Miron Bia³oszewski > Poezja > By³o i by³o 
"By³o i by³o"
Powrót
            "28 maja" 
            "Któregoœ marca (te¿ 1964)" 
            "...no...co..." 
            "Prabuty" 
            "Sprawa podejrzana (ja)" 
            "Taniec na b³êdach ubezdŸwiêcznionyh 
            "Ze spacernika" 
            "Z niepamiêtnika? (dobrodziejka)" 

      "28 maja" 
      Wracalismy raniutko z Ludwi- 
      kiem z nowej pracowni (ósme 
      piêtro) gdzie by³y mowa i o 
      psach, ¿e ca³¹ noc przesiedz¹, a rano - nie rezy- 
      gnuj¹ - z suki - gdzie 
      ta suka nieraz? 
      Wiêc wracamy, pies zza 
      rogu Leszna, siedzia³, wsta³, 
      mówiê 
      - mia³eœ racjê 
      - no bo tak jest 
      Patrzymy: drugi pies, trzeci: 
      (jakie psy!) siedzia³y. Do tej pory. 
      Teraz niby siê rozchodz¹. 
      Suka? licho wie? gdzie? 
      a na pewno nie rezyguj¹. 
      tylko przechodz¹ na drug¹ 
      stronê ulicy, mo¿e to dla 
      namys³u, mo¿e dla ludzi, 
      ¿e zaczynaj¹ chodziæ.


      "Któregoœ marca (te¿ 1964)"
      Kto idzie?, ja tu le¿ê, to 
      za zas³on¹, za cieniem, kto 
      to tak malutko co? 
                                bo nie ma co, 
      Wie siê, ¿e nie ma, ¿e nie ma kto, 
      bo kto? i to ¿e malutko 
      , i na s³uch, i na wzrost, i na 
      strach, ze a¿ siê chce, bo 
      wiara to roœnie w umar³ego, 
      ale nie w to, 
                      chocia¿ coœ 
      we w³osach dryga... jak 
      to Ludwik zwie? atawizmy 
      ale nie chce siê, ¿eby œp. 
      Baœka mia³a daæ znaæ, 
      bo jak ma? wzi¹æ za 
      nó¿? ruszyæ? miednic¹? 
      nie ma formy 
      dojœcia, odpada.



      ...no... co... 
      ...ustala sie jej (Wszawie) 
      ...pejza¿ 
      to ¿e coœ ktoœ nie widzi 
      ...¿e wszystko na raz 
      - dowód? 
      - na sta³e, wyciapywana, 
      ...wy... te... rzeŸb... ska³... Wschœcian 
      wypud³o - ? dobre - 
                   ró¿ne, siakie 
      - - - - 
      Siê narzeka³o: soc. 
      A to zatka³ sam los 
      strat - ? - nie. Pa³ac? 
      o ho-ho-ho. jak zachód, 
      popatrzcie: co za zlanie 
      w nasz PKIN GWONTU


      "Prabuty"
             wiadomo (alboi nie), stacja, 
      zawsze na niej sta³ poci¹g, d³u¿ej, 
      le¿a³y bale deszcz na te bale 
      pada³. 
      Mówiê to wczoraj Austriaczce. Ona 
      akurat na cmentarzu prawos³awnym 
      bo j¹ tam zawioz³em, pod 
      pomp¹ p³uka³a sobie nogi 
      i buty. Pokazywa³a, jakie. 
      - widzisz? dziury, symetrycznie 
      tam siê dostaj¹ do nich ró¿ne 
      rzeczy. 
           wiêc jak ju¿ wróciliœmy 
      ona siedzi, ja to mówiê, ona 
      mówi: 
          - Prabuty? 
          - Tak 
          Ona: 
          - £adne 
          Ja: 
          - £adne 
          Ona: 
          - To te moje. Mam ju¿ jedne, 
      znaczy mia³am. Nazywa³y siê 
      "s¹siedzi". Bo u nas w Austrii 
      mówi siê "¿e siê chodzi ko³o butów.
      Dzisiaj przyszed³ Kenn. On jest 
      z Ameryki. Pojechaliœmy, bo 
      i Cymi przysz³a, do Wilanowa. 
      Idziemy przez ty³y Sadyby. 
      Wracamy. Ju¿ ciemno. 
      - jaka? - patrzê - Koronowska. 
      Cymi skacze (na Kor- 
      nowskiej nie ma jezdni) 
      - niedobrze (coœ pabut, 
      zdejmuje, zak³ada papierem, Kenn. 
      jej trzyma torbê, nic nie mówi, ma³o mówi, ale 
              umie. 
      najpierw myœla³em, ¿e niedobrze, 
      ¿e Koronowska. Ale wpad³em na 
      to, ¿e to nie to. A prabut. Pytam: 
      - To tak siê koñcz¹? 
      - No tak. One siê od wczoraj zmieni³y 
      bardzo.


