację działań. Możecie wykorzystać wszystkie środ
ki oprócz broni jądrowej. - W jej głosie zabrzmiał gniew. - Ale dajcie im do
zrozumienia, że ta opcja nie została definitywnie odrzucona.
Maddy wróciła do swojego prywatnego gabinetu, sąsiadującego z Gabinetem Owalnym.
-	Zamknij drzwi, Nancy. I nikogo nie wpuszczaj.
-	Dobrze, pani prezydent.
Zamknęła drzwi i oparła się o nie. Chciałaby jakoś pomóc Madęline, ale nie mogła. Nikt nie mógł.
Maddy wyglądała przez okno z twarzą mokrą od łez.

Równina Pahang Piątek, 10 września
Kamigami obudził się i odruchowo spojrzał na zegarek. Spał trzy godziny, niebo zaczynało już szarzeć. Powoli przewrócił się na bok. Tel siedział pod drzewem i jadł zimną konserwę. Minimi i bergen leżały obok.
-	Wszyscy gotowi - zameldował.
Kamigami wezwał dowódców oddziałów na odprawę.
-	Nic się nie zmieniło - powiedział. - Jesteśmy na zwiadzie. Zapro
wadźcie oddziały w wyznaczone miejsca tak szybko, jak to możliwe, i znajdź
cie tych skurwieli. Protokoły transmisji są standardowe, utrzymujcie ciszę
radiową, jak długo się da. Nie atakujcie, dopóki nie zostaniecie zaatakowa
ni. Strzelajcie, dopiero kiedy zaczną do was strzelać, a potem spieprzajcie,
ile sił w nogach. Jeśli znajdziecie coś, co będzie przypominało główny obóz,
na pewno wokół niego będą czujniki ruchu i psy wyczulone na zapach mo
czu. - Wskazał mapę. - To nasza obecna pozycja. Zapamiętajcie współ
rzędne, spotkamy się tu za sześć dni. Jakieś pytania?
Nie było żadnych.
-	No to pomyślnych łowów.
Wkrótce cztery oddziały wyruszyły w drogę. Upewniwszy się, że wszystko gra, Kamigami podniósł plecak.
-	Niech zgadnę - powiedział Tel ledwo słyszalnym głosem. - Idziemy
do bazy.
Kamigami zarzucił plecak na ramiona.
-	Nie zaszkodzi złożyć im wizytę - odparł.
W ciszy skierowali się ku sercu Taman Negara.
Rozdział 11
Oakland
Piątek, 10 września
Nie wyciągaj pochopnych wniosków, przestrzegła się w duchu Bloomy chyba już setny raz. Powoli poprzekładała karteczki rozłożone na stole, szukając innych możliwych powiązań. Ale żadnych nie znalazła. Spojrzała na zegar ścienny. Była dziewiąta rano. Chwyciła pusty kubek i poszła do pokoju rekreacyjnego. Był tam cały personel. Nikt nie zwracał uwagi na telewizor, wszyscy wpatrywali się w Matta Pontowskiego. Stał oparty o ścianę,

trzymając kubek kawy w obu dłoniach. Bloomy napełniła swój i nadstawiła uszu.
-	Mamy już tysiąc sto ofiar - powiedział jeden z wolontariuszy, student uniwersytetu w Berkeley. - Jak długo to jeszcze potrwa?
-	Dokładna liczba ofiar wynosi tysiąc dziewięćdziesiąt pięć - sprostował Pontowski.
-	Co za różnica, pięć w tę czy we w tę? - spytał student.
-	Duża, jeśli jest się jednym z tych pięciu. Ale słusznie niepokoisz się wysoką liczbą ofiar, to samo czują dowódcy.
-	Oni? Wątpię. - Student wstał i wyszedł z pokoju.
-	Generale - powiedziała Bloomy - przepraszam za...
Potrząsnął głową.
-	Nie ma za co. - Wskazał ekran, na którym atrakcyjna młoda para tań
czyła wokół łóżka, reklamując bieliznę. - Trwa piąty dzień wojny i widzicie
tylko surowe, niezmontowane materiały prosto z pola bitwy. Nie widzicie
szerszej perspektywy.
Podszedł do wiszącej na ścianie mapy Arabii Saudyjskiej i narysował linię z Iraku przez twierdzę King Khalid aż do punktu położonego około siedemdziesięciu kilometrów na południe.
-	Celem ZFI jest Rijad, dwieście pięćdziesiąt kilometrów dalej. - Pod końcem linii narysował elipsę. - Tu toczą się walki. - Po obu stronach elipsy narysował coś, co wyglądało jak rogi, zakrzywione w stronę Iraku. - Wdzierając się w głąb Arabii Saudyjskiej, ZFI musi rozwinąć swoje flanki na wschód i na zachód, co znacząco wydłuży linię frontu. Zmniejszy także nacisk na jej środek. - Przedłużył róg po prawej stronie. - Ich wschodnie skrzydło rozwija się powoli, co stanowi zaproszenie do kontrataku. -Narysował pionową linię wbijającą się w bok tej, która przedstawiała natarcie ZFI.
-	Oni też to widzą- powiedział ktoś.
-	Oczywiście - odparł Pontowski. - Dlatego czas jest na wagę złota. Moim zdaniem, mają na zdobycie Rijadu góra trzy tygodnie, zanim rozmieścimy tam wystarczające siły, by przejść do kontrataku. - Znów wskazał telewizor. Na ekranie widać było brudnego, zmęczonego reportera stojącego przed punktem medycznym.
-	Peter - powiedział dziennikarz - za chwilę pokażę materiał nakręcony pół godziny temu, niecały kilometr od miejsca, w którym stoję w tej chwili.
Odwrócił się i wskazał na północ, po czym na ekranie pojawił się oddział amerykańskich żołnierzy, którzy przyczajeni za niskim wzniesieniem ładowali pocisk przeciwpancerny do wyrzutni rurowej.
-	Kryj   się !-krzyknął ktoś.
Obraz przekrzywił się, kiedy kamerzysta wskoczył do płytkiego zagłębienia. Dym i odłamki przysłoniły obiektyw, ale dźwięk wciąż był słyszalny.

-	O Boże:!
-	Lekarza!
-	Cholera!   Sierżant  dostał!
-	Zostawcie  sierżanta!   Przygotujcie  broń! Zanim obraz zniknął, rozległ się spokojny głos Pontowskiego.
-	Fakt, że dziennikarz mógł tak szybko przygotować sprzęt i nadać ma
teriał z miejsca położonego tak blisko pola bitwy, świadczy o tym, że tempo
ofensywy spada. Następne dwa-trzy dni będą kluczowe i obawiam się, że
stracimy wielu ludzi, zanim zdołamy ją powstrzymać.
Bloomy spojrzała na Pontowskiego. Czy prezydent też był taki?
Tego wieczora przed wyjściem z biura Pontowski zadzwonił do syna. Wysłuchał jego chaotycznej relacji z transmisji z pola bitwy i czekał, aż chłopak nieco ochłonie. Rozległo się pukanie do drzwi. Odwrócił się i zobaczył Bloomy, która stała w progu, trzymając w palcach jakiś list.
-	Zack - powiedział Pontowski do słuchawki - oddzwonię za kilka mi
nut. Przerwał połączenie. - Co się stało?
-	To moja rezygnacja. - Bloomy wręczyła mu list. Pontowski był zaskoczony.
-	Dlaczego? Zrobiłem coś nie tak? Pokręciła głową.
-	Wszystko wyjaśniłam w liście.
Czytał go w skupieniu, a Bloomy czekała, wyraźnie speszona.
-	To świetnie, że chcesz napisać biografię dziadka. Ale dlaczego mu
sisz w tym celu odejść z biblioteki?
-	Chodzi o to, co mogę znaleźć - odparła. Potrząsnął głową.
-	Nie liczyłbym na jakieś wielkie niespodzianki.
-	Jest ten brakujący rok - powiedziała cicho.
-	Znalazłaś coś?
I znów była pewna, że on wie.
-	Są pewne powiązania, których nie potrafię wyjaśnić. Pontowski zmarszczył brwi.
-	Liczy się tylko prawda - powiedział. Bloomy nie wierzyła własnym uszom.
-	To jedyny warunek?
-	Tak.
-	Dlaczego?
-	Bo wierzę, że zrobisz to, co słuszne. - Oddał jej list. Skłoniła się
lekko i pospiesznie wyszła. Pontowski wpatrywał się przez chwilę w otwarte

drzwi, kręcąc głową. Czekają cię przykre niespodzianki. Ale lepiej, że ciebie niż kogoś innego. Sięgnął po telefon i zadzwonił do syna.
- Już się uspokoiłeś? - spytał. Słuchał przez chwilę. - No nie, jeszcze nie masz szesnastu lat. Tę wojnę możesz sobie darować.
Biały Dom
Piątek, 10 września
-	To będzie dobre - orzekł Shaw, kiedy ekipa filmująca spot telewizyjny opuściła Gabinet Owalny. Shaw kreował panią prezydent na przywódcę zdecydowanego w obliczu zagrożeń, w stylu Winstona Churchilla.
-	W niedzielę Sam weźmie na siebie gadające głowy - powiedział. „Gadającymi głowami" nazywał ekspertów z nadawanych w niedzielne poranki politycznych talk-show. -Niestety, ma wystąpić z Lelandem.
-	Sądzę, że wiceprezydent znakomicie poradzi sobie z panem senatorem - odparła Madei ine. Przed oczami mignął jej obraz Sama Kennetta duszącego Lelanda jedną ręką.
W drzwiach stanęła Nancy Bender.
-	Wiceszef Komitetu Połączonych Sztabów na szóstce - powiedziała.
Szósty guzik w interkomie obsługiwał gorącą linię z Narodowym Cen
trum Dowodzenia w Pentagonie.
Turner podniosła słuchawkę.
-	Witam, generale. - Słuchała przez dłuższą chwilę. -Nie, jeszcze nie przyszedł. Powiem mu. - Rzuciła słuchawkę na widełki i spojrzała na Sha-wa. - Generał Wilding jest w drodze. Przyprowadź go, kiedy tylko się zjawi. Muszę porozmawiać z nim na osobności.
-	Tak jest, pani prezydent.
Ruszył do Zachodniego Skrzydła. Samochód sztabowy przyjechał dokładnie cztery minuty później.
-	Pani prezydent chciałaby z panem porozmawiać - powiedział Shaw
do Wildinga. - W cztery oczy - dodał.
Proszę, domyśl się, o co chodzi, i weź się w garść, błagał w myślach. Generał skinął głową i oddał adiutantowi teczkę.
Maddy podniosła się, kiedy Shaw wprowadził Wildinga do Gabinetu Owalnego. Drzwi się zamknęły, zostawiając ich sam na sam.
-	Mam złe wiadomości, generale. Właśnie dostaliśmy informację, że
pański syn... - głos uwiązł jej w gardle - ...poległ.
Na krótką chwilę cofnęła się w czasie, wspominając, jak mówiła innemu generałowi, że jego jedyne dziecko, córka, zginęła w katastrofie lotniczej.
-	Czy mogę coś dla pana zrobić?

Oczy Wildinga zaszły mgłą.
-	Dziękuję, pani prezydent, nie. - Bez zachęty usiadł na kanapie.
Zajęła miejsce obok niego i czekała. Generał spojrzał na nią.
-	Tego właśnie chciał, prowadzić ludzi do walki. Znał związane z tym
ryzyko. Kiedyś powiedział mi, że wolałby zginąć niż dostać się do niewoli.
-	Ze względu na pana? - spytała.
Wilding potrząsnął głową.
-	Nie. - Długa chwila ciszy. - Chyba wiedział, że ma niewiele czasu. Spieszył się ze wszystkim. Odrzucił propozycję z West Point, żeby wcześnie skończyć college. Zajęło mu to dwa i pół roku, stopnia oficerskiego dosłużył się w korpusie szkoleniowym oficerów rezerwy. Ale żeby być oficerem, musiał mieć skończone dwadzieścia jeden lat, więc zgłosił się na ochotnika i został czołgistą. Kochał te maszyny. W dniu jego dwudziestych pierwszych urodzin przyjąłem od niego przysięgę oficerską. Wtedy miałjuż dwójkę dzieci. - Wbił wzrok w dłonie. - Wiedział, co się szykuje, i poruszył niebo i ziemię, żeby dostać się do Arabii Saudyjskiej.
-	Czy wykorzystał pańskie znajomości? - Maddy musiała o to zapytać.
-	Nie. Był taki moment, że już miałem interweniować i unieważnić jego przeniesienie. Ale gdybym to zrobił, wyrzekłby się mnie i zaciągnął do marines. Sam mi to powiedział.
-	Zastanawiałam się nad wycofaniem dzieci oficerów flagowych z walki, przynajmniej w sytuacji, kiedy rodzic pełni czynną służbę.
-	Radzę to zachować dla polityków. - Generał wstał. - Pani prezydent, proszę wybaczyć. Muszę powiadomić żonę.
-	Oczywiście.
Znów stał się zawodowym wojskowym, twardym, surowym, zdecydowanym spełnić swój obowiązek. Zawahał się na chwilę.
-	Pani prezydent, najbliższe trzydzieści sześć do czterdziestu ośmiu
godzin będzie koszmarne. Albo będziemy walczyć, albo się poddamy.
Skinęła głową.
-	Dziękuję, generale, ale kapitulacja nie wchodzi w grę. Proszę teraz
się zająć swoją żoną i rodziną.
Jesteś częścią mojej rodziny, pomyślał.
-	Wrócę za godzinę - rzekł głośno.
Taman Negara Niedziela, 12 września
Kamigami zadarł głowę trafiony strąkiem fasoli. Gałęzie drzew całkowicie zasłaniały słońce. Wysoko w górze spomiędzy liści wyłoniła się dłoń

Tela. Najpierw zrobiła znak V, potem skierowała palec w stronę bazy. Na koniec chłopak zacisnął pięść i zaczął prostować kolejne palce. Dłoń zniknęła w zaroślach. Dziewięciu, pomyślał Kamigami. Obserwowali starą bazę od dwóch dni i to był pierwszy znak ludzkiej obecności.
Po kilku godzinach, kiedy rozbłysł wyświetlacz radia PRC319, radiooperator skinął na Kamigamiego. Nadchodziła wiadomość. Wprowadził z klawiatury kod odszyfrowujący, wyświetlacz zamrugał i tekst zaczął przewijać się z góry na dół. Oddział Delta pod dowództwem porucznika Lee, działający w północnym sektorze, wreszcie dotarł do celu, położonego siedemdziesiąt kilometrów na północ od pozycji Kamigamiego. Szybko się uwinęli, przyznał Kamigami. Ale to niewystarczający powód, żeby przerywać ciszę radiową. Gdy wróci na wyspę, musi dać paru osobom po łbie.
Radiooperator przewijał wiadomość. Delta odkryła szeroką i dobrze utrzymaną drogę schowaną wśród drzew. Obok ich stanowiska przejechał kierujący się na północ ośmiokołowy pojazd z silnikiem dieslowskim, który przewoził długą dwunastometrową rakietę. Towarzyszyły mu dwie ciężarówki. Wiadomość przewijała się dalej. Przy braku innych rozkazów Lee zamierzał pójść drogą na północ.
Kamigami skinął głową. Pospieszył się z tym dawaniem po łbie. Lee dobrze się spisał. Milczenie jest znakiem zgody. Od głowy odbił mu się następny strąk i Kamigami znów spojrzał w górę. Dłoń Tela wystawała z kryjówki na drzewie i machała energicznie. Do bazy wracała duża liczba ludzi. Kamigami zerknął na zegarek. Czterdzieści minut do zachodu słońca. Dał Telowi znak, żeby po zmroku zszedł na dół. Teraz pozostawało tylko czekać; zdążył już do tego przywyknąć. Poszedł spać.
Tel obudził go po czterdziestu pięciu minutach.
-	Ponad dwieście osób wróciło do obozu - powiedział zniżonym głosem. - Przyszli drogą z północy, nieśli łopaty, kilofy, wiadra i inne takie rzeczy.
-	Pewnie będą budować drogę - odparł Kamigami. Pokazał Telowi wiadomość, która przyszła wcześniej. - Musimy się dowiedzieć, czy ta rakieta ma trafić do któregoś z tuneli wydrążonych w zboczu. - Myślał przez chwilę. - Na razie za dużo tu ludzi. Musimy się wycofać.
Po kilku minutach wyruszyli. Tel szedł pierwszy. Nie uszli pięćdziesię-t ciu metrów, kiedy chłopak machnął ręką przy uchu i wskazał prosto przed siebie. Coś usłyszał. Kamigami zaczął nadsłuchiwać. Po chwili przez dręczące go lekkie brzęczenie w uszach przebiły się dźwięki. Ciche głosy, męski i kobiecy. Dał ręką znak i wtopili się w zarośla.
Po kilku chwilach głosy przeszły w miłosne jęki i sapanie. Nie trwało to długo, niecałą minutę, i mężczyzna znów zaczął mówić, tym razem o wiele głośniej. Tłumaczył, że spieszy się do obozu. Dziewczyna zaprotestowała

i zażądała, by okazał jej szacunek. Przeszli niecałe dwa metry od Kamiga-miego; Ile mają lat? - pomyślał. Osiemnaście? Dziewiętnaście? Jak wytłumaczyć napalonym nastolatkom, że seks w strefie działań bojowych może skończyć się śmiercią? Gdzie, do diabła, są ich dowódcy?
Zaczekali, by się upewnić, że nikomu innemu nie zebrało się na nocne igraszki. Kamigami był gotów do wymarszu, kiedy doszedł go charakterystyczny odgłos silnika dieslowskiego. Zerwał się na nogi, ale Tel uprzedził go i pomknął ścieżką w stronę rzeki Tembeling. Kamigami rzucił się za nim, ale stracił go z oczu.
-	Tutaj - powiedział Tel zniżonym głosem.
Kamigami o mało nie nadepnął go w ciemności. Padł na ziemię, a Tel odgarnął nisko zwisającą gałąź. Bezpośrednio pod nimi znajdował się rozległy otwarty teren. W trzech tunelach widać było światła. Warkot diesla stał się głośniejszy i wreszcie z dżungli wyłonił się ośmiokołowy zamaskowany pojazd wiozący rakietę.
-	Scud - powiedział Kamigami.
-	Chińczycy nie mają scudów - odparł Tel.
-	Teraz już tak.
Tel wyjął aparat fotograficzny, a Kamigami gestem poprosił radiooperatora, by podał mu klawiaturę. Zaczął niezdarnie stukać w klawisze. W końcu, zirytowany, dał klawiaturę Telowi. .
-	Przekaż kwaterze głównej wiadomość od Delty. Powiedz im, że zna
leźliśmy scuda na tych współrzędnych.
Tel napisał wiadomość i oddał klawiaturę radiooperatorowi. Kamigami sięgnął po nią i ołówkiem wstukał: POWRÓT NA MIEJSCE ZBIÓRKI NATYCHMIAST. Wpisał kod rozsyłający wiadomość do czterech oddziałów, wstał i skinął ręką na Tela i radiooperatora.
-	Na nas już czas.
Rozdział 12
Waszyngton Niedziela, 12 września
Strażnik na głównym dziedzińcu Pentagonu poznał Pontowskiego.
-	Dzień dobry, sir.
Stał na baczność, kiedy Pontowski wpisywał się do rejestru wizyt.
-	Duży ruch jak na niedzielny ranek - powiedział Matt.

-	Nie było tak od wojny w Zatoce w 1991 - odparł strażnik. -Zupełne
wariactwo. - Zerknął do notesu, sprawdził, do którego gabinetu udaje się
Pontowski, i dał mu plakietkę gościa. - Pierwszymi schodami do piwnicy -
powiedział.
W piwnicy Pontowski ruszył korytarzem do fontanny, która dla wszystkich stanowiła punkt odniesienia.
-	Już niedaleko - powiedział do siebie. Zatrzymał się przed grubymi stalowymi drzwiami. Usłyszawszy trzask zamka, otworzył drzwi. Bernie Butler czekał w środku.
-	Jest bardzo źle? - spytał Pontowski, gdy szli wąskim korytarzem.
-	Najgorsze chyba mamy już za sobą. Za kilka godzin powinniśmy ustabilizować sytuację.
-	Jak Maddy to znosi?
-	Najbardziej niepokoją ją ofiary. Ponad czterystu zabitych w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin. Media zaczynają robić wokół tego szum. Ale jakoś sobie radzi.
-	Chodziło mi o jej samopoczucie.
-	Kiepskie. Widziałem to po niej, kiedy powiedziała generałowi Wil-dingowi, że jego syn zginął, osłaniając odwrót. Przez dziesięć godzin utrzymywał środek linii z ośmioma czołgami. Powstrzymał ofensywę ZFI, umożliwiając wycofanie się batalionowi marines. Miał dwadzieścia trzy lata. -Butler otworzył drzwi swojego gabinetu,, w którym czekał wysoki starszy mężczyzna. - Matt, przedstawiam ci pana Denga Shikai z Singapuru.
Mężczyzna wyciągnął rękę.
-	Proszę, mów mi Gus.
-	Wiem, kim pan jest - powiedział Pontowski, ściskając jego dłoń. -Nie przyszedłem tu z powodu Zatoki, tak?
-	Mamy kłopot na Półwyspie Malajskim.
Butler podał Pontowskiemu teczkę zawierającą dwie wiadomości wysłane przez oddział Kamigamiego do kwatery głównej w Singapurze. Pontowski szybko je przeczytał.
-	To od pańskich ludzi? - spytał.
Gus skinął głową.
-	Victor Kamigami rozpoznał scuda - powiedział. - A na tym terenie
działa duży kontyngent Ludowej Armii Wyzwoleńczej.
Pontowski podniósł głowę na dźwięk oficjalnej nazwy chińskiej armii.
-	Jak duży i co tam robi?
-	Dokładna liczebność nie jest znana, ale jednostki specjalne zniszczyły kilka malajskich wiosek. To wywołało serię starć, które przerodziły się w wojnę domową między lokalnymi Malajczykami a Chińczykami. W rezultacie chińscy wieśniacy zwrócili się do Ludowej Armii Wyzwoleńczej
-	
o ochronę. Co ciekawe, pierwszym celem ataku był kampong Kamigamie-go. Jego rodzina została wymordowana.
-	To był duży błąd - powiedział Pontowski.
Gus skinął głową.
-	Dlatego udało się go zwerbować do mojej Służby Operacji Specjalnych. - Butler podał Pontowskiemu mapę i Gus wskazał Taman Negara. -Chińczycy zbudowali tu podziemne bunkry. Właśnie tam Kamigami znalazł scuda.
-	Chińczycy nie mają scudów - powiedział Pontowski. - Więc skąd się tam wziął? I dlaczego scud, a nie CSS-7? To o wiele lepsza rakieta.
-	Scudy dostarczyła Korea Północna - wyjaśnił Gus. - Sądzimy, że Chińczycy chcą wywołać wrażenie, iż są miejscowymi powstańcami wspieranymi przez radykalne frakcje islamskie.
-	A scud to część kamuflażu.
-	Na to wygląda. Mamy też meldunki o licznych chińskich statkach krążących u północno-wschodnich wybrzeży Malezji.
-	Dlaczego Malezji? - spytał Pontowski.
-	Mamy powody, by sądzić, że ich celem jest Singapur i cieśnina Ma-lakka - odparł Butler.
Nie mógł powiedzieć żadnemu z nich, co wie, musiał też chronić swoje źródła. To było częścią jego pracy. Dopiero kiedy Gus skontaktował się z jednym z Chłopców i poprosił o pomoc, Butler włączył się do akcji i zaprosił go do Waszyngtonu na „konsultacje".
Pontowski zmarszczył brwi.
-	To wiadomość z jednego z twoich stuprocentowo pewnych źródeł?
Butler udał, że nie słyszał sarkazmu w jego głosie.
-	Owszem, mogę sobie wyobrazić, że Chińczycy chcą wywołać wojnę
domową- ciągnął Pontowski. - Ale ryzykować konflikt na dużą skalę w celu
uzyskania kontroli nad cieśniną? Mało prawdopodobne.
Butler zastanawiał się przez chwilę. Chciał włączyć w to Pontowskiego, ale jak go przekonać? Nie mógł przecież ujawnić, że jego informatorem była Jin Chu, kochanka Zou Ronga.
-	Powiedzmy, że jesteśmy przekonani, iż zagrożenie jest poważne. Pontowski obejrzał mapę.
-	Musicie podjąć stosowne działania. Dlaczego mówicie mi to wszystko?
-	Bo chcemy - odparł Butler - żebyś przygotował amerykańską reak
cję.
Pontowski nie wierzył własnym uszom.
-	Jaką amerykańską reakcję? - W tej chwili fragmenty układanki znalazły się na właściwych miejscach. - A, rozumiem.
-	Na pewno? - spytał Butler.
-	
-	Tak. Jeśli celem Chin jest zdobycie Singapuru i panowanie nad cieśniną, musimy zacząć działać. Na razie nie możemy wiele, bo siedzimy na Bliskim Wchodzie. Musielibyśmy przyjąć; strategię zwycięstwo-opór-zwy-cięstwo. Wygrać na Bliskim Wschodzie, jednocześnie stawiając opór w Malezji, a potem przerzucić wojska do Malezji i tam też wygrać. Moim zdaniem ta strategia jest do dupy. Wy mówicie „reakcja", a ja słyszę „siły zakładnicze". Zwróciliście się do niewłaściwej osoby. Już tak długo miotam się między Zachodnim Wybrzeżem a Waszyngtonem, że czuję się jak piłeczka pingpongowa, która zasłużyła na kartę stałego podróżnika. - Skierował się do drzwi. - Muszę zająć się biblioteką.
-	Skoro już tu jesteś - powiedział Butler - czy nie mógłbyś zaczekać choć dwudziestu czterech godzin?
Pontowski zawahał się.
-	Będę twoim dłużnikiem - dodał Butler, podwyższając pulę.
-	Dwadzieścia cztery godziny - mruknął Pontowski i zniknął za drzwiami.
Dwaj mężczyźni popatrzyli po sobie.
-	Co teraz? - spytał Gus.
Butler sięgnął do telefonu i wykręcił numer.
-	Chciałbyś się spotkać z sekretarzem stanu?
Gus zrobił coś, co zdarzyło mu się tylko kilka razy w życiu: okazał zdumienie.
-	Co ty knujesz?
-	Składam ziarnko do ziarnka.
Gus wiedział, że Butler czyta w nim jak w otwartej książce. Obaj uważali, że Stany Zjednoczone muszą zostać wciągnięte w nadchodzący konflikt na Półwyspie Malajskim. Najlepszym sposobem, by tego dokonać, było wysłanie na miejsce oddziałów amerykańskich, które zostałyby szybko rozbite. To zmusiłoby polityków do działania. Ale była to broń obosieczna. Obecne na obszarze działań siły zwane zakładniczymi mogły zniechęcić nieprzyjaciela do ataku, którego nieuchronną konsekwencją byłaby amerykańska riposta. Taką funkcję spełnił garnizon berliński w czasie zimnej wojny.
-	Chcesz, żeby Pontowski został... hm, zapalnikiem? Butler przeszył go ostrym spojrzeniem.
-	On nie jest owcą prowadzoną na rzeź. Odgryza się.
Butler już czekał, kiedy Mazie przyszła na niedzielne spotkanie Komitetu Wykonawczego w Gabinecie Sytuacyjnym. Bez słowa podał jej cienką teczkę zawierającą ocenę zagrożeń na Półwyspie Malajskim i te same dwie wiadomości, które widział Pontowski. Przejrzała je i wzruszyła ramionami.

-	Niepokojące, ale nie pilne.
-	A gdybym powiedział, że uzyskaliśmy potwierdzenie zagrożenia z bardzo wiarygodnego źródła?
-	Jakiego źródła?
Butler wiedział, że musiał ujawnić swoje źródło, by uzyskać niezbędne wsparcie.
-	Jin Chu. Skontaktowała się z nami.
-	Musi to zobaczyć Komitet Wykonawczy - powiedziała Mazie. Nie zareagował. - Nie chcesz ujawnić źródła, prawda?
-	Wiesz, jak działa CIA.
-	Wiem - powiedziała Mazie.
CIA sprawdzi Jin Chu i tym samym zdradzi swoje zainteresowanie jej osobą. A to może być dla niej wyrokiem śmierci.
Wkrótce zjawił się Wilding i Mazie dała mu teczkę.
-	Musisz to przeczytać.	'
, Nadszedł dyrektor CIA, a tuż po nim do sali wpadł sekretarz stanu Se-rick.
-	Mamy kłopoty w Malezji. - Zastukał laską w ziemię dla podkreślenia wagi swoich słów. - Właśnie rozmawiałem z panem Dengiem Shikai, który ma rozległe kontakty we władzach Singapuru. Twierdzi, że Chińczycy zamierzają przeprowadzić szeroko zakrojoną ofensywę na Półwyspie Malaj-skim, której celem będzie opanowanie Singapuru i cieśniny Malakka.
-	Nonsens - powiedział dyrektor CIA. Wilding pchnął teczkę przez stół w jego stronę. Szef CIA przeczytał zawartość i zamknął teczkę zdecydowanym gestem. - Ktoś ma obsesję.
-	Nie możemy tego zignorować - stwierdziła Mazie.
Wilding włączył jeden z monitorów, na którym pokazała się lista wszystkich jednostek gotowych do rozmieszczenia.
-	Nie jesteśmy w stanie zareagować. Nasze siły są zaangażowane w Zatoce. W najlepszym razie moglibyśmy zastosować strategię zwycię-stwo-opór-zwycięstwo.
-	To byłoby polityczne samobójstwo - zauważył Serick. - Leland już by się o to postarał.
-	No to co powiemy pani prezydent? - spytała Mazie.
Maddy była w swoim apartamencie i, co ostatnio rzadko jej się zdarzało, dobrze się bawiła. Właśnie oglądała dyskusję wiceprezydenta z Lelandem w programie Meet the Press. Kennett skutecznie zapędził senatora w kozi róg, zmuszając go do dokonania wyboru między wbiciem noża w plecy siłom Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników a kontynuacją walki.

-	Wybór należy do pana, senatorze.
Na ekranie pojawiło się zbliżenie twarzy Lelanda.
-	Wyboru będzie musiała dokonać pani prezydent - odparował. - Pro
szę spojrzeć na liczbę ofiar. To prezydent Turner, i tylko ona jest odpowie
dzialna za tę masakrę. Nikt nie zamierza wbijać naszym sojusznikom noża
w plecy. Francja od początku sprzeciwiała się tej wojnie i nadal może pod
jąć się mediacji w sprawie zawieszenia broni. Musimy wysłuchać wszyst
kich naszych sprzymierzeńców, zamiast podejmować jednostronne działa
nia, kiedy nie leży to w naszym interesie. ZFI będzie potrzebować rynków
zbytu na ropę. A najlepszym rynkiem jest uprzemysłowiony Zachód. Tu
można szukać korzystnych rozwiązań.
-	Kapitulacja ma być korzystnym rozwiązaniem? - spytał Kennett.
Prowadzący dyskusję przerwał im.
-	Panowie, właśnie dostaliśmy z Malezji materiał, który powinien was
zainteresować. - Odwrócił się w stronę ekranu za plecami.
Zobaczyli dziennikarza, który relacjonował zdarzenia, stojąc na dachu hotelu.
-	Dziś w Kuala Lumpur wybuchły gwałtowne zamieszki, będące na
stępstwem zamachów na trzy dworce autobusowe, dokonanych przy użyciu
gazu trującego. Tłumy wściekłych Malajczyków, którzy winą za zamachy
obarczają Chińczyków, plądrują i palą chińskie domy i sklepy. Singapurska
policja aresztowała na lotnisku Changi ośmiu terrorystów. Wszyscy przy
byli z Malezji i są podejrzewani o udział w zamachach.
Maddy skrzywiła się i wyłączyła telewizor. Do pokoju weszła jej osobista asystentka.
-	Komitet Wykonawczy czeka w Gabinecie Sytuacyjnym - powiedzia
ła Nancy. - Jest tam też sekretarz Serick.
Madeline przeczytała ocenę zagrożeń sporządzoną przez Butlera i powiodła wzrokiem po twarzach zgromadzonych.
-	Czy to bardzo poważne?
-	Biorąc pod uwagę najświeższe wiadomości z Kuala Lumpur - odparł Serick, przejmując inicjatywę - nie sądzę, żebyśmy mogli to zignorować.
Turner wstała i zaczęła chodzić po sali.
-	Dlaczego żyjemy w świecie, w którym trzeba zmuszać ludzi do tego, aby żyli ze sobą w pokoju? - Nie było dobrej odpowiedzi na to pytanie; doskonale o tym wiedziała.
-	To problem lokalny - powiedział dyrektor CIA. - Rezultat trudności gospodarczych i konfliktów etnicznych. Zamiast zająć się gospodarką, rząd zrobił z mniejszości chińskiej kozła ofiarnego. Chińczycy stawiają opór.
-	
Jest to sytuacja, którą nie musimy - powtarzam, nie musimy - zajmować się w tej chwili.
-	Pani prezydent - rzekł Serick spokojnym, wyważonym tonem - podczas rozmów z przedstawicielem rządu singapurskiego, panem Dengiem, dowiedziałem się, że Singapur, Malezja, Tajlandia i Indonezja są poważnie zaniepokojone. Co więcej, postanowiły zawrzeć sojusz wojskowy - Dowództwo Azji Południowo-Wschodniej, SEAC - pod auspicjami Organizacji Traktatu Azji Południowo-Wschodniej.
-	Myślałam, że z SEATO została już tylko nazwa.
-	Bo tak było - przyznał sekretarz stanu - ale to zagrożenie tchnęło w nie nowe życie. Singapur podjął inicjatywę.
-	Chińczycy przeciwko Chińczykom? - prychnął dyrektor CIA. - Trudno mi w to uwierzyć.
-	Singapurczycy znają stawkę - odparł Serick.
Wszedł wiceprezydent Kennett. Kiedy usiadł, Mazie podała mu raport Butlera.
-	Jeszcze tego nam brakowało - powiedział, gdy skończył czytać.
Dyrektor CIA uznał, że nadszedł czas, by nadać wszystkiemu właściwe
proporcje i pokazać, kto tu wie najwięcej.
-	Pani prezydent, moi analitycy spędzają dwadzieścia cztery godziny dziennie przez siedem dni w tygodniu na monitorowaniu wszystkich zakątków świata. Są specjalistami w swoim fachu i doskonale znają lokalne warunki. Ani oni, ani NRA, ani NSA, ani Departament Stanu nie znaleźli żadnych dowodów, które sugerowały, że może chodzić o coś więcej niż protesty rozwścieczonych rolników i niezadowolonych grup etnicznych.
-	Uzbrojonych w scudy i gaz trujący - wtrącił Butler scenicznym szeptem.
Dyrektor CIA puścił jego słowa mimo uszu.
-	Mamy ważniejsze sprawy na głowie.
Mazie wyczuła, że to odpowiedni moment na włączenie się do dyskusji. Zerknęła na Butlera, który lekko skinął głową.
-	Czy SEATO poradzi sobie z tym samo?
-	Oczywiście - odparł dyrektor CIA.
-	Będą potrzebowali pomocy - zaoponował Butler.
-	Po rozmowie z panem Dengiem jestem tego samego zdania - stwierdził Serick.
-	Przy misji dyplomatycznej w Singapurze mamy MAAG - Grupę Doradczą do spraw Pomocy Wojskowej - powiedział Wilding. - Możemy udzielić wsparcia SEATO za jej pośrednictwem.
Butler miał ochotę krzyczeć z radości. Ale, zgodnie ze swoją naturą, milczał.

-	Sam - Mazie zwróciła się do wiceprezydenta - będą kłopoty z Lelan-
dem?
Zastanawiał się chwilę.
-	Trochę pokrzyczy, ale damy sobie z nim radę. Mazie zwróciła się do sekretarza stanu.
-	Jak mamy zasygnalizować obu stronom, że traktujemy to poważnie?
-	To proste - odparł Serick. - Na czele grupy postawimy wysokiego
rangą i znanego oficera.
-	Kogo masz na myśli? - spytała Turner. Mazie zerknęła na panią prezydent i powiedziała:
-	Matta Pontowskiego.
Butler odkaszlnął, by zwrócić na siebie uwagę.
-	Matt nie jest typem administratora. Najlepiej czuje się jako dowódca jednostki. Nie sądzę, żeby był zainteresowany pracą w MAAG.
-	Co sugerujesz? - odparła Mazie.
-	Trzeba dorzucić mu coś dla osłody. Co powiecie na reaktywowanie AVG?
-	Amerykańskiej Grupy Ochotniczej? To niepotrzebne! - zaprotestował dyrektor CIA.
Wszystkie sześć głów jak na komendę zwróciło się ku pani prezydent.
-	Spytam go - powiedziała.
Umundurowany agent Secret Service zaprowadził Pontowskiego do gabinetu doradczyni do spraw bezpieczeństwa narodowego w biurowcu imienia Eisenhowera. Liczba strażników była widomym dowodem zaostrzenia środków bezpieczeństwa. Agent przytrzymał drzwi i cofnął się, przepuszczając Pontowskiego. Butler czekał w środku.
-	Powinienem był się domyślić - powiedział Pontowski.
-	Proszę o wybaczenie - rzekł Butler - źle to rozegrałem. Mazie wprowadzi cię w szczegóły.
Przeszli do jej gabinetu.
-	Chyba nie miałeś okazji poznać generała Wildinga. - Butler przed
stawił generała Pontowskiemu. - A to pułkownik Prouder z Szach-mata.
Szach-mat, działający przy Pentagonie, został utworzony po to, by na podstawie informacji wywiadowczych, oceny zagrożeń i analizy celów planować skuteczne kampanie lotnicze. Ale w międzynarodowym chaosie, jaki zapanował po rozpadzie Związku Sowieckiego, cele organizacji stały się o wiele bardziej rozległe.
-	Nie wiedziałem, że masz coś wspólnego z Szach-matem - powie
dział Pontowski.

-	Od samego początku - odparł Butler.
-	Czy kiedy budzisz się rano, wiesz, dla kogo pracujesz? - spytał Pon-towski.
-	Wie - zapewniła Mazie. - Matt, kryzys w Malezji może się przerodzić w wojnę domową zagrażającą stabilności całego regionu. Na szczęście nasi sojusznicy z tamtego regionu są świadomi niebezpieczeństwa i podjęli stosowne działania. SEATO powołało SEAC, Dowództwo Azji Południowo-Wschodniej, pod jednolitym dowództwem. Ale potrzebują pomocy.
-	A co ja tu robię? - mruknął Pontowski,
-	Chcemy, żebyś poprowadził MAAG w Singapurze - wyjaśniła Mazie.
-	Oto co mamy SEAC do zaoferowania. - Wilding podał Pontowskie-mu tekturową teczkę. Odchylił się na oparcie i złożył ręce, czekając na nieuniknioną reakcję. Nie czekał długo.
Pontowski przejrzał dokument i potrząsnął głową.
-	Lepiej zrobiliby, biorąc sprzęt z demobilu.
-	Wszystko poszło na wojnę z terroryzmem i konflikt w Zatoce - wyjaśnił Wilding.
-	To wiem - odparował Pontowski. - Ale jak mogę na cokolwiek się przydać?
Nie było odpowiedzi.
-	Bądźcie ze mną szczerzy. Wcześniej mówiliście, że Chińczycy ostrzą sobie zęby na Singapur i cieśninę. Teraz twierdzicie, że SEAC może sobie z nimi poradzić, potrzebuje tylko pomocy. My nie możemy jej zapewnić, ale i tak spróbujemy. No to jak mamy zrobić, co do nas należy?
-	Po to właśnie ściągnęliśmy pułkownika Proudera - odparł Butler.
-	Przepuściliśmy dane przez komputery Szach-mata - zaczął Prouder.

-	Legendarna analiza zagrożeń i reakcji? - przerwał mu Pontowski. Butler wyczuł sarkazm w jego głosie.
-	To naprawdę działa - zapewnił.
-	Jak w Zatoce?
Prouder spojrzał na Wildinga.
-	Jeden ze scenariuszy zagrożeń dla Bliskiego Wschodu opracowanych przez Szach-mat okazał się niemal proroczy - powiedział generał.
-	Więc dlaczego daliśmy się zaskoczyć? - spytał Pontowski.
-	Bo sekretarz obrony Merritt nie chciał przekazać go dalej - odparł Wilding. - Analiza nie ujrzała światła dziennego.
Pontowski pokręcił głową.
-	Polityka - mruknął.
-	Pewnie zauważyłeś, że Merritta tu nie ma - wtrąciła Mazie.
-	Czego dowiedzieliście się z tych waszych analiz? - spytał Pontowski.
-	
-	SEAC potrzebuje taktycznego wsparcia lotniczego - odparł Prouder.
-	To nie będą siły zakładnicze - dodała Mazie. - Chcemy, żebyś nie tylko objął kierownictwo MAAG, ale i reaktywował Amerykańską Grupę Ochotniczą. Jeśli znajdziesz pilotów, my dostarczymy dwadzieścia A-10.
Pontowski wyraźnie się ożywił.
-	Skąd weźmiecie maszyny?
-	Nie pytaj - odparł Wilding.
Rozdział 13
PalauTenang Poniedziałek, 13 września
Kamigami szedł przez bazę z pułkownikiem Sunem. Bacznie się rozglądał, rejestrując najdrobniejsze szczegóły: zmiany w ekwipunku świadczące
0	przedkładaniu funkcjonalności nad walory estetyczne, zapał tlący się
w oczach ludzi, a nawet widoczne tu i ówdzie puszki z tytoniem do żucia.
Był pod wrażeniem.
-	Wiele się tu zmieniło w ciągu tych sześciu dni - powiedział z uznaniem.
-	To zawsze w nas siedziało - odparł Sun. - Musieliśmy tylko dać temu ujście. Im mniej nas było, tym bardziej... - przerwał, szukając właściwych słów.
-	Tym bardziej byliście skoncentrowani - powiedział Kamigami. - Co spowodowało przemianę?
-	Pływanie - odparł Sun. - Na szkoleniu Tel opowiedział nam, jak płynęliście wpław do brzegu. Wiedział pan, że on przedtem bał się wody i prawie nie umiał pływać?
Kamigami spojrzał na pułkownika, zaskoczony.
-	Dlatego uznałem - ciągnął Sun - że najwyższy czas, byśmy poszli
popływać. Wszyscy. Cztery kilometry. Dwaj ludzie utopili się, trzeciego
dorwał rekin. Następnego dnia czterdziestu dwóch ludzi zrezygnowało.
I	wcale nie ci, po których się tego spodziewałem. Prawdę mówiąc, na wielu
z nich liczyłem. Bałem się, jaki to będzie miało wpływ na morale, ale nie
miałem wyboru. Zmiana nastąpiła prawie natychmiast, zupełnie jakby na
gle zniknęła jakaś przeszkoda.
-	Często tak bywa - powiedział Kamigami.

- Potem było łatwo -ciągnął Sun. -Zredukowałem cztery bataliony do dwóch - Tygrysia Czerwień i Smocze Złoto. Po sześćdziesięciu ludzi w każdym.
-	To tłumaczy złote berety - mruknął Kamigami. - Ale czy sądobrzy? Sun skinął głową.
-	Najlepsi.
-	Jest pan pewny swego.
-	Wyszkoliłem ich. Mogę ręczyć za nich swoim życiem.
-	Może będzie pan musiał - powiedział Kamigami, zerkając na Suna. Niski, żylasty pułkownik jakby nieco urósł.
-	Co ze stanowiskiem dowodzenia? - spytał Kamigami.
-	Nie wysadzimy go - odparł Sun. Czekał na reakcję Kamigamiego,
ten jednak milczał. - Używamy go podczas ćwiczeń.
Tel wyłonił się z zarośli skrywających tymczasowe stanowisko dowo
dzenia i podszedł do nich.	,
-	To od Gusa-powiedział. Oddał wiadomość i czekał, aż Kamigami ją
przeczyta.
Po otrzymaniu anonimowej informacji policja aresztowała na lotnisku Changi ośmiu Chińczyków próbujących wejść na pokład samolotu Air Chi-na, który leciał do Hongkongu. Wszyscy byli żołnierzami Ludowej Armii Wyzwoleńczej i podejrzewano ich o udział w zamachach przeprowadzonych w Kuala Lumpur.
-	Nie mam wątpliwości, że to od Gusa - rzekł Kamigami i zwrócił się
do Suna. - Chciałbym obejrzeć ćwiczenia.
Na twarz pułkownika powrócił złośliwy uśmiech.
-	Służę. - Odwrócił się i odszedł, nie salutując.
Przywołał dowódców dwóch batalionów i półgłosem wydał im rozkazy. Wrócił po niecałych dwóch minutach.
-	Będzie to symulacja akcji uwalniania zakładników, z użyciem ostrej
amunicji - wyjaśnił.
Kamigami ze zdziwienia uniósł brwi. Ćwiczenia z ostrą amunicją były ryzykowne, a używanie jej w zamkniętym pomieszczeniu wróżyło duże kłopoty.
-	Akcję przeprowadzi nasz najlepszy oddział - ciągnął Sun. - Robili to
już wiele razy.
Podeszli do nich czterej mężczyźni wyznaczeni do udziału w ćwiczeniu. Każdy był inaczej wyekwipowany, ale wszyscy mieli broń typu Hec-kler & Koch MP5 z tłumikiem i magazynkiem na trzydzieści pocisków. Sun ukląkł i narysował na twardej ziemi szkic stanowiska dowodzenia.
-	Będzie to ćwiczenie z wykorzystaniem ostrej amunicji i maneki
nów - instruował. - Wiarygodne źródła twierdzą, że co najmniej dwóch,

a może więcej terrorystów przetrzymuje jednego zakładnika. Waszym zadaniem jest uwolnienie go i zabicie terrorystów. Ja rozmieszczę manekiny, wy zaczniecie akcję za pięć minut. Jakieś pytania?
Nie było żadnych. Sun skinął głową i zniknął w środku, podczas gdy jego ludzie zajęli miejsca przy głównym wejściu.
Po upływie dokładnie pięciu minut czterej żołnierze wśliznęli się przez główne wejście. Kamigami i dwaj dowódcy batalionów szli za nimi w bezpiecznej odległości. Mężczyźni poruszali się bezszelestnie; czwarty cofnął się, by osłaniać tyły, zadaniem trzeciego było uprzedzanie go o wszelkich przeszkodach.
Pod pierwszymi drzwiami przywarli do ściany, but przy bucie. Dowódca dał sygnał, dotykając ramienia żołnierza stojącego za nim; ten przekazał go dalej. Zabezpieczywszy tyły, czwarty w szeregu trącił w udo trzeciego. Dowódca ukląkł i przyłożył do drzwi sondę. Upewniwszy się, że pomieszczenie jest puste, dał sygnał i szybko przystąpili do działania. Pierwszy otworzył drzwi na oścież i rzucił się w lewo, a drugi, biegnąc po ukosie, wpadł do środka i zabezpieczył pokój.
Po kilku sekundach wyszli i skierowali się w głąb na wpół oświetlonego korytarza, powtarzając te same czynności pod drzwiami drugiego pokoju. Przy trzecich drzwiach dowódca nadstawił uszu. Po chwili podniósł jeden palec, potem dwa i wreszcie trzy. W pokoju były trzy osoby. Wskazał lewą, środkową i prawą stronę pomieszczenia, by zasygnalizować, skąd, jak mu się zdawało, dochodziły zasłyszane dźwięki. Zwinął sondę nasłuchową i zdjął słuchawki. Gestami rąk pokazał swoim ludziom, co zamierza zrobić. Przeszedł na drugą stronę drzwi otwierających się do wewnątrz, ustawił się obok zamka i przygotował granat ogłuszający. Drugi z mężczyzn sięgnął do klamki i na dany znak nacisnął ją. Jednym płynnym ruchem uchylił drzwi. Dowódca wrzucił granat do środka, drugi żołnierz zamknął drzwi. W szparach we framudze pojawił się jasny błysk, a z wnętrza dobiegł głośny wybuch.
Dowódca otworzył drzwi na oścież i drugi żołnierz wpadł do środka, biegnąc po ukosie. Dowódca podążył za nim. Obaj puścili krótkie serie. Zamiast ogłuszającego terkotu broni maszynowej rozległo się tylko ciche pykanie zmieszane z trzaskiem zamków i łusek spadających na podłogę. Granat ogłuszający zniszczył wszystkie żarówki, więc strzały padały w niemal całkowitych ciemnościach. Zapadła cisza i trzeci żołnierZj który przykucnął obok drzwi, puścił do środka snop światła, upewniając się, że jest osłonięty przed ewentualnym ostrzałem.
- Zadanie wykonane - powiedział pułkownik Sun z wnętrza pokoju.
Kamigami wszedł do środka, a za nim obaj majorzy. Trzy manekiny leżały na podłodze, z torsami roztrzaskanymi przez pociski. Był to naoczny

dowód profesjonalizmu strzelców i skuteczności MP5 przy strzałach z bli-skak Na krześle zamiast manekina siedział Sun, owinięty sznurem jak zakładnik.
-	Dobre strzelanie - powiedział.
-	Cholera jasna, pułkowniku. Mógł pan zginąć - mruknął Kamigami.
-	Mówiłem panu, że są najlepsi - odparł Sun. Pierwszy strzelec opadł na jedno kolano.

-	Nie spodziewałem się, że znajdę tu żywego człowieka - powiedział drżącym głosem.
-	A czego się spodziewałeś? - spytał Sun.
-	Terrorystów, których mieliśmy usunąć - odparł drugi strzelec.

-	To znaczy zabić? - spytał Kamigami. Pierwszy strzelec wstał.
-	Tak. Po dwie kulki w głowę.
-	I są tam, gdzie powinny - odparował Sun, Kamigami obejrzał manekiny.
-	Dobra robota - powiedział.
Wyszli z budynku. Na zewnątrz czekał Tel.
-	Pokaż pułkownikowi Sunowi wiadomość - polecił Kamigami.
Sun przeczytał wiadomość.
-	Ośmiu „terrorystów" w areszcie. Bardzo interesujące - skomentował.
-	Co pańskim zdaniem powinniśmy zrobić? - zapytał Kamigami.
-	Przesłuchać ich - odparł Sun.
-	Czyta pan w moich myślach. - Kamigami miał ochotę się uśmiechnąć. Sun był dowódcą, jakiego potrzebował.
Biały Dom
Poniedziałek, 13 września
Shaw patrzył na dziennikarzy, którzy czekali w Sali Wschodniej na poniedziałkową poranną konferencję prasową. Zwykle przypominali mu stado kłapiących dziobami srok. Teraz jednak siedzieli cicho i studiowali swoje notatki.
- Zwietrzyli świeżą krew - powiedział do Pontowskiego. - Wejdź tam i stań pod ścianą. Ci idyjoci pewnie się domyśla, że nie przyszedłeś bez powodu, i to może odwrócić ich uwagę. Pani prezydent chce, żebyś powiedział parę słów, kiedy ogłosi twoją nominację. Ale streszczaj się. Im mniej tych słów będzie, tym lepiej. - W jego słuchawce rozległ się głos mówiący, że pani prezydent jest gotowa. - No dobra, wchodzicie.

Wiceprezydent Kennett wszedł pierwszy, za nim podążyli Serick, Mer^ ritt i generał Wilding. Pontowski zamykał orszak; zgodnie z poleceniem Shawa stanął pod ścianą. Kamery telewizyjne skierowały się ku niemu, ale po chwili zwróciły się w stronę Madeline Turner, która nadchodziła głównym korytarzem. Jak zwykle szła sama, trzymając pod pachą cienką teczkę.
-	Panie i panowie - zaintonował rzecznik prasowy - prezydent Stanów
Zjednoczonych.
Wszyscy wstali i w sali zapadła cisza.
Turner weszła na podium i otworzyła teczkę. Dziennikarze zajęli miejsca.
-	Pragnę podziękować wam wszystkim za cierpliwość - powiedziała
Madeline. - Mam nadzieję, że od tej pory będziemy spotykać się częściej.
Zanim odpowiem na wasze pytania, pragnę coś ogłosić. Centralne dowódz
two donosi, że natarcie wroga zostało zatrzymane w odległości około stu
pięćdziesięciu kilometrów od Rijadu. Walki zostały przerwane i w ciągu
ostatnich dwudziestu czterech godzin nasze straty wyniosły tylko trzystu
rannych. Nie potrafię powiedzieć, jak długo utrzyma się ten stan rzeczy. Ale
pozwolę sobie przytoczyć słowa byłego prezydenta: „Nie ugniemy się przed
agresją".
Spojrzała prosto w kamery.
-	Zapłaciliśmy straszliwą cenę. Tysiąc ośmiuset dwóch naszych dzielnych żołnierzy oddało życie za pokój. Nie zapomnimy złożonej przez nich ofiary. - Skinęła głową na dziekana korpusu prasowego.
-	Pani prezydent - powiedział - wygląda na to, że jesteśmy w sytuacji patowej. Czy wchodzimy w fazę „dziwnej wojny"? I co się stało z naszymi europejskimi sojusznikami?
-	W tej wojnie nie ma nic dziwnego. Przejdziemy do ofensywy. Nie nastąpi to jednak w ciągu najbliższych dni. Kiedy ją rozpoczniemy, wszystko stanie się jasne. A co się tyczy naszych sojuszników, wiecie, że dyskusje na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych utknęły w martwym punkcie. Anglia zadeklarowała udostępnienie trzech dywizjonów myśliwskich i dwóch pułków. Siły te powinny się znaleźć na miejscu w ciągu kilku dni.
Shaw wycofał się do Sali Zielonej i stanął przed rzędami monitorów pokazujących konferencję prasową. Słuchał, jak Turner odpowiada na pytanie za pytaniem, ani na chwilę nie tracąc rezonu. Kiedy jeden z dziennikarzy spytał, czy nie chodzi w tym wszystkim o ropę, zmierzyła go stalowym wzrokiem i zgasiła krótkim:
-	Tylko z ich punktu widzenia.
-	Dobra robota - skomentował Shaw.
Nie mógł się doczekać tego, co miało nastąpić. Nie czekał długo.

-	Jak oceniacie - spytał dziennikarz z „Japan News" - krwawe zamieszki w Kuala Lumpur?
-	Uważamy, że jest to poważny problem, ale ze wszystkich meldunków wynika, że miejscowe władze panują nad sytuacją. SEATO zwróciło się do nas z prośbą o pomoc i podjęliśmy stosowne działania. Wzmocnimy obecną na miejscu Grupę Doradczą do spraw Pomocy Wojskowej. Na jej czele stanie generał brygady Matthew Pontowski.
Zwróciła się do Pontowskiego i gestem wezwała go na środek.
-	Generał Pontowski - powiedziała - kierował już grupami doradczymi w Azji i Afryce Południowej. - Odsunęła się na bok, by mógł zabrać głos.
-	Dziękuję, pani prezydent - rzekł. - Doceniam okazane mi zaufanie i mam nadzieję, że uda nam się osiągnąć to, co w przeszłości, czyli pomóc naszym sprzymierzeńcom na tyle, by mogli pomóc sobie sami.
Shaw pokręcił głową z podziwem.	,
-	A ja myślałem, że wiem, jak to sprzedać - mruknął.
-	Pani prezydent - zawołała Liz Gordon z CNC-TV - senator Leland powiedział dziś, że to w rezultacie pani działań nasi sojusznicy są przeciwni wojnie w Arabii Saudyjskiej.
Turner nawet nie mrugnęła okiem.
-	Nie słyszałam nic takiego. Rozmawiałam z senatorem Lelandem
i przyznaję, że są między nami rozbieżności co do sposobu prowadzenia
wojny. Mogę powiedzieć jedno: wyznaczyłam ogólne cele i wierzę, że nasi
żołnierze je osiągną. Cel militarny jest prosty: powstrzymać agresję i zmu
sić najeźdźców do odwrotu. Będą musieli odpowiedzieć za swoje czyny
przed tymi, których skrzywdzili, oraz przed własnymi narodami. Oczywi
ście pan senator ma prawo do własnej opinii, ale liczę na konstruktywną
współpracę z jego strony.
Oczy Shawa zwęziły się w szparki.
-	Leland, jesteś argumentem za dopuszczalnością aborcji - mruknął. -
Ucz się z przeszłości, chłopie, albo ktoś ci skopie tyłek.
Obóz Jurong, Singapur Wtorek, 14 września
-	Proszę tędy. Tutaj odbywa się większa część naszego szkolenia - po
wiedział pułkownik, który prowadził Kamigamiego i Gusa przez teren In
stytutu Szkolenia Sił Zbrojnych.
Weszli do budynku przypominającego arsenał.
-	Trzymamy ich w odosobnieniu - powiedział pułkownik.

-	Czy zostali przesłuchani? - spytał Gus.
-	Tak, ale niewiele z nich wyciągnęliśmy.
-	Wie pan, który to dowódca? - zapytał Kamigami, a gdy pułkownik potrząsnął głową, powiedział: - Muszę zobaczyć ich razem. Ale niech wprowadzają ich pojedynczo. Kolejność nie ma znaczenia. Nie zdejmujcie im worków.
Pułkownik wydał odpowiednie rozkazy.
-	Nie jesteśmy pewni - wyjaśnił - czy mieli cokolwiek wspólnego z rozruchami w Kuala Lumpur.
-	Wkrótce się tego dowiemy - odparł Kamigami tak łagodnym i cichym głosem, że ledwo go było słychać.
Strażnicy przyprowadzili kolejno ośmiu podejrzanych, skutych kajdankami, z płóciennymi workami na głowach. Kiedy pierwszy z więźniów znalazł się za drzwiami, Kamigami złapał go za koszulę i posadził na krześle.
-	Nie ruszaj się - rozkazał w dialekcie kantońskim. Usadowiwszy
wszystkich w kręgu, podszedł do pierwszego z brzegu i zerwał mu z głowy
płócienny worek. - Kto jest waszym dowódcą? - spytał.
Mężczyzna tylko spojrzał na niego wyzywająco. Kamigami złapał go za brodę i tak trzymając, podniósł z krzesła. Uderzył głową więźnia w niski sufit, a potem rzucił go na podłogę, postawił nogę na jego jabłku Adama i zaczął naciskać.
Oczy mężczyzny zwróciły się ku więźniowi siedzącemu po drugiej stronie kręgu i Kamigami cofnął nogę. Chińczyk jeszcze skinął głową w tamtym kierunku, jakby chciał potwierdzić, że właśnie ten człowiek jest dowódcą. Kamigami podniósł więźnia, rzucił go na krzesło i podszedł do Tela.
-	Obserwuj jego twarz - powiedział szeptem po angielsku.
Bezszelestnie okrążył więźniów, bawiąc się złotym gwizdkiem wiszącym mu na szyi. Zatrzymał się za rzekomym dowódcą i położywszy mu dłonie na ramionach, dmuchnął w gwizdek. Wszyscy więźniowie aż podskoczyli. Kamigami czuł, jak mężczyzna dygocze ze strachu. Wciąż oparty na jego ramionach, spytał w dialekcie kantońskim:
-	Wiesz, kim jestem? - Zasłonięta workiem głowa poruszyła się w górę
i w dół. - Musisz dokonać wyboru. Jeśli szczerze odpowiesz na moje pyta
nia, będziesz żył. W przeciwnym razie następne trzy dni będziesz umierał.
Kiedy stracisz przytomność, będziesz śnił o bólu, a potem będziesz budził
się z krzykiem, by stwierdzić, że ten ból jest prawdziwy. Będziesz przekli
nał własną matkę za to, że cię urodziła. Twoi towarzysze powiedząmi wszystr
ko, co wiedzą, i będą błagać, żebym cię dobił. A gdy wreszcie rozpruję ci
brzuch i dam do potrzymania twoje własne flaki, podziękujesz mi i wy
krwawiając się na śmierć, będziesz z wdzięczności całował moje stopy.
Wybieraj.

Z ust mężczyzny popłynął potok słów, pozostali wkrótce wzięli zeń przykład. Należeli do 92. Ludowego Pułku Wyzwoleńczego. Była to elitarna jednostka Ludowej Armii Wyzwoleńczej, do której zadań należało przeprowadzanie zamachów terrorystycznych i działalność wywrotowa. Żaden nie potrafił powiedzieć, jak jest liczna i kto nią dowodzi wiedzieli tylko, że ich oddział specjalizował się w terroryzmie miejskim. Mieli jedno zadanie: wywołać zamieszki w Kuala Lumpur. Twierdzili, że wszyscy dostali się do Malezji z Tajlandii, ale kiedy Kamigami spytał o to ponownie, jeden z więźniów wyznał, iż pierwszy z przesłuchiwanych dostał się do kraju inną drogą-
-	Kto spalił malajską wioskę rybacką w ostatnim tygodniu lipca? - za
pytał Kamigami.
Mężczyzna siedzący przed nim potrząsnął głową i zapewnił, że nie ma pojęcia. Powiedzieli wszystko, co wiedzieli. Kamigami podszedł do Tela i wskazał więźnia patrzącego prosto na nich.
-	Co mówił? - spytał zniżonym głosem.
-	Nie odezwał się ani słowem - odparł Tel. - Tylko słuchał.
Kamigami mruknął coś pod nosem i zwrócił się w stronę mężczyzny,
który na widok jego miny stracił panowanie nad pęcherzem. Tel też jązoba-czył; z wrażenia cofnął się o krok i wpadł na Suna.
-	Co się dzieje? - zapytał pułkownik.
Tel gestem nakazał mu milczenie. Bał się cokolwiek powiedzieć. Z szeroko otwartych oczu więźnia wyzierał strach przed Kamigamim. Zaczął bełkotać w dialekcie kantońskim, błagać o litość. Kamigami jedną ręką złapał go za podbródek, a drugą za kark. Szarpnął mocno i w pokoju rozbrzmiał głośny trzask. Wtedy opuścił dłonie, a ciało więźnia bezwładnie zwaliło się na podłogę.
-	Uwolnijcie ich w Taman Negara - powiedział.
Sun wezwał strażników, którzy wyprowadzili więźniów. Kamigami trącił nogą martwe ciało.
-	Dlaczego właśnie on? - spytał Tel.
-	Był dowódcą.
-	Kiedy pan to odgadł?
-	Kiedy ich posadziłem. Tel był zdezorientowany.
-	Jak to?

-	Tylko on stawiał opór. Pozostali robili, co im kazano. Pewności nabrałem, kiedy inni mówili, a on milczał.
-	Co do pańskiej groźby o umieraniu przez trzy dni. Zrobiłby pan to? -spytał Gus.
-	To nie była groźba - odparł Kamigami.
-	
Jeden Tel zrozumiał.
-	To była obietnica - wyjaśnił. - Dlaczego pan go zabił?
-	Był tam - odparł Kamigami i ruszył do drzwi.
-	W wiosce. - Tel pokiwał głową. - Dlaczego uwolnił pan pozostałych? Kamigami zatrzymał się w drzwiach.
-	Żeby mogli powiedzieć reszcie, że spotkali wampira - odrzekł i wy
szedł.
Rozdział 14
Biały Dom
Środa, 15 września
Kiedy zapaliły się światła w prezydenckiej sypialni, kobieta sprawdziła godzinę.
-	Czterdzieści minut za wcześnie - mruknęła po arabsku, ruszając
w stronę Lafayette Park naprzeciwko Białego Domu.
Tego ranka wcieliła się w rolę staruszki, która przychodzi tu, by karmić gołębie. Powoli przeszła przez park, minęła pomnik barona von Steubena i dotarła do Connecticut Avenue.
Znalazłszy się po drugiej stronie ulicy, wyjęła telefon komórkowy i wcisnęła guzik szybkiego wykręcania. Uzyskała połączenie, ale w słuchawce rozległ się tylko głośny zgrzyt. Rozejrzała się nerwowo, szukając źródła zagłuszania. Po chwili zdołała się opanować. Skasowała numer, wrzuciła telefon do kanału i szybkim krokiem skierowała się na północ. Weszła do bramy, gdzie zrzuciła płaszcz i rozpuściła włosy, od razu tracąc trzydzieści lat. Pewna, że jej się udało, ruszyła L Street na wschód. Wtedy do krawężnika podjechał terenowo-sportowy samochód. Zanim drzwi się otworzyły, wyrosło przy niej dwóch mężczyzn. Bez trudu złapali ją i zawlekli do wozu.
-	Nie możecie tego zrobić! - krzyknęła. - Jestem obywatelką Stanów
Zjednoczonych!
Mężczyzna wbił jej w ramię strzykawkę.
-	To prawda, jesteś - przytaknął.
Agentka Secret Service, która siedziała w sypialni Madeline Turner, zaczęła mówić do mikrofonu.

-	Przyjęłam. Powiedz chłopakom, że dobrze się spisali. - Uśmiechnęła się. - Dziękuję, pani prezydent. Złapaliśmy obserwatora i mamy namiary na zleceniodawcę.
-	To była ta stara kobieta?-r spytała Maddy.
-	Tak. Ale nie jest stara. Ma trzydzieści parę lat. Za kilka godzin będziemy wiedzieli więcej.
-	Proszę informować mnie na bieżąco.
-	Tak jest - odparła agentka. Wiedziała, że kobieta zostanie szybko przesłuchana i usunięta, podczas gdy .FBI, Secret Service i kilka innych bezimiennych agencji zajmą się osaczaniem terrorystów szpiegujących Biały Dom. W tym wyścigu z czasem wszystkie chwyty były dozwolone. - Mam zgasić światło?
-	Nie, już się rozbudziłam.
Agentka opuściła sypialnię, a po chwili drzwi znów otworzyły się i weszła Maura. Towarzyszyła jej kobieta, która niosła kawę na tacy.
-	Wcześnie wstałaś, mamo.
-	Bo to takie podniecające. Nieczęsto pomaga się łapać szpiegów.
-	To prawda. - Weszła do przebieralni, gdzie czekała pokojówka.
-	Wiadomości z Arabii Saudyjskiej są dobre - zawołała Maura.
-	Na razie - odparła Maddy.
Maura nalała kawy do kubków i czekała. Po kilku minutach Maddy wróciła, gotowa zacząć nowy dzień. Panowała nad sobą, ale Maura dostrzegła na jej twarzy ślady łez. Wyjęła z torebki grzebień i szczotkę i stanęła za plecami córki.
-	Chcesz o tym porozmawiać? - spytała.
-	Chodzi o Marta - powiedziała Maddy. - Martwię się o niego.
-	Lepsza Malezja niż Zatoka Perska - odparła Maura.
-	Nie jestem tego taka pewna. Wykorzystuję go.
-	Taki człowiek jak Mart - powiedziała Maura, kończąc czesanie -jest wykorzystywany tylko wtedy, kiedy tego chce. - Poklepała Maddy grzebieniem w ramię. - Powiedziałaś mu, że go kochasz?
-	On wie.
-	Powiedziałaś mu? - Nie było odpowiedzi. - Więc powinnaś to zrobić, zanim będzie za późno.
Pentagon
Środa, 15 września
Butler przedstawił Pontowskiemu ludzi zebranych w piwnicznej pracowni.

-	Ta wesoła gromadka-powiedział - zapomniała o organizowaniu sił
ekspedycyjnych i zakładaniu wysuniętych baz operacyjnych więcej, niż ja
kiedykolwiek chciałem wiedzieć.
Wstała przewodnicząca grupy roboczej, elegancka pani podpułkownik szczycąca się umiejętnością szybkiego i skutecznego działania.
-	Dzień dobry, generale. Podpułkownik Janice Clark z Sekcji Planów
i Wymogów Instalacji. - Przeszła do sedna sprawy. - Niech pan myśli
o MAAG jako o logistycznym kanale przesyłowym, a o AVG jako o ramie
niu operacyjnym. MAAG działa już na miejscu, więc nie ma z nim żadnych
kłopotów. Są za to dwa problemy z AVG. Po pierwsze, trzeba znaleźć
w Stanach miejsce, w którym grupa zostanie sformowana, po drugie, po
trzebna jest baza, do której można ją będzie wysłać. Co się tyczy pierwszej
kwestii, jesteśmy zainteresowani Kelly Field w San Antonio w Teksasie.
Stare hangary i biura Dowództwa Materiału Lotniczego stoją puste od cza
su zamknięcia centrum logistycznego.
Czekała na odpowiedź Pontowskiego. Czy będzie prowadził niekończącą się dyskusję, czy też jest zdolny do szybkiego podjęcia decyzji? Nie zawiódł jej.
-	Kelly Field będzie dobre - rzekł.
Zapisała coś i powiedziała:
-	Co się tyczy drugiego zagadnienia, w Singapurze nie ma odpowied
niej bazy.
-	Musimy się znaleźć możliwie najbliżej obszaru działań. Janice Clark uśmiechnęła się. Z tym człowiekiem mogła pracować.
-	Niewykluczone, że coś mamy. Majorze...
Major stojący przy stole roboczym rozłożył serię fotografii.
-	To satelitarne zdjęcia bazy Alfa - zaczął. - Jest to w pełni wyposażona baza położona w malajskiej dżungli około dziewięćdziesięciu kilometrów na północ od Singapuru. Spełnia wszystkie wymagania obsługi operacji z użyciem A-10. - Westchnął głośno. - Szkoda, że nie należy do nas.
-	Czy Malajczycy pozwolą nam z niej skorzystać? - spytał Pontowski.
-	Kto wie? - odparł major. - Została zbudowana pod auspicjami SE-ATO i oficjalnie w ogóle nie wiemy o jej istnieniu.
-	Nie sądzę, aby były kłopoty z dostępem do niej - powiedział Butler i dodał w duchu: Jeśli chcą, żebyśmy się w to zaangażowali.
Pontowski obejrzał zdjęcia.
-	Zabiliście mi ćwieka - mruknął. - Gdzie to jest, do cholery?
Major dał mu szkło powiększające i wskazał coś, co wyglądało jak wy
rąbany w dżungli fragment autostrady.
-	To pas startowy. Trzy tysiące metrów wzmocnionego betonu i dość
miejsca, by wylądował tam C-17. Rampa postojowa na południowym koń-

cu jest trochę za mała i w danej chwili może z niej korzystać tylko jeden samolot transportowy. Jeśli przyjrzy się pan uważnie, zobaczy pan drogi do kołowania prowadzące do pasa startowego, tu, tu i tu. To wieża kontrolna. Zakreślił ołówkiem coś, co wyglądało jak czubek wysokiego drzewa.
-	Sprytne - powiedział Pontowski. - Określił pan tę bazę jako „w pełni
wyposażoną". Co mam przez to rozumieć?
Major rozłożył plan bazy wykonany w dużej skali.
-	Sporządziliśmy go na podstawie obrazów z radaru o szerokiej apertu-rze. Są tu dwadzieścia cztery umocnione schrony dla samolotów, a w każdym jest dość miejsca dla obsługi naziemnej i amunicji. - Jego ołówek przeskakiwał ze schronu na schron. - Tutaj mamy umocnione stanowisko dowodzenia, a te budynki to prawdopodobnie baraki i mesa. - Wskazał serię podobnych do igloo kształtów na drugim końcu pasa. - Składy amunicji.
-	Woda i paliwo? - spytał Pontowski.
Doświadczenie nauczyło go, że cztery niezbędne elementy wysuniętej bazy to: pas startowy, skład amunicji, zapas paliwa i bezpieczne ujęcie wody. Całą resztę mogli przywieźć ze sobą.
-	Inżynierowie cywilni twierdzą- odparł major - że baza stoi na wa
piennej formacji wodonośnej. Czyli woda jest. Podejrzewam, że już wydrą
żono studnie. Jeśli nie, nasi inżynierowie mogą to zrobić w mgnieniu oka.
Niestety, nie możemy znaleźć zbiornika paliwa.
Pontowski pochylił się nad planem i porównał go ze zdjęciami.
-	Zbudowali to Izraelczycy, prawda?
-	To w ich stylu. - Major przytaknął.
-	Lubią tankować w bunkrach - powiedział Pontowski.
-	Co może okazać się zgubne.
-	Nie, jeśli zrobi się to tak, jak Izraelczycy - wyjaśnił Pontowski. -Mają gdzieś główny rezerwuar zasilający małe podziemne zbiorniki, z których paliwo płynie do schronów przez sieć rur przypominającą pajęczynę. Po każdym tankowaniu przewody paliwowe są automatycznie oczyszczane środkiem ogniouodparniającym, używanym też do gaszenia pożarów. Kiedy któryś z przewodów jest potrzebny do tankowania, paliwo wpycha środek ogniouodparniający z powrotem do sieci.
Stojący za nimi chudy kapitan odkaszlnął, by zwrócić na siebie uwagę.
-	Przepraszam - rzekł i zawiesił głos, zawstydzony swoją śmiałością. Jak wielu młodszych oficerów, czuł ogromny respekt przed Pontowskim. -Z paliwem może być kłopot. Do bazy prowadzi laterytowa droga, która w czasie ulewnych deszczy bywa nieprzejezdna. Nie ma żadnego rurociągu.
-	Proszę więc to sprawdzić - odparł Pontowski.
-	
Im dłużej Pontowski krążył po biurze, tym bardziej przypominał Butlerowi tygrysa tropiącego ofiarę. Ale ten tygrys lekko utykał, kiedy chodził wokół stolika komputerowego. Kapitan podniósł głowę znad monitora i powiedział:
-	Dobrze by było mieć rurociąg, ale można to jakoś obejść. Pontowski nachylił się nad stołem i obejrzał plan bazy lotniczej.
-	Jest tam jeszcze coś, co może nam napsuć krwi? Janice Clark wyliczyła wszystkie parametry:
-	Pas startowy: w porządku. Schrony dla samolotów: doskonałe. Woda:
może będzie trzeba wywiercić studnie, ale to żaden kłopot. Paliwo: poradzi
my sobie okrężną drogą. Magazyny broni: ręczę za nie. - Punkt po punkcie
odczytywała długą listę.
Pontowski postanowił zaproponować jej dowództwo bazy. Była to kluczowa decyzja, gdyż tę funkcję musiał objąć ktoś, kto potrafi zagonić ludzi do ciężkiej pracy, a zarazem potrafi współpracować z dowódcą dywizjonu, którego głównym zadaniem jest prowadzenie operacji lotniczych. Słuchając Clark, jednocześnie myślał o cechach, jakie musiał posiadać dowódca dywizjonu. Miał tylko jednego odpowiedniego kandydata: pułkownika Dwighta „Robala" Stuarta. Kiedy Clark skończyła mówić, spytał:
-	Czy Alfa będzie się nadawać?
-	Tak - zapewniła.
-	Jest jeszcze coś, co powinienem wiedzieć?
-	Jedna sprawa - powiedział Butler i podszedł do wiszącej na ścianie wielkiej mapy Malezji. Narysował dwie strzałki biegnące w dół półwyspu, jednana zachodnim, drugą na wschodnim wybrzeżu. -To są trasy przemarszu wojsk japońskich, które podczas drugiej wojny światowej dokonały inwazji na Półwysep Malajski. - Przedłużył strzałki tak, że zetknęły się nad bazą Alfa, i narysował jedną szeroką strzałkę skierowaną prosto na Singapur. - Tutaj Japończycy połączyli siły przed inwazją na Singapur w 1942 roku.
-	Cóż - rzekł Pontowski - w końcu chciałem być tam, gdzie coś się będzie działo. Niech będzie Alfa - zdecydował.
W oczach Butlera zmienił się z tygrysa w orła rzucającego się na ofiarę.
- Przenosimy się do stałego biura w moim sztabie - powiedziała Janice Clark do Pontowskiego. - Butler ucieszy się, że będzie nas miał z głowy. -Pokwitowała odbiór paczki z tajnymi materiałami i odesłała sierżanta. -Wszystko powinno być gotowe przed pańskim przyjazdem do Kelly Field w San Antonio.

Pontowski rozejrzał się po pustym biurze. Miał za sobą długi dzień i potrzebował ruchu, by odświeżyć umysł.
-	Pójdę z panią, jeśli można. - Załadował wózek pudełkami i wypchnął
go za drzwi. Nie mógł się nadziwić, jak szybko przybywało mu papierkowej
roboty od czasu podjęcia decyzji o reaktywowaniu AVG w Kelly Field
i umieszczeniu jej w bazie Alfa. Spojrzał na zegarek. - Butler chce, żebym
przyszedł do NMCC.	-       ,	,
Skrótem NMCC nazywano Narodowe Centrum Dowodzenia.
-	Rozkaz wymarszu? - spytała Clark.
-	Pewnie tak - odparł, wypychając załadowany wózek na korytarz. -Gdzie jest winda?
-	Niech pan zostawi ten wózek. Sierżanci mogliby się zaniepokoić na widok generała wykonującego pracę fizyczną.
Pontowski parsknął śmiechem.
-	Jak pani myśli, jaki będzie?	/
-	Rozkaz wymarszu? - spytała.
Skinął głową.
-	Formalny, na piśmie. Dyplomatyczna sztanca, nic zaskakującego. Pewnie zostawią panu duży margines swobody. Byleby pan nie nawalił.
-	Bo wtedy zaprzeczą, że cokolwiek wiedzą o mojej akcji, i nazwą mnie kowbojem, który chciał sobie postrzelać do łobuzów.
Spoważniała.
-	Tak to już jest.
Wcisnął guzik przywołujący windę i rozejrzał się. Byli sami.
-	Pułkownik Clark, chcę, żeby objęła pani dowództwo bazy Alfa.
-	A dowódcą dywizjonu jest...?
-	Upatrzyłem sobie kogoś. Świetny pilot. Jeszcze z nim nie rozmawiałem.
-	Zgodzi się - uznała. - Jeśli potrafi podejmować decyzje, mogę dla niego pracować. - Spojrzała na Pontowskiego w zamyśleniu. - Ile mam czasu na odpowiedź?
-	Może tyle samo, ile dała mi pani?
Roześmiała się.
-	No to ma pan dowódcę bazy, generale. - Drzwi windy otworzyły się
i Clark wtoczyła wózek do środka. - Żeby dostać się do NMCC, musi pan
wysiąść na pierwszym piętrze - powiedziała.
Pontowski stał przy szybie w kabinie wysoko nad główną salą NMCC i obserwował zwiedzającą centrum panią prezydent. Prężący się dumnie dwugwiazdkowy generał objaśnił Turner funkcję każdego stanowiska. Nawet z tej odległości Pontowski wyczuwał jej zniecierpliwienie.

-	Zaczyna mu brakować czasu-usłyszał za plecami. Odwrócił się i zobaczył Mazie. Stała tuż za nim.
-	Generał ma okazję zabłysnąć - powiedział Pontowski.
-	Nie na długo - odparła Mazie. Wskazała salę odpraw po lewej stro
nie. - Zaraz zaczyna się zebranie Komitetu Wykonawczego.
Pontowski wszedł za nią do małego pomieszczenia. Zesztywniał na widok sekretarza obrony Roberta Merritta, siedzącego obok miejsca zarezerwowanego dla pani prezydent. Dlaczego nie ufam temu człowiekowi? -pomyślał. Butler gestem nakazał mu stanąć pod boczną ścianą.
-	To co, zaczynamy? - spytała Mazie.
Wbudowany w ścianę wielki monitor włączył się i pułkownik Scovill przedstawił aktualną sytuację w Arabii Saudyjskiej, ilustrując ją mapami i grafami przewijającymi się przez ekran. W pokoju panowała całkowita cisza. Wreszcie na monitorze pojawiła się tabelka pokazująca liczbę ofiar. W ciągu minionej doby czterech żołnierzy zostało rannych, ale przez ostatnie czterdzieści osiem godzin ani jeden nie zginął.
-	Dzięki Bogu - powiedział Merritt.
-	Jakieś pytania? - spytał ScoviIl.
Nie było żadnych, więc szybko się wyniósł.
-	Stephan - Mazie zwróciła się do sekretarza stanu - chciałeś przed
przybyciem pani prezydent omówić sytuację polityczną.
-	To prawda - odparł Serick. - Oto nagranie sprzed dwudziestu minut.
Włączył pilotem kanał, na którym transmitowano obrady Senatu.
Leland wygłaszał przemówienie.
-	Dwa tysiące naszych dzielnych żołnierzy złożyło najwyższą ofiarę w pierwszych dziesięciu dniach tej jatki.
-	Tysiąc ośmiuset dwóch - uściślił Wilding. -1 ani jeden w ciągu ostatnich dwóch dni.
Leland patrzył prosto w kamerę.
-	My, bogobojny, miłujący pokój naród, nie możemy i nie będziemy to
lerować takiej rzezi kwiatu naszej młodzieży. - Lekki ruch w drzwiach od
wrócił uwagę Pontowskiego od ekranu. Na progu stała Turner i z lekko prze
chyloną głową słuchała Lelanda. - Stoimy na rozstajach dróg - oznajmił senator
- i możemy powstrzymać ten bezsensowny mord, jeśli posłuchamy sojuszni
ków i odpowiednio zmodyfikujemy naszą politykę i strategię.
Butler prychnął i potrząsnął głową.
-	Co za dupek.
-	Wyłączcie go - powiedziała Turner, wchodząc do sali. Tuż za nią szedł Patrick Shaw.
-	Zły moment, generale - szepnął do Butlera.
-	Proszę o wybaczenie, pani prezydent - powiedział Butler.
-	
-	Wszyscy żyjemy w napięciu - odparła Turner, siadając. - Choć nie
zgadzam się z sugestią senatora, że to my jesteśmy winowajcami, podzie
lam jego niepokój wywołany liczbą ofiar. Teraz, kiedy ustabilizowaliśmy
sytuację, musimy utrzymać ten stan rzeczy.
Wilding stanął przy ekranie.
-	Pani prezydent, przechodzimy do drugiego etapu wojny - stabilizacji
i konsolidacji. W tej chwili przygotowujemy plan ofensywy. Chcielibyśmy
krótko przedstawić logistyczne podwaliny zwycięstwa nad ZFI, a następnie
omówić pogarszającą się sytuację na Półwyspie Malajskim.
Turner skinęła głową i Wiiding skinął na młodego podpułkownika.
Pontowski słuchał, jak podpułkownik omawia szczegóły dotyczące logistyki. Dobry jest, pomyślał. Ale Clark była lepsza.
Po dwudziestu minutach do sali wszedł oficer, który wręczył Wildingo-wi jakąś notatkę. Generał zerknął na nią i przerwał odprawę.
-	Pani prezydent, powinna pani to zobaczyć.
Włączył kanał pokazujący obrady Senatu. Właśnie nadawano powtórkę końcowej części przemówienia Lelanda.
-	Wszystkie raporty wskazują - mówił senator - że nasz rząd nie pod
jął próby obrony twierdzy King Khalid i w wyniku tego ponieśliśmy klęskę
porównywalną z Pearl Harbor. Najwyższa izba musi stwierdzić, gdzie po
pełniono błąd. Dlatego proponuję powołać specjalną komisję, która prze
prowadzi śledztwo w tej sprawie. - Odwrócił się twarzą do kamery. - Nie
wiem, jakie będą rezultaty tego śledztwa, ale mogę obiecać rodzinom, które
utraciły swoich najbliższych, że ich ofiara nie pójdzie na marne. Osoby za
to odpowiedzialne poniosą karę.
Turner wstała.
-	Szanowny senator przeoczył, że tak się składa, iż osoby za to odpo
wiedzialne są przywódcami ZFI. Proszę wybaczyć, muszę ugasić ten pożar.
Wszyscy wstali, kiedy wyszła z wiceprezydentem. Shaw niespiesznie ruszył za nimi.
-	Chyba na tym skończymy - powiedziała Mazie.
Pontowski nie ruszył się z miejsca, kiedy wychodziły kolejne osoby. Wreszcie został sam z Butlerem.
-	Nadal nie mam pojęcia, co mogę zrobić z AVG - powiedział.
-	Coś ci podeślemy - odparł Butler. - Proszę, bądź cierpliwy. Musimy improwizować.
Pontowski uniósł brwi.
-	Z każdą chwilą widać to coraz wyraźniej - mruknął. Wolał nie mó
wić, co o tym myśli. - Muszę zadzwonić.
Butler zaprowadził go do aparatu w pustej kabinie dowództwa i wstukał swój osobisty kod dostępu. Podał Pontowskiemu słuchawkę i odwrócił się.

Ku swemu zaskoczeniu zobaczył Patricka Shawa rozwalonego w jednym z foteli nad główną salą NMCC. Pontowski czekał na połączenie.
-	Robal, tu Pontowski - powiedział, gdy je uzyskał. - Znalazłeś już
robotę? - Wysłuchał odpowiedzi. - Nie sądzę, żeby kwatera główna Do
wództwa Rezerw Sił Powietrznych była dla ciebie odpowiednia. Reakty
wujemy AVG. Chciałbyś zostać dowódcą dywizjonu?
Odsunął słuchawkę od ucha, gdy rozległo się głośne:
-	Zajebiście!
Uśmiechnął się szeroko do Butlera.
-	Chyba się zgodził. - Znów zaczął mówić do słuchawki. - Rusz tyłek
i jak najszybciej jedź do Kelly Field, najlepiej w piątek. Tam się spotkamy.
Odłożył słuchawkę. - Gdybyście mnie potrzebowali, będę w Kelly Field.
Skierował się do drzwi.
Butler ruszył za nim, ale Shaw zatrzymał go skinieniem ręki.
-	Musimy porozmawiać. - Dźwignął się z fotela. - Możesz się dowiedzieć, co knuje Leland?
-	Myślałem, że nigdy o to nie zapytasz - odparł Butler.
Rozdział 15
Instytut Wojskowy Stanu Nowy Meksyk Środa, 22 września
Brian Turner zajrzał do pokoju Zacka.
-	Idziesz na odprawę?
Zack podniósł głowę znad komputera. Była piętnasta piętnaście.
-	Dobra, chodźmy. - Złapał czapkę i dołączył do przyjaciela. Szybko zeszli do schodów i wyskoczyli przez bramę wypadową.
-	W wiadomościach mówili, że niewiele się dzieje - powiedział Zack. Minęli grupę kadetów ćwiczących musztrę i skierowali się do Dow Hall
na codzienną odprawę dotyczącą sytuacji na froncie. Odbywała się w jednej z klas i prowadził ją kapitan z jednostki korpusu szkolenia oficerów rezerwy. Chłopcy przyszli późno, więc zostały im już tylko miejsca stojące. Kapitan stał na podeście, obok szerokoekranowego telewizora.
-	W Arabii Saudyjskiej jest czwartek, druga w nocy - powiedział. -
Trwa osiemnasty dzień wojny. Pierwszy etap, obrona i stabilizacja, dobiegł
końca. Teraz przyszedł czas na izolację i konsolidację. Jak wiecie, celem tej

fazy jest położenie fundamentów pod następną, czyli atak. - Kadeci przyjęli te słowa gromkim aplauzem. Kapitan wyszczerzył zęby w uśmiechu i uciszył ich. - Widzieliście zdjęcia z wojny w powietrzu, inteligentne bomby, wybuchy w środku nocy. Nie widzieliście natomiast rozbudowy zaplecza, która jest prawie tak ekscytująca, jak liczenie przejeżdżających ciężarówek. Dlatego dziś zajmę się zagadnieniami politycznymi, z którymi armia ma do czynienia, a zwłaszcza narastającym ruchem protestacyjnym w Stanach.
Wcisnął „play" w magnetowidzie i na ekranie telewizora pojawiła się manifestacja studencka na uniwersytecie w Berkeley. Kamera najpierw objęła cały tłum, a potem skupiła się na jednej dziewczynie. Ta, jak na zawołanie, zerwała z siebie bluzkę, a koledzy owinęli ją transparentem z antywojennym hasłem.
-	Niezłe bufory! - krzyknął jeden z kadetów, kiedy kamera zrobiła odjazd. Operator gonił dwie nagie dziewczyny z transparentem. Nagle potknął się i przewrócił. Przebiegły po nim trzy pary bosych nóg.
-	Podnieś kamerę! -zawołał inny kadet.
Podekscytowany reporter nazwał te sceny współczesnymi bachana-liami.
-	Znów słyszymy hasło: „Róbcie miłość, a nie wojnę" - krzyczał. -Według moich ostatnich wyliczeń, już co najmniej dwadzieścia młodych kobiet pozbyło się ubrań na znak poparcia dla pokoju.
-	Zróbcie to tutaj! Zróbcie to tutaj! - skandowało czterech kadetów z głębi sali.
Brian roześmiał się.
-	Tańce i striptiz w imię pokoju! To jest to.
-	Brawa dla demonstrantek! - zawołał inny głos, wyraźnie zadowolony.
Czterej kadeci znów zaczęli skandować.
-	Tu-taj, tu-taj, zróbcie to tu-taj!
Ekran pociemniał.
-	Dosyć! - krzyknął kapitan, uciszając kadetów. - Celem demonstran
tów nie jest zakończenie wojny, lecz uzyskanie wpływów politycznych. To
złożony proces, którego pierwszym etapem jest wzbudzenie zainteresowa
nia mediów. Następnym będzie nawiązanie współpracy z gołębiami z Wa
szyngtonu. Potem zaczną się ataki na wojsko i obarczanie nas winą za wy
wołanie wojny. A płynie stąd taka nauka, że demokracje nie mogą toczyć
długich konfliktów.
Odprawa skończyła się i Zack z Brianem wrócili do baraków Hagerma-na przez bramę wypadową. Kiedy weszli po schodach prowadzących do ich pokojów, zatrzymali się i wychylili przez poręcz. Przez chwilę obserwowali kadetów maszerujących wte i wewte, by odpokutować za zebrane nagany.

- No dobra, co cię gnębi? - spytał Brian.
-	Chodzi o wyjazd taty do Malezji - odparł Zack.
-	Tam nie ma wojny - uspokoił go Brian. - Zanudzi się na śmierć.
Waszyngton Czwartek, 23 września
Tace z kawą były gotowe, kiedy Komitet Wykonawczy zebrał się o piątej trzydzieści w gabinecie doradcy do spraw bezpieczeństwa narodowego w Starym Budynku Władzy Wykonawczej. Każda została przygotowana z myślą o określonym członku komitetu. Była to w gruncie rzeczy błahostka, ale dzięki temu spotkanie rozpoczęło się w miłej atmosferze. Dyrektor CIA poczekał, aż mocna kolumbijska mieszanka, dająca potężnego kofe-inowego kopa, zrobi swoje.
-	Jak idzie kampania? - spytał kurtuazyjnie.
Kennett delektował się przez chwilę swoim łagodniejszym naparem, zanim odpowiedział.
-	Tak dobrze, jak można się było spodziewać. Dużo czasu antenowego, entuzjastyczne tłumy. Hasło „Popierajcie nasze wojsko" sprawdza się, mimo demonstracji antywojennych. Pani prezydent dziś ma wiec w Sacramento, a jutro wróci do Andrews.
-	Czy jest coś, na co powinniśmy zwrócić jej uwagę? - spytała Mazie, sącząc herbatę Lady Grey.
-	Nie sądzę - odparł Wilding. Był na nogach już od dwóch godzin i jego kawa stała nietknięta. - Pomijając sporadyczne wymiany ognia artyleryjskiego, na froncie panuje spokój. Lotnicza kampania izolacji przebiega skutecznie. Za dnia nikt się nie wychyla, a nocą nie mogą zmrużyć oka. Zeszłej nocy zrzucono ponad dwieście bomb. Cztery nasze samoloty zgłosiły drobne uszkodzenia, natomiast.Brytyjczycy stracili tornado przy lądowaniu. Na szczęście załodze nic się nie stało. Pierwsze dwie szybkie jednostki transportu morskiego mają dotrzeć na miejsce jutro. Linia przesyłowa zaczyna działać. - Przerwał na chwilę. - Dwóch żołnierzy zmarło od ran odniesionych w walce, trzech innych zginęło w wypadkach samochodowych. To oznacza, że liczba ofiar niespowodowanych udziałem w walkach wzrosła do dziewięciu.
-	Możemy coś z tym zrobić? - spytała Mazie.
-	Staramy się - odparł Wilding.
-	NSA przechwyciła interesującą wiadomość przesłaną z Bagdadu do Damaszku - powiedział dyrektor CIA. - Zawiera pełną liczbę ofiar ponie-
-	
sionych do tej pory przez ZFI. Jest o wiele wyższa, niż wynikało z naszych wyliczeń. Powinniśmy to pokazać pani prezydent. Mazie przytaknęła.
-	Coś jeszcze?
Butler przełknął ostatni kęs pączka i popił go gorącą czekoladą.
-	Problem z AVG. Pontowski mówi, że formowanie przebiega o wiele
szybciej, niż się spodziewał. Trzeba go poinformować, jakich broni wolno
mu użyć, żeby mógł zorganizować program szkoleniowy i ustalić zasady
walki.
Zasady walki stanowiły zbiór doskonałych pomysłów mających utrzymać zwariowanych pilotów myśliwców przy życiu. Ale w chwili, kiedy we wszystko zaczynali mieszać się politycy, stawały się polityczną deklaracją, która nie miała nic wspólnego z walką. Pontowski chciał tego uniknąć, zamierzał więc zająć się tym osobiście.
-	To jest problem - rzekł Kennett. - Musimy trzymać się z dala od AVG, bo inaczej Leland nas zniszczy. Prezydent musi zachować dystans, tak jak podczas naszych działań w Afganistanie w latach osiemdziesiątych. Byliśmy tam, ale oficjalnie nas nie było.
-	No to czym się zajmie Pontowski i jego AVG? - spytał dyrektor CIA.
-	Kierowaniem Grupą Doradczą do spraw Pomocy Wojskowej - odparł Kennett. - Innymi słowy, ma pomóc SEATO na tyle, by pomogło sobie samo.
-	Leland będzie zachwycony - powiedziała Mazie.
Kelly Field, San Antonio Czwartek, 23 września
-	No dobra, jak to działa? - mruknął Pontowski pod nosem. Przez kilka
chwil wpatrywał się w ekran monitora. - Hej - zawołał - czy ktoś wie, jak
otworzyć zaszyfrowanego e-maila?
Jeden z młodych pilotów przechodzących obok otwartych drzwi jego gabinetu skinął głową i wszedł do środka.
-	Niech pan robi to samo, co podczas bezpiecznej rozmowy telefonicz
nej - powiedział.
Mamrocząc pod nosem, Pontowski otworzył sejf, w którym trzymał tajne dokumenty, znalazł klucz i włożył go w podstawę STU-V, bezpiecznego telefonu stojącego na biurku. Przekręcił klucz i na ekranie zamrugało polecenie, by wcisnął guzik „wiadomość dod". Zrobił to i zakodowany e-mail zmienił się w zwykły tekst. Niestety, teraz normalny tekst był zakodowany.

Pontowski burknął coś ze złością. I tak źle, i tak niedobrze. Nadawcą wiadomości była podpułkownik Janice Clark.
1.	PIERWSZA GRUPA PRZYBYŁA DO BAZY ALFA DZIŚ
RANO. INFRASTRUKTURA LEPSZA, NIŻ OCZEKIWANO.
2.	SEAC DOSTARCZA BROŃ I PALIWO.
3.	OCHRONA BAZY NIEDOSTATECZNA, SPROWADZIĆ WŁASNĄ. NAWIĄZAĆ W TYM CELU KONTAKT Z SIERŻ. SZTAB. ROCK-NE'EM W KWGŁW 37. TRW W BAZIE LOTNICZEJ LACKLAND.
4.	LISTA POZOSTAŁYCH BRAKÓW WKRÓTCE.
-	Bardzo dobrze - powiedział do siebie. Clark nie tylko szybko wy
chwyciła najważniejszy problem, ale i zaproponowała jego rozwiązanie oraz
osobę, którą należało poprosić o pomoc. - Robalowi będzie się z nią dobrze
pracowało. A ja muszę przestać gadać do siebie.
Wcisnął guzik, by wydrukować wiadomość. Drukarka zaszumiała, ale wypluty przez nią tekst okazał się jednym wielkim bełkotem.
-	Niech żyje postęp technologiczny - mruknął. Po chwili grzebania
w szufladzie biurka znalazł spis telefonów bazy lotniczej Lackland, sąsia
dującej z Kelly Field. Zadzwonił do Trzydziestej Siódmej i zostawił wiado
mość dla sierżanta sztabowego Rockne'a.
Wciąż nie dawały mu spokoju dwa pytania. Po pierwsze, jakie dostanie rozkazy? Dopóki nie znał odpowiedzi, nie mógł zorganizować sensownego programu szkoleniowego dla swoich pilotów, a tym bardziej określić zasad walki, na jakich mu zależało. Po drugie, kiedy będą mogli przenieść się do Alfy? Instynkt podpowiadał mu, że im wcześniej, tym lepiej, ale kiedy dokładnie? Odpowiedź miała nadejść w dwu częściach: pierwszej udzieli obsługa naziemna, drugiej dział operacji. Cóż, przynajmniej miał pretekst, żeby wyjść z gabinetu zasypanego tonami papierów. Złapał czapkę i skierował się do pobliskiego hangaru.
Na rampie stało w szeregu dziesięć A-10 Warthog, przygotowanych do porannych misji szkoleniowych. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, osiem wróci na ćwiczenia popołudniowe, a dwa dołączą do pozostałych dziewięciu, przygotowywanych do długiego lotu nad Pacyfikiem do Malezji.
Pontowski policzył w pamięci: 19 samolotów, 29 pilotów, 310 żołnierzy z obsługi naziemnej. Wciąż nie mógł się nadziwić, jak szybko dało się wszystko zorganizować. Zawdzięczał to nowoczesnym środkom łączności i sprawnej organizacji sił powietrznych. Minusem było, że samoloty zostały wyżebrane od różnych jednostek i większość wymagała generalnego remontu. Za to pilotów zgłosiło się co niemiara. Robal umieścił na internetowej stro-

nie personelu sił powietrznych wiadomość, że poszukuje się pilotów mających doświadczenie w lataniu na A-10, którzy chcieliby pojechać do obcych krajów, poznać tamtejszych ludzi, a potem zrzucić na nich bomby. Góra uznała ogłoszenie za niepoprawne politycznie, więc po niecałych trzech godzinach zostało zdjęte. Mimo to spełniło swoje zadanie; wieść o odrodzeniu Amerykańskiej Grupy Ochotniczej pod dowództwem generała brygady Matta Pontowskiego rozeszła się lotem błyskawicy. Piloci popędzili na złamanie karku do Kelly Field. W procesie selekcji najważniejsze było zachowanie równowagi między młodością a rutyną. Na szczęście Robal znał większość pilotów albo osobiście, albo ze słyszenia, i oddzielił ziarno od plewów. Jednak brakowało mu jeszcze kilku.
Pontowski wcisnął czapkę na głowę, zaginając ją z tyłu, tak jak robili to piloci myśliwców. Patrzył, jak czterej piloci idą do maszyn, niosąc sprzęt i worki na kaski. Żałował, że nie może z nimi polecieć, i przez chwilę znów był myślami w kokpicie. W ciągu swojej kariery, latał na wielu samolotach, a prawdziwą walkę toczył, siedząc za sterami dwóch - F-15E Strike Eagle i A-10 Warthog. Strike Eagle był piękny, smukły i pełen gracji, a w powietrzu spisywał się jak demon z piekła rodem, niosąc śmierć i zniszczenie tym, którzy chcieli skrzywdzić niewinnych ludzi.
Ale to A-10 był jego ulubieńcem. Powolny i niezgrabny, o stępionym nosie i wielkim trzydziestomilimetrowym działku, które mogło niszczyć czołgi z morderczą skutecznością. Ileż to razy rzucał wyzwanie śmierci w tej maszynie? Teraz, kiedy stał w jasnym teksaskim słońcu w piękny wrześniowy dzień, nie miało to znaczenia. Ważne, że przeżył.
Pontowski nie był skłonny do autorefleksji czy zwątpienia. Jego żona, Shoshana, mówiła, że to jego główna wada. Ale wybaczyła mu to i urodziła cudownego syna, zanim została zamordowana. Czy była to cena, jaką musiał zapłacić za przetrwanie? Miał nadzieję, że nie. Z jakiegoś powodu nie ożenił się po raz drugi. Nie myślał o tym. W jego życiu były później inne kobiety, które rzucały mu wyzwanie i zmieniały go, a niekiedy nawet kochały. Jedna go wykorzystała, a Liz Gordon z CNC-TV nienawidziła go z czystą, nieokiełznaną pasją. No i była jeszcze Maddy Turner. Wyrzucił jej obraz sprzed oczu, niepewny, co przyniesie im przyszłość.
Przyglądał się, jak piloci kończą obchód i wchodzą po drabinach do kabin. Ile razy robił to samo? Serce przebił mu ostry sztylet żalu. Już nigdy tego nie zrobi - przez swoją chorą nogę i wiek. Latanie odrzutowcem to zajęcie dla młodych łudzi. Teraz jego zadaniem było dowodzenie nimi, nie z kokpitu jak Robal Stuart, lecz z innego miejsca w czasie i przestrzeni. Od jego decyzji będzie zależeć, kto przeżyje, a kto zginie. Co mnie do tego upoważnia? - zastanawiał się. Wtedy usłyszał głos Shoshany: „To, że sam ryzykowałeś; to, że ci zależy i znasz cenę".

Gdy obserwował cztery A-10 wyjeżdżające na pas startowy, przyszła mu do głowy następna myśl. Chodziło też o wyzwanie, o sprawdzenie się, o skok adrenaliny. Z powodów, których miał nigdy nie pojąć, najbardziej pewny siebie był wtedy, kiedy latał i walczył.
Zaczekał, aż cztery odrzutowce wystartują w dwudziestosekundowych odstępach. Jego oczy podążyły za pierwszym samolotem, kiedy odbił w bok, by dać następnym miejsce na włączenie się do szyku.
Odwrócił się i wszedł do hangaru obsługi naziemnej. Przestronna hala tętniła życiem, mechanicy uwijali się przy dziewięciu warthogach przygotowywanych do rozmieszczenia. Tak jak wszystkie instalacje wojskowe, hangar był nieskazitelnie czysty, ale na tym podobieństwa się kończyły. Mechanicy byli w średnim wieku lub starsi i mieli na sobie cywilne ubrania. Kilku z nich uczestniczyło w pierwszej akcji AVG w Chinach, a później towarzyszyło Pontowskiemu w misji pokojowej w Afryce Południowej, która nie skończyła się pokojowo. Niektórzy wrócili z emerytury, a przeszło połowę stanowili mechanicy Rezerwy Sił Powietrznych urlopowani ze swoich codziennych miejsc pracy. Pontowski dziękował losowi za bogactwo doświadczenia, jakie przynieśli ze sobą.
Robal wyszedł z gabinetu, gdzie pracowała kontrola obsługi naziemnej, i podszedł do niego. Ku zazdrości Pontowskiego, miał na sobie kombinezon lotniczy, a jego twarz przecinały linie będące śladami po masce tlenowej. Wcześniej brał udział w locie ćwiczebnym.
-	Ostatnia maszyna już leci - powiedział. - Powinna wylądować za kilka minut.
-	W jakim jest stanie? - spytał Pontowski.
-	Według obsługi naziemnej, przyleciała prosto z warsztatu. Po generalnym remoncie.
-	Czyli wreszcie dostaliśmy coś dobrego. Chodźmy przywitać pilota.
Wyszli na zewnątrz, by tam zaczekać. W oddali zobaczyli ciężarówkę
prowadzącą A-10 na parking. Silniki brzmiały jakoś inaczej, a świeżo pomalowany na ciemną zieleń kadłub lśnił w słońcu.
-	To jedna z przerobionych maszyn - powiedział Robal.
Warthog zatrzymał się. Obsługa naziemna szybko wsadziła kliny pod koła i zamontowała bolce zabezpieczające. Silniki powoli ucichły. Osłona kabiny podniosła się i pilot zdjął kask, odsłaniając gęste ciemne włosy przyprószone siwizną. Kiedy schodził po drabinie, jego pyzatą twarz przeciął szeroki uśmiech. Szef obsługi nie ukrywał zdziwienia, że facet w średnim wieku, tak okrągły, jak okrągłą miał twarz, może poruszać się tak szybko.
-	Sukinsyn - mruknął Robal i zarechotał.
George „Waldo" Walderman zeskoczył na ziemię i obwieścił światu:
-	Jestem. Możecie zaczynać wojnę.

Pontowski westchnął głośno.
-	Wyrzutki. Jesteśmy bandą wyrzutków.
-	Czy to nie cudowne?-odparłRobal.
Mather Field, Sacramento, Kalifornia Czwartek, 23 września
Poświata zachodzącego słońca igrała z deszczem, który tańczył po terenie, gdzie kiedyś stały gotowe do startu B-52 uzbrojone w broń nuklearną. Teraz, dwadzieścia lat później, bombowce zniknęły. Za ogrodzeniem stał tylko niebiesko-biały boeing 747, rzucający na kałuże długie cienie. Napis widoczny na kadłubie - Stany Zjednoczone Ameryki Północnej - oznaczał, że jest to samolot prezydencki, Air Force One.
Teren był zabezpieczony, więc armia agentów przydzielonych do ochrony pani prezydent oddychała nieco lżej. Początkowo Turner sprzeciwiała się lądowaniu w tym miejscu, nie chciała bowiem sprawić wrażenia, że izoluje się od ludzi. Nie miała jednak wyboru. Konsekwencją dużych strat poniesionych w pierwszych dziewięciu dniach wojny były liczne anonimowe groźby, z czego aż trzy nadeszły z okolic Sacramento.
Dlatego ochrona, liczniejsza niż zwykle, otaczała Air Force One jak niewidzialny mur. Nie można go było zauważyć, dopóki nie próbowało się go sforsować, a wtedy, jak przekonała się pewna dziennikarka z miejscowej gazety, okazywał się twardy niczym Skała Gibraltarska.
Pracownicy redakcji byli szczerze zbulwersowani liczbą ofiar i ostro skrytykowali panią prezydent. W komentarzu redakcyjnym, który zwrócił uwagę całego kraju, zarzucili jej, że rozmyślnie rozpętała wojnę, by zwiększyć swoją popularność. Potem wpadli we wściekłość, kiedy Turner nie zgodziła się udzielić wywiadu ich najlepszej dziennikarce politycznej Lacy Ban-gor. Dostaliby ataku apopleksji, gdyby się dowiedzieli, że Shaw zamierzał przy okazji odebrać akredytację ich waszyngtońskiemu biuru. Jednak pani prezydent zawetowała tę decyzję. W zemście za odmowę wywiadu, nieświadomi tego, że cudem uniknęli pisanej im kuli, opatrzyli niedzielne wydanie gazety nagłówkiem: PREZYDENCKA STRATEGIA A BEZPIECZEŃSTWO - POWAŻNE ZANIEDBANIA. Ale sam tytuł to za mało, więc mimo protestów Lacy Bangor szefowie kazali jej sprawdzić zabezpieczenia wokół Air Force One. Rzecz jasna, spodziewali się, że zostanie złapana i aresztowana. Planowali publikację artykułu o złamaniu wolności słowa i praw obywatelskich dziennikarki.
Madeline siedziała w salonie z tyłu samolotu z pracownikami sztabu wyborczego, kiedy agent Secret Service poinformował ją, że dziennikarka

próbowała sforsować kordon bezpieczeństwa, przedzierając się samochodem przez punkt kontrolny. Strażnicy zatrzymali wóz niecałe dziesięć metrów dalej i w tej chwili Bangor leżała z rozkrzyżowanymi rękami i nogami na asfalcie.
-	Jest tam jeszcze? - spytała Turner.
-	Tapla się w błocie - odparł agent.
-	Puśćcie ją - poleciła Madeline. - Niech ktoś z Departamentu Sprawiedliwości zadzwoni do redakcji i wyjaśni im parę spraw.
-	Pewnie wycofają poparcie - powiedział jeden z doradców.
-	Już to zrobili - odparł inny. - Chodzi o liczby.
Rywal Turner uczynił z dużej liczby ofiar temat numer jeden i wykorzystywał go, by przysporzyć sobie popularności.
-	Jakkolwiek postąpimy - powiedział pierwszy doradca -jej redakcja i tak zrobi wokół tego szum.
-	Więc zagłuszcie go - poleciła Turner.
-	Przydałoby się czymś ich zająć - zasugerował trzeci doradca. - Może wizyta z urzędu skarbowego?
Turner przeszyła go stalowym spojrzeniem.
-	Nie stosujemy takich metod. Oni może tak, ja nie. - W końcu uległa.
- Ale masz rację. Trzeba ich czymś zająć. Niech Patrick do nich zadzwoni.
Przez salon przebiegł chichot doradców wyobrażających sobie, co powie Patrick Shaw. Większość gotowa była się założyć, że wspomni o gotowości pani prezydent do uwzględnienia jego opinii, kiedy następnym razem będzie chciał odebrać gazecie akredytację przy Białym Domu. Wrócili do pracy, szlifując harmonogram kampanii na następny dzień.
Przerwał im Richard Parrish, szef personelu Białego Domu.
-	Mamy wiadomość z NMCC. Może odbierze ją pani w prywatnym
gabinecie?
Poszedł za nią na przód samolotu, przez kabinę pasażerów, gdzie pracowała grupa dziennikarzy.
-	Pani prezydent - spytał jeden z nich - co pani zrobi z tą dziennikarką?
-	Z Lacy Bangor? Wysuszcie ją i wyślijcie do domu. Lubię Lacy. Jest dobrą reporterką, ale... - Zawahała się i uśmiechnęła. - Wszyscy znacie te „ale" równie dobrze jak ja. Porozmawiam z nią, kiedy dowiemy się, co się stało.
-	Dziękuję, pani prezydent - powiedział dziennikarz.
Mieli nowy materiał i uznali, że kąpiel błotna warta jest wywiadu w cztery oczy.
Osobista asystentka pani prezydent przytrzymała drzwi jej gabinetu.
-	Dziękuję, Nancy. Jakieś wieści od rodziny?

-	Rozmawiałam z Maura kilka minut temu. Na froncie domowym bez zmian. Sarah odrabia lekcje.
-	Zadzwonię wieczorem - powiedziała Maddy i zwróciła się do Sco-villa: - Jest źle, prawda?
Parrish wszedł za nią i zamknął drzwi.
-	Tak - odparł pułkownik. - Pierwsze dwa szybkie statki transportowe płynące przez cieśninę Ormuz wpadły na miny. Oba zatonęły. Jedna z dwóch fregat eskortowych też wpadła na minę, ale nie poszła na dno. Pozostałe sześć statków transportowych jest w drodze. Zostały skierowane na bezpieczne wody do czasu, kiedy zdecydujemy, co dalej.
-	Ilu? - spytała pani prezydent głosem niezdradząjącym uczuć.
-	Jak dotąd wiemy o czternastu zabitych - odparł Scovill. - Nieuszkodzona fregata i trzy trałowce zbierają rozbitków. Pomoc jest w drodze. Wygląda na to, że większości członków załóg nic się nie stało.
Turner zaczęła krążyć po swoim gabinecie.
-	Powiedziano mi, że marynarka sprawdzi cieśninę.
-	Zrobiła to, pani prezydent. Prawdę mówiąc, trałowce były w zasięgu wzroku, kiedy statki wpadły na miny.
Na pulpicie interkomu na biurku rozbłysło czerwone światło. Parrish podniósł słuchawkę. Przez chwilę słuchał, po czym oddał słuchawkę Scovillowi.
-	Następna wiadomość z NMCC - powiedział.
Pułkownik słuchał z kamienną twarzą, robiąc notatki. Już chciał poprosić panią prezydent, żeby usiadła, ale ugryzł się w język. Madeline Turner potrafiła znieść złe wiadomości.
-	Trzy libijskie statki zostały wysadzone w powietrze na Kanale Su-eskim przez ich załogi. Kanał jest zamknięty. Na jak długo, nie wiemy. -Zerknął do notatek. - Jeden z trałowców zbierających rozbitków w cieśninie Ormuz wyciągnął z wody coś, co przypominało pojemnik z tratwą ratunkową. Na szczęście zorientowali się, że to mina, i wiedzieli, co robić. To mina nowego typu, jeszcze takiej nie widzieliśmy. Wykonana z materiału ceramicznego, z własnym napędem.
-	Czyli nie widzą jej wykrywacze magnetyczne i jest ruchoma - powiedziała Turner.
-	Na to wygląda - odparł pułkownik.
-	Richard - Madeline zwróciła się do Parrisha - natychmiast wracamy do Andrews. Wiem, jak to wpłynie na kampanię. To może kosztować mnie wygraną w wyborach.
-	Niekoniecznie - odparł. - Zmienimy hasło na „Prezydent prowadzi wojnę przeciwko bezwzględnemu wrogowi" czy coś w tym stylu. Skontaktuję się z Shawem i omówimy to z komitetem w drodze powrotnej. W chwili lądowania powinniśmy już coś mieć.
-	
-	Musimy wyciszyć sprawę ofiar. Może nadszedł czas, by kilku dziennikarzy dostało szczegółowy raport od wysoko postawionego anonimowego źródła w administracji.
-	Jak wysoko? - spytał Parrish.
-	Najwyżej - odparła. Spojrzała na Scovilla. - Chciałabym, żeby był pan przy tym.
-	Z przyjemnością, pani prezydent. Czy jest ktoś, kogo powinienem udusić?
-	Nie dziś - odpowiedziała.
-	Ja mam paru kandydatów - wtrącił Parrish.
Nad Missouri Czwartek, 23 września
Dziennikarze są cynikami. Sąteż wyznawcami zasady, że wszyscy mają prawo do własnej opinii. Ale sami również mają takie czy inne poglądy, więc każdy fakt niezgodny z ich przekonaniami staje się z definicji nie do przyjęcia. Tego, co słyszeli teraz, nie dało się ująć w tych kategoriach. Był to obraz rzeczywistości pochodzący z samej góry, wolny od wszelkich interpretacji dokonywanych przez speców od public relations. Wszystkie dyktafony były wyłączone, notesy pochowane, a długopisy nieruchome, kiedy pułkownik marines powtarzał wszystko, co w ciągu dnia powiedział pani prezydent. Na zakończenie podał informację o zatopieniu dwóch statków i zamknięciu Kanału Sueskiego.
-	Coś państwu powiem - wyznał na koniec. - Wolałbym być w mojej
jednostce i stać twarzą w twarz z wrogiem. Tam podejmuje się proste decy
zje.
Madeline Turner usiadła przy Scovillu i dotknęła jego dłoni.
-	Pierwszy raz widzę, jak okazujesz emocje. Wiem, że jest ci ciężko, i doceniam to. - Zwróciła się do szefa personelu. - Richard.
-	Większość faktów, które poznaliście do tej pory - zaczął Parrish -zostanie ujawniona w ciągu dwudziestu czterech godzin. Oczywiście nie wszystkie, na przykład informacja o wyłowionej przez nas minie pozostanie tajna, żebyśmy mogli ją wykorzystać. - Zawiesił głos i spojrzał na Turner. Skinęła głową na znak, by mówił dalej. - Chcemy pokazać wam raport utajniony z powodów, które wkrótce staną się dla was oczywiste. Zanim jednak to zrobimy, muszę mieć wasze słowo, że to, co tu zobaczycie, zachowacie dla siebie.
-	Czy to ważniejsze od tej miny? - spytał jeden z dziennikarzy.
-	
-W pewnym sensie—odparł Parrish. Dziennikarz wstał.
-	Nie zamierzam sprzedać swojej rzetelności za rzut oka na jakiś raport wywiadu. - Powiedział i wyszedł.
-	Ktoś jeszcze?- spytał Parrish.
Z pozostałych dziewięciu dziennikarzy żaden nie drgnął. Szef personelu rozdał im kartki.
-	O mój Boże - wyszeptał jeden z reporterów. - To nasze faktyczne straty?
-	Nie - odparł Parrish. - Ich. Wzięliśmy to z wiadomości ZFI przechwyconej przez Narodową Agencję Bezpieczeństwa niecałe dwadzieścia cztery godziny temu. Zawarte w niej dane nie są tajne, ale fakt, że udało nam się je zdobyć i odszyfrować, owszem. Chcemy, żeby nadal korzystali z tego kanału, bo stanowi on jedno z naszych najlepszych źródeł.
Przyszła kolej na Scovilla.
-	Standardowo przyjmuje się, że w pierwszej fazie takiej wojny jak ta proporcje strat powinny wynosić czterdzieści do jednego na naszą korzyść. Nie trzeba wyższej matematyki, by stwierdzić, że przy stu trzydziestu ośmiu tysiącach zabitych stosunek ten wynosi siedemdziesiąt sześć do jednego.
-	Siedemdziesiąt sześć i pół do jednego - poprawił dziennikarz, który był dobry w rachunkach. -Nie do wiary.
-	A jednak to prawda - odparł Scovill. - ZFI przygotowywał się do ataku konwencjonalnego, nie doceniając śmiercionośnego charakteru nowoczesnej wojny, i nie przejął się losem swoich żołnierzy. Utknęli na pustyni, bo upuściliśmy im całą krew, a oni za bardzo wyprzedzili swoje kolumny zaopatrzeniowe. Zamierzamy utrzymać ten stan rzeczy, prowadząc kampanię powietrzną. Odetniemy ich i będziemy bombardować dotąd, aż zostaną im tylko dwie możliwości: poddać się lub umrzeć.
-	Dlaczego to jest tajne? - spytał inny reporter. - Powinniście krzyczeć o tym z dachów najwyższych budynków.
-	Ze względu na źródło - odparł Scovill.
Turner wstała.
-	Jest jeszcze jeden powód - powiedziała. - To są ludzie z krwi i kości, nie liczby na kartce papieru. W większości pragną tego samego, co my wszyscy - bezpiecznego miejsca, gdzie będą mogli wychować swoje dzieci. Od-czuwająból i płaczą tak jak my, i marzą tylko o spokojnym życiu. Niewielu z nich chciało tej wojny, ale nie mieli wyboru. Nic do nich nie mamy i zemsta nie jest naszym celem.
-	Jak pani może tak mówić? - powiedział dziennikarz. - Widziałem pełne nagranie egzekucji trzech naszych żołnierzy.
-	
-	Nie wiem, co kierowało tymi ludźmi. Zważywszy na to, jak ich masakrujemy - bo to jest masakra, inaczej się tego nie da określić - nie można wykluczyć, że nadal będążywić te same uczucia i zrobią to znowu. Musimy jednak spojrzeć na to z szerszej perspektywy. - Znacząco zawiesiła głos. -Nie będziemy się od nich uczyć! Generałowie mówią mi, że te liczby to nic w porównaniu z tym, co będzie się działo, kiedy przejdziemy do ofensywy. Ale wtedy nasze straty będą minimalne. Wydam więc ten rozkaz, jeśli nie skapitulują i nie wycofają się.
-	Nie chcieliśmy wojny, nie wywołaliśmy jej - ciągnęła. - Od nikogo nie powinno się wymagać zabijania na tak wielką skalę. Jednak taki właśnie rozkaz wydam naszym żołnierzom. Jak pogodzić tę rzeź ze wszystkim, co sobą reprezentujemy, nie odwołując się do nienawiści i uprzedzeń? Nienawiść... spośród wszystkich ludzkich uczuć właśnie ją najłatwiej jest wzbudzić. Czy o to nam chodzi? Czy musimy złożyć nasze człowieczeństwo w ofierze bogom wojny?
Odwróciła się i wyjrzała przez okno.
-	Tam pod nami rozciąga się Missouri. Serce Ameryki. Bombowce
B-2 z bazy lotniczej Whiteman wracają znad Iraku. Zostaną dozbrojone
i wysłane na następne misje. Wolałabym wysłać światu zboże uprawiane
w Missouri. - Odwróciła się i wyszła z kabiny.
Dziennikarze wstali. Jeden po drugim oddali Parrishowi kartki papieru i skierowali się do wyjścia. Na zewnątrz czekał na nich reporter, który wcześniej wyszedł ze spotkania.
-	Dużo przegapiłem? - spytał.
-	Nie, tylko najlepsze przemówienie w karierze Maddy Turner- padła odpowiedź.
Rozdział 16
Palau Tenang Piątek, 24 września
Deszcz nie ustawał. Tel drżał z zimna w przemoczonym ponczo. Po plecach spływała mu strużka wody. Miał nadzieję, że to ostatnia burza przyniesiona przez południowo-zachodni monsun i że będą mieli spokój aż do grudnia, kiedy nadciągnie monsun północno-wschodni. Podszedł do oficerów i wyższych rangą podoficerów zgromadzonych pod mocno naciągniętym brezentem. Zrzucił poncho, zadowolony, że znalazł schronienie przed deszczem.

-	Generał z pułkownikiem będą tu za chwilę - oznajmił.
Stłumił uśmiech, słysząc skargi i żale. Jeśli Kamigami miał rację, słyszał dokładnie to, co powinien. Pierwsza SOS zmieniła się ze zdyscyplinowanej, schludnej jednostki w grupę agresywnych zawadiaków, dla których najważniejsza była gotowość bojowa. Miało to jednak swojącenę - zmniejszyła się o połowę.
Kamigami i pułkownik Sun wyszli z deszczu. Stanowili dziwną parę; potężnie zbudowany Kamigami górował nad drobnym, ale energicznym pułkownikiem, którego twarz wciąż była blada po locie śmigłowcem z kwatery głównej. Zdjęli poncza i Sun przypiął do stojaka mapę Malezji. Wcześniej ustalili, że to pułkownik wszystko wytłumaczy, by uniknąć nieporozumień.
-	Kwatera główna zaproponowała nam misję - zaczął Sun po chińsku.
-	Zaproponowała? - zdziwił się jeden z majorów.
-	Tak, to niezwykłe - odparł Sun. - Ale i sytuacja jest niezwykła. -Wskazał zakreślony obszar na środku mapy. -/Jednostki Ludowej Armii Wyzwoleńczej sprawują faktyczną kontrolę nad tym regionem Malezji i traktują miejscową ludność jak zakładników, zmuszając ją do dostaw żywności i zakwaterowania żołnierzy. Pojawiły się też doniesienia o zmuszaniu młodych dziewcząt do prostytucji. Każdy kampong, który stawia opór, zostaje splądrowany i spalony, a wszyscy sprawni mężczyźni i chłopcy zostają zabici. Kwatera główna poprosiła nas, żebyśmy wysłali tam oddziały ratownicze i przenieśli wieśniaków w bezpieczne miejsca.
-	To znaczy, że mamy wybór? - spytał kapitan.
-	Tak - potwierdził Kamigami.
Wszyscy milczeli, bo wybór, którego mieli dokonać był bardzo trudny. Z wyjątkiem Kamigamiego i Tela, Pierwsza składała się z Chińczyków. Przyjęcie tego zadania oznaczało, że będą walczyć z Chińczykami  z kontynentu.
-	Przemyślcie to - powiedział Kamigami.
Mężczyźni zaczęli rozmawiać z ożywieniem. Dla niewtajemniczonych mogło to przypominać gorączkową dyskusję, ale w jej trakcie nie padło ani jedno zbędne słowo. Wreszcie umilkli i do przodu wysunął się major.
-	Nie uważamy tego za wybór, tylko za wyzwanie - powiedział. - Kie
dy wyjazd?
Sun rozdał ludziom plan.
-	Wyruszymy w grupach, poczynając od jutra. Każdy batalion wyśle
drużynę zwiadowczą, reszta dołączy po dwóch dniach. Weźmiemy cały
sprzęt, żeby założyć stałą bazę.
-	Powiedzieli, gdzie? - spytał wysoki rangą podoficer.
Kamigami postukał palcem w mapę.
-	Tutaj. Dziewięćdziesiąt kilometrów na północ od Singapuru. - Jego
palec wskazywał bazę Alfa.

Pentagon
Piątek, 24 września
Sierżant wręczył Butlerowi wiadomość, która przyszła tego ranka.
-	Już odszyfrowana, panie generale.
Butler odchylił się na oparcie krzesła, poprawił okulary i zaczął czytać. Nadawcą był agent, którego wysłał do Delhi z zadaniem monitorowania tajnych rozmów Zou Ronga z nowym premierem Indii. Agentowi udało się skontaktować się z Piepmatzem, co uwzględniając wszelkie okoliczności, było nie lada osiągnięciem. Jak tego dokonał, wyjdzie na jaw podczas szczegółowej odprawy. Na razie Butlera interesowała wyłącznie wiadomość. Piep-matz powiedział tylko: „Kiedy przestanie padać".
Generał zerwał się na nogi, przekrzywiając okulary.
-	O cholera -jęknął. - Jak mogłem być tak cholernie głupi?
Piepmatz po niemiecku oznaczało „pisklę" i było kryptonimem Jin Chu.
Butler odłożył wiadomość i sięgnął po telefon.
Mała sala konferencyjna w głębi kabiny zmieniła się w sztab Komitetu Wykonawczego. Po pierwsze - była w sercu NMCC, a po drugie - członkowie Komitetu, z jednym wyjątkiem, większość czasu spędzali w Pentagonie. Tylko dyrektor CIA nie przeniósł się tu na dobre i równie często przesiadywał w kwaterze głównej CIA w Langley w Wirginii. Miał jednak do dyspozycji śmigłowiec, który woził go tam i z powrotem.
Sercem tego sztabu były nie klasyczne mapy ścienne z pinezkami i magnesami, lecz ekrany telewizyjne i monitory komputerowe. Wielki stół i krzesła zostały zastąpione przez sześć małych stolików z wygodnymi krzesłami, skupionych przed rzędem telewizorów. Dzięki temu członkowie Komitetu Wykonawczego mieli szybki dostęp do danych wpływających do NMCC. Mazie i Sam Kennett przeglądali najświeższe raporty logistyczne, kiedy dołączył do nich Butler.
-	Generał Wilding jest w Akwarium z Komitetem Połączonych Szta
bów i sekretarzem obrony - powiedziała Mazie. - Akwarium było salą kon
ferencyjną na piętrze nad Wejściem Rzecznym; tam właśnie spotykali się
szefowie sztabów. - Przyjdzie tu, gdy dołączy do nas dyrektor CIA.
Butler usiadł obok wiceprezydenta.
-	Kiedy zobaczysz Shawa, powiedz mu, że mam, o co prosił.
-	Już? - spytał Kennett. - Chodzi o Lelanda, zgadza się? - Obrzucił Butlera uważnym spojrzeniem. - Shaw nam powiedział.
Po raz kolejny sprawdziły się najgorsze obawy Butlera dotyczące polityków. Po prostu nie potrafili trzymać gęby na kłódkę. Wzruszył ramionami

i postanowił oszczędzić sobie trudu zachowania dyskrecji. Uznał, że cokolwiek powie, i tak za kilka minut rozgłoszą to tam-tamy możnych stolicy.
-	Leland dogadał się z Francuzami. Żabojady nie pozwolą na udział
NATO w wojnie w Zatoce, nastąpi pat i wybory wygra jego pupilek.
-	A co oni z tego będą mieli? - zaciekawił się Kennett.
Butler był zniesmaczony i nawet nie próbował tego ukryć.
-	Wynegocjujązawieszenie broni na Bliskim Wschodzie i dzięki temu załatwią sobie lepsze dojście do ropy.
-	A niech to szlag - mruknął Kennett.
Mazie nadal wpatrywała się w ekrany, jakby nie usłyszała ani słowa. Musiała porozmawiać z sekretarzem stanu. Wilding i dyrektor CIA weszli do środka.
-	Domyślam się - powiedział szef wywiadu - że wszystko diabli wzię
li. Znowu. - W jego głosie brzmiał sarkazm.
Butler wstał.	/
-	Nie do końca. - Przywołał na środkowy ekran mapę Azji Południo
wo-Wschodniej. Nadszedł czas na lekcję geografii. - W Malezji bez prze
rwy pada, nie ma tam pory suchej jako takiej. Sąjednak dwa okresy monsu-
nowe, kiedy opady są o wiele intensywniejsze. Monsun południowo-zachodni
wieje od czerwca do września i właśnie ma się ku końcowi. Do grudnia
trwać będzie stosunkowo suchy okres, potem nadciągnie silny monsun
północno-wschodni. - Wziął głęboki oddech i kontynuował. - Mamy
wiarygodne informacje, że Chińczycy będą chcieli wykorzystać ten suchy
okres.
-	Do czego?-spytał dyrektor CIA.
Wilding odgadł od razu.
-	To oczywiste. - Stanął prawie na baczność. - Możemy się spodzie
wać, że Ludowa Armia Wyzwoleńcza rozpocznie ofensywę.
Dyrektor CIA potrząsnął głową.
-	Już wam mówiłem, dajcie sobie spokój z tą obsesją. Zapewniam, że moi analitycy trzymają rękę na pulsie. Może Chińczycy chcieliby zrobić coś takiego, ale nie mają środków.
-	Pamiętasz Koreę? - spytał Butler. - Ludowa Armia Wyzwoleńcza dokonała inwazji, kiedy możliwe stało się przekroczenie zamarzniętej rzeki Yalu. - Zaczął chodzić po sali. - Nie wmówicie mi, że to nie ma związku z sytuacją w Zatoce. Nasze linie zaopatrzeniowe ciągną się wokół Afryki, co nadweręża nasz wysiłek logistyczny do granic wytrzymałości. Opóźniło to planowaną ofensywę o dwa miesiące i pochłania wszystkie nasze środki.
Wilding przełknął ślinę.
-	O tym właśnie rozmawialiśmy w Akwarium.

Butler mówił dalej.
-	Tymczasem, z wyjątkiem Brytyjczyków, nasi sojusznicy grają na zwłokę, nie chcą się zaangażować, a Francuzi dążą do wynegocjowania zawieszenia ognia przed rozpoczęciem naszej ofensywy.
-	Bardzo dziękujemy, senatorze Leland - mruknął Kennett.
-	Czyli w czasie, kiedy my będziemy zaabsorbowani sytuacją w Zatoce - powiedział Butler - Ludowa Armia Wyzwoleńcza zamierza zająć możliwie największą część terytorium Malezji przed nadejściem monsunu północno-wschodniego.
-	Który uniemożliwi operacje wojskowe - dodał Wilding. - To im da trzy miesiące na konsolidację zdobyczy. - Zawiesił głos. - Genialne, absolutnie genialne. A my to przeoczyliśmy.
-	W tym czasie pani prezydent - powiedział Kennett - będzie zajęta sytuacją na Bliskim Wschodzie, odpieraniem zarzutów o spowodowanie dużych strat w ludziach i walką o swoje polityczne przetrwanie.
-	Jest jeden problem - dyrektor CIA podniósł się z miejsca. - Chińczycy po prostu nie mogą tego zrobić. Mają za mało ludzi i środków, tym bardziej że naprzeciw nich stanie czujny i gotowy SEAC.
-	Obyś miał rację - powiedziała Mazie.
-	Czy zmieniliby zamiary, gdyby na miejscu była AVG? - spytał Kennett.
Dyrektor CIA prychnął.
-	Tak zwane siły zapalnikowe? A może raczej zakładnicze?
-	W każdym razie nie zaszkodziłoby je tam wysłać - powiedział Butler. - Tak na wszelki wypadek.
Dyrektor CIA przyznał mu rację.
-	Nie, nie zaszkodziłoby. Ale czy mamy środki transportu?
-	Znajdą się - odparł Wilding.
Kelly Field Piątek, 24 września
Starszy sierżant sztabowy czekający w gabinecie był bez wątpienia najpotężniejszym człowiekiem w mundurze sił powietrznych, jakiego Pontowski kiedykolwiek widział. Mundur został specjalnie skrojony na jego masywną sylwetkę, a starannie wypastowane buty wyglądały jak kajaki. Na ciele nie miał ani grama tłuszczu, a mięśnie szyi prężące się pod kołnierzem koszuli dowodziły, że wiele czasu spędzał w siłowni. Pontowski pomyślała że niebezpiecznie byłoby zlekceważyć tego człowieka.
- Poleciła mi pana podpułkownik Clark - powiedział.

-	Była dowódcą składu amunicji w Holandii - odparł Rockne. - Ja pełniłem funkcję szefa ochrony.
-	Dobrze się wam współpracowało?
-	Tak, panie generale. Była doskonałym dowódcą. Żadnego cackania się. Robi, co do niej należy.
Pontowski uznał, że z tym człowiekiem powinien być bezpośredni.
-	Została dowódcą bazy na naszym wysuniętym obszarze operacyjnym. Powiedziała, że jej ochrona jest niedostateczna, i kazała sprowadzić własną ekipę. Poleciła mi zwrócić się do pana o wsparcie.
-	Takiego słowa użyła? - spytał Rockne. - „Niedostateczna"? - Pontowski przytaknął. -No to ma pan kłopoty. I powiedziała „wsparcie"?
-	Dokładnie - odparł Pontowski.

-	Chce, żebym został szefem ochrony. Pontowski był zbity z tropu.
-	To jakiś wasz szyfr?	' Rockne potrząsnął głową.
-	Nie, panie generale. Ona już taka jest. Dla niej „wsparcie" oznacza
wsparcie. Osobiste i pełne.
Pontowski podjął decyzję.
-	Chce pan tę robotę?
-	A gdzie to jest?
-	W Malezji, dziewięćdziesiąt kilometrów na północ od Singapuru. W dżungli.
-	Cholera.
-	To znaczy, że nie chce pan tej roboty?
Zanim Rockne zdążył odpowiedzieć, na korytarzu rozległ się alarm. Pontowski zerwał się na nogi.
-	Wypadek. Mam samolot w powietrzu. Porwał krótkofalówkę i wypadł przez drzwi. Rockne popędził za nim.
-	Ja poprowadzę, generale. Pikap ochrony jest na zewnątrz. Pontowski był szybki, ale nie w porównaniu z Rockne'em. Zanim dotarł
do wozu, sierżant już siedział za kierownicą, silnik był włączony, kogut migał, a drzwi od strony pasażera były otwarte.
-	Drugi koniec pasa? - spytał Rockne.
-	Zgadza się. Jedź za wozami ratowniczymi.
-	Wiem, gdzie to jest, panie generale. - Wcisnął gaz do dechy i skiero
wał się ku końcowi pasa startowego. - Tam - powiedział, wskazując na
południowy zachód.
Pontowski ledwo widział dwie małe kropki. Wezwał przez krótkofalówkę kontrolera lotów.

-	Kontroler, mówi szef. Podaj szczegóły wypadku.
Odpowiedział nieznany mu głos.
-	Skąpiec Jeden doznał uszkodzenia działka w czasie nadlatywania nad cel. Cała hydraulika padła, drzwiczki kontrolne działka owinęły się wokół nosa, a klapa przedniego podwozia zatrzasnęła się. Samolot jest na ręcznym nawrocie, ale ma dwa sprawne silniki, więc nie powinien mieć kłopotów z lądowaniem.
-	Dane pilota - rzucił Pontowski.
-	Podpułkownik Walderman.
-	Waldo - powiedział półgłosem Pontowski.
-	To dobrze czy źle? - spytał Rockne. Zatrzymał pikapa w połowie pasa startowego, z dala od drogi do kołowania. Byli tylko widzami.
-	Jedno i drugie - odparł Pontowski. - Ręczny nawrót to procedura awaryjna stosowana w przypadku utraty hydrauliki; umożliwia przelot w bezpieczne miejsce do katapultowania. Ale w podręcznikach piszą, że można próbować lądować, jeśli oba silniki są sprawne, jak w tym przypadku, Waldo spróbuje. Nie może wypuścić kół, ale główne podwozie wystaje na tyle, by dało się na nim wylądować. - Znów włączył krótkofalówkę. - Kontroler, powiedz Waldo-wi, żeby porzucił maszynę. Mam dużo samolotów, a on jest tylko jeden.
-	To samo mu mówiłem - odparł kontroler. - Decyzja należy do niego.
W głośniku rozległ się inny głos.
-	Bez obaw, szefie. - To był Waldo. -I łżesz jak pies, blada twarzy. My nie mieć dużo samolotów.
-	Blada twarzy? - zdziwił się Rockne.
-	Taka gra słów. Służyliśmy w Trzysta Trzeciej w Whiteman w Missouri. Rozumie pan, Whiteman - biały człowiek.
-	Stacjonowałem w Whiteman - powiedział Rockne. - W czasie procesu Jeffersona*.
Pontowski spojrzał na niego zaskoczony.
-	Był pan w to zamieszany?
-	Jak cały cholerny dywizjon. - Spojrzał spod zmrużonych powiek na dwa nadlatujące samoloty. - Widzę dym. - Za maszyną Walda ciągnęła się cienka smuga dymu.
-	Ja też - powiedział Pontowski. - Ma pan dobry wzrok.
Patrzyli, jak dwa samoloty podchodzą do lądowania. Skrzydłowy odbił w bok, a Waldo przeleciał nad światłami podejścia. Posadził uszkodzony samolot na linii środkowej tuż za liczbami na pasie, zostawiając dużo miejsca na wyhamowanie.
* Saga 303. Eskadry Myśliwców i procesu Jeffersona opowiedziana jest w powieściach Czarne skrzydła, Żelazne wrota i Sam przeciw wszystkim tegoż autora (przyp. red.).

-	Ślicznie jak na obrazku— powiedział Pontowski. I miał rację. War-
thog wylądował na częściowo wysuniętym głównym podwoziu i Waldo
utrzymywał nos maszyny w górze tak długo, jak to było możliwe. Wreszcie
samolot opadł i w powietrze wystrzelił dym i iskry.
-	Dlaczego wóz ratowniczy nie jedzie za nim? - spytał Rockne.
Pontowski oderwał oczy od A-10 i spojrzał w górę pasa startowego.
Wóz stał nieruchomo. Dwaj strażacy zeszli z ciężarówki i otwierali boczną klapę.
-	Siadł im silnik. W samą porę - burknął Pontowski.
Głośny zgrzyt przyciągnął jego uwagę z powrotem do samolotu Walda. Bez hydrauliki pilot miał pięć możliwości użycia hamulców awaryjnych. Kiedy Waldo delikatnieje wcisnął, odrzutowiec zaczął zsuwać się w lewo. Wdusił je więc mocniej, usiłując go naprostować, ale to tylko pogorszyło sytuację. Warthog obrócił się w drugą stronę i zaczął sunąć bokiem po pasie. Końcówka prawego skrzydła wbiła się w ziemię, a lewe uniosło się wysoko w powietrze. Przez krótką chwilę Pontowski był pewien, że samolot przekoziołkuje. Zaraz jednak skrzydło opuściło się, a wielki odrzutowiec zatrzymał się na pasie. Głowa opadła Waldowi na pierś.
Rockne dodał gazu i skierował wóz w stronę warthoga.
-	Kiedy tam dojedziemy - powiedział - przejmie pan kierownicę. Niech mi pan da dość czasu na wyjęcie gaśnicy z tyłu, a potem przyholuje tu wóz ratowniczy. Lina holownicza jest za moim siedzeniem.
-	Zrozumiałem - odparł Pontowski.
Pikap zatrzymał się. Rockne wyskoczył z wozu i zanim Pontowski zdążył wśliznąć się za kierownicę, wyjął gaśnicę z bagażnika i rzucił się biegiem do warthoga. Głowa Walda nadal zwisała bezwładnie. Pontowski obrócił kierownicę i pomknął w stronę wozu ratowniczego. Zerkając w lusterko wsteczne, zobaczył, jak Rockne wciska guzik otwierający osłonę kabiny.
Zatrzymał się przed wozem ratowniczym i wyskoczył na płytę lotniska. Rzucił strażakowi linę holowniczą.
-	Zaczep to! - krzyknął. Wrócił do pikapa i czekał. Po kilku sekundach
kierowca dał znak uniesionym kciukiem i Pontowski dodał gazu. Skrzynia
biegów zaprotestowała głośnym wyciem. - No! - wrzasnął.
Połączone liną wozy powoli potoczyły się naprzód. Stopniowo nabierały prędkości, osiągając dwadzieścia kilometrów na godzinę. Z przodu Pontowski widział Rockne'a, wyciągającego Walda z kokpitu; ogon samolotu spowijały kłęby dymu. Podjechała karetka i dwaj sanitariusze podbiegli do maszyny, ale gęsty dym ich powstrzymał.
-	O nie -jęknął Pontowski, zatrzymując się przy warthogu.
Wóz ratowniczy, którego hamulce nie działały, uderzył w tył pikapa. Strażak w srebrzystym kombinezonie wyskoczył z wozu ratowniczego

i wbiegł w dym, podczas gdy trzej inni rozwinęli wąż. Rockne i ratownik, słaniając się, wyciągnęli Walda na świeże powietrze.
Sanitariusze i Rockne zanieśli Walda do karetki, która natychmiast odjechała. Strażak spryskał ogon warthoga środkiem ogniouodparniającym. Było po wszystkim.
Pontowski okrążył samolot w towarzystwie jednego ze strażaków.
-	Dobrze pomyślane, panie generale - powiedział strażak. - Znaczy się, z tym holem.
-	Jeszcze nie widziałem, żeby w takim wozie nagle padł silnik - stwierdził Pontowski.
-	Cięcia w budżecie - odparł strażak. - Konserwacja jest do dupy. -Obejrzał pikapa. -No cóż, tak też można się zatrzymać. Ale nie sądzę, żeby szybko mógł pan tym jeździć.
Pontowski skinął głową.
-	Fakt. - Rozejrzał się w poszukiwaniu kogoś, kto mógłby go podwieźć, i zobaczył Robala z szefem obsługi naziemnej, oglądających A-10. - Jak to wygląda? - spytał.
-	Bywało gorzej - odparł pułkownik. - Będziemy mądrzejsi, kiedy przewieziemy maszynę do hangaru.
-	Czyli wyruszamy bez niej - powiedział Robal. - Kiedy ty bawiłeś się na pasie startowym, my dostaliśmy rozkaz wymarszu - wyjaśnił i od razu odpowiedział na następne pytania. - Drużyna czołowa jutro, maszyny w niedzielę, personel w poniedziałek.
-	No to idziemy na wojnę z dziewiętnastoma samolotami - burknął Pontowski.
-	Niekoniecznie - powiedział pułkownik.
Pontowski i Robal przeszli przez główny hangar, gdzie jedna grupa mechaników wwiercała się w uszkodzonego warthoga, a pozostali krzątali się przy czterech innych A-10 przygotowywanych do długiego lotu do Malezji.
-	Zorganizowany chaos - powiedział Pontowski.
-	Nie pierwszy raz to widzę - odparł Robal. - To profesjonaliści, wiedzą, co robią. - Weszli do biura obsługi naziemnej, ale tam panowała równie gorączkowa atmosfera. - Zobaczmy, co jest na rampie - zaproponował Robal.
Wyszli z hangaru i stanęli przy paletach ładunkowych i skrzyniach, których przybywało w błyskawicznym tempie.
-	Dostaliśmy fantastyczne wsparcie - powiedział Robal.
-	To za mało powiedziane - przyznał Pontowski.
-	
Przygotowania nie były miłe dla oka ani podręcznikowe, ale za to skuteczne. Zapisał sobie w pamięci, że musi dopilnować, by generałowie z Pentagonu dowiedzieli się, czego dokonali ludzie z Lackland.
-	Wszystko, co najgorsze, dzieje się w piątki - powiedział do Robala.
-	Niezmienne prawo natury - odparł Robal. Do siedziby działu operacji podjechał miniwan, z którego wysiadło trzech mężczyzn. - To chyba Waldo. - Prychnął. - A niech mnie, przecież to Rock.
-	Znasz Rockne'a?
-	Z Whiteman. Świetny glina.
-	To on wyciągnął Walda - powiedział Pontowski. - Chodźmy z nimi pogadać. Kim jest ten trzeci?
W odpowiedzi Robal tylko potrząsnął głową. Weszli za trzema mężczyznami do budynku.
W środku Robal wpił się wzrokiem w Walda.
-	Znów oszukałeś śmierć, Walderman?      , Waldo wyszczerzył radośnie zęby.
-	Co chcesz, odzyskałeś swoją maszynę. - Spoważniał. - Lecę z wami.
-	Dobrze się czujesz? - spytał Pontowski. Wiedział, jak groźne rany
fizyczne i psychiczne może spowodować nawet drobny wypadek.
-	Nie licząc sztywnego karku, wszystko gra. Spytajcie pana doktora.
Major przedstawił się.
-	Bob Ryan. Jestem lekarzem lotniczym. Podpułkownik Walderman jest
zdrów i cały.
-	Wszystko w rękach pułkownika Stuarta - Pontowski spojrzał na Robala.
Robal nie miał kłopotów z podjęciem decyzji.
-	Mamy dużo roboty - powiedział. -Nie możemy tu stać i cały dzień
mleć ozorami. - Lekko popchnął Waldermana i ruszył za nim do drzwi.
Pontowski zwrócił się do Rockne'a.
-	Sierżancie, nie wiem, jak panu dziękować. Dopilnuję, by pański prze
łożony o tym usłyszał. Ale, jak powiedział pułkownik, mamy dużo roboty.
Rockne nie zawahał się.
-	Lecę z wami.    , Pontowski był zaskoczony.
-	Przecież mówił pan...

-	Powiedziałem „cholera", generale, bo chciałem pojechać do Zatoki. Ale co tam, z braku laku dobre i to.
-	Zdąży pan załatwić wszystkie sprawy do poniedziałku?
-	Jeśli nie, to pora przejść na emeryturę.
-	Tak sobie myślę - powiedział Pontowski - że może udałoby się panu zorganizować straż ochronną?
Twarz Rockne'a nie wyrażała żadnych uczuć.

-	Będę trząsł drzewem, aż ktoś spadnie na ziemię. Proszę wybaczyć, sir, ałe mam parę głów do rozbicia i rąk do wykręcenia. - Obrócił się na pięcie i poszedł. Został tylko lekarz lotniczy.
-	Doktorze - powiedział Pontowski - dzięki za pomoc, ale nie musiał pan specjalnie tu przyjeżdżać.

-	Potrzebny wam lekarz - stwierdził Ryan. - Chcę do was dołączyć. Pontowski przyglądał mu się przez chwilę.
-	Nie był pan czasem na Okinawie w czasie blokady*?

-	Tak, panie generale, byłem tam. Jestem tym Ryanem. - Mina Pon-towskiego powiedziała mu, żeby wybił sobie z głowy wyjazd do Malezji. Ale musiał spróbować. - Wiem, że nawaliłem jak cholera. Kiedy już było po wszystkim, generał Martini powiedział mi, że każdy z nas oddaje przysługę temu światu: niektórzy dzięki temu, że żyją, inni tylko przez to, że umierają i zwalniają miejsce. Ja miałem dość czasu, by dokonać wyboru.
-	Pewnie coś podobnego mówią mafiosi - mruknął Pontowski. - Przykro mi, nie przekonał mnie pan.
Ryan wiedział, że płaszczy się jak żebrak, ale miał to gdzieś.
-	Martini powiedział mi coś jeszcze. Powiedział, że w siłach powietrz
nych nie chodzi o to, by zarobić masę pieniędzy czy zobaczyć swoje nazwi
sko na neonie. Chodzi o sukces, a osiągamy go, stawiając służbę, poświęce
nie i obowiązek ponad jednostką. Wtedy tego nie rozumiałem. Teraz już
tak. - Stanął na baczność. - Panie generale, proszę o jeszcze jedną szansę.
Pontowski usiadł za biurkiem.
-	To właśnie chciałem usłyszeć. Dostanie pan szansę. Ryan zasalutował.
-	Nie pożałuje pan - obiecał.
Mam nadzieję, pomyślał Pontowski. Ale żebracy nie mogą być wybredni.
Rozdział 17
Baza Alfa, Malezja Sobota, 25 września
Ciemnozielony miniwan zatrzymał się na drodze do kołowania schowa-, nej pod sklepieniem dżungli i oddalonej od szerokiej autostrady, która peł-
* Historia blokady Okinawy i niedoszłego  buntu Roberta  Ryana  jest  opowiedziana w Brzemieniu władzy tegoż autora (przyp. red.).

niła funkcję pasa startowego. Kierowca zaparkował wóz pod siatką maskującą, która przykrywała wejście do żelbetowego schronu dla samolotów, i podpułkownik Janice Clark wysiadła. Skinieniem ręki przywołała do siebie szofera, będącego jednocześnie jej tłumaczem.
-	Porozmawiajmy ze strażnikiem - powiedziała.
Razem podeszli do wartowni, obłożonego workami z piaskiem bunkra obserwacyjnego na skraju dżungli. Strażnik, nerwowy malajski nastolatek, na ich widok przesunął palcem po swoim M-16.
-	Potrzebujesz jedzenia albo wody? - spytała Clark. Szofer przetłuma
czył.
Chłopak odwrócił manierkę do góry nogami, ze zdjętą zakrętką.
-	Szlag by to trafił - burknęła Clark. - Dlaczego nie troszczą się lepiej
o swoich ludzi?
Posłała szofera do miniwana po wodę i paczkę z żywnością. Była zirytowana opóźnieniem, ale nie mogła nic na to poradzić, przynajmniej na razie. Wartownik uśmiechnął się.
-	To jeszcze dzieciak - mruknęła do siebie. - Spytaj go, czy coś się
działo - zwróciła się do szofera.
I znów czekała, podczas gdy oni toczyli niekończącą się dyskusję w języku malajskim.
-	Mówi, że nic się nie dziać, paniusiu pułkownik - powiedział szofer.
Miała ochotę go udusić, ale na razie się powstrzymała. Z jakiegoś powodu nie potrafił zapamiętać jej nazwiska i stopnia. W końcu machnęła na to ręką.
-	Jest tu dwa dni i chce wrócić do baraku - dodał szofer.
-	Niedługo - mruknęła. - Powiedz mu, że za kilka minut przylecą cztery śmigłowce, niech do nich nie strzela. - Włączyła krótkofalówkę i skontaktowała się ze stanowiskiem dowodzenia. Szybko wyjaśniła dyżurnemu, jak się sprawy mają, i kazała mu sprawdzić wszystkich wartowników. Zakończyła słowami: - Żebyśmy to my musieli robić porządek w armii ma-lezyjskiej... - Rozłączyła się, słysząc nadlatujące helikoptery. - Mam nadzieję, że ci będą bardziej rozgarnięci - powiedziała na głos, nie kryjąc frustracji.
-	Armia singapurska o wiele lepsza, paniusiu pułkownik - odparł.
Pragnienie uduszenia go stało się silniejsze. Zbliżyła się do linii drzew,
ale nie wyszła na otwarty teren. Francuski AeroSpatiale 332 Super Puma z dwoma silnikami Turbomeca przeleciał nad jej głową i wylądował w wysokiej trawie przy autostrado-pasie startowym. Skromne singapurskie oznakowania na kadłubie były prawie niewidoczne na tle ciemnozielonej farby maskującej. Czterołopatkowy wirnik powoli znieruchomiał i z bocznych drzwi wyskoczyło dwudziestu ludzi, którzy szybko zniknęli wśród drzew.

Ostatni z pasażerów był potężnie zbudowany, ale poruszał się ze zwinno-ściąi szybkością zaskakującąu człowieka o jego posturze. Podszedł od razu do niej.
-	Pułkownik Clark? - spytał. Skinęła głową. - Victor Kamigami, Pierw
sza Służba Operacji Specjalnych.
Drugi helikopter wylądował i wysiedli następni żołnierze. Za nim nadleciał trzeci.
W tej chwili rozległ się wystrzał i Clark wskoczyła z powrotem między drzewa. Obejrzawszy się, zobaczyła, że wszyscy żołnierze zniknęli, a śmigłowce odleciały.
-	Na ziemię - rozkazał Kamigami.
-	Wszystko w porządku - powiedziała Clark. - Nikogo nie trafił... na razie. - To wymagało dokładniejszych wyjaśnień. - Jest tu snajper, który strzela od czasu do czasu. AM nie może go znaleźć.
-	AM? - spytał Kamigami.
-	Armia malezyjska. Dali za wygraną i zawarliśmy z nim niepisaną umowę: on chybia, a my zostawiamy go w spokoju.
Kamigami obrzucił ją spojrzeniem, z którego nie potrafiła nic wyczytać. Wydał rozkazy przez mikrofon przyczepiony do ramienia. Mówił dziwną mieszanką chińskiego i angielskiego, której nie rozumiała ni w ząb.
-	Zajmiemy się tym- powiedział. -Niech pani powie swoim ludziom,
że tu jesteśmy i żeby się przyczaili, a my... no, renegocjujemy umowę z tym
waszym snajperem.
Clark przekazała wiadomość do stanowiska dowodzenia.
-	Powiedz AM, że mamy w bazie przyjazne oddziały. Niech wstrzymają ogień.
-	A tam - odparł dyżurny - i tak strzelają tylko do tego, co może być jadalne.
-	Jakieś kłopoty? - spytał Kamigami.
-	I tak nie uwierzyłby pan - odparła Clark. - Możemy poruszać się po bazie?
Skinął głową i ruszyli w stronę miniwana.
-	Zna pan Alfę? - spytała.
-	Tylko z planu.
Kamigami usiadł z tyłu i wjechali drogą do kołowania na teren właściwej bazy. Obejrzał sieć maskującą w górze, żelbetowe schrony dla samolotów i sposób rozmieszczenia budynków, zlewających się w jedno z otoczeniem. Pierwsze wrażenie, jakie odniósł w czasie przelotu nad bazą, potwierdziło się - była praktycznie niewidoczna z powietrza i niezauważalna przez satelity. Tylko prosty odcinek autostrady pełniącej funkcję pasa startowego stanowił,

wskazówkę co do jej położenia. Im więcej widział, tym lepsze Alfa robiła na nim wrażenie. Była majstersztykiem.
-	Nieźle - przyznał. - Izraelczycy?
-	Tak, zbudowali ją dwa lata temu - powiedziała. - Na zlecenie SE-ATO. Niestety, od tamtej pory była zaniedbana. Musieliśmy wygonić ze schronów włóczęgów i świniopasów. Na szczęście AM udało się nie dopuścić, by miejscowi ukradli... - Przerwał jej terkot pistoletu maszynowego. -Co, u...?
-	To nasi - zapewnił ją Kamigami. - Proszę tu stanąć. - Wskazał wyłożone workami piachu wejście do niskiego betonowego budynku.
-	To punkt medyczny - wyjaśniła mu. - Zamknięty... mam nadzieję.
Rozbrzmiała kolejna seria z pistoletu maszynowego. Tym razem o wiele
dalej.
Kamigami wysiadł z miniwana. Sun i Tel wyłonili się z cienia spowijającego wejście. Kamigami przedstawił ich Clark i Sun, nie czekając na rozkaz, opisał sytuację. Padły kolejne strzały. Sun urwał i przycisnął dłoń do ucha, w którym miał słuchawkę.
-	Zaraz ich przyprowadzimy - powiedział.
-	Ich? - zdziwiła się Clark.
Sun kiwnął głową i spomiędzy pobliskich drzew wyszli czterej żołnierze niosący ciało. Za nimi podążał następny oddział, ten jednak prowadził dwóch żywych, za to bardzo przerażonych jeńców. Clark słuchała, jak Tel przepytuje ich po malajsku, podczas gdy Kamigami i Sun schowali się w wejściu, Tel machnął rękaw stronę Kamigamiego i jeńcy padli na ziemię, zawodząc głośno. Dwa następne oddziały przyjechały zarekwirowaną ciężarówką. Żołnierze wyładowali z niej zwłoki trzech snajperów i rozłożyli na ziemi odebrany im sprzęt. Clark okrążyła cztery ciała.
-	To jeszcze chłopcy -powiedziała.
Sun zaczął mówić do krótkofalówki, a Tel podszedł do Clark i wskazał jednego z mężczyzn klęczących na ziemi.
-	Mówi, że było ich sześciu.
-	Czyli mamy już wszystkich -ucieszył się Sun.
-	Proszę pani - zagaił Tel - możemy porozmawiać na osobności? Gestem zaprosił ją za róg budynku.
Clark rzuciła okiem przez ramię, kiedy Kamigami wyłonił się z cienia. Z jej podświadomości wystrzeliła błyskawica, która wstrząsnęła każdą cząstką jej jestestwa.
-	Zabijecie ich!
Tel delikatnie ujął ją za ramię i poprowadził za róg, by nie mogła nic widzieć.

-	Tylko jednego - powiedział szczerze. - Drugi zostanie uwolniony.
-	Czemu? - spytała.
-	Żeby mógł powiedzieć towarzyszom, że spotkał wampira. Więcej tu nie wrócą. - Próbował jej to wytłumaczyć. - Tak jest o wiele lepiej. Nie będziemy musieli tylu zabić.
-	Nie przyłożę do tego ręki - powiedziała Clark ze złością. Odwróciła się i podeszła do Kamigamiego, zdecydowana coś zrobić. Ale dwaj jeńcy zniknęli, zostały tylko cztery trupy. - Co wy tu właściwie robicie? - spytała.
-	Co robimy? - odparł Kamigami. - Myślałem, że została pani poinformowana. - Było oczywiste, że tak się nie stało. - Jesteśmy tu, żeby przesiedlić tylu wieśniaków, ilu się da. Zanim zostaną zarżnięci.
Clark pomaszerowała do swojej furgonetki.
Biały Dom
Sobota, 25 września
-	Mam nadzieję, że to nie potrwa zbyt długo - powiedział Richard Par-rish, wprowadzając ich do gabinetu. - Pani prezydent zaraz tu będzie. Dziś sobota, ale jej harmonogram jest napięty. Nie wiem, jak jej się udaje godzić kampanię wyborczą z prowadzeniem wojny. Normalny człowiek dostałby rozstroju nerwowego.
-	Prezydent Turner daleko do normalności - zauważył sekretarz stanu Serick.
-	Wystarczy nam piętnaście minut - zapewniła Mazie, kiedy usiedli.
Parrish otworzył drzwi i pani prezydent weszła. Mazie i Serick wstali.
-	Wygląda na to, że mamy cichy dzień w Zatoce - powiedziała Turner. -Nic się nie dzieje. - Usiadła w fotelu bujanym i wskazała im krzesła. -Ale nie przyszliście tu, żeby powiedzieć mi to, co już wiem.
-	Nie, pani prezydent - zaczął Serick. Posłał Mazie niepewne spojrzenie i odkaszlnął. - Pani Hazelton ma niezwykle intrygujący pomysł, który chyba należałoby rozważyć.
Wargi Madeline lekko się poruszyły, jakby miała ochotę się uśmiechnąć. Zaraz jednak to wrażenie prysło.
-	Mam nadzieję, że nie chodzi o to, co jest nie do pomyślenia? Serick odetchnął głębiej.
-	Nie, nie o to. O nową opcję, której dotąd nie rozpatrywaliśmy.

-	Ale na tyle drażliwą, że nikt inny nie może o tym wiedzieć? - spytała Turner.
-	Tak najrozsądniej - potwierdził Serick.
-	
-	Stephan - Turner uśmiechnęła się - czy mógłbyś mówić mniej dy
plomatycznie?
Mazie odpowiedziała za niego.
-	Chcemy otworzyć drugi front w Zatoce.
-	Nie wątpię, że generał Wilding może mi podać tuzin powodów, dla których to jest niewykonalne - powiedziała Turner. -I każdy z nich zaczyna się od słowa „logistyka". Wskutek zamknięcia Kanału Sueskiego nasze linie zaopatrzeniowe są po prostu za długie.

-	Ale Morze Śródziemne nadal jest dla nas otwarte - zauważyła Mazie. Turner zaczęło coś świtać.
-	Czyżbyście mówili o Izraelu?
-	Nie - odparł Serick. - O Turcji.

-	Wszystkie informacje wywiadowcze - wyjaśniła Mazie - wskazują, że ZFI jest u kresu wytrzymałości i przegrupowuje swoje siły w Arabii Saudyjskiej. Gdybyśmy otworzyli drugi front przezTurcję, moglibyśmy wziąć Irak w gigantyczne kleszcze. Bagdad leży czterysta kilkadziesiąt kilometrów na południe od granicy i moglibyśmy to wykorzystać, by podzielić kraj na dwie części.
-	Jest jeszcze dodatkowa korzyść - uzupełnił Serick. - W ten sposób wbilibyśmy klin między Syrię i Iran, doprowadzając do ich izolacji.
-	Muszę to zobaczyć na mapie - powiedziała Turner.
Serick rozłożył mapę na biurku i wszyscy troje stanęli wokół niej. Turner zmrużyła oczy, kiedy Mazie mierzyła odległości.
-	Irakijczycy - wyjaśniła doradczyni - wierzą, że góry stanowią naturalną barierę między nimi a Turcją. Nie przeszkodziły one jednak Aleksandrowi Wielkiemu, kiedy przebił się wschodnim brzegiem Tygrysu. Pokonał Persów tu, niedaleko Mosulu. - Wskazała miasto w północno-zachodnim Iraku. - No a potem miał otwarty teren aż do samego Babilonu.
-	Który leżał niedaleko współczesnego Bagdadu - dodał Serick. - Około trzystu kilometrów otwartej przestrzeni. Dobry teren dla czołgów.
Turner zastanowiła się. Potrząsnęła głową.
-	Irakijczycy zauważą nasze przygotowania w Turcji. Powstrzymają nas na przełęczach, zanim przebijemy się na otwarty teren.
-	A gdybyśmy nie zrobili tego my, tylko jeden z naszych sojuszników, który odbywa ćwiczenia w Turcji? - powiedziała Mazie.
-	A ten sojusznik to...? - zainteresowała się Turner.
-	Niemcy - odparła Mazie. - Prowadzą wielkie manewry z użyciem czołgów w pobliżu Urfa w południowej Turcji. Ich program szkoleniowy jest wzorowany na naszym, wprowadzonym w Narodowym Ośrodku Szkolenia na pustyni Mojave.
-	Turcy się na to nie zgodzą.
-	
-	Chyba że uznają, że będą następni.
-	To im nie grozi. Wiemy o tym.
-	Ale czy oni wiedzą? - spytała Mazie. - A gdyby tak wmówić im, że jest inaczej?
Turner sięgnęła po telefon.
-	Patrick, mógłbyś tu wpaść na moment? -Nie czekając na odpowiedź,
zadzwoniła do szefa personelu. - Richard, odwołaj wszystkie spotkania za
planowane na najbliższą godzinę. -I tym razem nie czekała na odpowiedź.
Patrick Shaw dźgał palcem mapę rozłożoną na biurku Turner.
-	Ludzie, gdzie wy macie mózgi? Aleksander Wielki, też coś. Jeśli jesz
cze raz któremuś z was zachce się zabawy w stratega, zapraszam na loboto-
mię. Na żywca. - Poczłapał do drzwi jak niedźwiedź osaczony przez myśli
wych. - Wykluczone. Jeśli chcecie podzielić ZFI, złóżcie Syrii albo Iranowi
propozycję nie do odrzucenia. - Spojrzał na Turner. - Coś jeszcze, pani
prezydent?
Powiedziała, że nie, więc wyszedł, zamykając za sobą drzwi. Turner starannie złożyła mapę i oddała ją Serickowi.
-	Dziękuję, że nas pani wysłuchała, pani prezydent - powiedział sekre
tarz stanu.
Mazie wstała i ruszyła do drzwi.
Madeline obróciła się w bok na fotelu, a po chwili zaczęła bębnić palcami w biurko. Oboje rozpoznali te objawy.
-	Może on ma rację, Stephan. Zwróćcie się do Syrii i Iranu i zapropo
nujcie układ. I to dobry.
-	Możemy skorzystać z pośrednictwa Jordanii - zasugerował Serick. Turner milczała przez długą chwilę.
-	Da się wciągnąć w to Niemcy i Turcję? - spytała w końcu.
Mazie wbiła w nią zdumione spojrzenie, a Serick wstrzymał oddech, oboje kompletnie zaskoczeni. Pani prezydent jeszcze nigdy nie zignorowała rady Shawa.
-	Patrick - powiedziała Turner - ma takie powiedzonko: „Ucz się
z przeszłości, chłopie, bo ktoś ci dupę skopie". Zdaje się, że Irakijczycy nie
nauczyli się nic a nic. - Wstała. - No to my ich nauczymy.
-	Mam kontakt w Bonn - powiedziała Mazie. - To Herbert von Lubeck. Serick był pod wrażeniem.
-	Będziesz musiała do niego pojechać.
-	Mogę to zrobić jeszcze dziś - odparła Mazie. - Zostają Turcy. - My
ślała przez chwilę. - Bernie może nam pomóc. Był czas, że Chłopcy aktyw
nie działali w Turcji.

- Więc pogoń go - poleciła Turner. - Musimy coś zrobić. Im szybciej, tym lepiej.
Shaw stał przy oknie w swoim narożnym gabinecie. W dłoniach trzymał raport z laboratorium.
- Zrób to, Maddy - mruknął pod nosem. - Wiesz, jak. - Zaczął krążyć w kółko, mówiąc do siebie. -Leland, ty nędzny skurwielu. Pieprzone śledztwo... konszachty z żabojadami... złoję ci dupsko.
Zmiął trzymany przez siebie raport i wrzucił go do kosza na śmieci.
Rozdział 18
Nad Morzem Filipińskim Środa, 29 września
Nie jest tak łatwo, jak kiedyś, pomyślał Pontowski, wczołgując się na stanowisko operatora tankowania samolotu KC-10. Fatalnie zniósł zmianę stref czasowych i źle spał. Wsunął na głowę słuchawki i zajął wygodne miejsce obok operatora bomu. Te trzy fotele stanowiły duży postęp w porównaniu z wąską szczeliną w starszym KC-135. Osłona wziernika była otwarta i Pontowski widział osiem warthogów lecących w luźnym szyku, po cztery z każdej strony. Daleko w dole kłęby chmur odcinały się na tle błękitnego Pacyfiku.
-	Jak idzie? - spytał.
-	Nieźle - odparł operator. - KC-135 z Okinawy dotarł na miejsce zgodnie z planem. Za kilka minut będziemy mieli przed sobą Mindanao.
Pontowskiemu zrobiło się lżej na sercu. Jeden KC-10 i trzy KC-135 eskortujące dwadzieścia A-10 nie przewoziły dość paliwa, by starczyło dla wszystkich maszyn na całą trasę, nad oceanem miał więc dołączyć do nich jeszcze jeden samolot-cysterna. Choć wydawało się to proste, wcale takie nie było.
Odlot z Kelly Field w Teksasie przebiegł gładko. Pontowski z osiemdziesięcioma ludźmi wsiadł na pokład KC-10, udostępnionego przez siły powietrzne jako samolot-baza. Wystartowali w niedzielę rano, razem z warthogami. Po drodze spotkali się z czterema innymi cysternami i polecieli do bazy lotniczej Hickam na Hawajach, co zajęło im osiem i pół godziny.

W poniedziałek rano dwadzieścia warthogów i jeden KC-10 wystartowały z Hickam, ponownie spotkały się z czterema KC-135 i odbyły dzie-więcioipółgodzinny lot na Guam. Ale w wyniku przekroczenia międzynarodowej linii zmiany daty wylądowały już we wtorek. Teraz trwał ostatni etap podróży, ośmiogodzinny lot do Malezji. Sam KC-10 mógł przebyć ten dystans o wiele szybciej, ale warthogi nie robiły nic w pośpiechu.
-	Parowiec Jeden, możesz zaczynać kontakt - rozległ się głos operato
ra bomu.
Parowiec Jeden był sygnałem wywoławczym Baga, który prowadził eskadrę Parowiec, formację po prawej stronie. Bag zbliżył się do KC-10 i po uzyskaniu zgody wsunął się pod jego ogon. Operator pokierował bomem i zaczepił go przy pierwszej próbie. Warthog Baga nawet nie drgnął w czasie tankowania dwóch i pół tysiąca kilogramów paliwa.
-	Bardzo ładnie - powiedział operator przez interkom.
To prawda, pomyślał Pontowski. Ile to Bag ma lat? Czterdzieści? Nie mógł sobie przypomnieć. Zmienił się, od kiedy byli razem w Afryce. Podczas tamtej misji pokojowej Bag był młodym kapitanem uganiającym się za kobietami i niestrudzenie poszukującym idealnego piwa. W trakcie jednego z międzylądowan wraz z sześcioma innymi pilotami warthogów ustanowił nowy rekord Wyspy św. Heleny w ilości wypitego piwa i został aresztowany przez miejscowego konstabla. Gubernator wyspy kazał policji dopilnować, by cała siódemka wyjechała następnego dnia i nigdy więcej nie wróciła. Za to cztery piękne damy pożegnały ich kwiatami i łzami.
Pontowski wcisnął guzik nadawania.
-	Bag, jak było zeszłej nocy? - Liczył na to, że usłyszy pieprzną opowieść mogącą się równać z epizodem na Świętej Helenie. Czy prawdziwą, czy nie, nie miało znaczenia - ważne było wrażenie.
-	Wcześnie walnąłem się spać - odparł Bag.

-	Włosy ci się nie zajęły? - spytał Pontowski. Odpowiedział inny głos.
-	Gdzie tam. Spalił je całe lata temu.
-	Tak to jest, gdy się lata w liniach lotniczych - wtrącił drugi głos.
Czas wszystkich ujarzmia, pomyślał Pontowski. Dojrzałość miała swoje wymagania, a linie lotnicze płaciły o wiele lepiej. Jak większość pilotów, Bag od lat nie siedział za sterami A-10. Jednak żaden pilot myśliwca tak naprawdę nie chciał pracować dla linii lotniczych. Cztery loty oraz kilka dni spędzonych na lekturze podręczników wystarczyły, by wróciły stare nawyki i Bag był gotów przemierzyć warthogiem Pacyfik. Kolejne maszyny eskadry Parowiec płynnie zmieniały się przy bomie, co dowodziło, że inni piloci też nie stracili umiejętności.

Następne były cztery samoloty Robala, eskadra Twardziel.
-	Puśćcie Walda przodem - powiedział Robał przez radio. - Zużywa
więcej paliwa.	
Pontowski patrzył, jak Waldo zajmuje pozycję przedkontaktową.
-	Nie złapał równowagi - zauważył operator. Rzeczywiście, samolotem lekko zarzucało.
-	Waldo - powiedział Pontowski przez radio - zgłoś problem.
-	Ten warthog to prawdziwa świnia. Kompletnie rozregulowany. Głos podejrzanie podobny do głosu Baga powiedział:
-	Sam go rozwaliłeś, to teraz masz.
Waldo siedział za sterami tej samej maszyny, którą osadził na pasie startowym, i pozostali piloci nie zamierzali pozwolić mu o tym zapomnieć.
-	Ej, tłumoku - odparował Waldo - wylądowałem, nie?
-	Poszło ci lepiej niż zwykle - zauważył inny pilot.
-	Wylądował, też coś - dorzucił ktoś inny. - Chciał się odbić, ale mu
nie wyszło.
Pontowski wyszczerzył zęby w uśmiechu. Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają. Nie miał najmniejszych wątpliwości, że AVG świetnie sobie poradzi. Dzięki, że to umożliwiłeś, Robal. Nie poradziłbym sobie bez ciebie. Kto by pomyślał, że będziesz to właśnie ty? Ile to już razy widział doskonałych młodych pilotów - takich, co częściej używają drążka niż głowy -którzy wyrastali na przywódców prowadzących ludzi w bój. Czy to był ten sam Robal, który kiedyś założył się, że zje ostrygę bez dotykania jej wargami ani językiem i wygrał zakład, wciągając ją przez nos? I który przeleciał tuż nad boiskiem w czasie meczu futbolowego, wywołując entuzjazm widowni? Doprowadzałeś mnie do szału! Co za ironia. Jack Locke miał ze mną to samo. Kiedy jednak zaczynał się nierówny bój na śmierć i życie, Robal zawsze gotów był robić to, co potrafił najlepiej - latać i walczyć. Uratowałeś mi tyłek w Chinach, a teraz ja narażam twój. Co daje mi do tego prawo? Pontowski wiedział, że nigdy nie znajdzie odpowiedzi na to pytanie.
-	Generale - powiedział pilot KC-10 przez interkom - mamy dla pana
wiadomość.
- KC-10 został niedawno wyposażony w nowoczesny system łączności, który nie tylko pozwalał na rutynową komunikację radiową na szerokim zakresie fal, ale umożliwiał też wysyłanie i odbiór przez komputer pokładowy zaszyfrowanych informacji, prognoz pogody i map, a także ich wydruk. Pontowski dźwignął się z miejsca i przecisnął do przodu, mijając palety z ładunkiem i uśpionych żołnierzy. Zatrzymał się w kuchni za kokpitem. Rockne stał przy oknie, pogrążony w myślach.

-	Co słychać, sierżancie?
-	Kłopoty. Kiedy byliśmy na Guam, rozmawiałem przez telefon z pułkownik Clark. Niepokoi się o bezpieczeństwo po wylądowaniu A-10. Wiozę ze sobą tylko trzydziestu gliniarzy. Obiecano mi grupę złożonąz czterech kompanii plus sztab - góra stu osiemdziesięciu dziewięciu ludzi - z oficerem na czele. Ale nie mam pojęcia, kiedy się zjawią.
Pontowski myślał przez chwilę.
-	Do ich przyjazdu będziemy musieli korzystać z wojsk obsługi na
ziemnej.
Rockne nie był zachwycony tym pomysłem.
-	Jak mechanik weźmie do ręki broń zamiast klucza, to sobie stopę odstrzeli.
-	Na pokładzie jest około pięćdziesięciu osób, które mogą się panu przydać - powiedział Pontowski. - Lądujemy za cztery godziny. Niech pan coś wymyśli.
Rockne energicznie skinął głową. Uwielbiał takie wyzwania.
Pontowski przeszedł do kabiny pilotów i drugi pilot dał mu wydruk adresowanej do niego wiadomości. Przyszła z NMCC i była krótka. Kiedy Amerykańska Grupa Ochotnicza przekroczy 125 południk, przejdzie pod komendę SEATO. Ale Pontowski, jako szef MAAG, miał przez cały czas sprawować operacyjną kontrolę nad samolotami.
Podrapał się po głowie. Jak, do cholery, mam tego dokonać?
Baza Alfa
Środa, 29 września
Janice Clark czekała na Pontowskiego na rampie postojowej. Trzeba załatwić schodki, pomyślała, patrząc, jak wysiada z KC-10. Kolejny punkt na długiej liście rzeczy niezbędnych do usprawnienia bazy.
-	Paniusiu pułkownik - powiedział jej szofer - to chyba generał.
Potwierdził to, co już wiedziała - Pontowski wyglądał jak generał. Miał
na sobie mundur polowy, który doskonale pasował do jego szczupłej sylwetki. Idąc ku Clark, wcisnął na krótko ostrzyżoną głowę ciemnozielony beret ze znakiem SEAC. Lekko utykał, co tylko potęgowało ogólne wrażenie.
Całe szczęście, że jestem szczęśliwą mężatką, pomyślała Clark. Wyszła mu na powitanie. Ku jej zdumieniu, szofer podążył za nią. Zasalutowała.
-	Witam w Alfie - powiedziała.
Szofer stał z rozdziawionymi ustami i też próbował zasalutować, trzymając dłoń przy czole na sposób brytyjski.

Pontowski oddał salut.
-	Cieszę się, że tu jestem. - Spojrzał na zegarek. - Reszta samolotów
jest tuż za nami. Wyprzedziliśmy je po ostatnim tankowaniu, żeby wysadzić
szefów załóg naziemnych. KC-135 pokaże im drogę. - Wyciągnął rękę ku
zachodowi. - O, już są.
KC-135 przeleciał na wysokości siedmiuset pięćdziesięciu metrów i zawrócił. Jego zadanie zostało wykonane. Trzy kilometry za tym pierwsza eskadra złożona z czterech A-10 równała lot na pułapie pięciuset metrów. Samoloty gładko odbiły w lewo, jeden za drugim. Na południu pojawiły się cztery następne A-10.
-	Są wszystkie - powiedział Pontowski.
Patrzyli we trójkę na eskadrę przelatującą nad końcem pasa startowego.
-	Teraz...-mruknął Pontowski.
Pierwszy samolot przechylił się na prawy bok i zaczął po łuku podchodzić do lądowania. Następne maszyny zrobiły to samo w równych pięciose-kundowych odstępach. Clark zerknęła na Pontowskiego. Wyczytała zadowolenie z jego twarzy, kiedy myśliwce opuściły podwozia i klapy, by wylądować dziewięćset metrów jeden od drugiego. To był klasyczny manewr kończący walkę. Uśmiechnęła się do szofera, oczarowanego tym widowiskiem.
Wokół nich rampa tętniła życiem, szefowie personelu obsługi naziemnej pospiesznie formowali swoich podwładnych w szyki, a załoga wyładowywała K.C-10. Pierwsze cztery samoloty zjechały z pasa i do lądowania podeszła następna eskadra.
-	Naprawdę dobrze wyglądają- powiedziała Clark. W oddali pojawiła się trzecia eskadra.
-	Przyzwoicie-przyznał Pontowski.
Zmrużył oczy, rozpoznawszy pierwszy samolot zjeżdżający na drogę do kołowania. To Bag. Robal powinien był wylądować pierwszy. Zresztą, co za różnica. Pewnie któryś z członków eskadry Baga miał mało paliwa i Robal zmienił kolejność. Żaden problem.
-	Szkoda, że nikt nie może tego zobaczyć - powiedziała Clark.
Nadleciała czwarta eskadra.
To nie ma znaczenia, pomyślał Pontowski. Piloci wiedzą. Obawy powróciły, kiedy w oddali pojawiła się piąta eskadra. Były w niej tylko dwa samoloty.
-	Muszę porozmawiać z wieżą - rzekł ze spokojem.
Clark zwróciła się do szofera, ale on już biegł w stronę miniwana, który był wyposażony w radio.
-	Jeszcze nigdy tak mu się nie spieszyło.

Po niecałej minucie podjechał i przez okno podał Pontowskiemu mikrofon.
-	Wieża - powiedział Pontowski - mówi szef. Podać status ostatniej eskadry. - Wzrok miał utkwiony w horyzoncie, wypatrując dwóch brakujących samolotów.
-	Szefie - odpowiedziała wieża - Twardziel Trzy i Cztery są w szyku. Jeden i Dwa lecą pięć minut za nimi.
Twardziel Trzy i Cztery stanowiły drugi człon eskadry Robala. Robal był Twardzielem Jeden, a Waldo - Twardzielem Dwa.
-	Twardziel Dwa zgłasza częściową awarię hydrauliki - zameldowała wieża.
-	Zgłosili stan zagrożenia?
-	Nie. Tylko lądowanie zapobiegawcze.
Pozostawało czekać. Clark pierwsza zobaczyła dwa samoloty.
-	Tam - powiedziała. Za jedną z maszyn ciągnęła się smuga dymu.
-	To Waldo - mruknął Pontowski.
Clark wzięła mikrofon.
-	Wieża, ściągnąć wozy ratownicze. Potraktujemy to jako ćwiczenie. -Oddała mikrofon szoferowi. - Mamy nową ekipę ratowniczą z Singapuru. Mam nadzieję, że są lepsi.
-	Lepsi od czego? - spytał Pontowski i ruszył w stronę pasa startowego.
-	Od tego, co tu było wcześniej - odparła. Spomiędzy drzew wyłoniły się dwa wozy ratownicze i karetka z migającymi światłami. Zatrzymały się tuż obok pasa. - No, to już lepiej - stwierdziła.
Pontowski powoli podszedł do miniwana Clark, nie odrywając oczu od nadciągających samolotów. Zgodnie z jego oczekiwaniami, Waldo wylądował pierwszy, prowadzony przez Robala. Płynnie osadził maszynę na ziemi, skręcił w połowie pasa i zjechał między drzewa.
-	Chodźmy go przywitać - powiedział Pontowski, choć przede wszyst
kim chciał się dowiedzieć, co się stało.
Wskoczył do furgonetki, Clark zajęła miejsce z tyłu, a szofer usiadł za kierownicą.
Wjechali na drogę do kołowania, na której zatrzymał się Waldo. Mini-wąn stanął i wysiedli. Waldo wciąż jeszcze siedział w kokpicie, z podniesioną osłoną, i rozmawiał z szefem załogi naziemnej, który wspiął się do niego po drabinie. Na widok Pontowskiego i Clark zszedł na dół.
-	Jestem. Możecie zaczynać wojnę - oznajmił. Pontowski pokręcił głową.
-	Przydałby ci się nowy tekst, Waldo - mruknął.
-	
Bonn, Niemcy Środa, 29 września
Ciemnoszary mercedes sedan jechał ruchliwymi ulicami miasta. Butler siedział z tyłu i czytał ściśle tajne akta, które nie powinny były opuścić siedziby Departamentu Stanu. Wciąż jeszcze zapoznawał się z sytuacją. Uniósł głowę znad papierów i spojrzał na Mazie, która siedziała obok.
-	Spotkałaś już kiedyś von Lubecka? - spytał.
-	Kilka razy - mruknęła wymijająco.
Tak naprawdę miała z nim wielokrotnie do czynienia i czuła duży niepokój. Von Lubeck, wysoki, przystojny mężczyzna po pięćdziesiątce o przyprószonych siwizną włosach i przenikliwych niebieskich oczach, oficjalnie był niskim rangą funkcjonariuszem niemieckiego rządu, pierwszym sekretarzem wiceministra badań ekonomicznych. Urzędował w dawnej stolicy z czasów zimnej wojny, podczas gdy najważniejsze rzeczy działy się w Berlinie. Ale miał szerokie kompetencje i duże wpływy. Choć pozostawał w cieniu, to z nim należało rozmawiać o najważniejszych sprawach dotyczących niemieckiego rządu. Tylko czterej członkowie władz Stanów Zjednoczonych wiedzieli o jego rzeczywistej pozycji i Mazie należała do tego ekskluzywnego grona. Teraz dołączyła do nich piąta osoba - Bernie Butler. On jednak będzie temu zaprzeczał aż do ostatniego tchu.
-	Jest... hm, wielbicielem płci pięknej - Butler ostrożnie dobierał słowa. Nie mógł przecież spytać doradczyni do spraw bezpieczeństwa narodowego, czy von Lubeck ją podrywał. Ale według jego akt podobały mu się właśnie kobiety w typie Mazie Kamigami Hazelton.
-	Zawsze był dżentelmenem - odparła Mazie.
Butler starał się zachować kamienną twarz. Nie miał wątpliwości, że odpowiedź na niezadane przez niego pytanie brzmiała „tak". Nie widział w tym nic zaskakującego: dla ludzi bogatych i wpływowych władza była najsilniejszym afrodyzjakiem, tacy jak oni szukali podobnych sobie.
Zamknął teczkę, kiedy samochód wjechał do podziemnego garażu niepozornego biurowca rządowego. Kierowca wiedział, dokąd jechać. Skręcił do strzeżonej wnęki, gdzie czekało dwóch młodych mężczyzn w ciemnych garniturach. Nienagannie uprzejmi, zawieźli dwójkę Amerykanów prywatną windą na ostatnie piętro.
Mężczyzna czekający na nich w bogato zdobionym gabinecie był reliktem poprzedniej epoki - arystokratyczny, pełen wdzięku i szarmancki. Nadawałby się na oficera kawalerii prowadzącego szarżę podczas wojny francu-sko-pruskiej lub dworzanina na dworze Fryderyka Wielkiego.