      "Sprawa podejrzana (ja)"
      Robiliœmy na czwartym piêtrze teatr. 
      Nie by³em nieuprzejmy. Ale by³o 
      du¿o osób. Pan Palankin 
      (doktór) by³. Siedzia³. Pa- 
      miêtam. Na biurku. Rozma- 
      wialiœmy. Ale trochê wszyscy 
      naraz. 
               Zesz³o 5, 6 lat. Potrzeba 
      jest matk¹. Mia³em kogoœ na 
      tapczanie. Rok, dwa dobrze. 
      Cztery - trzeba rady... 
      Wtedy... Pan Palankin coœ pro- 
      wadzi. Wiem. Jadê. Okienko. 
      Tu siê czeka, ¿eby mówiæ. 
      Nie wszyscy naraz. Zjawi³ 
      siê. Nie to, ¿e by³ nie- 
      uprzejmy. Bo nawet: 
      - Pan Miron by³ zdaje siê 
      pierwszy? (by³ drugi). 
      Nie mia³em papierosów. 
      W gabinecie. Pan Palankin 
      pali. Fajkê. Pytam: 
      - pan pali tylko fajkê? 
      - pan chce papierosa? 
      - nie... chcê... ale 
      - pani doktór - zawo³a³ 
      sam docent (Palankin). 
      Dosta³em. Pozna³em przy o- 
      kazji. Towarzysko (- pañ- 
      stwo siê poznaj¹...) 
      Zapyta³em o SOMÊ, 
      (akurat czyta³em coœ z fi- 
      lozofii, z Indii). Tu by³ na dole ten napis 
                                           Soma... i coœ... 
      - cia³o? 
      - a (?) 
      - poniewa¿ tu s¹ moi 
      pacjenci chorzy na ciele 
      i duchu - patrza³, 
      to mówi¹c, na moje buty, 
      na pocz¹tku pyta³ "pan 
      nie w swojej sprawie?" 
      Chcia³em wyjaœniæ, ¿e 
      wiem, ¿e jeden pêkniêty. 
      Dopiero wychodzê, patrzê: 
      jeden jasny, drugi ciemny 
      (br¹z) (to niechc¹cy) 
      tylko zaponia³em, ¿e no- 
      szê z braku - -

       
      "Taniec na b³êdach ubezdŸwiêcznionych"
      Uspokój siê, Bia³oszewski, 
      by³eœ dziœ pierwszy szczêœliwy 
      (humor jak rumor 
                                        spad³! o 
                                         spokój 
                                      niepokój), 
      nie jesteœ pierwszy nieszczêœliwy, 
      przed tob¹, w czasie, po tobie 
                          miliony 
                    ma³piliony 
              takich 
      przeró¿ sobie 
      na inne, wyjdŸ z ma³pilionów 
      w ma³piliony 
                    albo jak du¿o 
      pilonych 
                    to czyms du¿ym, 
      bo chcesz byæ du¿y, 
      wiêc przeró¿


      "Ze spacernika"
      Idê, skrecam g³owê do kilku gór 
      Milicjanci mnie podejrzewaj¹ stoj¹ 
      w cieniu elipsy Senatorskiej 
      wnikam w ty³y, œrodki zabudów 
      ogl¹dam, oni mnie, przez nie 
      wynikam oni wynikaj¹ 
      ale nie jak to bywa³o w okr¹- 
      glaku (Nowotki), w tuneliku Zakroczymskiej: 
      - co pan tu robi? 
      - ogl¹dam 
      - teraz? 
      - tak 
      - to dziwne 
      - œpiê w dzieñ 
      - teoretycznie to jest mo¿liwe 
      no tak tyle ¿e mnie przy- 
      ³apali na praktyce st¹d 
      ca³oœæ mojej mo¿liwoœci tego


      "Z niepamiêtnika? (dobrodziejka)"
      W lecie nie zamiataj¹, nie pamiêtam; 
      to sk¹d teraz nagle œwitkiem s³yszê 
      miot³¹ po chodniku placu z ³ó¿ka 
      gospodyni domu 
                             - jak ich teraz nazywaj¹? 
      - pani He. K.-owa siê zastanowi³a 
      - jakoœ dobrodziejka domu?...


 
Powrót do strony g³ównej | Powrót do wyboru tomików