-	Pani Hazelton - powiedział. Podniósł jej dłoń do ust, ale nie pocało
wał. Butler był pewien, że chciała, by to zrobił. - Spotkanie z panią to za
wsze przyjemność.
Wyciągnął rękę do Butlera.
-	A to generał Butler, jak sądzę.
Przywitali się. Nawet uścisk dłoni von Lubecka był idealny na tę okazję, tak długi i mocny, jak trzeba. Wskazał im wygodne miękkie fotele przed kominkiem.
-	Nasz pierwszy ogień tej jesieni - powiedział. Rozsiadł się w fotelu
i przeszedł do rzeczy. - Bez wątpienia jesteście tu, ponieważ chcecie, by
mój rząd zaangażował się w Zatoce.
Mazie pozwoliła sobie na lekki uśmiech.
-	Bez wątpienia.
Butler słuchał, jak bawią się w kotka i myszkę, krążąc wokół sedna sprawy. Zaskoczyło go, jak szybko Mazie wytoczyła pierwsze ciężkie działo.
-	Zakładam, że znany jest panu układ zawarty przez senatora Lelanda
z monsieur Cherveaux i jego hufcami z Quai d'Orsay?
Von Lubeck lekko skinął głową, co oznaczało, że o tym nie wiedział.
-	Oczywiście - dodała Mazie, biorąc go na haczyk - qui pro quo oparte
jest na założeniu, że kandydat Lelanda wygra wybory.
Von Lubeck uśmiechnął się.
-	Jak mawia wasz pan Shaw, „to straszne qui pro quo".
-	Które musi kogoś ukąsić w tyłek - odparła Mazie, ku zaskoczeniu von Lubecka. Odwzajemniła jego uśmiech. - To też jedno z powiedzonek Patricka. - Wytoczyła drugie działo. - W tym przypadku jest to tyłek europejski.
Przyszła kolej na Butlera.
-	Mamy powody, by sądzić, że jeśli Francuzi nie dopuszczą do zaangażowania NATO w wojnę, spowoduje to pata w Zatoce. To z kolei wywoła polityczną burzę w Stanach i zapewni zwycięstwo pupilkowi senatora.
-	Wasze wybory odbędą się za pięć tygodni - rzekł von Lubeck. - Wątpię, by interwencja NATO mogła do tego czasu coś zmienić.
-	Ale może zmusić ZFI do odwrotu lub podjęcia negocjacji - odparła Mazie.
-	Może - przyznał von Lubeck.
-	Jeśli NATO nie włączy się do konfliktu - powiedział Butler - i jego pupilek wygra, Leland pozwoli Francuzom wynegocjować zawieszenie broni i w nagrodę objąć funkcję pośredników w sprzedaży ropy ZFI do Europy.
Von Lubeck znów skinął głową, ale nie odpowiedział. Czekał, aż jego amerykańscy goście wyłożą coś na stół.
-	Liczyliśmy na to - powiedziała Mazie - że pański rząd będzie skłon
ny bronić interesów wspólnoty europejskiej.

Prosiła Niemców, by „zrobili to, co słuszne", ale w świecie von Lubecka było to bardzo słabym argumentem.
Butler dał sobie spokój z dyplomacją. Złożył ręce i wychylił się do przodu.
-	Wiemy, że pański rząd jest równie zaniepokojony jak nasz i wyciąga podobne wnioski.
-	A skąd pan to wie? - spytał von Lubeck, okazując lekkie zaskoczenie.
-	Ponieważ zwiększacie swoje siły w Turcji - odparł Butler. - Według ostatnich wyliczeń, macie ponad sto leopardów w obozie szkoleniowym pod Urfą. Są gotowe do działania. Macie też na miejscu dwa pułki i infrastrukturę logistyczną konieczną do utrzymania ich na placu boju przez sześć tygodni. To, drogi panie, są znaczne siły, i to w odległości trzystu kilometrów od granicy Iraku.
Mazie posłała Butlerowi niespokojone spojrzenie. Wiedziała o ćwiczeniach Niemców, ale nie słyszała o wzmocnieniu uczestniczących w nich jednostek. Uświadomił sobie, że poczynił niewłaściwe założenie. W tym fachu to był duży błąd.
-	Proszę wybaczyć, pani Hazelton - rzekł. - Myślałem, że dyrektor CIA
powiadomił o tym panią i sekretarza Sericka.
-	Co sugerujecie? - spytał von Lubeck.
Mazie odzyskała zimną krew.
-	Żebyście otworzyli drugi front na północy, uderzyli na Bagdad i tym samym wbili klin między Syrię a Iran.
-	ZFI jest zajęte umacnianiem swoich pozycji na południu - dodał Butler. - Wojska irackie stacjonujące na północy wykrwawiły się. Zostały tam tylko nieliczne jednostki mające zastraszyć Kurdów.
-	Kurdowie zawsze byli cierniem w boku Irakijczyków - powiedział von Lubeck, próbując zyskać na czasie, by przemyśleć strategię negocjacji.
Niemiecki wywiad trafnie przewidział wybuch wojny, a rząd potajemnie wzmocnił jednostki stacjonujące w Urfie, spodziewając się ustanowienia drugiego frontu. Co jeszcze mogę wyciągnąć od Amerykanów? - zastanawiał się. A może już teraz należy podjąć ostateczną decyzję?
Mazie postanowiła wyłożyć karty na stół.
-	Potrzebujemy waszej pomocy. Aż boję się pomyśleć, co by się stało,
gdyby władzę przejęła administracja kontrolowana przez Lelanda. - Pode
szła do kominka. - Uważamy też, że nadeszła pora, by Niemcy zajęły należ
ne im miejsce na arenie międzynarodowej.
Von Lubeck stanął obok niej.
-	A jakie jest nasze miejsce w nowym ładzie światowym... czy raczej
nowym nieładzie? Mój kraj szuka odpowiedzi na to pytanie, ale na razie
wygląda na to, że nasza tożsamość rozpłynęła się w morzu nowoczesności.

-	Może powinniście wskrzesić dawne wartości, wyrzekając się szaleństw
ostatniego wieku.
Von Lubeck podjął decyzję.
-	Będę musiał przekonać kilka osób. - Zawiesił głos, zbierając myśli. -
Jest jeszcze kwestia Turcji. Nie możemy nic zrobić bez ich zgody, której
raczej nam nie dadzą.
- Załatwię to - obiecał Butler.
Spotkanie dobiegło końca i von Lubeck, jak na dobrego gospodarza przystało, odprowadził gości do samochodu. Milczeli aż do chwili, kiedy wyjechali z garażu i włączyli się w ruch. Mazie dotknęła ręki Butlera. Był zaskoczony ciepłem jej dłoni.
-	Dałam się zaskoczyć - powiedziała. - Po rozmowie z panią prezydent Serick i ja dyskutowaliśmy o tym planie z dyrektorem CIA. Dlaczego nie powiedział nam o wzmocnieniu niemieckich sił w Turcji?
-	Może o tym nie wiedział - odparł Butler. - To się nie powtórzy. -Była to obietnica, której zamierzał dotrzymać.
Mazie myślała przez chwilę.
-	Von Lubeck czegoś chce. Czego?
-	Kto wie? - odparł Butler. - Pewnie myśli, że może zabawić się w Bismarcka.
Baza Alfa
Czwartek, 30 września
Gabinet Clark był skromny aż do przesady. Pod jedną ścianą stało szare metalowe biurko, a dwie sąsiednie zastawione były plastykowymi skrzyniami na akta. Resztę umeblowania stanowiły trzy składane krzesła. Jedynym barwnym elementem wystroju był stojący na biurku wazonik z piękną orchideą.
-	Bardzo ładna - powiedział Pontowski, wąchając kwiat.
-	Od mojego szofera - wyjaśniła Clark. - Mówi, że rosną dziko i codziennie przynosi mi jedną. - Zamknęła drzwi i usiadła za biurkiem. -Mam pewien kłopot - oświadczyła. - Jak sądzę, zna pan Victora Kamiga-miego.
Pontowski usiadł na jednym z krzeseł i próbował przyjąć wygodną pozycję.
-	Mamy wspólną przeszłość - przyznał. - Chiny.
Wzięła głęboki oddech i zaryzykowała.
-	Prawdopodobnie popełnił przestępstwo na terenie mojej bazy. Zamor
dował jeńca.

-	Nie wiedziałem, że tu jest - powiedział Pontowski wymijająco. Przez ostatnich osiemnaście godzin zajmował się zakwaterowaniem AVG i potrzebował snu.
-	Zgodnie z rozkazem SEAC, Alfa ma być bazą Pierwszej SOS - wyjaśniła. - Ich zadaniem jest wyprowadzenie wieśniaków ze stref kontrolowanych przez Ludową Armię Wyzwoleńczą. Przydzieliłam im puste baraki na obrzeżu i schron dla helikopterów. Od tamtej pory prawie ich nie widziałam. Zakładam, że nadal są na terenie bazy. - Zrelacjonowała incydent ze snajperami. - Zdarzyło się to niecałe dwie godziny po ich przyjeździe -zakończyła i dodała hardo. - Nikt, powtarzam, nikt nie będzie popełniał morderstw w mojej bazie.
-	Ale nie widziała pani tego zdarzenia? - spytał Pontowski.
-	Wiem tylko to, co powiedział mi jeden z jego ludzi. Byłam tuż obok, za rogiem. Prawdę mówiąc, zostałam tam zaprowadzona, żebym nie mogła nic zobaczyć.	
Pontowski próbował dopasować się do krzesła, ale mu się nie udało. Zirytowany, odwrócił je i usiadł na nim okrakiem, kładąc łokcie na oparciu.
-	Spytajmy go o to wprost. Nie skłamie. Sądzę, że w odpowiednich okolicznościach byłby w stanie zrobić coś takiego.
-	A jakie są te odpowiednie okoliczności? - spytała głosem pełnym sarkazmu.
Pontowski szukał słów, którymi mógłby jej to wyjaśnić.
-	Po pierwsze, Victor jest ojcem doradczyni do spraw bezpieczeństwa narodowego...
-	Czyli ma plecy? - mruknęła Clark.
-	Nie, nie w tym rzecz. Po prostu kieruje się innymi zasadami. Trudno to wytłumaczyć. Jest kimś w rodzaju starożytnego wojownika.
-	Co to znaczy?
-	Można powiedzieć, że wojna wyszukuje i przyciąga go, by naprawił jakieś straszliwe zło. Wie pani, co spotkało jego rodzinę? - Potrząsnęła głową, więc opowiedział jej wszystko ze szczegółami. - Nie chciałbym być jednym z żołnierzy, którzy zamordowali mu rodzinę - zakończył.
Clark biła się z myślami.
-	Spytajmy go - rzekła wreszcie i od razu zmieniła temat: - Ma pan
ochotę na śniadanie?
Pontowski ochoczo, przytaknął. Wyszli z budynku i skierowali się do mesy. Nie przeszli jednak połowy drogi, kiedy krótkofalówka Clark zaczęła pikać. Nadlatywał C-17 z osiemdziesięcioma pasażerami i ładunkiem. Spojrzała na Pontowskiego z ukosa i powiedziała:
-	Chodźmy ich przywitać. - Odwróciła się i skinęła na szofera, który
jechał za nimi miniwanem. - Mój cień - powiedziała.

Podjechali do rampy parkingowej w porę, by zobaczyć lądowanie wielkiego C-17. Rockne dołączył do nich, kiedy górnopłat transportowy powoli zjechał z pasa startowego na ciasną rampę.
-	Pańscy gliniarze - powiedziała Clark.
Razem patrzyli, jak opada rampa ładownicza i ludzie wylewają się strumieniem z samolotu. Szef transportu dał Clark listę pasażerów i ładunku.
-	Lekarz lotniczy z ośmioma sanitariuszami - oznajmiła. - I siedem
dziesięciu dwóch gliniarzy. - Podała listę Rockne'owi. - Plus jeden pies.
Lekarz i sanitariusze zebrali się wokół trzech palet z bagażem i ekwipunkiem. Ktoś wydał rozkaz i młody lotnik wzniósł flagę jednostki na dwumetrowym drzewcu. Tłum, który przed chwilą zdawał się bezkształtną amebą oblewającą samolot, uformował się przed flagą w dziewięć równych szeregów po osiem osób. Jessica Maul wystąpiła naprzód z psem u boku. Nie prowadziła go na smyczy; trzymała ją w lewej dłoni, złożoną we czworo. Stanęła na baczność i uderzyła smyczą w udo.
-	Baaa-czność! - krzyknęła. Wyrównali szyk. -Na-przód marsz!
Przemaszerowali przez rampę w stronę Pontowskiego, Clark i Rock
ne'a. Sześć metrów przed nimi Jessica zatrzymała batalion i zasalutowała.
-	Panie generale, pani podpułkownik, 343. Batalion melduje się do peł
nienia służby.
Pontowski oddał salut.
-	Witam w Amerykańskiej Grupie Ochotniczej.
Clark była w szoku. Wszyscy bez wyjątku byli młodzi - za młodzi.
-	To batalion szkoleniowy? - spytała półgłosem.
-	W zeszły piątek wszyscy ukończyli podstawowy kurs szkolenia straży ochronnej - odpowiedziała Jessica. - Spojrzała na Rockne'a. - Pański pies, sierżancie. - Wyszeptała komendę i puściła Boycę.
Rockne pogłaskał psa.
-	Cieszę się, że pani przyjechała - powiedział.
-	Za nic w świecie nie przegapiłabym takiej okazji - odparła.
Rozdział 19
Biały Dom
Czwartek, 30 września
Siwowłosy senator wszedł za panią prezydent do Gabinetu Sytuacyjnego i usiadł obok niej. A niech mnie, pomyślał Shaw. Savane jest po naszej

stronie. W politycznym bilansie sił sporządzonym przez Shawa senator Philip Savane był członkiem lojalnej opozycji i nie należało go mylić z ludźmi pokroju jego kolegi partyjnego Johna Lelanda. Turner szuka sojuszników, uznał Shaw. Jego zdaniem w Senacie nie mogła znaleźć lepszego.
-	Szkoda, że Mazie i Bernie nie mogą tego zobaczyć. Wiceprezydent Kennett również był pod wrażeniem takiego obrotu sprawy.
-	Mazie ma wrócić dziś po południu - powiedział Shaw.
-	A Butler?
-	Nie mam pojęcia - odparł Shaw.
Pułkownik Scovill wszedł na podium i zaczekał, aż Wilding da mu sygnał do rozpoczęcia porannej odprawy.
-	Prezydent Turner, senatorze Savane, panowie - powiedział - chciałbym zacząć od podsumowania wyników misji B-2 przeprowadzonych zeszłej nocy. - Pozwolił sobie na cień uśmiechu. - Mogę potwierdzić, że wszystkie dziesięć samolotów wróciło bez szwanku do bazy lotniczej Whiteman. -Na dużym ekranie po lewej stronie pojawiła się mapa Iraku. Strzałki wskazały 160 celów. - Te cele zbombardowaliśmy zeszłej nocy. Wstępna ocena szkód wskazuje, że sto piętnaście, czyli siedemdziesiąt dwa procent, uległo zniszczeniu; dwadzieścia trzy, czyli czternaście procent, zostało ciężko uszkodzonych; a dziewięć, czyli sześć procent, lekko.
-	A pozostałe trzynaście? - spytał Savane.
-	Chybiliśmy - odparł Scovill.
-	Nic nowego - stwierdził senator, wspominając swoją służbę w Wietnamie, gdzie był pilotem myśliwca.
-	Z Whiteman wystartuje dziś dwanaście maszyn - ciągnął pułkownik.
-	Ponownie odwiedzą wspomniane trzynaście celów. -Na ekran po prawej
stronie wysunęła się mapa Iraku ze strzałkami pokazującymi nowe cele. Po
chwili pojawiło się zbliżenie Bagdadu. - Dziś najważniejszym celem jest
ten. Trafiliśmy go trzy noce temu, ale nie uległ całkowitemu zniszczeniu.
-	Centrum Bagdadu - powiedział Savane półgłosem. Wrócił myślami do przeszłości. - Kiedyś leciałem nad centrum innego miasta i zostałem zestrzelony. Czy warto podejmować takie ryzyko?
-	Uważamy, że tak - odparł Scovill. Jego kciuk tańczył na ręcznym sterowniku, który trzymał w prawej dłoni. - Ściśle, chodzi o cel 136-8481, podziemny bunkier dowództwa zbudowany pod piwnicą hotelu Al-Rashid.
-	Na ekranie pojawiło się zdjęcie przedstawiające hotel z lotu ptaka.
-	Mój Boże - wykrztusił Shaw, na chwilę tracąc zimną krew. Lekarz
przestrzegał go przed tym, więc nadludzkim wysiłkiem woli stłumił nara
stające w nim emocje. Ale ta sprawa wymagała wyjaśnienia. - Tam miesz
kają dziennikarze - wymamrotał.
Na twarz Scovilla wrócił cień uśmiechu.

-	Otóż to. Po lewej stronie mamy nagranie z systemu namierzania ce
lów atakującego B-2. Głos, który usłyszycie, należy do dowódcy misji znaj
dującego się na pokładzie. Po prawej stronie zobaczycie materiał nakręcony
w tym samym czasie przez dziennikarza CNC-TV nadającego z dachu hote
lu.
Na lewym ekranie zamigotał zielonkawy obraz celu.
-	To hotel Al-Rashid - rozległ się głos pilota. Celownik na ekranie prze
sunął się na hotel. - Punkt pierwszy, punkt drugi. -I znów celownik prze
niósł się z hotelu na wyznaczone punkty, z których każdy stanowił wyraźny,
ale mniejszy cel. -Namierzanie celu. - Celownik przeskoczył z punktu dru
giego na środek wielkiego parkingu. Po kilku sekundach na dole ekranu
błysnęła smuga światła. - Bomba poszła.
Czasomierz w lewym dolnym rogu ekranu zaczął odliczać do zera.
-	Dowódca misji - wyjaśnił pułkownik - uruchomił system zwalniają
cy w chwili przejścia do namierzania celu. Komputer przesunął celownik
na niewidoczny cel i automatycznie wypuścił bombę, kiedy osiągnięte zo
stały właściwe parametry. Gdy licznik dojdzie do zera, bomba wybuchnie
w miejscu wyznaczonym przez celownik. Tymczasem na dachu hotelu AI-
-Rashid...
Na prawym ekranie pojawił się reporter CNC-TV. W tle widać było panoramę Bagdadu. Przez miasto przebiegła seria błysków, niebo rozświetlały reflektory.
-	Każdy błysk - powiedział reporter - to wybuch precyzyjnej bomby. Radio Bagdad ogłosiło, że jak dotąd zestrzelone zostały trzy bombowce B-2 Stealth.
-	Jako że wszystkie nasze samoloty wróciły do bazy - wtrącił Scovill -mamy powód, by wierzyć, że to twierdzenie jest mocno przesadzone albo że zestrzelone zostały jakieś obce B-2.
Savane parsknął śmiechem.
-	A teraz - ciągnął pułkownik - proszę spojrzeć na lewy ekran. - Ce
lownik na zielonkawym obrazie zniknął w małym kłębie dymu. - Wracamy
do Al-Rashid.
Reporter na prawym ekranie wskazał parking.
-	Wygląda na to, że bomba spadła na sam środek parkingu, ale nie wybu
chła. Nie było żadnej eksplozji. - Chwila przerwy. - Widzę dziurę w bruku. -
Kamera zrobiła najazd na okrągłą czarną otchłań. - Bomba okazała się nie
wypałem. - Nagle z dziury wystrzelił słup ognia, a za nim wypłynął kłąb
dymu. - O mój Boże! - krzyknął reporter. - Budynek się trzęsie, słychać
stłumione eksplozje! O nie! - Trochę się uspokoił. - Wygląda na to, że par
king się zapada. - Kamera pokazała parking znikający w wielkiej dziurze.

-	Irakijczycy - wyjaśnił Seovill - liczyli na to, że nie uderzymy w ich stanowisko dowodzenia w obawie przed zabiciem zagranicznych dziennikarzy. Chcemy rozwiać ich złudzenia. Z tego, co wiemy, jedyne ofiary pierwszego ataku znajdowały się na stanowisku dowodzenia. Ocena szkód wyrządzonych przez bombę wskazuje, że zniszczyliśmy prądnice zasilające bunkier dowództwa i co najmniej dwa tunele ewakuacyjne.
-	To dlaczego dziś składacie tam ponowną wizytę? - spytał Kennett. .
-	Ponieważ - odparł dyrektor CIA - zauważyliśmy, że nadal kręcą się tam ludzie.
-	Dzięki wczorajszej transmisji telewizyjnej - powiedział Scovill - udało nam się zidentyfikować główne wejście do stanowiska dowodzenia, znajdujące się tu, za Al-Rashidem. - Na ekranie po lewej pojawiło się zdjęcie czegoś, co przypominało tylne wejście do piekarni. - Zamierzamy posłać GBU-31 głównym wejściem, a wszystko to dzięki CNC-TV.
Savane próbował zachować poważną minę, ale wyraźnie dobrze się bawił.
-	Wydaje mi się, że to poważne naruszenie wolności prasy.
Pułkownik nie mógł się powstrzymać.
-	Mam taką nadzieję, senatorze. Chciałem wysłać CNC-TV kartkę
z podziękowaniami, ale szef mi nie pozwolił.
Senator stłumił śmiech.
-	Nie dziwię mu się.
-	Wracając do poważniejszych spraw - powiedział Scovill - marynarka zgłosiła nawiązanie kontaktu z trzema okrętami podwodnymi patrolującymi korytarze podejścia do cieśniny Ormuz.
Savane natychmiast zrozumiał.
-	Nieprzyjacielskimi?
-	Tak - odparł pułkownik. - Niestety nie potrafimy zidentyfikować, z jakiego kraju pochodzą. Jedna jest prawdopodobnie irańska, dwie pozostałe mogą być chińskie.
-	Ale nie rosyjskie? - spytał Savane.
-	Na pewno nie - powiedział generał Wilding. - Jesteśmy w stałym kontakcie z naszymi rosyjskimi odpowiednikami, by uniknąć tego rodzaju wypadków.
-	To dobrze - odparł Savane. - Zakładam, że odbije się to na naszych planach logistycznych.
Wilding wstał i podszedł do środkowego ekranu. Wcisnął guzik pilota. Na ekranie pojawiła się mapa korytarzy podejścia do Zatoki Perskiej.
-	Tak, senatorze. Do czasu zneutralizowania zagrożenia odsyłamy
wszystkie nasze statki zaopatrzeniowe na Diego Garcia.

Senator wziął głęboki oddech. Doskonale rozumiał, jakie to będzie miało konsekwencje dla procesu konsolidacji wojsk w Arabii Saudyjskiej i jak bardzo opóźni planowaną ofensywę.
-	Konwoje? - spytał.
-	Rozważamy to - odparł Wilding. Savane zwrócił się do Turner.
-	Chciała pani, żebym to właśnie zobaczył, prawda?
Skinęła głową. Wargi senatora były tak mocno zaciśnięte, że prawie zniknęły.
-	Doceniam pani zaufanie. - Myślał przez dłuższą chwilę. - W czasie
drugiej wojny światowej generał Marshall powiedział, że jeśli odpowiednio
ustali się cele, to opracowaniem strategii może się zająć byle porucznik.
Shaw zawrzał z gniewu. Następny pieprzony strateg! Szybko zdusił to uczucie, przypominając sobie przestrogi lekarza. Cholerny konował, powiedział sobie, przenosząc złość na lekarza. Potem rozsądek wziął górę. To nie jego wina, że masz raka.
-	Pani prezydent- powiedział Savane - nie jestem strategiem, ale mam
nadzieję, że rozważyła pani możliwość otwarcia drugiego frontu. Pozwolę
sobie zaproponować, by skontaktowała się pani z Niemcami i spróbowała
skłonić ich do podjęcia działań niezależnie od NATO i naszych... - zawiesił
głos, szukając odpowiednich słów - ...naszych byłych francuskich sojusz
ników.
Dla Shawa było to równoznaczne z objawieniem. Savane wie o Lelan-dzie! Jego wewnętrzny komputer przełączył się na opcję turbo i przeanalizował zmianę sytuacji politycznej, która właśnie nastąpiła. Maddy może jeszcze wygrać te wybory.
Savane złożył dłonie i spojrzał na Turner.
-	Pani prezydent, pozwolę sobie być bezpośredni. Część opinii publicz
nej jest przeciwna tej wojnie i niektórzy moi koledzy liczą na to, że w listo
padzie fala protestu wyniesie ich na szczyt. Jestem temu z gruntu przeciw
ny. Ale w najlepszym razie mogę grać na zwłokę - dopóki nie dostanę czegoś
nowego, co dałoby się odpowiednio wykorzystać.
Shaw nie wierzył własnym uszom. Savane nie był gotów przegrać wojny w zamian za wygraną w wyborach. Jestem pana dłużnikiem, senatorze. Przez głowę przebiegł mu obraz senatora Lelanda. Ale nie twoim, ty zasrany śmieciu. Oczami wyobraźni zobaczył przy Lelandzie sekretarza obrony Merritta. Szkoda, że opowiedziałeś się po niewłaściwej stronie, pomyślał, zadowolony, że tych dwóch nie ma w sali. Wtedy mógłby już zupełnie stracić panowanie nad sobą. Przyszła mu do głowy jeszcze jedna myśl i uśmiechnął się.

Ankara, Turcja Czwartek, 30 września
Były korki, więc przejazd z lotniska trwał dłużej niż zwykle. Butler nie przejął się tym i większą część drogi przedrzemał. Niełatwo było zorganizować ten wyjazd, ale Mazie kazała mu odbyć spotkanie możliwie najwcześniej. Jej instrukcje były bardzo precyzyjne: „Przekonaj ich". Na szczęście wciąż miał wiele kontaktów w stolicy Turcji, co zresztą było głównym powodem, dla którego Mazie wysłała go na tę misję.
Taksówka zatrzymała się przed Grand Hotelem na Ataturk Bulvari, naprzeciwko siedziby Wielkiego Zgromadzenia Narodowego. Hotel lata świetności miał za sobą, nie cieszył się już opinią najbardziej ekskluzywnego w Ankarze. Tym zaszczytnym mianem określano o wiele nowszego Hiltona lub Sheratona. Jednak Butler lubił Grand ze względu na jego specyficzny turecki klimat. Zapłacił taksówkarzowi i wszedł do środka. W barze czekała na niego kobieta.
-	Mój stary przyjacielu. - Wstała od stolika i nadstawiła policzek do pocałowania.
-	Minęło tyle czasu - powiedział Butler, kiedy usiedli. Rozejrzał się po sali, by sprawdzić, kto ich obserwuje. Ku swojemu zaskoczeniu, zobaczył Uriego, dawnego szefa miejscowej komórki KGB, który został w Ankarze po rozpadzie Związku Sowieckiego. - Widzę, że Uri nadal tu jest.
-	Teraz pracuje dla nas - odparła kobieta. Nachyliła się nad stolikiem i wzięła go za rękę. - Cieszę się, że cię widzę. Jak się miewa twoja rodzina?
-	Wszystkich jakoś przepchnąłem przez studia - odrzekł Butler. -A twoja?
Kobieta uśmiechnęła się promiennie.
-	Alysha wyszła za mąż. Za miłego młodego człowieka. - Westchnęła.
- Minęło tyle lat. Byliśmy wtedy młodzi.
Na chwilę powróciły wspomnienia. Butler był wtedy młodym lotnikiem świeżo po szkole językowej, przydzielonym do placówki nasłuchowej niedaleko Trabzonu na tureckim wybrzeżu Morza Czarnego, gdzie miał podsłuchiwać Sowietów. Było to w czasie największego nasilenia zimnej wojny i turecki wywiad, nie do końca ufający swoim amerykańskim sojusznikom, zlecił jednej z agentek zwerbowanie* informatora w amerykańskiej bazie. Namierzyła Butlera, a on natychmiast zameldował o tym swoim przełożonym. Ci zaś kazali utrzymywać z nią kontakt, by za jej pośrednictwem podrzucać Turkom informacje. Był to układ korzystny dla wszystkich stron i Butler wyrobił sobie mocną pozycję w grze wywiadowczej. Ale potem pozwolili sobie na coś, co w tej branży jest surowo zabronione - zakochali

się w sobie. Butler został przeniesiony i w końcu wylądował w piwnicy Pentagonu.
Spojrzała na Uriego, który lekko skinął głową. Byli bezpieczni.
-	Co to za ważna sprawa?
Butler ujął jej dłoń w swoje ręce i przekazał minidysk.
-	Twoi ludzie muszą to przeczytać.
Wybuchnęła śmiechem, który niósł się po pogrążonej w ciszy sali.
-	Wiesz, że takie rzeczy są dla mnie zbyt skomplikowane. - Mówiła cichym, ledwo słyszalnym głosem. - Dlaczego to ważne?
-	Bo jest świeże. Prosto z Bagdadu.
-	Od kogoś, kto wie, co w trawie piszczy.
-	Płacimy, więc wymagamy.
-	CIA czy Chłopcy? - spytała.
-	Chłopcy - odparł. - Firma dostanie to jutro. Kiedy tylko wrócę do domu.
-	A potem - powiedziała - to coś zniknie w czarnej dziurze Langley i nikt tego już więcej nie zobaczy. Robisz to, bo kiedyś spaliśmy w jednym łóżku?
-	Może - odparł. Podejrzewał, że jest ojcem Alyshy. - To rozkaz ZFI dotyczący operacji Kurdyjska Gwiazda. Powiedz swoim ludziom, żeby czytali między wierszami. - Wyczuł, że jej nie przekonał. - Jesteście następni.
-	A twoi mocodawcy są zdesperowani - powiedziała. Ale w jej oczach pojawił się niepokój.
-	NATO w to nie wejdzie, jesteście sami. - Przez chwilę nie odzywał się, tylko trzymał ją za rękę. - Przeczytaj to, dla Alyshy. - Wstał i poszedł.
Kobieta siedziała jeszcze przez kilka chwil, zapłaciła rachunek i przeszła przez główny hol. Uri stał na chodniku, czekając na taksówkę. Posłał jej chmurne spojrzenie i lekko skinął głową. Teraz była poważnie zaniepokojona.
Środkowa Malezja Piątek, 1 października
Cienka wstęga dymu uniosła się nad kampongiem, kiedy zapłonęło pierwsze ognisko tego ranka. Bosy żołnierz w rozchełstanej koszuli i rozpiętych spodniach wyszedł na werandę największego domu i przeciągnął się. Krzyknął coś i podbiegła do niego drobna nastolatka zawinięta w sarong. Mężczyzna mówił do niej, ściskając jej piersi.
Przez lornetkę dziewczyna wyglądała na przerażoną.

-	Jeden z wieprzy - mruknął Tel, oddając lornetkę Kamigamiemu.
Kamigami oglądał przez chwilę scenę na werandzie, po czym rozejrzał
się po wiosce.
-	Ilu?-spytał.
-	Siedmiu - odparł Tel.
-	Wiemy, gdzie wszyscy są?
-	Tak.
-	Na mój rozkaz - powiedział Kamigami, wciąż obserwując wioskę.
Z pobliskiej dżungli wyłoniło się dwunastu ludzi z odbezpieczoną bronią. Z domu wybiegł mały chłopiec i o mało nie wpadł na jednego z komandosów. Widząc to, Kamigami zesztywniał. Zaraz jednak odetchnął, bo mężczyzna klepnął chłopca w tyłek i kazał schować się w dżungli. Strzelec odwrócił się do Kamigamiego i wskazał dom chłopca. Podniósł dwa palce i gestem ręki ogarnął cały kampong. Pokazał pięć palców, zacisnął pięść, a potem znów podniósł dwa palce. W tym domu byli dwaj żołnierze, a w całej wsi - siedmiu. Mieli dobre informacje.
Strzelcy zajęli miejsca. Kamigami podniósł do ust złoty gwizdek, skierował lornetkę na żołnierza stojącego na werandzie i gwizdnął przeciągle. Dźwięk niósł się po całej dolinie. Żołnierz poderwał głowę i sięgnął po krótkofalówkę. Pierwszy strzał trafił go i nadajnik wpadł między deski podłogi. W tej samej chwili komandosi wpadli do domów. W dolinie rozbrzmiały pojedyncze krótkie serie i wszystko skończyło się po niecałych dziesięciu sekundach. Strzelcy wywlekli z domów sześć ciał. Tel obejrzał żołnierza leżącego na werandzie i dał Kamigamiemu znak, że ten jeszcze żyje, ale jest nieprzytomny.
-	I niech tak zostanie - orzekł Kamigami.
Tel nachylił się nad żołnierzem i zrobił mu zastrzyk usypiający. Potem metodycznie zabandażował mu ranę głowy i zatamował krwotok. Kamigami wstał.
-	Wezwać śmigłowce - rozkazał.
Zszedł do kampongu, a Tel zaczął mówić do krótkofalówki.
Baza Alfa
Piątek, 1 października
Pułkownik Sun chodził po' rampie w oczekiwaniu na śmigłowce. Co chwila zerkał niespokojnie ku północy.
-	Nerwowy facet - szepnęła Janice Clark do Pontowskiego.
-	To nie w porządku - stwierdził Sun. - Generał powinien być tutaj, nie na akcji.
-	
-	Cały Victor - odparł Pontowski. - Dowodzi z pierwszego szeregu.
Dlatego jest mu pan potrzebny, żeby trzymać wszystko w kupie.
Zamilkli, kiedy dwa A-10 wystartowały jeden za drugim, pozostawiając smugi na tle porannego słońca i zasnutego chmurami nieba.
-	Rekonesans - wyjaśnił Pontowski. - Potrzebny nam będzie poligon. Clark zapisała to sobie w pamięci.
-	Porozmawiam z Robalem i dogadamy się z AM.
-	Powodzenia - wymamrotał Sun. Z oddali dobiegł charakterystyczny
warkot śmigłowców. Pułkownik czekał w napięciu. - Generał obstaje przy
ciszy radiowej -wyjaśnił.
Napięcie zelżało, kiedy pierwsze dwa helikoptery nadleciały z północy i osiadły na ziemi. Porucznik dowodzący Tygrysią Czerwienią wysiadł z pierwszego śmigłowca i poszedł się zameldować, a jego ludzie wyładowali cenny ładunek. Komandos mówił po chińsku. Wysłuchawszy go, Sun odetchnął głęboko.
-	Pełny sukces - powiedział. - Żadnych strat. Generał jest w ostatnim
helikopterze.
Nadleciały dwa kolejne śmigłowce. Spomiędzy drzew wyłoniły się ciężarówki dostarczone przez Międzynarodowy Czerwony Krzyż, które miały zabrać wieśniaków.
-	Przewieziemy ich do obozów uchodźców pod Keluang - wyjaśniła
Clark.
Keluang był najbliższym miastem, leżącym piętnaście kilometrów na zachód od bazy Alfa.
Rozmawiając, czekali na ostatnie dwa śmigłowce.
-	Już się zainstalowaliśmy - powiedział Pontowski. - Dlatego polecę dzisiaj do Singapuru i zgłoszę się do MAAG. Zastanawiam się nad utworzeniem miejscowego oddziału grupy, który zająłby się logistyką i sprawowaniem kontroli nad operacjami.
-	Niezła sztuczka - odparła Clark -jeśli się uda.
-	Chciałbym, żeby mi pani towarzyszyła.
-	Może dzięki temu zaoszczędzimy trochę czasu - przyznała Clark. Kiedy wylądował ostatni śmigłowiec i wysiadł z niego Kamigami, powiedziała. - To on.
-	Załatwmy to od razu - zasugerował Pontowski.
Podeszli do helikoptera. Kamigami rozpoznał Pontowskiego. Zrzucił z siebie trzydzieści kilo ekwipunku, oddał Telowi broń i hełm, wcisnął na głowę czerwony beret i ruszył w ich stronę. Spotkali się na środku rampy.
-	Dawno się nie widzieliśmy - powiedział Pontowski.
-	Od Chin - odparł Kamigami, choć obaj o tym doskonale wiedzieli.
Uścisnęli sobie dłonie.

-	Mam problem, o którym musimy porozmawiać - powiedział Pon-towski. Kamigami skinął głową. - Kiedy usunąłeś snajperów z terenu bazy - ciągnął Pontowski - czy zabiłeś któregoś z jeńców?
-	Nie - odparł Kamigami - puściłem ich wolno.
-	Ale pański adiutant - zaprotestowała Clark - mówił, że jednego z nich pan zabił. Powiedział, że tak będzie lepiej.
Kamigami potrząsnął głową.
-	Tel nie wszystko rozumie. Jeszcze się uczy. Kiedyś widział, jak zabiłem człowieka, który zamordował moją rodzinę. Innych jeńców uwolniłem, by mogli powiedzieć wszystkim swoim towarzyszom, że widzieli wampira. To samo zrobiłem z dwoma ostatnio schwytanymi snajperami.
-	Ale zabił pan jeńca?- warknęła.
-	Nie podlegał pani jurysdykcji - odparł Kamigami spokojnym, rzeczowym tonem. Nie powiedział jej, że nie miało znaczenia, w czyich żołnierz był rękach. Uznał jednak, że należy jej się wyjaśnienie. - W moim kampongu zrobili potworne rzeczy.
-	Co to za nonsens z tym wampirem? - spytała.

-	Chińczycy na ogół są bardzo przesądni. Wykorzystuję to. Clark zwróciła się do Pontowskiego.
-	Nie jestem pewna, czy chcę, żeby ci ludzie przebywali w mojej bazie.
-	Zdaje się, że nie mamy wyboru - odparł. - Na razie zostaną.
Rozdział 20
Atlantic City, Maryland Piątek, 1 października
Maddy Turner siedziała przy głównym stole w nowym centrum konferencyjnym i po raz pierwszy od dwudziestu siedmiu dni śmiała się na cały głos. Bankiet był ważnym wydarzeniem w kampanii; transmitowała go telewizja, a wśród gości znalazły się znane osobistości, których nie mogło zabraknąć przy takiej okazji. Organizatorzy przygotowali pokaz mody polityków, między innymi senatora Lelanda. Aktor odgrywający rolę senatora był do niego do złudzenia podobny; z oryginałem nie zgadzał się tylko czerwony koniuszek diabelskiego ogona niesfornie wysmykujący się z nogawki. Widownia zaryczała ze śmiechu, kiedy kobiecie naśladującej panią prezydent nagle wyrosły rogi, z których jeden był przewiązany ładną wstążką. Na zakończenie skeczu dwaj aktorzy odśpiewali / Got You, Babę, z bardzo

zmienionym tekstem. Po pokazie pani prezydent miała wygłosić przemówienie, by przypomnieć wszystkim o poważnych sprawach. Teraz jednak bawiła się jak dziecko.
U jej boku wyrósł Richard Parrish.
-	Pani prezydent - powiedział zniżonym głosem - zdarzyło się coś,
czym musi się pani natychmiast zająć. - Dla podkreślenia wagi swoich słów
dodał: - Usprawiedliwię panią przed gośćmi.
Turner zwróciła się do gubernatora Marylandu i podziękowała mu za wspaniały wieczór. Wstała i ruszyła za Parrishem do czekającej na nich limuzyny.
-	Co to za pilna sprawa? - spytała, kiedy tylko wsiedli.
-	Narodowe Biuro Zwiadu melduje, że satelity zaobserwowały wystrzelenie sześciu rakiet na terytorium Malezji. Zaraz potem straciliśmy łączność z naszą ambasadą w Kuala Lumpur. - Parrish spojrzał na zegarek. - To było dwadzieścia minut temu. Powinniśmy już mieć coś więcej. - Przez chwilę rozmawiał z kimś przez telefon. - Dzięki Bogu, że pierwszy z satelitów AOP zaczął działać wcześniej, niż planowaliśmy.
AOP było skrótem od Architektury Obrazowania Przyszłości, którą to nazwą określano nową generację satelitów szpiegowskich.
-	United Press International donosi o trzynastu atakach rakietowych
w Kuala Lumpur - ciągnął Parrish. - To bez sensu. Nasze satelity są za
dobre, do cholery. - Mówił coś do mikrotelefonu, kiedy wóz podjechał do
śmigłowca, który miał ich zabrać do Białego Domu. - Komitet Wykonaw
czy będzie czekał na nas na miejscu.
-	Ściągnij Sericka i Merritta - poleciła.
Parrish znów przez chwilę słuchał.
-	O nie - szepnął. - Pani prezydent, Centralne Dowództwo melduje, że
ZFI rozpoczął w Arabii Saudyjskiej ofensywę na szerokim froncie przy uży
ciu czołgów i transporterów opancerzonych.
Turner nie znosiła niespodzianek.
-	Jak do tego doszło? - spytała ostrym tonem.
-	Musimy to wyjaśnić - powiedział Parrish.
Biały Dom
Piątek, 1 października
Shaw pierwszy przyszedł do Gabinetu Sytuacyjnego i zajął miejsce pod tylną ścianą. Drugi był wiceprezydent Kennett, za nim zjawili się Mazie, dyrektor CIA i Butler. Serick nadszedł zaraz po nich, a wkrótce do pozostałych dołączył sekretarz obrony Merritt. Brakowało tylko generała Wildinga.

Dyrektor CIA usiadł tam, gdzie zwykle, i nerwowo wertował stos raportów. Przez cały czas kręcił głową. Wreszcie do sali wszedł ten sam pułkownik marines, który prowadził wszystkie dotychczasowe odprawy, i stanął przy dużych monitorach naprzeciwko miejsca Turner. Nikt się nie odezwał. Po chwili drzwi się otworzyły i Richard Parrish zaanonsował panią prezydent. Weszła, wciąż jeszcze w sukni wieczorowej, i zajęła miejsce. Skinęła głową pułkownikowi.
-	Generał Wilding - zaczął Scovill - prosi o wybaczenie, ale jest zajęty
w NMCC i spóźni się kilka minut. Przyjdzie, kiedy tylko będzie mógł. -
Wskazał środkowy monitor. Na ekranie pojawiła się mapa przedstawiająca
linię frontu. - ZFI przypuścił silny atak na te punkty.
Ruchome znaczki na ekranie pokazały czołgi, transportery opancerzone i liczbę wojsk, które ZFI rzucił do boju.
-	Jak do tego doszło? - spytała Turner, patrząc na dyrektora CIA.
Wszyscy wiedzieli, że to kolejna klęska wywiadu. Dyrektor nie odpo
wiedział, siedział z wzrokiem wbitym w stojącego przed nim laptopa.
-	Postaramy się jak najszybciej znaleźć odpowiedź na to pytanie. - Sco-vill wskazał czubek dużej strzałki widocznej na mapie. - Proszę zwrócić uwagę, że czoło ataku jest wymierzone w siły saudyjskie na tym obszarze. Na razie utrzymują swoje pozycje, a Centralne Dowództwo przysyła im posiłki, głównie brytyjskie - rzeczowym tonem objaśniał to, co widzieli na ekranie. Wszystkie wiadomości były złe.
-	Równolegle z rozpoczęciem ofensywy - ciągnął, gdy na ekranie pojawiła się mapa Malezji - z tego obszaru wystrzelono sześć rakiet typu scud. - Zakreślił Taman Negara w sercu Malezji. - Cztery były wymierzone w Kuala Lumpur, a dwie zostały wystrzelone w kierunku południowym, w stronę bazy Alfa. Jak dotąd, nie mamy informacji o stratach spowodowanych atakiem, ale prasa donosi o kilkunastu eksplozjach w Kuala Lumpur, wybuchu paniki, pożarach i plądrowaniu sklepów.
-	Cztery rakiety i kilkanaście eksplozji - powtórzyła Turner. - Coś tu nie gra.
-	Panuje tam chaos, pani prezydent. Wybuchy mogą być liczone podwójnie, a nawet potrójnie. Scudy są znane z tego, że rzadko trafiają w wyznaczony cel.
-	Jaka jest sytuacja w naszej ambasadzie? - spytała Turner.
Dyrektor CIA wciąż patrzył na małego laptopa. Odkaszlnął, ale zabrzmia
ło to raczej jak charkot duszonego człowieka.
-	Pani prezydent - wykrztusił wreszcie - UPI donosi, że na terenie am
basady miały miejsce liczne wybuchy.
Turner wstała.
-	Czy możemy przyjąć, że spowodowały je chińskie scudy?

Dyrektor CIA przełknął ślinę.
-	Nie, pani prezydent, nie możemy. Chińczycy nie mają scudów i twierdzą, że to, co dzieje się w Malezji, ma charakter lokalny -miejscowi rolnicy chwycili za broń, by naprawić zadawnione krzywdy.
-	A skąd Chińczycy to wiedzą? - spytał Kennett ironicznym tonem.
-	W prywatnych rozmowach przyznają - odparł szef CIA - że udzielali ograniczonego wsparcia bojownikom, głównie moralnego, ale nie na taką skalę. Twierdzą też, że zaangażowani są w to Libijczycy, gdyż rebelianci podobno są muzułmanami.
Shaw prychnął.
-	Nadszedł czas zapłaty.
Wszystkie głowy zwróciły się ku niemu.
-	Jugosławia, siódmy maja 1999 roku - powiedział. - Zbombardowaliśmy chińską ambasadę w Belgradzie. Zginęli trzej ludzie, którzy dziwnym trafem byli ich najważniejszymi oficerami wywiadu. Powiedzieliśmy, że to pomyłka, i zapłaciliśmy cztery i pół miliona odszkodowania. Niewielka cena za pozbycie się tej trójki. - Spojrzał na nich, jakby byli dziećmi. - Chińczycy mają dobrą pamięć.
-	Pani prezydent - Scovill wskazał lewy monitor - baza Alfa zgłosiła dwie eksplozje w odległości około piętnastu kilometrów na północ. To odpowiadałoby maksymalnemu zasięgowi scuda, który wynosi dwieście sześćdziesiąt kilometrów.
-	Czyli zmarnowali dwa scudy? - spytała Turner.
-	Jeśli te scudy pochodziły z Korei Północnej - odparł Butler - to według Koreańczyków powinny mieć zasięg do trzystu kilometrów.
Shaw prychnął.
-	Ktoś dał się zrobić w jajo. To dopiero! Nie potrafią być uczciwi nawet wobec swoich.
-	Więcej nie popełnią tego błędu - zapewnił Butler.
-	Pani prezydent - powiedział Scovill. Tym razem wskazał prawy ekran. Napływały kolejne meldunki z Malezji. - Pojawiły się doniesienia, że zaatakowane zostały jednostki malezyjskie strzegące Kuala Lumpur. - Przez chwilę patrzył na ekrany. - Przepraszam na chwilę. - Szybko przejrzał kolejne informacje. - Pani prezydent, sytuacja jest niejasna i potrzebujemy kilku godzin, by dojść z tym wszystkim do ładu. ZFI atakuje prawdopodobnie najsłabiej broniony sektor. Co się tyczy Malezji, jest gorzej, niż się wydaje. Spodziewam się, że Kuala Lumpur padnie w ciągu najbliższych godzin.
-	Pułkowniku! - warknął Merritt, uciszając go. Wszyscy zebrani wiedzieli, że Scovill popełnił poważny błąd, przedstawiając własną ocenę wydarzeń, zamiast zaczekać na opinię przełożonych. - Nie wezwaliśmy pana
-	
po to, by wysłuchiwać pańskich spekulacji. - Merritt skorzystał z przysługujących mu uprawnień. - Może pan odejść, pułkowniku. Scovill kiwnął głową.
-	Dziękuję panu. Pani prezydent, za pozwoleniem, chciałbym wrócić do mojej dawnej jednostki.
-	Gdzie stacjonuje?
-	W Arabii Saudyjskiej.
Turner poczuła ucisk w gardle. Przez chwilę nie mogła wydobyć z siebie głosu. Wreszcie skinęła głową.
-	Niech pan na siebie uważa, pułkowniku. I dziękuję. - Kiedy wyszedł,
spojrzała na sekretarza obrony. - Robercie, potrzebna mi będzie szczegóło
wa ocena sytuacji. Zajmij się tym, odbiorę ją w NMCC. Uwzględniając
okoliczności, nie ma potrzeby, by generał Wilding i jego sztab tracili czas na
przychodzenie tutaj. Bernie, chcę, żeby na nowo przeanalizowano dane wy
wiadowcze. Dopilnuj tego. Sam, śledź reakcje w mediach i skontaktuj się
z rzecznikiem prasowym. Patrick, potrzebna mi będzie nowa strategia kam
panii. Opracuj ją. Mazie, Stephan, dajcie mi czas na przebranie się i przyjdźcie
do mojego gabinetu za piętnaście minut. - Rozejrzała się po pokoju. - Do
roboty.
Wszyscy ruszyli do wyjścia, tylko dyrektor CIA siedział, wpatrując się w raporty, świadom, że pani prezydent go pominęła.
Mazie i Serick czekali w prywatnym gabinecie prezydenckim. Turner dołączyła do nich, ubrana w ciemnoniebieski kostium i buty na niskim obcasie. Włosy miała spięte w gładki kok. Od razu przeszła do rzeczy.
-	Potrzebny nam będzie drugi front. Jakieś postępy w rozmowach z Niemcami i Turkami?
-	Puściliśmy wszystko w ruch - powiedziała Mazie. - Jestem w kontakcie z von Lubeckiem, Niemcy nam sprzyjają. Mamy kłopot z Turkami, jeszcze się do nas nie odezwali. Bernie się tym zajął.
-	Dobrze, trzymajcie rękę na pulsie. Stephan, udało się przeciągnąć Iran lub Syrię na naszą stronę?
-	Syria milczy, może lepiej pójdzie z Iranem. Pracuję nad tym, ale muszę zdać się na pośrednictwo króla Jordanii. - Myślał przez chwilę. - Nie liczyłbym na wiele. Czekają, czy uda im się przełamać nasze szyki i zagrozić Rijadowi. Wtedy mieliby o wiele silniejszą pozycję przetargową.
Zaczęła krążyć po gabinecie.
-	Arabia Saudyjska musi pozostać naszym priorytetem numer jeden. Nie mamy wyboru. Co możemy zrobić w sprawie Malezji?
-	Na razie niewiele - odpowiedziała Mazie. - Możemy ich dalej zaopatrywać.
Serick zgodził się z nią.

-	SEAC powinno sobie z tym poradzić.
-	Musimy zneutralizować Chińczyków - powiedziała Turner. - Powiedzcie im, że nasza reakcja będzie uzależniona od poziomu ich zaangażowania. W grę wchodzą wszystkie warianty: anulowanie klauzuli najwyższego uprzywilejowania, sankcje handlowe, upłynnienie ich waluty, a nawet zerwanie stosunków dyplomatycznych.
-	To powinno ich przekonać - powiedział Serick.
-	I o to chodzi - mruknęła Turner. - Wszelkie próby gry na czas i prowadzenia w Malezji polityki faktów dokonanych źle się dla nich skończą. Dajcie im to jasno do zrozumienia.
-	Może powinni przysłać specjalnego wysłannika? - zasugerował Serick.
-	Tylko pod warunkiem, że będzie miał na tyle szerokie uprawnienia, by być w stanie cokolwiek zrobić - powiedziała. Znów zaczęła chodzić w kółko, pogrążona w myślach. Podeszła do telefonu i połączyła się z gabinetem Shawa. - Patrick, musimy porozmawiać. -Odłożyła słuchawkę i usiadła w bujanym fotelu. - Wywiad kompletnie zawiódł. Musimy coś z tym zrobić.
Kołysała się, kiedy dyskutowali o nowej sytuacji. Pukanie do drzwi przerwało Serickowi w pół zdania. Do gabinetu wszedł Shaw.
-	Muszę porozmawiać z Patrickiem na osobności - powiedziała Turner. Mazie i Serick pospiesznie wyszli. - Patricku, Leland będzie chciał to wykorzystać w kampanii wyborczej, a to najgorsze, co mogłoby nas spotkać. Muszę odwrócić jego uwagę.
-	Nie będzie łatwo - odparł Shaw.
-	Dasz radę?
-	Spróbuję - obiecał. - To nie będzie przyjemne.
-	A co z szefem CIA? - spytała.
-	Wywalić go na zbity pysk - zasugerował Shaw.
Wezwała szefa personelu.
-	Richard, idę do NMCC. Chcę spotkać się jutro o siódmej rano z naj
ważniejszymi doradcami politycznymi. Przy odrobinie szczęścia będziemy
wtedy mądrzejsi. Aha, i przygotuj listę kandydatów na nowego dyrektora
CIA. - Ani słowem nie wspomniała o wyborach.
Hill Street 30, Singapur Sobota, 2 października
Dla członków Grupy Doradczej do spraw Pomocy Wojskowej sobotni poranek był normalnym dniem roboczym. W ambasadzie amerykańskiej tyl-

ko oni wykazywali się taką pracowitością, więc strażnik z marines prowadził Pontowskiego i Janice Clark do gabinetu opustoszałym korytarzem.
-	Niezła fucha, szkoda, że tak trudno ją dostać - mruknęła Clark, pa
trząc na puste biura.
Podpułkownik i dwaj kapitanowie z MAAG stanęli na baczność, gdy Pontowski z Clark weszli do gabinetu. Kiedy już zostali sobie przedstawieni, podpułkownik przeszedł do sedna sprawy.
-	Z tego, co udało mi się ustalić, panie generale, wynika, że naszym
zadaniem jest pełnienie funkcji logistycznego kanału przesyłowego do bazy
Alfa. Niestety, mamy za mało ludzi, by temu podołać.
Clark miała pomysł.
-	Mój kierownik do spraw zasobów może tutaj pracować i utrzymywać
łączność satelitarną z bazą Alfa.
Podpułkownik skinął głową.
-	Słusznie.	;
Pontowski słuchał, jak uzgadniają szczegóły i dyskutują o bieżącej sytuacji logistycznej. Choć były jeszcze pewne problemy, nie ulegało wątpliwości, że sprawy są w dobrych rękach. Już miał wyjść, kiedy do pokoju wpadł cywil.
-	Kuala Lumpur! - krzyknął i padł na krzesło. - Rakiety trafiły naszą ambasadę... straciliśmy łączność... miasto jest oblężone. Mówili o tym w wiadomościach.
-	Zadzwoń do zastępcy szefa misji. - Pontowski podał mu telefon. Złapał drugi aparat i wykręcił numer stanowiska dowodzenia w bazie Alfa. Dyżurny odebrał po pierwszym sygnale. - Mówi Pontowski. Włączcie radio i słuchajcie wiadomości. Powiedz pułkownikowi Stuartowi, że on tam rządzi, ale na jego miejscu przygotowywałbym samoloty. Wrócę, kiedy tylko będę mógł. - Przerwał połączenie. - Muszę się dostać do kwatery głównej SEAC. Trzeba ustalić, jak najlepiej wykorzystać nasze warthogi.
-	To niedaleko - powiedział podpułkownik. SEAC był w gruncie rzeczy sojuszem politycznym, nie mógł więc dziwić fakt, że jego siedziba znajdowała się w pobliżu najważniejszych ambasad. - Zawiozę pana. - Zawahał się. - Nie spodoba się tam panu.
-	Zamieszanie? - spytał Pontowski.
-	Gorzej - odparł podpułkownik. - Młodsi oficerowie rozumieją, co się dzieje, ale starsi generałowie... - Urwał, zanim zdążył powiedzieć coś, czego potem mógłby żałować. - Jest tam grupa młodszych oficerów, nazywamy ich „młodoturkami". Bardzo kompetentni, świeża krew. Przedstawię ich panu. To z nimi powinien pan współpracować.
-	No to ruszajmy - powiedział Pontowski. - Mamy mało czasu.
-	
Pentagon
Piątek, 1 października
Kiedy weszła Turner, w kabinie dowództwa nad NMCC byli wszyscy oprócz dyrektora CIA. Wilding wskazał jej środkowy fotel, z którego rozciągał się widok na główną salę, i usiadł obok niej.
-	Nie jest dobrze - zaczął. - Przerwali saudyjskie pozycje w centrum
linii frontu i rzucili tam znaczne siły. - Spokojnym głosem przedstawił sy
tuację i reakcję wojsk sojuszniczych. Starał się wyjaśnić to tak, by wszystko
zrozumiała, unikał wojskowego żargonu. - Przez następnych kilka godzin
będzie ciężko - przestrzegł. - Ale powinniśmy sobie poradzić.
Kiedy Wilding skończył, wiceprezydent powiedział:
-	Pani prezydent, jesteśmy gotowi do odprawy, o którą pani prosiła. Wskazał salę konferencyjną w głębi.
-	Gdzie dyrektor CIA? - spytała.
-	Domyślam się, że w drodze z Langley - rzekł Parrish i sięgnął do
telefonu. Chwilę rozmawiał z zastępcą szefa wywiadu, po czym zasłonił
dłonią słuchawkę. - Nie widzieli go, sprawdzają, czy jest w biurze... - Za
wiesił głos i zbladł. - O mój Boże! - Spojrzał na Turner szeroko otwartymi
oczami. - Nie żyje. Zastrzelił się.
Rozdział 21
Pentagon
Piątek, 1 października
Turner siedziała w kabinie dowództwa otoczona przez generałów. Przyszli dwaj agenci FBI. Shaw wiercił się pod ścianą, a oni przedstawiali się i wyjaśniali, że muszą uzyskać dostęp do CIA, by przeprowadzić śledztwo w sprawie samobójstwa dyrektora agencji. Pani prezydent obiecała, że dostaną wszystko, czego potrzebują i że wszystkie drzwi staną przed nimi otworem. Zobaczymy, co na to CIA, pomyślał Shaw. Za cholerę wam się nie zwierzą, koledzy.
Nagle wszystkie elementy układanki znalazły się na miejscach. Rak może i zżerał mu mózg, ale to nie znaczyło, że on, Shaw, wypadł z gry. Przesunął kilka bierek na swojej wewnętrznej szachownicy, dopracowując strategię. Przynęta? Co będzie przynętą? Przesunął pionek do przodu i wyszczerzył zęby w uśmiechu. O cholera! Spoważniał, zanim ktokolwiek zdążył zauważyć uśmiech na jego twarzy.

Starczy mi czasu? Nie był pewien. Podszedł do drzwi i niezauważony wymknął się na korytarz, gdzie zmusił się, by zwolnić kroku. Na szczęście z jego zmysłem orientacji wszystko grało i bez trudu dostał się na główny dziedziniec. Rozejrzał się za automatami telefonicznymi. Znalazł jeden, schowany w kącie, z dala od pozostałych. Szybko wystukał numer. Uzyskał połączenie po pierwszym sygnale. Rozejrzał się ponownie, by sprawdzić, czy nikt go nie podsłuchuje.
-	Potrzebny mi URL strony z dziecięcą pornografią - rzucił do słu
chawki. Nie było odpowiedzi ani żadnych pytań, nic, tylko cisza. Czekał,
odliczając sekundy. Wreszcie usłyszał głos, który podał mu odpowiednie
dane. Zapisał i przerwał połączenie. - Trzeba go będzie namierzyć - mruk
nął pod nosem.
Szybkim krokiem wrócił do NMCC i zobaczył dwóch agentów FBI pogrążonych w rozmowie z dwoma innymi cywilami, bez wątpienia z wojskowego wydziału śledczego albo Tajnego Biura Śledczego Sił Powietrznych. Kolejny element układanki trafił na swoje miejsce. Shaw wrócił do kabiny dowództwa, w której roiło się od generałów schodzących się tam pod byle pretekstem. Słuchał, o czym rozmawiają.
-	Jesteśmy przekonani - powiedział jednogwiazdkowy - że ambasada
w Kuala Lumpur została trafiona pociskami moździerzowymi, a nie scuda-
mi. Scudy posłużyły za osłonę jednostek specjalnych 92. Ludowego Pułku
Wyzwoleńczego chińskiej armii, który prowadzi działania w Kuala Lum
pur.
No, chłopcy, nareszcie bierzecie się w garść, pomyślał Shaw. To pewnie sprawka Berniego, nie CIA. Machnął na to ręką, wywiad to nie jego broszka. Powoli, krok po kroku, podkradł się do drzwi sali konferencyjnej i zajrzał do niej. Była pusta. Fuks Irlandczyków. Wśliznął się do środka i obejrzał fotel dyrektora CIA. No, tu musi coś być. Znalazł jedynie żółty notatnik i czarny długopis, leżące na bocznym stoliku. Zerknął w stronę otwartych drzwi, ale zobaczył tylko plecy dwóch oficerów stojących za nimi. Wahał się przez chwilę. No, zrób to! Podniósł długopis przez chusteczkę i drukowanymi literami szybko zapisał URL strony internetowej na rogu kartki z notesu. Potem ostrożnie oderwał zapisany róg i wcisnął go w szparę między poduszkami fotela.
Wrócił do kabiny dowództwa, pewien, że nikt go nie widział. Nie komplikuj spraw, przestrzegł się w duchu. Zaczekał cierpliwie, aż Turner wyjdzie, i podążył za nią. Zaraz jednak odłączył się od orszaku prezydenckiego i poszedł do męskiej ubikacji. I znów dopisało mu szczęście, natknął się bowiem na jednego z oficerów wojskowego wydziału śledczego. Kiwnął mu głową.
-	Agencie... hm...

-	Carson - powiedział mężczyzna.
Nadszedł najtrudniejszy moment.
-	Wydział śledczy, zgadza się? - zaryzykował Shaw. Odpowiedzią było lekkie skinienie głowy. - Wie pan, kim jestem? - Oficer znów przytaknął. -Sekretarz obrony nie życzy sobie żadnych niespodzianek. Niech pan o nim nie zapomina, dobrze? - Kolejne skinienie głowy. - Nie było tej rozmowy, zgadza się?
-	Jakiej rozmowy? - odparł agent Carson.
-	Jestem pańskim dłużnikiem - powiedział Shaw. Wszedł do kabiny. Leland, masz przesrane! - pomyślał.
Baza Alfa
Sobota, 2 października
Szofer zatrzymał miniwana przed betonowymi zaporami blokującymi drogę do bazy.
-	Paniusiu pułkownik - powiedział - to wszystko nowe. Nie można
jechać.
Zza lewej strony barykady na chwilę wyłoniła się głowa bardzo młodego strażnika. Przez kilka chwil nic się nie działo. Potem strażnik zawołał:
-	Podejść i podać nazwiska.
Zanim Clark czy Pontowski zdążyli zareagować, szofer wyskoczył z furgonetki z podniesionymi rękami.
-	Ja wożę paniusię pułkownik! Ona to wasz szef.
Z obłożonej workami z piaskiem wartowni wyłonił się Rockne.
-	Wszystko w porządku - powiedział, podchodząc do furgonetki. Był zaskoczony widokiem Pontowskiego. - Panie generale, pani podpułkownik, przepraszam za to zamieszanie. Mamy mało ludzi i ciągle nie możemy z tym wszystkim dojść do ładu. Dopiero co ustawiliśmy zapory. - Zawahał się. - Wiem, że ma pani dużo pracy, ale gdyby mogła mi pani poświęcić chwilę, chciałbym przeprowadzić małe ćwiczenie. Góra dwie minuty. Ledwo wyrabiamy, muszę więc korzystać z każdej okazji.
-	Zgoda - odparła Clark.
Rockne schował za kołem małą paczuszkę i przeszedł na zawietrzną stronę miniwana. Uderzył smyczą w udo i z wartowni wyskoczyła Boy-ca.
-	Dobra dziewczynka - powiedział i przypiął smycz do obroży. - Szu
kaj - nakazał. Boyca okrążyła wóz z nosem przy ziemi, szukając zapachu
materiałów wybuchowych. Rockne wydał komendę „Hop", by sprawdziła
wyżej, a potem dodał, by ją zachęcić: - Co tam masz, mała?

Boyca usiadła przy kole, zastrzygła uszami i spojrzała wyczekująco na swojego pana. Rockne sięgnął do schowka i wyjął paczuszkę.
-	Nadal jesteś dobra. - Rzucił suce gumową zabawkę.
Podskoczyła, złapała ją w zęby i zaczęła powarkiwać z zadowoleniem.
-	Dobra dziewczynka. - Rockne uśmiechnął się do Pontowskiego i Clark.
- Dziękuję.
Cofnął się i dał znak, by jechali dalej. Szofer wskoczył do furgonetki i slalomem przedostał się przez zapory.
-	Rock zagonił ich do roboty - powiedział Pontowski, wskazując dwóch lotników kopiących obronne stanowisko bojowe. Nieco dalej dwaj inni robili to samo. - Nakładające się pola ostrzału - zauważył. - Rockne jest dobry.
-	Najlepszy - stwierdziła Clark. Minęli dwa bunkry dla samolotów, ale wielkie wrota były pozamykane i panowała cisza. - Trudno powiedzieć, czy się przygotowują.
Pontowski rozejrzał się. Chodziło o to, by przygotować do startu i wyposażyć w amunicję jak najwięcej maszyn w jak najkrótszym czasie. Nawet w sprzyjających okolicznościach było to dużym wyzwaniem, a co dopiero teraz, kiedy jeszcze nie zdążyli się na dobre zadomowić.
Szofer musiał zatrzymać wóz przed kolejnymi zaporami blokującymi drogę do stanowiska dowodzenia. Tu jednak nie było strażników.
-	Pewnie dalej mamy iść pieszo - powiedziała Clark.
Strażnik pilnujący wejścia wpuścił ich do środka.
-	Uwzględniając wszystkie okoliczności, Rockne dobrze sobie radzi -
orzekła Clark. - Ale potrzebuje reszty swoich ludzi. - Zapisała to na swoim
PalmPilocie.
W środku zobaczyli Robala siedzącego przy długim pulpicie przed rzędem telefonów. Rozparty wygodnie, sączył colę. Na ich widok wstał.
-	Jak widzę, przygotowania trwają - powiedział Pontowski.
Robal wskazał dużą przykrytą pleksiglasem tablicę na ścianie od frontu. W lewej kolumnie widniały numery dwudziestu samolotów AVG, a stawiane świecówką znaczki w następnych rubrykach wskazywały, które z maszyn mająjuź pełne zbiorniki, amunicję i pilota.
-	Zaczęliśmy sześć godzin temu i mamy dziewięć samolotów gotowych do startu. Piloci czekają, ale bez konkretnych rozkazów, na razie tylko sikamy pod wiatr.
-	Właśnie wracamy z kwatery głównej SE AC - rzekł Pontowski. - Kompletne zamieszanie. Prosiłem o rozkazy, ale gdzie tam, nikt nie wie, co się dzieje.
-	Wystarczy, żeby posłuchali radia - powiedział Robal. - Nawet w telewizji to pokazują. - Machnął rękaw stronę odbiornika stojącego w kącie.
-	
Dzięki łączności satelitarnej i miniaturowym kamerom cały świat mógł zobaczyć krwawy chaos szalejący w Kuala Lumpur. - Cholera! Moglibyśmy się na coś przydać.
Doktor Ryan podszedł do dużej tablicy i postawił dwa znaczki. Następne dwie maszyny były gotowe do startu i wyposażone w amunicję.
-	Jedenaście maszyn chętnych do zabawy - mruknął Robal. -I nikogo do tańca.
-	Czy to nie doktor Ryan? - spytała Clark, ciekawa, dlaczego lekarz lotniczy przebywa na stanowisku dowodzenia, a nie w punkcie medycznym.
-	We własnej osobie - potwierdził Robal. - Jego ludzie są gotowi, a on koniecznie chciał mieć jakieś zajęcie. Okazuje się, że pod „Mafią" Marti-nim na Okinawie nauczył się, co trzeba robić na stanowisku dowodzenia i jak wygląda przygotowywanie samolotów.
-	Dobry jest? - spytał Pontowski.
-	Skoro wytrzymał z Martinim... - odparła Clark.
Robal wbił wzrok w tablicę.
-	Generale, jesteśmy od niszczenia czołgów, a sądząc po tym, co słyszę
w radiu i widzę w telewizji, pod Kuala Lumpur znalazłoby się kilka wyma
gających remontu. Może weźmiemy cztery samoloty i rozejrzymy się?
Pontowski pokręcił głową.
-	Widzisz jakieś zagrożenie? A co się stanie, jeśli któryś zostanie ze
strzelony? Poza tym nie ma mowy, żebym bez rozkazu z SEAC pozwolił im
samodzielnie wyznaczyć cele.
Ryan, który dotąd tylko przysłuchiwał się rozmowie, wtrącił:
-	Generale, jestem w kontakcie telefonicznym ze stanowiskiem dowo
dzenia SEAC w Singapurze. To bezpieczna linia.
Robal zmrużył oczy i nachylił się nad OMN, Operacyjną Mapą Nawigacyjną.
-	Kuala Lumpur leży sto dwadzieścia pięć mil morskich ód nas - powiedział. - Na odpowiedniej wysokości warthog byłby w zasięgu fal UHF i mógł się z nami połączyć. Moglibyśmy skontaktować się z SEAC i poprosić o specjalne rozkazy. Kto wie? To może się udać.
-	Panie generale! - Ryan skierował laserowy wskaźnik na plan bazy przypięty do przeciwległej ściany i zakreślił dwa schrony dla samolotów. -Gdyby któraś z maszyn została zestrzelona, moglibyśmy wysłać na jej poszukiwania Pierwszą SOS. W tej chwili mają dwa śmigłowce w bazie i dwa w terenie.
Robalowi spodobał się ten pomysł.
-	Spytaj, czy się zgadzają.

Ryan skinął głową i sięgnął po telefon.
-	Warto spróbować - powiedziała Clark zachęcająco.
-	Lepsze to niż siedzieć tu z palcem w dupie - mruknął Robal.
-	Zgoda, zróbmy tak - powiedział Pontowski.
Kuala Lumpur Sobota, 2 października
Waldo krążył wysoko nad miastem. Daleko w dole chmury rozciągały się nad całym horyzontem. Tysiąc pięćset metrów niżej na południu mignęły mu pozostałe trzy warthogi z jego eskadry, wchodzące na orbitę wyczekiwania. Nadszedł czas, by połączyć się z Kurnikiem, stanowiskiem dowodzenia w bazie Alfa. Zerknął na pulpit radia UHF Have Quick na lewej konsoli, by się upewnić, że włączony jest kanał dwudziesty. Choć skaczące po częstotliwościach radio uniemożliwiało nieprzyjacielowi monitorowanie transmisji, Waldo obstawał przy możliwie najdłuższym utrzymywaniu ciszy w eterze - na wszelki wypadek. Myślał o tym jako o „powrocie do podstaw". Lewym kciukiem włączył mikrofon.
-	Eskadra Ranczo, próba radia. - Dźwięk był bardzo wyraźny, w tle rozlegało się ciche pykanie.
-	Dwa. - Lurch był, jak zwykle, mrukliwy.
-	Trzy. - Bag sprawiał wrażenie znudzonego.
Ranczo Cztery odpowiedział chrząknięciem. Waldo postanowił wspomnieć o tym podczas odprawy. Pewnie rzuci uwagę, że pilot, flegmatyczny Indianin z Nowego Meksyku, którego wszyscy nazywali Księciem, nie umie liczyć do czterech.
-	Kurnik, tu Ranczo Jeden. Jak mnie słychać?
-	Kurnik słyszy cię doskonale - odparł doktor Ryan głośno i wyraźnie.
-	Zrozumiałem - powiedział Waldo. - Pokrywa chmur dwa tysiące metrów pod nami. Nie widać ziemi. Zostało nam jeszcze jakieś pół godziny do zachodu słońca. Chciałbym wysłać Ranczo Trzy i Cztery na dół, rzuciliby okiem, co i jak.
-	Szef się zgadza - zgłosił Ryan. - Trzymajcie się poza zasięgiem lekkiej broni.
Waldo żachnął się. Pontowski robił się zbyt ostrożny.
-	Zrozumiałem. - Teraz mógł wziąć się do roboty. - Bag, ty i Książę
możecie się rozejrzeć. Strzelec-osłona.
Chodziło o to, by Bag zajął się obserwacją, a Książę osłaniał go i odstraszał każdego, komu przyszłoby do głowy strzelać do jego partnera.

-	Się robi - odparł Bag. Jego głos wciąż był znudzony.
Waldo patrzył, jak dwa samoloty wychodzą z orbity i opadają ku ziemi przez przerwę w chmurach. Bag leciał pierwszy, Książę półtora kilometra za nim, po prawej stronie. Teraz Waldo mógł tylko czekać, a tego nie znosił.
Radio zatrzeszczało.
-	Bag! Odbij w prawo. - To był Książę, teraz już szybki i zdecydowa
ny. - Pelot na siódmej. - Krótka przerwa. - W porządku.
Waldo zazgrzytał zębami, czekanie dłużyło mu się w nieskończoność. Warthog wyłonił się z chmur. Waldo odliczał sekundy. Odetchnął, kiedy pojawił się drugi samolot i obie maszyny dołączyły do Rancza Dwa.
-	Cztery czołgi i kolumna wojsk na odkrytym terenie, wchodzą do miasta główną drogą od południa - zgłosił Bag.
-	Co z artylerią przeciwlotniczą? - spytał Waldo. Powolne A-10 były dla niej łatwym celem.
-	Strzelają z lotniska w południowej części miasta - zameldował Książę. - CBU może ich do tego zniechęcić.
Oprócz sześciu Mark-82 Air, dwustupięćdziesięciokilogramowych bomb opóźnianych przez nadmuchiwany balon/spadochron, Książę miał też sześć CBU-58, bomb kasetowych zawierających po sześćsetpięćdziesiąt ładunków wybuchowych wielkości piłki bejsbolowej.
-	Może ci z lotniska to swoi - ostrzegł Waldo.
Przekazał informację do Kurnika i uzyskał standardową odpowiedź udzielaną przez wszystkie stanowiska dowodzenia.
-	Czekaj-powiedział Ryan.
-	Cho-olera - burknął Bag, przeciągając pierwszą sylabę. Krążyli już od dwudziestu minut, a słońce było coraz niżej.

-	Eskadra Ranczo, tu Kurnik. Waldo włączył radio.
-	Mów, Kurnik.
Głos Ryana był wręcz radosny. . - Możecie uderzyć na czołgi i wojska w południowej części miasta. Lotnisko Simpang jest w przyjaznych rękach.
-	No to spróbuj ich przekonać, żeby do nas nie strzelali - odparł Waldo.
- Musimy się spieszyć, robi się ciemno. Dobra, Bag, lecisz pierwszy. Jeden
przelot i dupa w troki. My z Lurchem będziemy tuż za tobą.
Waldo wykonał zwrot o sto trzydzieści pięć stopni i runął w dół jak-kamień, by dołączyć do swojego skrzydłowego, Ranczo Dwa, podczas gdy Bag i Książę zniknęli w chmurach.
-	Namierzam pierwszy czołg - zgłosił Bag.
-	Wal - odparł Książę. - Osłaniam cię, mam ostatni czołg. Odbij w prawo, zobaczysz mnie na swojej drugiej.
-	
Lurch ustawił się za Waldem i niczym spadające cegły przebili się przez chmury. Wyszli z nich na wysokości siedmiu i pół tysiąca metrów.
-	Jezu! - krzyknął Waldo.
Daleko po lewej stronie, nad lotniskiem pociski smugowe przecinały niebo za Księciem, który namierzał czołg. Waldo włączył radio UHF i wszedł na Guard, kanał awaryjny używany przez samoloty wzywające pomocy.
-	Wieża Simpang, wstrzymać ogień! Wstrzymać ogień! Jesteśmy swoi,
polujemy na atakujące was czołgi. - Po trzech sekundach śmiercionośny
strumień pocisków ustał. Pozostawione samym sobie smugacze przecinały
niebo niczym światła pociągu widocznego na horyzoncie prerii.
Choć warthogi leciały z prędkością stu siedemdziesięciu metrów na sekundę, instynkt samozachowawczy podpowiadał Waldowi, że to o wiele za wolno. Szybko obejrzał cele. Bag odlatywał od prowadzącego kolumnę czołgu, który zmienił się w dymiący wrak, i robił ostre uniki. Za ogonem jego A-10 rozbłysły flary mające zmylić wszelkie rakiety ziemia-powietrze, które mogły ruszyć za nim w pościg. Książę odpalił rakietę przeciwpancerną maverick w ostatni z czołgów i odbił na południe. Dwa czołgi w środku znalazły się w pułapce.
-	Lurch, bierz tego z prawej. Ten po lewej jest mój. - Kolejny czołg
zniknął w kuli ognia; maverick zrobił swoje.
Uznawszy, że Książę miał dobry pomysł, Waldo przygotował maveric-ka do odpalenia. Działko GAU-8, ośmiolufowy trzydziestomilimetrowy ga-tling, został zaprojektowany z myślą o niszczeniu czołgów, ale on wybrał rakietę. Założył, że lepiej będzie odpalić pocisk i uciec, zamiast stawać twarzą w twarz z nieznanym przeciwnikiem, który mógł mieć w zanadrzu nieprzyjemne niespodzianki. Sprawdził główny przełącznik uzbrojenia, upewniając się, że jest podniesiony. Dziś żadnych błędów technicznych, powiedział sobie. Włączył mikrofon.
-	Bag, osłaniaj moją szóstą, kiedy zerwę kontakt. - Obniżył lot i zwięk
szył prędkość do prawie trzystu czterdziestu węzłów.
Kiedy czołg był na jego drugiej, w odległości pięciu kilometrów, wszedł na pułap trzystu metrów i rozpoczął atak. To, co stało się później, było efektem lat treningu i tysiąca pięciuset godzin spędzonych w powietrzu za sterami warthoga. Jego lewy palec wskazujący obracał guzik na kwadrancie przepust-nicy dotąd, aż na wskaźniku refleksyjnym pojawił się symbol samonaprowa-dzającej się głowicy mavericka. Wcisnął guzik, by namierzyć cel, i kiedy symbol zamrugał, prawym kciukiem wdusił przycisk na dźwigni, uwalniając pocisk. Włączył nadawanie.
-	Waldo, strzał. - Przez cały ten czas ostro lawirował, zmieniając co
chwila kierunek lotu, by zapobiec namierzeniu, i ani razu nie spojrzał, co
dzieje się w kokpicie. Po odpaleniu mavericka odbił w bok i skierował

warthoga ku ziemi. Wszystko to zajęło mu niecałe osiem sekund; później stwierdził, że było to o wiele za długo.
-	Atakuję - zgłosił Bag.
Z dala od czołgów Waldo obejrzał się i zobaczył samolot Baga lecący dwieście metrów nad ziemią. Sześć CBU-58 oderwało się od maszyny i dwie smugi światła z reflektorów wyciągnęły się ku A-10, wyraźnie widocznemu na tle szarzejącego nieba. Na ziemi pojawiły się błyski towarzyszące wybuchom małych bomb. Bag rzucił się do ucieczki, trzymając się blisko ziemi.
-	Powrót do bazy - powiedział Waldo przez radio. - Ci w dole nadają się już tylko na złom.
-	Zostały dymiące leje - odparł Bag i cztery samoloty skierowały się w stronę bazy.
Baza Alfa
Niedziela, 3 października
Głos był bezcielesny i daleki, a mimo to bliski.
-	Generale, wzywają pana na stanowisko dowodzenia. Pontowski powoli się ocknął. Nad jego łóżkiem stał doktor Ryan.
-	Przepraszam, generale, ale mamy NMCC na bezpiecznej linii. Pontowski dźwignął się do pozycji siedzącej i zerknął na zegar przy
łóżku. Była pierwsza trzydzieści w nocy.
-	Pan w ogóle sypia? - spytał Ryana.
-	Potrzebują pomocy na stanowisku dowodzenia - odparł Ryan, jakby
to wszystko wyjaśniało.
Pontowski włożył spodnie i buty.
-	Lepiej, żeby mieli kawę - ostrzegł.
-	Znają tu pana - odparł Ryan.
Zaprowadził go do miniwana Clark czekającego na zewnątrz i szofer podpułkownik zawiózł ich na stanowisko dowodzenia. Tym razem przy zaporze stali dwaj strażnicy.
-	Moi sanitariusze - powiedział Ryan. - Nie podoba im się, że robią za
straż ochronną, ale i tak na razie mamy niewiele pracy. Pomyślałem, że mo
żemy pomóc do czasu, aż przyjadą gliniarze sierżanta Rockne'a.
Pontowski zastanawiał się, czy lekarz nie wymaga za wiele od swoich ludzi. Postanowił porozmawiać o tym z Clark.
Na stanowisku dowodzenia Robal i Waldo dyskutowali z nią w kabinie łączności. Stojący przy pleksiglasowej tablicy sierżant, którego Pontowski widział po raz pierwszy, wpisał świecówką spodziewany czas przybycia dwóch śmigłowców. W rubryce „dodatkowe" napisał CŁ: 37.

CŁ, pomyślał Pontowski. Cenny ładunek. Kamigami i Pierwsza SOS ocalili kilku następnych wieśniaków. Potem zauważył na dole tablicy inny numer: S:20. Dwadzieścia samolotów. Ile stracę, zanim to się skończy? Każdy zestrzelony samolot to jedno ludzkie życie. Ilu pilotów? Ponieważ był półprzytomny i w tym stanie niezdolny w pełni panować nad swoimi uczuciami, strach zagrzebany głęboko w jego podświadomości wyrwał się na wolność. Ilu? Liczby nie dawały mu spokoju. Robal i jego 30 pilotów. Szef personelu obsługi naziemnej z 309 dokręcaczami śrub i przepychaczami działek, dzięki którym samoloty latały i były uzbrojone. Clark i jej grupa wsparcia złożona ze 108 osób, zapewniająca sprawne funkcjonowanie bazy. Rockne ze swoimi 102 gliniarzami, z których większość była zbyt młoda i niedoświadczona. Doktor Ryan i jego ośmiu sanitariuszy.
Liczba 562 dręczyła go. Było to jednak coś więcej niż liczba. Były to 562 twarze - każda z nich pełna życia, energii, jedyna w swoim rodzaju. Ilu stracę? Dziś żadnego, obiecał sobie. Z trudem usunął liczby z powrotem w cień, postanawiając zająć się nimi później. Nawet nie zauważył, że zapomniał policzyć siebie.
-	Czy tylko ja tu sypiam? - spytał.
Było oczywiste, że odpowiedź brzmi „tak". Usiadł przy konsoli.
-	Generał Butler na bezpiecznej linii - powiedziała Clark. Pontowski wcisnął guzik, żeby wszyscy mogli słyszeć rozmowę.
-	Tu Pontowski. Mów, Bernie.
Głos był cichy i zakłócany trzaskami w wyniku kodowania, przekazu wielosatelitarnego i odkodowania. Zauważalne było drobne opóźnienie, ale nie stanowiło to dużego problemu.
-	Dyplomatyczna chryja - powiedział Butler. - Jakaś grupa obrońców praw człowieka, o której nigdy nie słyszeliśmy, twierdzi, że użyliście w Kuala Lumpur tajnej terrorystycznej broni.
-	Odpaliliśmy trzy mavericki, wystrzeliliśmy czterysta pięćdziesiąt osiem trzydziestomilimetrowych pocisków i zrzuciliśmy sześć CBU-58 -odparł Pontowski i czekał na reakcję.
-	Możesz to potwierdzić?
-	Wiemy, co załadowaliśmy i z czym wróciły samoloty. Nie trzeba do tego wyższej matematyki.
-	Potwierdziliście ocenę szkód spowodowanych bombardowaniem? -spytał Butler.
-	Bernie, daj spokój. Wiesz, jak to jest z nieznanymi zagrożeniami. Chłopakom spieszyło się, żeby dać dyla. Prowadzący eskadrę podpułkownik George Walderman zdążył tylko rzucić okiem na ziemię. Wydaje mu się, że załatwili cztery czołgi, ale nie tracił czasu na sprawdzanie szkód wyrządzonych przez CBU.
-	
-	Najwyraźniej CBU stała się bronią terrorystyczną.
-	To taki obrzyn wśród bomb-powiedział Pontowski.-Miękkie cele rozrywa na strzępy. Jak się dostanie czymś takim, wrażenia są niezapomniane.
Chwila przerwy.
-	Przekażę to Wildingowi i złożę raport pani prezydent.
-	Jesteśmy przygotowani do rozpoczęcia działań z samego rana, czekamy tylko na rozkazy - powiedział Pontowski.
Znów przerwa.
-	Bez rozkazu nie startujcie. Może lepiej, żebyście usunęli CBU z maszyn.
-	Bernie, co się tam, do diabła, dzieje? CBU to cholernie dobra broń wypłaszająca. Na pewno o wiele lepsza od napalmu, który ciężko było przewozić i tylko robił dobre wrażenie w telewizji. Nie czas na polityczne gierki. - Zabębnił palcami w konsolę, czekając na odpowiedź.
Na linii odezwał się inny głos.
-	Mówi Kennett. Materiały, które widzieliśmy, wyglądają makabrycz
nie. Chińczycy zwrócili się do ONZ, a senator Leland domaga się śledztwa
w Kongresie. Możecie spodziewać się wizyty GAO.
GAO było Biurem Rewidentów, śledczym ramieniem Kongresu; na jego czele stał przewodniczący Głównej Izby Kontroli, mający pod sobą przeszło pięciu tysięcy pracowników.
Pontowski o mało nie stracił panowania nad sobą.
-	Do cholery, co z wami? Traktujecie nas, jakbyśmy byli na jakiejś mi
sji pokojowej. Nie przyjechaliśmy tu stać w błękitnych hełmach i obserwo
wać masakrę.
Robal skinął na Ryana.
-	Przynieś mu kawy. Szybko. Im mocniejsza, tym lepsza.
To wystarczyło, żeby go uspokoić.
-	Przepraszam, panie wiceprezydencie. Po prostu nie lubię zostawiać
moich ludzi na lodzie.
Przerwa była dłuższa niż zwykle.
-	Nie ma za co przepraszać - powiedział Kennett. - Wiem, co pan czuje.
Proszę koordynować swoje działania z SEAC i zrobić wszystko, co w pań
skiej mocy.
Butler wrócił na linię.
-	Sytuacja w Arabii Saudyjskiej jest krytyczna. ZFI przerwał linię frontu, wszystko wisi na włosku. Prezydent w tej chwili nie potrzebuje nowych zmartwień.
-	Wszystko rozumiem - odparł Pontowski i przerwał połączenie. Spój" rżał na pracowników swojego małego sztabu. - Czy ktoś wie, co jest grane; do cholery?
-	
-	Kopią wam tyłki - dobiegł łagodny głos od strony drzwi. Wszyscy odwrócili się w tę stronę. W progu stał Victor Kamigami z Telem i Sunem.
-	Co pan tu robi? - burknęła Clark.
-	Zadzwoniłem, kiedy wylądowali, i poprosiłem, żeby przyszli ^wyjaśnił Ryan. - Oni mają dobre informacje, a my nie.
Pontowski wpatrywał się przez chwilę w lekarza, niepewny, z kim właściwie ma do czynienia. Wewnętrzny głos powiedział mu, że warto wykorzystać tego człowieka.
-	Co pan sugeruje?
-	Żebyśmy pracowali razem - odparł Ryan. - Mamy tu mnóstwo przestrzeni, dobre środki łączności i za mało ludzi. - Wzruszył ramionami. -Cóż, wydawało mi się, że to dobry pomysł.
-	Powinniśmy współpracować - powiedział pułkownik Sun.
Robal wstał.
-	Potrzebujemy w terenie ludzi do naprowadzania samolotów na cele. Możecie się tym zająć?
-	Czemu nie? - odparł Kamigami i spojrzał na Tela. - Chcesz spróbować?
-	A jak to się robi?- spytał Tel.
-	Niech to szlag -jęknął Robal, żałując, że w ogóle poruszył ten temat.
Pontowski podjął decyzję.
-	Zgoda. Victor, przyślij tu jak najszybciej oficera łącznikowego. Dok
torze, wygląda na to, że zna się pan na rzeczy, więc niech się pan zajmie
koordynacją. Robal, przygotuj samoloty do startu o świcie. I odpocznij tro
chę. Nie będę miał z ciebie pożytku, jeśli będziesz umierał na stojąco. Jani-
ce, spróbuj ściągnąć tu jak najszybciej resztę ludzi Rockne'a. - Wstał. -
Jesteśmy tu, żeby się na coś przydać.
Rozdział 22
Waszyngton
Sobota, 2 października
Świadomość, że wojna uczyniła ją więźniem Białego Domu, przyprawiała Madeline Turner o dreszcze; oczami duszy widziała, jak zwycięstwo w wyborach wymyka jej się z rąk. Nie miała jednak wyboru, priorytetem były obowiązki wynikające z prowadzenia wojny na dwóch frontach. Szczęście w nieszczęściu, że uwielbiała to więzienie, no i miała nieograniczone

prawo do wizyt. Był to kolejny problem, bo narastające zagrożenie terrorystyczne zmusiło Secret Service do drastycznego ograniczenia liczby zwiedzających. Po drugiej stronie ulicy jakiś człowiek bez przerwy walił w bęben, protestując w ten sposób przeciwko wojnie. Monotonne dudnienie dochodziło aż do apartamentu na piętrze, ale kiedy szef ochrony zasugerował pozbycie się bębniarza, Turner zaoponowała. Jakoś to wytrzyma.
-	To irytujące - powiedziała do Parrisha, kiedy szli do Gabinetu Sy
tuacyjnego na popołudniową odprawę - ale ten bębniarz stał się jakby czę
ścią tradycji. - Uśmiechnęła się cierpko. - A z tradycją nie możemy wal
czyć.
Strażnik przytrzymał drzwi, a Parrish zaanonsował jej przybycie. Oprócz członków Komitetu Wykonawczego w środku czekał także szef sztabu marynarki. Usiadła.
-	Mazie, panowie - powiedziała - zanim zaczniemy, pragnę ogłosić, że
generał Butler będzie pełnił obowiązki dyrektora CIA do czasu wyznacze
nia następcy. Generał będzie uczestniczył w procesie selekcji, ale nie wyra
ził zgody na objęcie stanowiska na stałe. - Sądząc po minach osób zgroma
dzonych przy stole, była to dobra decyzja. - To co, zaczynamy?
Odprawa przebiegała według ustalonego wzorca, z zastosowaniem monitorów i bezpośrednim połączeniem z NMCC. Kiedy na ekranie pojawiły się listy ofiar, twarz Turner była kamienną maską. Walki trwały od osiemnastu godzin i zginęło dwudziestu sześciu żołnierzy. Te liczby sprawiały jej ból, jakiego jeszcze nie doświadczyła w swoim życiu. Nie była zbyt religijna, ale teraz zastanawiała się, jak zdoła usprawiedliwić przed Stwórcą śmierć tylu ludzi, których przysięgała chronić? A wróg? - pomyślała. Czy wobec niego nie mam żadnych obowiązków? Mimo wszystko nie ona wywołała tę wojnę, została zmuszona do jej prowadzenia przez ludzi, których musiała zabić. Nie cofnie się przed tym; modliła się jednak, by była to wojna sprawiedliwa.
Na ekranach wypełnionych wieściami o śmierci i zniszczeniu pojawiły się końcowe logo. Generał Wilding rozumiał, co czuje pani prezydent, i podobnie jak ona wiedział, że to, co musi zrobić, jest nieuniknione.
-	W dalszym ciągu jesteśmy w taktycznym odwrocie - powiedział -wycofujemy się na uprzednio przygotowane pozycje. Ta strategia na razie się sprawdza. ZFI posuwa się naprzód przy dużych stratach w ludziach i materiale. Jak dotąd, Saudyjczycy wzięli na siebie największy ciężar walki i ponieśli najwięcej ofiar, ale to my przejdziemy do ofensywy.
-	Kiedy? - spytała krótko Turner.
-	Możliwie najszybciej - odparł Wilding. - Mamy kłopoty z logistyką. - Zwrócił się do szefa sztabu marynarki. - Admirale.
Mężczyzna, który wstał, miał ogorzałą twarz i rumiane policzki.

'-. Pani prezydent, dwa konwoje z Diego Garcia są w drodze do Arabii Saudyjskiej, jeden do Ad Dammam w Zatoce Perskiej, drugi do portu Dżudda nad Morzem Czerwonym. Turner ściągnęła brwi.
-	Niepokoją mnie te nowe miny i nieprzyjacielskie okręty podwodne.
-	Te miny - wyjaśnił admirał - działają na zasadzie wyczuwania masy. Opracowaliśmy środek przeciwdziałający, który jest wręcz niewiarygodnie prosty, wydaje się jednak skuteczny. Na tym obszarze krążą trzy okręty podwodne, o tylu przynajmniej wiemy, dlatego każdy z naszych konwojów jest ochraniany przez dwa szturmowe okręty podwodne klasy Los Angeles. Jeśli któraś z niezidentyfikowanych jednostek zbliży się na odległość siedemdziesięciu kilometrów, jej żywot będzie bardzo krótki, acz ciekawy.
-	Kiedy wejdą do portu? - spytała.
-	Za sześć dni - padła odpowiedź. - W piątek.
Zesztywniała na myśl o ludziach, którzy zginą przez ten czas. Wzięła się w garść i przeszła do następnego tematu.
-	Co z Malezją?
Butler wstał.
-	Walki są ograniczone do Kuala Lumpur. Niestety zdaje się, że SEAC
nie wie, co robić ani jak zareagować.
-	Czy to kwestia zaopatrzenia?
Butler potrząsnął głową.
-	Nie, pani prezydent. MAAG melduje, że nie radzą sobie z tym, co im
dajemy.
-	Co z protestami w sprawie AVG?
Butler prychnął pogardliwie.
-	Jedna wielka farsa. Niecałe pół godziny temu rozmawiałem z generałem Pontowskim. Cztery z jego A-10 dostały od SEAC zgodę na zaatakowanie nieprzyjacielskich czołgów na przedmieściach Kuala Lumpur. Użyli trzech rakiet przeciwpancernych maverick, wystrzelili czterysta pięćdziesiąt osiem pocisków i spuścili na wojska złapane na otwartym terenie sześć CBU-58. CBU-58 to bomba kasetowa rozrzucająca podobne do granatów mniejsze bomby na rozległym obszarze. To właśnie ta straszliwa broń, o której słyszymy.
-	Jeśli nie można zwyciężyć na polu bitwy - warknął Shaw - trzeba wygrać w mediach.
Turner wstała.
-	Za kilka minut mam spotkanie z sekretarzem stanu i moimi doradca
mi do spraw polityki zagranicznej. Mazie, Bernie, proszę, byście do nas
dołączyli. Generale Wilding, wieczorną odprawę przyjmę w NMCC.

Wyszła z gabinetu, a za nią Parrish. Odprawa trwała niecałe dwadzie^ ścia minut.
Baza Alfa
Niedziela, 3 października
Pontowski był zmęczony. Zerknął na zegar na ścianie stanowiska dowodzenia. Była szósta trzydzieści, niedziela rano. Niecałe pięć godzin snu, pomyślał. Oficer wywiadu z Pierwszej SOS pisał flamastrem po białej tablicy. Czuł się tu jak u siebie w domu i doskonale mówił po angielsku. Po chwili namysłu coś mu się przypomniało i dopisał: WOJNA W ZATOCE: DZIEŃ 27. Za jego plecami Kamigami i Sun rozmawiali po cichu z młodym majorem, który miał obsługiwać przyrządy.
-	Jak będziesz miał chwilę, Victor... - powiedział Pontowski. Kamigami skinął głową i odwrócił się z powrotem do dwóch oficerów.
-	Kawy - wymamrotał Pontowski. Podszedł do bufetu i napełnił kubek.
Mały telewizor nad ekspresem był ustawiony na kanał BBC. Pokazywano właśnie pogrążone w chaosie Kuala Lumpur. Reporter stał na ulicy pełnej trupów i spalonych samochodów. Dźwięk był wyłączony, ale obraz mówił sam za siebie.
-	Cudowna rzecz - mruknął Pontowski, mając na myśli nowoczesne
środki łączności i satelity rozsyłające wiadomości po całym świecie w kilka
sekund.
Kamigami podszedł do niego. Wyglądał na wypoczętego, mimo że wrócił z akcji przed niespełna sześcioma godzinami.
-	Kiedy ty śpisz? - spytał Pontowski.
-	Ucinam sobie drzemki przy każdej okazji. To stary nawyk.
-	Muszę się tego nauczyć - powiedział Pontowski, bardziej do siebie niż do niego. - Twoi ludzie dobrze się tu czują.
Kamigami skinął głową.
-	Przypomina im to ich dawne stanowisko dowodzenia.
Młody oficer wywiadu podbiegł do nich. Wyhamował na posadzce i odetchnął głęboko, próbując zapanować nad sobą.
-	Pułkownik Sun kazał przekazać, że Kuala Lumpur jest w rękach nie
przyjaciela.
Pontowski podgłośnił dźwięk w telewizorze.
-	Poddała się ostatnia z jednostek armii malezyjskiej broniących mia
sto - mówił reporter - a nam polecono udać się na lotnisko w celu natych
miastowej ewakuacji.

-	Robi się ciekawie --mruknął Pontowski. Wyłączył telewizor,
-	Panie generale - powiedział oficer wywiadu. Pokazał Pontowskiemu mapę Malezji. - Armia singapurska zajmuje pozycje na tej linii, około stu kilometrów na południe od Kuala Lumpur. -Narysował linię od zachodniego po wschodnie wybrzeże. - Zamierzają oprzeć się na Melaka - zakreślił miasto na zachodnim wybrzeżu - i Mersing. - Wskazał miasto na wschodnim krańcu półwyspu. - To zmusi Ludową Armię Wyzwoleńczą do marszu środkiem. - Narysował dużą strzałkę w centrum półwyspu. - Posuwając się tędy, będzie musiała się przeprawić przez dwie rzeki i zdobyć mosty w Ba-hau, a potem w Segamat.
Pontowski zmierzył odległości. Mosty w Segamat znajdowały się siedemdziesiąt kilometrów na północny zachód od bazy Alfa i były ostatnią przeszkodą na drodze Ludowej Armii Wyzwoleńczej.
-	Idą prosto na nas.
-	Dobrze byłoby wiedzieć, z czym będziemy mieli do czynienia - rzekł Kamigami. - Może przydałby się mały rekonesans?
-	Jeśli uda się zejść pod pokrywę chmur - odparł Pontowski.
-	Dziś rano lecę do Segamat, żeby zorganizować przy tamtejszej brygadzie AS wysunięty punkt naprowadzania lotnictwa. Dobrze byłoby, gdyby poleciał ze mną pilot. Przydałaby się mała demonstracja z użyciem kilku warthogów.
-	To da się zrobić. Pogadajmy z Robalem.
Segamat. Malezja Niedziela, 3 października
Waldo nie znosił śmigłowców. Uważał je za latające wynaturzenie, łamiące wszelkie prawa fizyki. Utrzymywały się w powietrzu tylko dzięki wudu czy innym sztukom okultystycznym i było więcej niż pewne, że lada chwila coś się zepsuje. Fakt, iż leciał śmigłowcem produkcji francuskiej, nie poprawiał mu nastroju, ale że kiedyś zajmował się naprowadzaniem samolotów na cele, właśnie on musiał udać się z Kamigamim do pułku singapurskiego w Segamat, by ustalić niezbędne procedury. Początkowo intrygował go charakter związku Kamigamiego z jego młodym adiutantem. Szybko jednak zorientował się, że było to połączenie relacji wuj-bratanek i dowód-ca-podkomendny.
-	Jak on może spać? - spytał Tela.
-	Generał Kamigami? Nie wiem, ale też bym tak chciał - odparł chłopak.
-	Każdy, kto może spać w śmigłowcu, ma nierówno pod sufitem - orzekł Waldo.
-	
Odgłos wirników przecinających powietrze zmieniał się, w miarę jak śmigłowiec opadał ku ziemi. Waldo wyjrzał przez okno po lewej stronie i zobaczył, że na lądowisku czeka czterech oficerów. Za nimi widać było sieci maskujące i worki z piaskiem. Nie ulegało wątpliwości, że ta brygada zamierzała podjąć walkę.
-	Byłeś kiedyś naprowadzającym? - spytał. Tel potrząsnął głową.
-	Umiem posługiwać się krótkofalówką i mówię po chińsku i malajsku.
-	To już coś - mruknął Waldo pod nosem. Śmigłowiec uderzył w ziemię i Kamigami się obudził.
Robal wykonał zwrot o sto trzydzieści pięć stopni i skierował maszynę ku przerwie w chmurach. Połączył się ze swoim skrzydłowym.
-	Książę, mam tam prześwit.
-	To może być wilczy dół, blada twarzy - odparł Książę.
-	Z każdą chwilą wygląda coraz lepiej - zgłosił Robal. - Dużo zielonego w dole i niebieskiego w górze.
-	Tylko nie pomyl jednego z drugim - powiedział Książę. Podążył za nim i dwa A-10 przeleciały przez chmury. - Segamat na czwartej, sześć kilometrów - zgłosił.
Robal przechylił się w prawo i zobaczył małe miasto położone wśród pól ryżowych.
-	No to jazda. - Sprawdził, która godzina. - Zostało dwadzieścia mi
nut. Rozejrzyjmy się. - Skręcił na północ ku Taman Negara. Od parku naro
dowego dzieliło go sto pięćdziesiąt kilometrów, ale jeśli dane zdobyte przez
Pierwszą SOS były wiarygodne, właśnie stamtąd miało nadejść zagrożenie.
- Przydałby się Joint STARS - powiedział Księciu.
Odpowiedzią były dwa kliknięcia przyciskiem nadawania oznaczające zgodę. Joint STARS, zmodyfikowany boeing 707 wyposażony w nowoczesny radar, mógł znaleźć, śledzić i zidentyfikować wszystko, co poruszało się na powierzchni ziemi - pojazdy, wojska, ludzi lub zwierzęta. Do zakończenia wojny w Zatoce Perskiej nie mieli jednak szans zobaczyć nawet jednego STARS-a.
Oprócz możliwości zapoznania się z obszarem działania, ten lot dał Ro-balowi okazję, by zasiąść za sterami A-10, w którym mechanicy dopiero co zamontowali nowy silnik. Był zachwycony; samolot miał przyspieszenie, którego nie dawały stare silniki TF34-100. Zupełnie jakby wstąpiły weń nowe siły. Książę przeleciał za jego ogonem i przyspieszył, by ustawić się bezpośrednio za nim. Robal ominął chmurę i na kilka chwil uwolnił tkwiącego w nim dwunastolatka, przelatując nisko nad wioskami, mijanymi ciężarówkami i autobusami. Potem rzeczywistość przypomniała o sobie.

-	Coraz większy ruch - zameldował Książę, lecący równolegle do dro
gi. - Wszyscy kierują się na południe. Wyglądają na uchodźców.
Robal odpowiedział dwoma kliknięciami przyciskiem nadawania. Obaj widzieli podobne obrazy w Chinach.
-	Znów nadciągają chmury - ostrzegł Książę.
-	Zrozumiałem - odparł Robal. Musiał podjąć decyzję, czy obniżyć lot, zawrócić czy też wejść na wyższy pułap, dopóki jeszcze miał szansę znalezienia dziury w pokrywie chmur. Po chwili los zdecydował za niego.
-	Odbij w lewo! - krzyknął Książę przez radio. Zauważył charakterystyczny błysk odpalanej z ramienia rakiety ziemia-powietrze i przez kilka krótkich sekund śledził ją wzrokiem, zanim zniknęła mu z pola widzenia. -Rakieta ziemia-powietrze po twojej lewej siódmej, trzy kilometry.
Robal odruchowo skręcił w lewo, wypuszczając odbijacze dipolowe i flary, by zmylić urządzenia namiarowe. Chciał zobaczyć nadlatującą ku niemu rakietę, ale na razie jej nie widział. Nie znaczyło to jednak, że jej tam nie ma. Zanurkował, osiągając przeciążenie pięciu g, i skręcił, szukając schronienia tuż nad ziemią. Gdyby ścigającą rakietą był stary sowiecki SA-7 Graal z lat siedemdziesiątych, do zmylenia go wystarczyłaby kombinacja flar i manewrów. Ale Robal był śledzony przez o wiele nowsząjej wersję, SA-14 trafnie nazwaną „Igłą". Czujnik podczerwieni bez trudu rozpoznał flary i rakieta skierowała się prosto na A-10. Zbliżając się, wykonała ostry zwrot i przeleciała centymetry nad dyszą wylotową lewego silnika - tuż-tuż obok. Zbliżeniowy zapalnik zadziałał, jak należy, i głowica eksplodowała, posyłając w warthoga dziewięć kilo wybuchowych szrapneli.
Ale samolot nie poddał się, leciał dalej. Robal pociągnął drążek w tył, zwiększając obroty prawego silnika, ustawił turbinę lewego w chorągiewkę i spróbował nabrać wysokości. Książę przemknął pod nim i wypuścił flary, by zmylić rakiety. Robal stracił go z pola widzenia i wbił się w pokrywę chmur. Kiedy znalazł się ponad nią, druga rakieta wleciała przez prawy wlot i eksplodowała. Cała tylna część A-10 stanęła w ogniu i tylko tytanowa osłona kokpitu uratowała mu życie. Drążek znieruchomiał w jego prawej dłoni. Robal sięgnął do uchwytów katapulty i obrócił je w tył, jednocześnie wciskając. Rakiety wystrzeliły wyrzucany fotel Aces II z przyspieszeniem jedenastu g. Po niecałych dwóch sekundach Robal uwolnił się z pasów i zaczął spadać; spadochron ciągnął się za nim. Wreszcie czasza otworzyła się z miłym dla ucha łopotem. Aces II zrobił swoje. Robal znów był w chmurach. Wyjął nadajnik i włączył kanał Guard.
-	Książę, jak mnie słyszysz? Jestem w chmurach, cały i zdrowy.
-	Jestem pod tobą, strzelają do mnie z ziemi. Dużo tam nieprzyjaciół. -Krótka przerwa. - Atakuję.
-	
Robal wyłonił się z chmur i z dołu dobiegł charakterystyczny odgłos działa GAU-8. Spojrzał w dół i zobaczył Księcia odlatującego od zaatakowanego celu. Pociągnął prawą linkę, próbując odbić w bok. Podniósł głowę na dźwięk charakterystycznego świstu pocisku. Spadochrony były rozdarte.
- Strzelają do mnie! - zgłosił.
Rozpaczliwie szarpał linki, a spadochron przeszywały kolejne pociski. Spadał coraz szybciej, drzewa rosły mu w oczach. Skrzyżował nogi w kostkach i zniknął w gęstym listowiu.
Pierwszą myślą Robala było, że jeszcze żyje. Spojrzał w dół, kołysząc się, i oszacował, że jest dziesięć-dwanaście metrów nad ziemią. Podniósł głowę. Spadochron zaczepił się o gałęzie. Usłyszał głosy dochodzące z prawej strony, zza potężnego pnia. Złapał się szerokiego konaru. Głosy stały się głośniejsze i wyraźniejsze. Robal wychwycił kilka słów, których nauczył się w Chinach, i usłyszał bijący z nich gniew. Poruszając się najciszej jak mógł, podciągnął się na konar i położył na brzuchu. Pasek uprzęży spadochronu wpijał mu się w pierś. Leżał na gałęzi, próbując stać się niewidzialny. Dostrzegł dwóch żołnierzy; modlił się, by nie zauważyli jego spadochronu, który wciąż wisiał na drzewie. Wstrzymał oddech, kiedy jeden z nich podniósł głowę i spojrzał prosto na niego. Żołnierz nie wiedział jednak, czego wypatrywać, więc nie zobaczył nic i ruszył dalej, gawędząc o czymś. Robal sięgnął po krótkofalówkę i włączył cichy nadajnik naprowadzający, wysyłając w ten sposób swoje namiary i ostrzegając Księcia, że nie może rozmawiać ani odbierać wiadomości, ponieważ jest okrążony.
Rozpiął pasek uprzęży i przycisnął policzek do drzewa. Nawet nie drgnął, kiedy jakiś robak przeszedł mu po twarzy.
Waszyngton
Sobota, 2 października
Było kilka minut po dziewiątej wieczorem, kiedy do drzwi apartamentu zapukał Shaw.
-	Chciała mnie pani widzieć, pani prezydent?
Wskazała mu miejsce obok siebie na kanapie i zerknęła na Parrisha. Szef personelu w lot zrozumiał, o co chodzi, i wyszedł. Shaw usiadł ciężko obok niej i pochylił się do przodu, składając dłonie między kolanami.
-	Patrick - zaczęła - czy coś jest nie w porządku?
Instynktowną reakcją Shawa na bezpośrednie pytanie było kłamstwo.
Nie mógł nic na to poradzić, był urodzonym politykiem. Ale nigdy w życiu nie oszukałby swojej pani prezydent, młodej kobiety, z którą zaprzyjaźnił się, kiedy jeszcze była senatorem z Kalifornii, marginalizowanym przez „starą

gwardię" rządzącą stanem. Wprowadził ją w tajniki świata polityki, a ona zabrała go na najwspanialszą przygodę jego życia, której zwieńczeniem było wejście na arenę krajową.
-	Tak, pani prezydent. Mam raka. Zostało mi najwyżej pół roku. Wzięła go za rękę.
-	Przykro mi, tak bardzo mi przykro - wyszeptała.
-	Miałem cholernie dobrą passę. Nie narzekam, pani prezydent.
-	Czy jeszcze kiedyś nazwiesz mnie Maddy? - spytała.
-	Nie, pani prezydent. - Jak mógł to wyjaśnić? Była jego gwiazdą prze
wodnią, sensem życia, córką, której nigdy nie miał, i wszystkim, czym ni
gdy się nie stał. - Bobbi Jo pomaga mi w kampanii.
Maddy skinęła głową. Bobbi Jo Reynolds, wiceprzewodnicząca komitetu na rzecz reelekcji i protegowana Shawa. Tęga kobieta w grubych okularach, o krótkich czarnych włosach i twarzy cherubina. A pod tym wszystkim kryło się serce pitbulla i umysł Machiavellego.
-	Może przejąć ster, jeśli zacznę się sypać. - Wbił wzrok w dłonie. - Pani prezydent, ta wojna daje nam w kość. Albo ją zakończymy, albo po nas.
-	Nie to mnie martwi.
-	Wiem. Chodzi o ofiary. Widziałem pani minę. Wiem, jak to na panią działa.
-	Wciągnę w to Niemców - powiedziała. - Proszę, nie pytaj, jak.

-	Po to było spotkanie z doradcami? Skinęła głową.
-	Mazie jest w Niemczech. Jej kontaktem jest von Lubeck.
-	To właściwy człowiek. - Shaw naszkicował w myślach nowy układ
sił w Europie. - Pewnie Butler skontaktuje się z Turkami?
Spojrzała na niego zdumiona, że odgadł całą strategię.
-	Trzeba będzie trochę pożonglować faktami. - Zachichotał. - Bernie jest w tym dobry.
-	Co z Lelandem? - spytała.
-	Trzymam rękę na pulsie - odparł Shaw. - Proszę dać mi parę dni.
Rozdział 23
Segamat
Niedziela, 3 października
Kamigami, Tel i Waldo byli w kwaterze głównej batalionu i wyjaśniali, na czym polega naprowadzanie samolotów na cele, kiedy w radiu UHF rozległ się

głos Księcia wzywającego pomocy. Waldo złapał mikrofon i potwierdził przyjęcie wiadomości.
-	Rozumiem, Robal zestrzelony, podaj współrzędne.
Kiedy je spisywał, Kamigami wyjaśnił, co się dzieje, a Tel przetłumaczył to na chiński.
-	Masz łączność z Kurnikiem? - spytał Waldo.
-	Nie - odparł Książę.
-	Jest za nisko - powiedział Waldo. - Można ich wywołać przez telefon polowy?
-	Spróbuję - odparł Tel.
Gdy Tel rozmawiał z radiooperatorem batalionu, Waldo naniósł współrzędne na mapę. Kamigami krążył wokół nich jak niespokojny jastrząb próbujący zerwać się z linki tresera.
-	Tutaj - powiedział Waldo i zastukał w punkt oznaczający pozycję Robala. - Spadł u podnóża gór niedaleko miejscowości Kemayan, siedemdziesiąt pięć kilometrów na północny zachód stąd. - Włączył radio. - Książę, podaj namiary nieprzyjaciela.
-	Są skoncentrowani wzdłuż głównej LK na południe od wsi - odparł Książę. LK to linia komunikacyjna, w tym przypadku główna droga z północy na południe biegnąca środkiem półwyspu. - Ta wieś to chyba Kemayan. Kłopoty. Dużo uchodźców na LK.
-	Możesz odciągnąć nieprzyjaciela od Robala? - spytał Waldo.
-	A mogę dać czadu?
Waldo zazgrzytał zębami.
-	Czekaj. - Mówiąc to, czuł się fatalnie, ale najpierw musiał uzyskać
zgodę Pontowskiego. - Muszę koordynować działania z Kurnikiem - wyjaś
nił słuchaczom.
Tel podał mu telefon, mówiąc, że Alfa jest na linii.
-	Daj mi szefa - polecił Waldo.
Pontowski podszedł do telefonu po kilku sekundach i Waldo szybko przedstawił sytuację.
Pontowski nie wahał się.
-	Zgoda. Książę zostanie tymczasowym dowódcą akcji poszukiwaw-
czo-ratowniczej. Może użyć wszystkiego, co ma, ale niech trzyma się
w odległości kilometra od LK. Podeślę wam cztery warthogi najszybciej,
jak się da. - Krótka przerwa. - Już są szykowane, powinny być na miejscu
za dwadzieścia minut. Daj mi generała Kamigamiego.
Waldo podał Kamigamiemu słuchawkę, która niemal zniknęła w jego wielkiej dłoni.
-	Victor - powiedział Pontowski - możesz nam pomóc?

 Już myślałem, że o to nie poprosisz - odparł Kamigami. - Powiedz pułkownikowi Sunowi, żeby sformował dwie drużyny ratownicze i przysłał je tu w dwóch śmigłowcach. Niech zabiorą mój ekwipunek.
-	Zrozumiałem - odparł Pontowski. Znów nastąpiła chwila przerwy. -
Pułkownik Sun mówi, że będą w powietrzu za dwie godziny.
Waldo, słuchający na drugiej linii, przeprowadził niezbędne obliczenia.
-	Plus dwadzieścia pięć minut lotu, czas spędzony na ziemi i dwadzie
ścia minut, by dotrzeć na miejsce. Trzy godziny. - Spojrzał na nich. - Za
długo. Do tego czasu Gomerzy wezmą się w garść.
Kamigami wcisnął guzik nadawania.
-	Poproś pułkownika Suna, żeby wystartowali tak szybko, jak to możli
we. Za godzinę albo wcześniej.
Choć ani na chwilę nie podniósł głosu, rozkaz był głośny, wyraźny i stanowczy. Nie ulegało wątpliwości, że Sun zmieści się w czasie.
Środkowa Malezja Niedziela, 3 października
Gniewne głosy były coraz wyraźniejsze i dochodziły z wszystkich stron. Kurwa-kurwa-kurwa! - klął w duchu Robal. Okrążający go żołnierze zbliżali się. Jeszcze kilka minut i strząsną go z drzewa. Z zarośli wyłonił się samotny żołnierz wymachujący maczetą. Przez chwilę zapamiętale rąbał drzewo Robala. Rozejrzał się, ciął pień raz jeszcze i zniknął w krzakach. Dziś nie biorąjeńców, pomyślał Robal. Rozległy się kolejne gniewne okrzyki. Decyzja była łatwa. Robal sięgnął po radio i włączył nadawanie.
-	Szefie - powiedział tak cicho, jak mógł. - Mają mnie. Ostrzelajcie moją pozycję. Jestem na dużym drzewie, na wysokości około dwunastu metrów.
-	Da się zrobić. Jakieś inne możliwości?
-	Nie, chyba że w pobliżu są zasrani marines. -Nie tak chciał umrzeć, ale lepsza śmierć niż to, co go czekało z ręki wrogów. Jego głos stał się silniejszy. - Spryskajcie kutasów.
-	Jestem. Widzisz mnie?
-	Nie. Dawaj.
Robal usłyszał warthoga i oczami wyobraźni zobaczył, jak nadlatuje po krzywej, sześćdziesiąt do siedemdziesięciu metrów nad ziemią. Przywarł całym ciałem do gałęzi, usiłując stopić się w jedno z drzewem. Żołnierze usłyszeli nadlatujący samolot i zanurkowali w zarośla. Robal nie mógł oprzeć się pokusie, by wyjrzeć ze swojej kryjówki. Podniósłszy głowę, zobaczył,

jak Książę wzbija się na pułap dwustu metrów. Warthog wykonał zwrot o sto trzydzieści pięć stopni i jego nos skierował się ku ziemi, mierząc prosto w Robala! Jeszcze nigdy nie patrzył w wylot lufy działka GAU-8.
-	Trochę bardziej w lewo - powiedział.
W odległości siedmiuset metrów Książę wcisnął guzik i z nosa wartho-ga wypłynął dym, a gatling wyrzucił z siebie śmiercionośny strumień mknący szybciej od dźwięku. Ziemia zmieniła się w piekło; mieszanka zubożonego uranu i pocisków burzących wykarczowała ścieżkę w dżungli. Robal słyszał warkot działka, a drzewo, na którym siedział, kołysało się niebezpiecznie. Trzymał się ze wszystkich sił, gdy samolot przemknął nad nim; w jego uszy uderzyła fala akustyczna.
A niech mnie, pomyślał. Jeszcze żyję. Podniósł głowę. Po poszatkowa-nej dżungli niosły się okrzyki zmieszane z jękami bólu. Z oddali dobiegł odgłos warthoga zawracającego przed następnym atakiem. Robal włączył krótkofalówkę.
-	Książę, zrób to jeszcze raz. Tym razem pięćdziesiąt metrów w prawo.
-	Jesteś pewien, że pięćdziesiąt?
-	Niech będzie sześćdziesiąt. - Robal znów przywarł do grubego konara, przykrywając rękami kask. Nie otworzył oczu, kiedy otaczający go świat eksplodował. Cztery pociski trafiły sąsiednie drzewo, które rozpadło się na kawałki, zasypując deszczem drzazg dolną część gałęzi. - O cholera! - krzyknął, tracąc oparcie. Zaczął spadać, ale jego spadochron wciąż był zaplątany w listowiu. Zakołysał się w uprzęży, dwanaście metrów nad ziemią. Powoli uniósł osłonę kasku. - O rany - wydyszał.
GAU-8 wyrąbał w dżungli dwie szerokie aleje, równając z ziemią wszelkie przeszkody. Ale największych zniszczeń dokonały latające drzazgi, które rozerwały na strzępy wszystko, co stanęło im na drodze. Na widok po-szatkowanego ciała Robal poczuł w ustach metaliczny smak. Długa, wąska drzazga przygwoździła żołnierza z maczetą do drzewa. Inne zrobiły z niego gulasz.
Nic dziwnego, że nas nienawidzą, pomyślał. Znów poczuł ten metaliczny smak i zwalczył mdłości. Kołysał się w tę i z powrotem, doskonale widoczny z ziemi. Nie mogę tu zostać. Sięgnął do lewej kieszeni kamizelki i wyjął aparat do opuszczania się, długi cienki pasek z zaciskiem i zapadką. Przyczepił zapadkę do opinającej pierś uprzęży, a zacisk do jednej z linek spadochronu. Przymocował pasek, po czym wcisnął zatrzaski odczepiające linki od uprzęży. Spadł pół metra w dół i zawisł na pasku. Szybko przesunął luźny koniec przez zapadkę i opuścił się na ziemię. Rozejrzał się i wytężył słuch. Ale wokół panowała cisza.

Segamat
Niedziela, 3 października
Dwaj dowódcy drużyn słuchali, jak Kamigami tłumaczył taktykę dziwną mieszanką angielskiego i chińskiego. Plan był prosty. Warthogi miały zneutralizować ogień z ziemi, a pierwszy śmigłowiec - sygnał wywoławczy Złoty - zabrać zestrzelonego pilota. Chodziło o to, by spędzić na obszarze działania jak najmniej czasu i uderzyć z miażdżącą siłą. Drugi śmigłowiec - sygnał wywoławczy Czerwony - miał pozostawać w odwodzie. Ale sytuacja mogła się zmieniać z minuty na minutę, musieli więc być elastyczni.
-	Będę w pierwszym śmigłowcu z komandosami ze Smoczego Złota-powiedział Kamigami. - Tel, ty będziesz w drugim helikopterze z Tygrysią Czerwienią i będziesz koordynował łączność radiową. - Zwrócił się do Walda. - Jakieś zmiany?	'
-	Sygnał wywoławczy dowódcy operacji to Air Boss - odparł Waldo. -Księciu starczy jeszcze paliwa na dwadzieścia minut lotu, potem musi wracać do bazy. Bag go zastąpi.
-	Niedobrze - mruknął Kamigami. - Mniej więcej w tym samym czasie dotrzemy na miejsce.
-	Bag robi to nie po raz pierwszy, poradzi sobie - obiecał Waldo. -Mamy też cztery warthogi czekające na południu, zostało im jeszcze sześćdziesiąt minut. Zanim wrócą do bazy po paliwo, na miejscu będą cztery następne.
-	Mam nadzieję - powiedział Kamigami. - Są jakieś pytania?
Nie było żadnych.
-	No to do roboty. - Podbiegł do oczekujących śmigłowców z hełmem
w jednej ręce i MP5 w drugiej.
Środkowa Malezja Niedziela, 3 października
Kamigami stał oparty o fotele pilotów, kiedy śmigłowiec przeleciał tuż nad czubkami drzew. Drugi pilot wskazał na zegarek, podniósł pięć palców, zacisnął pięść i znów ją rozłożył. Do celu zostało dziesięć minut. Kamigami sięgnął po mikrofon.
-	Air Boss, jak słyszysz Złotego na tej częstotliwości?
-	Doskonale - odparł Książę. - Mam Robala na kanale Guard. Twierdzi, że w okolicy nic się nie dzieje i że jest cały i zdrowy. Kiedy będziecie się do niego zbliżać, zobaczycie krasowy grzbiet górski biegnący z północy
-	
na południe. Na wschód od niego będziecie mieli coś, co przypomina dwie ścieżki wykarczowane w dżungli. Robal jest między nimi, blisko środka. Nieprzyjaciel wycofał się na LK i używa zakładników jako żywe tarcze. Bag jest na miejscu i przejmuje funkcję Air Bossa. Ja już muszę lecieć, zszedłem na minus trzy. - Książę zużył już sto pięćdziesiąt kilo rezerwy paliwa, zostało mu go na styk. W radiu rozległ się głos Baga.-
-	Zrozumiałem, Książę. No dobra, teraz słuchajcie wszyscy. Nieprzyjaciel ruszył tyralierą z LK w kierunku Robala, przeszukują dżunglę.
-	Jak daleko są od niego? - spytał Kamigami.
-	Niecały kilometr - odparł Bag.
Kamigami dokonał obliczeń w pamięci. Dotrą na miejsce mniej więcej w tym samym momencie co nieprzyjaciel. Jeśli Chińczykom udało się zestrzelić warthoga, ze śmigłowcem pójdzie im dwa razy łatwiej - chyba że coś stanie im na przeszkodzie.
-	Powiedz Robalowi, żeby ruszył w stronę tego grzbietu na zachodzie. Niech przejdzie na drugą stronę, będzie mógł się tam schować.
-	Zrozumiałem - zgłosił Bag.
Robal słuchał przez chwilę, po czym wcisnął guzik nadawania.
-	Nadchodzą- szepnął. Słuchawka ciągle wypadała mu z ucha i musiał ją przycisnąć ręką.
-	Idź na zachód - powiedział Bag. - Spróbuj przejść na drugą stronę grzbietu. Pomoc w drodze.
Robal dwa razy wcisnął guzik nadawania na znak, że przyjął wiadomość, i przełączył radio na tryb milczący. Sprawdził kompas i wdarł się do dżungli; wiedział, co ma robić. Marsz był ciężki, w dodatku zaczynał padać deszcz. Gałęzie rozrywały mu kombinezon, potknął się dwa razy. Ale krzyki nie były już tak głośne, jego prześladowcy wyraźnie zostali z tyłu. Zarośla przerzedziły się i teren zaczął piąć się pod górę. Poradzę sobie, pomyślał. Przedarł się przez kępę paproci i stanął jak wryty.
-	O cholera -jęknął, patrząc na poszarpaną wapienną ścianę wznoszą
cą się na wysokość piętnastu metrów.
Serce w nim zamarło, kiedy głosy zaczęły się zbliżać. Jeszcze raz rzucił okiem na kompas i usłyszał, jak ktoś przedziera się przez zarośla. Skręcił na południe i ruszył wzdłuż podnóża urwiska. Niecałe półtora metra od niego z krzaków wypadła kobieta. Przez chwilę patrzyli na siebie. Wreszcie podniosła palec do ust i wskazała za siebie. Potem wyciągnęła rękę ku północy, w kierunku, z którego przyszedł, i pomachała nią, próbując coś mu wytłumaczyć. Robal stał nieruchomo, niepewny, co robić. Zirytowana, popchnęła

go, dając mu do zrozumienia, że ma wrócić po własnych śladach. Skinął głową i ruszył na północ. Okrzyki stały się głośniejsze. Kobieta odprowadziła go wzrokiem i skręciła na południe.
-	Robal zamilkł - zgłosił Bag. Zerknął na duży wielofunkcyjny moni
tor po prawej stronie tablicy przyrządów i wcisnął guzik na skraju, przywo
łując mapę, która pokazała położenie nadajnika naprowadzającego Robala.
- Nadal łapię jego nadajnik. Wygląda na to, że wraca na północ. Schodzę
niżej, rzucę okiem, co się dzieje.
Opadł na wysokość piętnastu metrów nad czubkami drzew i pchnął dźwignię przepustnicy. Przeleciał nad ścieżkami wyrąbanymi przez działko Księcia, robiąc uniki, i skręcił w stronę grzbietu. Zwracał się to tu, to tam, aż wreszcie wzbił się ponad szczyt.
-	Niedobrze - zameldował - wygląda na to, że Gomerzy są u podnóża
grzbietu. Ale Robal wciąż jest w ruchu.
W głośniku rozległ się inny głos.
-	Air Boss, Basherowi zostało paliwa jeszcze na piętnaście minut. -Basher był sygnałem wywoławczym eskadry czterech uzbrojonych wartho-gów czekających w pobliżu. - Albo ich użyjemy, albo je stracimy - dodał dowódca eskadry.
-	Zrozumiałem - odparł Bag. Wiedział, że wkrótce powinna przylecieć następna eskadra mająca zastąpić Bashera, ale jak dotąd się nie zgłosiła. Najwyższy czas, żeby coś zrobić. Ale co?
- Czy szczyt grzbietu jest czysty? - spytał Kamigami.
-	Tak - odparł Bag.
-	Jesteśmy - zgłosił Kamigami. - Złoty zbliża się do grzbietu od zachodu i ląduje z tyłu. Czerwony będzie gotów do zabrania Robala, jeśli uda mu się dostać na bezpieczny teren.
Bag zatoczył łuk ku północy i skręcił na południe, by polecieć w dół zachodniego zbocza formacji krasowej, chroniąc się za grzbietem przed nieprzyjacielem. Śmigłowiec Kamigamiego przemknął pod nim i zawisł nad krawędzią urwiska, jak najdalej od wschodniego zbocza. Kamigami wysiadł pierwszy, zaraz po nim na ziemię wyskoczyło dwudziestu ludzi. Śmigłowiec odbił w bok, tak że ani przez chwilę nie był zagrożony ostrzałem. Bag znów przeleciał wzdłuż grzbietu. Tym razem jednak wzbił się na tyle wysoko, żeby spojrzeć na wschód. Mignęła mu droga, na której wciąż tłoczyli się uchodźcy, ale nie zauważył żadnego ruchu w dżungli ani u podnóża grzbietu. Na skraju linii drzew pojawił się kłąb dymu i Bag rzucił się w dół, by schować się za zboczem. Nie zobaczył rakiety Striełd, która przeleciała nieszkodliwie za nim. Wiedział jednak, że tam była.

-	No świetnie - mruknął pod nosem.
Spojrzał na monitor. Robal wciąż kierował się na północ. Może i był czymś zaabsorbowany, ale czarne skrzynki robiły, co do nich należało.
-	Jesteśmy pod ostrzałem - zgłosił Kamigami. - Moździerze.
Z głośnika dobiegł inny głos.
-	Air Boss, eskadra Loco, cztery maszyny, na miejscu będziemy za pięć
minut, paliwa starczy na sześćdziesiąt.
Teraz Bag miał do dyspozycji osiem warthogów. Podjął decyzję.
-	Brakuje nam czasu, więc trzeba ich zmusić, żeby się przyczaili. Złoty,
jeśli mnie widzisz, mignij. - Zwrócił się w prawo i z niepokojem patrzył na
grzbiet. Zobaczył dwa błyski, potem następne dwa. - Widzę cię - powie
dział. Teraz już znał pozycję Robala i Kamigamiego. -Złoty, możesz puścić
dym w kierunku zero-dziewięć-zero?
Po kilku sekundach ze sklepienia dżungli uniósł się kłąb dymu.
-	Zajebiście! - ryknął Bag. Z tego, co wiedział, Robal był po jednej stronie znacznika dymnego i przemieszczał się na północ, podczas gdy nieprzyjaciel znajdował się na południu. To mu wystarczyło. - Złoty, nie przestawaj puszczać dymu. Eskadra Basher, możecie atakować. Trzymajcie się na południe od dymu, kilometr od LK.
-	Dym w zasięgu wzroku - zgłosił dowódca Bashera.
Pociski moździerzowe wybuchały wzdłuż grzbietu, zmuszając Kamigamiego i jego ludzi do szukania kryjówki. Jego drużyna moździerzowa nie dawała za wygraną; wystrzeliwała kolejne pociski dymne, przenosząc się z miejsca na miejsce.
Wyszczerbiony kras zapewniał dobre schronienie. Kamigami wiedział jednak, że prędzej czy później jakiś pocisk ich znajdzie. Było to tylko kwestią czasu. Przemieszczał się szybko między kolejnymi wystrzałami, chowając się w szczelinach i zagłębieniach. Radiooperator podążał krok w krok za nim.
Wreszcie Kamigami znalazł to, czego szukał: długą, wąską szparę przecinającą grzbiet. Wsunął się do środka i przeczołgał na jej skraj. Sięgnął po słuchawkę, którą trzymał radiooperator.
W odbiorniku rozległ się głos Baga.
-	Robal, jak mnie słyszysz?
-	Dobrze.
-	Zrozumiałem - odparł Bag. - Pięćset metrów przed tobą jest polana. Idź tam. Bez odbioru. Czerwony, jak mnie słyszysz?
Odpowiedział Tel.
-	Głośno i wyraźnie. Jesteśmy na miejscu, czekamy.

Kamigami wydał pomruk zadowolenia- Chłopak dobrze się spisywał.
-	Przygotujcie się, żeby wyruszyć na rozkaz - powiedział Bag.
Kamigami uznał, że nadszedł czas, by włączyć się do rozmowy.
-	Air Boss, tu Smocze Złoto. Proponuję, żeby Czerwony zostawił tu
swoich komandosów przed akcją.
Bag uznał, że to ma sens. Po co ryzykować życiem większej liczby ludzi niż to konieczne?
-	Czerwony - powiedział - poradzisz sobie?
-	Tak-odparł Tel.
Kamigami rozejrzał się po okolicy przez lornetkę. Zauważywszy dziwny ruch na jednym z drzew, wcisnął zoom. Wysoko wśród gałęzi siedział mężczyzna z krótkofalówką przy ustach - obserwator artyleryjski. Nie odwracając się, Kamigami powiedział:
-	Potrzebny mi L42.
L42 był karabinem snajperskim jednego z Komandosów, doskonałego strzelca. Ale Kamigami chciał to załatwić osobiście. Na południu zauważył dwa A-10 opadające stromo ku ziemi i kierujące się w jego stronę.
-	Tutaj - powiedział radiooperator.
Kamigami sięgnął ręką do tyłu i wymacał lufę karabinu. Pociągnął go ku sobie i załadował nabój. Ułożył się w pozycji strzeleckiej, wymierzył w obserwatora i pociągnął za spust. Trafił, ale mężczyzna nie spadł na ziemię, tylko zwisł bezwładnie, przywiązany do drzewa, z krótkofalówką przypiętą do nadgarstka.
Seria pocisków moździerzowych przebiegła po grzbiecie, w bezpiecznej odległości.
-	Zdenerwowali się - powiedział radiooperator.
Kamigami szukał innego celu, ale żadnego nie znalazł. Pierwszy A-10 wszedł na pułap czterystu pięćdziesięciu metrów. Jego skrzydłowy trzymał się nisko nad ziemią, półtora kilometra z tyłu. Kamigami znów wymierzył karabin w obserwatora wiszącego na drzewie. Następny żołnierz wspiął się po pniu i sięgał po krótkofalówkę zabitego kompana. Kamigami nie zdążył przygotować się do strzału, ale i tak pociągnął za spust. Pocisk trafił mężczyznę w prawy bark, strącając go z drzewa; w tej samej chwili nadleciały A-10 i zrzuciły dwa CBU.
Kamigami odłożył karabin i radiooperator wręczył mu słuchawkę, by mógł monitorować przebieg wydarzeń. W dole dżungla migotała od wybuchów CBU. Drugi A-10 przeciął tor lotu uciekającego warthoga pod kątem trzydziestu stopni. Głośny terkot działka niósł się echem po dżungli, akcentowany wybuchami bomb.
Kolejna seria pocisków moździerzowych przebiegła po zboczu i ludzie Kamigamiego przywarli do ziemi. Włączył krótkofalówkę.

- Dawąjc ie ten dym - rozkazał. Gdyby jego Judzie przestali zasypywać dżunglę pociskami dymnymi, któryś z A-10 mógł przypadkowo ostrzelać Robala. Wśród hałasu usłyszał, jak Bag wzywa Czerwonego, drugi śmigłowiec, i nakazuje mu przemieścić się na zachód pod osłoną grzbietu.
Przez następne dwanaście minut Kamigami patrzył, jak cztery warthogi z eskadry Basher dewastują okolicę. Leciały blisko ziemi i kierując się ku zachodowi, chowały się za formacją krasową. Przy każdym nalocie wyskakiwały zza grzbietu, stosując taktykę strzelec-osłona. Pierwszy zrzucał bomby, a drugi osłaniał go, odstraszając wszystkich, którzy mogliby chcieć odpowiedzieć ogniem. Była to skuteczna taktyka i nieprzyjacielskie moździerze ostrzeliwujące zbocze umilkły. Wreszcie ostatni A-10 odleciał, kierując się do bazy. Zapadła niesamowita cisza. Wydawało się, że jakiś olbrzym przeszedł przez dżunglę, miażdżąc zarośla swoimi wielkimi butami. Tu i ówdzie widać było kłęby dymu.
Kamigami wyczołgał się ze szczeliny i wstał; w tej samej chwili śmigłowiec AeroSpatiale wiozący Tela i jego drużynę komandosów wyłonił się zza zachodniej krawędzi grzbietu i zawisł nad płaskim odkrytym obszarem. Wyskoczyło z niego szesnastu ludzi. Czterej komandosi, którzy zostali na pokładzie, wypchnęli na ziemię worki z ekwipunkiem, po czym pilot zawrócił i odleciał. Kamigami zobaczył jeszcze, jak Tel pokazuje mu uniesiony kciuk, i śmigłowiec zniknął.
Robal leżał na ziemi, osłaniając głowę rękami. Minęła chwila, zanim dotarło do niego, że zrobiło się cicho - bombardowanie ustało, Podźwignął się na łokciach, nękany wściekłym pragnieniem. Ale jego manierka była pusta. Wstał, wciąż lekko zamroczony od wstrząsów spowodowanych wybuchami bomb, i włączył krótkofalówkę.
-	Bag, ruszam.
-	Wysyłam Wesołą Zieleń. - W głosie Baga brzmiała wyraźna ulga. Wesoła Zieleń była reliktem przeszłości, z czasów kiedy śmigłowce ratownicze nazwano Wesołymi Zielonymi Olbrzymami.
-	Powiedz warthogom, że chybiły - zameldował Robal. - Nadal mam jaja.
-	Robi się - odparł Bag.
Robal sprawdził kompas i ruszył naprzód. Jakiś owad wdrapał się po jego szyi i wśliznął pod kask.
-	Sukinsyn. - Robal zerwał kask i strącił owada. Wrzucił kask w krza
ki. Zrobił kilka kroków i wypadł na polanę. Przez chwilę stał tam, delektu
jąc się zaczynającym padać deszczem. Włączył nadajnik naprowadzający,
wciąż wpatrując się w niebo i pijąc deszcz.

2 oddali dobiegł charakterystyczny warkot śmigłowca i Robal wyjął kieszonkowy pistolet sygnałowy. Odciągnął kurek i wystrzelił w niebo. Odgłos nadlatującego helikoptera zbliżał się. Robal opadł na kolana, niewiarygodnie zmęczony.
Nad polaną przetoczył się świst pocisku artyleryjskiego. Robal odruchowo spojrzał w stronę źródła dźwięku. Na szczycie górskiego grzbietu pojawił się kłąb dymu i ognia. Nad jego głową przemknął następny pocisk.
-	O cholera -jęknął pod nosem. Widział już super pumę, nadlatującą
nad polanę i osiadającą na ziemi. Podbiegł do niej i dwie pary rąk wciągnęły
go do środka. Podniósłszy głowę, zobaczył uśmiechniętą twarz Tela.
-	Że też musimy spotykać się w takich okolicznościach - powiedział.
Tel tylko wyszczerzył zęby w uśmiechu i przypiął go do fotela. Gdy
pilot wystartował, chłopak przeszedł na przód i stanął między pilotami, słuchając radia. Posłał Robalowi bardzo zaniepokojone spojrzenie, a śmigłowiec opadł ku drzewom i rzucił się do ucieczki, okrążając formację krasową od północy. Przez otwarte drzwi po drugiej stronie śmigłowca Robal zobaczył następne dwa błyski na szczycie grzbietu. Tel wskazał pulpit drugiego pilota, krzycząc coś niezrozumiale. I wtedy Robal to zobaczył - dymiący wrak śmigłowca na skraju zbocza.
Rozdział 24
Baza Alfa
Niedziela, 3 października
I to ma być zwycięstwo? - pomyślał Pontowski. Siedział z pułkownikiem Sunem w żelbetowym schronie wykorzystywanym przez AVG jako centrum operacji. Bag składał raport. Kombinezon pilota wciąż był wilgotny od potu, a on sam słaniał się na nogach ze zmęczenia. Ale nie poddawał się, opowiadał ze szczegółami o wszystkim, co się udało, a co nie. Dobrze się spisaliście, pomyślał Pontowski.
Dwaj singapurscy piloci śmigłowców nie byli przyzwyczajeni do amerykańskiego sposobu składania raportów po misji. Ale Pontowski musiał wiedzieć, co się stało. Czekał na odpowiednią chwilę. Nadeszła, kiedy Bag otworzył butelkę wody i pociągnął duży łyk.
- To był kawał doskonałego latania - powiedział. - Bardzo agresywnego, ze świetnym wyczuciem czasu. Chylimy czoła przed waszymi poległymi towarzyszami.

Tel przetłumaczył im słowa Pontowskiego na wypadek, gdyby ich nie zrozumieli. Piloci pokiwali głowami.
-	Jednego nie rozumiem - ciągnął Matt. - Dlaczego generał Kamigami wysadził swoją drużynę na szczycie grzbietu?
-	Może chciał odciągnąć uwagę od pułkownika Stuarta, stwarzając nowe zagrożenie - zasugerował Tel.
-	Kiedy lecieliśmy po pułkownika Stuarta - powiedział dowódca eskadry śmigłowców - słyszałem, jak kazano Złotemu zabrać generała. Odesłał ich, kiedy zaczął się ostrzał artyleryjski.
-	Czyli nikt nie został zabrany przed katastrofą śmigłowca? - spytał Sun.
-	Chyba nie - odparł pilot. - Kiedy przelatywaliśmy obok, nie widziałem żadnego ruchu na ziemi.
-	Potwierdzam - rzucił Robal od strony drzwi.
Wszyscy zwrócili się ku niemu. Po wizycie u doktora Ryana wziął prysznic i włożył czysty kombinezon.
-	Zdaje się, że trafił ich pocisk artyleryjski. - Podszedł do pilotów śmi
głowców i wyciągnął rękę. - Dziękuję. Uratowaliście mój tyłek.
Piloci wstali i uścisnęli mu dłoń.
-	Skąd się wzięła artyleria? - spytał pułkownik Sun.
-	Kiedy przyleciałem na miejsce, zobaczyłem trzy PT-76 jadące LK -odparł Bag. PT-76 był skonstruowanym przez Sowietów lekkim czołgiem pływającym. - Mają siedemdziesięciopięciomilimetrowe działo, nie mogłem kręcić się tam za długo.
-	Stare, ale skuteczne - powiedział Pontowski zniżonym głosem.
-	O ile się nie mylę - wtrącił Tel - Ludowa Armia Wyzwoleńcza jest wyposażona w typ 63, unowocześnioną wersję PT-76 produkowanego w Chinach. Ma osiemdziesięciopięciomilimetrowe działo.
Spuścił głowę, zawstydzony, że ośmielił się odezwać. Zanim pułkownik Sun zdążył udzielić mu reprymendy, Pontowski powiedział:
-	Trzeba przekazać tę informację pilotom. Muszą wiedzieć, z czym mają do czynienia. - Cholera, pomyślał. Spieprzyłem sprawę. W pokoju zapadła głucha cisza, bo wszyscy wiedzieli, że to on rozkazał A-10 trzymać się z dala od LK. - No to na czym stoimy?
-	Jeden warthog zestrzelony, jeden pilot uratowany - wyliczał Bag. -Jedna puma strącona, dwóch pilotów zabitych. Trzydziestu siedmiu ludzi nadal w terenie.
-	Straciliśmy z nimi kontakt czy wpadli w ręce wroga?
-	Drużyna ma cztery radia - powiedział Sun. - Przynajmniej jedno powinno działać.
-	
-	Czyli możemy założyć, że zostali schwytani albo zabici - stwierdził
Pontowski.
Tel posłał Sunowi spojrzenie, którym błagał go o zgodę na zabranie głosu. Pułkownik skinął głową.
-	Nie sądzę - powiedział Tel. - Skontaktuje się z nami, kiedy będzie gotowy.
-	Skąd to opóźnienie?
-	Bo wampiry milczą.

-	To wszystko, co mam do powiedzenia - zakończył raport Bag. Pokój szybko opustoszał, zostali tylko Pontowski i Sun.
-	Idziemy po nich? - spytał Pontowski.

-	Nie - odparł Sun. - Bez łączności radiowej misja ratownicza byłaby przedwczesna.
-	Możemy przeprowadzić rekonesans.
-	To mogłoby wzbudzić niepożądane zainteresowanie. Można wysłać tam jedną eskadrę jutro o świcie. Ale na razie lepiej zaczekać. - Wstał. -Coś jeszcze, panie generale?
Pontowski potrząsnął głową.
-	Dziękuję, pułkowniku.
Kiedy został sam, osunął się na krzesło i zwiesił głowę. Wszystko przez moje zasady walki, pomyślał! Przecież Bag mógł w mgnieniu oka załatwić te czołgi. Siedział w bezruchu, próbując się pogodzić z zabójczym rachunkiem kosztów walki. Wiedział jednak, jak wygląda bilans, i zdawał sobie sprawę, że jeszcze wiele się zdarzy, zanim sprawy zmienią się na lepsze. Czemu rozsądny człowiek miałby robić takie rzeczy? Odpowiedź narzucała się sama - nie był rozsądnym człowiekiem. Przed oczami stanął mu obraz Maddy Turner. Ty masz jeszcze gorzej, pomyślał.
-	Czas wziąć się do roboty - mruknął. Wstał i wyszedł.
Już nie padało. Przed schronem czekał szofer Clark.
-	Stanowisko dowodzenia - powiedział Pontowski. - Tylko bez sza
leństw.
Szofer wyszczerzył zęby w uśmiechu i wrzucił bieg. Skręcili na drogę do kołowania. Kierowca wcisnął hamulce i wskazał cień wśród drzew, w odległości niecałych pięćdziesięciu metrów.
-	Masz dobre oczy - szepnął Pontowski.
Kiedy cień zmienił się w człowieka z pistoletem maszynowym, wyskoczyli z furgonetki i pobiegli szukać schronienia. Pontowski zaryzykował i obejrzał się. Mężczyzna gonił ich, przemykając od drzewa do drzewa. Pontowski przyspieszył. Z przodu zobaczył worki z piaskiem otaczające na wpół ukończone stanowisko obronne przygotowywane przez straż bazy. Wskoczył do rowu głową naprzód, a kierowca za nim. Pontowski podniósł się,

kaszląc i wypluwając grudki ziemi. Przycisnął głowę do worków z piachem, wciąż próbując oczyścić usta, i chwycił krótkofalówkę.
-	Kurnik - powiedział - tu szef. Ściga mnie nieznany osobnik, jestem w szachu. - Clark spytała go o pozycję. - Na środku zachodniej drogi do kołowania. - Nie był pewien, czy się nie pomylił. Zaryzykował i wychylił się z rowu. - Pięćdziesiąt metrów na wschód od... - minęła chwila, zanim sobie przypomniał numerację żelbetowych schronów - ...Zachodniego Je-den-Dwa.
-	Pomoc w drodze - obiecała Clark.
Wyjął dziewięćiomilimetrową berettę i załadował pocisk do komory. Trzymał broń w gotowości, spodziewając się ataku. Mijały sekundy, zdające się godzinami. Z oddali dobiegło szczekanie psa. Jakiś strażnik przeskoczył przez worki z piachem i spadł prosto na Pontowskiego, uderzając go hełmem w głowę.
-	Uff- powiedział kobiecy głos. Sturlała się z niego i podniosła M-16 do pozycji strzeleckiej. Puściła krótką serię. - To da mu do myślenia - stwierdziła.
-	Sierżant Maul, jak sądzę - powiedział Pontowski. Skinęła głową. -Dobry dzień na spacer. -Nic innego mu nie przyszło do głowy.
-	To prawda, generale. - Puściła następną krótką serię, wychyliła się i upadła z powrotem obok niego. - Sierżant Rockne podchodzi go z boku.
-	Jest tylko jeden?
-	Miejmy nadzieję.
Usłyszeli głośne „bierz ich!" z lewej strony i w odpowiedzi rozległ się terkot kałasznikowa. Zapadła cisza. Potem okrzyk: „Wyłazić!" Czekali.
-	Generale - zawołał Rockne - niech pan nie rusza się z miejsca, dopó
ki nie zabezpieczymy terenu.
Jessica odetchnęła z ulgą i oparła się o worki z piachem, trzymając karabin lufą do góry między nogami.
-	No to zabawa się zaczęła.
Podała mu swoją manierkę. Skinął głową i napił się wody.
Rockne wmaszerował na stanowisko dowodzenia z Boycą przy nodze. Rzucił na stół karabin typu Kałasznikow.
-	To podróbka AK-47 produkowana w Chinach - powiedział. - Typ 56, używany przez siły specjalne Ludowej Armii Wyzwoleńczej.
-	Gdzie jeniec?- spytała Clark.

-	Oddałem go Pierwszej SOS na przesłuchanie... Clark nie dała mu dokończyć.
-	Żyje?
-	
-	Jest zdrów i cały - odparł Roćkne. - Gęba mu się nie zamyka. Wiemy już, że jest z 92. Pułku Specjalnego Ludowej Armii Wyzwoleńczej. Niedługo poznamy wszystkie szczegóły. Przynajmniej wiemy, z kim mamy do czynienia.
-	Był sam? - spytał Pontowski.
-	Teraz już jest. Wypłoszyliśmy trzech innych, którzy przeszli przez ogrodzenie razem z nim. Nie chcieli ułatwić nam zadania. Żaden nie przeżył.
Clark skinęła głową.
-	Co z Boycą?
-	Jest trochę spięta. - Pogłaskał sukę po głowie i podrapał między uszami. - Za dużo zamieszania jak dla niej, ale poradzi sobie.
-	Poszczuł nią pan uzbrojonego intruza? - zdziwił się Pontowski.
-	Tak, panie generale. Był zajęty panem i sierżant Maul, więc mnie nie widział. Udało mi się podejść do niego na dziesięć metrów, ale dalej był odkryty teren. Na szczęście miałem Boycę przy nodze, a ona zareagowała jak stary koń strażacki na dźwięk alarmu. Chciałem wziąć faceta żywcem, wydawało mi się, że tak będzie najlepiej. - Rockne uśmiechnął się lekko. -Szkoda, że nie widział pań jego miny, kiedy zobaczył, jak rzuciła się na niego. Wystrzelił na oślep, ale Boyca uczepiła się go jak gówno... - Urwał, zawstydzony. - Zsikał się w gacie.
-	Czego potrzeba, żeby zabezpieczyć bazę? - spytała Clark.
-	Na początek przydałaby się reszta moich gliniarzy - odparł Rockne.
-	Jutro rano przylatuje samolot ze Stanów. Może będą na pokładzie. -Zwróciła się do Pontowskiego. - Przepraszam, panie generale. Nie zdążyłam panu o tym powiedzieć: ma tu przyjechać ekipa śledcza GAO.
-	Tylko tego nam brakowało - wymamrotał Pontowski. - Przyszło mu do głowy coś jeszcze. - Jestem wielkim dłużnikiem pani szofera.
Waszyngton
Niedziela, 3 października
Shaw stał oparty o framugę, obserwując, jak jego towarzyszka z sobotniej kolacji robi śniadanie. Była boso, ubrana tylko w koszulę, którą miał na sobie poprzedniego wieczora. Wydawała się za młoda jak na analityka Narodowej Agencji Bezpieczeństwa do spraw łączności. Była jednak wystarczająco doświadczona, aby wiedzieć, jak posługiwać się nowoczesnym sprzętem NSA do podsłuchiwania prywatnych rozmów telefonicznych i nie dać się złapać. Przez chwilę zastanawiał się, co zrobił z pierwszą kasetą, którą od niej dostał, tą z nagraniem rozmowy senatora Le landa z ambasadorem

Francji. Wreszcie sobie przypomniał: zniszczył ją po odrzuceniu propozycji.
-	Jesteś piękna-powiedział szczerze.
Odrzuciła włosy z twarzy i obdarzyła go przelotnym uśmiechem.
-	A ty jesteś cudowny - skłamała.
Chciał jej uwierzyć, ale znał prawdę. Może i dzieliła z nim łóżko, ale jego awanse były czysto platoniczne. Przynajmniej dobrze się wyspał.
-	Co słychać w NSA? - spytał, przechodząc wreszcie do sedna sprawy.
-	Myślałam, że o to nie spytasz po naszym ostatnim spotkaniu. Wydawałeś się taki obojętny. - Spojrzała na niego z troską. - Bałam się, że powiesz agencji o... no, wiesz.
Wcisnął ręce do kieszeni szlafroka.
-	Wykorzystywanie NSA do podsłuchiwania prywatnych rozmów może
być szkodliwe dla zdrowia.
Bez słowa wyszła z kuchni i skierowała się do sypialni. Po chwili wróciła i dała mu następną kasetę, po czym znów zajęła się omletem.
-	Ile za nią chcesz? - spytał, chowając kasetę do kieszeni. Pokręciła
głową, wpatrzona w omlet na patelni. - Dlaczego? - spytał.
Spojrzała na niego ze łzami w oczach.
-	Bo Leland to drań.
Przerzuciła omlet na talerz i podała mu. Wziął kęs.
-	Pycha.
Podbiegła do niego i zarzuciła mu ręce na szyję. Próbował utrzymać talerz w jednej ręce za jej plecami. Poczuł na policzku jej łzy.
-	No, co jest, mała?
-	Patrick, co się stało?
-	Nie przejmuj się - odparł. -Nic mi nie będzie.
Przytuliła się mocniej i poczuł przez cienką koszulę bicie jej serca.
-	Dzień dobry, panie Shaw - powiedziała sekretarka.
Jak zwykle odburknął coś pod nosem, niezdziwiony tym, że tak wcześnie zastał ją w pracy. Wojna i nadchodzące wybory zmieniły niedzielę w zwykły dzień roboczy dla personelu Białego Domu i w Zachodnim Skrzydle słychać było szmer cichej, ale uporządkowanej krzątaniny.
-	Pańskie biurko jest gotowe. - Ku jej zaskoczeniu, nalał sobie kubek
kawy. - Ja mogłam to zrobić, panie Shaw.
Lekko skinął głową i zaniósł kubek do gabinetu.
-	No, no - mruknęła.
Shaw w niczym nie przypominał tego wymagającego tyrana, którego tak dobrze znała. Doszła do wniosku, że musi być chory.

Shaw włożył kasetę do magnetofonu w biurku i wcisnął „play". Nagranie było doskonałej jakości, o niebo lepsze od wszystkich, które słyszał do tej pory.
-	Pewnie oryginał - powiedział do siebie, słuchając dwóch dobrze mu znanych głosów:
-	Moi śledczy mówią, że notatka, którą znaleźli w fotelu dyrektora CIA, nie była sporządzona jego charakterem pisma.-Merritt.
-	Ale był to adres strony internetowej z dziecięcą pornografią?-Leland.
-	Zgadza się.
-	I została napisana na kartce z jego notesu?
-	To prawda.
-	No to skąd się tam, do cholery, wzięła?
-	Nie mamy zielonego pojęcia. Ochrona podsłuchała rozmowę z publicznego automatu w Pentagonie, dotyczącą tej strony - już po samobójstwie dyrektora. Cała ta sprawa śmierdzi. Mówię panu, niech pan tego nie wykorzystuje.
-	Cholera jasna. Siatka pedofilów w administracji Turner, a ja muszę siedzieć cicho. (Długa przerwa). To dlatego palnął sobie w łeb, co? Chcieli go wydać. To ona go do tego zmusiła, prawda?
-	To nie przejdzie, senatorze. Istnieje prostsze wyjaśnienie. Odkryliśmy, że dyrektor brał leki na depresję i był w stresie. Mówię panu, niech pan w to nie wchodzi.
Nagranie skończyło się. Shaw wcisnął „eject" i schował kasetę z powrotem do kieszeni.
-	Niech pan w to wejdzie, senatorze - mruknął. Odchylił się na krześle
i zaczął się zastanawiać, jak go do tego skłonić. Ból głowy, który nigdy do
końca nie ustępował, wrócił ze zdwojoną siłą, i zakotłowało mu się w żo
łądku. Poczuł w ustach smak omleta ze śniadania i próbował zwalczyć mdło
ści. Sięgnął po pigułki schowane w biurku, ale zatrzymał rękę. Znał skutki
uboczne. Wewnętrzny zegar powiedział mu, że czas usunąć się w cień.
Zahuczał interkom.
-	Spotkanie sztabu wyborczego z panią prezydent zaczyna się za dwie
minuty - przypomniała mu sekretarka.
-	Powiedz Bobbi Jo, żeby zaczęła beze mnie. Przyjdę za kilka minut.
Bobbi Jo Reynolds znakomicie radziła sobie z najdrobniejszymi szczegó
łami kampanii i nie ulegało wątpliwości, że była gotowa zająć jego miejsce.

Przynajmniej to mu się udało. Odetchnął głęboko i po chwili ból głowy i mdłości ustąpiły. Ale każdy kolejny atak był gorszy. Podniósł się i skierował do Gabinetu Owalnego. Był spóźniony o pięć minut.
Kiedy wśliznął się do środka, pani prezydent skinęła mu głową i zwróciła się z powrotem do Bobbi Jo.
-	Leland i jego pupil bezkarnie zadają nam ciosy - powiedziała Bobbi Jo. - Przez to tracimy w sondażach. Ostatnio ponad pięć i pół procenta, co wykracza poza margines błędu. Media podchwyciły jego stwierdzenie, że jest pani więźniem Białego Domu i nie radzi sobie z prowadzeniem wojny. - Zajrzała do notatek. - Leland wie o inicjatywie dyplomatycznej mającej skłonić Iran lub Syrię do opuszczenia sojuszu. Wie też, że nic z niej nie wyszło. Użyje tego przeciw nam. To tylko kwestia czasu. - Zawiesiła głos. - Musimy go uprzedzić, im wcześniej, tym lepiej. Można by mu zaproponować niezaplanowaną debatę. Możliwie najszybciej, tu, w Białym Domu. Powiedzmy, jutro wieczorem, żeby nie mieli czasu się przygotować.
-	Po co? - spytał Shaw.
-	Ten indor- Bobbi Jo nie chciała wypowiadać nazwiska Davida Graua
-	nie potrafi myśleć na stojąco. Bez odpowiedniego przygotowania potknie
się o swojego maciupkiego fiutka.
Shaw zarechotał głośno, teraz już pewien, że Bobbi Jo jest gotowa. Pomysł mu się spodobał, ale trzeba go było dopracować.
-	Po pierwsze, nie zgodzą się. Wtedy wystarczy zapytać, oczywiście
publicznie, jak facet, który boi się spontanicznej debaty będzie sobie radził
z codziennymi kryzysami w Białym Domu. Po drugie, nie zgodzą się na jej
przeprowadzenie w Białym Domu. Ustąpcie w tej kwestii, ale wybierzcie
jakieś miejsce w pobliżu, na przykład uniwersytet w Georgetown. Po trze
cie, dajcie cynk mediom, żeby bez względu na przebieg debaty nie opowia
dały się przedwcześnie po żadnej ze stron. Leland uzna to za oznakę słabo
ści i może będzie bardziej skłonny na to pójść. No i najważniejsza sprawa:
wyczucie czasu. -Zamilkł, zamyślony. - Mógłbym potem zamienić z panią
słowo na osobności, pani prezydent?
Skinęła głową i Shaw czekał cierpliwie na zakończenie zebrania. Wreszcie został sam z Turner i szefem personelu Parrishem.
-	Debata to dobry pomysł - powiedział. - Przeprowadźcie ją dwadzieścia cztery godziny przed otwarciem drugiego frontu.
-	Jaka jest druga strona medalu? - spytał Parrish.
-	Media mogą pomyśleć, że nimi manipulowaliśmy - odparła Turner, patrząc na Shawa. - Stąd ta przestroga dla prasy. To ryzyko, które jestem gotowa podjąć. - W jej oczach pojawił się niepokój. - Dobrze się czujesz?
-	spytała.

- Jakoś leci, pani prezydent. Jakoś leci. Ból głowy i mdłości powróciły.
Wirginia
Niedziela, 3 października
Nierzucający się w oczy samochód sportowo-terenowy zboczył z obwodnicy Manassas i przejechał przez tory. System nawigacji i łączności błyskami poinformował kierowcę, że może jechać dalej. Kobieta zwolniła i skręciła na wiejską drogę. Wiozła dwóch pasażerów na spotkanie, o którym do końca swoich dni będą mówić, że nigdy się nie odbyło. Jak to często bywa w dziejach, miało wywrzeć wielki wpływ na wszystkie późniejsze wydarzenia i pozostać nieznane dla historyków szukających prawdy. Ale dla jego uczestników nie osąd historii był najważniejszy. Bernie Butler nie należał do zwolenników zasady, że cel uświęca środki - wiedział, czym to się może skończyć - uważał jednak, że tajemnica jest kluczem do sukcesu.
Jako pełniący obowiązki dyrektora CIA, miał do dyspozycji środki agencji, a specjaliści z Firmy byli bardzo dobrzy w organizowaniu potajemnych spotkań. Wiedzieli, kto za żadne skarby nie mógł o nich wiedzieć, a także kto powinien zostać na nie ściągnięty. To tłumaczyło obecność w samochodzie szefa sztabu marynarki. Ten nie był jednak zadowolony.
-	Słuchaj, Bernie - zaprotestował -ja nie robię takich rzeczy.
Butler jęknął w duchu.
-	Niech pan zachowa cierpliwość, admirale. Myślę, że zrozumie pan,
dlaczego musimy to zataić przed sekretarzem obrony.
Szef sztabu marynarki wymamrotał przekleństwo, którego nauczył się jako aspirant, a które odnosiło się do życia płciowego mułów.
-	Merrittowi można poświecić w oczy reflektorem, a i tak będzie się
zastanawiał, czemu jest ciemno. Nie mogę zrozumieć, dlaczego Maddy już
dawno go nie wywaliła.
Samochód skręcił na podjazd i wjechał prosto do otwartego garażu. Butler i admirał zaczekali chwilkę, aż drzwi garażu zamkną się, zanim wysiedli.
-	Lepiej, żeby to było warte zachodu - ostrzegł admirał, kiedy weszli
do środka.
Czekali na nich dwaj mężczyźni.
-	Jak sądzę, zna pan Herr von Lubecka - zagaił Butler.
-	.O w mordę - wydyszał admirał.
-	
Był jedną z czterech osób z rządu amerykańskiego, które „oficjalnie" wiedziały, czym naprawdę zajmuje się Herbert von Lubeck. Von Lubeck był uosobieniem uroku i wdzięku.
-	Dobry wieczór, admirale. Myślę, że zna pan mojego towarzysza.
Spojrzał na stojącego obok szefa sztabu w niemieckiej Kriegsmarine.
Admirałowie wymienili przyjacielski uścisk dłoni, znali się od lat. Asystent w ciemnym garniturze zaprowadził ich do przytulnej biblioteki, gdzie czekała Mazie.
-	No dobra, Bernie - powiedział admirał amerykański - co jest grane?
-	Może usiądziemy? - zaproponowała Mazie. Zajęli wygodne miejsca i doradczyni do spraw bezpieczeństwa narodowego przeszła do rzeczy. -Niemcy są gotowe otworzyć drugi front na północy Iraku. Mają uderzyć z terytorium Turcji, ruszyć na Bagdad i przeciąć kraj na dwie części. Mają sto dwadzieścia czołgów z  jednostkami wsparcia i niezbędną bazą logistyczną i są gotowi do ataku.
Admirał był zaskoczony, ale szybko odzyskał zimną krew.
-	A co z Turkami?
Przyszła kolej na Butlera.
-	Przekonaliśmy ich, że w razie zwycięstwa ZFI będą następni. Chcą się do nas przyłączyć i ich wojska będą w drugim rzucie, wesprą niemiecką ofensywę i zabezpieczą tyły.
-	Genialne - mruknął szef sztabu marynarki. - Po prostu genialne. Ale co marynarka ma z tym wspólnego?
Odpowiedział von Lubeck.
-	Potrzebujemy waszego pośrednictwa, by ustalić procedury bezpiecznego przelotu i kody rozpoznawcze, tak aby wasze lotnictwo nie atakowało naszych czołgów po ich wkroczeniu do Iraku. Później będziemy mogli koordynować operacje tradycyjnymi kanałami.
-	Pani prezydent zależy na zachowaniu pełnej dyskrecji - powiedziała Mazie. - Najdrobniejszy przeciek... jestem pewna, że sami panowie rozumiecie.
-	Merritt - domyślił się admirał.
-	Powiedzmy, że nie można na nim tak do końca polegać - rzekł Butler.
Admirał wychylił się do przodu i złożył dłonie między kolanami.
-	Ale ja dla niego pracuję.
-	Po to tu jestem - wyjaśniła Mazie. - Wyrażam w tej sprawie opinie pani prezydent.
-	A generał Wilding? - spytał admirał, myśląc z niepokojem o przewodniczącym komitetu połączonych sztabów.
-	
-	Generał Wilding - odparła Mazie - wie, że pan tu jest. Ale jeśli nadal ma pan obiekcje, możemy spotkać się z panią prezydent i panem generałem.	\
-	Jednak wolałaby pani tego uniknąć z obawy przed przeciekiem - powiedział admirał. - Szczerze mówiąc, więcej tego rodzaju kłopotów mogą nam sprawić Turcy.
-	Jesteśmy tego świadomi - rzekł Butler. - Dlatego trzeba działać szybko. Mamy góra siedemdziesiąt dwie godziny, zanim ZFI cokolwiek zwęszy.
Admirał wstał.
-	No to bierzmy się do roboty. Musimy wrócić do Pentagonu.
Niemiecki admirał dołączył do niego i poszli do garażu. Kiedy wsiedli
do samochodu i ruszyli w drogę do Waszyngtonu, szef sztabu marynarki zdradził swoje prawdziwe uczucia.
-	Prowadzą  jakieś gierki, wykorzystując naszych ludzi! Co to za strate
gia?	
Niemiec doskonale go rozumiał.
-	Tak to jest, kiedy politycy wierzą, że to, co dobre dla nich, jest dobre dla kraju. Mamy ten sam kłopot.
-	Więc  o co chodzi von Lubeckowi? - spytał admirał.
-	Jestem pewien, że zauważyłeś, jak na niego działa pani Hazelton.
-	Owszem, zauważyłem - przytaknął szef sztabu marynarki amerykańskiej.
Rozdział 25
Środkowa Malezja Poniedziałek, 4 października
Oficerowie z kwatery głównej SEAC wyskoczyli z superpumy i pobiegli do obłożonego workami bunkra. To właśnie ich nazywano „młodoturka-mi"; byli schludni, zadbani i dobrze wyszkoleni - wszyscy ukończyli Instytut Szkolenia Sił Zbrojnych Singapuru. Jeszcze nigdy nie znaleźli się tak blisko prawdziwego pola bitwy, jak teraz. Pontowski wysiadł ostatni i pochylił głowę, by uniknąć łopatek wirnika. Wiedział, że ma dużo miejsca, ale był to naturalny odruch. Z oddali dobiegały pojedyncze wystrzały z dział.
Dzięki Bogu, że to nie Chiny, pomyślał, wspominając czas spędzony z Amerykańską Grupą Ochotniczą. Patrząc z perspektywy, był to drobny

konflikt, pod względem natężenia walk nie do porównania z wojną w Zatoce Perskiej. To jednak nie czyniło go mniej groźnym dla uczestników.
Waldo i Tel czekali w pułkowym odpowiedniku centrum operacji wsparcia powietrznego, które zajmowało się koordynacją wniosków jednostek armii pozostających w kontakcie z nieprzyjacielem o udzielenie pomocy z powietrza. Pontowski i Waldo stali nieco z boku, gdy Tel objaśniał sposób funkcjonowania centrum. Mówił po chińsku, choć wszyscy „młodoturcy" świetnie znali angielski. Był to miły gest, doceniony przez oficerów.
-	Dzieciak jest dobry - powiedział Waldo do Pontowskiego - ale to
pilot powinien tym się zająć. - Przerwał na chwilę, a potem spytał: - Nie
zostawisz mnie tu, co?
Jak każdy pilot, za żadne skarby nie chciał być oficerem łącznikowym nakierowującym myśliwce na cel z centrum operacji.
-	Właśnie się zastanawiam - odparł Pontowski.
-	Dzięki, szefie - mruknął Waldo. Z radia VHF dobiegł trzask; zgłaszały się dwa warthogi z Alfy. - To właśnie chcieli zobaczyć.
Tel odebrał zgłoszenie i zapisał czas przylotu w wyznaczony punkt oraz stan amunicji i paliwa. Radiooperator z sąsiedniego stolika podał mu tabliczkę z wykazem próśb o wsparcie od jednostek działających w terenie.
-	Pora wziąć się do roboty - powiedział Waldo.
Jako oficer łącznikowy miał zdecydować, dokąd polecą A-10.
Nagle nadeszła nowa wiadomość i radiooperator ożywił się. Jego palce zatańczyły na pulpicie, przesyłając ją do głośnika, który miał nad głową. Rozległ się histeryczny głos, krzyczący coś po chińsku. W pokoju zapadła martwa cisza. Tel podbiegł do dwóch Amerykanów i przetłumaczył:
-	Ludowa Armia Wyzwoleńcza przełamała linię oporu i zajęła kluczo
wy most na Sungai Muar.
Waldo zaznaczył to miejsce na mapie.
-	Pięćdziesiąt kilometrów stąd - mruknął. -Następny most jest tutaj.
-	AM powinna była wysadzić ten most - powiedział jeden z „młodo-turków".
-	Ale tego nie zrobiła - odparł Waldo. Spojrzał na Pontowskiego, świadom, co muszą zrobić. - Jest na głównej LK, zapchanej uchodźcami. Jakaś zmiana zasad walki?
-	Szlag by to trafił - warknął Pontowski. To on postanowił, że A-10 nie mogą atakować żadnych celów w odległości kilometra od LK. - Daj mi chwilę. - Musiał podjąć decyzję i zaczynało mu brakować czasu.
-	
Dwa A-10 kołowały leniwie na niebie. Poszarpane chmury ciągnęły się po horyzont, a zza nich wyłaniał się niewiarygodnie zielony pejzaż Malezji. Byk Allison, prowadzący, przebiegł wzrokiem po tablicy przyrządów, wypatrując kłopotów. Ale jego antyradar milczał. Połączył się z centrum operacji w Segamat.
-	Hej, Waldo. Zdecyduj coś. Nie mamy całego dnia.
-	Czekaj - odparł Waldo.
W radiu rozległ się znudzony głos.
-	Czekam. - To był skrzydłowy Byka, Ślizg Menke. Tonem wyraził to,
czego nie powiedział na głos - po kiego diabła marnują paliwo?
Warthogi przemieściły się na zachód i znów zaczęły krążyć. Zgłosił się Waldo.
-	Eskadra Tulsa, mam rozkazy.
-	Wal - odparł Byk.
-	Rzućcie okiem na kompleks mostów w Bahau i złóżcie meldunek. Zagrożenie nieznane.
-	Możemy odpowiadać ogniem? - spytał Byk.
Znów standardowa odpowiedź.
-	Czekaj. -I długa przerwa. - Tulsa, możecie odpowiadać ogniem, jeśli będą do was strzelać.
-	No proszę - mruknął Byk - wreszcie ktoś podjął decyzję. - On nie miał takiego problemu. Włączył radio. - Ślizg, podchodzimy od zachodu, potem lecimy nad rzeką na niskim pułapie i za mostem spadamy w siną dal. Strzelec-osłona.
Skręcił w prawo, kierując się w stronę przerwy w chmurach, Ślizg leciał w odległości ośmiuset metrów za nim. Byk wykonał zwrot o sto trzydzieści pięć stopni i opadł ku ziemi. Przerwa okazała się pułapką i samolot znów znalazł się w chmurach. Byk natychmiast zmniejszył kąt spadania. Potem wyrwał się na otwartą przestrzeń, pięćset metrów nad ziemią. Utrzymując prędkość na stałym poziomie, spojrzał na swoją szóstą, wypatrując skrzydłowego. Ślizg wyskoczył spomiędzy chmur odwrócony, z opuszczonym nosem, ale natychmiast wyrównał lot.
-	Co to miało być? - spytał Byk.
-	Odwrócony wypierd odbytniczy - odparł Ślizg. - Standardowy manewr przy wylocie z dupy.
Byk nie odpowiedział, tylko wyrównał lot na poziomie dwudziestu pięciu metrów nad rzeką i skręcił na wschód. Kątem oka dostrzegł swojego skrzydłowego na piątej, dokładnie tam, gdzie powinien być. Pchnął dźwignie przepustnic. Przed sobą zobaczył mosty nad rzeką. Jego antyradar nadal milczał, a on robił unik za unikiem. Choć nie widział artylerii przeciwlotniczej, wiedział, że tam jest. Przewrócił się na lewy bok, potem na prawy.

i przeleciał piętnaście metrów nad mostami. Na obu tłoczyli się uchodźcy uciekający na południe. Byk zobaczył na północnym końcu mostu drogowego błysk z lufy ZSU-23-4, starej, ale nadal groźnej broni przeciwlotniczej. Drążek zadrżał mu lekko w dłoni, kiedy pocisk trafił go w lewy ster kierunku. Na szczęście dwudziestotrzymilimetrowy pocisk nie wybuchł, zrobił tylko dziurę w kadłubie.
-	Mam ich - zgłosił Ślizg, kierując się ku natrętnemu stanowisku obrony przeciwlotniczej.
-	Uchodźcy! -krzyknął Byk. -Nie strzelaj!
Ale było za późno. Ślizg puścił krótką serię z działka i odbił na południe. Byk ostro skręcił w prawo i zobaczył, jak ZSU-23 znika w błysku ognia. Zauważył ciała spadające z mostu.
-	Kąpieli im się zachciało - powiedział Ślizg.
-	Dołącz do mnie i sprawdź mój tyłek- rozkazał Byk, żałując, że Ślizg nie trzymał gęby na kłódkę. - Dostałem.
Skrzydłowy zbliżył się do niego i obejrzał maszynę.
-	Dziura w lewym sterze kierunku, nic poza tym.
-	Panuję nad sterami - powiedział Byk. - Świstak, tu Tulsa Jeden.
-	Mów, Tulsa - odparł Waldo.
-	Most jest zakorkowany. Obrona przeciwlotnicza po północnej stronie. Zaatakowany i zniszczony ZSU-23. Dostałem, wracamy do bazy.
-	Podaj status mostu.
-	Jest otwarty i wojsko przechodzi na drugi brzeg z uchodźcami.
Waldo notował dane podawane przez Byka.
-	Zrozumiałem - powiedział i spojrzał na Pontowskiego. - Możliwe,
że trafili kilku uchodźców.
Jeden z „młodoturków" odkaszlnął, by zwrócić na siebie uwagę.
-	Nie ma w tym niczyjej winy - powiedział. - Wiemy, że chińska armia
używa cywilów jako żywe tarcze.
Mam nadzieję, że GAO podzieli twój punkt widzenia, pomyślał Pon-towski, nie mogąc zapomnieć o wizytacji z Biura Rewidentów.
-	Jeśli wolno mi coś zasugerować - dodał oficer nienaganną angielszczyzną- chciałbym tu zostać, by wyszkolić naszych ludzi od naprowadzania lotnictwa. Jestem pilotem i już pełniłem taką funkcję. To pozwoliłoby podpułkownikowi Waldermanowi na powrót do pełnienia obowiązków w AVG.
-	Doskonały pomysł - odparł Pontowski.
Szybko załatwił formalności i poszedł do helikoptera, który miał go za-wieźć z powrotem do Alfy.

Baza Alfa
Poniedziałek, 4 października
Szofer Clark czekał na pasie startowym.
-	Paniusia pułkownik mówi, że pan teraz iść na stanowisko dowodze
nia - powiedział. W jego świecie słowo Janice Clark było prawem, bez
względu na stopień Pontowskiego.
Jechał zdecydowanie za szybko i zahamował przed bunkrem z piskiem opon. Pontowski wbiegł do środka.
-	No dobra - rzucił od progu. - Co jest grane?
Odpowiedział Robal, jako dowódca dywizjonu.
-	Tulsa Jeden została trafiona w lewy ster kierunku. Drobne uszkodzenie, bez kłopotów wróciła do bazy. Naprawa zajmie parę godzin. Po drugie, Kamigami zjawił się dziś rano i poprosił o uzupełnienie zaopatrzenia.
-	Co on robi, do cholery?
-	Będziemy musieli o to spytać pułkownika Suna. Poza tym, mamy kłopoty z ROS. - ROS to ropa, olej i smary - życiodajna krew AVG.
Janice Clark wstała.
-	Nie jesteśmy w stanie przewieźć lądem wystarczającej ilości paliwa
JP-8, żeby latać tak często, jak do tej pory, i zrobić zapasy. Drogi są zapcha
ne przez uchodźców uciekających na południe, a trzy cysterny zostały ostrze
lane przez snajperów. Współpracuję z SEAC, ale jeszcze nie znaleźliśmy
rozwiązania. - Jak na dobrego oficera sztabowego przystało, znalazła pro
wizoryczne wyjście. - Ekipa GAO przyleci K.C-10. Samolot ma na nią cze
kać, więc w czasie, kiedy będzie na ziemi, wyładujemy osiemdziesiąt tysię
cy kilogramów paliwa lotniczego.
Robal skinął głową.
-	To ma sens. Skoro może wyładowywać paliwo w powietrzu, to i na ziemi.
-	Czy nie możemy dostać samolotu-cysterny do czasu rozwiązania problemu? - spytał Pontowski.
-	Wątpię - odparła Clark. - SEAC ma ten sam problem.
-	Jest szansa, że moi gliniarze przylecą tym KC-10? - zainteresował się Rockne.
Clark potrząsnęła głową.
-	MAAG robi, co może, ale priorytetem jest Zatoka. - Zawahała się. -
Generale Pontowski, bez pełnej załogi nie mogę zagwarantować bezpie
czeństwa bazy. Powiem więcej: skoro według najświeższych meldunków
nieprzyjacielskie wojska znajdują się w odległości stu pięćdziesięciu kilo
metrów na północ, a nasze linie zaopatrzenia z Singapuru są pod ostrzałem,
to pilnie potrzebujemy pomocy. - Była bardzo zaniepokojona.

Sierżant dyżurujący w kabinie łączności podał Clark kartkę z meldunkiem. Zerknęła na nią i oświadczyła:
-	K.C-10 będzie za dwadzieścia minut, VIP-y na pokładzie. Miałam już do czynienia z GAO. Zorganizowałam im kwatery na czas pobytu w bazie, żeby mogli się przebrać i porozmawiać o tym, o czym zwykle rozmawiają na osobności. - Wydęła wargi. - Jeszcze tylko ich nam tu brakowało.
-	Ekipa GAO to władza w czystej postaci - odparł Pontowski. - Powiedzcie ludziom, żeby byli uprzejmi i szczerze odpowiadali na ich pytania. Ale niech się powstrzymają, powtarzam, niech się powstrzymają od udzielania jakichkolwiek informacji z własnej inicjatywy. Narobiliby im tylko mętliku w głowach. Janice, wyjdźmy naszym gościom na spotkanie. - Wpadł na pewien pomysł. - Może przydzielilibyśmy im twojego szofera?
Clark uśmiechnęła się.
-	Ależ pan jest złośliwy, generale.
Trzej mężczyźni i kobieta, którzy zeszli po wąskiej drabince z KC-10, nie byli typowymi urzędnikami rządowymi zainteresowanymi tym, by zrobić swoje i wrócić do domu. Mieli wyznaczoną misję i wsparcie Kongresu. W konsekwencji oczekiwali - na ogół słusznie - że będą traktowani z należnym szacunkiem. Ale tym razem srodze się zawiedli.
Szef ekipy poprawił koszulę safari w oczekiwaniu na swoich towarzyszy. Z rozmysłem ignorował Pontowskiego i Clark. Po krótkiej rozmowie z podwładnymi zwrócił się do Pontowskiego.
-	Jason P. Willard - powiedział, pokazując generałowi swój dowód tożsamości. Nie czekał na odpowiedź. - Proszę, żeby szofer zabrał nas do naszych kwater, gdzie będziemy mogli wziąć prysznic i się przebrać. Potem będziemy chcieli zwiedzić bazę i przesłuchać pewne osoby. - Wręczył Pon-towskiemu listę nazwisk. - Proszę, by były gotowe.
-	Oczywiście, panie Willard - odparł Pontowski. - Czy wolno mi przedstawić podpułkownik Janice Clark, dowódcę bazy?
Willard spojrzał na Clark jak na rozjechane zwierzę.
-	Ponieważ pani pułkownik jest na liście osób do przesłuchania, wszelkie kontakty w tym momencie są niepożądane. - Odwrócił się w stronę miniwana. - To nasz środek transportu, jak sądzę.
-	Naturalnie - potwierdził Pontowski. Odprowadził ekipę do miniwana i zaczekał, aż wsiądą. - Mogę wam towarzyszyć? - zaproponował.
-	Czy szofer zna bazę? - spytał Willard.
-	Tak - odparł Pontowski. - Ale w tych okolicznościach...
Willard przerwał mu.

-	Generale Pontowski, najwyraźniej nie rozumie pan wagi naszej wi
zyty. Musimy działać niezależnie, by poznać całą prawdę. Wszelkie nieofi
cjalne kontakty mogłyby zaszkodzić naszemu dochodzeniu.
Pontowski cofnął się i zasalutował, a szofer Clark wrzucił bieg i wcisnął gaz do dechy.
-	Witamy w Alfie - mruknął, kiedy furgonetka skręciła za róg i znik
nęła.
-	Uroczy ludzie - powiedziała Clark.
Razem wrócili na stanowisko dowodzenia.
Scud uderzył dwie godziny później.
Pierwsze meldunki napływające do stanowiska dowodzenia wskazywały, że rakieta trafiła w południowo-zachodni kraniec bazy, chybiając główny kompleks o tysiąc metrów. Pontowski pochylił się nad pulpitem, wsłuchany w raporty o uszkodzeniach. Na wieść, że pas startowy jest nienaruszony, polecił KC-10 wystartować i zaczekać na południe od bazy.
-	Ofiary? - spytał.
Odpowiedział sierżant.
-	Rock mówi, że dwaj strażnicy przebywali na stanowisku obronnym w pobliżu miejsca wybuchu. Jest tam doktor Ryan.
-	Trzymaj rękę na pulsie - nakazał Pontowski. - Pułkownik Clark, jakieś wieści o ekipie GAO?
-	Z tego, co słyszałam ostatnio, przesłuchiwali pilotów w centrum operacji. - Wcisnęła guzik na pulpicie łączności i połączyła się z Robalem. - Ci z GAO wyszli i idą do nas - powiedziała wreszcie. - Powinni tu być lada chwila. Wygląda na to, że nie jest im do śmiechu.
Ludzie z GAO, którzy wpadli na stanowisko dowodzenia, rzeczywiście byli jakby mniej opanowani, ale nie stracili nic ze swojej arogancji.
-	Generale Pontowski - warknął Willard - co pan, do licha, wyprawia? Pontowski był zbity z tropu.
-	Obawiam się, że nie rozumiem.
-	Najpierw ten atak rakietowy, a potem nasz samolot odlatuje bez nas. Pontowski podał mu telefon.
-	W sprawie rakiety powinien pan porozmawiać z Ludową Armią Wy
zwoleńczą. Co się tyczy KC-10, kazałem mu wystartować ze względów
bezpieczeństwa. Ściągniemy go z powrotem, kiedy będziecie państwo goto
wi do odlotu.
Willard podniósł głos.
-	Niech pan ściągnie go tu w tej chwili!

-	Naturalnie - powiedział Pontowski. - Rozumiem, że dochodzenie dobiegło końca.
-	Nie!

-	Czy mogę w czymś pomóc przed państwa odlotem? Willard odetchnął głęboko i otarł pot z twarzy.
-	Czy wydał pan rozkaz użycia CBU-58 nad Kuala Lumpur?

-	Bezpośredni rozkaz? Odpowiedź brzmi: nie. Ale jestem za to odpowiedzialny, ponieważ dałem moim pilotom zgodę na atak. Co więcej, pozwalam im stosować taką taktykę, która zapewni im przetrwanie, i używać broni, która najlepiej nadaje się do wyeliminowania określonego celu. Nie kwestionuję ich decyzji, panie Willard.
-	Czyli jest pan także odpowiedzialny za dzisiejszy atak na niewinnych cywilów na moście w Bahau?
-	Jeśli ma pan na myśli atak na ZSU-23, które ostrzelało jeden z moich samolotów, to tak.
-	Czy pańskie zasady walki zostały zaaprobowane i opublikowane?
-	Zaaprobowane? Przez kogo?
Willard nie przywykł do tego, by to jemu zadawano pytania, i nieco spąsowiał.
-	Przez najwyższą władzę państwową. Kogo innego mogłem mieć na
myśli?
-	Chodzi panu o prezydent Turner? Willard spąsowiał jeszcze bardziej.
-	Chodzi mi o legalny organ kontrolny naszego rządu!
-	Być może jeszcze bardziej wszystko panu zagmatwam, ale Amery
kańska Grupa Ochotnicza podlega Dowództwu Azji Południowo-Wschod
niej. Co więcej, szczerze wątpię, by „legalny organ kontrolny naszego rzą
du" miał choćby blade pojęcie o zasadach walki w tym teatrze działań.
Janice Clark przerwała mu.
-	Generale. - Zerknęła w stronę drzwi.
Na progu stał zmęczony doktor Ryan z Rockne'em.
-	Nie udało mi się ich uratować - powiedział Ryan. Odwrócił się i poszedł.
-	Pańscy strażnicy? - spytał Pontowski. Twarz Rockne'a była jak z kamienia.

-	Bezpośrednie trafienie. - Wyprostował się, stając niemal na baczność. -Panie generale, czy kiedy KC-10 wyląduje, będziemy mogli go zatrzymać dość długo, by załadować worki ze zwłokami? Sierżant Maul może je odwieźć.
-	Wykluczone!-krzyknął Willard.
Pontowski odwrócił się i utkwił w nim lodowaty wzrok.

-	Panie Willard, ten KC-10 bez nich nie odleci.
-	Jeszcze zobaczymy!
-	Proszę bardzo.
Przez chwilę dwaj mężczyźni mierzyli się wzrokiem. Wreszcie Willard
nie wytrzymał i wybiegł.	\
-	Jeszcze o nas usłyszycie! - krzyknął, by ostatnie słowo należało do
niego.
Clark pokręciła głową i zaklęła pod nosem.
-	Dlaczego - powiedziała - mam uczucie, że zostawiają nas na lodzie?
Biały Dom
Poniedziałek, 4 października
Stłumione bicie w bęben dochodzące z Lafayette Park było ledwie słyszalne w prezydenckiej sypialni. Nie cichło jednak, wdzierało się w podświadomość Maddy ze swoim bezlitosnym przesłaniem. Otworzyła oczy i usiadła z bijącym sercem. Co mi się śniło? Spojrzała na zegar. Było dopiero parę minut po czwartej. Wahała się, czy zapalić światło. Wiedziała, że ten prosty sygnał wzbudzi fale niczym głaz wpadający do spokojnego jeziora: wkrótce cały Biały Dom stanie na nogi i wypełni się krzątaniną, w pełni podporządkowaną jej potrzebom.
Włączyła lampkę. Po kilku sekundach rozległo się dyskretne pukanie do drzwi. To była pokojówka, gotowa do pracy.
-	Poproszę kawy - zawołała Maddy, rozpoczynając dzień.
Poczłapała do łazienki i wzięła prysznic. Przez kilka minut delektowała
się gorącą wodą omywającą jej ciało. Kiedy wyszła, pokojówka już na nią czekała z ciepłym szlafrokiem. Maddy zdjęła z głowy czepek i rozrzuciła włosy. - Na razie włożę dres - powiedziała.
Starsza kobieta spojrzała na niąz niepokojem i Maddy uśmiechnęła się.
-	Cóż, skoro Winston Churchill mógł chodzić w „syrenim stroju", to ja też. - Przyszła jej do głowy inna myśl. - Dziś zaczniemy o normalnej porze - powiedziała.
-	Jest za późno, pani prezydent - odparła kobieta.
Dokładnie osiem minut później Turner weszła do Gabinetu Sytuacyjnego. Trzej oficerowie dyżurni zostali uprzedzeni o jej przybyciu, byli więc gotowi. Usiadła na krześle przy wielkich monitorach, zamiast, jak zwykle, po drugiej stronie stołu.

-	Ogólny raport - powiedziała, sięgając po pilota. Na środkowym ekranie rozbłysł napis DZIEŃ 29 i po kilku sekundach już przeglądała Meldunek Miejscowy, skrócony opis sytuacji na froncie, uaktualniany przez NMCC co pół godziny. ZFI wciąż parł na południe, ale kampania powietrzna spowalniała tempo ofensywy.
-	Saudyjczycy walczą jak demony - powiedział oficer dyżurny. Saudyjczycy znaleźli się w ogniu najcięższych walk i ponosili duże straty. -A propos, wiemy już, jak ZFI przesyła zaopatrzenie na południe. - Przywołał mapę pokazującą sieć linii zaopatrzeniowych, sięgającą do Arabii Saudyjskiej. - Wzięli przykład z Północnych Wietnamczyków i szlaku Ho Szi Mina - wyjaśnił. - Ale przy braku osłony, jaką zapewniała dżungla, przystosowali się do warunków panujących na pustyni. Najpierw wykopali tunele pod granicą. - Zakreślił wskaźnikiem osiem przerywanych linii, które wychodziły z Iraku i kierowały się na południe, przez granicę, w stronę twierdzy King Khalid. - Mają od siedmiu do dwudziestu kilometrów długości. Nasi analitycy szacują, że ich budowa zajęła im około trzech lat. Po przejściu granicy zrobili skok naprzód i zbudowali tunele naziemne pełniące funkcję przejezdnych magazynów. - Kolejna mapa pokazała pajęczynę śladów ciężarówek na pustyni. - Nie próbowali zacierać śladów, dlatego zniszczyliśmy przeszło dwa tysiące wozów jadących na południe.
-	A skąd się biorą te wszystkie ciężarówki?
-	Przez te tunele nie mogliśmy ich wykryć, kiedy przekraczały granicę - odparł oficer. - Dlatego zakładaliśmy, że to nasze wozy, przejęte przez wroga po upadku twierdzy King Khalid. Potem Irakijczycy postarali się, żebyśmy zobaczyli dokładnie to, co chcieliśmy zobaczyć. Cała sieć drogowa jest zawalona wypalonymi wrakami. Nie zobaczyliśmy za to tych naziemnych bunkrów.
Na ekranie pojawił się obraz w wysokiej rozdzielczości pokazujący ślady opon ciężarówki na pustyni, biegnące równolegle do grzbietu górskiego-
-	To dość typowe. Przedłużyli zbocze grzbietu, jak w osłonie przeciw-śnieżnej nad torami w górach. Gdy przyjrzeć się dokładniej, widać, że ciężarówka może skręcić do tunelu z głównego szlaku i wyjechać tutaj. Szacujemy, że w takim tunelu może się schronić do stu wozów. Kiedy zagrożenie mija, przenoszą się do następnego.
-	Dlaczego nie zbombardowaliśmy tych tuneli?
-	To bardzo świeża informacja. CIA i DIA dopiero co ustaliły wszystkie szczegóły. Jak widać, prymitywna technologia nadal się sprawdza, jeśli jest się gotowym zapłacić odpowiednią cenę. Analitycy nazywają to „Pająkiem Saddama".
-	
-	Czyli ten pustynny rurociąg - Pająk Saddama - działa na pełnych obrotach?
-	Jest pełen ludzi i zapasów. To dzięki temu byli w stanie rozpocząć obecną ofensywę.
Palce Turner zabębniły w stół, a w jej głowie zaczął się rodzić pewien pomysł. Wcisnęła guzik przewijania, by zobaczyć następne dane. Na ekranie pojawił się raport dotyczący ofiar. W sumie jak dotąd zginęło 2011 amerykańskich żołnierzy. Turner wcisnęła pauzę, kiedy zobaczyła nazwiska ostatnich ofiar.
-	Tak, pani prezydent - powiedział oficer dyżurny - my też to zauwa
żyliśmy.
Na pierwszym miejscu listy widniało nazwisko pułkownika Roberta Sco-villa.
-	Co się stało? - spytała.
-	Z tego, co wiemy, przyjechał do kwatery głównej swojego batalionu w chwili, kiedy nieprzyjaciel przełamał naszą linię obrony. To była klęska. Ale on zebrał grupę maruderów i poprowadził ich do kontrataku. Stawiali opór wystarczająco długo, by przybyły posiłki i odwróciły sytuację. To stało się potem... wybuch niewypału.
Z trudem łapała oddech. Łzy napłynęły jej do oczu. Wreszcie wykrztusiła:
-	Proszę, dajcie mi moment.
Trzej mężczyźni pospiesznie wyszli.
Kiedy ja go ostatnio widziałam? W piątek wieczorem. Ile czasu upłynęło? Myśli kłębiły się w jej głowie, nie dając chwili wytchnienia. Pięćdziesiąt sześć godzin. Mniej niż trzy dni. O mój Boże! Jak wiele mogę od nich wymagać? Jej ciałem wstrząsnął gwałtowny szloch. Potem popłynęły łzy. Powoli odzyskała panowanie nad sobą. Nie zapomnę! Otarła oczy chusteczką i wcisnęła guzik interkomu.
-	Proszę przysłać tu mój personel.
-	Wszyscy czekają na korytarzu, pani prezydent.
Richard Parrish wszedł pierwszy, za nim zjawiła się Nancy. Turner stała, kiedy pozostali przestępowali próg i zajmowali miejsca wokół stołu. Mazie weszła na końcu i zatrzymała się, niepewna, jak rozumieć to, co widzi.
-	Zakończymy tę wojnę - powiedziała pani prezydent. Rozejrzała się po sali. - Nie tak szybko, jak bym chciała, ale wkrótce. I nie przegramy pokoju. Richard, razem ze Stephanem i Mazie przygotujecie strategię końcową. Za pół godziny wygłoszę oświadczenie w Sali Prasowej.
-	Pani prezydent - powiedział Parrish - dopiero piąta. Nikogo tam nie będzie.
-	No to będę mówić do pustej sali.
Obrzuciła ich spokojnym spojrzeniem.

-	Aha, jeszcze jedno: wygramy te wybory. Proszę wybaczyć, muszę
zadzwonić do rodziny pułkownika Scovilla.
Wyszli, zostawiając ją samą.
Sala Prasowa była pełna. Pani prezydent stanęła na podeście i powiodła wzrokiem po twarzach dziennikarzy.
-	Dziś rano dowiedziałam się - zaczęła - że pułkownik Robert Neil
Scovill z korpusu marines poległ kilka godzin po przybyciu do swojej jed
nostki w Arabii Saudyjskiej. Wielu z was zapewne znało pułkownika Sco-
villa z odpraw, które prowadził w Pentagonie. Także ja słuchałam jego ra
portów, ostatniego w piątkowy wieczór. Polegałam na pułkowniku Scovillu
i ufałam jego osądowi. Jednak on chciał być ze swoimi ludźmi. Pułkownik
Scovill był przede wszystkim żołnierzem i oddał życie w walce za wolność
innych. Mogę tylko złożyć hołd jego poświęceniu.
Zawiesiła głos i spojrzała na swoje dłonie.
-	Mój szanowny kontrkandydat wielokrotnie zarzucał mi, że jestem
więźniem Białego Domu, niezdolnym do sprostania wyzwaniom tego kon
fliktu, i boję się podejmowania decyzji. Co do jednego ma słuszność: je
stem w pełni skoncentrowana na tej wojnie, co zmusza mnie do przebywa
nia w pobliżu Białego Domu. Chciałabym zobaczyć, jak mój rywal reaguje
na wymogi chwili. Dlatego proponuję mu debatę, która odbyłaby się w cią
gu najbliższych trzydziestu sześciu godzin w miejscu, jakie on wybierze -
pod warunkiem, że niedaleko stąd.
Po sali przebiegła fala śmiechu.
-	Żadnego moderatora, żadnych formalnych reguł, żadnych przygoto
wanych uprzednio pytań. On wygłosi pierwsze oświadczenie i to będzie
punktem wyjścia do dyskusji. Zaproszenie leży na stole.
Odwróciła się i zeszła z podium.
Punktualnie o siódmej Wilding przyszedł do Gabinetu Sytuacyjnego na spotkanie z Komitetem Wykonawczym i panią prezydent. Oczy go piekły i słaniał się na nogach ze zmęczenia.
-	Dziękuję za przybycie - powiedziała Turner. - Wstała i zaczęła krążyć po sali. - Mazie, kiedy możemy się spodziewać rozpoczęcia niemieckiej ofensywy?
-	Godzina H nastąpi o pierwszej czasu miejscowego - odparła Mazie. - U nas wtedy będzie siedemnasta, w środę po południu. Straż przednia zacznie zajmować pozycje i przemieszczać się ku granicy jeszcze dziś.
-	
-	Generale Wilding, właśnie dowiedziałam się o Pająku Saddama. Jak sądzę, w najbliższej przyszłości stanie się on waszym celem.
-	Poczynając od dziś - odparł Wilding.
-	Najpierw skoncentrujcie się na południowym końcu pająka - poleciła. - Chcę...
Generał wstał.
-	Pani prezydent, nie chciałbym się powtarzać, ale...
-	Proszę pozwolić mi dokończyć. Kiedy tylko Niemcy rozpoczną ofensywę, zablokujcie północny koniec Pająka. Nie chcę, żeby kolumny zaopatrzeniowe wróciły na północ.
Wilding podniósł głowę, zmęczenie zniknęło bez śladu.
-	Genialne. Uderzymy z dużą siłą na południowy koniec sieci, oni będą musieli zwiększyć dostawy, żeby nadrobić straty i podtrzymać tempo ofensywy, Niemcy zaatakują, a my zamkniemy całą logistyczną bazę Irakijczyków w Pająku. - Jego twarz nabrała surowego' wyrazu, kiedy spojrzał na Turner. Wszystkie kawałki układanki znalazły się na swoich miejscach. -Wykopali swoje własne groby.
-	Otóż to - stwierdziła Turner.
Wieczorem Bobbi Jo Reynolds i członkowie sztabu wyborczego spotkali się z panią prezydent w Gabinecie Owalnym.
-	Dzięki, że przyszliście o tak późnej porze - powiedziała Maddy.
-	Dziękujemy za kolację - odparła Bobbi Jo. Przedstawili Turner najświeższe dane dotyczące kampanii.
-	Mamy złe wiadomości, pani prezydent. Brakuje nam pieniędzy. Dat
ki na rzecz kampanii spływają coraz wolniej, nasi zwolennicy chyba czeka
ją, jak się rozwinie sytuacja.
Choć stanowiło to poważny problem, wszyscy byli zawodowcami i wiedzieli, co robić. Pod koniec spotkania drzwi otworzyły się i do gabinetu wszedł Patrick Shaw.
Uśmiechnął się szeroko i oznajmił:
-	Leland i jego chłopak zgodzili się na debatę. Jutro o szóstej po połu
dniu, na uniwersytecie Georgetown.
Reakcją na tę wiadomość był ogólny aplauz; członkowie sztabu szybko uwinęli się z robotą i wyszli. Kolejny dzień pracy Madeline Turner dobiegł końca.
-	Cóż, pani prezydent - powiedział Shaw - musi pani jutro załatwić tego sukinsyna.
-	Jakieś pomysły, jak to zrobić? - spytała.
-	
- Jeśli dopisze nam szczęście, uczepi się trzech tematów: przywództwa, dyplomacji i błędów wywiadu. - Shaw z trudem zachowywał kamienną twarz. -Zna pani odpowiedzi, ale proszę za każdym razem pozwolić, by do nich należało ostatnie słowo.
Rozdział 26
Instytut Wojskowy Stanu Nowy Meksyk Poniedziałek, 4 października
Zack i Brian przyszli na popołudniową odprawę w Dow Hall z dziesię-ciominutowym wyprzedzeniem. Punktualność nie należała do ich mocnych stron, więc zjawiając się dziesięć minut przed czasem, ustanowili swój nowy rekord. Ale na wiele im się to nie zdało, bo wszystkie miejsca w sali były już zajęte i musieli stanąć z tyłu. Kiedy kapitan przekazujący najnowsze informacje o wojnie wszedł na podest, przed chłopców wepchnęli się dwaj fut-boliści.
-	A trening? - mruknął Brian.
Większy z futbolistów, boczny obrońca, nadepnął mu na nogę.
-	Tu więcej się dzieje - mruknął.
Kapitan rozejrzał się po sali.
-	Będziemy musieli znaleźć większe pomieszczenie - powiedział. Zack i Brian przytaknęli skwapliwie, przygnieceni przez futbolistów do ściany. Sterowany komputerowo projektor włączył się i kapitan zwięźle opisał przebieg walk w Zatoce i Malezji. - Tempo ofensywy ZFI na Rijad słabnie, ale zanim zostanie powstrzymana, siły koalicji będą musiały stoczyć jeszcze niejedną bitwę. Przybycie w piątek dwóch dużych konwojów z pewnością wzmocni bazę logistyczną. Niestety, sytuacja na Półwyspie Malajskim jest o wiele gorsza. Przy obecnym tempie ofensywy Ludowej Armii Wyzwoleńczej wygląda na to, że Singapur padnie za dwa-trzy tygodnie.
-	Ej, Pontowski - powiedział obrońca - wychodzi na to, że twój stary dostanie w dupę.
-	Palant - mruknął Brian.
Na ekranie pojawił się inny obraz.
-	Dziś chciałbym omówić strategię zwycięstwo-opór-zwycięstwo za
stosowaną przez Stany Zjednoczone - rzekł kapitan. - Myślę, że w tych
okolicznościach jest to jedyne rozsądne rozwiązanie. - Przedstawił szcze
góły strategii, koncentrując się na braku transportu powietrznego niezbęd-

nego do jej powodzenia. Na zakończenie powiedział: - Niestety, wybrano nieodpowiedni moment i mam poważnie obawy, czy zdołamy wygrać wojnę w Arabii Saudyjskiej na tyle szybko, by wysłać siły do Malezji i uratować sytuację. Wygląda na to, że SEAC i Amerykańska Grupa Ochotnicza zostały na lodzie.
Odprawa zakończyła się i sala szybko pustoszała. Zanim Zack zdążył wyjść, zatrzymał go futbolista.
-	Ej, stary, nie chciałem, żeby to tak zabrzmiało. To znaczy, no, kurde, znaczy się, chciałbym tam być... z twoim tatą. - Klepnął Zacka w ramię. -Za twoim starym poszedłbym wszędzie. - Zawstydzony tą demonstracją uczuć, obrócił się na pięcie i wybiegł z sali.
-	Kto by pomyślał? - mruknął Brian.
Zack tylko pokręcił głową i wrócili w milczeniu do baraków.
-	Twój tata znów jest kimś - powiedział Brian. Zack spojrzał na przyjaciela z niepokojem.
-	Myślisz, że ten palant może mieć rację?
-	Że twój tata dostanie w dupę, jeśli padnie Singapur? Zack skinął głową.
-	Nie pękaj, moja mama na to nie pozwoli - zapewnił go Brian.
Środkowa Malezja Wtorek, 5 października
Superpuma leciała przez mrok wczesnego poranka. System GPS utrzymywał śmigłowiec na kursie i pozwalał unikać wzniesień i wszelkich innych przeszkód; w nawigacji pomagał też jasny blask księżyca. Mimo to załoga była mokra od potu. Teren stał się płaski i pilot instynktownie opuścił maszynę ku ziemi. Jeszcze nigdy nie latał tak długo nocą, a tym bardziej nad terytorium nieprzyjaciela. Dwie minuty po starcie poprosił drugiego pilota o ponowne sprawdzenie współrzędnych strefy lądowania, które wpisał do GPS. Drugi pilot potwierdził, że współrzędne zgadzają się z tymi, które podał Kamigami. Kiedy monitor pokazał, że do celu zostało jeszcze dwieście metrów, pilot sięgnął do dźwigni przepustnic i powoli przesunął je w tył, redukując prędkość.
Po chwili w blasku księżyca pojawiła się mała polana i błysnęło światło - znak, że można lądować. Śmigłowiec osiadł na ziemi i strzelec otworzył drzwi przedziału ładunkowego. Spomiędzy drzew wybiegli ludzie, którzy w niespełna dwie minuty wyładowali tonę amunicji i zapasów. Dwaj ranni zostali wniesieni na pokład, a z pumy wyskoczył wysoki, szczupły mężczyzna.

Tel patrzył za odlatującym helikopterem, aż ten zniknął nad czubkami drzew, kierując się z powrotem do Alfy. Potem zarzucił na ramię bergen i poszedł za resztą ludzi w zarośla, gdzie czekał Kamigami.
-	Dzień dobry, panie generale.
Kamigami spojrzał na niego z kamienną twarzą, ale nic nie powiedział.
-	Pułkownik Sun zasugerował, żebym do pana dołączył.
-	Zasugerował?
-	Chciał, żebym przedstawił plan operacji. Sprawa jest dość pilna.
-	Musimy ruszać - stwierdził Kamigami.
Uważał, że w świecie tajnych operacji ruch to życie, i zakładał, zresztą słusznie, że śmigłowiec został zauważony. O świcie ktoś sprawdzi ten rejon; wtedy oni będąjuż wiele kilometrów stąd. Zamierzał jednak zostawić kilka interesujących „niespodzianek", mających zniechęcić każdego, kto chciałby pójść po ich śladach. Szybko spakował plecak i obejrzał miny odłamkowe, które przerobił na pułapki. Osobiście ustawił zegary, które miały zdetonować ładunki za trzydzieści sześć godzin, jeśli wcześniej nie zrobi tego jakiś pechowy żołnierz. Podniósł bergen i skrzynkę z amunicją.
-	Idźcie - powiedział ledwo słyszalnym głosem.
Dwaj kaprale objęli przednią straż i ruszyli naprzód. Tel poprawił noktowizor i zajął miejsce w szyku za Kamigamim.
Przez następną godzinę trzydziestu sześciu ludzi rozciągniętych na przestrzeni trzystu metrów przemykało przez dżunglę. Nikt nie musiał ich zachęcać do utrzymywania morderczego tempa. Wreszcie Kamigami zarządził postój. Zdjął noktowizor i potarł czoło.
-	Co to za operacja? - spytał Tela. Tel wziął duży łyk z manierki.
-	SEAC chce, żeby wysadził pan mosty w Bahau.
-	Są tam czołgi - powiedział Kamigami. To nie było pytanie.
-	Tak, po północnej stronie - odparł Tel. - Nasi chcą, żeby tam zostały.
-	AVG może zniszczyć mosty w mgnieniu oka.
-	Niestety Ludowa Armia Wyzwoleńcza używa uchodźców jako żywe
tarcze, żeby ochronić mosty przed bombardowaniem.
Kamigami prychnął.
-	Zasady walki nie pozwalają Pontowskiemu bombardować cywilów na LK, a armia chińska odgadła to już dawno. Amerykanie nigdy nie zmądrzeją. - Zamyślił się. - Dla nas atak na mosty byłby misją samobójczą. -Z oddali dobiegł huk eksplozji i Kamigami spojrzał na zegarek. - Dotarli tam wcześniej, niż się spodziewałem. - Usłyszeli drugi wybuch. - Agresywni są, zaczną nas gonić za kilka minut.
-	Mają psy? - spytał Tel.
-	Tak, zostawiliśmy pułapki na ścieżce.
-	
-	Psy nie wywęszą zapalników? Kamigami potrząsnął głową.
-	Mam nadzieję, że nie. Użyliśmy takich, które wykrywają ruch. Wydał rozkaz wymarszu i jego ludzie narzucili ostre tempo, świadomi,
że są ścigani. Po półtorej godziny Kamigami zatrzymał ich gestem ręki i sprawdził pozycję na GPS.
-	Mam pewien pomysł co do tych mostów, ale to będzie wymagało
koordynacji. - Wezwał porucznika i dwóch sierżantów i wyłożył im swój
plan. - Ile czasu zajmie ci przeniesienie dwóch moździerzy na stanowisko?
- spytał porucznika.
Porucznik myślał głośno.
-	Maksymalny zasięg L9 wynosi siedemset pięćdziesiąt metrów. - L9A1 był pięćdziesięciojednomilimetrowym moździerzem, lekkim i skutecznym, ale o ograniczonym zasięgu. - Będziemy musieli przeniknąć na tyły wroga, żeby znaleźć się wystarczająco blisko. - Zastanowił się. - Dojdziemy tam dziś przed świtem, za dnia się schowamy i zaatakujemy o zachodzie słońca, żebyśmy mogli ewakuować się w nocy.
-	To da nam dość czasu na koordynację działań z AVG - powiedział Tel.
-	Więc zróbmy tak - zdecydował Kamigami. Podał im współrzędne miejsca zbiórki i kazał porucznikowi wybrać dwóch ludzi i radiooperatora.

-	Mogę iść z panem? - spytał Tel. Porucznik przyjrzał mu się uważnie.
-	Ile pocisków moździerzowych udźwigniesz?
Z oddali dobiegł stłumiony wybuch drugiej pułapki.
-	Agresywne dranie - powiedział Kamigami z uznaniem.
Baza Alfa
Wtorek, 5 października
Członkowie sztabu patrzyli, jak Pontowski czyta rozkaz. Gdy skończył, prychnął ze złości i pomachał im kartką przed oczami.
-	Dwie misje? -Znów prychnął. - Cztery samoloty w dwadzieścia cztery godziny?
-	Powiedziałem SEAC - odparł Robal - że możemy puścić szesnaście warthogów w pierwszym rzucie, dwanaście w drugim i osiem w trzecim.
Pontowski nie krył obrzydzenia.
-	Po co my tu w ogóle jesteśmy?
Pułkownik Sun odkaszlnął.
-	Dziś rano dostaliśmy wiadomość od generała Kamigamiego. Może
pana zainteresować. - Podał kopie Pontowskiemu i Robalowi.

-	No, to już lepiej - mruknął Robal.
-	Najważniejsze będzie wybranie właściwego momentu - powiedział Sun. Rozdał teczki z planem operacji, przygotowane przez jego oficera wywiadu. - Dwa moździerze mają ostrzelać północne drogi dojazdowe do mostu jutro o siedemnastej pięćdziesiąt, około dziesięciu minut przed zachodem słońca. Ostrzał będzie stopniowo zbliżał się do mostu, odcinając dostęp do niego. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, ludzie uciekną z mostu kolejowego na południe i ten zostanie pusty. Ale z uwagi na krótki zasięg moździerzy nasz oddział zostanie natychmiast zaatakowany i będzie zmuszony do odwrotu. Powinno to jednak dać waszym warthogom dość czasu na atak.
-	A my musimy uderzyć w odpowiedniej chwili - powiedział Robal -żeby ludzie z moździerzami mogli się wycofać pod osłoną ciemności.
-	Dokładnie - potwierdził Sun.
-	Każę się tym zająć Sekcji Broni i Taktyki - powiedział Robal. - Cztery warthogi powinny wystarczyć. Po dwa na każdy most.
-	Możemy wysłać tam pumę, jeśli konieczna będzie operacja poszuki-wawczo-ratownicza - dodał Sun.
-	Czy będziemy potrzebowali błogosławieństwa SEAC? - spytał Robal.
Sun zmarszczył brwi.
-	Chyba najlepiej by było... - powiedział z ociąganiem - gdyby wiedział o tym tylko pan Deng.
-	Dlaczego właśnie Gus? - spytał Pontowski. - Co jest grane?
-	Powiedzmy - odparł Sun zniżonym głosem - że SEAC ma pewne problemy z ochroną informacji.
-	Doskonale - mruknął Robal. -Nie można nic powiedzieć niewtajemniczonym. Zajebisty sposób prowadzenia wojny.
-	Czy to wyjaśnia brak rozkazów? - zainteresował się Pontowski. Sądząc z miny Suna, trafił w sedno. - Jadę w tej sprawie do Singapuru. Będę mógł wtedy porozmawiać z Gusem o mostach.
-	Proszę zachować daleko idącą dyskrecję - rzekł Sun.
-	Rozumiem - odparł Pontowski. Spojrzał na pozostałych. - Skoro i tak narobię rabanu, to może załatwić przy okazji coś jeszcze?
Clark przejrzała swoje notatki.
-	Mógłby pan poprosić SEAC o przydzielenie nam samolotu-cysterny?
-	Przycisnę ich - obiecał Pontowski.
Wstał Rockne.
-	Wiem, że powtarzam się jak zepsuta płyta, ale naprawdę potrzebujemy reszty naszych gliniarzy.
-	Zajrzę do MAAG - powiedział Pontowski - ale nie sądzę, żeby to coś dało.
-	
-	Cóż - odparł Rockne - w takim razie przydałaby się ciężarówka min
i kilkanaście M-60.
M-60 był lekkim karabinem maszynowym strzelającym pociskami kalibru 7,62. Z minami lądowymi stanowił doskonałą broń odstraszającą.
-	Doktorze, a panu czegoś potrzeba? - spytał Pontowski.
-	Trzeba zacząć przygotowania do ewakuacji drogą powietrzną - odparł Ryan.
Pontowski podszedł do wielkiej mapy na ścianie.
-	Nie podoba mi się to, co widzę. Kierują się prosto na Singapur, a my
stoimy im na drodze. -Zmierzył odległość do granicy strefy, w której toczy
ły się walki. - Sto dziesięć kilometrów. - Usiadł i odchylił się na oparcie
krzesła. - Trzeba zacząć myśleć o ewakuacji.
Rockne zamknął oczy i wziął głęboki wdech. Wiedział, że gdyby do tego doszło, on zostanie.
-	Naprawdę potrzebne mi będą te miny i M-60 - powiedział. - Miło
byłoby też dostać kilka sztuk broni przeciwpancernej. Domyślam się, że
taktyczną broń jądrową mogę sobie wybić z głowy.
Nikt nie uznał tego za żart.
Singapur
Wtorek, 5 października
Pontowski siedział na tylnym siedzeniu ciemnoniebieskiego samochodu sztabowego, który wyjechał z garażu ambasady i płynnie włączył się w popołudniowy ruch.
-	Spotkał pan już kiedyś pana Denga? - spytał szofer.
-	Poznałem Gusa w Waszyngtonie - odparł Pontowski. Postanowił od razu przejść do rzeczy. - Panie Mears, zgaduję, że nie jest pan urzędnikiem administracji.
-	Proszę mi mówić Bill, panie generale. A kim innym miałbym być?

-	Szefem delegatury CIA? Mears roześmiał się.
-	To aż tak oczywiste? Dostałem przydział do Kuala Lumpur.
-	I liczy pan na to, że weźmie udział w tym spotkaniu.
-	Trzeba mieć nadzieję. Tak czy inaczej, bylibyśmy wdzięczni za ra
port. Niech pan nie da się zwieść pozorom, Gus nie jest dobrotliwym dzia
duniem, na jakiego wygląda. To jego terytorium i facet poderżnie panu gar
dło w nanosekundę, jeśli uzna, że sprawia mu pan kłopoty.
Pontowski pokręcił głową.
-	Cóż, nie chcę sprawić kłopotów.

-	To budujące - powiedział Mears.
Ruch był bardzo duży i przyjechali na teren rezydencji spóźnieni. Czekali na nich dwaj potężnie zbudowani młodzi mężczyźni w kamizelkach kuloodpornych i z pistoletami maszynowymi uzi w rękach.
-	Dobrze, że pana znają- mruknął Mears pod nosem.
Trzeci mężczyzna otworzył drzwi.
-	Panie Mears, może pan dołączyć do pana Denga i generała Pontow-
skiego, jeśli pan sobie tego życzy.
Mears nie wierzył własnemu szczęściu. Wszedł za Pontowskim do środka. Gus siedział na werandzie. Wstał na ich powitanie.
-	Pan Mears jak sądzę-powiedział.-Wiele o panu słyszałem.-Zwrócił się do towarzyszących mu dwóch pięknych młodych kobiet. - Pragnę panom przedstawić LeeAnn i Cari. - Po wymianie uprzejmości dziewczęta wyszły. Gus od razu przeszedł do sedna sprawy. - W czym mogę pomóc?
-	Po pierwsze - powiedział Pontowski - AVG nie dostaje żadnych rozkazów i siedzimy na tyłkach w Alfie, podczas gdy chińskie wojska idą prosto na nas. Dajcie nam coś do roboty albo wracamy do domu.
Gus pokiwał głową ze zrozumieniem.
-	Ach, tak. Rozkazy. To jest kłopot. Mamy tu pewne frakcje, które nie chcą wykorzystać AVG z obawy przed pogorszeniem sytuacji.
-	Jak możemy ją jeszcze bardziej pogorszyć?
-	Te same frakcje - wyjaśnił Gus - liczą na wynegocjowanie porozumienia.
-	Chińczycy będą negocjować, kiedy się poddacie - odparł Mears.
-	Otóż to - powiedział Gus. - Mam nadzieję przekonać tych dżentelmenów, że są w błędzie.
-	Ponadto - ciągnął Pontowski - Kamigami i Sun przygotowali plan ataku na mosty w Bahau.
-	Czytałem wiadomość od Victora - powiedział Gus. Uśmiechnął się, widząc ich zaskoczone miny. - W Singapurze nic ważnego nie dzieje się bez mojej wiedzy. Mam nadzieję, że atak przy użyciu moździerzy oczyści mosty i rym samym rozwiąże problemy z waszymi zasadami walki. Ale będzie dość ryzykowny dla ludzi, którzy podejmą się tego zadania. - Przerwał na chwilę. - Zakładam, że wasze samoloty mogą zniszczyć mosty.
-	W mgnieniu oka-potwierdził Pontowski. -Ale potrzebujemy zgody SEAC.
-	Wiadomość o waszym planie dotrze do właściwych ludzi. - Twarz Gusa nie wyrażała żadnych uczuć. - Domyślam się, że nie rozwiązaliście problemu z dostawami paliwa do Alfy i że chcecie wzmocnić obronę bazy.
-	Zgadza się - odrzekł Pontowski, ciekaw, skąd ten człowiek czerpał informacje. Odpowiedź narzucała się sama. - Czy mogę przyjąć, że Kamigami i Sun działają pod pańskim bezpośrednim kierownictwem?
-	
- Tak, może pan. Proponuję, żebyśmy przedyskutowali wasze problemy przy kolacji. - Nie czekając na reakcję, uśmiechnął się do dziewcząt, które czekały, by zaprowadzić ich do środka. -Niech mi pan opowie o człowieku, którego nazywa pan „Rock".
Było ciemno, kiedy Mears odwiózł Pontowskiego do ambasady.
-	Siostrzenice, też coś - mruknął pod nosem.
-	Są piękne - stwierdził Pontowski.
-	Dobrze, że nie zgodził się pan zostać na noc. Jedna z nich czekałaby w pańskim łóżku. Wtedy Gus miałby pana w kieszeni.
-	Sam się tego domyśliłem - powiedział Pontowski.
Rozległo się wycie syreny, więc Mears zjechał na pobocze. Dwa błyski rozświetliły niebo i dwa głuche grzmoty przetoczyły się nad ich głowami, jeden po drugim. Potem rozległ się trzeci. Smuga światła wystrzeliła z ziemi, by po chwili rozjarzyć się i spaść w szczątkach na ziemię.
-	Patriot trafił - powiedział Pontowski. Rozległa się o wiele głośniejsza eksplozja, która wstrząsnęła samochodem. - To za duże jak na rakietę.
-	Pewnie ciężarówka wyładowana materiałem wybuchowym - mruknął Mears. Wysiadł z wozu i wbił wzrok w niebo. - Cholera. Przez jakiś czas drogi będą zablokowane. Lepiej chodźmy pieszo.
Pontowski wysiadł i ruszył za nim boczną ulicą. Szybko się zorientował, że Mears nie idzie do ambasady. Na następnym skrzyżowaniu agent CIA wskazał pożar szalejący dwie przecznice dalej.
-	To była kwatera główna SEAC. Gus właśnie wysadził w powietrze prochińską frakcję SEAC. Teraz „młodoturcy" przejmą ster.
-	Spotkałem kilku z nich - powiedział Pontowski. - Chcą walczyć, ale czy politycy im pozwolą?
Mears długo na niego patrzył.
-	Oto jest pytanie.
Rozdział 27
Środkowa Malezja Środa, 6 października
Tel chciał powiedzieć porucznikowi, że idą za szybko i mają jeszcze mnóstwo czasu. Sprawdził GPS i jego przypuszczenia się potwierdziły. Most

był w zasięgu ognia z moździerzy, należało więc zająć się ich rozlokowaniem i znalezieniem kryjówki, by zdążyć przed wschodem słońca. Ale porucznik brnął naprzód, prowadząc pięciu ludzi obok pogrążonego w mroku kampongu. Tel zatrzymał się i nadstawił uszu. W podobnej wiosce dorastał, rozpoznał więc charakterystyczne znaki świadczące o tym, że była opuszczona. Wszedł za niski płot ogradzający zagrodę dla świń, żeby się załatwić. Rozległ się pojedynczy wystrzał i głośne okrzyki przecięły nocne powietrze. Tel padł na ziemię, sześć pocisków moździerzowych, które niósł, wpiło mu się w plecy.
Zsunął plecak z ramion i wytężył słuch. Doszły go rozkazy wydawane po chińsku. Na widok zbliżającego się cienia wyciągnął nóż. Zaraz jednak rozpoznał kaprala, za którym szedł do tej pory.
-	Tutaj - powiedział zniżonym głosem. Kapral padł na ziemię obok niego.
-	Porucznik wszedł prosto na nich - powiedział.
-	Ilu?-spytałTel.
Mężczyzna podniósł trzy palce. Posterunek. Tel był gotów iść o zakład, że nie ma w nim radia ani telefonu. Czyżby to był strzał ostrzegawczy? W oddali znów ktoś wypalił z karabinu. A może mieli do czynienia z nerwowymi wartownikami bojącymi się ciemności? Warto to sprawdzić. Sięgnął po MP5 i upewnił się, że tłumik jest dobrze przykręcony. Gestem kazał kapralowi zostać na miejscu i rozpłynął się w mroku. Poruszał się bezszelestnie, tak jak uczył go Kamigami. Okrążył posterunek i słuchał, jak trzej żołnierze naradzają się, co zrobić z upolowaną zwierzyną.
Podkradł się na tyle blisko, by ich zobaczyć. Porucznik leżał w kałuży krwi, a pozostała trójka siedziała na ziemi z rękami związanymi na plecach. Jeden z żołnierzy przeszukiwał ich bergeny i wyjmował różne rzeczy. Sądząc z tego, jak dwaj pozostali rzucili się na racje żywnościowe, było oczywiste, że dawno nie mieli nic w ustach. Najstarszy żołnierz zaczął się kłócić z najmłodszym, nastolatkiem, któremu kazał zameldować się u sierżanta i spytać, co zrobić z trzema jeńcami i martwym porucznikiem. Nastolatek nie chciał nigdzie iść, dopóki nie skończy jeść. Dopiero kopniak ruszył go z miejsca.
Tel poszedł za nim, zaskoczony, że to takie łatwe. Podkradł się do chłopaka i poderżnął mu gardło. Wcisnął jego twarz w miękką ziemię, tłumiąc odgłosy gulgotania, z którymi uchodziło zeń życie. Szybko wrócił na posterunek. Dwaj żołnierze stali nad jeńcami i podawali sobie paczkę papierosów. Tel pokręcił głową, zniesmaczony tym, jak lekceważyli podstawowe zasady bezpieczeństwa. Podniósł MP5, przełączył broń na strzały pojedyncze i dwa razy pociągnął za spust. Zamek zaskoczył z cichym trzaskiem, niewiele głośniejszym od pyknięć tłumika. Żołnierze upadli na ziemię. Je-

den przeturlał się na bok. Tel rzucił się na niego i wbił mu nóż pod mostek, kierując ostrze ku górze. Mężczyzna zadrżał i znieruchomiał.
Tel szybko uwolnił jeńców. Jeden z sierżantów chciał coś powiedzieć, ale Tel przerwał mu i zaczął wydawać rozkazy, przejmując dowództwo. W ciągu kilku minut ukryli trzy ciała, ponownie spakowali ekwipunek i zatarli wszelkie ślady swojej obecności. Tel poprowadził ich z powrotem do opuszczonego kampongu, by zabrać czekającego tam kaprala. Jeden z sierżantów chciał przerwać misję i wycofać się jeszcze przed wschodem słońca.
- Potrzebujesz porucznika, żeby strzelić z moździerza? - spytał Tel, ucinając dyskusję. - Mamy dużo pracy.
Kazał wycelować dwa moździerze i zamaskować je. Potem wybrał odpowiednie drzewo i wspiął się na nie z krótkofalówką. Dobrze wybrał. Widział rzekę i obydwa mosty. Pierwsza smuga światła przecięła wschodni horyzont. Spojrzał na zegarek - zostało dokładnie dwanaście godzin. Zasnął.
Waszyngton
Wtorek, 5 października
Shaw i Bobbi Jo stali za kotarą przy bocznych drzwiach, kiedy pani prezydent weszła do auli uniwersytetu Georgetown. Zjawiła się pięć minut przed czasem; debata miała się rozpocząć o dwudziestej pierwszej.
-	Jakieś ostatnie życzenie? - spytała Shawa.
-	Niech ich pani rzuci na kolana - odparł.
Próbował się uśmiechnąć, ale dotkliwy ból przeszył mu głowę, wywołując mdłości. Nie teraz, nakazał, zmuszając nowotwór do posłuszeństwa. Ból powoli zelżał. Spojrzał na drugą stronę sceny, na Lelanda i Davida Graua, kandydata na prezydenta Stanów Zjednoczonych. Makijaż Graua był idealny, a jego szpakowate włosy zostały starannie ułożone, tak by dodać mu lat. Ale Shawowi przypominał odpicowaną fokę.
Leland nachylił się ku swojemu chłopcu i żywo gestykulując, udzielił mu ostatnich instrukcji. Przed oczami Shawa stanął obraz trenera wysyłającego zawodnika na boisko w ostatnich minutach meczu.
Znany komentator polityczny wszedł na podium po lewej stronie sceny i wygłosił krótki wstęp.
-	Zgodnie z umową- powiedział - debata będzie trwać półtorej godzi
ny. Gubernator Grau zabierze głos jako pierwszy. Nie ma żadnych innych
reguł ani warunków.
Turner i Grau wyszli na scenę z przeciwnych stron i uścisnęli sobie dłonie. Bitwa się rozpoczęła.

Grau utkwił posępny wzrok w widowni.
-	Trwa trzydziesty dzień strasznej wojny - zaczął. - Wojny, której głów
nymi cechami są nieudolne przywództwo, zmarnowane okazje, poważne
błędy wywiadu i całkowita klęska dyplomacji.
Shaw miał ochotę wiwatować. „Zmarnowane okazje". Nie pomyślałem o tym. Ale trzy trafienia na cztery to niezły wynik w tej branży. Obserwował minę Turner, kiedy słuchała zarzutów Graua. Pozwól mu, żeby sam sobie wykopał grób.
Wreszcie nadeszła jej kolej.
-	Gubernator ma rację, mówiąc o błędach wywiadu. Ciężko pracuje
my, by naprawić skutki dziesięciu lat zaniedbywania służb specjalnych.
Chciałabym przypomnieć gubernatorowi, że kiedy zasiadał w Izbie Repre
zentantów, głosował przeciwko wszystkim próbom wzmocnienia naszych
agencji wywiadowczych...
-	Prosiłbym o nieprzeinaczanie faktów - wtrącił Grau. Turner przybrała protekcjonalny ton.
-	Proszę, ja panu nie przeszkadzałam, kiedy pan mówił. Spokojnie, spokojnie, pomyślał Shaw. Poczuł, że ból wraca, i usiadł.
-	Wody - szepnął.
Bobbi Jo przyniosła kubek wody, a Shaw wyjął z kieszeni płaszcza fiolkę z lekarstwami. Udało mu się włożyć dwie pigułki do ust. Popił je i odetchnął głęboko. Ból rozpłynął się we mgle. Sięgnął do kieszeni po kasetę. Dygocząc, podał ją Bobbi Jo. Szukał właściwych słów, ale zdołał tylko wykrztusić:
-	Słuchaj sama.
Ból powrócił ze zdwojoną siłą.
-	Szpital - wyszeptał.
Bobbi Jo wystukała numer na komórce, a Grau przeszedł do ofensywy.
-	Porażki na froncie dyplomatycznym doprowadziły do klęski na Pół
wyspie Malajskim. Pani taktyka zwycięstwo-opór-zwycięstwo nie ma szans
powodzenia, a Amerykańska Grupa Ochotnicza to nic innego, jak ofiara
z krwi złożona na ołtarzu nieudolnej strategii.
Widownia wstrzymała oddech, zaszokowana tym oskarżeniem. Shaw wściekał się. Tego nie przewidziałem! Próbował coś powiedzieć, ale głos uwiązł mu w gardle.
-	Już dobrze - powiedziała Bobbi Jo. - Karetka jest w drodze.
Shaw odwrócił głowę w stronę sceny. Widział poruszające się usta Mad-
dy, ale nie słyszał jej słów.

Drzwi poczekalni szpitala marynarki w Bethesda otworzyły się i agenci Secret Service wprowadzili do środka prezydencką świtę. Lekarze zostali uprzedzeni o przybyciu pani prezydent i czekali na nią, cali w nerwach.
-	Co z nim? - spytała.
-	Jego stan jest stabilny - powiedział główny lekarz. - Podaliśmy mu silne środki nasenne.
-	Czy jest bardzo źle?
Lekarz pokręcił głową.
-	Zrobiliśmy tomografię. Nie wiem, jak udało mu się przeżyć tak długo.
-	Ile mu zostało?
-	Kilka dni, może tydzień.
-	Mogę go zobaczyć?
-	Oczywiście, ale nie sądzę, żeby panią rozpoznał. -Zaprowadził ją do pokoju Shawa. - Oprócz zapewnienia mu wszelkich możliwych wygód niewiele możemy zrobić.
Gdy stanęła przy łóżku, lekarz wyszedł i zamknął drzwi. Maddy wzięła Shawa za rękę.
-	Och, Patrick, nie chciałam, żeby to się tak skończyło. - Jego powieka
drgnęła, jakby próbował mrugnąć okiem. - Przeszliśmy razem długą drogę.
Nie poradziłabym sobie bez ciebie. - Poczuła, że lekko ścisnął jej dłoń,
i zrobiło jej się lżej na sercu. Wciąż był przy niej!
Ze wszystkich znanych jej ludzi Patrick Flannery Shaw był najmniej sentymentalny i skłonny do użalania się nad sobą. Zaczęła mówić mu to, co chciał usłyszeć.
-	Szkoda, że nie widziałeś końca debaty. Dałam mu ostatnie słowo,
a on wpadł w sidła. Uwierzysz, że przegrałam wojnę i została mi już tylko
klęska? - Znów poczuła lekki uścisk dłoni. A może to była reakcja nerwo
wa? - Och, Patrick. Próbujesz mi coś powiedzieć. O co chodzi?
Nie było żadnej reakcji. Shaw leżał bez ruchu, oddychając płytko.
Środkowa Malezja Środa, 6 października
Siedemnasta pięćdziesiąt. Tel sięgnął po krótkofalówkę.
-	Próba radia.
Odpowiedziały mu szybkie „Jeden" i „Dwa".
-	Jeden, ognia. - Do jego uszu dobiegło głuche łup pocisku moździe
rzowego. Skierował lornetkę na widoczne w oddali dwa mosty. Zobaczył

błysk i kłąb dymu. - Za daleko - zgłosił. - Opuścić o trzydzieści. - Usłyszał drugie łup. Tym razem pocisk rozerwał się na drodze.
-	Dwa, ognia. - Patrzył, jak trzeci pocisk wybucha na drodze, niecałe
dziesięć metrów od drugiego. Widział ludzi, którzy rozbiegali się na wszyst
kie strony, byle dalej od mostów. - Jeden i Dwa, strzały na postrach. Prawy
ukos.
Powietrze wypełnił grzmot, kiedy dwa moździerze ostrzelały drogę, kierując ogień w stronę północnych dojazdów do mostów. Tel spojrzał na ciężarówkę, która wjechała na most i wbiła się w ludzi próbujących przejść na drugi brzeg. Kolejne pociski trafiły w drogi dojazdowe.
-	Jeden, lewy ukos - rozkazał.
Teraz połowa pocisków kierowała się ku północy, a druga połowa trafiała w most. Z oddali dobiegi odgłos nadlatujących A-10. Uchodźcy uciekli na południowy brzeg, most był wolny.
-	Wstrzymać ogień! - rozkazał Tel, kiedy nad jego głową rozległ się
świst pocisku przeciwartyleryjskiego. - Jazda!
Teraz musieli uciekać, ile sił w nogach, od tego zależało ich życie. Spuścił linę, którą przywiązał do drzewa, i zsunął się na ziemię, po czym od razu zaczął biec. Drugi pocisk przeleciał górą i wybuchł w pobliżu. Wstrzeliwali się. Pobiegł w stronę opuszczonego kampongu. Tuż nad czubkami drzew przemknął A-10.
Drugi A-10 przeleciał tuż za nim i zniknął w oślepiającym błysku. Tel ani na chwilę nie zwolnił kroku.
Baza Alfa
Środa, 6 października
Bag zatrzymał samolot pod schronem. Mechanicy przypadli do maszyny, włożyli bolce zabezpieczające i przyczepili belkę holowniczą. Po niecałych dwóch minutach A-10 został wciągnięty do schronu i wielkie wrota zatrzasnęły się. Z prawej strony kokpitu pojawiła się drabina i pilot zaczął schodzić na dół. W połowie drogi zatrzymał się i spojrzał na Roba-la. Pokręcił głową i zeskoczył na ziemię. Szef załogi naziemnej podał mu kask.
-	Wszystko z nim w porządku? - spytał, mając na myśli samolot.
Bag lekko skinął głową i ruszył w stronę Robala. Razem weszli do jed
nego z pomieszczeń wbudowanych w boczną ścianę schronu.
-	Co się stało z Lurchem? - spytał Robal.
-	Nie wiem. Skręciliśmy na cel, on był półtora kilometra za mną. Widziałem most. Nie było na nim nikogo. Zobaczyłem błysk po mojej szóstej
-	
i Ślizg kazał mi wracać. Odbiłem w prawo, widziałem, gdzie spadł. Dymiący lej w ziemi. Zero spadochronu. W tych okolicznościach uznałem, że najlepiej będzie przerwać akcję.
Zamilkli, czekając na powrót dwóch pozostałych pilotów, Ślizga i Wal-da. Ślizg przyszedł pierwszy.
-	Nawet nie wiem, co go trafiło - powiedział.
Robal próbował skupić się na słowach Baga i Ślizga, kiedy składali raport sierżantowi z wywiadu. Nie mógł jednak pogodzić się z dwoma niezaprzeczalnymi faktami - stracił pilota i dwa samoloty pozostające pod jego komendą. Chciał się przed sobąjakoś usprawiedliwić, wmówić sobie, że tak to już jest, że to samo spotyka wszystkich dowódców. Nie pomogło.
-	Gdzie Waldo? - spytał, gdy sierżant skończył.
-	Tutaj - odparł Waldo. Przyszedł ze schronu, w którym stał jego war-thog. Kombinezon miał mokry od potu. - Rakieta ziemia-powietrze - wyjaśnił, co zniszczyło warthoga i zabiło pilota.
-	Jezu Chryste! - krzyknął Bag. - Lurch był tuż nad ziemią. Jaka rakieta mogła go dostać?
-	Widziałem smugę za rakietą- odparł Waldo.
-	Może to któraś z tych nowych S.A. O ile Rosjanie sprzedali jakieś Chińczykom - powiedział Robal.
Najnowsze rakiety ziemia-powietrze rosyjskiej produkcji rzekomo były skuteczne nawet na wysokości dziesięciu metrów.
-	Zaatakujemy most jeszcze raz? - spytał Waldo.
W odpowiedzi Robal tylko potrząsnął głową.
Rozdział 28
Singapur
Środa, 6 października
Kolejne samoloty startowały z lotniska Changi i kierowały się ku Pulau Tekong, dużej wyspie oddalonej o siedem kilometrów. Piloci uważali, żeby nie wchodzić na pułap wyższy niż sześćset metrów, dopóki nie znajdą się nad wyspą. Potem pozostawało już tylko wzbić się w niebo, skręcając na południe, i pasażerowie mogli odetchnąć z ulgą, świadomi, że najgorsze mają za sobą. Ale w tymczasowym centrum dowodzenia SEAC, na terenie położonego na Pulau Tekong singapurskiego obozu podstawowego szkolenia

wojskowego, nieustający ryk silników utrudniał rozmowy i sprawiał, że prżeź telefon można się było porozumieć tylko krzykiem.
Major sił powietrznych, który wprowadził Pontowskiego i Gusa do centrum dowodzenia, był typowym przedstawicielem „młodoturków" z SEAC: wykształcony, dobrze wyszkolony i bystry.
-	Sztab planowania operacji jest z generałem - powiedział. - Za kilka
chwil powinni znaleźć czas na spotkanie z panami w sprawie rozkazów.
Wyszedł, by tego dopilnować.
Gus dłubał przy prawej zatyczce do ucha, nie mogąc jej dopasować. Samolot przeleciał nad ich głowami, niżej niż zwykle.
-	Muszą się przenieść - krzyknął.
Pontowski rozejrzał się. Nie był pewien, czy podziela jego zdanie. Bomba, która zrównała z ziemią kwaterę główną SEAC w mieście, jednocześnie usunęła stare dowództwo, pozostawiając „młodoturków" u steru. Gdziekolwiek spojrzał, widział porządek i koncentrację, które dowodziły, że SEAC jest organizacjąwojskową, a nie zbieraniną generałów bawiących się w polityków.
-	Niech lepiej Changi zmieni procedury odlotów - odparł.
Gus usiadł, a Pontowski obejrzał mapę wiszącą na ścianie. Po kilku minutach wyszedł zaczerpnąć świeżego powietrza. W mroku migały smugi świateł antykolizyjnych samolotów, które zakręcały niemal dokładnie nad jego głową.
Gus dołączył do niego, pocierając nowe woskowe zatyczki do uszu.
-	Samoloty z Changi powinny startować na południe - powiedział Pon
towski. - A jeśli już muszą lecieć tędy, to niech piloci robią zwrot w górę
zaraz po podniesieniu podwozia.
Gus przytaknął. Stali w milczeniu, obserwując odlatujące samoloty.
-	O nie - powiedział Pontowski, wskazując na niebo.
Krótki pióropusz ognia wystrzelił z wąskiej cieśniny Johore oddzielającej Singapur od Malezji i skierował się ku smugom świateł antykolizyjnych. Po chwili zgasł.
-	Wypalił się silnik rakiety - zdążył powiedzieć i światła antykolizyjne zniknęły w jasnym błysku.
-	Co to była za rakieta? - spytał Gus.
-	Pewnie Graal albo podobnego typu, odpalana z ramienia - odparł Pontowski, nie odrywając oczu od trafionego samolotu. Teraz już widzieli płomienie buchające z prawej strony samolotu. - Zawraca na Changi.
Wielki airbus przeleciał nad nimi, jego jedyny działający silnik ryczał na pełnych obrotach.
-	Da radę?

-	Nie, Skręca w tę stronę, po której ma zepsuty silnik. Lepiej zrobiłby, lecąc prosto przed siebie.
-	O cholera-jęknął Pontowski.
Airbus położył się na prawym skrzydle i wpadł do wody, kilkaset metrów od nich. Niemal natychmiast morze zmieniło się w ścianę ognia. Akcja ratownicza byłaby bezcelowa.
-	Przekażę pańską sugestię dotyczącą zmiany kursu samolotów - obie
cał Gus. Z głównego obozu dobiegło wycie syreny. - Alarm przeciwlotni
czy. Chyba powinniśmy wejść do środka.
Pontowski wszedł za Gusem do stosunkowo dobrze zabezpieczonego, obłożonego workami z piachem centrum dowodzenia. Usiadł ze spuszczoną głową, a Gus zajął się telefonami. Teraz pozostawało tylko czekać. Czy Changi zmieni procedury odlotów? - zastanawiał się. A mają wybór? Wszyscy dowódcy od wieków mieli ten sam dylemat: jak podjąć decyzję przy braku dobrej alternatywy. Szczęście w nieszczęściu, że nie wiedział, kto zginął w airbusie. To były liczby bez twarzy, tyle i tyle ofiar. Z zewnątrz dobiegło wycie syreny odwołującej alarm. Wrócił eskortujący ich major.
-	Jakieś szkody? - spytał Pontowski.
Major zajrzał do notesu.
-	Jedna rakieta trafiła w most. - Most biegł nad cieśniną Johore, łączył Singapur z Malezją.
-	Szczęśliwe trafienie jak na scuda - powiedział Pontowski.
-	Naszym zdaniem to nie był scud - odparł major. Podszedł do mapy i wskazał Taman Negara w Malezji. - Nasz radar wczesnego ostrzegania wskazuje, że wystrzelono ją stąd. Uwzględniając zasięg i celność, może był to CSS-7? - CSS-7 była chińską rakietą taktyczną o zasięgu pięciuset trzydziestu kilometrów. -Niestety, przerwany został akwedukt pod mostem.
-	Czy to poważny problem?
-	Bardzo - powiedział Gus. - Ze względu na małe terytorium i gęste zaludnienie ciągle mamy kłopoty z wodą. Uzdatniamy ponad dwadzieścia pięć tysięcy metrów sześciennych dziennie i mamy wiele rezerwuarów, ale bez akweduktu...
Pokręcił głową, niezdolny oszacować, kiedy rezerwuary wyschną.
Sierżant podbiegł do majora i wręczył mu wiadomość. Ten rzucił na nią okiem i już miał dołączyć do pozostałych, które niósł w ręku, kiedy nagle zmienił zdanie i oddał wiadomość Pontowskiemu.
-	Raport operacyjny z Alfy, panie generale. Z ataku na most.
Pontowski przeczytał raport operacyjny i podał go Gusowi. Most wciąż
stał, a AVG straciła samolot i, co ważniejsze, pilota. Na myśl o cyfrze trzy Pontowski poczuł ból - zginęło już trzech jego ludzi. Tym razem jednak nie

było ciała, które mógłby wysłać do kraju. To nie pierwsi ludzie, których straciłeś, pomyślał. Próbował usprawiedliwić się przed sobą. To w tej branży wkalkulowane ryzyko, powtarzał w duchu. Ale to nie pomagało; za każdą z tych liczb kryła się twarz.
-	Dostał rakietą ziemia-powietrze. Musiało to być coś bardziej nowoczesnego od Graala. Może nowa Strieła. - Zamyślił się. - Mam nadzieję, że nie Gadfly, rosyjska rakieta naprowadzana przez radar monoimpulsowy -mogła ścigać samolot nawet na wysokości piętnastu metrów nad ziemią.
-	Dlaczego? - spytał Gus.
-	Miałem do czynienia z tymi maleństwami na Bliskim Wschodzie. Leciałem strike eagle'em i cudem udało mi się uciec, a w porównaniu z nim warthog jest jak cel na strzelnicy.
-	Mamy cztery F-16 przystosowane do neutralizowania obrony przeciwlotniczej - wtrącił major. - Jeszcze ich nie użyliśmy.
-	Robi się ciężko - powiedział Pontowski. - Będziemy ich potrzebowali. - Jakby na podkreślenie jego słów, syrena znów zaczęła wyć. - To pewnie następna rakieta.
Gus stanął przy mapie, z oczami utkwionymi w Taman Negara.
-	Musimy coś z tym zrobić.
Środkowa Malezja Czwartek, 7 października
Nocne powietrze parowało wokół pięciu mężczyzn brnących w górę małego strumienia. Za zakolem opadła ich chmura komarów wciskających się pod paski noktowizorów. Tel szedł, nie zatrzymując się, i wkrótce znaleźli się na otwartym terenie, wolni od uciążliwych owadów. Spojrzał na zegarek. Kluczyli w dżungli od ośmiu godzin i Tel zamierzał dobrze wykorzystać czas pozostający do wschodu słońca. Zauważywszy, że coraz słabiej widzi przez noktowizor, zarządził postój, by wymienić baterie. Gestem nakazał swoim ludziom schować się na brzegu, a kapralowi polecił wrócić po ich śladach i stanąć na czatach. Szybko wymienił baterie, ale zanim założył noktowizor, sprawdził pozycję na GPS. Szli w dobrym tempie i powinni spotkać się z Kamigamim jeszcze tego popołudnia. Postanowił zrobić przerwę.
Kapral wrócił i ostrzegł go gestem ręki - nadchodzili żołnierze. Tel nie mógł uwierzyć, że ścigający dotrzymali im kroku; to zirytowało go bardziej niż komary. Postanowił coś z tym zrobić. Zrzucił bergen z pleców i kazał ludziom przygotować się do szybkiej reakcji. Tym razem nie było to ćwiczenie. Upewniwszy się, że są gotowi, wrócił z kapralem w dół strumienia. Czekali ukryci w krzakach. Nie musieli czekać długo.

Dwaj mężczyźni szli w górę strumienia z bronią gotową do strzału. Za nimi pojawili się czterej następni. I jednym, i drugim Tel pozwolił przejść. Ostatni żołnierz osłaniał tyły, rozglądając się na boki. Zszedł na brzeg dokładnie pod miejscem, gdzie przyczaił się kapral, i usiadł odwrócony do niego plecami. W pierwszej chwili Tel nie miał pojęcia, co on robi. Wreszcie w jego nozdrza uderzyła charakterystyczna woń. Żołnierz załatwiał się, siedząc na pochyłym brzegu. Tel wskazał go i wykonał charakterystyczny ruch ręką. Kapral skinął głową, bezszelestnie podkradł się do żołnierza i uderzył go kantem dłoni w szyję. Cios był niecelny. Mężczyzna dwa razy krzyknął, zanim kapral zdołał go uciszyć.
Z oddali dobiegły głośne nawoływania. Eksplodował granat, a potem rozległo się pięć szybkich serii z pistoletów maszynowych. Jakiś żołnierz uciekał w dół strumienia. Tel oddał dwa strzały, oba celne. Wszedł do wody, by się upewnić, że żołnierz nie żyje, i zobaczył jeszcze jedno ciało niesione prądem. Wyciągnął oba na brzeg i szybko je przeszukał.
-	Co mam z nim zrobić? - spytał kapral, stojąc nad nieprzytomnym żołnierzem.
-	Osusz go - odparł Tel.
Waszyngton
Środa, 6 października
Bobbi Jo Reynolds monotonnym, pozbawionym emocji głosem przedstawiała wyniki debaty z poprzedniego wieczora.
-	Większość mediów powtarza słowo w słowo to, co powiedział ten dupek. - Tak jak Shaw, wzbraniała się przed wypowiadaniem nazwiska Davida Graua. - Do nagonki nie przyłączył się tylko „Washington Times" i, o dziwo, CNC-TV. Przyjęli postawę wyczekującą.
-	Sondaże nie wyglądają źle - powiedział Parrish - ale tendencja jest zniżkowa. Grau i jego ludzie stawiają zbyt wiele zarzutów, na które nie reagujemy. GAO opublikowało raport ostro krytykujący AVG, a Kongres dorzucił swoje trzy grosze. Senat zamierza kontynuować dochodzenie w sprawie upadku twierdzy King Khalid. Leland domaga się rozpoczęcia przesłuchań przed wyborami.
-	To miło z jego strony - odparła Turner. Instynkt podpowiadał jej, że powinna ich jakoś zmotywować. Ale niewiele mogła im powiedzieć, nie ujawniając szczegółów zbliżającej się operacji w Zatoce Perskiej. - Proszę, zaufajcie mi. Jeszcze przez kilka godzin musimy kłaść uszy po sobie i przyjmować ciosy. Za to jutro przejdziemy do ataku. Do tego czasu żadnych komentarzy.
-	
Drzwi otworzyły się i weszła Nancy.
-	Pani prezydent, czas na popołudniową odprawę w Gabinecie Sytu
acyjnym.
Turner spojrzała na Bobbi Jo
-	Chodź z nami - powiedziała. - Myślę, że to cię zainteresuje.
W drodze do piwnicy Madeline rozmawiała z Parrishem o rozkładzie zajęć na następny dzień. Bobbi Jo szła za nimi, zastanawiając się, co tu robi.
-	Bobbi Jo zastępuje Patricka - powiedziała Turner, gdy znaleźli się
w gabinecie. Wskazała krzesło, na którym zwykle siedział Shaw.
Wtedy Bobbi Jo zrozumiała. Patrick Flannery Shaw odszedł, a ona miała zająć jego miejsce.
-	Pani prezydent, panie i panowie - powiedział Wilding. - Operacja „Saracen" rozpocznie się za dwie minuty. -Na środkowym monitorze pojawiła się mapa północnego Iraku. Za chwilę zastąpiło ją powiększenie tej części granicy iracko-tureckiej, którą przecinała rzeka Tygrys. - Dwa niemieckie pułki pancerne ze sto trzydziestoma czterema czołgami Leopard i lżejszymi transporterami opancerzonymi zajęły pozycje wzdłuż wschodniego brzegu Tygrysu. Pierwszym celem jest Mosul, oddalony o sto dwadzieścia kilometrów.
-	Kiedy spodziewają się tam dotrzeć? - spytała Turner.
-	Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem - odparł Wilding - nie później niż za dwadzieścia cztery godziny. - Na lewym ekranie pojawił się raport przedstawiający doniesienia irackiej obrony przeciwlotniczej o intensywnym bombardowaniu północnej sieci radarów i wyrzutni rakiet. - Tornada Luftwaffe startujące z bazy lotniczej w Diyarbakir mają za zadanie wyważenie drzwi. - Wilding patrzył, jak z ekranu znikają kolejne irackie stanowiska radarowe i rakietowe. - Wygląda na to, że drzwi są otwarte. - Przywołał najświeższe informacje przesyłane przez samoloty Joint Stars. Na prawym ekranie ukazał się szczegółowy obraz pojazdów sunących wzdłuż granicy turecko-irackiej. Generał wskazał laserowym wskaźnikiem jasną linię. - Ten ślad radarowy to kolumna pancerna. -Na ekranie pojawiły się informacje o pojazdach. - Bez wątpienia niemiecka -dodał.
-	Czyli dobrze zaczęli - powiedział wiceprezydent Kennett.
-	Zgodnie z planem - odparł Wilding.
Butler wyglądał na zaniepokojonego.
-	Plany mają to do siebie, że na ogół trzeba je zmieniać po pierwszych
trzydziestu sekundach walki - oznajmił.
Wilding uśmiechnął się po raz pierwszy od czterech tygodni.
-	Myślę, że w tym przypadku to nie będzie konieczne. Pierwszy kon
wój dotarł na miejsce osiemnaście godzin przed czasem i właśnie przybija

do portu. Wojska i sprzęt będą gotowe do rozpoczęcia operacji „Kowadło" w poniedziałek. Lotnictwo zniszczyło tunele na północnym krańcu Pająka Saddama, a na południowym nie widać żadnego ruchu. - Spojrzał na Turner. - Pani strategia mająca na celu uwięzienie większości ZFI w Pająku była genialna.
Bobbi Jo nie mogła się dłużej powstrzymać.
-	Kiedy będziemy mogli ogłosić to publicznie?
-	Jeszcze nie teraz - odparła Turner. - Pozwolimy, by fakty mówiły za siebie. Mam wybory do wygrania. - Rozejrzała się. - Coś jeszcze?
-	Tak, pani prezydent - powiedział Butler. - Ale biorąc pod uwagę poufny charakter informacji, może lepiej by było, gdyby panna Reynolds...
-	Bobbi Jo - powiedziała Turner - mogłybyśmy spotkać się później?
Butler zaczekał, aż Reynolds wyjdzie.
-	Pani prezydent, poważnie niepokoi mnie sytuacja w Malezji. - Wci
snął guzik w pilocie i na środkowym ekranie pojawiła się mapa centralnej
Malezji. - Chińskie wojska posuwają się w szybkim tempie środkiem pół
wyspu. Główne siły SEAC obsadziły linię obronną opartą o miasto Segamat
i, jak wynika z najnowszych doniesień, są w kontakcie z wysuniętymi jed
nostkami Ludowej Armii Wyzwoleńczej. Analitycy z DIA twierdzą, że SEAC
nie zdoła utrzymać Segamat i będzie musiał wycofać się tutaj. - Wskazał
bazę Alfa. - Alfa jest nie do obrony, moi specjaliści przewidują, że padnie
w ciągu kilku dni. Między Alfą a Singapurem nie ma już nic.
Turner wstała.
-	Kiedy będziemy mogli przerzucić wojska do Malezji?
-	Czekają nas ciężkie walki w Zatoce - powiedział Wilding. - Rezy-   • gnacja z operacji „Kowadło" postawiłaby Niemców w trudnym położeniu.

-	Nie proszę cię, żebyś był cudotwórcą- odparła mu Turner. Wilding zamyślił się.
-	Najwcześniej za dwa tygodnie.
Bobbi Jo weszła do swojego gabinetu na piętrze Zachodniego Skrzydła. Grau, pomyślała, mając przed oczami obraz upieczonej foki, już po tobie.
-	Jezu, Jezu, Jezu - zanuciła. - Patrick, szkoda, że cię tam nie było.
Przez chwilę grzebała w swojej gigantycznej torebce w poszukiwaniu
kasety, którą Shaw dał jej podczas debaty. Jakość nagrania była zaskakująco dobra i Bobbi Jo od razu rozpoznała głos Lelanda. Ten drugi to był sekretarz obrony. Przesłuchała kasetę jeszcze raz i wszystkie elementy układanki znalazły się na właściwych miejscach. Shaw dobrze ją wyszkolił.

Rozdział 29
Malezja
Czwartek, 7 października
Było jeszcze ciemno, kiedy piloci przyszli na odprawę do żelbetowego schronu. Waldo czytał listę, przydzielając każdemu samolot i powtarzając rozkazy dostarczone przez generała kilka minut po północy. W zasadzie sprawa była prosta. SEAC chciało, żeby o świcie dwa A-10 były gotowe do udzielenia bezpośredniego wsparcia lotniczego, a dwa inne pozostawały w stanie pogotowia, tak by mogły wystartować pięć minut po otrzymaniu rozkazu. Kiedy pierwsze dwa zużyją całą amunicję albo będą musiały wrócić do bazy po paliwo, ich miejsce zajmą dwa następne. Wtedy dwa war-thogi przejdą w stan pogotowia. Jak jednak zauważył Waldo, najprostsze rzeczy są zwykle najtrudniejsze. Oddał głos oficerowi wywiadu, by przedstawił aktualną sytuację.
Była to pierwsza odprawa młodego porucznika. Przybrał poważną minę i rzeczowym tonem wyjaśnił, z czym mają do czynienia.
-	Chińskie jednostki są w kontakcie z SEAC tutaj, dziewięćdziesiąt kilometrów na północny zachód. - Wskazał Segamat. - Jeśli Ludowa Armia Wyzwoleńcza zdobędzie most w Segamat, będą ją od nas dzielić tylko trzy rzeki, wszystkie nadające się do przejścia w bród.
-	Możemy już iść do domu? - zawołał któryś pilot.
-	Robię, co mogę - odparł porucznik bez mrugnięcia okiem.
Następny był oficer odpowiedzialny za uzbrojenie i taktykę. Wyjaśnił,
że singapurskie siły powietrzne przeznaczą dwa F-16 na neutralizację nieprzyjacielskiej obrony przeciwlotniczej. Celem tej partii trójwymiarowych szachów było eliminowanie rakiet ziemia-powietrze i, co ważniejsze, zmylenie przeciwnika.
Potem przyszła kolej na Robala.
-	To ważne zadanie - powiedział. - Wykonajmy je, jak należy.
Pilot zwany Burakiem ustawił swojego w pełni uzbrojonego warthoga po lewej stronie Walda. Dał znak, że jest gotów. Waldo zwiększył obroty silników i puścił hamulce. Burak włączył zegar na tablicy przyrządów, uruchamiając wskazówkę mierzącą upływ czasu. Po piętnastu sekundach dodał gazu i kiedy druga wskazówka doszła do dwudziestki, zwolnił hamulce. Warthog potoczył się pasem startowym, z początku powoli, by stopniowo nabrać prędkości. Burak lekko pociągnął dźwignię i przednie podwozie unio-

sło się. Mignął mu Pontowski, stojący przy swoim wozie na pierwszym skrzyżowaniu z drogą do kołowania. Kiedy samolot wzbił się w niebo, generał zasalutował.
Waldo odbił w lewo, dając Burakowi miejsce. Ten dołączył do niego.
-	Test przyrządów - rozkazał Waldo.
Dłonie Buraka zatańczyły na pulpicie. Sprawdził wszystko po dwa razy; nie ruszył tylko głównego przełącznika uzbrojenia. Po czterech minutach Waldo skontaktował się z oficerem łącznikowym w Segamat. Ten zezwolił obu pilotom na wejście na wskazany obszar i polecił skontaktować się z obserwatorem naprowadzającym samoloty. Wysoko w górze krążyły dwa F-16, szukające zwady. Niemal od razu odezwała się aparatura ostrzegająca przed radarem. Burak zerknął na ekran. Włączony był radar monoimpulso-wy, co wskazywało, że wystrzelona została rakieta ziemia-powietrze. Dwa F-16 rozłączyły się, robiąc ostre uniki. Jeden rzucił się ku ziemi, pochylił nos i zaczął się wznosić. Rakieta przemknęła obok, niezdolna do wykonania takiego zwrotu. Wtedy myśliwiec gwałtownie skręcił, usuwając się z drogi drugiego pocisku. Nadciągnął drugi F-16. Spod jego lewego skrzydła wyskoczyła rakieta nakierowująca się na źródło promieniowania. Była to pierwsza misja bojowa Buraka i nie uwierzyłby, że rakieta przeciwradarowa może lecieć tak szybko, gdyby nie zobaczył tego na własne oczy. Alarm wciąż ostrzegał go przed namierzeniem, więc ściszył dźwięk. Na ziemi pojawił się błysk i aparatura ostrzegawcza ucichła. Rakieta przeciwradarowa zrobiła swoje.
Waldo skontaktował się z oficerem naprowadzającym, który spytał go, czy widzi zielony dym na północnym skraju miasta.
-	Tak - odparł Waldo.
Obserwator zezwolił na zaatakowanie każdego celu na północ i północny zachód od zielonego dymu.
-	Zrozumiałem - zgłosił Waldo. - Zrób odstęp - polecił, opadając ku
ziemi.
Zgodnie z ustaleniami sprzed startu, Burak skręcił w lewo i wyrównał lot na wysokości trzydziestu metrów, prostopadle do Walda. Sprawdził uzbrojenie: bomby gotowe, stanowiska trzy i dziewięć, wysoki opór, przednie zapalniki, działko ustawione na wysoką szybkostrzelność. Był gotowy. Oddychał szybciej. Przed sobą zobaczył Walda odbijającego w bok i srebrzyste, napełniane powietrzem balony hamujące, rozwijające się za każdą z bomb, by zmniejszyć tempo ich spadania i dać Waldowi dość czasu na ucieczkę w bezpieczne miejsce.
-	Twoja szósta jest czysta - zgłosił. - Atakuję. - Skierował się w stronę
drogi wychodzącej z miasta na północ. Na dziesiątej miał cztery ciężarówki
i coś, co wyglądało jak dwa transportery opancerzone. Ludzie rozbiegali się

na wszystkie strony, szukając schronienia. Pociągnął drążek do siebie i wszedł na pułap pięciuset metrów. Obrócił warthoga i wspiął się na sześćset metrów, po czym ustawił się tak, by pierwszy z pojazdów pojawił się na górze monitora. Cel przesunął się po linii projektowanego toru lotu bomby i został namierzony. Jak na razie nieźle. Burak wcisnął guzik, by system automatycznie uwolnił bomby przy osiągnięciu właściwych parametrów. Przez ułamek sekundy cel był na samym środku siatki. Powinno spaść sześć bomb, ale nic się nie stało.
-	Przeleć na sucho i sprawdź przełączniki - powiedział Waldo.
Burak przebiegł wzrokiem po pulpicie kontroli uzbrojenia. Stłumił jęk
irytacji, widząc, że główny przełącznik nadal jest wyłączony. Wściekły na siebie, zawrócił, zdecydowany zniszczyć ciężarówki i wozy pancerne. Przesunął główny przełącznik uzbrojenia w dół. W jego głowie rozbrzmiał alarm ostrzegający przed wejściem na wyższy pułap. Pchnął dźwignie przepust-nic i nadleciał nad cel tuż nad ziemią. Czarne skrzynki systemu kontroli uzbrojenia zrobiły, co do nich należało, i tym razem sześć bomb oddzieliło się od maszyny, spadając prosto na ciężarówki. Odbił w lewo.
-	Flary! - krzyknął Waldo przez radio.
Burak wcisnął guzik na prawej dźwigni przepustnicy. Osiem flar wyskoczyło z samolotu i w tej samej chwili namierzył go Graal. Odpalana z ramienia rakieta eksplodowała, posyłając wybuchowe fragmenty w ogon warthoga. Samolot zadrżał, Burak próbował nad nim zapanować. Wyrównał lot i cztery dwudziestotrzymilimetrowe pociski przemknęły nad maszyną. Piąty uderzył w lewy bok kadłuba, tuż pod osłoną kokpitu, a osiem następnych przeleciało dołem.
Pontowski siedział odchylony na oparcie krzesła i słuchał raportu Wal-da.
-	Błąd techniczny... zaatakował drugi raz... moja wina, powinien zro
bić to raz i wiać... Graal i ZSU-23 współpracujące ze sobą... złe fatum.
Waldo czekał.
-	To jak, ciągniemy to? - spytał wreszcie.
Pytanie wymagało odpowiedzi. Pontowski spojrzał na Robala, nie chcąc podejmować decyzji za niego. To było jego brzemię, i doskonale o tym wiedział,
-	Pierwsze cholerne dziesięć dni walki - powiedział. - Szanse na prze
życie pilota, który je przetrwa, idą ostro w górę. - Zaczął chodzić w kółko.
- Burak popełnił trzy podstawowe błędy. Po pierwsze, techniczny, po dru-

gie, niepotrzebnie podchodził drugi raz do ataku, kiedy powinien był stamtąd spieprzać, po trzecie, za późno wypuścił flary. Patrzył nad ich głowami i myślał na głos.
-	Sam Graal nie dałby rady. Robi sieczkę z usterzenia, ale dla warthoga to nic groźnego. A wanna zwykle działa. - Wanną nazywano tytanowe opancerzenie otaczające kokpit A-10. - Wiemy, że F-16 mogą ich odstraszyć. -Podjął decyzję. - Dopóki mamy F-16 do eliminowania obrony przeciwlotniczej, latamy dalej. Przekażcie pilotom nowe zasady: jeden przelot i dupa w troki, trzymamy się krzaków, flary w pogotowiu i manewrujemy jak skurczybyk.
-	Szkoda, że musieliśmy stracić warthoga, żeby sobie przypomnieć to, co już wiedzieliśmy - skwitował Waldo.
Robal sięgnął po telefon, połączył się z punktem medycznym i poprosił Ryana.
-	Hej, doktorze, jak tam Burak? - Słuchał przez chwilę. - Może być.
Niech nam go pan odda, kiedy pan skończy.
Środkowa Malezja Czwartek, 7 października
Tel i jego drużyna dotarli na miejsce zbiórki późnym popołudniem. Znajdowało się w sercu dżungli i było pozbawione jakichkolwiek cech charakterystycznych, więc Tel sprawdził GPS. Upewniwszy się, że są na właściwych współrzędnych, kazał ludziom zająć stanowiska obronne.
-	Bardzo dobrze - powiedział głos z cienia. Tel pokręcił głową.
-	Nie widzieliśmy pana.
-	I o to chodziło - odparł Kamigami. - Jak poszło?
-	Straciliśmy porucznika, kiedy wpadliśmy na posterunek straży. Za to
most oczyściliśmy zgodnie z planem. A-10 przyleciały na czas, ale jeden
został zestrzelony, zanim zdążył zrzucić bomby. Znaleźliśmy się pod ostrza
łem i musieliśmy się wycofać.
Kamigami docenił lapidarność meldunku Tela.
-	A most? - spytał.
-	Kiedy widziałem go ostatnio, jeszcze stał. Nie wiem, czy AVG zaatakowała go drugi raz. Mieliśmy inne zmartwienia. Skurwiele, którzy nas ścigali, byli dobrzy. Gdyby nie działo się to w nocy, mogłoby być źle.
Kamigami zadawał mu następne pytania i odtworzył przebieg misji. Był pełen uznania dla sposobu, w jaki Tel wciągnął Chińczyków w zasadzkę.

-	Mamy rozkaz wymarszu - powiedział na koniec. - Naszym celem są
scudy w Taman Negara. Jutro rano przylecą trzy śmigłowce i przywiozą
nowych ludzi na wasze miejsce.
-	Chcę zostać - odparł Tel.
Kamigami potrząsnął głową.
-	Musisz polecieć do Alfy na formalną odprawę. - Była to żałosna wy
mówka i obaj o tym wiedzieli. - Odpocznij trochę. Ruszamy za godzinę.
Tel odwrócił się, by znaleźć drzewo, do którego mógłby przywiązać hamak.
-	Jeszcze jedno - powiedział Kamigami. - Co się stało z tym żołnie
rzem, który sikał?
Obaj wiedzieli, że podczas akcji nie bierze się jeńców.
Tel zawahał się. Czy miał wyznać, że rozebrał nieprzytomnego mężczyznę, powiesił go za kostki nad strumieniem i zrobił mu dwie dziury w szyi?
-	Gdzieś tam się pałęta. -Nie mógł się oprzeć pokusie. - Ktoś go znaj
dzie.
Waszyngton
Czwartek, 7 października
O dziesiątej Komitet Wykonawczy zebrał się w Gabinecie Sytuacyjnym. Wszyscy w milczeniu zajęli miejsca. Wiceprezydent Kennett spojrzał na Mazie i Butlera siedzących po przeciwnej stronie stołu i skinął im głową.
-	Dobra robota - powiedział.
-	Najgorsze było czekanie - odparła Mazie. - Nie byłam pewna, czy von Lubeck da radę wszystko załatwić.
-	Niemcy znaleźli się w nowej dla nich roli - powiedział Butler. - Ja bardziej obawiałem się o Turków.
Zamilkł, kiedy drzwi się otworzyły, i wstał na powitanie pani prezydent. Turner uśmiechnęła się.
-	Bębniarz sobie poszedł.
Butler miał nadzieję, że mina go nie zdradza. Jako pełniący obowiązki dyrektora CIA, miał kilka opcji niedostępnych zwykłym ludziom, o politykach nie wspominając, i po prostu skorzystał z jednej z nich. Madeline Turner spojrzała na niego i krew odpłynęła mu z twarzy. Wiedziała, nie było co do tego wątpliwości.
-	Proszę usiąść - powiedziała, oszczędzając mu wstydu.
-	Protestujący nie znoszą sukcesów - skomentował generał Wilding. -Czy mogę pogratulować operacji „Saracen"? - Szukał właściwych słów,
-	
nie chcąc wyjść na lizusa. - Skłonienie naszych sojuszników do otworzenia drugiego frontu było genialnym posunięciem.
-	To zasługa Mazie i Berniego - odparła Turner.
Wilding uśmiechnął się. Wiedział, jak działa system.
-	Może zaczniemy - powiedział, otwierając odprawę. Po raz pierwszy
od wielu tygodni miał dobre wiadomości. - Operacja „Saracen" przebiega
sprawnie; Niemcy dotarli do Mosulu dwie godziny temu, dziewięć godzin
wcześniej, niż planowali. Irakijczycy wycofali się do miasta i stawiają za
skakująco silny opór. Niemcy zamierzają zostawić na miejscu siły osłono
we, ominąć miasto i ruszyć na Bagdad. Na południu Pająk Saddama jest
pod silnym atakiem w ramach operacji „Kowadło". Za siedemdziesiąt dwie
godziny rozpoczniemy ofensywę. Będziemy ich trzymać za nos, jednocze
śnie kopiąc w tyłek. Czekają nas ciężkie walki, ale mamy na miejscu odpo
wiednie siły i bazę logistyczną. Zrobimy, co do nas należy.
-	Co z Malezją? - spytała Turner.
Obrazy na ekranach zmieniły się.
-	Sytuacja jest niejasna, pani prezydent. - Wilding wskazał linię obrony SEAC z centrum w Segamat. - Wygląda na to, że SEAC się trzyma. Niestety, AVG straciła dziś następny samolot. Na szczęście pilot wyszedł z tego bez szwanku.
-	Trzymaj rękę na pulsie i rób, co możesz. - W jej głosie zabrzmiała zimna nuta. - Mam nadzieję, że przygotowujecie plany przerzutu wojsk do Malezji.
-	Oczywiście, pani prezydent - odparł Wilding. - Ale ogranicza nas brak transportu lotniczego.
Turner wstała. Wszyscy zrobili to samo.
-	Jakoś temu zaradzimy - obiecała. Zamilkła na chwilę. - Nie wiem,
jak wam dziękować. - Głos jej się załamał i szybko wyszła.
Na korytarzu usłyszała okrzyki i wiwaty dochodzące z parteru. Nancy sięgnęła po osobisty komunikator, by ostrzec personel, że pani prezydent wraca do Gabinetu Owalnego, ale Turner powstrzymała ją.
-	Niech się cieszą- powiedziała. - Zasłużyli na to.
Zamiast pójść prosto do gabinetu, zrobiła sobie spacer po Zachodnim Skrzydle. Wszyscy siedzieli przy telewizorach i skakali z radości, gdy reporterzy relacjonowali ostatnie sukcesy. Nawet najbardziej nieprzychylni komentatorzy porównywali operację „Saracen" do desantu generała Douglasa MacArthura w Inchon podczas wojny w Korei.
-	Genialny manewr...
-	Zaskakujące milczenie gubernatora Graua...
-	Ambasador Syrii przy Organizacji Narodów Zjednoczonych poprosił o zawieszenie broni.
-	
-	Chciałabym porozmawiać z prasą- powiedziała Turner do Parrisha.
-	Tak jest, pani prezydent - odparł śpiewnym głosem. Idąc za nią, wcisnął guzik komunikatora, by uprzedzić rzecznika prasowego. Z przodu widać było dziennikarzy pędzących do Sali Prasowej. - Daj im kilka chwil -rzucił. Zniżonymi głosami uzgodnili, co powinna powiedzieć. -Niech pani pominie Graua i Leianda - poradził. - Proszę mówić krótko i przekonać ich, żeby skupili się na przyszłości.
Madeline Turner skinęła głową i weszła do Sali Odpraw. Dziennikarze jak jeden mąż wstali i zaczęli bić brawo.
Rozdział 30
Środkowa Malezja Piątek, 8 października
Kamigami prowadził swoich ludzi na spotkanie z trzema śmigłowcami. Byli w terenie od prawie pięciu dni, a w świecie tajnych operacji to cała wieczność. Dzięki noktowizorom, doskonałym mapom i GPS mogli przemieszczać się w dżungli nocą, i to w dobrym tempie.
Dotarli w rejon lądowania tuż po północy, siedemnaście minut przed planowanym przylotem śmigłowców. Ludzie padli na ziemię, wyczerpani. Ale Kamigami był bezlitosny. Rozmieścił straże i wezwał do siebie dowódców czterech drużyn.
-	Dwie drużyny wracające do Alfy wsiądą do ostatniego śmigłowca,
reszta poleci drugą pumą. Ja będę w pierwszej maszynie z posiłkami. Heli
koptery przyciągają uwagę, więc musimy się uwinąć w niecałą minutę. Prze
liczcie ludzi, żeby nikogo nie zostawić. Wszyscy startujemy razem. Potem
się rozdzielimy. Jeden i Dwa lecą na północ, Trzy wraca do Alfy.
Poderwali się na nogi, słysząc odgłos nadlatujących śmigłowców.
-	Ruszajcie - rozkazał i zwrócił się do Tela. - Wejść jest łatwo; trudniej się wydostać. Zapamiętaj to.
-	Dobrych łowów - powiedział Tel.
Kiedy pierwsza puma osiadła na ziemi, uścisnęli sobie dłonie. Kamigami, nie oglądając się, pobiegł do śmigłowca. Osiemnastu ludzi wracających do Alfy wgramoliło się do ostatniej maszyny. Tel wsiadł do drugiego śmigłowca.
Helikoptery poderwały się z ziemi w krótkich odstępach i przeleciały nisko nad sklepieniem dżungli, kierując się na południowy wschód. Po szes-

riastu minutach przemknęły nad doliną rzeczną i znalazły się wśród gór Gu-nong Besar. Rzeka mieniła się w świetle księżyca jak srebrzysta wstęga. W miejscu, gdzie rozdzielała się na dwie odnogi, pierwsze dwie pumy skręciły na północ, w stronę Taman Negara, a trzecia kontynuowała lot na południe, ku bazie Alfa oddalonej o siedemdziesiąt pięć kilometrów.
Maszynami lecącymi na północ trzęsło niemiłosiernie, bo piloci co i rusz chowali się za nierównościami terenu, by uniknąć wykrycia. Dokładnie trzydzieści sześć minut później pumy zawisły nad polaną w dżungli i ludzie wyskoczyli na ziemię. Tel wysiadł ostatni. Przedarł się przez wysoką trawę, starając się nie zwracać na siebie niczyjej uwagi.
Kamigami kucnął pod drzewem i przekazał dowódcom drużyn ostatnie instrukcje.
-	Macie trzy godziny do świtu. Wykorzystajcie je. - Podał im współrzędne miejsca zbiórki. Potem, nie podnosząc głowy, powiedział: - Tel, chodź tu, do cholery. - Czekał. - Kiedy następnym razem wydam ci rozkaz, masz go wykonać.
-	Tak jest - odparł Tel ani trochę niespeszony.
Baza Alfa
Piątek, 8 października
Szofer Clark pędził po pasie startowym w stronę składów amunicji. Clark wskazała błotnistą drogę i szofer zjechał z asfaltu, zbryzgując wodą niedawno wykopane stanowisko obronne. Zatrzymał miniwana na widok Rock-ne'a i Boyki stojących przy dużym żelbetowym bunkrze. Wyskoczył z wozu i otworzył rozsuwane drzwi, uśmiechając się szeroko do Clark.
-	My na miejscu, paniusiu pułkownik.
Wysiadła, a za nią Pontowski i doktor Ryan.
Rockne zasalutował sprężyście i wprowadził ich do bunkra.
-	To bunkier operacyjny Sektora Whiskey - wyjaśnił. Ustawili się wokół mapy ściennej, a Rockne przedstawił im plan obrony bazy. - Podzieliłem bazę na trzy sektory: Whiskey, Yankee i Zulu. - Narysował na mapie granice sektorów, które przypomniały Pontowskiemu duże T Dwa z nich leżały obok siebie, równolegle do pasa startowego, a trzeci, prostokątny, nakrywał je niczym duży kapelusz. Rockne zakreślił ten północny sektor, nazwany przez niego Zulu. - Prawdopodobnie zaatakują od północy. Dlatego właśnie armia malezyjska zaminowała ten teren. Niestety, nie zrobili planu pola minowego. A co gorsza, położyli miny w obrębie granicy taktycznej.
-	Dlaczego?-spytała Clark.
-	
-	Bo pole leży poza terenem bazy - wyjaśnił Rockne. -Nie pomyśleli
o granicy taktycznej. Dobrze, że w tym sektorze nic nie ma. Zrobiłem tam
strefę ostrzału.
Pontowski spojrzał na zegarek.
-	Pierwsza misja tego ranka - powiedział. Wskazał na mapie sektor po zachodniej stronie T. - Wygląda na to, że wszystko, co ważne, jest w sektorze Yankee: pas startowy, stanowisko dowodzenia, schrony dla samolotów.
-	Punkt medyczny i stanowisko dowodzenia są w samym środku - wtrącił Ryan.
Clark przyjrzała się mapie.
-	Jeśli znajdziemy się pod silnym ostrzałem - powiedziała - będziemy mogli wycofywać się w koncentrycznych kręgach ku centrum. Ale jednego nie rozumiem. Po tej stronie pasa jest tylko magazyn paliwa i składy amunicji. Nie lepiej byłoby umieścić bunkier operacyjny sektora Whiskey po drugiej stronie? Tam łatwiej byłoby go bronić.
-	Myśleliśmy o tym - odparł Rockne. - Rozmieściliśmy w magazynie paliwa i składach broni ładunki wybuchowe na wypadek, gdybyśmy mieli się wycofać. Nie mogliśmy jednak przeciągnąć kabli przez pas. Dlatego eksplozję trzeba będzie wywołać stąd.
Pontowski pokiwał głową z uznaniem.
-	Sprytne, sierżancie, bardzo sprytne. Jeśli zostaniemy zaatakowani i zmuszeni do opuszczenia Whiskey, możemy wysadzić paliwo i składy amunicji.
-	No właśnie - Rockne wskazał pulpit aktywujący ładunki. - Kto da się złapać w Whiskey, będzie miał bardzo zły dzień.
-	Miejmy nadzieję - powiedział Ryan - że do tego nie dojdzie. A jeśli nawet, my wszyscy będziemy już daleko stąd.
-	W razie ewakuacji - wyjaśniła mu Clark - straż ochronna wyjeżdża ostatnia. Jeśli w ogóle.
-	O nie -jęknął Ryan.
-	Wkalkulowane ryzyko - stwierdził Rockne.
Clark spojrzała na zegarek.
-	Spodziewamy się C-130 z nowymi członkami personelu. Możliwe, że będą wśród nich gliniarze. Może wyjdziemy mu na spotkanie?
-	Dobry pomysł - powiedział Pontowski.
Rockne jechał pierwszy, z Boycą. Ryan zabrał się z Clark i Pontowskim. Siedział w milczeniu, zastanawiając się, jak ewakuować rannych w razie, gdyby trzeba było opuścić bazę. Głuchy huk wyrwał go z zamyślenia.
-	To gdzieś na północy - powiedział.
Clark włączyła krótkofalówkę i wezwała kontrolera z głównego stanowiska dowodzenia. Zanim ten zdążył stwierdzić, co spowodowało wybuch,

pikap Rockne'a pędził już w stronę Zulu, północnego sektora. Kontroler zgłosił się ponownie.
-	Dwaj cywile na polu minowym. Jeden leży, drugi wzywa pomocy. Szofer Clark wcisnął gaz do dechy, próbując wyprzedzić Rockne'a.
-	Zwolnij! - krzyknęła Clark po malajsku.
Posłusznie przyhamował i skierował się za Rockne'em na skraj pola minowego. Za ich plecami dwa uzbrojone po zęby A-10 poderwały się z ziemi. Pontowski patrzył, jak chowają podwozie i skręcają na boki.
-	To maszyny, które były w stanie pogotowia - powiedział. - Muszę
wracać na stanowisko dowodzenia.
Clark zaproponowała, żeby skorzystał z jej miniwana, a ona zostanie z Rockne'em.
-	Ja też tu zostanę - powiedział Ryan.
Rockne obejrzał pole minowe przez lornetkę.
-	To dzieciaki - powiedział. Wcisnął guzik "zoom". - Jeden leży, drugi stoi nieruchomo.
-	Jak ich wydostaniemy? - spytał Ryan.
-	Bez mapy nikogo tam nie wyślę - powiedziała Clark. - Ile czasu zajmie wytyczenie ścieżki?
-	Parę godzin - odparł Rockne, przypatrując się dwóm chłopcom. -Ten pierwszy pokazuje, że jego kumpel jest ciężko ranny. Chyba nie mamy czasu.
Ryan pokręcił głową.
-	To co, pozwolimy mu umrzeć?
-	Niekoniecznie - odparł Rockne. - Do nogi - zawołał. Boyca wyskoczyła z pikapa i potruchtała do swojego pana. Ukląkł przy niej i wskazał chłopca stojącego na polu minowym. Potem poklepał ziemię. - Szukaj -wydał komendę.
Boyca powąchała ziemię i ruszyła naprzód. Zatrzymała się. Znalazła minę.
-	Dobra dziewczynka - powiedział. - Szukaj. Pies znów powąchał ziemię i stanął.
-	Dobra dziewczynka. - Wskazał chłopca. - Szukaj.
Boyca zrobiła, co kazał. Szła w stronę chłopca, zatrzymując się przy każdej minie.
-	Nie wiedziałam, że to potrafi - powiedziała Clark.
-	Ja też nie - odparł Rockne z dumą. - O nie -jęknął. - Doktorze, co
pan robi, do cholery?
Ryan wszedł na pole minowe z apteczką przewieszoną przez ramię.
-	Idę za nią- zawołał. - Po śladach w błocie.
-	Doktorze! - krzyknęła Clark. - To szczyt głupoty!
-	
Ale on szedł dalej. Wstrzymała oddech i czekała. Odetchnęła z ulgą, kiedy Ryan dotarł do dwóch chłopców.
-	Boyca - zawołał Rockne. - Zostań.
Usiadła na ziemi i czekała, a Ryan zajął się chłopcem. Wstał i podniósł kciuk. Podał apteczkę zdrowemu chłopcu, a drugiego wziął na ręce.
-	Boyca - zawołał Rockne. - Szukaj. - Klepnął się smyczą w udo
w nadziei, że szukając min, będzie szła w jego stronę. Nie zawiodła go.
Wystartowały dwa następne A-10 kierujące się na północ, a dwa inne zaczęły podchodzić do lądowania. Ryan zszedł z pola minowego.
-	To było bardzo nierozsądne, doktorze - powiedziała Clark. Ryan zignorował tę uwagę.
-	Musimy go zabrać do punktu medycznego - oznajmił.
-	Mam nadzieję, że pan wie, co robi - rzekł Rockne. Podniósł głowę,
kiedy do lądowania podszedł C-130. - Chodźmy - powiedział.
Umieścili chłopców na tyle pikapa i Rockne podwiózł ich i Ryana do punktu medycznego. Clark zostawił przy stanowisku dowodzenia, a potem wrócił na rampę parkingową, gdzie trwało rozładowywanie C-130. Zatrzymał wóz i przypiął smycz do obroży Boyki. Przeszli przez rampę w miejsce, gdzie czekała znajoma postać z grupą trzydziestu trzech strażników.
-	Witam, sierżant Maul.
-	Cieszę się, że wróciłam, sierżancie - powiedziała Jessica. Uklękła i pogłaskała Boycę. - Dobrze się sprawiłaś?
-	Znakomicie-odparł Rockne i spojrzał na czekających gliniarzy. Stłumił prychnięcie na widok sierżanta Paula Travisa i plutonowego Jake'a Osburna. - Myślałem, że pilnujecie eskadry w Lackland.

-	Bo tak było - odparł Travis - ale cofnęli nas z rezerwy. Jake skinął głową.
-	Pomyśleliśmy, że przyda się panu pomoc.
-	Znajdzie się coś nawet dla takich nierobów jak wy - przyznał Rockne.
Robal stał przy środkowym pulpicie i rozmawiał z obsługą naziemną, a Pontowski siedział w kabinie łączności przy bezpiecznym telefonie. Na linii miał kwaterę główną SEAC. Gestem dłoni przywołał Clark.
-	Ruszamy do akcji - powiedział. Słuchał przez chwilę. - Zrobimy, co
w naszej mocy - obiecał. Przerwał połączenie. - Chińskie wojska przerwa
ły linię obrony w Segamat. Dwa singapurskie pułki dzielnie się sprawiły,
zanim zostały zmuszone do odwrotu. Jest źle.
Do kabiny zajrzał Robal.
-	Dwa scudy właśnie spadły na lotnisko Changi i na Pulau Tekong.
W kwaterze głównej SEAC trzęsły się ściany, ale nic im się nie stało.

- To nie były scudy - powiedział Pontowski. - Lepiej niech SEAG gdzieś się przeniesie, zanim tamci się wstrzelą.
Taman Negara Piątek, 8 października
Słońce chyliło się ku zachodowi. Kamigami wyszedł na ścieżkę, rozejrzał się na boki i pociągnął nosem. W pobliżu ktoś rozbił obóz i coś gotował. Kamigami kazał ludziom przygotować się do szybkiej reakcji; w kilka sekund pozbyli się ciężkich bergenów i byli gotowi do działania.
-	Byliśmy już na tej ścieżce - powiedział Tel. - Jesteśmy dwadzieścia kilometrów od głównej bazy Ludowej Armii Wyzwoleńczej. - Sprawdził GPS i naniósł na mapę ich pozycję. - Przepraszam - sprostował. - Dwadzieścia jeden kilometrów.	
-	O kilometr możesz się pomylić - pocieszył go Kamigami. Usłyszał kroki na ścieżce i gestem nakazał mu milczenie.
Chwilę później w ich polu widzenia znalazł się mężczyzna przygarbiony pod dużym ciężarem. Kamigami przyjrzał mu się uważnie. To był żołnierz. Gdy pojawił się następny, Kamigami zaczął liczyć. Co sześć do ośmiu sekund mijali ich kolejni obładowani żołnierze, nieświadomi, że ktoś ukrywa się parę metrów dalej. Po dwóch godzinach pojawiła się grupa oficerów, którzy nic nie nieśli i głośno rozmawiali. Ścieżka opustoszała.
-	Ilu?-spytał Kamigami.
-	Dziewięciuset osiemdziesięciu - odparł Tel.
-	Prawie dobrze. - Kamigami doliczył się dziewięciuset osiemdziesięciu trzech. - Czyli batalion.
-	Duży batalion - odparł Tel, przypominając sobie, czego go uczono.
-	Bóg sprzyja dużym batalionom - powiedział Kamigami.
Usłyszeli kroki i zamilkli, kiedy nadszedł kolejny mężczyzna. Znów zaczęli liczyć ludzi w mijającej ich długiej kolumnie. Tak jak poprzednio, oficerowie szli na końcu. Zaraz za nimi pojawił się trzeci batalion. Kiedy ostatnia grupa oficerów zniknęła w oddali, w dżungli zapadła głucha cisza.
-	To raczej duże pułki-powiedział Kamigami.-Podróżują nocą i rozbijają obóz za dnia. - Spojrzał na Tela. -Dałbyś radę naprowadzić samoloty na cel?
-	Mogę spróbować.
-	To dobrze. Weź radiooperatora i idźcie za nimi. Przed świtem powinni rozbić obóz. Połączę się z SEAC i przy odrobinie szczęścia z samego rana możemy tu mieć kilka warthogów. Twoim zadaniem jest nakierować je na cel.
-	To kara za niewykonanie rozkazu?
-	
Kamigami udał, że nie usłyszał pytania. - Twój sygnał wywoławczy to Nora Susła.
Środkowa Malezja Sobota, 9 października
Tel wczołgał się na skałę pod szczytem i sięgnął po lornetkę. Zgodnie z przewidywaniami Kamigamiego, pułk maszerował całą noc i rozbił obóz przed świtem. Z dołu doleciał zapach rozpalanych ognisk. Tel szukał dymu, ale że patrzył prosto w słońce wyłaniające się zza wschodniego horyzontu, nic nie widział. Z głośnika krótkofalówki dobiegł trzask.
-	Nora Susła, tu Zapaśnik z dwoma. Jak słychać na tej częstotliwości?
Tel wziął głęboki oddech i wcisnął guzik nadawania.
-	Nora Susła słyszy cię dobrze. Twoim celem są wojska biwakujące pod drzewami. - Szybko odczytał współrzędne.
-	Nora Susła - odparł Zapaśnik - widzę dym w wielu miejscach.
-	To ogniska. Celujcie w dym.

-	Zrozumiałem. - Masz współrzędne bezpiecznego rejonu? To było dla Tela czymś nowym.
-	Przepraszam, nie rozumiem.
-	Gdzie w razie czego mam się katapultować? - spytał pilot.
Tel podał mu współrzędne miejsca, w którym zostawił Kamigamiego.
-	Możecie atakować - dodał.
-	Jeden nadlatuje - powiedział Zapaśnik przez radio. - Szczęki, bierzesz taktykę. Dziewięćdziesiąt w poprzek, oddzielnie odbijamy na południe, jeden przelot, bez powtórzenia ataku. - Prowadzący mówił skrótami, przygotowując atak.
-	Zrozumiałem - odparł Szczęki. - Twoja szósta jest czysta.
Tel rozejrzał się po okolicy, ale nigdzie nie widział warthogów. Gdzie one są? Przez chwilę był przekonany, że bombardują zupełnie gdzie indziej i że wszystko spieprzył. Nagle w jego uszy wdarł się ogłuszający hałas. Podniósł głowę i zobaczył osłonę kokpitu warthoga niecałe piętnaście metrów nad sobą. Do tej pory pilot chował się za wzniesieniem; teraz wszedł na pułap dwustu pięćdziesięciu metrów, przeleciał nad szczytem, obrócił się o sto trzydzieści pięć stopni i opuścił nos warthoga ku dolinie. Spod skrzydeł samolotu wysunęło się sześć pojemników i spadły ku linii ognisk. Po chwili CBU-58 rozłożyły się jak muszle mięczaków i posłały w drzewa swój śmiercionośny ładunek. Pilot pociągnął drążek do siebie i odbił w prawo, a za samolotem pojawiły się flary, mające zmylić rakiety ziemia-powietrze.
-	Jestem - zgłosił Szczęki.

I znów Tel usłyszał samolot, ale go nie zobaczył. Zauważył za to wśród drzew błyski towarzyszące wybuchom małych bomb wyrąbujących przecinkę w dżungli. Drugi warthog zatoczył łuk zaledwie trzydzieści metrów nad południową krawędzią szczytu wzniesienia i zaczął nabierać wysokości. Jego nos opadł, jakby składał ukłon w śmiercionośnym menuecie, i maszyna przeleciała pod kątem prostym do toru pierwszego A-10. Oderwało się od niej sześć bomb Mark-82 Air.
-	Na południe - powiedział Szczęki.
Nastąpiło sześć eksplozji, które wyrwały wielkie dziury w sklepieniu dżungli. Teł widział już ziemię pod drzewami.
-	Jesteś czysty - zgłosił Zapaśnik. - Dołącz do mnie z lewej. Wracamy
do domu.
Telowi wciąż dzwoniło w uszach i nie wiedział, co powiedzieć. Poniewczasie włączył krótkofalówkę.
-	Dzięki za pomoc.	
-	Do usług - odparł Zapaśnik.
Tel czekał przeszło godzinę, zanim wybuchły małe bomby z zapalnikami opóźnionego działania. Rozejrzał się po okolicy, wypatrując ruchu czy oznak życia. Nic. Skinął na radiooperatora i zeszli do doliny. Wkrótce pożałował, że to zrobił. Kiedy usłyszał wołania o pomoc zmieszane z jękami bólu, pomyślał, że przekroczył granicę piekła. Zrobił jeszcze kilka kroków i znalazł się na skraju strefy działania fali uderzeniowej. Nawet dwieście metrów od punktu trafienia masakra była potworna. Wszędzie widać było rannych, kawałki rozerwanych ciał wisiały na drzewach i walały się po ziemi, a w nozdrza wdzierał się słodkawy zapach krwi. Nad krwawymi szczątkami krążyły roje owadów.
Radiooperator zaczął wymiotować. 1 wszystko to w niecałe cztery minuty, pomyślał Tel, walcząc z mdłościami. Potem przypomniał sobie swoją wioskę.
Jakiś żołnierz kuśtykał w jego stronę, oszołomiony, ale cały i zdrowy. Przez chwilę patrzyli na siebie. Mężczyzna zaczął błagać o litość.
-	To ziemia wampira - odparł Tel.
Odwrócił się i poszedł na spotkanie z Kamigamim.
Waszyngton
Piątek, 8 października
Gospodyni nie posiadała się z radości, kiedy zobaczyła sekretarza obrony Roberta Merritta w westybulu jej eleganckiego domu w Georgetown. Nie ulegało wątpliwości, że przyjęcie zakończy się sukcesem.

-	Panie sekretarzu - powiedziała, ściskając jego dłoń. - Tak się cieszę,
że mógł pan przyjść.
Zaprowadziła go do salonu, chcąc, by wszyscy byli świadkami jej triumfu.   '
-	Wiem, że musi pan być strasznie zabiegany - mówiła kojącym tonem
- ale wiadomości są takie cudowne. Taka zmiana panoramy. - Oboje wie
dzieli, że chodzi o panoramę polityczną. - Pani prezydent musi być zado
wolona.
Rozległy się pojedyncze oklaski.
-	Podjęliśmy ryzyko - powiedział Merritt na tyle głośno, by wszyscy
go usłyszeli. - To jeszcze nie koniec, ale jesteśmy pewni sukcesu.
Wszyscy pokiwali głowami ze zrozumieniem, ponieważ należeli do elity Waszyngtonu, kręgu osób, które wiele mogły i wiele robiły. Byli ekspertami od wróżenia z fusów politycznych i wyczuwali, że niespodziewany zwrot sytuacji w Zatoce Perskiej spowodował zmianę sytuacji politycznej. Kamień u szyi Maddy Turner, ściągający ją ku przegranej w wyborach, stał się odskocznią do zwycięstwa. Rozsądek, nie wspominając o politycznym instynkcie samozachowawczym, nakazywał stosowną zmianę stanowiska.
Gospodyni zaprowadziła Merritta do biblioteki.
-	Senator Leland ma nadzieję, że będzie mógł z panem porozmawiać -powiedziała i spojrzała w górę schodów.
-	Ciekawe, dlaczego - odparł Merritt szorstkim tonem, ściskając dłonie zgromadzonych i napawając się pochwałami, którymi media obsypywały administrację.
Podszedł do niego niski, bardzo elegancki mężczyzna.
-	Cóż, Robercie, czy przyjmiecie syryjską propozycję zawieszenia bro
ni?
Merritt uśmiechnął się.
-	Centralne Dowództwo jest zdania, że najpierw powinni się poddać. Mężczyzna osłupiał.
-	Zawsze słuchacie generałów?
-	Tylko wtedy, kiedy chcemy wygrać wojnę.
Merritt poszedł dalej, ciesząc się tą chwilą. Wspiął się po schodach do eleganckiego gabinetu na piętrze, gdzie spodziewał się znaleźć senatora Johna Lelanda. Nie pomylił się.
Leland nie tracił czasu, od razu przeszedł do sedna sprawy.
-	Widziałeś sondaże?
Merritt wzruszył ramionami.
-	Tak to jest, kiedy w czasie wojny dajesz się złapać po niewłaściwej stronie. Twój chłoptaś wyszedł na niepatriotycznego idiotę.
-	Wrobili nas. Zasrany Shaw. To on za tym stał, zgadza się?
-	Nie sądzę. Maddy poradziła sobie sama. Genialnie, nie sądzisz?
-	
Leland był tak blisko utraty panowania nad sobą, jak jeszcze nigdy w swojej politycznej karierze. Zaczął chodzić w kółko, po czym odwrócił się twarzą do Merritta i dźgnął go palcem wskazującym w pierś.
-	Ta siatka pedofilów, w którą zamieszany był dyrektor CIA.
-	Jak już mówiłem, nic w tym nie ma. Skrawek papieru z adresem strony internetowej to nie...
Leland przerwał mu.
-	No to skąd się wziął w tym fotelu? Wytłumacz mi! - Znów zaczął krążyć po bibliotece. - Ja ci to wytłumaczę. Wypadł mu z kieszeni albo z teczki i tyle.
-	Nie wchodź w to - błagał Merritt. - Moi śledczy odrzucili taką możliwość. Jest ta rozmowa telefoniczna, o której ci mówiłem, i...
-	Chcę go dopaść - upierał się Leland.
Merritt dał za wygraną i odtworzył adres z pamięci.
-	Szlag by to trafił. Głuchy jesteś czy po prostu głupi? Chcę mieć ten skrawek papieru. Dość patyczkowania się, załatwię tę sukę.
-	Dostaniesz go jutro z samego rana - obiecał Merritt.
Leland posłał mu triumfalne spojrzenie, odwrócił się i wyszedł. Merritt podszedł do barku i nalał sobie drinka. Wybrał piwo imbirowe, w takiej chwili żaden zdrowy na umyśle polityk nie tknąłby alkoholu. Rozważył wszystkie możliwości i jak wszyscy uczestnicy przyjęcia uznał, że najwyższy czas zmienić stanowisko. Ale jak? Zaczął żałować, że Shaw leży w szpitalu. Zapisał sobie w pamięci, żeby zaraz po powrocie do domu zadzwonić do Parrisha. Nie, to nie najlepszy pomysł, uznał, kiedy przed oczami stanął mu obraz Bobbi Jo Reynolds.
Rozdział 31
Baza Alfa
Niedziela, 10 października
Pierwszy wybuch roztrzaskał dwa okna w tylnej ścianie. Na szczęście przyklejone do szyb na ukos paski grubej taśmy wytrzymały i większość odłamków wbiła się w zasłony. Pontowski instynktownie sturlał się na podłogę i schował pod łóżkiem. Oddychał głęboko, próbując zorientować się w sytuacji.
- Szlag by to trafił - wymamrotał. Zerknął na zegarek. Była piąta dwadzieścia osiem, do wschodu słońca zostało jeszcze pół godziny.

Druga eksplozja wstrząsnęła budynkiem aż po fundamenty i na suficie pojawiła się rysa, z której posypał się tynk i kurz. Pontowski nie podniósł się, czekał. Nic. Usłyszał na korytarzu tupot nóg, a potem łomotanie do drzwi.
-	Generale! Wszystko w porządku? - To była Janice Clark.
-	Taa-odparł.
-	Palimy się. Niech pan wychodzi!
Pontowski wyturlał się spod łóżka i wciągnął buty. Nie zawiązał sznurowadeł, tylko porwał kombinezon lotniczy i wypadł na korytarz. Clark biegła przed nim; waliła we wszystkie mijane drzwi, by się upewnić, że w budynku już nikogo nie ma. Wypadli na dwór i pobiegli do schronu. W słabym świetle wczesnego poranka Pontowski zobaczył grupę kilkunastu osób. Oparł się o worki z piachem i zdjął buty, by włożyć kombinezon. Zerknął na Clark.
-	Pani pułkownik - zaczął - chyba powinna pani...
Clark miała na sobie tylko T-shirt.
-	A tam, pieprzenie! - warknęła. Zapadła niezręczna cisza. - Przepra
szam, panie generale. To było niestosowne.
Ktoś podał jej krótkofalówkę. Połączyła się ze stanowiskiem dowodzenia i spytała, jak wygląda sytuacja. Wszyscy słyszeli, jak dyżurny kontroler składa meldunek o dwóch prawdopodobnych atakach rakietowych. Z oddali dobiegło wycie syreny odwołującej alarm.
-	Lepiej późno niż wcale - burknęła. - Panie generale, czy mogłabym
prosić o spotkanie na stanowisku dowodzenia za kilka minut?
Nie czekając na odpowiedź, wybiegła.
Pontowski stłumił uśmiech, kiedy usłyszał głos jej szofera.
-	Paniusiu pułkownik! Gdzie paniusi ubranie?
W bunkrze rozległy się chichoty i wybuchy śmiechu, napięcie opadło.
-	Czy ten facet śpi w swoim wozie? - spytał ktoś.
-	Szczerze mówiąc, tak - odparł Pontowski. Skończył wiązać sznurowadła. -No dobra, idziemy. Mamy dużo pracy.
Bunkier szybko opustoszał. Kwatery oficerów były częściowo spalone, unosiły się z nich kłęby dymu. W oddali rozległ się odgłos dwóch wartho-gów wyruszających na pierwszą akcję tego ranka. Pontowski pobiegł na stanowisko dowodzenia.
Na jego widok Robal podniósł głowę znad pulpitu. Nie spał przez większą część nocy, miał przekrwione oczy i zmęczoną twarz.
-	To dwie rakiety, na sto procent. Jedna spadła na magazyn paliwa,
a druga tutaj. - Wskazał główne koszary. - Dzięki Bogu, prawie wszyscy
byli w pracy. Jest tam doktor Ryan z grupami ratowniczymi.

Dołączyła do nich Janice Clark, ubrana w mundur polowy. Nie traciła czasu na opowiadanie o tym, jak szofer wbiegł do płonących kwater oficerskich i po długich poszukiwaniach znalazł jej ubranie. Obejrzała plan bazy.
-	Uderzyli na dwa najważniejsze nieumocnione cele - powiedziała. -Mają cholernie dobre informacje.
-	Przy tej celności - stwierdził Robal - to nie mogły być scudy.
-	Wszystkie linie naziemne padły - powiedział kontroler z kabiny łączności - ale nadal jesteśmy w kontakcie radiowym z SEAC.
-	Połącz się z armią malezyjską- poleciła mu Clark - i dowiedz się, co mogą zrobić. To ich baza.
-	AM nie odpowiada - zameldował kontroler.
-	Generale Pontowski - powiedział oficer łącznikowy z Pierwszej SOS - za chwilę będzie tu pułkownik Sun. Mówi, że to pilne.
-	Jakieś meldunki z magazynu paliwa? - spytała Clark.
-	Nie - odparł kontroler. - Ekipa ratowniczą i strażacy są przy koszarach. Straż ochronna zgłosiła, że magazyn paliwa zmienił się w piekło... Moment. - Połączył się z obsługą naziemną i poprosił o dane na temat paliwa. Słuchał chwilę. - Obsługa mówi, że zostało tylko tyle paliwa, ile jest w przewodach i zbiornikach. Wystarczy może na dwadzieścia cztery godziny, nie więcej.
Wszedł pułkownik Sun, a tuż za nim Rockne.
-	Dziś rano dwie rakiety spadły na Singapur - oznajmił Sun. - Jedna trafiła główny terminal ropy, druga zniszczyła największą rafinerię na głównej wyspie. Wybuchły zamieszki, ludzie chcą pokoju.
-	Najpierw odcięli dopływ wody - powiedział Pontowski - a teraz biorą się za ropę, olej i smary. Wygląda na to, że planują blokadę.
-	Pan Deng - ciągnął Sun - wydał rozkaz odnalezienia miejsc, z których wystrzelono rakiety. Chce, żeby zostały zniszczone. - Zawiesił głos, szukając odpowiednich angielskich słów na wyrażenie powagi sytuacji. -To krytyczny moment.

-	Mamy inne kłopoty - powiedział Rockne. - AM odeszła. Clark zerwała się na nogi.
-	Jak to „odeszła"?
Nic nie zdradzało gniewu Rockne'a; równie dobrze mógłby relacjonować przebieg ćwiczeń.
-	Batalion malezyjski mający bronić bazy zdezerterował. Jesteśmy odkryci.
-	Nie zostawią nas na lodzie - obiecał Pontowski. - Pułkowniku Sun, czy jeden z pańskich śmigłowców mógłby zabrać mnie do Singapuru? Możliwie najszybciej.
-	
Pułkownik kiwnął głową i sięgnął do telefonu, by uprzedzić załogę. Pon-towski wstał i podszedł do mapy obrazującej przebieg walk toczących się siedemdziesiąt pięć kilometrów na północ.
-	Musimy spowolnić tych drani, więc udzielcie wojskom na ziemi tak dużego wsparcia, jak się da. Ja narobię rabanu i załatwię transport lotniczy potrzebny do ewakuacji. Wy w tym czasie dalej wysyłajcie samoloty na akcje.
-	Śmigłowiec będzie na pana czekał - powiedział pułkownik Sun.
-	Już jadę - odparł Pontowski. - Pułkownik Clark, sierżancie, proszę ze mną, chcę z wami porozmawiać. - Zwrócił się do Robala. - Dwight, przejmujesz stery. Instynkt mówi mi, że niedługo rozpęta się tu piekło.
Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu.
-	Nigdy nie obiecywałeś, że będzie lekko - rzekł Robal. Wymienili
uścisk dłoni. - A teraz wybacz, mam na głowie wojnę. - Odwrócił się
i podniósł słuchawkę telefonu łączącego z sekcją operacji. - Waldo, przygo
tuj chłopaków do akcji.
Pontowski skinął głową na znak aprobaty i wyszedł, a za nim Clark i Rockne. Podczas krótkiej jazdy dyskutowali o obronie bazy.
-	Panie generale - powiedziała Clark - cokolwiek się stanie, będziemy
potrzebowali paliwa do samolotów, żeby dalej latać.
Jej szofer zatrzymał furgonetkę przy śmigłowcu. Tym razem Clark wysiadła, zanim zdążył otworzyć jej drzwi. Podeszła z Pontowskim do helikoptera, nie przerywając rozmowy. Czterołopatkowy wirnik zaczął się kręcić. Clark cofnęła się o krok i zasalutowała. Pontowski miał ochotę ją uściskać, ale to nie wchodziło w grę. Oddał salut i wsiadł do helikoptera, a ona pobiegła do miniwana.
Szofer trzymał drzwi.
-	Teraz do domu, paniusiu pułkownik. Proszę. Zanim za późno.
Puma poderwała się z ziemi. Pontowski usiadł przy prawym oknie, za
piął pasy i włożył hełmofon. Wcisnął guzik mikrofonu.
-	Dałoby się rzucić okiem na drogi? - spytał.
Pilot skinął głową i polecieli na południe, równolegle do głównej drogi. Zgodnie z podejrzeniami Pontowskiego, była zapchana przez uchodźców; nikt nie jechał na północ. Znajdowali się w powietrzu niecałe sześć minut, kiedy helikopterem wstrząsnął głośny huk. Maszyna przechyliła się w lewo. Pontowski słyszał w hełmofonie, jak piloci wrzeszczą na siebie po chińsku. Dym wypełnił kabinę. Pontowski sięgnął po maskę tlenową, ale nie znalazł jej. W desperacji wyciągnął rękę do klamki, żeby rozsunąć drzwi. Uchylił je na dwa centymetry i zacięły się. Przycisnął twarz do szczeliny, zaczerpnął powietrza, a potem rozpiął pas i złapał się fotela. Na wpół przeleciał, na wpół przeturlał się na drugą stronę kabiny, zderzył się z szefem załogi

i wpadł na lewe drzwi. Klamka wbiła mu się w plecy. Macał w gęstym dymie, aż wreszcie wyczuł oparcie fotela. Przytrzymując się go, rozsunął drzwi.
O mało nie wypadł, ale pilotom udało się wyrównać lot. Dym przerzedził się i Pontowski zobaczył otwory w podłodze z tyłu kabiny. Nos helikoptera podniósł się i maszyna, wirując, opadła w dół. Pontowski próbował z powrotem zapiąć pasy, ale znalazł tylko lewy. Po kilku sekundach puma odbiła się od ziemi, zrobiła obrót i przechyliła się do przodu. Pontowski z całej siły trzymał się pasa. Następny wstrząs i śmigłowiec znów wzbił się w powietrze, kręcąc się wokół własnej osi. Pontowski nie zdołał się utrzymać, wypadł przez otwarte drzwi.
Clark stała przy czterech workach na zwłoki leżących na ziemi. Koszary były dymiącą ruiną. Clark bez słowa wsiadła do furgonetki i kazała szoferowi jechać do punktu medycznego. Musiała porozmawiać z doktorem Ry-anem. Dotarli na miejsce po dwóch minutach i Clark zeszła po betonowej rampie do wnętrza budynku. W jej nozdrza natychmiast uderzył silny odór środków antyseptycznych, który dowodził, że odprawiano tu medyczne czary. Ryan stał pochylony nad rannym i zszywał wewnętrzną część jego uda.
-	Masz farta, człowieku - mówił cicho. - Ominął twoje jaja i trafił
w mięsień.
-	Doktorze, ilu jest rannych? - spytała Clark. Ryan podniósł głowę.
-	Sześciu. Dwóch w stanie krytycznym. Musimy ich stąd wywieźć,

-	Nigdzie się nie ruszę bez moich kumpli - oznajmił mężczyzna leżący na stole do badań.
-	Twój wybór - burknął Ryan.
Zatrzeszczała krótkofalówka Clark. Kontroler ze stanowiska dowodzenia prosił, by przyszła jak najszybciej.
-	Jeszcze tu wrócę - obiecała na odchodnym.
Na stanowisko dowodzenia dotarła pieszo. Zajęło jej to niecałą minutę. Robal miał złe wieści.
-	Wieża kontrolna odebrała mayday ze śmigłowca Pontowskiego. Zo
stali ostrzelani i spadli na ziemię około piętnastu kilometrów na południe.
Wysłałem Walda i Bunsa na zwiad.
Clark wytężyła całą siłę woli, by zapanować nad emocjami.
-	Brakuje nam ropy, oleju i smarów. Może dobrze by było, gdyby zatankowali w Tengah. - Tengah była bazą singapurskich sił powietrznych.
-	To jest do zrobienia - powiedział Robal - ale i tak będziemy musieli ich tu ściągnąć na dozbrojenie.
Zgłosił się Waldo.

-	Rocker Jeden i Dwa, lecimy.
Oczami wyobraźni Clark widziała dwa warthogi mknące po pasie startowym i wzbijające się w powietrze. Ona, tak jak Robal, musiała czekać. A to nie leżało w jej naturze. Weszła do kabiny łączności.
-	Muszę porozmawiać z MAAG z ambasady w Singapurze. I to już.
Południowa Malezja Niedziela, 10 października
Ból był jak tygrys, kąsał i szarpał go, kiedy tylko próbował zmienić pozycję. Ale on już nieraz walczył z tym tygrysem, więc zmusił się, by ruszyć naprzód. Centymetr po centymetrze czołgał się przez pole ryżowe, trzymając głowę tuż nad wodą. Próbował ruszyć lewą ręką, ale ramię przeszył ból, od którego zakręciło mu się w głowie. Zatrzymał się, złapał lewą rękę prawą i położył ją na piersi. To pomogło. Przewrócił się na prawy bok i popełznął ku niskiej grobli ogradzającej pole. Ilekroć próbował głębiej odetchnąć, ból przeszywał go na wskroś. Był pewien, że ma złamane żebro i przebite płuco. Wreszcie doczołgał się do niskiej górki i podniósł do pozycji na wpół siedzącej, uważając, by nie ruszać lewą ręką. Ból w piersi zelżał, ale on wiedział, że tygrys nadal tam jest, gotowy wyskoczyć z krępującej go mgły. Znów spróbował głęboko odetchnąć, ale to tylko uwolniło tygrysa. Poczekał, aż ból osłabnie, pozwalając mu zebrać myśli.
Oddychanie, krwawienie i kości, przypominał sobie podstawy pierwszej pomocy. Wiedział już, jak jest z oddychaniem, więc sprawdził, czy krwawi. Nigdzie nie widział krwi. Zmusił się, by wykrztusić trochę flegmy. Tygrys znów zaryczał, ale plwocina była czysta. No dobra, zostały kości. Przejechał zdrową ręką po całym ciele. Poza sińcem na lewej skroni i opuchlizną na lewym ramieniu, wszystko było w porządku. Dotknął opuchlizny i skrzywił się z bólu.
- Złamany obojczyk - wymamrotał.
Wiatr zmienił kierunek i pchnął ku niemu kłąb czarnego dymu. Wciągnął się na groblę, by zobaczyć, co jest po drugiej stronie. Dymiąca puma leżała do góry nogami dwa-trzy pola dalej. Przyjrzał się jej, wypatrując płomieni. Żadnych nie widział. Przeżyli? - zastanawiał się. Poznał odpowiedź na to pytanie, kiedy spojrzał w stronę pobliskiego kampongu. Grupa żołnierzy skupiła się wokół dwóch ciał leżących nieruchomo na ziemi. Zo-baczył błysk ostrza maczety, a jego uszu dobiegły okrzyki i głośne wyzwiska. Przestał liczyć ciosy, kiedy doszedł do dwudziestu. Nie mógł jednak oderwać oczu od tego makabrycznego widowiska.

Dwa A-l O przeleciały z rykiem nad jego głową, zmuszając żołnierzy do szukania schronienia. Pierwszy warthog wzniósł się i runął ku tej strasznej scenie niczym mściwy drapieżny ptak. Waldo, pomyślał, poznając ten styl. A-10 odbił w bok i zaczął krążyć nad kampongiem na wysokości sześćdziesięciu metrów, kusząc obrońców, by do niego strzelali. Zrobili to. A-10 wykonał ostry zwrot i wtedy nadleciał drugi samolot, plujący ogniem z działka. Czerwonobrązowy dym wypływał spod nosa, kiedy pociski zbliżały się do kampongu.
- Buns - wymamrotał Pontowski - zawsze lubiłeś wywroty.
Waldo ostro wspiął się na pułap pięciuset metrów, by zrzucić bomby. Obrócił się i skierował nos maszyny ku celowi; był to wzorowo wykonany manewr. Dwie bomby oddzieliły się od samolotu, a Waldo uciekł pod kątem prostym do toru lotu Bunsa.
Pontowski zsunął się z grobli, żeby schronić się przed wybuchem. Po chwili kampong zniknął w serii ogłuszających eksplozji. Dwa A-10 zataczały kręgi nad okolicą. Był pewien, że szukają właśnie jego, więc ponownie wczołgał się na groblę. Zauważył dwóch nastolatków, którzy biegli w jego stronę nisko pochyleni, by uniknąć gniewu dwóch drapieżców szybujących na niebie. Zobaczyli go i zaczęli coś krzyczeć. Ale jemu wciąż dzwoniło w uszach i nic nie słyszał. Warthogi spotkały się i wzbiły w niebo.
Jeden z chłopców podniósł karabin M-16 i zarepetował.
Baza Alfa
Niedziela, 10 października
Waldo był na stanowisku dowodzenia.
-	Widziałem tylko dwa ciała na ziemi pod kampongiem - powiedział i pociągnął duży łyk wody z butelki.
-	W mundurach? - spytał Robal.
-	To mogły być kombinezony lotnicze - mruknął Waldo. - Byli dość mocno poszatkowani.

-	Generał miał na sobie kombinezon lotniczy - szepnęła Clark. Waldo spojrzał na nich oczami pełnymi bólu.
-	To mógł być on.
-	Ostrzelali nas z kampongu - dodał Buns. Waldo obrzucił ich zimnym wzrokiem.
-	Dlatego rozwaliliśmy skurwysynów.
-	
Taman Negara
Niedziela, 10 października
Potężny diesel obudził się do życia w podziemnej norze głęboko wewnątrz góry. Dym buchnął ze środkowego tunelu i wyrzutnia wytoczyła się z kryjówki na dwunastu powoli obracających się kołach. Wieziona na niej rakieta była dokładnie zamaskowana, przypominała długą, włochatą gąsienicę pełznącą powoli po wyboistej ścieżce. Sierżant schowany na zboczu sprawdził czas i skinął ręką na gońca.
Starszy szeregowy wysłuchał instrukcji i wycofał się z punktu obserwacyjnego niczym cień bezszelestnie przemykający w ciemnościach. U stóp wzgórza przyspieszył kroku. Dotarł do Kamigamiego po niecałych dwudziestu minutach.
-	To już dwa - powiedział Kamigami do porucznika Lee, dowódcy drużyny.
-	Zniszczymy je?- spytał Lee.
Tel znał odpowiedź, zanim udzielił jej Kamigami. Taman Negara stanowił rejon etapowy Ludowej Armii Wyzwoleńczej i w dżungli przechowywano zasoby czekające na transport na południe. Towarzyszyły im jednak liczne grupy żołnierzy, jedna po drugiej wrzucane w ogień wojny, a dla Kamigamiego to właśnie stanowiło największe zagrożenie. Było tylko kwestią czasu, kiedy któraś z jego czterech drużyn zostanie odnaleziona. Tel oszacował, że mają jeszcze dwa, góra trzy dni, zanim będą musieli się wycofać.
-	Na razie mamy tylko obserwować i meldować - powiedział Kamiga
mi. - Wyślij wiadomość.
Ale nawet to nie było łatwe. Choć radio PRC319 mogło wysyłać zakodowane krótkoimpulsowe transmisje, które opierały się próbom odszyfrowania, wystarczyła prosta triangulacja, by Chińczycy wykryli, że w Taman Negara są intruzi. Goniec będzie musiał wysłać wiadomość po odejściu na odległość wielu kilometrów. Nie mógł jej dostać na piśmie, by nie wpadła w ręce wroga, musiał więc nauczyć się wszystkiego na pamięć.
-	Czy powinniśmy dołączyć współrzędne tunelu? - spytał Tel.
Kamigami nie odpowiedział.
 - Chodzi mi o dokładne współrzędne GPS wylotu - sprecyzował Tel.
-	A skąd twoim zdaniem mielibyśmy je wziąć?
-	Wyślemy tam kogoś z GPS-em. Wystarczy, żeby wcisnął guzik namierzania.
-	A jeśli go złapią?
-	Zastrzelimy go.
-	
-	Ja to zrobię - zgłosił się na ochotnika starszy szeregowy. - Te rakiety
są wycelowane w moją rodzinę w Singapurze.
Kamigami zgodził się. Przywołał drużynę i wyjaśnił ludziom, czego od nich oczekuje. Starszy szeregowy przebrał się w kombinezon roboczy, schował do kieszeni mały GPS i ruszył w drogę. Po jego odejściu Kamigami dał Telowi M-16 z celownikiem noktowizyjnym.
-	To był twój pomysł - powiedział. Tel zbladł.
-	A jeśli chybię?
-	Tylko spróbuj - ostrzegł Kamigami.
Tel leżał obok sierżanta na stanowisku obserwacyjnym, z którego widać było tunele. Spojrzał w celownik. Zielonkawy obraz wylotu był bardzo wyraźny. To samo zobaczyli z Kamigamim, kiedy pó raz pierwszy odkryli bazę. Teraz jednak roiło się w niej od ludzi. Oszacował odległość na pięćset metrów i ustawił ją na celowniku.
- Pięć-pięćdziesiąt - powiedział sierżant.
Tel zmienił ustawienia. Sierżant wskazał cień po lewej stronie wylotu tunelu i Tel przyłożył prawe oko do celownika.
Z mroku wyłonił się jakiś człowiek i przeszedł przed środkowym tunelem. To był starszy szeregowy. Zatrzymał się na samym środku i wyjął z kieszeni paczkę papierosów. Z tunelu wyszedł strażnik i krzyknął do niego. Szeregowy coś odpowiedział i chiński żołnierz roześmiał się. Singapurczyk klepnął spód paczki, tak by wysunęły się z niej dwa papierosy, i poczęstował strażnika. Ten przewiesił pistolet maszynowy przez ramię i wziął jednego. Szeregowy zapalił zapałkę i przytknąłjądo papierosa. Nawet z tej odległości płomyk raził oczy jak flara i wymazał mały fragment obrazu w noktowizorze. Tel przesunął celownik w bok, by cokolwiek widzieć. Szeregowy wcisnął paczkę do kieszeni i po chwili wahania włączył GPS. Potem ruszył dalej, a strażnik wrócił do cienia.
Tel odetchnął z ulgą.
Waszyngton
Niedziela, 10 października
Członkowie Komitetu Wykonawczego czekali w prywatnym gabinecie pani prezydent, sąsiadującym z Gabinetem Owalnym. Rozmowy ucichły, gdy weszła Turner. Kennett przyjrzał się jej zmęczonej twarzy. Martwił się o nią. Przydałoby się jej więcej odpoczynku.

-	Dzień dobry - powiedziała spokojnym głosem, w którym nie było znać zmęczenia. - Dziś po południu ONZ ma dyskutować o projekcie rezolucji w sprawie zawieszenia broni.
-	Godzina H operacji „Kowadło" wypada jutro o pierwszej w nocy czasu miejscowego - powiedział generał Wilding. - Nasze siły są na miejscu, a ZFI wie, co go czeka. To tylko unik.
-	Nie pozwolę na to - zapewniła Turner. -Nasz ambasador postara się opóźnić głosowanie. Ale gdyby nawet rezolucja została uchwalona za wcześnie, zamierzam ją ignorować do czasu kapitulacji ZFI. Koniec, kropka.
-	Pani prezydent, podejmujemy maksymalny wysiłek. - Wilding ostrożnie dobierał słowa. - To oznacza duże straty w ludziach.
-	Rozumiem - odparła Turner. - Co jeszcze?
-	Wczoraj wieczorem rozmawiałam z Herbertem - powiedziała Mazie. - Unia Europejska domaga się, by Niemcy wstrzymali ofensywę na Bagdad. Francuzi mocno naciskają i Herbert nie jest pewien, jak długo jego rząd będzie mógł to ignorować.
Turner uniosła brew. Nie uszło jej uwagi, że Mazie, mówiąc o von Lu-becku, używała jego imienia.
-	Powiedz von Lubeckowi, żeby grał na zwłokę. Co jeszcze?
Przyszła kolej na Butlera.
-	Sytuacja w Malezji jest krytyczna. Armia chińska przełamała linię oporu i w szybkim tempie zbliża się do Singapuru.
-	Może uda nam się coś zdziałać na froncie politycznym - powiedziała Turner. - Wczoraj przyjechał specjalny chiński wysłannik, Zou Rong. Ste-phan ma się z nim spotkać w południe i spodziewa się usłyszeć jakąś ofertę.
Butler zmarszczył brwi.
-	Nie liczyłbym na to, pani prezydent.
Turner zerknęła na telewizor.
-	Chyba powinniście to zobaczyć. - Wcisnęła guzik pilota i na ekranie pojawiło się logo programu Meet the Press.
-	Pani prezydent - powiedział Kennett - po co poddawać się takim torturom?
Ekran wypełniła pyzata twarz komentatora. Gościem programu był senator John Leland. Kennett poczuł swędzenie amputowanej lewej ręki.
-	Niedobrze - mruknął. - Ten facet lubi Lelanda.
-	Bo szanowny senator podrzuca mu poufne informacje - zauważył Butler.
-	Leland jest zdesperowany - powiedziała Mazie z niepokojem. - Krążą plotki, że ma dla nas „październikową niespodziankę".
-	Dla mnie to żadna niespodzianka - odparła Turner. - W końcu do wyborów zostały tylko trzy tygodnie.
-	
Zamilkli, kiedy zaczął się wywiad. Twarz Lelanda była jak maska, gdy komentator przedstawiał wyniki najnowszych sondaży, które wiązały wydarzenia w Zatoce Perskiej z nagłym wzrostem popularności Turner. Nie ulegało wątpliwości, że gdyby wybory odbyły się następnego dnia, Turner zmiotłaby Davida Graua pod polityczny dywan. Ale Leland nie złapał przynęty. Zaczął wygłaszać kazanie o administracji Turner.
-	Teraz uważajcie - powiedziała Maddy.
Leland zwrócił się do kamery z posępną twarzą i oznajmił:
-	To wykracza daleko poza granice polityki. W obecnej administracji
narasta moralna degeneracja nieporównywalna z niczym, czego doświad
czyliśmy do tej pory.
Do gabinetu wśliznęła się Nancy Bender. Bez słowa wręczyła wiceprezydentowi pojedynczą kartkę, zerknęła na telewizor i wyszła. Kennett przeczytał wiadomość i zbladł.
-	To bardzo poważny zarzut - powiedział komentator, siląc się na obiektywizm.
-	A ja nie stawiam go pochopnie-odparł Leland głosem pełnym bólu. - Śledztwo w sprawie samobójstwa dyrektora CIA ujawniło, że był on członkiem siatki pedofilów kontaktującej się przez Internet. Ale wątek ten został zignorowany.
Komentator był oburzony.
-	Sugeruje pan, że sprawa została zatuszowana?
-	Na to wygląda. - Leland złożył dłonie niczym surowy sędzia. - Nie można wykluczyć, że dyrektor CIA miał lada chwila zostać zdemaskowany i dlatego pewne osoby z administracji Turner zmusiły go do samobójstwa.
Maddy roześmiała się i wszyscy spojrzeli na nią ze zdumieniem.
-	Najpierw Grau strzela sobie w nogę, a teraz Leland - powiedziała,
czując, że jest im winna wyjaśnienie. Wyraźnie cieszyła się tą chwilą. -Na
razie nie mamy komentarza. Porozmawiajcie z Bobbi Jo. Ona będzie wie
działa, co robić.
Kennett czuł się podle ze świadomością, że musi zepsuć nastrój chwili. Podał Turner notatkę.
-	O nie - szepnęła, gdy przeczytała wiadomość. Zerwała się na nogi,
zgniatając kartkę w dłoni. - Chodzi o Marta. Helikopter, którym leciał, zo
stał zestrzelony. Około dwunastu godzin temu.
Spojrzała na Wildinga. Jej twarz wyrażała niemą prośbę.
-	Muszę wrócić do NMCC - powiedział generał. - Niestety, jesteśmy na dobre zaangażowani w operację „Kowadło". W tamtym rejonie nie mamy prawie nic. Może coś się znajdzie na Okinawie.
-	Wiem - przyznała.
-	
Rozdział 32
Baza Alfa
Poniedziałek, 11 października
Nad Alfą unosił się dym. Ogień wciąż tlił się w magazynie paliwa. Dobiegający z północy grzmot artylerii wskazywał, że walki toczą się coraz bliżej.
Rockne robił objazd bazy, dokonując inspekcji oddziałów rozmieszczonych na stanowiskach obronnych. Choć w ciemnościach nie widział twarzy swoich ludzi, wyczuwał ich niepokój. Najlepiej podsumował to jeden z młodych lotników.
-	Cholerny świat, sierżancie - westchnął. - Czułbym się o niebo lepiej,
gdyby był tu generał albo gdyby nas tu nie było.
Rockne skinął głową i przeniósł się na następne stanowisko.
O pierwszej osiem wylądował C-130 Hercules z singapurskimi oznakowaniami na kadłubie. Zjechał na parking. Z tyłu opuściła się rampa. Sześć wielkich balonów z paliwem wytoczyło się na ziemię. Obok czekała karetka z dwoma rannymi na noszach i trzema zdolnymi stać o własnych siłach. Podpułkownik z MAAG zszedł po-rampie i podbiegł do furgonetki, przy której czekała Janice Clark.
-	Mogę zrobić jeszcze co najmniej jeden kurs - powiedział. - Możemy zacząć ewakuację zbędnego personelu.
-	Co się dzieje, do cholery? - wrzasnęła, próbując przekrzyczeć ryk silników.
-	Front się załamuje - odpowiedział, wskazując ręką północ. - W Singapurze bajzel. Wzywam pomocy, ale na razie nikt mnie nie słucha. Miałem szczęście, że udało mi się wyrwać tego herculesa. - Zerknął na samolot.
Na pokład właśnie wnoszono rannych. Doktor Ryan udzielał instrukcji szefom załóg.
-	Powinienem wrócić za godzinę-dwie - rzucił i pobiegł do samolotu.
Clark odprowadziła go wzrokiem. Wszedł na pokład i samolot szybko
zjechał na pas startowy. Upewniwszy się, że balony z paliwem zostały zabrane, kazała szoferowi zawieźć ją na stanowisko dowodzenia. Jechał w milczeniu, wyraźnie zaniepokojony. Zostawił ją przy punkcie kontroli.
-	Paniusiu pułkownik, muszę do rodziny - powiedział.
Pozwoliła mu odjechać, pewna, że nigdy więcej go nie zobaczy.
Weszła do stanowiska dowodzenia i wezwała szefa obsługi naziemnej,
Ryana i Rockne'a. Czekając na nich, przejrzała listę personelu AVG: 30 pilotów, 304 żołnierzy z obsługi naziemnej, 134 gliniarzy, 108 członków

służb wsparcia i dziewięciu pracowników służb medycznych. Razem 585 ludzi. Czy uda mi się ich stąd wydostać? - zastanawiała się.
-	Co do jednego - odpowiedziała sobie na głos. Znów przebiegła wzro
kiem listę, by ustalić, kto opuści bazę pierwszy. Jedno wiedziała na pewno:
gliniarze odejdą ostatni. Jeśli w ogóle.
Nadszedł Rockne.
-	Pani szofer czeka na zewnątrz - powiedział. - Chce z panią rozma
wiać.
Clark szybko przedstawiła mu kolejność ewakuacji i wyszła do szofera. Siedział na ziemi przy punkcie kontrolnym.
-	Wiem, gdzie jest generał - powiedział.
Waszyngton
Niedziela, 10 października
Gospodyni przeszła lekkim krokiem przez parter swojego eleganckiego domu, sprawdzając po drodze, czy wszystko jest gotowe na przyjęcie ostatniego gościa. Rzuciła okiem na zegar w westybulu: za dwie dwunasta. Wzięła głęboki oddech. Ten weekend był cudowny, najpierw przyjęcie w piątkowy wieczór i spotkanie sekretarza obrony Merritta z senatorem Lelandem, a teraz to. Jej gwiazda wznosiła się coraz wyżej, przyszłość wyglądała różowo. Zegar wybił dwunastą. Otworzyła drzwi. Do portyku właśnie podjechał czarny sedan. Asystent wysiadł przednimi drzwiami, rozejrzał się, by sprawdzić, czy nikt ich nie obserwuje, po czym otworzył tylne drzwi.
Gospodyni uśmiechnęła się z wdziękiem, kiedy na schody wszedł Zou Rong. Nic nie zdradziło niepokoju, który poczuła na widok wysiadającej z samochodu Jin Chu. Rozpoznała ją od razu, nie była jednak przygotowana na olśniewające piękno i wrodzony urok tej kobiety. Przez chwilę zastanawiała się, czy nie poprosić Jin Chu, by jej powróżyła, ale szybko wybiła to sobie z głowy.
-	Panie ambasadorze - powiedziała, prowadząc Zou na górę - to dla
mnie prawdziwy zaszczyt.
Otworzyła drzwi do gabinetu, w którym w piątek spotkali się Merritt i Leland. Tym razem w środku czekał sekretarz stanu. Zamknęła drzwi i zeszła schodami na dół. Czy powinna poczęstować Jin Chu herbatą?
Mężczyźni wymienili stosowne uprzejmości. Jako reprezentant kraju przyjmującego, Serick pierwszy wspomniał o powodzie spotkania. Uczynił to jednak w sposób zawoalowany, taktownie, pozostawiając sobie pole do manewru i zarazem unikając zajęcia jednoznacznego stanowiska.
-	Mój rząd jest zaniepokojony sytuacją w Malezji.

-	Pański rząd niepokoi się o Singapur - poprawił go Zou. - Na szczę
ście dla miłujących pokój ludów Azji nie macie wpływu na to, co się tam
dzieje.
Serick oniemiał. Przedstawiciele walczących stron rozmawiali w ten sposób z prasą i telewizją, i to głównie na użytek wewnętrzny. Zdjął jedną rękawiczkę dyplomatyczną.
-	Panie ambasadorze, odbył pan zbyt długą podróż, by powtarzać propagandowe frazesy. Liczyłem na bardziej produktywną rozmowę.
-	Proszę powiedzieć swojej prezydent, że za kilka dni będziemy mieli do omówienia wiele spraw budzących nasze wspólne zainteresowanie. Dlatego tu jestem.
Serick zdjął drugą rękawiczkę.
-	Stawia pan wszystkie pieniądze na to, że zajmiecie Singapur, zanim
zdążymy zareagować.
Zou miał duszę hazardzisty, więc spodobała mu się ta metafora.
-	Dzięki naszym przyjaciołom z Bliskiego Wschodu wyszliśmy na prowadzenie - rzekł z uśmiechem.
-	Kiedy obstawia się złego konia - odparł Serick - nie można go za to winić.
-	Na mecie fotokomórka nie będzie potrzebna - powiedział Zou. - Wasza prezydent wkrótce się o tym przekona.
Serick postanowił przynajmniej przekazać mu wiadomość. Zrobił to tak, by zrozumiało go nawet dziecko.
-	Trzeba będzie zapłacić dużą cenę.
-	Powstaje nowy ład ekonomiczny. Sugeruję, żebyście zajęli się szukaniem sposobów osiągnięcia porozumienia, zanim będzie za późno. - Zou wstał. - Proszę przekazać swojej prezydent, że ten, kto znajdzie się w niewłaściwym miejscu, musi ponieść tego konsekwencje. Co właśnie tłumaczymy jej generałowi Pontowskiemu.
Skłonił się lekko i wyszedł.
Serick był w szoku. Zastanawiał się przez chwilę nad następnym posunięciem. Niestety, nie została ani jedna rozsądna opcja. Miał wybór między walką, śmiercią a zniszczeniem.
-	Niech tak będzie - mruknął, godząc się z przegraną.
Sięgnął po laskę i wstał. Nagle poczuł się bardzo stary.
Gospodyni czekała na niego u podnóża schodów. Była zaniepokojona nagłym odejściem Zou.
-	Dziękuję pani - powiedział Serick.
-	Cała przyjemność po mojej stronie. Nigdy nie zapomnę spotkania z panną Jin. Co za urocza dama. I doskonale zna angielski.
-	Była tu Jin Chu? Ta wróżbitka?
-	
-	Tak. Myślałam, że pan wiedział.
-	Co powiedziała?
-	Rozmawiałyśmy o pogodzie, rzecz jasna. - Myślała przez chwilę. -W pewnym momencie rozmowa przybrała nieoczekiwany obrót. Panna Jin wspomniała o chińskiej słabości do hazardu. -Krzaczaste brwi Sericka uniosły się w milczącym poleceniu, by dokładnie powtórzyła jej słowa. Gospodyni zrozumiała. - Powiedziała: „Nawet bogowie nie grają na wyścigach konnych".
Serick, jak zawsze szarmancki, pocałował ją w rękę.
-	Oddała pani swojemu krajowi ogromną przysługę.
Zaskoczył ją tym, jak szybko pokuśtykał schodami na dół.
W Gabinecie Owalnym panowała głucha cisza.
-	To był dyplomatyczny policzek - powiedziała wreszcie Turner.
-	Raczej cios maczugą- odparł Serick. Nie próbowała ukryć gniewu.
-	Jeśli myśli, że przyjechał tu dyktować nam warunki kapitulacji, to
umrze ze starości, zanim się tego doczeka. - Wstała i wyjrzała przez okno,
odwrócona plecami do doradców. - Łudzą się, jeśli sądzą, że szantażem
zmuszą mnie do zawarcia porozumienia.
Mazie i Butler wymienili spojrzenia, pewni, że myślała o Pontowskim.
-	Pani prezydent - powiedział Butler - cokolwiek mówił Zou, nie możemy być pewni, że generał jest w ich rękach. Ciągle się zastanawiam, po co zabrał ze sobą tę kobietę. To bardzo dziwne, oględnie mówiąc.
-	Jesteśmy na chińskiej karuzeli - włączyła się Mazie. - Zdaje się, że przekazują nam dwie różne wiadomości.
Turner odwróciła się od okna i stanęła twarzą do nich.
-	Najwyższy czas wysłać im wiadomość, z której zrozumieniem nie
będą mieli kłopotów - powiedziała. - Generale Wilding, kiedy będziemy
mogli wspomóc SEAC?
Wilding zastanawiał się głośno.
-	Problemem jest transport powietrzny. Wszystko, co mamy, poszło na wojnę w Zatoce i przygotowania do operacji „Kowadło", która zaczyna się za pięć godzin. Kiedy zwolni się transport powietrzny, będę mógł skierować do Azji samoloty wracające z Zatoki.
-	Niech pan zacznie już teraz - rozkazała pani prezydent.
-	Wolałbym nie wysyłać tam pojedynczych jednostek. Lepiej, żeby od razu była to co najmniej dywizja. Myślę o 3. Dywizji Piechoty Morskiej z Okinawy. Moglibyśmy wysłać ją na miejsce w niepełnym stanie osobowym za... - zawahał się. Były to skomplikowane obliczenia, zależne od wielu
-	
czynników. Wreszcie zdecydował. - Pierwszy pułk może być na miejscu, gotowy do walki, za siedemdziesiąt dwie godziny. - Instynkt nakazywał mu grać na zwłokę, ale mina Turner ostrzegała, by tego nie robił.
- Siedemdziesiąt dwie godziny - powtórzyła Turner i spojrzała na nich hardo. - Nie dopuszczę do upadku Singapuru. Powiedzcie SEAC, żeby się trzymali. Pomoc jest w drodze.
Baza Alfa
Poniedziałek, 11 października
Jessica czuła się jak liliput, stojąc za Paulem Travisem i Jakiem Osbur-nem w centrum operacji obronnych bazy. Przecisnęła się między nimi do szczytu stołu. Nie zamierzała pozwolić, by przez Travisa i Jake'a ominęła ją taka okazja.
-	Jeszcze pięć sekund - powiedział Rockne. - Trzy, dwa, jeden, już.
Dziewięciu strażników ustawiło zegarki. Rockne dokładnie im się przyjrzał. Upewniwszy się, że wybrał właściwych ludzi, zakreślił na mapie węzeł kolejowy piętnaście kilometrów na południe od Alfy.
-	Nasze źródło twierdzi, że generał Pontowski jest więziony na tym terenie i pilnuje go nie więcej niż trzech-czterech żołnierzy. Wiemy, że krążą tam patrole Ludowej Armii Wyzwoleńczej. Jeśli to rzeczywiście Chińczycy, a generał jest ranny, pewnie czekają na transport. Naszym zadaniem jest uwolnić go, zanim zostanie wywieziony i dopóki możemy wykorzystać element zaskoczenia. Zła wiadomość jest taka, że drogi są pełne uchodźców i samochody na nic się nam nie przydadzą.
-	Co z Pierwszą SOS? - spytała Jessica. - Mają śmigłowce.
-	Rozmawialiśmy z nimi - odparł - ale wszystkie ich maszyny są w terenie, na miejscu zostało tylko dowództwo. Dlatego pójdziemy pieszo. Dobra wiadomość jest taka, że mamy przewodnika, który zna skrót.
-	Można na nim polegać? - spytał Paul Travis.
-	To szofer pułkownik Clark, wydaje się lojalny wobec niej - odparł Rockne. - Chcę zakończyć misję przed, wschodem słońca. To znaczy, że musimy przejść piętnaście kilometrów w trzy godziny. Zakładam, że panuje tam takie zamieszanie, że nikt nie odważy się nas zaczepić. Przy odrobinie szczęścia powinno się udać. Cokolwiek się stanie, musimy spróbować. Jakieś pytania?
-	Cholernie mało tych danych - powiedział Jake Osburn. - Gdzie się spotkamy, jeśli wszystko trafi szlag?
Rockne wskazał miejsce zbiórki i wszyscy wprowadzili współrzędne do GPS-ów.

-	Sierżancie— powiedziała Jessicą - Boyea ma dobry nos.
-	Dlatego zabieramy ją ze sobą- odparł Rockne. - No, do roboty.
Południowa Malezja Poniedziałek, 11 października
Jake Osburn narzucił ostre tempo. Szofer Clark niósł tylko dwie manierki, więc nie miał kłopotów z dotrzymaniem mu kroku, ale inni męczyli się pod ciężarem ekwipunku. Rockne spojrzał na zegarek. Przeszli już tak duży dystans, że mógł zarządzić przerwę.
-	Pięć minut - powiedział.
Jessica padła na ziemię i wyjęła manierkę. Zanim się napiła, nalała Boy-ce trochę wody do plastykowej miski. Wkrótce ruszyli w dalszą drogę, prowadzeni przez Jake'a, który udowadniał, że słusznie nadano mu przydomek Zwierzak.
Zbliżając się do celu, natknęli się na uchodźców. Nie chcieli niepotrzebnie ryzykować, więc schowali się, a szofer poszedł sprawdzić drogę. Po chwili ruszyli dalej. Kiedy dotarli do węzła kolejowego, było jeszcze ciemno. Szofer wskazał kompleks budynków.
-	Tam - powiedział tylko.
Rockne obejrzał okolicę przez noktowizor. Wypatrzył dwa warsztaty naprawcze, co najmniej pięć chat i dwa spore budynki z betonowych płyt.
-	A dokładnie? - mruknął.
Szofer wymownie wzruszył ramionami.
-	No to, kurwa, świetnie - skomentował Rockne. - Dobra, my z Boycą
pójdziemy przodem, może uda jej się wywęszyć generała. Jeśli znajdziemy
właściwy budynek, Jess wprowadzi do środka czteroosobową grupę.
Paul i Jake zesztywnieli, ale żaden się nie odezwał.
-	Wejdziecie tam na mój rozkaz - ciągnął Rockne - i zrobicie wszyst
ko, jak należy. - Wyjął z plecaka czapkę Pontowskiego i dał ją Boyce do
powąchania. Odpiął smycz. - Szukaj.
Boyca weszła na teren kompleksu, kręcąc się to tu, to tam. Rockne szedł za nią, schowany w cieniu. Już miał dać za wygraną i wrócić do swoich ludzi, kiedy Boyca zaczęła chodzić w tę i z powrotem, jakby zbliżała się do szczytu stożka. Wychwyciła zapach. Rockne podążył za nią, skradając się w głębokim cieniu jednego z warsztatów naprawczych.
W drzwiach stanął mężczyzna i zawołał Boycę po malajsku. Przykucnął i jeszcze raz spróbował zwabić ją do siebie. Ale Boyca stała nieruchomo. Mężczyzna wyjął nóż i zaczął skradać się do niej. Boyca wyczuła zagrożenie i uciekła w stronę Rockne'a. Ten odłożył M-16 i ostrożnie zdjął

noktowizor. Zdyszana Boyca przypadła do niego. Bez słowa podrapał sukę za uszami i wyciągnął nóż. Mężczyzna już wchodził w cień, nieświadom, co na niego czeka. Znów zaczął wołać Boycę po malajsku.
Rockne stanął w pozycji rugbisty. Mężczyzna zrobił jeszcze jeden krok w jego stronę, zatrzymał się, podniósł uzbrojoną w nóż prawą dłoń i podszedł bliżej. Rockne wyskoczył z cienia i lewą ręką odtrącił nóż w bok. Ostrze błysnęło w świetle księżyca i wbiło się w mostek mężczyzny. Rockne wciągnął go z powrotem do cienia. Boyca już biegła dalej. Zatrzymała się i przywarowała z podniesionym łbem, patrząc prosto na drzwi budynku z płyt.
Rozdział 33
Południowa Malezja Poniedziałek, 11 października
Paul, Jake i młody lotnik zwany Spike ustawili się w cieniu za Jessica, czekając na rozkaz wejścia do budynku. Boyca wciąż leżała przed drzwiami, blokując im drogę.
Słabe światło zwiastujące nadejście świtu wdzierało się w cień i Jessica coraz słabiej widziała przez noktowizor. Zerwała gogle i założyła hełm. Teraz widziała już odcinającą się na tle chaty ciemną sylwetkę Rockne'a, który machał na Boycę, by skłonić ją do zejścia z drogi. Wreszcie gwizdnął cicho i suka podbiegła do niego.
-	Idziemy - powiedziała Jessica zniżonym głosem.
Mężczyźni ruszyli za nią, starając się trzymać szybko niknącego cienia. Stanęli pod drzwiami i w tej samej chwili słońce wyłoniło się zza horyzontu. Odruchowo przywarli plecami do ściany, but przy bucie. Jake, ostatni w szyku, ścisnął ramię Spike'a na znak, że jest gotowy. Spike przekazał sygnał Paulowi, a ten - Jessice. Wyciągnęła rękę do klamki i nacisnęła ją. Ledwie drzwi się otworzyły, wpadła do środka, uskoczyła w prawo i nie zatrzymując się, ruszyła naprzód wzdłuż ściany. Paul był tuż za nią, zabezpieczał drugą stronę pomieszczenia.
Zanim Spike zdążył wejść, drzwi przeszyły kule z karabinu, odrzucając go do tyłu. Jessica puściła krótką serię w miejsce, gdzie zobaczyła błysk, i po chwili usłyszała okrzyk bólu. Rozległ się łomot upuszczonej broni i Jake wbiegł do budynku.
-	Nie strzelać! - krzyknął Pontowski.

Snop światła z latarki omiótł pokój. Pontowski leżał na podłodze, przygnieciony przez trupa.
-	Jeszcze jeden, w drugim pokoju - powiedział.
Paul wszedł w następne drzwi, a Jake ustawił się za nim. Byli doskonale zgrani, poruszali się z oszałamiającą szybkością. Następna krótka seria. Cisza.
-	Droga wolna - powiedział Paul.
Jessica minęła go i wzięła głęboki oddech. Na podłodze leżał mężczyzna, skulony przy M-16.
-	Co u licha? - mruknęła Jessica pod nosem i obejrzała ciało. Był to
kilkunastoletni chłopak w mundurze armii malezyjskiej. Kopnęła M-16
w bok i podniosła go. - Zaciął się - powiedziała i spojrzała na Paula. -
Szczęściarz z ciebie.
Wróciła do pierwszego pokoju, by sprawdzić, co z Pontowskim. Nadal leżał pod trupem.
-	Może byście mnie tak rozwiązali? - mruknął. - Cholera, szybko się uwinęliście.
-	I o to chodziło, panie generale - powiedziała Jessica z ulgą w głosie. - Kto jeszcze jest w budynku?
-	Już nikt. - Przeturlał się na bok. - To dezerterzy z armii malezyjskiej. Wystraszone dzieciaki.
-	Sprawdźcie, co ze Spikiem - poleciła Jessica.
-	Nie żyje - rzucił Rockne, stojący w drzwiach. Ukląkł przy Pontowskim. - Wszystko w porządku, panie generale?
-	Coś nie tak z ramieniem. Chyba złamany obojczyk.
-	Wytrzyma pan dłuższą podróż?
-	Tak, chyba tak.
Rockne wstał i podszedł do drzwi. Poprosił ludzi rozmieszczonych na zewnątrz, by powiedzieli, jak wygląda sytuacja.
-	Mamy tu spory ruch - rzekł sierżant. - Pewnie wypłoszyły ich strzały. W tym świetle trudno rozpoznać, ale to chyba sami cywile.
-	Znajdźcie taczki albo wózek i przygotujcie się do wymarszu.
-	To niepotrzebne - powiedział Pontowski. - Mogę iść.
-	To dla Spike'a, panie generale - odparł Rockne. - Nie możemy go tu zostawić.
Baza Alfa
Poniedziałek, 11 października
Trzej mężczyźni stali wokół stołu, na którym leżała mapa. Robal, Wal-do i Sun wpatrywali się w nią uważnie.

-	SEAC naciska, żebyśmy to wyeliminowali - powiedział Robal. - Sin
gapur nie zniesie wielu ataków rakietowych, ich zdaniem moglibyśmy je po
wstrzymać. Ale jeśli to jest to, co mówią, na pewno będzie silnie bronione.
Waldo naniósł na mapę współrzędne GPS podane w rozkazie i zmierzył odległość.
-	Sto sześćdziesiąt mil morskich. Pół godziny lotu. - Przeanalizował w myślach ukształtowanie terenu i kierunki ataku. - Wystarczy kilka F-16, żeby odstraszyć rakiety ziemia-powietrze.
-	Już o to prosiłem - powiedział Robal. - Wszystkie są zajęte.
-	To bardzo ważne - stwierdził pułkownik Sun. - W Singapurze ludzie są tak stłoczeni, że jedna rakieta zabija wielu.
Robal pokręcił głową.
-	Gdybyśmy mieli coś nie z tej ziemi, jak AGM-154, moglibyśmy prze
prowadzić atak z bezpiecznej odległości i puścić bombę prosto do tunelu.
AGM-154, siedmiusetpięćdziesięciokilogramowa bomba ślizgowa sterowana inercyjnie albo przez GPS, w odpowiednich warunkach mogła przebyć odległość do sześćdziesięciu kilometrów.
Waldo myślał przez długą chwilę.
-	Mamy kilka AGM-65G. - Spojrzał na Suna. - To maverick z syste
mem naprowadzania na podczerwień i stupięćdziesięciokilową głowicą
odłamkową. Dobrze się sprawdza przeciwko czołgom i umocnionym ce
lom. Jest też precyzyjny, jeśli ma się dobrego pilota.
Robal potrząsnął głową.
-	Maverick ma zasięg do dwudziestu kilometrów, w tym przypadku
trzeba będzie podlecieć o wiele bliżej.
-	Giną niewinni ludzie - mruknął Sun. - Tam jest moja rodzina.
Waldo usłyszał ból w jego głosie i podjął decyzję.
-	Nie jesteśmy pewni, czym będą się bronić. Może uda nam się podejść na tyle blisko, żeby namierzyć wylot tunelu.
-	Wiemy, że mają Gadfly - przypomniał mu Robal. - Maksymalny zasięg trzydzieści kilometrów, mogą załatwić cię nawet na niskiej wysokości.
Waldo nie tracił nadziei.
-	Więc jeśli odezwie się radar monoimpulsowy, zwiejemy stamtąd. Nie
zaszkodziłoby wysłać dwóch warthogów na zwiad.
Robal ustąpił.
-	No dobra, polecisz z Burakiem. Ale maszyny mają tu wrócić. - Tak
naprawdę chciał powiedzieć, że wrócić mają Waldo i Burak.
Waldo wyszczerzył zęby w uśmiechu.
-	Żaden problem, szefie. - Pierwszy raz się zdarzyło, by ktoś nazwał
Robala „szefem".

TamanNegara
Poniedziałek, 11 października
-	Cel z przodu na trzydziestu-zgłosił Waldo.
Burak odpowiedział dwoma kliknięciami przyciskiem nadawania. Waldo spojrzał na monitor przeciwradarowy. Nie było widać żadnych zagrożeń, działał tylko radar wczesnego ostrzegania na szóstej. Uznał, że to pewnie swój, i zignorował go. W jego uszy wdarł się głośny szczebiot. Ściszył dźwięk.
-	Burak - powiedział - mam Firecana ustawionego na przeszukiwanie.
Firecan był starym radarem używanym przez obronę przeciwlotniczą.
Jeśli przechodził na wyższą częstotliwość i skupiał wiązkę na jednym samolocie, to znaczyło, że włączała się opcja naprowadzania.
-	Mam go - odparł Burak. - Możliwe, że to pięćdziesiątka siódemka.
Chyba jest w pobliżu celu.
Byli pewni, że mają przeciwko sobie baterię starych trzydziestosied-mio- lub pięćdziesięciomilimetrowych dział przeciwlotniczych o maksymalnym skutecznym zasięgu czterech kilometrów. Wiedzieli, jak coś takiego załatwić.
Waldo podjął decyzję i wcisnął guzik nadawania.
-	Trik-jeb - powiedział, określając stosowaną taktykę. - Ja jestem trik.
-	A ja jeb - odparł Burak, żeby nie było żadnych nieporozumień.
Piloci nadali tę wulgarną nazwę taktyce, która dobrze się sprawdzała
w walce przeciwko pojedynczemu przeciwnikowi. Jeden samolot, „trik", miał skupiać na sobie uwagę, a drugi uderzyć tam, gdzie nie sięgał wzrok przeciwnika.
Waldo wyszedł z formacji i opadł ku ziemi, by uniknąć wykrycia przez radary. Zaczął krążyć, a Burak zatoczył szeroki łuk nad celem. Oddaliwszy się od Walda, piął się coraz wyżej, aż wreszcie został wyśledzony przez radar, co zwróciło uwagę strzelca. Potem schował się za wzniesieniem, bawiąc się z przeciwnikiem w kotka i myszkę. Wyłaniał się na tyle długo, by radar ponownie go namierzył, po czym znów opadał za zbocze, drażniąc strzelca. Kiedy znalazł się naprzeciwko Walda, powiedział:
-	Trik gotowy.
-	Ruszaj - odparł Waldo.
-	Początek triku - zgłosił Burak. Skręcił w stronę celu, pchnął dźwi
gnie przepustnic i zaczął ostro manewrować. Aparatura alarmowa obudziła
się do życia, ostrzegając go, że został namierzony przez radar. -Namierzyli
mnie - powiedział.
Skupił na sobie uwagę strzelca, ale nadal był poza zasięgiem działa.

-	Jeb rusza - zgłosił Waldo.
Leciał z przeciwnej strony, licząc na to, że strzelec skupił całą swoją uwagę na Buraku. Gdyby radar namierzył Walda, atak zostałby przerwany.
Burak wskoczył za zbocze, chowając się przed radarem. Kiedy tylko ponownie wyłonił się zza wzniesienia, wiązka już na niego czekała. Zawrócił i zaczekał, aż radar go namierzy. Natychmiast schował się za zboczem i zaraz znów zza niego wyskoczył. Kiedy leciał nad szczytem wzgórza, oddalając się od celu, radar odnalazł go po raz kolejny. Ale tym razem Burak nie próbował uciec.
-	Zostało dziewięć kilometrów - powiedział Waldo.
W szybkim tempie zbliżał się do celu.
Teraz liczyła się każda sekunda. Burak podniósł samolot i wykonał zwrot, kierując się prosto na cel. Opadł ku ziemi, chowając się przed radarem. Kiedy zostało mu do przebycia sześć kilometrów, wszedł na pułap pięciuset metrów, pozwalając, by namierzono go ponownie. Głośny alarm ostrzegł go, że znalazł się w zasięgu artylerii przeciwlotniczej.
-	Trik działa - powiedział Burak.
-	Jestem w zasięgu - odparł Waldo. Pociągnął drążek do siebie i pode
rwał maszynę, chcąc obejrzeć okolicę. Nie rozczarował się. Spomiędzy drzew
wyłoniło się osiem kłębów dymu; to strzelec puścił krótką serię w Buraka. -
Odbij w lewo! - krzyknął Waldo, na wypadek, gdyby Burak nie widział dymu.
On jednak już schronił się tuż nad ziemią. Choć żaden z pilotów tego nie zobaczył, osiem pocisków przeleciało nad nimi. Lewa dłoń Walda przemknęła po pulpicie kontroli uzbrojenia, wybierając zrzut bomb. Po co marnować mave-ricka, skoro wystarczą dwa Mark-82 AIR? Dwustupięćdziesięciokilogramowe bomby może i były „głupie", ale tego samego nie dało się powiedzieć o systemie przenoszenia broni warthoga, ulepszającym namierzanie i zwiększającym bezpieczeństwo na niskiej wysokości, w skrócie nazywanym LASTE. Cel przesunął się po linii wyznaczającej na monitorze miejsce wybuchu. Kiedy wszystkie parametry zostały osiągnięte, bomby uwolniły się automatycznie.
Burak wszedł na wyższy pułap, by sprawdzić, co z Waldem. Zobaczył drugiego warthoga i błyski wybuchających bomb. Po ułamku sekundy czubkami drzew wstrząsnęła trzecia eksplozja. Waldowi udało się spowodować wtórny wybuch, co w świecie myśliwców taktycznych było dużą premią. Niemal w tej samej chwili Burak zobaczył wloty tuneli.
-	Widzę cel - zameldował. Nadleciał ku niemu i przygotował maveri-
cka do odpalenia. Zerknął na monitor po prawej stronie tablicy przyrządów
i ustawił celownik na wlocie środkowego tunelu.
Waldo przeleciał pod Burakiem; uciekał w bezpieczne miejsce, pozo-; stawiając z tyłu dopiero co zniszczone działo. Jego aparatura ostrzegawczą! wskazała nowe źródło zagrożenia - radar monoimpulsowy.

- Odwrót! - krzyknął. Było już jednak za późno. Dwie rakiety mknęły ku skazanemu na zgubę A-10. - Katapultuj się! - wrzasnął Waldo i zobaczył samolot znikający w oślepiającym błysku.
Nie widział za to mavericka kierującego się na tunel. Z kamiennym spokojem zawrócił i zszedł poniżej piętnastu metrów; leciał obok dwóch wzgórz, kierując się prosto na obszar, z którego odpalono dwie rakiety. Zobaczył coś, co wyglądało jak stos gałęzi sunący po piaszczystej drodze. Obrócił warthoga i wcisnął guzik. Długa seria z działka przebiegła po dżungli, kierując się ku zamaskowanemu pojazdowi.
Zniknął w ognistej chmurze.
Telowi wciąż dzwoniło w uszach, kiedy wrócił do Kamigamiego.
-	Widziałem to - powiedział. - Rakieta wleciała do środkowego tunelu
i wybuchła.
Kamigami wysłuchał w milczeniu raportu Tela i innych żołnierzy.
-	Czyli - rzekł wreszcie, dokonawszy bilansu zysków i strat - jedna rakieta w celu, jedna zbombardowana bateria artylerii przeciwlotniczej i jedna zniszczona bateria rakiet ziemia-powietrze Gekon za cenę warthoga.
-	Nie widziano spadochronu - powiedział porucznik Lee.
Jako następna meldunek złożyła drużyna obserwująca tunele. Cztery zamaskowane transportery-podnośniki, każdy z rakietą, opuściły swoje kryjówki i kierowały się na południe.
-	Muszą mieć w środku osłonę - orzekł Kamigami. Podbródek opadł
mu na pierś. - Nieopłacalna wymiana. - Podniósł głowę. - Wyślijcie wia
domość.
Baza Alfa
Poniedziałek, 11 października
Waldo składał meldunek z misji. Nie próbował tuszować niezaprzeczalnego faktu, że stracił swojego skrzydłowego.
-	Wybrałem trik-jeba - wyjaśnił.
-	To było dobre w Zatoce czy w Afryce Południowej - odparł Robal. -Armia chińska to co innego. Organizują obronę warstwami, jeden system osłania następny. Co trafiło Buraka?
-	Dostałem ostrzeżenie o namierzeniu przez radar monoimpulsowy. Wtedy kazałem mu uciekać. - Myślał przez chwilę, próbując przypomnieć sobie każdy szczegół. -Zaraz. Ten symbol... był jakiś inny... chyba tak jakoś mignął. - Spojrzał na Robala, wyraźnie poruszony. - O cholera. Land Roll.
-	
- Radar Land Roll był kompatybilny z systemem obrony przeciwlotniczej nazywanym przez NATO Gekonćm; składał się z sześciu rakiet wiezionych na sześciokołowym pojeździe. - Kiedy oni to zdobyli? Robal potrząsnął głową.
-	Kto wie? Ale wygląda na to, że Rosją jest ich ulubionym dostawcą.
Co jeszcze mają?
Przyszła Janice Clark.
-	Musicie to zobaczyć - powiedziała, podając Robalowi kartkę z mel
dunkiem.
Robal uważnie przeczytał wiadomość.
-	To od Kamigamiego. - Zmiął kartkę. - Burakowi udało się odpalić
mavericka. Wleciał prosto do tunelu. Ale to nic nie dało. Po dwudziestu
minutach wywieziono stamtąd cztery rakiety taktyczne. - Wstał i odetchnął
głęboko. -Nie zaobserwowano żadnego spadochronu. - Zamyślony padł na
krzesło. Po chwili podniósł się. - Rockne się odezwał?
Clark potrząsnęła głową.
-	No dobra - oznajmił Robal - zaczynamy ewakuację. Kiedy przyleci następny C-130?
-	Jeszcze nie wiadomo.-Mówili, że wrócą, ale nie byli pewni, kiedy. -Clark była poważnie zaniepokojona. - Może im się nie udać.
-	W razie czego będziemy gotowi - powiedział Robal. -Niech pierwsza grupa będzie w pogotowiu, żeby mogła wejść na pokład, kiedy tylko samolot wyląduje. Możemy jednorazowo przewieźć dziewięćdziesiąt do stu osób. - Zaczął chodzić w tę i z powrotem. - Uprowadzimy skurwysyna, jeśli to będzie konieczne.
Clark zaparkowała miniwana pod siatką maskującą za schronem dla samolotów i podeszła do tylnego wejścia. Żałowała, że nie ma z nią szofera. Stawiał się na każde jej wezwanie i mogła pracowała o wiele wydajniej. Przez chwilę łomotała do małych drzwi, wreszcie ktoś otworzył. Weszła, sprawdziła listę i postawiła znaczki przy nazwiskach.
-	Za kilka minut ma tu wylądować C-130 - powiedziała. - Na mój
znak pobiegniecie na rampę parkingową. Wszyscy wiedzą, gdzie to jest? -
Odpowiedziały jej skinienia głów. - To świetnie. - Zawiesiła głos, szukając
właściwych słów. - Próbowaliśmy się do czegoś przydać, ale los chciał ina
czej. Teraz pora wracać do domu.
Jeden z mężczyzn skierował się do tylnych drzwi.
-	Co się stało? - spytała.
Mężczyzna zatrzymał się i odwrócił.

-	Byłem z AVG w Chinach i wygonili nas stamtąd. Dopóki mamy spraw
ne warthogi, nie pozwolę, żeby stąd też mnie wygonili.
Spuścił dźwignie blokujące i otworzył drzwi. Dwaj inni piloci poszli za nim.
Clark starła znaczki przy ich nazwiskach.
-	Obiecuję wam, że ich stąd wyciągnę - powiedziała.
Podeszła do telefonu, połączyła się ze stanowiskiem dowodzenia i zapytała o C-130. Słuchała przez chwilę.
-	Rozumiem, już ląduje. Jazda!
Szef załogi naziemnej wcisnął guzik otwierający główne drzwi i te zaczęły się rozsuwać. Mężczyźni wybiegli ze schronu, kierując się ku linii drzew. Clark ruszyła za nimi. Była jeszcze wśród drzew, kiedy hercules wylądował. Zanim dotarła do rampy parkingowej, zjechał już z pasa startowego. Na ziemię spadły balony z paliwem. I wtedy zrozumiała. Piloci nie zamierzali czekać na pasażerów.
Popędziła w stronę wylotu drogi do kołowania. Samolot już zawracał w stronę pasa startowego, pozbywszy się ładunku. Stanęła na środku drogi C-130. Jednak wielki ptak wciąż zbliżał się ku niej z głośnym wyciem. Wyjęła berettę i trzymając jąoburącz, wymierzyła w pilota siedzącego w lewym fotelu.
Dotarło do niego, co się dzieje, i zatrzymał samolot. Drzwi kabiny otworzyły się i stanął w nich podpułkownik z MAAG. Ledwo go słyszała w ryku silników.
-	Nic się nie stało... nie zrozumiałem - powiedział.
-	Już ci wierzę - burknęła, kiedy podniosły się drzwi ładowni i opadła rampa.
Czekający ludzie wbiegli na pokład, a Clark odsunęła się na bok, chowając pistolet do kabury.
-	Wrócimy - krzyknął podpułkownik, zamykając drzwi.
Clark zasalutowała pilotowi; ku jej zdumieniu, odpowiedział tym samym gestem. Przeszła przez rampę i sięgnęła po notes. Naniosła poprawkę: 104 ewakuowanych, zostało 481. Szybkim krokiem wróciła do miniwana.
-	Paniusiu pułkownik - usłyszała znajomy głos. - Dokąd jechać?
-	Wróciłeś! - Prawie że uściskała go z radości. - W samą porę. - Otworzył drzwi i wsiadła. - Stanowisko dowodzenia - powiedziała.
-	Generał u doktora, nie na stanowisku dowodzenia.
-	Jest ranny?
-	Złamana kość. Ale wrócił na nogach. - Szofer zmarszczył brwi. -Rockne... bardzo zły człowiek. Zabił żołnierza, który chciał zjeść Boyeę.
-	Nie dziwię się - odparła Clark.
Pokręciła głową, ciekawa, jaka historia się za tym kryje.

Szofer zatrzymał się przy punkcie medycznym i pobiegł otworzyć jej drzwi. Ale Clark już zdążyła wysiąść i biegła w dół rampy.
-	Pójdę po ubranie dla generała - zawołał za nią.
Pontowski siedział na stole do badań, a doktor Ryan bandażował mu lewe ramię. Generał był pokryty zaschniętym błotem z pola ryżowego i biła od niego ostra woń.
Clark odetchnęła z ulgą.
-	Cholera, generale - powiedziała. - Przydałby się panu prysznic. Pontowski uśmiechnął się.
-	Hilton miał kłopoty z personelem - odparł.
-	Szczęściarz z pana - powiedział Ryan. - Niewielu udaje się odejść
o własnych siłach z miejsca wypadku. Nie licząc złamanego obojczyka i kilku
pękniętych żeber, wszystko wydaje się w porządku. - Przygotował strzy
kawkę. - Antybiotyk. Na wszelki wypadek.
Spojrzał wymownie na Clark i ta odwróciła się.
-	Proszę zdjąć spodnie, panie generale. Poczuje pan tylko lekkie ukłu
cie. - Zrobił zastrzyk i wskazał drugi koniec pomieszczenia. - Niech pan
weźmie prysznic, a my w tym czasie znajdziemy panu jakieś ubranie.
- Przyniesie je mój szofer - powiedziała Clark.
Kiedy Pontowski brał prysznic, mówiła do niego przez drzwi, przedstawiając aktualną sytuację. Właśnie się wycierał, gdy bunkrem wstrząsnął głuchy huk. Z sufitu posypał się tynk.
-	Co, do cholery? - mruknęła Clark.
Dwa następne wybuchy, tym razem bardziej odległe, zatrzęsły ścianami. Pobiegła do wyjścia, gdzie stał szofer, trzymający mundur polowy Pon-towskiego i czyste buty.
-	Moździerze, paniusiu pułkownik - powiedział. - Teraz do domu?
-	Jeszcze nie - odparła, biorąc od niego ubranie.
Wycie syren niosło się echem nad bunkrem; na teren bazy spadł kolejny pocisk moździerzowy. Clark zamknęła drzwi i zabezpieczyła je.
Waszyngton
Poniedziałek, 11 października
Mazie odchyliła się na oparcie krzesła i zamknęła oczy. Wiedziała, że powinna wrócić do domu i odpocząć, ale jakaś wewnętrzna potrzeba trzymała ją w Białym Domu. Od strony kanapy, na której wyciągnął się Bernie Butler, dobiegło ciche chrapanie. Mazie spojrzała na zegarek - druga w nocy. Znów zamknęła oczy, ale myśli kłębiły się w jej głowie. Na górze, w apartamencie, spała pani prezydent - dlaczego więc ona nie może zasnąć?

Wszystko przez operację „Kowadło". Ofensywa w Zatoce zaczęła się przed dziewięcioma godzinami. Może kiedy pozna aktualną sytuację, będzie mogła wrócić do domu. Wstała i wyszła, uważając, by nie obudzić Butlera.
Oficer dyżurny podniósł się, kiedy weszła do Gabinetu Sytuacyjnego. Wiedział, co ją tam sprowadza, więc od razu przywołał ostatnie meldunki z NMCC.
-	Jest dobrze - powiedział. - Straty w ludziach o wiele mniejsze, niż
się spodziewaliśmy. - Jego palce zatańczyły na klawiaturze i na trzech mo
nitorach zmieniły się obrazy. - Na północy Niemcy prą na Bagdad.
Do gabinetu wszedł Bernie Butler. Zerknął na monitory i usiadł.
-	Nie mogłem zasnąć - powiedział. Utkwił wzrok w środkowym ekra
nie. - O kurka wodna, już po nich.
Stany Zjednoczone potrzebowały trzydziestu sześciu dni, by zatrzymać inwazję ZFI, rozbudować swoje siły i przejść do ofensywy. Teraz, kiedy Niemcy nadciągali od północy, wojska ZFI znalazły się między młotem a kowadłem i poddawały się masowo. Butler nie wierzył własnym oczom.
-	To już ich ostatnie podrygi. -Na jego twarz wypłynął szeroki uśmiech.
-Trzydzieści sześć dni! Fan... tas... tycznie! - przeciągnął słowo, delektując
się tą chwilą. - Może obudzimy panią prezydent? - spytał.
Mazie potrząsnęła głową.
-	Potrzebuje odpoczynku.
Na prawym monitorze pojawiły się dobre wiadomości. Pontowski był w Alfie, odniósł tylko lekkie obrażenia. Mazie odprężyła się i zapadła w drzemkę, a Butler zastanawiał się nad następnym posunięciem. Jako pełniący obowiązki dyrektora CIA mógł rozpocząć reformę, której agencja tak bardzo potrzebowała. Głęboko zamyślony, nie zauważył na lewym ekranie wiadomości, że lotnisko Changi zostało trafione rakietą taktyczną. Zapisał w notesie pomysły zmian w CIA. Zaciągnie ją siłą w dwudziesty pierwszy wiek i zwalczy śmiertelnie groźne połączenie zimnowojennej i biurokratycznej mentalności, które było przyczyną tak wielu klęsk. Kolejna myśl uderzyła go z siłą rozpędzonego pociągu - tylko on mógł tego dokonać.
Na środkowym ekranie pojawił się migający napis, któremu towarzyszył głośny gong. Mazie otworzyła oczy, a Butler podniósł głowę. Rakieta, która trafiła Changi, zawierała trujący gaz. Rozległ się następny gong: dwa inne lotniska w Singapurze także zostały trafione przez rakiety taktyczne. Czekali w gwałtownie narastającym napięciu. Nadeszła czwarta wiadomość: baza Alfa została ostrzelana z moździerzy. Zadzwonił telefon obsługujący gorącą linię z NMCC i oficer dyżurny podniósł słuchawkę. Po chwili zbladł.
-	Wszystkie lotniska w Singapurze - oznajmił - zostały trafione przez
rakiety taktyczne przenoszące trujący gaz.
Mazie wstała.
-	Trzeba obudzić panią prezydent - powiedziała.

Rozdział 34
Waszyngton
Poniedziałek, 11 października
Wojskowy samochód sztabowy, który przywiózł z Pentagonu generała Mike'a Wildinga i sekretarza obrony Merritta, przebył drogę w rekordowym czasie i o czwartej trzy skręcił w stronę bramy Zachodniego Skrzydła. Wil-ding i Merritt czekali niecierpliwie, aż dwaj strażnicy z psem obejrzą wóz. Gdy zostali sprawdzeni wykrywaczem metalu, pobiegli do bocznego wejścia. Tam przeszli jeszcze jedną kontrolę, zanim mogli zejść po schodach do Gabinetu Sytuacyjnego. Strażnik z marines rozpoznał ich i otworzył drzwi.
Pani prezydent czekała z Mazie, Butlerem, Parrishem i wiceprezydentem.
-	Dziękuję za szybkie przybycie - powiedziała, świadoma, że są więź
niami NMCC i wykorzystują każdą wolną chwilę, by uciąć sobie drzemkę.
-	Jak wygląda sytuacja?
Wilding spojrzał na monitory. Odetchnął z ulgą, gdy zobaczył, że nic się nie zmieniło od chwili, kiedy opuścił Pentagon.
-	Mamy kłopot, pani prezydent. Siedem rakiet taktycznych krótkiego zasięgu spadło na lotniska w Singapurze i w południowej Malezji, więc nie będziemy mogli ich wykorzystać. Trzecia Dywizja Piechoty Morskiej z Oki-nawy jest zmobilizowana i gotowa do akcji. Przed półgodziną powiadomiono mnie, że trwa załadunek dziewięciu C-17 i trzech C-5 stacjonujących w bazie lotniczej Kadena. Sto siedemdziesiąt osiem samolotów lecących na Okinawę odesłano na inne lotniska. Pozostaną tam do czasu, aż będziemy mogli otworzyć kanał przesyłowy.
-	I to wszystko z powodu siedmiu rakiet?
-	Zawierały trujący gaz, pani prezydent. To jakiś nowy środek, rozprzestrzeniający się na dużym obszarze i bardzo trwały. Niewykluczone, że minie kilka dni, zanim będziemy mogli posłać tam nasze samoloty. Potrzeba nam czasu.

-	A właśnie czasu brakuje nam najbardziej - odparła Turner. Głos zabrał Butler.
-	Moi analitycy - tak naprawdę miał na myśli informatorów i szpiegów
-	twierdzą, że Ludowa Armia Wyzwoleńcza ma na terenie Malezji nie wię
cej niż sześć rakiet CSS-7. Ponadto jest u kresu wytrzymałości.
-	Skąd ta pewność? - spytał Kennett.
-	To dlatego użyli rakiet - odparł Butler. - Wszystko albo nic, idą na
całość.

Mazie nadawała na tych samych falach.
-	Chcą załatwić to jak najszybciej. Świat ma krótkąpamięć. Wiedzą, że zapłacą cenę polityczną, ale są do tego przygotowani.
-	Zwłaszcza że mogą osiągnąć korzyści terytorialne - dodał Butler.
-	A tak będzie, jeśli zajmą Singapur i cieśninę Malakka - powiedziała Turner. - Mój Boże! Z czym my tu mamy do czynienia?
-	Z polityką siły dostosowaną do potrzeb dwudziestego pierwszego wieku, której ostatecznym wyznacznikiem jest wojna asymetryczna.
-	Nie pozwolę na to - powiedziała Turner. Było to zwykłe stwierdzenie faktu, wypowiedziane bez cienia emocji. - Generale Wilding, potrzebujemy sił, które odwróciłyby sytuację. Niech pan tego dopilnuje.
-	Tak jest, pani prezydent. Jeszcze jedna sprawa. Jesteśmy w bezpośrednim kontakcie z przedstawicielami dowództwa ZFI. Błagają o zawieszenie broni.
-	Najpierw bezwarunkowa kapitulacja - powiedziała Turner z kamiennym spokojem.
-	Wiedzą o tym - odparł Wilding. - Stwierdzili jednak, że to żądanie jest nie do przyjęcia.
Na twarzy Turner pojawił się wyraz determinacji.
-	Najwyraźniej nie mają pełnego obrazu sytuacji, trzeba im go więc przedstawić. Nie będzie przedwczesnego zawieszenia broni.
-	Pani prezydent - Wilding wstał -jeśli to wszystko, muszę wracać do NMCC. - Pięćdziesiąt siedem godzin - Turner przypominała obietnicę, którą złożył przed piętnastoma godzinami. Zwróciła się do Merritta. - Robercie, o ósmej mam spotkanie ze sztabem wyborczym. Będziesz mógł przyjść?
Wszyscy wiedzieli, że to nie jest prośba.
Baza Alfa
Poniedziałek, 11 października
Pontowski usiadł na podłodze i oparł się o ścianę. Spojrzał na zegarek i zaczął odliczać w myślach. Kiedy doszedł do „dwa", przez grube ściany przebiło się głuche łup.
-	Dwie sekundy przed czasem.
Nieustający ostrzał z moździerzy robił swoje; generał wyczuwał strach i nerwowość, które wypełniały bunkier niczym mgła, czasem rozrzedzona i ulotna, a kiedy indziej gęsta i przytłaczająca. Najwyższy czas coś z tym zrobić.
-	Sześć pocisków na godzinę - powiedział. - Akurat tyle, żebyśmy się
nie wychylali, a oni nie tracili za dużo amunicji.

-	To działa - burknęła Clark. - Jesteśmy tu uwięzieni, nikt nie może się ruszyć.
-	Pięć pocisków w dwunasto-, trzynastominutowych odstępach - ciągnął Pontowski - i jeden minutę później. Potem sekwencja się powtarza. -Spojrzał na zegar ścienny. -Następny pocisk spadnie za trzydzieści sekund.
Po trzydziestu sekundach rozległ się wybuch, tym razem jednak w dalszej odległości.
-	Następny o siedemnastej sześć. Przekażcie to wszystkim. - Udawał
nonszalancję, choć tak jak wszyscy czuł narastające napięcie. Wszystkie
oczy zwrócone były na zegar, kiedy dłuższa wskazówka przeskoczyła na
szóstą kreskę. Nic. Pontowski uśmiechnął się szeroko, podtrzymując złu
dzenie spokoju. - Może sukinsyny nie znają się na zegarku.
W oddali rozległ się głuchy huk. Pontowski wstał.
Następny pocisk o siedemnastej siedemnaście. Idę na stanowisko dowodzenia. - Podszedł do drzwi i otworzył je szeroko. - Idziesz ze mną? -powiedział do Clark.
Dołączyła do niego. Na dworze Pontowski zmusił się, by iść spacerkiem i prowadzić z nią lekką rozmowę wśród odległego huku dział.
-	Chyba jest coraz bliżej - powiedział. Z rowu pod stanowiskiem do
wodzenia wychylił się strażnik. - Następny pocisk moździerzowy o sie
demnastej siedemnaście - uprzedził go Pontowski.
Przeszedł obok niespiesznym krokiem, a lotnik przekazał wiadomość przez krótkofalówkę, umacniając legendę Pontowskiego.
-	No proszę - mruknął generał pod nosem, kiedy z obłożonego workami z piachem centrum operacji obronnych wyłonił się Rockne.
-	Dostałem wiadomość, panie generale - powiedział.
-	Którą?
-	Tę o moździerzach. Czas coś z tym zrobić.
Weszli do środka, gdzie czekał Robal. Szybko przedstawił aktualną sytuację.
-	Mamy cztery warthogi w bazie Tengah. W schronach są bezpieczne,
ale nie można ich stamtąd zabrać z powodu gazu. Tutaj mamy dwanaście
warthogów, dziewięć gotowych do akcji i trzy w remoncie. Obsługa powin
na naprawić dwa do jutra rana.
-	A ten trzeci? - spytał Pontowski.
Robal pokręcił głową.
-	Stara maszyna Walda. Ta, którą rąbnął w ziemię w Kelly Field. Trzeba wymienić silnik, a nowego nie mamy. Przyda się na części.
-	Paliwo?
-	To, co mamy w przewodach i zbiornikach, wystarczy na dwadzieścia dziewięć lotów. W Tengah jest dużo paliwa, ale nie ma amunicji.
-	
-	I dużo gazu trującego - dodała Clark.
-	Zgadza się - odparł Robal. - Ale jeśli Tengah zostanie otwarta, odzyskamy nasze samoloty. Będziemy mogli startować stąd, po akcji tankować w Tengah, a tu przylatywać po amunicję. Możemy tankować do pełna albo po prostu odbywać krótsze loty.
-	Sądząc po wybuchach, które słyszałem na zewnątrz - powiedział Pon-towski - nie będziemy musieli daleko latać.
-	Te pieprzone moździerze nie robią wielu szkód - burknął Robal. -Odbijają się od schronów. Niestety nie pozwalają nam wyjść.
Przyszła kolej na Rockne'a.
-	Namierzyliśmy, skąd strzelają. - Rockne rozłożył mapę w skali 1:50 000. - Moi ludzie znaleźli radar przeciwartyleryjski pozostawiony przez AM. Mechanicy naprawili go i zamontowali na szczycie wieży kontrolnej. -Zakreślił rejon na wschód od bazy, po drugiej stronie od składów amunicji. -Z tego, co wiemy, mają tu dwa moździerze i nie ruszają się z miejsca.
-	Ruch to życie - rzekł Pontowski.
-	No właśnie - powiedział Rockne.
-	Pora im się odwdzięczyć - dodał Robal.
Waldo siedział przy pulpicie i czekał. Jak wszyscy na stanowisku dowodzenia, nie odrywał oczu od zegara. Punktualnie o siedemnastej trzydzieści dwie usłyszeli głuchy huk - pocisk trafił w jeden ze schronów. Radia obudziły się do życia, zgłaszając brak uszkodzeń. Teraz trzeba było zaczekać na straż ochronną. Zadzwonił telefon obsługujący połączenie z centrum operacji obronnych. Rockne podniósł słuchawkę.
-	Radar przeciwartyleryjski wskazuje, że pozycja moździerzy nie zmie
niła się - powiedział po chwili.
Waldo przebiegł palcami po pulpicie łączności.
-	Młockarnia Jeden i Dwa, startujcie - rozkazał.
Wrota dwóch schronów rozsunęły się i piloci, Byk Allison i Kozioł Gross, włączyli silniki A-10. Szefowie załóg naziemnych wyciągnęli kliny spod kół i dali pilotom znak, że mogą ruszać. Odpuścili sobie kontrolę końcową, w czasie której po raz ostatni sprawdzali, czy z samolotem wszystko w porządku, i wyciągali bolce zabezpieczające z rakiet podwieszonych pod skrzydłami. Tym razem zrobili to przed włączeniem silników. Samoloty zjechały na pas startowy, zatrzymały się na chwilę, by rozgrzać silniki, i potoczyły się w głąb pasa.
Piloci podnieśli podwozia i na wysokości piętnastu metrów rozłączyli się, odbijając na pięć sekund o dwadzieścia stopni w bok, by potem wrócić na pierwotny kurs. Pocisk rozerwał się w miejscu, w którym byliby, gdyby

się nie rozdzielili. Stanowiło to aż nadto wyraźny dowód, że baza jest uważnie obserwowana.
-	Chybił - powiedział Byk przez radio i wcisnął główny przełącznik
kontroli uzbrojenia.
Skręcili w stronę zachodzącego słońca, nie wchodząc wyżej niż na sześćdziesiąt metrów, i skierowali się na zachód. Widoczna w dole droga była pełna uchodźców, którzy wciąż uciekali na południe. Konwój ciężarówek wojskowych jadących na północ stał w miejscu, niezdolny przebić się przez masę zdesperowanych ludzi. Na zachodzie widać było rzekę uciekinierów, przelewającą się torami kolejowymi.
Po opuszczeniu bazy warthogi poleciały szerokim łukiem ku północy, by potem skręcić na wschód. Słońce było już prawie na linii horyzontu, zostało jeszcze tylko kilka minut dziennego światła.
-	Rozdzielamy się - rozkazał Byk.
Kozioł odbił w prawo, a Byk zawrócił w stronę bazy. Sprawdził GPS i popatrzył na wskaźnik pokazujący punkt w dżungli na wschód od bazy, gdzie znajdował się niewidoczny cel namierzony przez radar przeciwartyle-ryjski. Sprawdził przyrządy i skoncentrował się na znaczniku celu na wyświetlaczu. Rzucił okiem na główny przełącznik, by się upewnić, że jest w górnym położeniu. Zrobił unik i wypuścił flary. Potem nacisnął guzik na drążku sterowym, uruchamiając automatyczny zrzut bomb po potwierdzeniu wyznaczonych parametrów. Wzniósł się na tysiąc dwieście metrów, wyrównał na ułamek sekundy i poczuł, jak od maszyny odrywa się sześć CBU-58. Zrobił jeszcze jeden ostry unik i zszedł ku ziemi.
-	Masz czysto na szóstej - zameldował Kozioł. - Podchodzę do ataku.
-	Zawracam na północ - powiedział Byk.
-	Widzę cię - odparł Kozioł. - Jestem na twojej dziewiątej.
Byk zerknął w lewo i zobaczył Kozła kierującego się na cel pod kątem dziewięćdziesięciu stopni do jego kursu. On także wypuścił serię flar, by zmylić ewentualne rakiety ziemia-powietrze, które mogłyby go ścigać. Gdy eksplodowała ostatnia z małych bomb Byka, Kozioł uwolnił swój śmiercionośny ładunek i skręciwszy na północ, ustawił się za swoim prowadzącym. Za nimi pojawił się oślepiający błysk - potężny wtórny wybuch.
-	Co to było? - spytał Byk.
-	Zdrowo mnie telepnęło - odparł Kozioł. - Nic nie widziałem.
CBU-58 rozrzucała małe bomby na dużym obszarze i doskonale sprawdzała się przeciw miękkim celom, jak wozy nieopancerzone i ludzie. Rzadko jednak powodowała wybuchy wtórne.
-	Osłaniaj mnie - powiedział Byk. - Rzucę na to okiem.
Zawrócił w stronę celu, a Kozioł odbił w lewo, by ustawić się za nim. Wszystko płonęło, a dym zasnuwał ciemniejące niebo.

-	Zostało tylko żarcie dla psów-oświadczył Byk i skręcił.
-	Wyżerka dla szczeniaków, zrozumiałem - powiedział Kozioł.
Janice Clark wpatrywała się w dużą mapę sytuacyjną, próbując cokolwiek z niej wyczytać. Wyłączyła się, żeby nie słyszeć głosów Robala i Wal-da, którzy przez kable naziemne przyjmowali meldunki Byka i Kozła. Ostrzał z moździerzy ustał, nie było więc wątpliwości, że misja zakończyła się sukcesem. Ale głuchy grzmot dochodzący do stanowiska dowodzenia mówił sam za siebie. Front się zbliżał.
-	To wkurzające - mruknęła pod nosem.
-	Owszem - powiedział Pontowski zza jej pleców. - Podobno mamy najlepszy system łączności na świecie, a siedzimy tu, czterdzieści kilometrów od linii frontu, i nie wiemy, co się dzieje.
-	Wiemy, że się zbliża - poprawiła go. - Cholera. Czuję się, jakbyśmy tkwili na skale omywanej przez rwący potok. Przydałaby się lina ratownicza, żeby nas ściągnąć.
-	Wydostaniemy się stąd - zapewnił. - Ostrzał ustał, pas startowy jest wolny. O świcie będziemy mogli wysłać samoloty do akcji.
-	Generale Pontowski, pułkownik Clark - zawołał kontroler z kabiny łączności. - Wieża zgłosiła, że nadlatuje C-130.
-	Ilu masz gotowych do ewakuacji? - spytał Pontowski.
-	Dziewięćdziesięciu ośmiu - odparła. - Czyli zostaje trzystu osiemdziesięciu trzech.
-	Odprowadźmy ich - zaproponował.
Wyszli z bunkra i wsiedli do samochodu, w którym czekał jej szofer. Wóz pomknął w stronę rampy parkingowej.
Gdy dotarli na miejsce, C-130 właśnie zjeżdżał na drogę do kołowania. Spomiędzy drzew wyłoniła się grupa ludzi, a z tylnej części herculesa wy-turlały się balony z paliwem. Samolot zatrzymał się i pasażerowie wbiegli po rampie załadowczej na pokład. Do Pontowskiego i Clark podszedł podpułkownik Stuart.
-	Potrzebuję pustych balonów - powiedział.
-	Co się dzieje? - spytał Pontowski.
-	Żebym to ja wiedział - odparł. Mimo ciemności widzieli, że słaniał się na nogach ze zmęczenia. - Zdaje się, że SEAC zarządził odwrót taktyczny i powoli się wycofuje. Wszystkie lotniska są pozamykane, spadły na nie rakiety taktyczne z gazem trującym. Lądujemy na autostradach. -Wyjął z kieszeni kartkę z meldunkiem. - Dostałem to przed dwoma godzinami. Ale pewnie nic z tego nie będzie. No, muszę lecieć. Jeszcze tu wrócę.
-	
Pobiegł do samolotu, który zaczynał kołować. Wskoczył na rampę i zniknął w środku.
Pontowski patrzył, jak wielki samolot transportowy zjeżdża z rampy parkingowej. Nagle poderwał głowę, słysząc przenikliwy gwizd nadlatującego pocisku.
-	Kryj się! - krzyknął i padł na ziemię, ciągnąc za sobą Clark.
C-130 zniknął w oślepiającym błysku. Pontowski podniósł głowę i spojrzał na samolot. Hercules płonął, gęste kłęby czarnego dymu wznosiły się w niebo.
Clark niepewnie podniosła się z ziemi.
-	A niech was diabli!
Na stanowisku dowodzenia panowała grobowa cisza. Wszystkie oczy zwrócone były na Pontowskiego, który siedział z głową opuszczoną na piersi. Wreszcie wstał.
-	Pamiętajcie o nich - powiedział. Wyprostował się i spojrzał na tabli
ce. - Mamy paliwo na trzydzieści pięć, góra trzydzieści osiem lotów. Kiedy
się skończy, możemy dać pilotom kombinezony ochronne i kazać im lądo
wać w Tengah.
Kombinezony, o których mówił, chroniły przed bronią chemiczną.
-	Rozumiem - odparł Robal, gotowy wcielić ten zamysł w życie.
Czego jeszcze mogę od nich wymagać? - pomyślał Pontowski. Opadł
na krzesło i rozważył wszystkie dostępne opcje. Żadna nie była dobra. Wyjął wiadomość, którą dostał od Stuarta, i przeczytał ją po raz trzeci. Wiedział, co musi zrobić.
-	Pułkownik Clark - powiedział - musimy porozmawiać. Na osobno
ści.
Poszli do gabinetu na tyłach. Bez słowa wręczył jej wiadomość. Przeczytała ją dwa razy.
-	Czyli straż przednia 3. Dywizji Piechoty Morskiej ma przyjechać nie później niż w środę o północy. - Oddała mu kartkę. - Pamięta pan, co mówił podpułkownik? Że raczej nic z tego nie będzie. Bo to wymaga transportu lotniczego, a nie ma gdzie lądować.
-	Ależ jest - powiedział Pontowski. - Tutaj. Nie wiem, dlaczego nie zaatakowali nas gazem. Może chcą zająć bazę nienaruszoną, żeby z niej potem korzystać.
-	To by wyjaśniało, dlaczego nie podziurawili pasa startowego. A może mają za wielu swoich ludzi w tym rejonie.
-	Nieważne - odparł. - Musimy trzymać się tak długo, jak się da. -Zawahał się. - Janice, tu może się zrobić bardzo nieprzyjemnie. Dla cie-
-	
bie... dla wszystkich kobiet... Chcę, żebyście wyjechały przy pierwszej okazji.
Wstała.
-	Generale, w bazie oprócz mnie sąjeszcze dwie kobiety. Złożę im taką
samą propozycję i pozwolę samodzielnie podjąć decyzję. Jeśli o mnie cho
dzi, wyjadę razem z panem. - Zmieniła temat. - A propos, Rockne chce
z nami porozmawiać.
Znaleźli go w korytarzu. Siedział na podłodze, pogrążony w głębokim śnie. Boyca leżała przy nim, z łbem na jego kolanach. Poderwała się, kiedy podeszli. To wystarczyło, by obudzić Rockne'a. Wstał.
-	Zdaje się, że mamy w bazie intruza - powiedział. - Robi za obserwa
tora artyleryjskiego i jest w tym dobry. Proszę tylko pomyśleć. Przez więk
szość czasu moździerze robiły tylko dużo szumu. Dwa razy, kiedy było trze
ba, trafiły idealnie. Raz, kiedy startowały warthogi. Gdyby się nie rozdzieliły,
niewiele by z nich zostało. Czekali, aż wystartujemy.
Clark zmrużyła oczy.
-	A za drugim razem załatwili C-130.
-	No właśnie - powiedział Rockne. - Znajdę tego skurwiela. Pontowski spojrzał na zegarek.
-	Ma pan dziewięć godzin. O świcie chcę posłać samoloty na akcję.
-	Rozumiem. - Odwrócił się i wyszedł.
Czego jeszcze mogę wymagać? - myślał Pontowski.
Waszyngton
Poniedziałek, 11 października
Stephan Serick wlókł się korytarzem nachmurzony jak zwykle. Ale nawet on nie był w stanie ostudzić euforii panującej w Zachodnim Skrzydle. Wiadomości napływające z Zatoki były po prostu zbyt dobre. Sekretarka pani prezydent wprowadziła go do Gabinetu Owalnego. Spóźnił się półtorej minuty. Turner siedziała w bujanym fotelu, otoczona przez najbliższych doradców politycznych. Poklepała w zapraszającym geście poręcz stojącej obok kanapy. Serick usiadł, stawiając laskę między kolanami.
-	Proszę o wybaczenie, pani prezydent, ale rozmawiałem przez telefon
z ambasadą chińską.
Turner wiedziała, że skoro wspomniał o tej rozmowie, musiała być ważna.
-	Spodziewam się - zaczęła - że szanowny senator będzie dziś drążył
temat swojej październikowej niespodzianki. - Spojrzała na sekretarza obro
ny Roberta Merritta. - Jeśli to zrobi, popełni wielki błąd.

-	Pani prezydent - odparł Merritt - z chęcią przekażę tę wiadomość.
-	Stephan - powiedziała Turner, zwracając się do sekretarza stanu -czy Chińczycy mają dla nas jakąś wiadomość?
Serick ścisnął laskę, tak jakby chciał ją udusić.
-	Nie wiadomość, pani prezydent, tylko żądanie. Ambasador kazał mi
przyjść dziś o dziesiątej na spotkanie z Zou Rongiem.
Słowa sekretarza stanu wprawiły wszystkich w osłupienie. Chińskie żądanie łamało wszelkie reguły obowiązujące w uporządkowanym świecie dyplomacji. Ambasador nie miał prawa wydawać poleceń wysokim rangą członkom rządów, przy których był akredytowany.
-	A czy ambasador wspomniał, czego miałoby dotyczyć to spotkanie? - spytała Turner spokojnym, rzeczowym tonem.
-	Nie, pani prezydent. Podejrzewam jednak, że chodzi o Singapur i Malezję.
-	Rozumiem - odparła. - Cóż, nie zostawimy tego bez odpowiedzi.
-	Możemy zwrócić listy ambasadora - zaproponował Serick.
Zwrócenie rządowi chińskiemu listów uwierzytelniających byłoby równoznaczne z uznaniem jego przedstawiciela za persona non grata i zerwaniem stosunków dyplomatycznych.
-	Nie, jeszcze nie. Chcę robić wrażenie rozsądnej, przynajmniej na ra
zie. - Myślała przez chwilę. - Jak jest po chińsku „odpieprzcie się"?
Taman Negara
Poniedziałek, 11 października
Z mroku wyłonili się dwaj mężczyźni. Brzęczenie owadów ustało na chwilę, gdy zatrzymali się, by sprawdzić, czy droga jest wolna. Jeden powiedział coś do mikrofonu przyczepionego do ramienia i ruszyli dalej, pochyleni pod ciężarem bergenów. W ciemnościach rozległ się głos:
-	Sierżancie Hu, tutaj.
Dwaj mężczyźni zatrzymali się i odwrócili. Z cienia wyłonił się Tel. Tak jak oni, miał na oczach noktowizor.
Sierżant znów powiedział coś do mikrofonu i po kilku chwilach pułkownik Sun doprowadził resztę drużyny na miejsce zbiórki. Wydał rozkaz i pięćdziesięciu czterech ludzi zniknęło w ciemnościach.
-	Szybko się uwinęliście - powiedział Tel. - Ja dopiero co przyszedłem. Sun zdjął bergen. Padał z nóg, a po jego twarzy spływały strużki potu.
-	Ile jeszcze?- spytał.
-	Czterdzieści pięć kilometrów - odparł Tel.
-	Kiedy tam dotrzemy?
-	
-	Jutro wieczorem, jeśli dopisze nam szczęście. A jeśli nie, to w środę
wczesnym rankiem. Ostatnie piętnaście kilometrów musimy przejść nocą,
żeby uniknąć patroli.
Sun zaklął pod nosem.
-	Za późno. F-16 jutro zbombardują tunele, a my mamy zrobić resztę.
-	Mam nadzieję, że mają coś lepszego niż A-10 - powiedział Tel. -Trafili w jeden z tuneli. Po dwudziestu minutach wywieziono stamtąd rakiety.
-	Więc załatwimy to sami - odparł Sun. - Te rakiety muszą zostać zniszczone.
-	Atak za dnia to samobójstwo - zaprotestował Tel.
Pułkownik nie odpowiedział.
Rozdział 35
Baza Alfa
Wtorek, 12 października
Dowódcy drużyn, którzy weszli do centrum operacji obronnych, byli przemoknięci do suchej nitki. Jessica patrzyła z drugiego końca sali, jak zdejmują hełmy i gromadzą się wokół Rockne'a, by złożyć meldunki. Sierżant słuchał z kamienną twarzą, kiedy po kolei mówili, że nie znaleźli żadnego intruza.
-	Sprawdziliście wszystkie drzewa? - spytał.
Potwierdzili. Jeśli nie mogli zobaczyć wszystkich gałęzi, wysyłali kogoś na górę.
-	W porządku - powiedział Rockne. - Dobra robota. Musieliśmy to
sprawdzić.
Gdy wyszli, kolejny raz przestudiował plan bazy.
-	Jest tu - mruknął. - Czuję to w kościach.
Jessica podeszła do niego.
-	Schował się na północnym krańcu sektora Whiskey - powiedziała. -
Pewnie przy magazynie paliwa. Tam są największe drzewa i można z nich
obserwować północny koniec pasa startowego. A właśnie tam spadł pocisk,
który trafił C-130.
Skinął głową.
-	To ma sens. Ale sama słyszałaś. Szukali dokładnie.
-	Proszę pozwolić mi i Cindy zabrać Boycę i rozejrzeć się.
-	
Rockne nie odpowiedział.
-	To na pewno nie zaszkodzi - przekonywała.
-	Zgoda. Ale mój pies ma tu wrócić.
Pikap przeciął pas startowy i stanął na skrzyżowaniu dróg, z których jedna prowadziła do magazynu paliwa, a druga do składów amunicji. Jessica i Cindy wyskoczyły z wozu. Cindy przesunęła skrzynki z amunicją, by w razie potrzeby mogła wygodnie leżeć, a Jessica zabrała Boycę z przedniego fotela. Zapięły hełmy, poprawiły noktowizory i bez słowa wbiegły w noc, prowadzone przez psa.
Na jednym ze stanowisk obronnych zastały dwóch śpiących strażników.
-	Wiecie, co zrobiłby z wami Rock? - spytała Jessica. Cindy odpowiedziała za nich.
-	Urwałby wam jaja i podał na śniadanie. Jeden ze strażników prychnął lekceważąco.
-	Nie żartuję - ostrzegła Cindy.
Ruszyły na północ, w stronę pola minowego, które widziane z góry przypominało gigantyczny kapelusz przykrywający bazę. Na jego skraju usiadły, żeby odpocząć. Cindy kucnęła pod drzewem, z M-16 na kolanach.
-	Nic - mruknęła z rezygnacją.
-	To przez deszcz - powiedziała Jessica. - Zmył zapach.
Połączyła się z centrum operacji obronnych i złożyła meldunek. Siedziały w milczeniu, ogarnięte poczuciem klęski. Nad ich głowami chmury przemykały po niebie; wiał lekki wiatr. Na wschodnim horyzoncie kładły się pierwsze promienie wschodzącego słońca. Jessica zdjęła hełm i gogle i otarła pot z czoła.
-	Nie znoszę tego cholerstwa. - Boyca nagle podniosła łeb i zawarczała,
wyrywając się naprzód. Jessica spojrzała w tym kierunku. - Coś wyczuła.
Krótka seria z karabinu przecięła mrok.
-	O cholera! - Jessica ponownie założyła hełm, zerwała się na nogi
i przywarła plecami do drzewa, chowając się przed kulami. Kolejna seria
skosiła okolice ich kryjówki. Cisza. Jessica policzyła do dziesięciu. Nic.
Znów policzyła do dziesięciu. Połączyła się z centrum operacji obronnych.
- Szczurza Nora, tu Lima Jeden. Jesteśmy pod ostrzałem.
Odpowiedział Rockne.
-	Zrozumiałem, Lima Jeden. Jesteście w tym samym miejscu?
-	Tak - odparła Jessica.
-	Lima Jeden - powiedział Rockne - pomoc jest w drodze. Jeśli to możliwe, przejdźcie na puste stanowisko obronne sto metrów na zachód, obok pasa startowego, i zajmijcie je.
-	
-	Zrozumiałam - odparła Jessica i rozłączyła się. Padły następne strzały, potem znów zrobiło się cicho. - Idziemy - rozkazała. Ruszyły w stronę stanowiska obronnego, ale Boyca ciągnęła je w przeciwnym kierunku.
-	Chodźmy za nią-powiedziała Cindy.
-	Szlag by to trafił - szepnęła Jessica.
Boyca weszła w zarośla. Położyła się na brzuchu i podniosła łeb, patrząc na jedno z drzew. Padł strzał i centymetry od jej nosa wzbiła się chmura kurzu. Jessica zareagowała odruchowo. Podniosła M-16, wyszła zza drzewa i strzeliła w miejsce, gdzie zobaczyła błysk z lufy.
-	Ty skurwysynu! - wrzasnęła Cindy. - Zostaw psa w spokoju! - Zaczęła strzelać w stylu Rambo; przebiegając od drzewa do drzewa, zbliżała się do kryjówki snajpera.
-	Cindy! Nie! Schowaj się!
-	Ucieka! - krzyknęła. Wskoczyła za pień i przeładowała karabin.
Jessica wychyliła się zza drzewa. Dostrzegła cień przemykający w co
raz jaśniejszym świetle.
-	Mam go! - Strzeliła na oślep. W odpowiedzi krótka seria trafiła
w drzewo, za którym była schowana. Poczuła w ustach metaliczny smak;
strach przeniknął ją do szpiku kości.
Cindy strzeliła już z innego miejsca niż poprzednio; najwyraźniej zmieniła kryjówkę w chwili, kiedy Jessica puściła serię do snajpera. Zamieniły się rolami i teraz to Jessica pobiegła do następnego drzewa, osłaniana przez partnerkę. Bezpieczna, zaczęła strzelać.
Boyca odeszła w lewo.
-	Zostań! - rozkazała Jessica. Suka zastygła w bezruchu, stając się do
skonałym celem. Błąd. - Do nogi! - krzyknęła Jessica.
Boyca podbiegła do niej i w tej samej chwili trzy kule wbiły się w ziemię w miejscu, gdzie stała przed sekundą.
Cindy puściła krótką serię, znowu zmieniwszy kryjówkę. Rozległ się kobiecy głos, krzyczący w niezrozumiałym dla nich języku. Cisza. Następny okrzyk, te same słowa.
-	Ręce do góry! - zawołała Jessica.
Cień przesunął się i kobieta wyszła z kryjówki z podniesionymi rękami.
-	Osłaniaj mnie - powiedziała Jessica i podeszła do kobiety.
Była przerażona i bardzo młoda, wyglądała na nie więcej niż dziewiętnaście lat. Miała czarne tenisówki i zielony mundur. Jej biodra okalał pas z manierką, krótkofalówką i pustą ładownicą. Na szyi nosiła mały GPS. Jessica przeszukała ją.
-	W porządku - powiedziała do Cindy.
Cindy pilnowała dziewczyny, a Jessica przetrząsnęła okolicę w poszukiwaniu jej broni. Wreszcie znalazła.

-	Skończyła jej się amunicja. - Włączyła krótkofalówkę. - Szczurza
Nora, mamy obserwatora.
Zanim Rockne zdążył odpowiedzieć, padł strzał. Jessica zamarła, oszołomiona tym, co zobaczyła. Cindy strzeliła dziewczynie w głowę.
-	Podaj status jeńca - zażądał Rockne. Jessica znów poczuła w ustach metaliczny smak.
-	Jeniec nie żyje.
-	Przeszukać zwłoki i udać się na stanowisko obronne, zgodnie z po
przednim rozkazem - powiedział Rockne. - Ciało zabierzemy później.
Dwie kobiety patrzyły na siebie w milczeniu. Narastający ryk silnika odrzutowego przetoczył się nad pasem startowym i powietrze przeciął terkot broni maszynowej dochodzący od strony wschodniej granicy bazy.
-	Dlaczego? - spytała Jessica.
-	W tym C-130 byli moi kumple.
Waszyngton
Poniedziałek, 11 października
Marinę One poderwał się z południowego trawnika punktualnie o osiemnastej osiemnaście, by odbyć czterdziestodwuminutowy lot do Norfolk w Wirginii. Turner rozparła się w fotelu i wyglądała przez okno. Snopy światła z reflektorów omywały postument pomnika Waszyngtona, ale jego czubek ginął w gęstniejącym mroku. W Malezji jest wtorek rano, pomyślała. Światła Aleksandrii mignęły do niej, kiedy śmigłowiec skierował się na południe. Siedząca po drugiej stronie wąskiego przejścia Bobbi Jo jeszcze raz przejrzała tekst przemówienia, po czym podała go jej.
-	Patrick zawsze nazywał Norfolk Swirlandią Lelanda - powiedziała, pełna wątpliwości, czy wygłoszenie ważnego przemówienia w sercu Konfederacji to dobry pomysł.
-	Mieszka tam wielu miłych ludzi - odparła Turner.
-	Ciekawe, ilu z nich słucha go w tej chwili - zastanawiała się Bobbi Jo. - Występuje w lokalnej stacji.
Turner wcisnęła guzik w poręczy fotela i na małym ekranie przed nią pojawiła się twarz Lelanda. Słuchały przez chwilę, w końcu Bobbi Jo prych-nęła lekceważąco.
-	To zwykły atak prewencyjny.
Rzeczywiście, Leland wytoczył ciężkie działa, starając się zawczasu zapobiec wszelkim pozytywnym skutkom, jakie mogłoby wywrzeć przemówienie pani prezydent.

-	...wmieszała nasz kraj w niemądrą wojnę, poświęcając naszych chłop
ców i dziewczęta na ołtarzu wielkich producentów ropy naftowej.
Turner przebiegła wzrokiem po tekście swojego przemówienia, zapamiętując kluczowe frazy. „Obrona wolności nie jest kwestią wyboru". W tle rozlegała się tyrada Lelanda.
-	...moralnie zdegenerowana administracja niezdolna do samooczysz
czenia...
Z innego zdania w przemówieniu buchał żar emocji: „Tak wielu odpowiedziało na wezwanie do służby i należy im się cześć za ich poświęcenie". Leland doszedł do punktu kulminacyjnego.
-	Notatka, którą mam w dłoni - kamera pokazała ją w zbliżeniu - zo
stała rozmyślnie ukryta przez administrację w celu zatuszowania prawdzi
wych powodów samobójstwa dyrektora Centralnej Agencji Wywiadowczej!
-	Bóg istnieje! - Radosny okrzyk Bobbi Jo wypełnił kabinę pasażerów.
Turner oddała jej przemówienie i wyjrzała przez okno. S-61V osiadł na
lądowisku obok centrum konferencyjnego przy dźwiękach Hail to the Chief w wykonaniu orkiestry szkolnej. Drzwi opuściły się i dwaj marines stanęli na baczność. Zasalutowali, kiedy pani prezydent zeszła po schodkach na ziemię. Skinęła im głową.
-	Dziękuję, pani prezydent - powiedział jeden z nich, wbrew regulami
nowi.
Turner weszła na czerwony dywan i dwaj marines odwrócili się ku niej, gotowi służyć i bronić jej za każdą cenę. Jakiś dziennikarz krzyknął:
-	Co z Malezją?
-	Może pani odpowiedzieć na zarzuty Lelanda? - zawtórował mu drugi-
Ale zagłuszył go tłum skandujący „Maddy, Maddy!" Kiedy weszła do budynku, krzyki przeszły w ryk setek gardeł.
Bobbi Jo dołączyła do korpusu prasowego i stanęła przy Liz Gordon, gwieździe reportażu politycznego z CNC-TV. Nie mogły się dogadać w tym hałasie. Wreszcie ryk nieco przycichł.
-	Kto by się spodziewał takiego przyjęcia? - powiedziała Gordon. -
I to w samym sercu Lelandii. Ale nie sądzę, żeby to miało trwać długo.
Cieszcie się, póki możecie. - Bobbi Jo nie odpowiedziała. - Jutro Leland
będzie na pierwszych stronach gazet - podpuszczała ją Gordon. Nadal bez
skutku. - Nie możecie go zignorować.
Bobbi Jo podała jej kasetę.
-	Musisz tego posłuchać. Zapewniam cię, jest autentyczna.
Odwróciła się, by wejść za panią prezydent do środka.

Baza Alfa
Wtorek, 12 października
Sierżant wychylił się z kabiny łączności stanowiska dowodzenia.
-	Generale, leci C-130, ma wylądować za dwadzieścia minut.
Pontowski zerknął na zegar wiszący na ścianie: ósma dziewięć. Rozej
rzał się za Clark, ale nie zobaczył jej.
-	Przekaż to pułkownik Clark - powiedział, kierując się do drzwi. Led
wie wyszedł, przetoczył się nad nim grzmot artylerii. - Szlag by to tra
fił - mruknął.
Wybuchy rozlegały się za blisko, by czuć się bezpiecznie, a w dodatku były coraz głośniejsze. Wskoczył do pikapa i podjechał do żelbetowego schronu, w którym Clark prowadziła przygotowania do ewakuacji. Na jego widok strażnik załomotał do małych drzwi.
-	Jak leci? - spytał Pontowski.
Młody strażnik próbował zrobić dobrą minę do złej gry, ale zupełnie mu to nie wyszło.
-	Boję się jak cholera, panie generale.
Machnął ręką w stronę, z której dochodził grzmot.
-	Bać się to nic złego - powiedział Pontowski. - Bylebyś nie stał jak
słup. - Ich uwagę zwrócił odgłos dwóch startujących warthogów. Pontowski
zobaczył oczami wyobraźni podnoszące się podwozia zakręcających maszyn.
Wrócą do bazy mniej więcej w tym samym czasie, kiedy przyleci C-130.
Drzwi otworzyły się.
-	Panie generale - powiedział strażnik - krążą plotki, że zostaliśmy na
lodzie i że nigdy się stąd nie wydostaniemy.
-	Wydostaniemy się - obiecał Pontowski.
Wszedł do schronu, gdzie czekała Clark.
-	Dostałam pańską wiadomość. Są tu prawie wszyscy. Mój szofer po
szedł po jeszcze kilka osób.
To wyjaśniało, dlaczego nie widział jej furgonetki i szofera.
-	Ilu wyznaczyłaś do ewakuacji?
Spojrzała na listę.
-	Jak dotąd, stu dziewięciu. - Podała mu notes. W tej samej chwili
drzwi otworzyły się i weszło sześciu pilotów. - Teraz stu piętnastu - popra
wiła się Clark.
Pontowski studiował liczby. Martwił się o tych, którzy zostali: 184 żołnierzy obsługi naziemnej, 55 członków służb wsparcia, lekarz i jego ośmiu sanitariuszy, 133 strażników i 22 pilotów. Poprawił liczbę osób pozostałych w bazie na 403 i oddał Clark notes. Czterystu trzech ludzi. Czy ich stąd wydostanie? Po raz pierwszy nie był tego pewien.

Taman Negara
Wtorek, 12 października
Kamigami leżał bez ruchu, otoczony przez brzęczące owady. Jeden usiadł mu na czole i przeszedł na lornetkę, przez którą Kamigami obserwował widoczne w dole wyloty tuneli. Nic. Słysząc dźwięk nadlatujących odrzutowców, spojrzał na zegarek. F-16 spóźniły się. Głośny trzask dwóch odpalonych rakiet ziemia-powietrze popłynął przez płytką dolinę. Kamigami zapisał sobie w pamięci, że wyrzutnie są rozmieszczane parami. Usłyszał odległą eksplozję. Przebiegł wzrokiem po niebie i zobaczył wirującą kulę ognia. W tej samej chwili przed oczami przemknął mu cień - to bateria artylerii przeciwlotniczej otworzyła ogień.
Opuścił lornetkę w porę, by zobaczyć ciemny obiekt mknący w stronę tuneli. Doświadczenie podpowiedziało mu, że to inteligentna bomba, sterowana laserem lub naprowadzana na podczerwień. Wleciała prosto do środkowego tunelu i wybuchła, podczas gdy działa nieprzerwanie omiatały niebo. Kamigami usłyszał odgłos odlatującego samolotu. Znów rozejrzał się po niebie, wypatrując spadochronu. Nie zobaczył. Zapisał sobie w pamięci jeszcze jedno: jeden samolot i jeden pilot w zamian za jeden tunel.
Bateria artylerii przeciwlotniczej zamilkła. Z tunelu dobiegło kaszlnięcie uruchamianego silnika dieslowskiego. Po chwili rozległ się charakterystyczny szczęk gąsienic buldożera. Rzężenie silnika było coraz głośniejsze i z tunelu wysunęła się kupa gruzu. Za nią wyłonił się buldożer, spowity ciemnym dymem z rury wydechowej. Kierowca w masce przeciwgazowej dalej oczyszczał wylot. Wreszcie skończył i zdjął maskę. Transporter-pod-nośnik wiozący rakietę wyjechał na słońce.
Kamigami zapisał sobie w pamięci jeszcze coś: nie było żadnej wymiany. Rakieta zniknęła w dżungli; przypominała mu wielkiego ślimaka, którego kiedyś niechcący rozdeptał. Postanowił zrobić to znowu, tym razem rozmyślnie.
Rozdział 36
Baza Alfa
Wtorek, 12 października
Janice Clark z bijącym sercem obserwowała C-130 zjeżdżający na pas startowy. Obraz płonącego samolotu wrył jej się w pamięć i strach ściskał ją za gardło. Nie mogła jednak odwrócić wzroku.

-	No, dawaj - szepnęła. Wielki ptak skręcił na pas startowy, kierując się
na południe. Pilot zatrzymał maszynę i rozgrzał silniki; ich donośne buczenie
przebijało się przez chaotyczny rytm ognia artyleryjskiego. -RUSZAJ! -krzyk
nęła, nie mogąc powstrzymać niepokoju. Pilot zwolnił hamulce i samolot trans
portowy ruszył naprzód, szybko osiągając prędkość startową. Maszyna ode
rwała się od ziemi. Pilot schował podwozie, wyrównał lot na wysokości
dziesięciu metrów nad pasem startowym i zwiększył prędkość. Clark z zapar
tym tchem patrzyła, jak hercules skręca ku zachodowi, z prawym skrzydłem
kilka metrów nad czubkami drzew. Po chwili zniknął jej z oczu.
Pobiegła do wozu, ale szofer już jechał w jej stronę. Zahamował ostro. Kiedy tylko wsiadła, dodał gazu i popędził w stronę stanowiska dowodzenia. Jej radio obudziło się do życia; wieża zgłosiła, że wraca A-10, uszkodzony i z rannym pilotem. Minęli wóz ratowniczy kierujący się ku pasowi startowemu. Tuż za nim jechał ambulans.
-	Za nimi - rozkazała. Szofer zawrócił i wcisnął gaz do dechy.
Furgonetka zatrzymała się na skrzyżowaniu na środku pasa. Clark wy
siadła i podeszła do Ryana, który stał przy ambulansie.
-	Tam - powiedział, wskazując na zachód.
Na widok warthoga wstrzymała oddech. Zdawało się, że wisi na niebie, dym i płomienie ciągnęły się za nim. Podjechał do nich pikap, z którego wysiadł Waldo.
-	Czemu się nie katapultuje? - spytał Ryan.
-	To Kozioł - odparł Waldo. - Jest ciężko ranny. Mógłby nie przeżyć kata-pultowania. Maszyna jest na ręcznym nawrocie, ale on spróbuje wylądować.
-	W co jest ranny? - spytał Ryan.
-	Pocisk rozwalił osłonę kokpitu - odparł Waldo. - Rozerwał mu prawe ramię i rozłupał kask. Steruje lewą ręką.
Stali w bezruchu i modlili się, każdy na swój sposób. Waldo poruszył lewą ręką jakby próbował kontrolować dźwignię przepustnicy.
-	W górę! - krzyknął, kiedy warthog wykonał zwrot w stronę bazy. Wiedział
jednak, co się szykuje, i ręka bezwładnie opadła mu do boku. - O nie -jęknął.
Samolot nie wyszedł z zakrętu. Zamiast tego odbił w lewo, spadając łukiem ku ziemi. Osłona kokpitu odpadła i rakiety z przyspieszeniem jedenastu g wystrzeliły fotel Aces II. Po chwili za fotelem rozłożył się spadochron hamujący. Warthog wpadł w drzewa i zmienił się w ognistą kulę, a pilot oderwał się od fotela i otworzył główny spadochron.
-	Udało się - powiedziała Clark. Waldo bez słowa patrzył w ziemię.
-	O Boże -jęknął Ryan, kiedy ognista kula wchłonęła spadochron.
-	
Kiedy Clark dotarła pod stanowisko dowodzenia, przez chwilę patrzyła na słup dymu wznoszący się wśród drzew w miejscu, gdzie zginął Kozioł. Rozległ się głośny wybuch, od którego zatrzęsła się ziemia. Pocisk artyleryjski trafił w bazę. Jeden ze strażników z pobliskiego stanowiska obronnego gestem nakazał jej wejść do środka. Pobiegła do wejścia, przytrzymując kaburę, żeby nie obijała jej się o biodro. Wpadła w drzwi, które zamknęły się za nią. Wbiegła do głównej sali i usiadła przy swoim stanowisku. Na biurku leżała orchidea. Clark spojrzała na Robala i Pontowskiego.
-	Skąd się tu wzięła? - Jej głos lekko zadrżał.
-	Twój szofer ją przyniósł - odparł Pontowski. Podał jej butelkę wody. - Rozmawiamy z Rockne'em na pierwszej linii.
Wcisnęła guzik i nadstawiła uszu.
-	W zasięgu jest tylko jedna bateria - wyjaśnił Rockne.
-	Znasz jej pozycję? - spytał Robal.
-	Według wskazań radaru przeciwartyleryjskiego, strzelają i spierdzie-lają. Za dwadzieścia-trzydzieści minut powinni posłać nam następny pocisk.
Pontowski studiował przygnębiające dane na tablicy stanu samolotów. AVG przybył do bazy z dwudziestoma A-10, a teraz zostało ich piętnaście. Cztery warthogi wciąż były uwięzione w bazie Tengah, dysponowali więc jedenastoma. Z tego dziesięć było sprawnych. Ale największy problem był z paliwem.
-	Na ile lotów zostało?
-	Dwadzieścia osiem - odparł Robal. - Chyba że ten C-130 przywiózł paliwo.
Clark potrząsnęła głową.
-	Nie ma paliwa. Ewakuowaliśmy stu dziewięciu ludzi. - Wykreśliła
Kozła z listy. - Zostało dwustu dziewięćdziesięciu trzech.
Pontowski zmrużył oczy.
-	Jeśli to tylko jedna bateria, możemy ją usunąć.
Dwa pociski artyleryjskie nadleciały jeden po drugim. Spadały daleko od stanowiska obronnego w północnej części bazy, w którym schroniły się Jessica i Cindy z Boycą. Cindy połączyła się z centrum operacji obronnych, by potwierdzić, że baza nie została trafiona.
Brama schronu otworzyła się i warthog ruszył w stronę pasa startowego. Pilot, młody kapitan zwany Burzą, wjechał na pas. Zielone światło mrugnęło do niego z wieży kontrolnej schowanej wśród drzew. Mała antena radaru przeciwartyleryjskiego niedawno zamontowanego na jej szczycie obracała się, poszukując następnych nadlatujących pocisków. Burza pchnął

dźwignie przepustnic i ruszył ku południowi. Warthog oderwał się od ziemi sześćset metrów przed końcem pasa. Burza od razu wykonał ostry zwrot w lewo, po czym odbił na południe. Zniknął nad czubkami drzew, przekazując tylko jedną wiadomość:
-	Burza poszedł.
Komunikat został odebrany na stanowisku dowodzenia i sierżant naniósł znaczki na tablice.
-	Mam nadzieję, że coś z tego będzie - powiedziała Clark.
-	Strzelać mogą, ale uciec nie zdążą - głos Pontowskiego był cichy, pozbawiony emocji.
Teraz musieli czekać na następną salwę. Nadeszła po dwudziestu jeden minutach. Kontroler z wieży natychmiast przesłał współrzędne.
-	Radar ich namierzył - powiedział Pontowski.
Burza nie potwierdził przyjęcia wiadomości, tylko wprowadził współrzędne do GPS. Główny wskaźnik kierunku i miernik zasięgu przeniosły się na cel. Pilot odwrócił się w stronę pola wyznaczania celu na monitorze. Kiedy znalazło się tam, gdzie nos samolotu, wcisnął guzik nadawania.
-	Burza gotowy do ataku.
Przeleciał nad bazą na wysokości piętnastu metrów.
W dole Jessica i Cindy zatkały uszy i aż zatrzęsły się od hałasu. Cindy wychyliła się i zobaczyła warthoga lecącego nad polem minowym na północ. Burza robił ostre uniki, nie trzymając się jednego kursu dłużej niż dwie sekundy. Mignął mu pióropusz dymu z rakiety - był to Graal, wystrzelony o wiele za późno. Lewym palcem wskazującym nacisnął guzik wypuszczający flary i sześć z nich wyskoczyło z samolotu w porę, by zmylić niezauważoną drugą rakietę.
Miernik zasięgu pokazał, że do celu zostało dziesięć kilometrów. Celownik zaczął zjeżdżać w dół po monitorze. Burza wszedł kilka metrów wyżej, chcąc zobaczyć cel na własne oczy. Nic. Wspiął się jeszcze wyżej i dostrzegł błysk na swojej dziesiątej. Zrobił ostry unik i opadł ku ziemi. Odruchowo zaznaczył to miejsce. Może później będzie miał okazję wyrównać rachunki.
-	Tallyho! - zawołał. Cel był na jego drugiej, w odległości trzech kilo
metrów, dokładnie tam, gdzie powinien. Jedni żołnierze krzątali się wokół
działa, przygotowując je do transportu, a inni wrzucali ekwipunek na tył
ciężarówki. Burza wszedł na pułap trzystu pięćdziesięciu metrów i skiero
wał się na cel, ponownie wypuszczając flary. Wcisnął guzik i zaczekał. Sześć
bomb Mark-82 Air podążyło w stronę stanowiska artyleryjskiego. Cięża
rówka uciekała w bezpieczne miejsce, gubiąc po drodze kamuflaż.
Burza pociągnął drążek sterowy do siebie i lecąc tuż nad ziemią, skierował się na północ. Oddaliwszy się od miejsca wybuchu, zawrócił w poszu-

kiwaniu ciężarówki. Wciąż jechała piaszczystą drogą. Płomienie i dym ciągnęły się za nią. Burza zatoczył łuk i wcisnął guzik. Rozległ się głośny terkot dużego działka i czterdzieści osiem pocisków dosłownie przecięło ciężarówkę na pół. Pilot zawrócił i wybrał CBU. Rozrzucił je po okolicy, upewniając się, że wiadomość dotarła do adresata.
-	Jedno działo wyeliminowane - zameldował.
-	Zrozumiałem - odparł Robal. - Wracaj do bazy. Oszczędzaj paliwo.
Zawiedziony, że nie może wrócić w miejsce, z którego został ostrzelany, Burza skręcił na południe. Wylądował po czterech minutach i wjechał do schronu z wypełnionym w połowie zbiornikiem paliwa.
-	Generale Pontowski - zawołał kontroler z kabiny łączności. - Amery
kańska drużyna łączności przyjechała do Singapuru i znów jesteśmy w kon
takcie. - Podał Pontowskiemu cztery meldunki. - Zaraz przyjdą następne.
Pontowski usiadł i zaczął czytać. Po chwili zerwał się na nogi.
-	Te głupie... - Pohamował się, zanim zdążył wypowiedzieć słowa, które miał na końcu języka. - Chcą, żebyśmy zwiększyli liczbę misji i za wszelką cenę utrzymali bazę. - Zaczął chodzić w tę i z powrotem.
-	Kto wydał taki rozkaz? - spytał Robal.
-	Najwyższa władza państwowa.
-	To znaczy prezydent?
-	To znaczy, że ktoś w stolicy gówno wie. Pieprzyć to. Uciekamy.
-	Generale - powiedziała Clark ze swojego stanowiska - centrum operacji obronnych donosi o intensywnej wymianie ognia z broni lekkiej na wschodniej granicy bazy. - Podeszła do wiszącego na ścianie planu bazy i zakreśliła na czerwono stanowiska obronne będące pod ostrzałem. -Może któryś z warthogów mógłby im się odwdzięczyć? - spytała, myśląc o baterii, którą udało im się uciszyć.
Sierżant przekazał Pontowskiemu kolejną wiadomość.
-	Panie generale, Tengah właśnie została trafiona następną rakietą
z gazem trującym. Dostaliśmy prośbę o natychmiastowe bezpośrednie wspar
cie lotnicze.
Wybałuszył oczy, kiedy się zorientował, kto ją zgłosił. Generał przeczytał meldunek i podał Robalowi.
-	Musimy się tym zająć.
Robal nie wahał się ani chwili. Nacisnął guzik w pulpicie.
-	Basher Jeden, przygotuj się. Basher Dwa, ty też. Po starcie skontaktu
jecie się z wysuniętym obserwatorem, sygnał wywoławczy Bravo Zero Jeden,
kurs jeden-dwa-cztery-koma-zero. Gdybyście nie mogli wrócić do bazy, wy
lądujecie w bazie Hang Nadim, kierunek jeden czterdzieści pięć stopni.

-	Basher Jeden przygotowuje się - odparł Waldo znudzonym głosem.
-	Twardy gość - powiedział Robal, ale nikt się nie zaśmiał. Po czterech minutach Waldó zameldował:
-	Basher Jeden i Dwa zaczynają kołowanie.
Robal ustawił częstotliwość wysuniętego obserwatora, by słuchać rozmów.
-	Wolałbym być tam w górze niż tutaj - mruknął pod nosem.
-	Nie dziwię się - odparł Pontowski.
Słuchali, jak Waldo nawiązuje kontakt z wysuniętym obserwatorem. Obaj zerwali się na nogi, kiedy Bravo Zero Jeden powiedział:
-	Czołgi przełamały linię frontu na południe od Paloh.
-	O cholera- zaklął Robal. - To dwadzieścia parę kilometrów stąd.

-	Hamulec - powiedział Waldo do swojego skrzydłowego - nadlatujemy razem, ty robisz swoje na zachód od torów, ja biorę wschodnią stronę. Jeden przelot, potem odbijamy na zachód. Polecę za tobą i będę osłaniał twoją szóstą.
-	Zrozumiałem - odparł Hamulec.
Pontowski rozpoznał taktykę zastosowaną przez Walda.
-	Użyją mavericków - powiedział.
-	Lepsze to niż pistolet - stwierdził Robal.

-	Strzelam -zgłosił Waldo i odpalił pierwszego mavericka. - Strzelam. Drugi maverick pomknął ku celowi.
-	Strzelam - zgłosił Hamulec i odpalił mavericka.
-	Trafiony! - krzyknął Waldo, kiedy pierwsza rakieta dosięgła celu. Znów zgłosił się Hamulec.
-	Strzelam. - Jego drugi maverick wystrzelił naprzód.
-	Hamulec! Odbij w lewo! Pelot na twojej szóstej!
Hamulec z trudem wydobywał z siebie głos przy przeciążeniu czterech g, jakie osiągnął, uciekając przed strumieniem pocisków.
-	Strzelają z platformy na torach. - Po chwili: - Jestem czysty. Pontowski i Robal odetchnęli.
-	Widzę skurwysyna - powiedział Waldo. - Biorę go.
Pontowski zobaczył oczami wyobraźni warthoga Walda nadlatującego ku baterii przeciwlotniczej, która strzela do uciekającego A-10 Hamulca. Oczekiwanie przedłużało się w nieskończoność.
-	Jedno stanowisko artylerii z głowy - powiedział Waldo. - Zero ma-vericków. - Zużył wszystkie rakiety przeciwpancerne.
-	U mnie to samo - odparł Hamulec.
-	Wracamy do bazy - rozkazał Waldo.
Po czterech minutach dwa samoloty zjechały z pasa startowego i pomknęły do swoich schronów. Misja trwała niecałe dwanaście minut; w tym

czasie piloci zużyli cztery mavericki i dwa Mark-82 Air, zniszczyli cztery czołgi, unicestwili baterię artylerii przeciwlotniczej i przy okazji zerwali tory kolejowe. Pontowski i Robal, zamiast przybić sobie piątkę, poprzestali na wymianie spojrzeń wyrażających ulgę. Na ziemię sprowadziła ich Clark, która rozmawiała przez telefon z centrum operacji obronnych.
- Strażnicy niosą dwóch rannych z drugiej strony pasa. - Słuchała przez chwilę. - Na obrzeżu sektora Whiskey robi się coraz goręcej. Wygląda na to, że nadchodzą od wschodu.
Pentagon
Poniedziałek, 11 października
Marinę One osiadł na lądowisku przy Wejściu Rzecznym. Generał Wil-ding zasalutował wysiadającej pani prezydent.  ;
-	Dziękuję za przybycie - powiedział. Skinęła głową i opuścił rękę. -
Słyszałem, że została pani ciepło przyjęta w Richmond.
Uśmiechnęła się z wdziękiem.
-	Południowa gościnność w najlepszym wydaniu. - Wyraziła się zbyt oględ
nie; jej przemówienie było ogromnym sukcesem. - Rzeczywiście byli otwarci.
Wilding nie mógł się pohamować.
-	Jestem pewien, że tu znajdzie pani równie otwartą publiczność.
Poszli w milczeniu do NMCC. Gdy Turner weszła do kabiny nad główną salą wypełnioną czekającym na nią tłumem, rozległy się oklaski, tak głośne, że zatrzęsły się szyby w oknach. Musiała sięgnąć po mikrofon.
-	Dziękuję - powiedziała. Czekała, aż zrobi się ciszej. - Te brawa są
dla was i waszych towarzyszy. Wy na nie zasłużyliście, nie ja.
Wciąż stała, gdy rozległy się jeszcze głośniejsze wiwaty. ZFI ogłosił bezwarunkową kapitulację i walki zostały wstrzymane.
Turner usiadła i przymknęła oczy. Wojna w Zatoce zakończyła się na trzy godziny przed początkiem trzydziestego ósmego dnia, za cenę 3114 ofiar. Trzy tysiące sto czternaście ofiar po stronie amerykańskiej, poprawiła się w duchu. Na chwilę ogarnęły ją wątpliwości. Czy było warto? Postanowiła zostawić to pytanie historykom. Będą mogli dyskutować nad nim ze swoich bezpiecznych wież, wykorzystując wszelkie możliwości, jakie daje upływ czasu. Teraz musiała wygrać wojnę w Azji.
-	Singapur i Malezja - powiedziała półgłosem.
Wilding powiedział coś do telefonu i na dużym ekranie pojawiły się kolejno mapa Dalekiego Wschodu, zbliżenie południowej Malezji i wreszcie wygenerowany komputerowo obraz sytuacji. Rozbłysły światełka wędrujące w dół półwyspu, w stronę miasta położonego na wyspie, i podświetlona strzałka.

-	Na miejscu mamy samoloty Joint River, monitorujące sytuację - wyjaśnił Wilding. - To połączenie w czasie rzeczywistym. Jak pani widzi, armia chińska przełamała front tutaj - wskaźnik zakreślił wioskę Palog -i zmierza w stronę amerykańskiego kontyngentu w bazie Alfa. - Wskaźnik zatrzymał się na bazie. - AVG nadal udziela wsparcia armii singapurskiej i odegrała istotną rolę w spowolnieniu chińskiej ofensywy. Ale cztery samoloty zostały przeniesione do Tengah. - Wskaźnik przesunął się na Singapur. - Drużyny łączności i dowodzenia przybyły do SEAC i zapoznają się z sytuacją. Na teren tych baz - wskaźnik zakreślił Changi i Tengah - zrzuciliśmy oddziały specjalne i sprzęt odkażający. Za dwadzieścia cztery godziny powinny być już otwarte.
-	Ale do tego czasu - zauważyła pani prezydent - nie będziemy mieli gdzie lądować. - Zawiesiła głos. - Myśleliście o wojskach powietrznode-santowych?
-	Tak, pani prezydent. Pododdziały Pierwszej Spadochronowej są w drodze z Zatoki. Indonezja dała nam zgodę na lądowanie i założenie bazy w Dżakarcie - wskaźnik zakreślił lotnisko - w odległości około pięciuset mil morskich. Ale wolałbym wysłać tam od razu całą dywizję.
Turner wstała i wbiła wzrok w światełka na głównej mapie, powoli przesuwające się na południe.
-	Jak długo AVG może stawiać opór? - spytała.
-	Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie ze stuprocentową pewnością - odparł Wilding. - Napływają do nas meldunki o wymianie ognia z broni ręcznej wokół bazy. - Przerwał na chwilę. - Pani prezydent, niewykluczone, że zwlekaliśmy zbyt długo. Powinienem był zalecić odwrót, kiedy jeszcze mieliśmy czas.
Spojrzała na niego ze smutkiem i potrząsnęła głową.
-	Powiedział pan: siedemdziesiąt dwie godziny - przypomniała.
-	Tak jest, pani prezydent - odparł.
Georgetown
Wtorek, 12 października
Było już po północy, kiedy Mazie przyszła do eleganckiego domu. Zgodnie z jej przewidywaniami, gospodyni czekała przy bocznych drzwiach.
- Wieści z Zatoki są doprawdy cudowne - rozpływała się w zachwytach.
Mazie odwzajemniła uśmiech, ale milczała, kiedy wchodziły schodami na górę. Zamiast skręcić w prawo, do biblioteki, gospodyni zaprowadziła ją do apartamentu gościnnego. Zapukała dwa razy i otworzyła drzwi.

-	Proszę powiedzieć, gdyby pani czegoś potrzebowała. - Zamknęła
drzwi za doradczynią do spraw bezpieczeństwa narodowego i mruknęła do
siebie: - No, no.
Herbert von Lubeck siedział w wygodnym fotelu i coś czytał. Na widok Mazie wstał z gracją i podszedł do niej. Miał na sobie koszulę rozpiętą pod szyją, spodnie zdecydowanie zbyt luźne, by nosić je w miejscach publicznych, i ręcznie szyte włoskie pantofle.
-	Niewiele brakowało - powiedział, biorąc ją za rękę. - Na mój rząd
wywierano ogromny nacisk, by przerwał ofensywę.
Nie puszczał jej dłoni.
-	Proszę przekazać władzom podziękowania od prezydent Turner - odparła. - Wasze jednostki pancerne wspaniale się spisały.
-	Mam nadzieję, że na Dalekim Wschodzie pójdzie wam równie dobrze. Niestety, tam niewiele możemy dla was zrobić.
Skinęła głową w podziękowaniu za troskę.   -
-	Moglibyśmy pośredniczyć w wymianie jeńców - dodał. - Co za pech, że prezydent Turner w porę nie wycofała waszej AVG.
-	Nie miała takiego zamiaru - powiedziała Mazie.
Von Lubeck puścił jej dłoń i usiadł, zaskoczony tą wiadomością.
-	Du lieber Gott - szepnął. - To siły zakładnicze. - Wszystko stało się dla niego jasne. - Poświęci ich.
-	Jeśli będzie musiała.
Nabrał dla Turner jeszcze większego szacunku. Bez wątpienia była doskonałym politykiem i strategiem, zdolnym narzucić swoją wolę próżnym i okrutnym tyranom. Umieścił ją w swoim panteonie mężów stanu przed Franklinem Delano Rooseveltem i niemal na równi z najwyżej przezeń cenionym Bismarckiem.
-	To mogłoby oznaczać eskalację konfliktu.
-	Nie sądzę. Prędzej czy później Chińczycy pójdą po rozum do głowy.
-	To takie proste - powiedział von Lubeck. - Amerykańskie ofiary zapewniają zaangażowanie Amerykanów, mimo niesprzyjającej sytuacji politycznej. - Spojrzał na nią z podziwem. - Brałaś w tym udział? - W odpowiedzi lekko skinęła głową. - Czy to ty wpadłaś na pomysł, by wciągnąć w to mój kraj? -Następne skinienie głowy. Jego twarz rozpromieniła się. -Zawsze jest jakieś qui pro quo.
-	Poważnie? - odparła, przystępując do gry. - Jakie?
-	Ty. - Był śmiertelnie poważny. Gra się skończyła. - Będziemy mieli piękne dzieci.
Mazie nie kryła zaskoczenia.
-	Jestem mężatką.
-	Rozwiedź się. Damy początek największej dynastii nowego wieku.
-	
Przez chwilę stali nieruchomo, jakby czas się dla nich zatrzymał. Potem Mazie zdjęła buty i zaprowadziła go do sypialni.
Rozdział 37
Baza Alfa
Wtorek, 12 października
-	Ranni na pasie startowym - powiedziała Clark. Zawiesiła głos, wsłuchana w rozmowy w sieci straży ochronnej. - Jeden na noszach, dwóch idzie o własnych siłach.
-	Zrozumiałem - odparł Pontowski. Zerknął na tablicę. Mieli dziesięć A-10 gotowych do startu, ale trzeba było oszczędzać paliwo. - Robal, ile lotów nam zostało?
-	Dwadzieścia sześć, tak jakby. - Obaj rozumieli, że „tak jakby" oznacza, iż w trzech samolotach zbiorniki są napełnione do połowy.
-	Zatankować do pełna - rozkazał Pontowski.
Clark zerwała się na nogi.
-	Droga do kołowania w sektorze Yankee jest pod ostrzałem z moździerzy. - Walczyła z ogarniającym ją panicznym strachem. Serce jej bazy: schrony z samolotami, punkt medyczny, stanowisko dowodzenia i centrum operacji obronnych - wszystko to znajdowało się w sektorze Yankee.
-	Schrony są zablokowane? - spytał Pontowski, równie zaniepokojony.
-	Tak-odparła.
-	Żaden samolot nie wystartuje, dopóki jesteśmy pod ostrzałem - powiedział Robal, stwierdzając oczywisty fakt.
Pontowski zastanowił się.
-	Są jeszcze te cztery maszyny w Tengah. Mają paliwo, ale brak im amunicji. Jak stoją z działkami? - Każdy w pełni uzbrojony warthog wiózł tysiąc sto siedemdziesiąt pocisków kaliber 30 mm. - Może przydadzą się na jedną-dwie akcje.
-	Sprawdzę to - odparł Robal.
Skontaktował się z kabiną łączności i wziął się do pracy. Clark wstała.
-	Centrum operacji obronnych melduje, że załogi dwóch stanowisk
wycofują się. - Podbiegła do planu bazy i przekreśliła na czerwono dwa
stanowiska obronne na wschodnich obrzeżach. Przycisnęła słuchawkę do
ucha, próbując wyłowić coś z zalewu słów. Nagle straciła panowanie nad

sobą i krzyknęła: - W Whiskey jest czołg! Strzela! - Głuchy huk wstrząsnął stanowiskiem dowodzenia i z sufitu posypał się gruz i kurz.
-	Co to było! - wrzasnął ktoś.
-	Zginiemy!
Pontowski próbował opanować sytuację.
-	Mam nadzieję, że nie. Jestem nieogolony - powiedział, wstając.
Ta uwaga była tak niespodziewana, że wszyscy spojrzeli na niego w zaskoczeniu. Robal parsknął śmiechem.
-	Spokojnie, ludzie - rzekł Pontowski. - Zgaduję, że dostaliśmy nie
wypałem. Dopisało nam szczęście. A teraz zniszczmy skubańca, zanim znów
do nas strzeli. Janice, wezwij Rockne'a i wyślij zespół ogniowy na ten czołg.
Robal, ściągnij z Tengah warthoga, któremu zostało trochę trzydziestek, niech
zrobi sito z tego cholerstwa. - Stał prosto, pełen godności. -No, ludzie, do
roboty.
Dwaj sierżanci popatrzyli po sobie.
-	Czego Rock od nas chce? - spytał Paul Travis.
-	Mamy załatwić ten cholerny czołg - odparł Jake Osburn, spoglądając z niedowierzaniem na krótkofalówkę. - Nie zaciągnąłem się po to, żeby zostać zasranym bohaterem.
Odwrócili się w stronę szczęku dochodzącego spośród drzew.
-	Chyba odjeżdża - powiedział Jake.
Paul podniósł granatnik przeciwpancerny oparty o ścianę wykopu.
-	Ucieszy się, jak dostanie w dupę.
Wyskoczył ze stanowiska obronnego i pobiegł naprzód, z granatnikiem przeciwpancernym w jednej ręce, a M-16 w drugiej.
-	Cholera - mruknął Jake.
Złapał karabin maszynowy M249 i rzucił się w pościg za kumplem. Od lat byli w jednej drużynie, więc instynktownie wiedzieli, co mają robić.
Paul schował się za drzewem i ostrożnie wyjrzał. Machnął ręką na Jake'a by ten przeszedł na jego lewą stronę. Odczekał chwilę i znów wychylił się z kryjówki. Zobaczył czołg. Nie wyglądał tak, jak się spodziewał. Był mniejszy, z wieżyczką zamontowaną z przodu i podniesioną lufą. Wystrzeliwane na chybił trafił pociski spadały na drugą stronę pasa startowego. Paul doliczył się sześciu ludzi schowanych za czołgiem. Dał znak Jake'owi i rzucił się biegiem przez dżunglę. Musiał zbliżyć się do celu przynajmniej na dwieście metrów, żeby ten znalazł się w jego zasięgu. Ale odległość o połowę mniejsza znacznie zwiększyłaby prawdopodobieństwo trafienia. A Paul rozumiał, czym jest prawdopodobieństwo i zasięg. Na boisku futbolowym sto metrów to dużo, na polu walki to żadna odległość. Jednak dzięki

niezliczonym meczom futbolowym Paul potrafił ją dokładnie oszacować. Przykucnął i sprawdził granatnik przeciwpancerny. Jake poczołgał się na pozycję i ustawił dwójnóg pod cekaem. Dał znak, że jest gotowy.
Paul padł na ziemię, spojrzał w celownik i odpalił sześćdziesięciosze-ściomilimetrowy pocisk. W tej samej chwili Jake otworzył ogień, zasypując okolicę kulami. Trafił wszystkich sześciu żołnierzy. Opróżnił magazynek i cofnął się, a Paul wturlał się za drzewo. Złapał M-16, a Jake włożył nowy magazynek do M249. Znów dał znak, że jest gotowy. Paul wysunął broń zza drzewa i puścił na oślep krótką serię. Ułamek sekundy później Jake wyskoczył z kryjówki, strzelając w stylu Rambo. Paul pobiegł do następnego drzewa i przykucnął, dysząc ciężko. Zaryzykował i wychylił się. Dym buchał z silnika w tylnej części czołgu. Rozległ się terkot pistoletu maszynowego i Paul z powrotem schował się za drzewem. Drzazgi pokaleczyły mu twarz i rozbiły gogle. Zerwał je i znów wszystko widział.
Jake oddał następny strzał. Zapadła cisza, mącona tylko przez dziwny zgrzyt. Paul wyjrzał i zamarł. Źródłem dźwięku była wieżyczka czołgu, obracająca się w stronę Jake'a.
-	Uciekaj!-krzyknął.
Jake zerwał się do biegu, ale było za późno. Zgrzyt ucichł. Jake przypadł do ziemi i w tej samej chwili działo wystrzeliło. Pocisk przeleciał centymetry nad jego głową. Seria z pistoletu maszynowego przecięła drzewo, za którym był Paul, uniemożliwiając mu ucieczkę. Wieżyczka znów zazgrzytała, zwracając się ku niemu. Już po mnie, pomyślał.
Ale Jake nie zamierzał na to pozwolić. Poderwał się z ziemi i zaczął strzelać. Pistolet maszynowy ucichł, a wieżyczka obracała się dalej. Paul wyskoczył zza drzewa i biegł, ile sił w nogach, ale lufa nieubłaganie kierowała się ku niemu.
-	Skacz w bok! - wrzasnął Jake.
Paul rzucił się w lewo i działo wystrzeliło. Pocisk chybił.
Czołg eksplodował.
Usłyszeli donośny trzask odłamków pędzących z prędkością ponaddźwięko-wą a potem głośny terkot działka GAU-8. Dopiero wtedy zobaczyli samego war-thoga. Przeleciał nad nimi, kiwając skrzydłami. Paul z trudem łapał powietrze.
-	Pieprzona cicha śmierć - mruknął. Inaczej nie można było wyrazić
tego, czym kończyło się krótkie tete-a-tete z działkiem warthoga.
Jake przeszedł przez teren, na którym dokonała się masakra, trącając ciała i sprawdzając czołg. Raz po raz mamrotał pod nosem „sukinsyn". Zatrzymał się i posłał Paulowi triumfalne spojrzenie.
-	No i gdzie są czirliderki, kiedy ich potrzebujemy?

Robal wcisnął guzik nadawania, by potwierdzić przyjęcie meldunku od warthoga.
-	Szefie, tu Nora Susła. Dobra robota z tym czołgiem. - Mówiąc, pokazał Pontowskiemu podniesiony kciuk. - Rozumiem, że masz zero amunicji. Leć do Hang Nadim. - Odprężył się na chwilę, by potem znów się skoncentrować. - Czyli w Tengah zostały trzy warthogi.
-	Nadal dochodzi do sporadycznej wymiany ognia na wschodnich obrzeżach - zameldowała Clark. - Ale poza tym wszędzie jest cicho. Chwileczkę. - Słuchała głosu w słuchawce. - Mamy kłopoty w punkcie medycznym. Zbyt wielu rannych. Doktor Ryan musi zrobić miejsce.
-	Ilu ich tam ma? - spytał Pontowski.
-	Dwunastu - odparła Clark. - Część z nich można by przenieść tutaj.
-	Zgoda - powiedział Pontowski.
Clark wcisnęła guzik w telefonie, ale nie miała połączenia z punktem
medycznym.	
-	Linia padła - powiedziała. - Sprawdzę, co się dzieje.
-	Uważaj na siebie - rzucił Pontowski.
Jessica głaskała Boycę po łbie, karmiąc ją resztkami Nibbles.
-	Przykro mi, mała - powiedziała. - Więcej nie ma. - Wstała i obejrza
ła pole minowe przez lornetkę. - Coś się rusza po drugiej stronie.
Cindy stanęła obok niej i zmrużyła oczy. Osłoniła je dłonią od słońca świecącego jej niemal prosto w twarz. Sięgnęła po M-16.
-	Co robisz? - spytała Jessica.
-	Rąbnę kutasa. - Położyła lufę na worku z piachem.
-	Jest za daleko. To jakieś czterysta metrów. - Skuteczny zasięg M-16 był o połowę mniejszy. - Po co zwracać na siebie uwagę?
Cindy spojrzała w celownik.
-	Jeśli facet zginie, to nie będzie miało znaczenia.
-	Daj sobie spokój - przekonywała Jessica.
Ale Cindy nawet nie drgnęła. Jessica rozciągnęła się na ziemi i zasnęła. Obudził ją huk wystrzału.
-	Co, u licha?
-	Dostałam go - powiedziała Cindy, kładąc się obok niej.
Jessica wstała i rozejrzała się po polu minowym. Na drugim końcu leżało skulone ciało. Ze wschodu, z odległości przeszło półtora kilometra dochodziły odgłosy sporadycznej wymiany ognia. Powietrze przeciął charakterystyczny świst pocisku artyleryjskiego.

TamanNegara
Wtorek, 12 października
Kamigami przedzierał się przez gęste zarośla w dolinie rzdcznej, podążając za zgrzytliwymi dźwiękami, które dobiegały z transportera rakiety. Sierżant drużyny Bravo szedł krok w krok za nim.
-	Chyba siada im przekładnia biegów - powiedział.
Kamigami skinął głową i zerknął na zegarek. Była szesnasta siedem. Śledzili rakietę od pięciu godzin. Choć potężny transporter poruszał się po wyboistej drodze z prędkością zaledwie trzech kilometrów na godzinę, ciężko było dotrzymać mu kroku. Dźwięk ucichł.
Kamigami zarządził upragniony postój i sprawdził GPS.
-	To nie jest najlepsze miejsce - powiedział do sierżanta - ale mogą ją stąd odpalić.
-	Może nie mają innego wyjścia - odparł sierżant, myśląc o zgrzytli-wym dźwięku dochodzącym z transportera. Po dżungli przebiegł inny odgłos. - Chyba powinniśmy rzucić na to okiem.
-	Idź - powiedział Kamigami. - Spotkamy się tutaj.
Sierżant przywołał do siebie kaprala i razem zniknęli w zaroślach. Kamigami rozłożył mapę i zmierzył odległości. Po chwili namysłu zwrócił się do snajpera drużyny.
-	Jaki masz maksymalny zasięg?
-	Tysiąc metrów - odparł kapral.
-	A do ruchomego celu?
-	Siedemset.
-	Dałbyś radę z tysiąca dwustu? - spytał Kamigami, rzucając mu wyzwanie.
Kapral otworzył szeroko oczy, świadom, że jego kumple wszystko słyszą.
-	Ja bym nie dał - powiedział Kamigami i wzruszył ramionami z rezy
gnacją. - Tak sobie tylko pomyślałem. Nikt nie trafiłby z takiej odległości.
Kapral zesztywniał.
-	Ja trafię.
To właśnie Kamigami chciał usłyszeć. Wskazał mapę i zakreślił zbocze nad doliną.
-	Weź ze sobą kogoś i idźcie tam możliwie najszybciej. Jeśli odpalą
rakietę, spróbuj trafić w dyszę. Silnik rakiety zagłuszy wystrzał. Spotkamy
się tutaj. No, idź.
Kapral usłyszał naglącą nutę w jego głosie i szybko ruszył w drogę z drugim kapralem. Kamigami usiadł. Tak naprawdę nie sądził, by snajper zdą-

żył wejść na zbocze na czas, a tym bardziej oddać strzał. Ale trzeba było spróbować. Zasnął.
-	Panie generale - obudził go łagodny głos. To był sierżant, który wrócił ze zwiadu. - Podnieśli rakietę i przygotowują ją do odpalenia. Załoga nosi grube kombinezony ochronne i maski przeciwgazowe. Są bardzo ostrożni, to ich spowalnia. To chyba głowica chemiczna.
-	Pewnie z gazem trującym - powiedział Kamigami. Sięgnął po krótkofalówkę, by skontaktować się ze snajperem, który wciąż piął się po zboczu. Potem zmienił zdanie. Kapral trafi, jeśli będzie mógł. Znów zasnął.
Wydostawszy się z gęstych zarośli, kapral szybko przebył piętnaście metrów dzielących go od szczytu. Usłyszał głośrty ryk dochodzący z doliny. Wyjął karabin z pokrowca i założył celownik optyczny, nie zważając na dym buchający spomiędzy drzew. Wcisnął do karabinu magazynek z dziesięcioma nabojami i załadował jeden pocisk. Kiedy z dymu wyłoniła się rakieta, przyjął pozycję strzelecką i przycisnął lufę. Przez celownik zobaczył rakietę, wznoszącą się i nabierającą prędkości. Nacisnął spust.
Baza Alfa
Wtorek, 12 października
Strażnik obsługujący radar przeciwartyleryjski w wieży kontrolnej zobaczył rakietę na ekranie, kiedy tylko znalazła się w zasięgu. Włączył syrenę ostrzegawczą i nacisnął guzik nadawania.
- Rakieta! - Padł na podłogę, osłaniając rękami głowę.
Nadlatująca rakieta CSS-7, wyprodukowana w 1999 roku, nie była przechowywana w odpowiednich warunkach. Morskie powietrze spowodowało powstanie małych plam rdzy w tylnej części, w pobliżu łóż silnikowych. W czasie dorocznych przeglądów nie zauważono tych drobnych usterek, bo powstały głównie na małych zaciskach przytrzymujących zespół przewodów. Kula snajpera przeszyła rakietę na wylot, niszcząc jeden z zacisków. To oraz silne wibracje podczas startu doprowadziło do zerwania dwóch następnych zacisków i plątanina przewodów zwisła bezwładnie. Zawieszony kardanowo silnik zepchnął ją na bok, powodując lekkie zachwianie równowagi.
Była to drobnostka - ale wystarczająca, by wywołać lekkie chybotanie. Kiedy rakieta przyspieszyła, kierując się w dół, przerodziło się ono w silne

drżenie, którego nie wytrzymały żyroskopy sterujące. Rakieta wpadła w korkociąg.
Strażnik podniósł głowę i spojrzał na ekran radaru. Rakieta spadła na wschód od bazy, nie czyniąc żadnych szkód. Wcisnął guzik odwołujący alarm.
Robal musiał podjąć decyzję. Mieli paliwo na szesnaście lotów i cztery pilne wnioski o wsparcie lotnicze. A-l 0 zawsze walczyły parami, więc musieliby wysłać osiem samolotów, czyli w bazie zostałyby dwa z zapasem paliwa na osiem lotów. Ale gdyby warthogi wróciły, nie zużywszy całego paliwa, mogłyby przeprowadzić jeszcze dziesięć-dwanaście misji. Warto było zaryzykować.
-	Szefie - powiedział do Pontowskiego - możemy wysłać osiem maszyn i potem przyjąć je tutaj. Ale to będzie na styk.
-	Zrób to - odparł Pontowski.
Robal posłał do akcji dwa pierwsze samoloty. Chwilę później do sali wbiegła Clark.
-	Lecą do nas dwie pumy - oznajmiła. - Możemy ewakuować rannych.
-	Tylko tych, którzy mogą chodzić o własnych siłach - odparł Pontowski.
Spojrzała na niego, oczekując wyjaśnień.
-	Nosze zajmują dużo miejsca - powiedział. - Do śmigłowca wejdzie najwyżej osiem. Zamiast tego możemy ewakuować czterdziestu jeden rannych, którzy są w miarę sprawni.
-	Oprę nosze o ścianę - odparowała wychodząc.
-	Niezła myśl. Pogadaj z doktorem Ryanem i załatw to.
-	Uważaj na siebie - zawołał za nią.
Sprawdził czas; do zachodu słońca została niecała godzina. Czy udałoby się ewakuować AVG w nocy? Warthogi mogą uciec w ostatniej chwili, a przysłanie śmigłowców dowodziło, że SEAC nie zostawił ich na łasce losu. Ale dowództwo nie było w stanie zapewnić odpowiedniego transportu lotniczego, by zabrać wszystkich. A może dałoby się uciec lądem? Musiał pogadać o tym z Rockne'em. Co było równie istotne, musiał wyjść z bunkra i pokazać się ludziom, porozmawiać z nimi, ocenić ich morale.
-	Robal, idę na krótki obchód. Zacznę od centrum operacji obronnych.
Przejmujesz stery.
-	Rozumiem - odparł Robal, wysyłając do akcji dwa następne A-10.
Pontowski wyszedł na zewnątrz i porozmawiał z dwoma strażnikami ze
stanowiska obronnego. Jeden zastanawiał się, dlaczego zrobiło się tak cicho. Wtedy Pontowski zorientował się, że słyszy tylko dwa warthogi wyjeżdżające na pas. Poszedł do centrum operacji obronnych, gdzie zastał Rockne'a, pochylonego nad planem obrony bazy.

-	Mam złe wieści - powiedział sierżant. - SEAC zgłosił, że półtora kilometra na wschód od bazy rozniósł się gaz trujący. - Wskazał obszar poza taktyczną granicą bazy. - Dopóki wiatr wieje z zachodu, nic nam nie grozi.
-	Dopilnuj, żeby wszyscy mieli kombinezony - polecił Pontowski.
-	Wysłałem patrole, żeby się tym zajęły. - Zawiesił głos. - Wie pan, co myślę, generale? Ta rakieta, która chybiła, przenosiła gaz trujący i spadła w sam środek ich głównych sił. Wyruchali własne wojska.
-	Gaz to broń obosieczna - powiedział Pontowski. - Przekonaliśmy się o tym podczas pierwszej wojny światowej.
-	Według SEAC - ciągnął Rockne - to gówno rozprasza się po upływie ośmiu do dziesięciu godzin. To może wyjaśniać, dlaczego zrobiło się tak cicho.
Pontowski skinął głową.
-	Po części tak. Ale wiemy, że ich wojska przegrupowują się w nocy, a zostało czterdzieści minut do zachodu słońca. - Milczeli przez chwilę. -Sierżancie, niech pan będzie ze mną szczery. Czy możemy ewakuować się drogą lądową?
-	W okolicy krąży dużo małych oddziałów. Może udałoby się wyprowadzić część naszych ludzi. Ilu, tego nie wiem. - Zastanowił się, jakie są szanse na sukces. - Musielibyśmy wyruszyć zaraz po zmroku. Za kilka godzin będzie tu nieciekawie.
-	Gaz się rozproszy - dodał Pontowski.
Rockne nie odpowiedział. Wystartowały dwa ostatnie samoloty.
Biały Dom
Wtorek, 12 października
Zegar stojący w kącie salonu wybił szóstą. Maddy sięgnęła po kubek i napiła się kawy. Maura usiadła obok niej.
-	Spałaś choć trochę? - spytała z troską.
-	Kilka godzin. - Wzięła następny łyk i włączyła telewizor. - To powinno być interesujące.
Na ekranie najpierw pojawiły się słowa RAPORT SPECJALNY CNC--TV, a potem twarz gwiazdy stacji Liz Gordon.
-	Ubiegłego wieczoru - powiedziała dziennikarka - stolica naszego kraju przeżyła wstrząs spowodowany ujawnieniem najświeższych informacji dotyczących śledztwa w sprawie samobójstwa dyrektora Centralnej Agencji Wywiadowczej.
-	Mam tego dość - mruknęła Maura.
-	
-	Czekaj - powiedziała Maddy.
-	Rozmowa senatora Johna Lelanda z sekretarzem obrony Robertem Merrittem - ciągnęła Liz - dowodzi, że Leland wiedział, iż zmarłego dyrektora CIA nic nie łączyło z rzekomą siatką pedofilów.
Następnym punktem programu był wywiad z Lelandem.
-	To jawna próba kompromitacji mojego dochodzenia, za którą stoi ad
ministracja Turner - grzmiał senator.
Głos spoza kamery powiedział:
-	Sekretarz Merritt potwierdził, że ta rozmowa rzeczywiście się odbyła.
-	Merritt to zdrajca i oszust - wściekał się Leland. - To nie mój głos słychać na taśmie.
Dziennikarz był nieustępliwy.
-	Trzej eksperci zbadali taśmę i porównali ją z pańskimi przemówie
niami. Wszyscy twierdzą, że słychać na niej pański głos.
Leland wyprostował się.
-	Osoba, która nagrała tę taśmę - oznajmił - popełniła przestępstwo
i nie uniknie kary. Złamane zostało prawo federalne.
I znów odezwał się głos komentatora:
-	Anonimowe źródło twierdzi, że taśmę udostępnił mediom Patrick Flan-nery Shaw.
-	A wie pan, kim jest Shaw? - spytał Leland podniesionym głosem.

-	Był, panie senatorze. Patrick Shaw zmarł dziś rano. Maddy wyłączyła telewizor.
-	Och - westchnęła Maura. - Nie wiedziałam.
-	Odszedł dwie godziny temu.

-	Byłaś przy nim? - spytała Maura. Maddy lekko skinęła głową. - Tak mi przykro.
-	To nie stało się nagle. - Maddy podeszła do kominka i sięgnęła po mały dzwonek zajmujący honorowe miejsce. - Pamiętasz, kiedy mi go dał?
Łzy płynęły jej po policzkach.
Rozdział 38
Taman Negara
Wtorek, 12 października
Zmierzch w tropikach zapada szybko. Było już ciemno, kiedy tuż po dziewiętnastej, osiem godzin przed czasem, pułkownik Sun z resztą Pierw-

szej SOS dotarli na miejsce zbiórki. Zrzucili ciężkie plecaki i padli na ziemię, zbyt zmęczeni, by docenić swoje osiągnięcie.
-	Ilu?-spytał Kamigami.
-	Pięćdziesięciu czterech - odparł Sun. Z czterdziestoma dwoma ludźmi Kamigamiego mieli dziewięćdziesięciu sześciu komandosów.
-	Gdzie Tel?
-	Szedł w przedniej straży, kiedy wpadliśmy na patrol. Zobaczył ich pierwszy, ale zanim zdążyliśmy się wycofać, zauważyli dwóch naszych. Wziął ze sobą czterech ludzi, by skierować tamtych na fałszywy trop. Jeśli dopisze nam szczęście, pomyślą, że ścigają patrol wysłany na dalekie rozpoznanie.
Kamigami walczył z pokusą, by udzielić pułkownikowi reprymendy. Powinien był zaczekać i przebyć ostatnie piętnaście kilometrów nocą. Ale Sun nie był głupi i rozumiał, jak wielkie znaczenie w tajnych operacjach ma element zaskoczenia.
-	Po co ten pośpiech?
-	Przez te ataki rakietowe sytuacja w Singapurze jest bardzo trudna. Dostaliśmy rozkaz, by wyeliminować rakiety możliwie najszybciej, jeszcze przed świtem.
Kamigami nie po raz pierwszy znalazł się w sytuacji, w której priorytety wyższego dowództwa brały górę nad względami taktycznymi, często kosztem samej misji. Świadczyło to także o desperacji SEAC.
-	Rozumiem - przyznał. Sun zachwiał się ze zmęczenia i Kamigami
uległ przed tym, co nieuniknione. - Odpocznij trochę. - Spojrzał na zega
rek. - Przygotuję plan ataku i rozpoczniemy akcję przed świtem.
Cztery godziny odpoczynku będą im musiały wystarczyć.
Odpoczynek był luksusem, na który Tel nie mógł sobie pozwolić. Utrzymywał swój mały oddział w ciągłym ruchu, raz po raz popędzając podkomendnych. Grupa pościgowa była tuż za nimi. Świadomie podjęli ryzyko, by zaprowadzić patrol, na który przypadkiem się natknęli, jak najdalej od Taman Negara. Na razie, wszystko szło zgodnie z planem. Ale Tel nie był pewien, jak długo jeszcze tak będzie. Myślał o zastawieniu pułapki, lecz potrzebował czasu, by ją przygotować. Musiał też się dowiedzieć, ilu ludzi ich ściga. Biorąc pod uwagę sposób działania Ludowej Armii Wyzwoleńczej i sądząc po hałasie, jaki robiła grupa pościgowa, podejrzewał, że jest ona liczna.
Wreszcie nadszedł czas, by coś zrobić. Rozkazał ludziom porzucić ciężkie bergeny i zostawić tylko rynsztunek bojowy. Ruszyli dalej, teraz w o wiele szybszym tempie. Wreszcie znaleźli otwarty teren, gdzie drzewa

były przerzedzone, a krzaki niskie. Tel kazał czterem ludziom schować się nie dalej niż dziesięć metrów od ścieżki. Sprawdził, czy nie widać ich przez noktowizor, rozrzucił zmielony pieprz w miejscu, gdzie ścieżka wchodziła na polanę i schował się.
Nie czekał długo. Na ścieżce pojawili się dwaj mężczyźni. Ocenił ich ruchy okiem fachowca i uznał, że nie są zbyt dobrzy. Potem zobaczył psa, który zaczął węszyć po ścieżce. Szczeknął i mężczyźni zatrzymali się. Rozejrzeli się po polanie. Pies znów szczeknął i jeden z żołnierzy powiedział coś przez krótkofalówkę - oznaczało to, że są w kontakcie z większą grupą. Zeszli ze ścieżki i zapalili papierosy, czekając na resztę swoich ludzi. Tel nawet nie drgnął, kiedy pies zaczął krążyć po polanie.
Nadszedł oddział. Tel doliczył się pięćdziesięciu trzech żołnierzy. Na końcu szedł oficer z radiooperatorem. Zgłosił położenie plutonu i opisał, co widzi. Tel usłyszał dosyć, by się zaniepokoić. Oficer ruszył dalej i na ścieżce pojawił się drugi pluton. Tym razem Tel doliczył się pięćdziesięciu ośmiu ludzi. Miał do czynienia z patrolem w sile kompanii. Wreszcie dwaj palacze zostali sami i ruszyli za resztą, obejmując tylną straż.
Tel zaczekał, aż znajdą się poza zasięgiem słuchu, i zaczął mówić do mikrofonu.
-	Usuńcie ich - rozkazał i czekał.
Po długiej chwili usłyszał głos w słuchawce:
-	Załatwione.
Wrócił na ścieżkę i ruszył naprzód. Dwaj żołnierze leżeli w krzakach z poderżniętymi gardłami.
-	Gdzie pies? - spytał. Nikt nie zauważył psa. Tel podjął decyzję. -
Zabierzcie ciała i idźcie na miejsce zbiórki. Pozbędziemy się ich przy oka
zji.
Dwaj ludzie zarzucili ciała na ramiona i skierowali się z powrotem w stronę, z której przyszli. Tel przeszukał okolicę, usuwając wszelkie ślady ich obecności. Rozejrzał się raz jeszcze i poszedł za nimi.
Baza Alfa
Wtorek, 12 października
Clark policzyła ludzi wsiadających do pierwszego śmigłowca, a doktor Ryan i dwaj sanitariusze wyjęli ostatniego pacjenta na noszach z wozu ratowniczego i zanieśli do drugiej pumy. Clark policzyła raz jeszcze - czterech na noszach i piętnastu sprawnych - i dała pilotom znak podniesionym kciukiem. Śmigłowce wystartowały i zniknęły nad czubkami drzew. Pobiegła do wozu ratowniczego i wskoczyła do środka.

-Ilu zostało?-spytała.
-	Dwóch - odparł Ryan.
-	Powinniśmy ewakuować wszystkich. Doktor potrząsnął głową.
-	Tak jest lepiej. Nie czują bólu.
To była selekcja rannych w czystej postaci. Dwóm ludziom, którzy zostali, nie można było pomóc. Ich miejsca w śmigłowcu zajęli ci, którzy mieli szanse.
Ciężarówka zatrzymała się w żelbetowym schronie stojącym najbliżej punktu medycznego. Clark pobiegła na stanowisko dowodzenia. Pontowski już na nią czekał.
-	Ilu zostało?
-	Dwustu trzydziestu siedmiu. Dwunastu pilotów, siedemdziesięciu ośmiu pracowników obsługi naziemnej, stu dwudziestu dwóch strażników, dziewięciu członków personelu medycznego i siedemnaście osób z jednostek wsparcia, w tym dwóch kontrolerów na wieży, dwóch na stanowisku dowodzenia i dwóch z wywiadu. Reszta pomaga strażnikom.
-	Mamy dziesięć warthogów gotowych na jeszcze jedną misję, czyli jest dwóch pilotów za dużo.
-	Kiedy wystartują? - spytała.
-	O świcie. - Była dwudziesta druga sześć. - Za jakieś osiem godzin, jeśli do tego czasu SEAC jeszcze będzie się bronił.
Clark założyła słuchawki i słuchała rozmów w sieci straży ochronnej.
-	Wszystkie kwadranty oprócz północnego są pod sporadycznym ostrza
łem z broni lekkiej - zameldowała. - Rockne wzmacnia obronę na obrze
żach. - Podeszła do planu bazy i zaczęła zakreślać kolejne zgłaszające się
stanowiska obronne. - Dzięki polu minowemu na północy jest spokój, ob
sadzone są tylko dwa stanowiska. - Zakreśliła dwa stanowiska ogniowe po
przeciwnych stronach pasa startowego. Kiedy zgłosiła się ostatnia załoga,
Clark napisała na tablicy wielkie „56".
-	Jess - szepnęła Cindy - ktoś tam jest.
Jessica wstała i spojrzała przez celownik noktowizyjny zamontowany na M-16 Cindy.
-	Nic nie widzę. - Poprawiła ostrość, ale to nic nie dało. Wyłączyła regulację jasności. Celownik pozwalał widzieć na czterysta metrów, ale nadal nic się w nim nie pojawiało. Wreszcie dostrzegła jakiś ruch na skraju pola widzenia. - Jest - powiedziała. Obraz stał się wyraźniejszy. - Ktoś się czołga. - Patrzyła przez chwilę. - Usuwa miny.
-	Poproś, żeby przysłali nam flarę - powiedziała Cindy.
-	
Jessica oddała jej M-16 i połączyła się z centrum operacji obronnych. Odebrał Rockne.
-	Jest z wami Boyca? - spytał.
-	Tak - odparła Jessica.
-	To dobrze. Jeśli zgłodnieje, nakarm ją Cindy.
Jessica prychnęła, ale mimo wszystko narastające napięcie nieco zelżało.
-	Bardzo śmieszne. Można prosić o flarę nad polem minowym?
Odpowiedział Paul:
-	Mamy sześćdziesięciomilimetrową wyrzutnię dzięki uprzejmości od
dawna nieobecnej AM.
Zaradny strażnik o lepkich rękach znalazł szesnaście moździerzy porzuconych przez armię malezyjskąi rozmieścił je w bazie.
-	Mam nadzieję, że umiecie się nią posługiwać - mruknął Rockne.
-	Przesyłka w drodze - powiedział Paul.
Spośród drzew dobiegło głuche łup i pocisk przeleciał łukiem nad bazą. Rozerwał się nad polem minowym i jasna flara opadła ku ziemi.
-	Patrz - szepnęła Cindy. Po drugiej stronie pola minowego było co
najmniej dwudziestu ludzi przedzierających się w stronę bazy. Pociągnęła
za spust. -Niech dadzą następne flary.
Jessica przekazała jej prośbę i Cindy znów strzeliła.
-	Trafiłam jednego. - Jeszcze raz pociągnęła za spust.
Jessica wstała i też zaczęła strzelać. Po drugiej stronie pola minowego zerwał się jakiś żołnierz i rzucił do ucieczki.
-	Nie ruszaj go - rozkazała Jessica.
Patrzyły, jak Chińczycy rozbiegają się w poszukiwaniu schronienia. Z ziemi wystrzeliła chmura kurzu i dymu, oświetlona czerwonym blaskiem flar. Głuchy huk wybuchającej miny przetoczył się przez stanowisko obronne.
-	Cóż - powiedziała Jessica drżącym głosem - tak też można usuwać
miny.
Sieć radiowa obudziła się do życia.
-	Czołgi!
Taman Negara
Wtorek, 12 października
Mżyło, kiedy dowódcy drużyn dołączyli do Kamigamiego i Suna w zamaskowanym namiocie. Po czterech godzinach odpoczynku większość przeszła cudowną przemianę, ale po Sunie wciąż było znać skutki forsownego

marszu. Kamigami jak zwykle uważnie przyjrzał się wszystkim po kolei, szukając oznak słabości. Po krótkiej rozmowie z Sunem nabrał pewności, że pułkownik da radę. Rozwinął mapę.
-	Jesteśmy tutaj - powiedział, wskazując ich pozycję. Zaznaczył bazę oddaloną o sześć kilometrów. - Między nami a celem jest około dwustu-trzystu wrogów. - Zakreślił trzy wloty tuneli w pobliżu bazy. - Wiemy, że Ludowa Armia Wyzwoleńcza wydrążyła we wzgórzu rozległą sieć korytarzy. Jak rozległą, tego nie wiemy. Nie wiemy też, ile tam zostało rakiet. -Przebiegł wzrokiem po małej grupie. - Jakie wnioski?
-	Że niewiele wiemy o naszym celu - odparł porucznik Lee - a to nie wróży nic dobrego.
-	Zgadza się - powiedział Kamigami. - Dlatego nie zniszczymy tuneli. - Odpowiedziały mu zdumione spojrzenia. - Zamkniemy je i zmienimy w groby.
-	A co z wojskami w bazie? - spytał Sun.
-	Najpierw będziemy musieli ich przekonać, że chcą być w tunelach -odparł Kamigami. Musnął palcami złoty gwizdek, który nosił na szyi. -Kiedy to się nam uda, wysadzimy w powietrze wloty. - Jego rysy stężały. -A kiedy zabezpieczymy okolicę, znajdziemy szyby wentylacyjne i je zatkamy.
Baza Alfa
Wtorek, 12 października
Rockne włączył krótkofalówkę i po raz trzeci spróbował wywołać stanowisko dowodzenia sektora Whiskey.
-	Whiskey, tu centrum operacji, jak mnie słyszysz? - Znów nie było
odpowiedzi. - Cholera - mruknął.
W miarę napływania kolejnych meldunków próbował się zorientować, co się dzieje. Ponieważ każda z załóg zajmujących stanowiska obronne miała inny sygnał wywoławczy, złożony z nazwy sektora i kolejnego numeru stanowiska, powoli rysował się wyraźny obraz sytuacji. Co najmniej trzy czołgi wspierane przez wojska pojawiły się na wschodnim obrzeżu bazy. Ale dokąd jechały?
-	Whiskey Zero-Pięć. Widzicie czołgi?
Odpowiedział Paul.
-	Whiskey Zero-Pięć widzi trzy czołgi z wojskami w odległości czterystu metrów.
-	Są w ruchu?
-	Nie.
-	
Rockne połączył się ź następnym stanowiskiem obronnym.
-	Whiskey Zero-Sześć, macie czołgi w zasięgu wzroku?
-	Tak - odparł drżący głos. - Stoją.
Powrócił problem stanowiska dowodzenia Whiskey.
-	Whiskey, jak mnie słyszysz? - Bez reakcji. Rockne zastanawiał się
przez chwilę. Kto mógłby sprawdzić, co jest grane? Wcisnął guzik nadawa
nia. -Żulu Zero-Dwa, idź do bunkra dowództwa Whiskey i zobacz, co tam
się, do cholery, dzieje.
-	Żulu Zero-Dwa jest w drodze - odpowiedziała Jessica. Znów zgłosił się Paul.
-	Skurwiele idą prosto na nas!
Rockne usłyszał terkot broni przeciwpancernej.
-	Paul! - krzyknął, nie zważając na zasady łączności radiowej. - Spie
przajcie stamtąd! - Nie było odpowiedzi. - Whiskey Zero-Sześć - wywołał
stanowisko obronne sąsiadujące z zajmowanym przez Paula i Jake'a. - Czy
zostaliście zaatakowani?
I znów brak reakcji. Napłynęły kolejne meldunki: cała wschodnia granica bazy znalazła się pod ostrzałem. Rockne podjął decyzję.
-	Sektor Whiskey - powiedział przez krótkofalówkę. - Stanowiska
obronne od Whiskey Zero-Jeden do Whiskey Zero-Pięć, wycofać się na po
zycje rezerwowe. Odbiór.
Zaznaczał kolejne zgłaszające się załogi. Milczały tylko Zero-Pięć i Zero--Sześć. Jeśli dobrze odczytał sytuację, nieprzyjaciel parł naprzód wąskim korytarzem, kierując się prosto na składy amunicji. Wielki błąd. Połączył się ze stanowiskiem dowodzenia.
-	Pułkownik Clark, jesteśmy pod silnym atakiem od wschodu. Trzy czołgi plus piechota. Wycofujemy się.
-	Idę do was - odparła.
Jessica i Cindy biegły, trzymając się linii drzew równoległej do pasa startowego. Boyca sadziła wielkie susy u boku Jessiki, wyraźnie zadowolona, że wreszcie może się rozruszać po długim pobycie na ciasnym stanowisku obronnym. Schowały się na chwilę, słysząc dochodzący z lewej strony terkot karabinu maszynowego, a potem znów zerwały się do biegu. Powietrze przeciął głośny huk wystrzału z działa, a po nim nastąpił wybuch. Działo umilkło. To zachęciło je do szybszego biegu. Kiedy dotarły na skrzyżowanie na środku pasa startowego, zwolniły kroku i skręciły na piaszczystą drogę prowadzącą do składów amunicji. Z przodu zobaczyły zarys bunkra. Zgodnie z ich oczekiwaniami, było w nim ciemno.
- No i co ty na to? - spytała Cindy.

- Gdzie wartownik? - Jessica dała Cindy znak, by odsunęła się na bok, i razem zbliżyły się do bunkra.
Boyca położyła się na ziemi i zawarczała głucho.
Clark nachyliła się nad mapą i zmarszczyła brwi.
-	Przedarli się tędy - Rockne wskazał dwa stanowiska obronne. - Whi
skey Zero-Pięć i Zero-Sześć.
Krótkofalówka zatrzeszczała i napłynęły meldunki od zaatakowanych załóg obsadzających drugą linię obrony.
-	Centrum operacji, tu Whiskey Zero-Pięć - powiedział Paul ledwo
słyszalnym głosem. - Wojska przechodzą przez ogrodzenie na mojej pozy
cji. W sile batalionu.
Rockne spojrzał na mapę.
-	Nie potwierdzi pan przyjęcia meldunku? -spytała Clark.
-	Nie. Paul zaszył się gdzieś i już się rozłączył. Nie potrzeba mu teraz trzeszczącej krótkofalówki. - Włączył nadajnik. - Wszystkie załogi moździerzy, strzelać w Whiskey Zero-Pięć i Zero-Sześć. - Odłożył mikrofon i wbił wzrok w podłogę. - Kurwa-kurwa-kurwa - wymamrotał.
-	Nie było wyboru - powiedziała Clark - ale to ich spowolni.
-	Nie na długo - odparł Rockne. - Będziemy musieli się wycofać na pas startowy i wysadzić składy paliwa i broni.
-	Ze stanowiska dowodzenia sektora Whiskey - zauważyła Clark. Skinął głową. -Zrobicie to na mój rozkaz. Nie wcześniej.
Znów skinął głową i wcisnął guzik nadawania.
-	Żulu Zero-Dwa. Podaj pozycję.
-	Jesteśmy pod bunkrem dowodzenia Whiskey - odparła Cindy.
-	Dlaczego nie w środku?

-	Bo bunkier jest zajęty, i to chyba nie przez naszych. Clark zesztywniała.
-	Niech pan tam jedzie. My jakoś sobie poradzimy.
Dwaj pozostali strażnicy z centrum operacji obronnych energicznie pokiwali głowami, niezbyt skłonni do opuszczenia bezpiecznego bunkra.
-	Powiedzcie Zulu Zero-Dwa, że jestem w drodze. - Rockne zapiął
kamizelkę kuloodporną i porwał swój hełm i M-16. Nagle zatrzymał się
i wskazał jednego z sierżantów. - Idziesz ze mną.
Dwaj mężczyźni wybiegli z bunkra. Ledwie wskoczyli do pikapa Rockne'a, rozległ się huk moździerzy dochodzący z drugiej strony pasa startowego.
-	Czy to konieczne? - użalał się sierżant.
-	Jak cholera. - Rockne wcisnął gaz do dechy.
-	
Kiedy przejeżdżali przez pas startowy, prędkościomierz wskazywał dziewięćdziesiąt kilometrów na godzinę. Rockne zwolnił, by skręcić na piaszczystą drogę prowadzącą do bunkra. Długa seria z pistoletu maszynowego przeszyła przednią szybę po stronie pasażera. Pocisk kalibru 7,62 mm trafił sierżanta w szyję. Zginął na miejscu. Siła uderzenia rzuciła go na Rockne'a, który dzięki temu przeżył. Dwa pociski wbiły się w kamizelkę martwego żołnierza; trzeci odbił się od hełmu Rockne'a. Kula wystrzelona z bliskiej odległości miała tak ogromny impet, że odrzuciła mu głowę do tyłu i wykręciła kark, pozbawiając go na chwilę przytomności. Ciężarówka zakołysała się i przewróciła na bok. Druga seria trafiła w podwozie, przebijając bak.
Rockne wydostał się z wozu i odczołgał się na kilka metrów. Ciężarówkę przeszyła następna seria. Próbował wstać, ale nie dał rady. Osunął się na kolana i zwymiotował. Wtedy zobaczyła go Jessića.
-	Cindy, to Rock! - zawołała i obie pobiegły w jego stronę.
W tej samej chwili ciężarówka eksplodowała. Chiński żołnierz okrążył płonący wóz i zobaczył klęczącego Rockne'a. Podszedł do niego i przystawił mu do głowy lufę pistoletu maszynowego. Jessica zatrzymała się w cieniu, pięćdziesiąt metrów dalej. Podniosła M-l 6, ale nie mogła oddać strzału. Po drodze była Boyca.
Suka popędziła ku Chińczykowi jak błyskawica. Szczeknęła, nie zatrzymując się. Żołnierz podniósł głowę, nie wierząc własnym oczom. Obrócił lufę pistoletu i w tej samej chwili Boyca rzuciła mu się do gardła. Żołnierz puścił krótką serię. Pierwsze dwa pociski chybiły, ale trzeci trafił Boycę w pierś. Suka zacisnęła szczęki na jego lewej ręce. Krzyknął z bólu i upadł na ziemię, a Boyca bezlitośnie rzucała głową na boki, nie rozwierając szczęk. Wreszcie go puściła. Żołnierz odturlał się od znieruchomiałego psa i sięgnął po broń, ale zobaczył przed sobą lufę M-16 Jessiki. Wcisnęła mu ją do ust i strzeliła.
Cindy stanęła przy niej.
-	Jezu, Jess - wydyszała.
Razem pomogły Rockne'owi wstać i wciągnęły go między drzewa.
-	Połączcie się z centrum operacji -jęknął, wciąż zbyt zamroczony, by
stać o własnych siłach.
Cindy włączyła krótkofalówkę.
-	Centrum operacji, tu Zulu Zero-Dwa. Mamy sierżanta Rockne'a, jest
ranny.
Odpowiedziała Clark.
-	Żulu Zero-Dwa, każcie mu wysadzić składy amunicji i paliwa. Jak najszybciej.
-	Jak mamy to zrobić? - spytała Jessica.
-	
-	Zaprowadźcie mnie do centrum dowodzenia sektora Whiskey - wy
chrypiał Rockne.
Nagle Jessica zrzuciła kilkunastokilogramowy ciężar, jakim był rynsztunek bojowy, wzięła granat i wyjęła zawleczkę.
-	Osłaniaj mnie - powiedziała do Cindy i popędziła w stronę bunkra,
przemykając od cienia do cienia.
Ze stanowiska ogniowego padła seria, ale Jessica biegła dalej. Cindy oddała cztery strzały w stronę worków z piachem. Kolejna seria i Jessica upadła. Niemal od razu zerwała się i biegła dalej. Zostało jej niecałe dziesięć metrów. Długa seria omiotła okolicę bunkra i dwa pociski trafiły Jessi-kę. Upadła na brzuch i rzuciła granat.
-	Skurwysyny!-krzyknęła.
Granat wpadł prosto do stanowiska ogniowego. Nastąpił wybuch i odgłosy wystrzałów ucichły. Rockne wstał.
-	Idziemy!-rozkazał.
Cindy podtrzymała go i pokuśtykali w stronę bunkra.
Clark ani na chwilę nie odrywała oczu od planu obrony bazy, kiedy zgłaszały się kolejne załogi zajmujące stanowiska obronne w pobliżu pasa startowego. Głośny wybuch wstrząsnął dźwigarami. Podniosła głowę. Huk wciąż narastał, przetaczając się przez składy amunicji. Kolejna eksplozja dobiegała z magazynu paliwa. Tam ogień był słabszy, bo w zbiornikach została tylko para. Ale okazał się dość silny, by zajęły się drzewa. Fale piekielnego żaru buchały z magazynu paliwa, gdy wybuchały kolejne zbiorniki, podsycając pożar. Jakiś wewnętrzny przymus, którego miała nigdy nie zrozumieć, kazał jej wyjść na zewnątrz. Musiała to zobaczyć. Cały wschodni horyzont stał w ogniu, wybuchy miotały iskry i dym w ciemne niebo.
Rockne oparł się o ścianę bunkra i zaczerpnął powietrza. Bolała go szyja, czuł się jakby ktoś wbił mu pal w czaszkę. Podłączył do zapalnika ostatnie dwa kable i obrócił małe pokrętło. Bunkrem wstrząsnęła kolejna eksplozja.
-	Musimy iść - powiedział do Cindy.
Ale ona wciąż stała nad ciałem Jessiki, po jej twarzy płynęły łzy. Spojrzała na niego.
-	Była moją kumpelką.
-	Wiem. Dlatego tu jesteśmy.
Cindy wsunęła rękę pod ciało Jessiki i z jej tylnej kieszeni wyjęła smycz Boyki. Wstała i otarła łzy z twarzy. Oddała smycz Rockne'owi.

Rozdział 39
Taman Negara
Środa, 13 października
Żołnierze zajmujący pozycje byli jak cienie w mroku. Po drodze usunęli dwóch zagrażających im wartowników, ale starali się unikać posterunków. Jako ostatnia na wyznaczone stanowisko, niecałe trzysta metrów od tuneli, dotarła drużyna porucznika Lee. Kiedy jego ludzie byli gotowi, powiedział do krótkofalówki dwa słowa:
-	Tygrysia Czerwień.
Radiooperator pułkownika Suna skopiował wiadomość i przekazał ją Kamigamiemu.
-	Przygotujcie się - powiedział generał i podniósł złoty gwizdek do
ust.
Spojrzał na swoich ludzi. Byli czujni i cierpliwie czekali. Dmuchnął
w gwizdek, najpierw lekko, a potem z każdą chwilą	coraz mocniej. Długi,
przeciągły gwizd niósł się po głębokiej dolinie, odbijając się echem od krasowych skał. Kiedy ucichł, żołnierze wyskoczyli z kryjówki. Kamigami biegł za nimi, z trudem dotrzymując im kroku. Po sześciu minutach zatrzymali się i znów zadął w gwizdek. Komandosi wytężyli słuch. Z głównego obozu, oddalonego o niecałe sto metrów, dochodziły okrzyki i tupot nóg.
-	Dotarło do nich, panie generale - powiedział sierżant.
Rzeczywiście, legenda o grasującym w okolicy wampirze była zbyt sugestywna, by przesądni żołnierze mogli jązignorować, i w obozie wybuchła panika. Oficerowie i podoficerowie próbowali przywrócić porządek, ale po drugim gwizdnięciu żołnierze zaczęli chować się w tunelach. Kamigami pomógł reszcie podjąć decyzję, dmuchając w gwizdek po raz trzeci, i strużka zmieniła się w rzekę ludzi wlewającą się do skalnych korytarzy.
Kilku oficerom udało się dojść do wylotów tuneli i już zaczynali przywracać porządek. Kamigami gwizdnął po raz czwarty i posłał swoich ludzi do obozu. Na widok napastników Chińczycy rzucili się do ucieczki.
Ale po przeciwnej stronie obozu druga drużyna otworzyła ogień, biorąc uciekinierów w krzyżowy ogień. Niedobitki rzuciły się do tuneli. Jeden z oficerów przywołał trzech podoficerów i razem stanęli na drodze uciekającym, próbując przegrupować szyki. Porucznik Lee dał znak snajperowi, żeby załatwił oficera. W porównaniu z rakietą był łatwym celem.
Trzej podoficerowie nie dawali jednak za wygraną. Wlewająca się do tuneli fala ludzi zatrzymała się. Lee poprosił przez krótkofalówkę o wsparcie. Sun wydał rozkaz i dwie drużyny na wzgórzu zasypały okolicę pociska-

mi z moździerzy, zmuszając żołnierzy do wycofania się spod tuneli z powrotem do obozu. Z lewego tunelu wyłonił się siedmioosobowy oddział dowodzony przez odważnego podoficera i ruszył na pozycję Lee. Snajper strzelił jeszcze raz i podoficer upadł. Lee przekierował ogień z moździerzy i pocisk spadł prosto na szarżujący oddział. Trzej ocalali żołnierze wczołgali się z powrotem do tunelu, pozostawiając rannych.
Znad tuneli spadły sznury i trzej ludzie zaczęli się zsuwać po zboczu wzgórza. Ten pośrodku zatrzymał się na dużym występie, wcisnął dwie torby z ładunkami wybuchowymi do najgłębszych szczelin i wspiął się z powrotem, ciągnąc kable za sobą. Mężczyzna z lewej musiał wśród gradu pocisków zejść prawie do samego wylotu tunelu. Snajper strzelił w miejsce, gdzie widział błyski z luf, i ostrzał ustał. Mężczyzna rozbujał się na sznurze i przyczepił ładunki do nawisu nad tunelem. Odchylił się jeszcze bardziej w lewo i chwycił występ skalny, po czym wciągnął się do szerokiej szczeliny i wdrapał na szczyt, gdzie był już bezpieczny. Seria z pistoletu maszynowego przeszyła trzeciego komandosa, który zwisł bezwładnie nad wlotem do prawego tunelu.
Dowódca drużyny zajmującej pozycję nad tunelami zdetonował ładunki. Wielki występ nad środkowym wlotem zapadł się i część zbocza runęła do środka. Ładunki po lewej stronie były mniej skuteczne, ale i tak sklepienie zawaliło się blokując wyjście. Prawy tunel pozostał nienaruszony.
Szósty zmysł podpowiedział Kamigamiemu, że opór w głównym obozie nasila się i nadszedł czas, by się wycofać. Wydał rozkaz przez krótkofalówkę. Odgłosy wystrzałów ucichły, a kurz i dym powoli przetoczyły się przez dolinę i wdarły do dżungli.
Baza Alfa
Środa, 13 października
Doktor Ryan zerknął na Rockne'a i wrócił do opatrywania chińskiego żołnierza leżącego na stole operacyjnym.
-	Niech się pan zgłosi do sanitariusza.
-	I weźmie dwie aspiryny? - powiedział Rockne.
Czuł się już o wiele lepiej i było mu głupio, że przyszedł do punktu medycznego. Jednak Clark uparła się.
-	W pańskim przypadku cztery.
Rockne burknął coś pod nosem i zrobił, co mu kazano. Kiedy wyszedł na zewnątrz, przystanął, zaskoczony ciszą. Ale „cisza" była pojęciem względnym. Z drugiej strony pasa startowego wciąż dobiegały głuche eksplozje, przeplatane odległymi wystrzałami z dział. Poszedł do centrum operacji

obronnych, już pewniej trzymając się na nogach, wdzięczny losowi, że ból
głowy zmienił się w znośne kłucie. Spotkał Clark, która właśnie wychodziła.
- Szef wzywa nas na stanowisko dowodzenia. Mamy białą flagę u bram.
Szofer Clark omijał betonowe barykady w miejscu, gdzie kiedyś była główna brama. Rockne siedział za nim i pokazywał drogę przez pole minowe. Po drugiej stronie czekała grupka ludzi z białą flagą. Szofer zatrzymał wóz i wysiadł, trzymając białą flagę nad głową.
-	Zachowajcie spokój - powiedział Pontowski. - Stójcie za mną i nic
nie mówcie.
Rockne i Clark pokiwali głowami. Sierżant z pietyzmem poprawił czarny beret; nawet teraz pamiętał, jak ważne jest pierwsze wrażenie. Clark stanęła obok niego, schludna jak zawsze. Ruszyli za Pontowskim w stronę czekającej na nich grupy. W połowie drogi zatrzymali się. Przez chwilę nic się nie działo.
-	Chyba jednak nie chcą rozmawiać - powiedział Pontowski i odwrócił się.
-	Idą-rzuciła Clark.
Pontowski odwrócił się z powrotem i stanął na spocznij.
Trzej nadchodzący mężczyźni byli wysocy i mieli na sobie eleganckie, dobrze skrojone mundury. Pontowski rozpoznał stopień oficera stojącego w środku - był generał-majorem. Jako niższy rangą, zasalutował pierwszy. Generał oddał salut.
-	Generał Pontowski, jak sądzę? - mówił nienaganną angielszczyzną, z lekkim brytyjskim akcentem.
-	Jak mogę panu pomóc? - spytał Pontowski.
-	Poddając się, rzecz jasna.
-	Z tym może być kłopot. Nie mamy odpowiednich warunków, by przyjąć i nakarmić wszystkich pańskich ludzi.
Dwugwiazdkowy generał uśmiechnął się lekko.
-	Proszę nie robić sobie żartów.
-	Zapewniam pana, generale, że nie żartuję.
-	Ja też nie. Nasz specjalny wysłannik z ambasady w Waszyngtonie powiadomił mnie, że prezydent Turner nie chce rozmawiać o waszej sytuacji, która jest, delikatnie mówiąc, beznadziejna. Wygląda na to, że staliście się zbędni.
-	Wysłannikiem tym bez wątpienia jest pan Zou. Cóż, wysoka ranga nie oznacza nieomylności. - Generał wychwycił aluzję do nazwiska Zou Ronga i zmarszczył brwi. Błąd. Pontowski nachylił się ku niemu i zniżył głos. - Ilu ludzi straciliście w czasie ostatniego ataku? - Machnął ręką
-	
w stronę sektora Whiskey położonego po drugiej stronie pasa startowego. -Jak długo jeszcze musi to trwać?
Generał zesztywniał i strzelił palcami. Za jego plecami zapanowało poruszenie i dwaj żołnierze wywlekli z ciężarówki wysokiego strażnika. Wypchnęli go naprzód.
-	Paul Travis - powiedział Rockne zniżonym głosem.
W świetle reflektorów widać było, że jest brudny, zmaltretowany i posiniaczony. Ale kiedy Rockne na niego spojrzał, zaczął mrugać prawą powieką.
-	Czy chce pan, żeby ten człowiek został stracony jako zbrodniarz wojenny? - spytał generał.
-	On nie jest zbrodniarzem wojennym - zaprotestował Pontowski.
-	Rozumiem - rzekł generał - że nie mamy już o czym rozmawiać.
-	Na to wygląda - odparł Pontowski.
Trzej mężczyźni odwrócili się i odmaszerowali.
-	Generale -zawołał Pontowski - proszę opiekować się sierżantem Tra-
visem. Chcę, żeby do mnie wrócił.
Podjechał do nich szofer Clark i wsiedli do wozu.
-	No dobra, sierżancie - powiedział Pontowski. - Co to za wiadomość? Clark nic nie rozumiała.
-	Jaka wiadomość?

-	Nie widziała pani, jak Paul mrugał prawym okiem? - odparł Rockne. - To był alfabet Morse'a.
-	Co powiedział? - spytała.

-	„Jake nie żyje. Walczcie. Wszystko blef. Rozległ się grzmot artylerii. Był coraz bliżej.
-	To mi nie wygląda na blef- powiedziała Clark.
-	To mogą być ich ostatnie podrygi - odparł Pontowski. - W przeciw
nym razie po co ta biała flaga?
Szofer zatrzymał wóz.
-	Paniusiu pułkownik, teraz do domu? Powietrze przeciął świst pocisku artyleryjskiego.
-	Kryj się! - krzyknął Rockne.
Taman Negara
Środa, 13 października
Huk pocisku moździerzowego wystrzelonego z bazy niósł się echem po dolinie. Po kiłku sekundach pocisk spadł w dżungli, osiemdziesiąt metrów za wzgórzem, na którym schowali się Kamigami i Sun.

-	Marnują amunicję - powiedział pułkownik.
-	Wstrzeliwują się-odparł Kamigami. -Niech pan przekaże ludziom, żeby się pochowali.
Utkwił celownik noktowizyjny we wlotach tuneli. W prawym widać było ruch, co dowodziło, że jest otwarty. Wlot środkowego był zablokowany na dobre. Kamigami zrobił zbliżenie lewego tunelu. Wlot był na wpół wypełniony gruzem i dużymi głazami, ale strop nie zapadł się. Z prawego tunelu dobiegł odgłos silnika dieslowskiego.
-	Coś stamtąd wyjeżdża. - Spojrzał na prawy tunel, z którego wypłynął
ciemny dym.
Potem w obozie zrobiło się gorąco. Obrońcy rozpoczęli zaporowy ostrzał z moździerzy, posyłając serię pocisków na wzgórza. W tej samej chwili z tunelu wyjechał lekki czołg. Pozostawiając za sobą smugę gęstego dymu, popędził na drugi koniec doliny, gdzie droga ginęła w dżungli. Rozległ się dźwięk drugiego silnika dieslowskiego. Kamigami zobaczył transporter-pod-nośnik wiozący rakietę. Ostrzał z moździerzy był coraz intensywniejszy. Z tunelu wypadli ludzie i zaczęli biec do obozu. Karabiny maszynowe rozmieszczone na okolicznych wzgórzach strzelały w ich stronę. Moździerze ucichły i dym powoli rozproszył się. Na ziemi leżało kilkadziesiąt ciał, ale obrońcom bazy udało się wydostać z tuneli.
-	Biorą się w garść - powiedział Kamigami do Suna. - To jeszcze nie koniec.
-	Co z rakietą? - spytał pułkownik.
-	Wyślij za nią ludzi, niech ją zlikwidują.
Sun wydał rozkaz przez krótkofalówkę. Słuchał przez kilka chwil.
-	Idzie Tel.
-	Wycofać się - powiedział Kamigami. - Wezwij dowódców drużyn.
Złamali dwie podstawowe zasady operacji specjalnych: „nigdy nie utrzymuj pozycji" i „uderz i uciekaj". Na razie uderzyli. Teraz nadszedł czas, by uciec i przypomnieć sobie pierwszą zasadę.
Ludzie, którzy zebrali się po kilku minutach, byli niechętni przerwaniu walki, ale żaden nie powiedział tego otwarcie. Milczeli, kiedy Kamigami przedstawił plan odwrotu. Wreszcie Tel przerwał ciszę.
-	Panie generale, oni chcąjeszcze raz spróbować zamknąć tunel.
-	Atak za dnia to samobójstwo - odparł Kamigami.
-	Te rakiety zabijają ich rodziny - przekonywał Tel. - A do wschodu słońca została jeszcze godzina.
Porucznik Lee wystąpił z szeregu.
-	Mogę tam pójść z drużyną z Tygrysiej Czerwieni.
-	Będziecie musieli wysadzić wlot od środka - powiedział Kamigami. - Kto umie oczyścić tunel?
-	
Nie było odpowiedzi. Może to i lepiej, pomyślał. Pierwsza SOS musiała się wycofać, dopóki jeszcze panowały ciemności. Ałe przed oczami wciąż miał twarze swoich bliskich.
Tel wczołgał się na pozycję i kliknął trzy razy przyciskiem nadawania, dając sygnał do rozpoczęcia ataku. Pociski moździerzowe spadły na obóz, zmuszając obrońców do szukania schronienia. Inne położyły osłonę dymną na otwartym obszarze. Ze zbocza nad lewym tunelem spadły sznury i czterej mężczyźni zjechali po nich na dół. Porucznik Lee wylądował na kupie gruzu przy wlocie i puścił sznur, a trzej pozostali zawiśli nad nim. Porucznik zajrzał do wnętrza tunelu przez noktowizor, w którym wyglądał jak gigantyczny owad siedzący na głazie. Poruszył pięścią w górę i w dół i trzej mężczyźni wiszący nad nim wpadli do tunelu. Po chwili dołączył do nich piąty żołnierz. Lee zniknął w środku ostatni. Tel kliknął dwa razy, kończąc ostrzał. Kamigami i czterej komandosi byli w tunelu.
Kamigami gestem kazał Lee przejść z dwoma ludźmi na drugą stronę korytarza, a sam powoli ruszył wzdłuż ściany, szukając poprzecznej galerii łączącej trzy główne tunele. Gdy dotarł do miejsca, gdzie tunel zakręcał, dał Lee znak, by szedł dalej. Potem zaryzykował i wychylił się zza rogu. Z bocznego tunelu płynęło słabe światło. Uniósł noktowizor i pobiegł w tamtą stronę. Zajrzał w głąb korytarza. Zobaczył poprzeczną galerię i - czterdzieści metrów dalej - środkowy tunel przecinający ją pod kątem prostym. Przywołał pozostałych i komandosi ustawili się za nim. Podnieśli gogle. Kamigami dał im kilka sekund na oswojenie oczu z ciemnościami. Ostatni mężczyzna w szeregu trącił w łokieć stojącego przed nim, na znak, że jest gotowy. Sygnał został przekazany Kamigamiemu. Wyskoczył zza rogu, a jego ludzie jeden po drugim zrobili to samo. Lee przeszedł po ukosie na drugą stronę galerii.
Niezauważeni dotarli do skrzyżowania ze środkowym tunelem. Zza rogu dochodziły podniesione głosy i szuranie nóg. Kamigami nie wahał się ani chwili. Zdjął hełm i gogle i wsunął je pod pachę.
- Przechodzimy na drugą stronę - powiedział.
Wskazał na Lee, by szedł pierwszy.
Porucznik przemknął na drugą stronę poprzecznej galerii. Kamigami był następny. Przechodząc, spojrzał w głąb tunelu. Duża grupa żołnierzy siedziała na ziemi wokół dwóch transporterów-podnośników stojących jeden za drugim. Wszedł w cień obok Lee. Porucznik pokazał mu cel w głębi galerii. Od ostatniego tunelu dzieliło ich czterdzieści metrów, ale na skrzyżowaniu korytarzy stała grupa żołnierzy. Następny komandos przeszedł już połowę drogi, kiedy zauważył go chiński sierżant. Krzyknął coś do niego

w dialekcie kantonskim i komandos odpowiedział. Nie była to jednak dobra odpowiedź. Przeskoczył na drugą stronę, dołączając do Kamigamiego i Lee.
Teraz liczyła się już tylko siła. Dwaj komandosi, którzy pozostali po drugiej stronie galerii, wiedzieli, że od tej chwili są strażą ty Iną. Jeden padł na ziemię, wysunął M-16 za róg i zaczął strzelać na oślep w głąb środkowego tunelu. Drugi stanął nad nim i wystawił zza ściany granatnik M-79. Oddał cztery strzały, posyłając czterdziestodziewięciomilimetrowe granaty w ciasno stłoczonych ludzi. Cofnął się i zaczekał. Jego partner wycofał się do lewego tunelu, przeładowując M-16.
W tym samym czasie Kamigami, Lee i trzeci komandos pobiegli do następnego skrzyżowania. Kamigami strzelał w biegu. Większość stojących przed nim żołnierzy zginęła w gradzie kul, ale jednemu udało się odczołgać. Kamigami zatrzymał się i przywarł plecami do ściany. Kazał komandosowi wyjść naprzód i zrobił ręką ruch jak przy rzucie granatem.
Środkowym tunelem wstrząsnęły cztery wybuchy. Komandos wysunął M-79 zza ściany i znów wystrzelił. Jego partner był już prawie w lewym tunelu, kiedy zza rogu wyturial się granat, prosto na niego. Próbował go odkopnąć, ale granat zsunął mu się z buta. Zamachnął się raz jeszcze i wygarnął go nogą za róg. Wtedy nastąpił wybuch, który oderwał mu stopę. Upadł na ziemię; skałą osłoniła go przed eksplozją.
Komandos towarzyszący Kamigamiemu rzucił granat w głąb tunelu, a Lee zaczął strzelać na oślep w przeciwnym kierunku, tam, gdzie znajdował się otwarty wlot.
Samotny strzelec w środkowym tunelu wrzucił trzy następne granaty do piekła, które sam stworzył. Ostami odbił się od ściany i trafił rakietę załadowaną na pierwszy transporter-podnośnik. Eksplodował, zapalając paliwo stałe rakiety.
Komandos towarzyszący Kamigamiemu po wybuchu pierwszego granatu wrzucił do tunelu następny. Eksplozja odrzuciła granat z powrotem, prosto na Lee. Porucznik upadł na niego, ratując życie swoim towarzyszom.
Komandos ze straży tylnej opróżnił magazynek i odchylił się, by przeładować broń. Zerknął w lewo i zobaczył swojego partnera, który pełzł ku niemu, zostawiając za sobą smugę krwi.
Kamigami padł na ziemię i podczołgał się do Lee, nie po to, żeby mu pomóc - na to było już za późno - ale by schować się za jego ciałem. Komandosowi skończyły się granaty i strzelał w głąb korytarza z M-16.
W środkowym tunelu silnik rakiety częściowo się zapalił, puszczając strumień ognia w rakietę umieszczoną z tyłu.
Dwaj żołnierze wybiegli zza rogu skrzyżowania z lewym tunelem i zaczęli strzelać w głąb poprzecznej galerii. Komandos z granatnikiem runął na ziemię. Jego ranny towarzysz zatrzymał się i poturlał granat w stronę żołnierzy, wrzeszcząc i klnąc jak szaleniec. Granat eksplodował.

Kamigarni doczołgał się do Lee i wyjął mu z ręki torbę z ładunkiem wybuchowym.
- Osłaniaj mnie! - krzyknął do komandosa. Poczołgął się w stronę wyjścia, ciągnąc ładunek Lee razem ze swoim.
W środkowym tunelu nierówny ciąg silnika rakiety pchnął transporter--podnośnik do przodu. Koła przetoczyły się po ludziach uwięzionych w tunelu. Wylot jednak był zablokowany.
Kamigami był już prawie u wyjścia, kiedy od ścian po obu jego stronach odbiły się pociski. W świetle dochodzącym z wnętrza zobaczył dużą szczelinę w skale. Wcisnął do niej dwa ładunki wybuchowe i zerwał klapki, zapalając lonty. Miał sześćdziesiąt sekund. Odwrócił się i dał znak komandosowi, by uciekał. Ten zaczął biec, ale grad kul z głębi tunelu ściął go z nóg. Kamigami poczołgął się do niego.
Transporter-podnośnik przyspieszył, mijając poprzeczną galerię. Widząc to, Kamigami zaczął ruszać się żwawiej, aż wreszcie dotarł do leżącego komandosa. Ten jednak już nie żył.
Transporter-podnośnik uderzył w zablokowany wylot tunelu. Głowica nie eksplodowała, ale wskutek połączenia płonącego paliwa stałego rakiety z die-slowskim transportera powstała ściana ognia, która pomknęła w głąb tunelu i wyleciała z poprzecznej galerii. Ogień ogarnął drugi transporter i leżącą na nim rakietę. Na widok nadciągających płomieni, Kamigami zerwał się na nogi i popędził do wyjścia. Gorący podmuch cisnął go na ziemię. Kamigami przeturlał się w bok, by ugasić płonące ubranie. Zrzucił rynsztunek, a razem z nim skrawki płonącego materiału i skóry. Chciał wstać, ale nie mógł. Spróbował jeszcze raz i zataczając się, ruszył naprzód, ścigając się z płonącymi lontami. Był już prawie u wylotu, kiedy z zewnątrz dobiegł odgłos wystrzału. Pocisk trafił go w brzuch. Przycisnął dłonie do rany i wypadł na zewnątrz. Kiedy poczołgął się za róg, ładunki wybuchły, rozrywając mu nogi.
Snajper zastrzelił żołnierza, który trafił Kamigamiego. Tel pędził ile sił w nogach, nie zważając na kule wzbijające wokół niego kłęby kurzu. Zanim pułkownik Sun zdążył wydać rozkaz, wszyscy żołnierze Pierwszej SOS już strzelali. Ziemia zadrżała, kiedy wzniesienie nad tunelami zapadło się.
Baza Alfa
Środa, 13 października
Wybuch wstrząsnął stanowiskiem dowodzenia.
Robal śledził wypadki następujące z zawrotną szybkością.

-	Cholera - mruknął Robal. - Skurwiel był blisko. - Narysował ukośną linię przecinającą cztery znaczki, które zrobił, licząc kolejne pociski. - Pięć. - Połączył się z wieżą kontrolną. - Czy radar przeciwartyleryjski już je namierzył?
-	Działo jest w ciągłym ruchu - odparł kontroler. - Zasięg osiemnaście kilometrów.
-	I jest duże - dodał Robal.
Napięcie sięgało zenitu, kiedy czekali na następny pocisk.
-	Mają tylko jedno - stwierdził Pontowski. Zobaczył po ich minach, że musi powiedzieć coś więcej. - Są u kresu możliwości i postawili wszystko na jedną kartę. Wiedzą, że rano, kiedy poślemy w bój samoloty, narobimy im szkód. I to dużych. Trzeba wytrzymać do tego czasu.
-	Mamy paliwo tylko na dziesięć lotów - powiedział Robal. - Samoloty nie będą mogły tu wrócić.
-	To może wystarczyć - odparł Pontowski.
Głośna eksplozja wstrząsnęła bunkrem i z sufitu posypał się kurz. Po chwili nastąpił kolejny wybuch, tym razem o wiele silniejszy.
-	Ten był wtórny - stwierdził Pontowski.
Clark dyżurowała przy radiach i telefonach, słuchając napływających meldunków. Wydawało się, że trwa to całą wieczność.
-	Trafili schron - oznajmiła wreszcie.
-	Zniszczyli warthoga? - spytał Pontowski.
Potrząsnęła głową.
-	Dwie ofiary. - Słuchała przez chwilę. - O nie. To był schron sąsiadu
jący z punktem medycznym, przedziurawiony został zbiornik z paliwem.
Paliwo zalewa punkt medyczny, Ryan rozpoczął ewakuację. -Na bazę spadł
następny pocisk, tym razem w dalszej odległości. - Moździerze na połu
dniowym krańcu bazy. - Chwila przerwy. - Intensywny ostrzał z broni lek
kiej przy bramie. - Bała się, ale w jej głosie nie było śladu paniki. - Trans
portery opancerzone na zachodzie.
Pontowski widział oczami wyobraźni chaos panujący na zewnątrz. Czy zdoła w porę zrobić porządek, by warthogi mogły wystartować? Podjął decyzję.
-	Robal, trzymaj rękę na pulsie. Ja idę do centrum operacji obronnych.
Wcisnął do krótkofalówki nowe baterie i wrzucił do kieszeni zapasową
paczkę. Sięgnął po hełm i pobiegł do wyjścia. Zdumiał się, gdy zobaczył szofera Clark.
-	Ja zawiozę - powiedział kierowca. Wskoczyli do furgonetki i szybko
przebyli krótki dystans dzielący ich od centrum operacji obronnych.
Rockne czekał na niego.
-	Co z tymi transporterami? - spytał Pontowski.

-	Z zasranymi transporterami to ja sobie poradzę - burknął Rockne -
ale potrzeba mi więcej ludzi. A ich nie mam. - Następny pocisk spadł na
bazę, tym razem w sektorze Whiskey. - Tego skurwiela to zabiję.
Pontowski wpatrywał się w plan obrony bazy, podczas gdy sierżant zaznaczał zaatakowane stanowiska obronne. Na razie stawiały opór, ale nie miał pojęcia, jak długo jeszcze wytrzymają.
-	Musimy utrzymać pozycje. - Pontowski znów zerwał się do biegu.
Sięgnął po krótkofalówkę i połączył się ze stanowiskiem dowodzenia. - Idę
do obsługi naziemnej. Uprzedźcie ich. - Wskoczył do furgonetki. - Obsłu
ga naziemna. Ruszaj!
Pocisk artyleryjski wylądował w drzewach, sto metrów dalej. Na szczęście od wybuchu osłonił ich żelbetowy schron. Szofer zaciskał zęby, kiedy wóz pędził drogą do kołowania. Wielkie automatyczne wrota schronu rozsunęły się przed nimi i furgonetka wjechała do środka. Zanim zdążyła wyhamować, brama już się zamykała.
Czekał na nich szef obsługi naziemnej, pułkownik rezerwy.
-	Dzięki Bogu, że się panu udało - powiedział.
-	Zostało wam siedemdziesięciu ośmiu ludzi, zgadza się? -Nie czekał na odpowiedź. - Ilu pan potrzebuje do przygotowania warthogów?
-	Dwóch na samolot. W sumie dwudziestu.
-	Czyli zostaje pięćdziesięciu ośmiu. Niech wezmą hełmy i broń, jaką mają pod ręką, i stawią się w centrum operacji obronnych. Potrzebujemy ich do zespołów ogniowych.
-	Zaraz po naszym przyjeździe Rockne przeszkolił część z nich w służbie wartowniczej - powiedział pułkownik. - Proszę mi dać kilka minut, zaraz ich tam wyślę. - Wskazał siedmiu mężczyzn siedzących pod tylną ścianą. - Ci mogą iść już teraz.
-	Niech wsiadają do wozu - rozkazał Pontowski. - Gdzie są dwaj piloci bez przydziału do warthoga? - Pułkownik wskazał pokój na tyłach schronu. - Ej, potrzeba mi tu dobrych pilotów - zawołał Pontowski. Waldo i Bag wybiegli i dołączyli do niego. - Moglibyście zorganizować coś w stylu obrony okrężnej, tak żeby szefowie załóg z jednego schronu mogli osłaniać inny, z którego będzie wyjeżdżał samolot?
-	Da się zrobić, szefie - odparł Waldo. Westchnął głośno. - Dlaczego zawsze musimy utrudniać sobie życie?	'
Pontowski zignorował tę uwagę i pobiegł do furgonetki. Ruszyła, kiedy tylko znalazł się w środku. Wrota schronu rozsunęły się.
-	Centrum operacji obronnych - rozkazał.
Gęsty dym przewalał się nad drogą do kołowania, więc widoczność nie przekraczała dziesięciu metrów. Ale szofer znał trasę na pamięć i dotarł na miejsce po niecałych czterech minutach.

- Za mną-powiedział Pontowski do siedmiu mechaników. Zaprowadził ich do bunkra. - Sierżancie - zwrócił się do Rockne'a - niech pan da każdemu z nich gliniarza do pary. Przyjdzie jeszcze z pięćdziesięciu.
Wybiegając, połączył się ze stanowiskiem dowodzenia.
-	Powiedzcie lekarzowi, że jestem w drodze.
Punkt medyczny był oddalony od centrum operacji obronnych o niecałe sto metrów, ale Pontowski pojechał tam wozem, żeby mieć go pod ręką. Dym stał się tak gęsty, że trzeba było zamknąć okna. Po chwili Pontowski zobaczył jego źródło. Punkt medyczny stał w ogniu, buchały z niego czarne kłęby. Nie wierzył własnym oczom, kiedy dostrzegł dwóch sanitariuszy, którzy wybiegli z bunkra obładowani zapasami.
-	Gdzie Ryan?! -wrzasnął.
Jeden z mężczyzn wskazał pobliski schron, rzucił wyniesione rzeczy na ziemię i wbiegł z powrotem do środka. Szofer wyskoczył z wozu i podążył za nimi. Pontowski pobiegł do schronu.
Doktor Ryan pochylał się nad rannym leżącym na noszach. Na widok Pontowskiego wyprostował się i pokręcił głową.
-	Ilu?-spytał generał.
-	W sumie dwudziestu sześciu - odparł Ryan, wskazując gestem wnętrze schronu. - Jedenastu nieprzyjaciół.
Pontowski obszedł pomieszczenie, rozmawiając ze swoimi ludźmi. Gdy przekroczył niewidoczną linię dzielącą dwie grupy, chiński żołnierz spojrzał na niego, pewien, że zaraz zostanie zabity.
-	Zaopiekujemy się tobą- obiecał generał.
Żołnierz nie mówił po angielsku, ale zrozumiał, o co chodzi. Odpowiedział jedynym angielskim słowem, jakie znał.
-	Dziękuję.
Brama rozsunęła się, wpuszczając furgonetkę. Wyskoczyli z niej dwaj sanitariusze i wyładowali zapasy wyniesione z punktu medycznego.
-	Mamy dwóch rannych przy bramie - zawołał Ryan - ale nie możemy ich tu ściągnąć.
-	Ja pojadę - powiedział szofer i ruszył.
Pontowski skontaktował się ze stanowiskiem dowodzenia.
-	Mamy intruzów na terenie bazy - powiedziała Clark. - Zbieramy się do wyjazdu, więc zostańcie, gdzie jesteście. Sierżant Rockne kieruje do was dwa zespoły ogniowe.
-	Zrozumiałem - odparł Pontowski.
Zdjął hełm i potarł czoło. Spojrzał na zegarek. Do wschodu słońca została godzina.

Rozdział 40
Baza Alfa
Środa, 13 października
Waldo krążył nerwowo po opustoszałym schronie obsługi naziemnej. W górze świsnął pocisk i spadł na południowy skraj bazy.
-	Dajcie mi warthoga, to rozwalę skurwiela - burknął Waldo. Jego frustracja przerodziła się w gniew.
-	Królestwo za warthoga - lamentował Bag. Tak jak Waldo, chciał coś zrobić. - Kogo wkurzyliśmy? - spytał, zastanawiając się, dlaczego właśnie im dwóm nie przydzielono samolotów.
-	Wypadliśmy z kolejki - odparł Waldo - a znasz Robala. Potem Clark nie udało się załatwić nam miejsc w śmigłowcu, który zabrałby nas stąd w cholerę. - Kolejny pocisk przeleciał nad nimi. - Dobrze, że skurwiel jest poza zasięgiem.
-	Bez obserwatora może nam tylko uprzykrzyć życie - powiedział Bag.
-	I udaje mu się - burknął Waldo. Znów zaczął krążyć. Nagle stanął w pół kroku. - Chyba przestał.
Obydwaj zaczęli nadsłuchiwać. Mijały kolejne minuty, każda dłuższa od poprzedniej. Waldo podbiegł do małych drzwi na tyłach schronu i uchylił je.
-	Tak, już nie strzela. - Dym wpłynął do środka, gryząc ich w oczy. Waldo zamknął drzwi i zabezpieczył je. -Niedobrze.
-	Dlaczego, niedobrze? - spytał Bag.
-	Bo to znaczy, że zaraz stanie się coś złego - odparł Waldo. Jak na komendę, jego radio obudziło się do życia. - Cholera! Czołgi przedarły się przez linię obrony na południowym skraju bazy i jadą prosto na nas.
Bag podbiegł do bramy i wytężył słuch.
-	Słyszę strzały.
Waldo wciąż słuchał meldunków.
-	Przebiły się trzy czołgi i piechota.
-	Szlag by to trafił -jęknął Bag. - A my tu siedzimy jak śledzie w beczce. Nie chciałem tak skończyć.
-	Nie jestem żadnym zasranym śledziem - burknął Waldo i nagle poderwał głowę. Przed oczami stanął mu obraz A-10, którego nie dało się naprawić i który miał służyć jako źródło części zamiennych. Spojrzał na wielkie wrota, wyobrażając sobie, jak się rozsuwają. -Bag, możesz robić za obsługę naziemną? -Nie czekał na odpowiedź. - Chodź.
Wyszli tylnymi drzwiami i pobiegli do następnego schronu. Tylne wejście było otwarte. Warthog stał w środku, bez prawego silnika i osłony kabiny,

z częściowo rozmontowanym lewym sterem kierunku i usuniętymi licznymi pulpitami, z których zabrano części.
-	Ten król hangaru za cholerę nie poleci - powiedział Bag.
Waldo szybko wszedł po drabinie i opuścił się do kokpitu.
-	A kto tu mówi o lataniu? Sprawdź działko i wyjmij bolce. - Jego
dłonie zatańczyły na pulpitach, sprawdzając, czy wszystko jest w porządku.
Pstryknął przełącznikiem akumulatora. Nic. - Potrzebuję mocy.
Bag podbiegł do pomocniczego zespołu silnikowego i włączył go. Rozległ się ogłuszający hałas. Na szczęście dysza wylotowa była wystawiona na zewnątrz. Bag podłączył kabel do kadłuba tuż za kokpitem. Elektryczne szyny zbiorcze ożyły, wysyłając moc do przyrządów. Licznik pocisków wskazywał, że w działku są siedemset trzydzieści cztery pociski.
-	Zajebiście! - ryknął Waldo. - Otwieraj bramę!
Bag podbiegł do skrzynki sterowniczej i pstryknął przełącznikiem. Wielkie wrota powoli się rozsunęły. Waldo włączył wewnętrzny pomocniczy zespół silnikowy warthoga i pchnął lewą dźwignię przepustnicy. Silnik zaczął się rozkręcać i przy dwudziestu procentach pełnej mocy automatycznie napłynęło do niego paliwo. Zapłonnik zadziałał i silnik zaskoczył. Waldo podniósł kciuk, dając Bagowi znak, by zabrał kliny. Bag odłączył przewód zasilający. Waldo puścił moc do jedynego silnika i warthog wyjechał ze swojego gniazda.
Bag zasalutował jak każdy szef załogi naziemnej żegnający odlatującą maszynę. Nie opuścił dłoni, dopóki samolot nie wyjechał ze schronu. Waldo skręcił na główną drogę do kołowania i zniknął w dymie. Bag pobiegł zamknąć bramę.
-	A po cholerę? - zastanowił się na głos. Stał przez chwilę, nie wie
dząc, co robić. W końcu pobiegł do schronu, w którym był sprawny war
thog. Przynajmniej będzie miał towarzystwo.
Waldo włączył radio. Nic. Podgłośnił dźwięk w swojej krótkofalówce i wcisnął słuchawkę do ucha, przystawiając mikrofon do ust.
-	Kurnik, tu Waldo. Siedzę w królu hangaru i jadę na południe.
-	Podaj swoje zamiary - powiedział Robal.
-	Mam tu działko, więc pomyślałem sobie, że mogę trochę pojeździć po bazie i rozwalić kilka czołgów.
Robal odpowiedział tak jak wszystkie stanowiska dowodzenia, kiedy mają do czynienia z czymś zupełnie nowym.
-	Czekaj.
-	Jeśli będę czekał za długo - krzyknął Waldo - to czołg wam z dupy zrobi garaż!
Robal zignorował tę uwagę i skontaktował się z Rockne'em.
-	Zrozumiałem, Waldo, podaj pozycję.

-	Zachodnia droga do kołowania, kieruję się na południe...-wbił wzrok w dym - ...mijam schron Zachód-Trzy.
-	Chwytam - odparł Robal. - Masz czołg z obstawą na swojej dwunastej, kierują się w twoją stronę. Czekaj przy schronie Zachód-Dwa, dopóki nie wyślemy ci do pomocy zespołów ogniowych.
-	No, to już coś - mruknął Waldo. Zwolnił, podjeżdżając do następnego schronu. Z dymu wyłoniły się trzy zespoły ogniowe, dwaj ludzie po lewej i czterej po prawej. Pchnął dźwignię przepustnicy. - No i jak to rozegrać? - powiedział do siebie. Włączył ręczne sterowanie i przesunął główny przełącznik uzbrojenia do góry. Ale na pulpicie kontroli uzbrojenia nie zapaliły się żadne światła. Włączył monitor, żeby mieć przed oczami celownik. Nic. - Czy nic tu nie działa! - krzyknął. - O cholera - wydyszał. Sto metrów przed nim z dymu wyłonił się czołg. Waldo wcisnął guzik, obawiając się, że działko nie wypali. Ale GAU-8 zaryczał i z wlotu wypłynął czerwonobrązowy dym. Samolot zatrząsł się, obijając mu nerki, i odskoczył w tył. Odrzut z działka był tak silny, że warthog zaczął się cofać. Waldo puścił guzik. Działko było lekko pochylone i pociski uderzyły w ziemię dwadzieścia metrów przed nim. Nie dość, że chybił, to jeszcze wyrwał rów w betonie. Musiał podnieść nos samolotu, ale jak?
Czołg wypalił. Podobnie jak Waldo, chybił i pocisk przeleciał ze świstem nad jego głową. Lufa lekko opadła przy przeładowaniu.
-	Pieprz się! - krzyknął Waldo i pchnął dźwignię przepustnicy do oporu.
Warthog wyrwał naprzód. Waldo dostrzegł kątem oka, że zespoły ogniowe zaczę
ły kłaść ogień zaporowy. Wcisnął hamulce, nie puszczając dźwigni. Nos wartho-
ga zatrząsł się w górę i w dół. Waldo nacisnął guzik. Znów rozległ się ogłuszający
huk działka. Pociski najpierw wystrzeliły w niebo, a potem wbiły się w beton,
wzbijając kurz i gruz, który oślepił strzelca z czołgu. Osiem przeszyło pancerz.
Trzydziestomilimetrowy pocisk ze zubożonym uranem został zaprojektowany
z myślą o niszczeniu ciężkich czołgów z przeszło sześciuset metrów. Przy odle
głości wynoszącej niecałe sto lekko opancerzony PT-76 po prostu rozpadł się na
kawałki. Wieżyczka odpadła w tył, a silnik dosłownie wyskoczył z wraku.
Waldo zakaszlał, krztusząc się dymem. Pociągnął dźwignię przepustnicy do siebie, mijając szczątki czołgu.
-	O cholercia - mruknął, oszołomiony makabrycznym widokiem. Do tej chwili nie miał pojęcia, co GAU-8 robił z nieprzyjaciela. Przystawił nadajnik do ust. - Kurnik, tu Waldo. Jeden czołg z głowy. Podajcie pozycję następnego celu.
-	Zrozumiałem, Waldo - odparł Robal. - Czekaj.
-	No, kurwa, rewelacyjnie - burknął Waldo, szczerząc zęby.
-	
Pontowski ukląkł przy mężczyźnie, któremu doktor Ryan dawał niewielkie szanse. Strażnik otworzył oczy i zdobył się na słaby uśmiech.
-	Wyjdę z tego, panie generale - obiecał.
Pontowski trzymał go za rękę dotąd, aż uszło z niego życie. Potem powoli wstał i podszedł do następnego rannego. W schronie rozległa się seria głośnych brzęków i generał padł na podłogę. Podniósłszy głowę, zobaczył Ryana, który wskazywał bramę. Pociski z broni lekkiej odbijały się od jej zewnętrznej strony.
Kolejne serie trafiły w bramę i Pontowski podbiegł do telefonu wiszącego na ścianie. Brzęczało mu w uszach. Wcisnął guzik dający połączenie ze stanowiskiem dowodzenia. Odebrała Clark.
-	Atakują nas - powiedział.
-	Pomoc jest w drodze - obiecała.
-	Twój szofer wiezie tu rannych.
-	Spróbuję ostrzec go przez radio. - Przerwała połączenie.
Waldo jechał na południe zachodnią drogą do kołowania. Chciał zawrócić na południowym końcu bazy, minąć zjazd do głównej bramy i skręcić na wschodniej drodze w stronę stanowiska dowodzenia i punktu medycznego. Zatrzymał się, kiedy dołączyły do niego dwa następne zespoły ogniowe. Dym nieco się przerzedził i Waldo spojrzał zmrużonymi oczami na wschód. Na horyzoncie pojawiła się zorza poranna. Sierżant dał mu podniesionym kciukiem znak, że wszystkie zespoły są na miejscach, i Waldo powoli pchnął dźwignię przepustnicy. Warthog potoczył się drogą do kołowania. Zespoły ogniowe szły za nim, rozstawione w kształcie litery V.
-	Waldo - powiedział Robal przez radio - podaj pozycję.
-	Mijam schron Zachód-Jeden, kieruję się do głównej bramy.
-	Mamy meldunki, że gdzieś tam jest czołg.
-	Zrozumiałem.
Pchnął dźwignię przepustnicy, zmuszając zespoły ogniowe do biegu. Kiedy zrobił pętlę na południe, przez ryk silnika przebił się terkot ciężkiego karabinu maszynowego. Ku jego zaskoczeniu, przemknął przed nim wóz Clark, który zaraz zniknął wśród drzew, kierując się na północ. - Co ona tu robi, do licha? - myślał na głos. Strażnik biegnący obok zaczął gwałtownie do niego machać, po czym wskazał boczną drogę prowadzącą do pierwszego schronu po wschodniej stronie, Wschód-Jeden. Waldo zobaczył tył czołgu strzelającego w pusty schron.
Twoja sprawa, jeśli chcesz marnować amunicję - mruknął.
Skręcił na wąską drogę, a zespoły ogniowe zaatakowały obstawę czołgu. Waldo ustawił się na jego szóstej.

Wieżyczka czołgu zaczęła się obracać, ale było za późno. Waldo zaczął pompować hamulce i puścił krótką serię. Nabierał w tym coraz większej wprawy. Czołg zniknął w błysku płomieni i kłębach dymu.
-	Zawsze sprawdzaj szóstą- mruknął Waldo.
Huk wystrzałów ucichł i żołnierze rozbiegli się na wszystkie strony. Waldo obejrzał się i jęknął. Zniszczony czołg blokował mu drogę, a boczna droga do kołowania była za wąska, by warthog mógł zawrócić i wjechać z powrotem na główną.
-	Ej, trzeba mnie popchnąć! - wrzasnął.
Zadzwonił telefon wiszący na ścianie i Pontowski podniósł słuchawkę.
-	Nie mogę złapać szofera - powiedziała Clark. - Zabrał dwóch rannych i kiedy widziano go ostatnio, jechał w stronę waszego schronu.
-	Ciągle jesteśmy pod ostrzałem - odparł Pontowski.
-	Rockne mówi, że wysłał tam dwa zespoły ogniowe.
-	Wciągniemy tu twojego szofera - obiecał Pontowski. Odłożył słuchawkę i podbiegł do drzwi. - Doktorze! - wrzasnął. - Jedzie wóz z rannymi.
Ryan przyskoczył do drzwi i odciągnął zasuwę, by wyjrzeć. Pontowski usłyszał głośny dźwięk klaksonu.
-	Otworzyć bramę! - krzyknął doktor.
Pontowski pstryknął przełącznikiem i wielkie wrota rozsunęły się. Huk wystrzałów stał się głośniejszy.
-	O cholera! - krzyknął Ryan. Wybiegł na zewnątrz.
Pontowski wcisnął guzik, zatrzymując rozsuwające się wrota. Rozległa się następna seria z pistoletu maszynowego i w bramie pojawił się przód furgonetki. Ryan wpychał podziurawiony wóz do schronu. Pontowski pobiegł mu pomóc. Kiedy wóz znalazł się w środku, podbiegł do przełącznika, by zamknąć bramę. Kolejna seria z pistoletu maszynowego odbiła się od powoli zasuwających się wrót. Ryan opierał się o tył wozu, oddychając ciężko, kiedy do środka wturlał się granat. Podniósł go z podłogi i wyrzucił z powrotem na zewnątrz. Granat wybuchł z dala od bramy, ale kilka odłamków trafiło w Ryana. Wrota zatrzymały się, zablokowane.
Jeden z sanitariusz podbiegł do Ryana, a dwaj inni wyrwali boczne drzwi furgonetki.
-	Ranny! - krzyknął jeden z nich.
Pontowski zobaczył szofera pochylonego nad kierownicą. Przebiegł na jego stronę samochodu, silnym szarpnięciem otworzył drzwi i wyciągnął go. Mimo rozległych ran mężczyzna jeszcze żył i był przytomny. Pontowski delikatnie położył go na ziemi.

-	Pan powie paniusi pułkownik, niech wraca do domu - szepnął.
Wypuścił powietrze z ust i znieruchomiał.
-	Nawet nie znałem twojego imienia- powiedział Pontowski. Wiedział
jednak ponad wszelką wątpliwość, że za tego człowieka warto było wal
czyć. Poderwał głowę, słysząc charakterystyczny szczęk gąsienic czołgu.
-	Waldo! - krzyknął Robal przez radio. - Czołg przy punkcie medycznym!
-	Już jadę - odparł Waldo. Obejrzał się przez ramię. Zostało jeszcze z półtora metra. - Szybciej! Szybciej! - zawołał do pomocników.
Wykonali polecenie po chwili i warthog wjechał na główną drogę do kołowania. Waldo pchnął dźwignię przepustnicy do oporu, kierując się na południe. Zespoły ogniowe pozostawił z tyłu. Wielki samolot toczył się z prędkością sześćdziesięciu kilometrów na godzinę. Minął centrum operacji obronnych i dwóch ludzi pobiegło za nim. Zobaczył przed sobą wypalony szkielet punktu medycznego. Nie zatrzymując się, ruszył w stronę najbliższego schronu. Teraz już widział czołg. W wylocie lufy pojawił się błysk i pocisk uderzył w częściowo otwartą bramę.
Ciężki karabin maszynowy ostrzelał warthoga, ale pociski odbiły się od tytanowej powłoki chroniącej pilota. Jeden ze strażników biegnących za samolotem strzelił z karabinu maszynowego, uciszając cekaem. Dowódca czołgu zobaczył zbliżającego się warthoga i wieżyczka zaczęła kierować się w jego stronę. Waldo pchnął dźwignię przepustnicy i wcisnął guzik, jednocześnie pompując hamulce. Czołg wystrzelił w tym samym momencie. A-10 zniknął w ognistej kuli, a czołg rozpadł się na kawałki i eksplodował. W niebo wzbił się słup dymu i ognia, który połączył się z płomieniami strzelającymi ze zniszczonego A-10.
Pociski z karabinu maszynowego przeszyły uciekających żołnierzy. Strzelanina ucichła.
-	O mój Boże - wydyszał Pontowski. - Co z doktorem? - spytał.
-	Niedobrze - powiedział sanitariusz zajmujący się Ryanem.
Pontowski zaryzykował i wyjrzał ze schronu. Rockne szedł pewnym
krokiem po drodze do kołowania z karabinem gotowym do strzału. Nagle zatrzymał się i spojrzał w niebo. Pontowski podążył za jego wzrokiem, a po chwili usłyszał charakterystyczny odgłos silników C-130. Wybiegł na zewnątrz i zobaczył herculesa lecącego nad pasem startowym na wysokości stu pięćdziesięciu metrów. Przez luk desantowy wyskoczyli spadochroniarze; ich spadochrony rozłożyły się jeden po drugim w pierwszych promieniach wschodzącego słońca.
Nad bazą przeleciał następny C-130. Na niebie rozkwitły kolejne spadochrony, a z oddali dobiegł odgłos jeszcze jednego nadlatującego hercule-

sa. Pontowski wrócił dó schronu, by sprawdzić, co z Ryanem. Był zalany krwią, ale przytomny.
-	Dzielnie się pan spisał, doktorze. - Ryan próbował się uśmiechnąć,
ale nie dał rady. - Pomógł nam pan, kiedy tego potrzebowaliśmy - powie
dział mu Pontowski.
Generał powoli ruszył w stronę płonącego wraku A-10. Wieża czarnego dymu pięła się ku niebu, jakby postawiono ją tu, by wskazywała miejsce pogrzebowego stosu Walda. Łzy popłynęły po policzkach Pontowskiego. Czy to od dymu? Nieważne.
-	Cholera, Waldo, dobrze się sprawiłeś.
Otarł łzy, po czym odwrócił się i poszedł na stanowisko dowodzenia.
Taman Negara
Środa, 13 października
Deszcz przenikał przez sklepienie dżungli; światło wschodzącego słońca filtrowane przez krople tworzyło nad namiotem lekką mgiełkę. Tel stał przed namiotem z pułkownikiem Sunem, woda kapała im z hełmów. Pod płóciennym dachem lekarz opatrywał Kamigamiego. Zawiązał opaski uciskowe na resztkach jego nóg i próbował zabandażować rozległą ranę brzucha. Na oparzenia jednak nie mógł nic poradzić. Wreszcie dał mu zastrzyk z morfiny i wyszedł. Zrobił wszystko, co mógł.
-	Czuje straszny ból - powiedział.
-	Nie można mu jakoś ulżyć? - spytał Tel. Lekarz potrząsnął głową.
-	To była ostatnia dawka morfiny. Nie mam nic innego, co mogłoby
zadziałać.
Wargi Kamigamiego poruszyły się, wypowiadając jedno słowo.
-	Tel.
Tel wszedł do namiotu i ukląkł przy nim.
-	Jestem tu.
Kamigami podniósł prawą dłoń i dotknął gwizdka. Był to dla niego zbyt duży wysiłek; ręka opadła mu na ziemię.
-	Weź to - szepnął, z trudem dobywając z siebie głos. Zadrżał z bólu,
kiedy Tel delikatnie zdjął mu łańcuszek przez głowę. - Skończ z tym. Teraz.
Tel pokręcił głową.
-	Niech pan się trzyma, wyjdzie pan z tego.
-	To koniec.
-	Nie rozumiem. Koniec czego?
Długa chwila ciszy.

-	Zabili mi rodzinę. Ja zabiłem ich.
Wreszcie Tel zrozumiał. Kamigami nie szukał walki, to ona znalazła jego i zareagował w jedyny sposób, jaki znał. Był wojownikiem, samurajem kierującym się własnymi zasadami. Telowi przypomniały się słowa, które kiedyś wypowiedział: „To, kim jestem". Teraz ich znaczenie było dla niego jasne.
Kamigami nieporadnie sięgnął do pistoletu, który wciąż miał u boku. Udało mu się wyciągnąć berettę do połowy i ręka znów mu opadła. Tel wyjął pistolet. Rękojeść była mocno starta. Zastanawiał się, ilu ludzi zginęło od tej broni.
-	W porządku - szepnął Kamigami.
Tel spojrzał na Suna, niepewny, co robić.
-	Nie ma śmigłowca - powiedział pułkownik.
Tel dotknął zamka beretty, załadował nabój.
Rozbrzmiał wystrzał, który niósł się przez dżunglę, by po chwili skonać we mgle.
Waszyngton
Wtorek, 12 października
Samochód sztabowy generała Wildinga podjechał do bramy Zachodniego Skrzydła punktualnie o dziewiętnastej. Zbiegając po schodach do piwnicy, generał oddał salut żołnierzowi piechoty morskiej. Mazie i Parrish byli na korytarzu pod Gabinetem Sytuacyjnym.
-	Jak długo czeka? - spytał Wilding. Powinienem był przyjechać o wiele wcześniej, wyrzucał sobie w duchu.
-	Jest tu cały dzień - odparł Parrish.

-	Dlaczego nikt mi nie powiedział? Przyjechałbym... Urwał w pół zdania, napotykając łagodne spojrzenie Mazie.
-	Nie było nic, co mógłbyś jej powiedzieć. Po prostu czekała. Wilding odetchnął głęboko i wszedł do środka.
-	Pani prezydent - zaczął i przerwał.
Turner siedziała na krześle, pogrążona we śnie. Odwrócił się, by wyjść.
-	Generale Wilding - powiedziała Maddy, nie otwierając oczu. - Obiecał pan, że zajmie to siedemdziesiąt dwie godziny. Załatwił to pan w pięćdziesiąt jeden.
-	Tak, pani prezydent. Niewiele brakowało.
-	Dziękuję - szepnęła.
-	
Epilog
Baza lotnicza Travis, Kalifornia Wtorek, 19 października
Air Force One stał na zachodnim końcu dużej rampy, obok dwóch wysłużonych C-5. Madeline Turner była na pokładzie i czekała na przybycie C-17 Globemastera, który miał przywieźć ostatnią grupę członków AVG. Richard Parrish podał jej plan uroczystości.
-	Zgodnie z pani prośbą- powiedział - staraliśmy się uniknąć rozgło
su. Wysiądą z samolotu i przejdą wzdłuż krótkiego szpaleru powitalnego.
Będą na nich czekać rodziny. Potem powie pani kilka słów i, jeśli pani chce,
przywita ich nieoficjalnie.
-	Chcę - odparła Maddy.
Zmarszczył brwi.
-	Pani prezydent, to stracona okazja. Na świecie niewiele się dzieje,
media o niczym innym nie mówią.
Podniosła rękę, przerywając mu.
-	To ich święto, nie moje.
Rozległo się pukanie do drzwi. Weszła Mazie i podała Turner kopię wiadomości, którą dostała przed chwilą.
-	To od Berniego - powiedziała. - Zou Rong został zamordowany.
Maddy przeczytała wiadomość.
-	Dziwne. - Dała kartkę Parrishowi. - Są pewni, że zrobiła to ta kobie
ta?
Mazie skinęła głową.
-	Była jego kochanką. Najwyraźniej stało się to chwilę po tym, jak Jin
Chu dowiedziała się o śmierci mojego ojca. Poderżnęła Zou gardło, a sama
powiesiła się na jedwabnym sznurze.
Weszła Nancy Bender.

-	Już czas, pani prezydent.
Maddy wstała i weszła do salonu, gdzie czekali Maura, Brian i Sarah. Zaprowadziła rodzinę do przedniej części samolotu i stanęła w drzwiach. Z oddali dobiegł ryk tłumu skandującego „Maddy! Maddy!"
-	Próbowaliśmy - wyjaśnił Parrish - ale i tak przyszli. Za bramą jest
pięciokilometrowy korek.
Ciemnoszary C-17 nadleciał od wschodu, a prezydencki orszak zszedł po schodkach na płytę lotniska. Generał dowodzący bazą zasalutował i pani prezydent skinęła mu głową. Odprowadził orszak do oczekujących wózków elektrycznych, które podwiozły ich do trybuny honorowej. Maddy weszła po schodkach na trybunę i odwróciła się, by spojrzeć na kołujący C-17. Delikatny podmuch rozwiewał jej włosy i poruszał spódnicą, dając uroczy efekt, który nie umknął uwadze kamer telewizyjnych.
Wielki samolot transportowy powoli przejechał obok straży honorowej złożonej z czternastu poobijanych A-10, przy których stali ich piloci. Robal wydał komendę „baczność". Jeden po drugim, zasalutowali mijającemu ich C-17. Szef obsługi naziemnej zatrzymał samolot i silniki powoli zgasły. Pontowski wysiadł pierwszy i ruszył wzdłuż szpaleru powitalnego, przyjmując saluty i ściskając dłonie. Stanął z boku i czekał na resztę AVG. Uśmiechnął się, kiedy Janice Clark wzięła na ręce dwójkę swoich dzieci. Nie wiedział, że są takie małe.
-	Tato! - zawołał Zack, biegnąc mu na spotkanie. Zatrzymał się, nie
pewny, co powiedzieć. Wskazał Bloomy i połowę personelu biblioteki sto
jących wśród tłumu i machających do niego. - Chcieli tu być - wyjaśnił.
Pontowski pomachał do nich.
-	Bloomy! - zawołał. Spojrzała na niego, zaskoczona. - Czego się do
wiedziałaś o brakującym roku dziadka?
To pytanie zbiło ją z tropu.
-	To znaczy między czterdziestym czwartym a czterdziestym piątym?
-	No właśnie. Chyba powinniśmy to ustalić? - Lekko skinęła głową. -Do zobaczenia w pracy.
Rockne wysiadł ostatni. Przez chwilę stał w drzwiach, ze smyczą Boyki w lewej dłoni, i przebiegał wzrokiem po kłębiącym się w dole tłumie. Kiedy zobaczył Paula Travisa z żoną i czwórką dzieci, uśmiechnął się. Zszedł na płytę lotniska i ruszył wzdłuż szpaleru powitalnego. Spełniwszy ten obowiązek, został sam. Cindy Cloggins stała dziesięć metrów dalej, też sama, i przestępowała z nogi na nogę.
-	Sierżancie - zawołała - to bez sensu. Gliny nie meldują się w ten
sposób.
Skinął głową i wskazał miejsce na rampie.
-	Cloggins, jesteś prowadzącą. - Przeszła na wskazane przez niego miej
sce i stanęła na spocznij. Rockne uderzył się smyczą w udo. Rozległ się

głośny trzask. - Gru-upa! - ryknął, przeciągając sylaby. - Równaj! Do Clog-gins!
Przez tłumek lotników przebiegł impuls elektryczny i znów zmienili się w strażników. Szybko ustawili się w szeregach po ośmiu. Nie chcąc być gorszym, szef obsługi naziemnej wydał tę samą komendę swoim ludziom. Tłum zamilkł, kiedy AVG ustawiła się w szyku.
-	Gru-upa! - krzyknął Rockne, jego głos niósł się echem po rampie. -
Baaaa-czność! - Wszyscy wyprężyli się jak jeden mąż. Rockne zwrócił się
twarzą do Pontowskiego i zasalutował. - Panie generale, grupa w szyku.
Pontowski zrozumiał. Oddał salut i zajął miejsce obok Rockne'a.
-	Gru-upa - zawołał. - Na-aprzód marsz!
AVG ruszyła przed siebie, początkowo dość nieskładnie, ale powoli szeregi się wyrównały. Rockne podawał rytm, kiedy defilowali przez rampę, kierując się w stronę trybuny honorowej.
-	Raz, dwa, trzy, cztery. - I znowu: - Raz, dwa, trzy. - Rozległ się głośny trzask, kiedy na „cztery" uderzył się smyczą Boyki w udo. I znów „Raz, dwa, trzy", trzask. Patrzył prosto przed siebie, a Boyca maszerowała z nim.
-	No - powiedziała Maura do córki, nie odrywając oczu od maszerujących.
-	Co „no"? - spytała Maddy.
-	Rób, co do ciebie należy.
Maddy zawahała się, po czym zeszła z trybuny. Kamery telewizyjne pokazały, jak sprężystym krokiem, z rozwianymi wiatrem włosami, zmierzała w stronę maszerujących żołnierzy.
-	Grupa! -zawołał Pontowski. - Stój! -Zatrzymał się półtora metra od
Turner i zasalutował. - Amerykańska Grupa Ochotnicza zgłasza się do służby,
pani prezydent.
Stał, nie opuszczając ręki. Wreszcie Maddy skinęła głową, a w kącikach jej ust zaigrał lekki uśmiech.
-	Dlaczego tak późno? - spytała.
Morze Południowochińskie Czwartek, 21 października
Smukły dziób prahu przecinał czystą szmaragdową wodę. Teł stał przy rumplu. Mrużył oczy od opryskujących go kropel, wypatrując znajomych miejsc na wybrzeżu. Na widok kazuarynowego gaju, za którym wznosiły się wysokie palmy, skręcił w stronę lądu. Osadził łódź na piachu, w głębi duszy licząc na to, że rodzina wybiegnie mu na spotkanie. Ale był sam.

Wyskoczył na brzeg, wbił kotwicę w piach i wyjął z łodzi torbę. Przemierzył plażę i wszedł między drzewa, kierując się w stronę swojego kampongu. Na jego widok zatrzymał się; wioskę porastały niskie zarośla, skrywające spalone ruiny. Powąchał powietrze i zrobiło mu się lżej na sercu, kiedy stwierdził, że nie czuć już odoru śmierci i rozkładu. Dżungla szybko robiła swoje. Minął swój stary dom, nie miał już z nim nic wspólnego.
Przecisnął się przez gęste zarośla zasłaniające ścieżkę prowadzącą do kazuarynowego gaju. Ile razy chodził tędy w dzieciństwie? Na widok kapliczki zatrzymał się. Czuł zapach wody i słyszał łagodne fale omywające brzeg. Spojrzał na morze i początkowo tego nie zauważył; dopiero po chwili zorientował się, że trzy platformy wiertnicze zniknęły. Czy one też były ofiarami wojny? Miał taką nadzieję.
Ukląkł na piachu przed małą kapliczką, którą zbudował i z Kamigamim, by złożyć w niej prochy bliskich. Zamknął oczy i próbował przypomnieć sobie ich twarze. Jednak ulatywały mu z pamięci i rozmywały się przed oczami. Sięgnął do torby i wyjął małe blaszane pudełko. Ostrożnie położył je w kapliczce obok dziewięciu, które już tam leżały. Lekki uśmiech zaigrał mu na ustach. Jak należało oczekiwać, pudełko z prochami Kamigamiego było większe od pozostałych. Kucnął, oparł dłonie na udach i patrzył na gasnący blask zachodzącego słońca.
Księżyc już wzeszedł i rzucał na wodę widmowe światło.
Tel dotknął palcami złotego gwizdka zwisającego z łańcuszka, który nosił na szyi. Zdjął go i chciał położyć w kapliczce. Ale wewnętrzny głos, który brzmiał jak głos Kamigamiego, powiedział mu: „Nie, jeszcze nie". Podniósł go do ust i gwizdnął przeciągle. Czysty dźwięk niósł się echem po plaży i wodzie, goniąc światło księżyca.
Powoli się podniósł, stanął na baczność i zasalutował. Potem odwrócił się i odszedł z gwizdkiem w dłoni.

Podziękowania
Pragnę podziękować tym, którzy tak chętnie poświęcili mi czas i podzielili się ze mną swoimi przemyśleniami i wiedzą. Sierżant sztabowy Paul Wishart rozbudził moje zainteresowanie i podszkolił mnie w pracy z psami. Jednak to majorowi Johnowi Probstowi i jego podkomendnym - sierżantom Chrisowi Jakubinowi z Rambo oraz Uilani Bio z Boycą - przypadło w udziale uzupełnienie brakujących szczegółów. Zrobili na mnie wielkie wrażenie, zwłaszcza kiedy włożyłem kombinezon ochronny i miałem okazję poznać Boycę z bliska.
Rolę, jaką odgrywa ochrona bazy lotniczej, obrazowo przedstawili mi kapitan Michael Ross, sierżant sztabowy Grady McGuire oraz ich podkomendni z pierwszego oddziału 343. Eskadry Szkoleniowej w Camp Bullis. Sierżant Lisa Johnson była niezwykle kompetentną i pełną entuzjazmu nauczycielką procedur przeszukiwania i oczyszczania terenu.
Podpułkownik Herman „Hampster'" Brunke urządził mi przyspieszony kurs latania na samolotach A-10 Warthog, udowadniając po raz kolejny, że jest to niezwykły odrzutowiec, który niezmiennie opiera się upływowi lat i planistom wojskowym.
Żadna opowieść o konflikcie zbrojnym nie może się obejść bez poruszenia kwestii moralnych, często ukrytych między wierszami, lecz mimo to istotnych i wymagających przemyśleń. Emerytowany generał brygady Malham M. Wakin był na tyle uprzejmy, by wyłożyć teorię wojny sprawiedliwej w zrozumiały dla mnie sposób, a jego książka Wojna, moralność i wojsko jest mistrzowską antologią dotyczącą wymiaru etycznego.
Szczególny dług wdzięczności zaciągnąłem u mojej redaktor Jennifer Sawyer Fisher. W trakcie pracy nad czterema moimi książkami bezustannie udowadniała, że w swoim fachu nie ma sobie równych.